.

.

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

Ο Γέροντας Πορφύριος για τη Θεία Λειτουργία. Μια μαρτυρία



Βρέθηκα τελευταία σε μια κεντρι­κή εκκλησία των Αθηνών και έζησα βαθύ πόνο. Την ώρα πού κοινωνούσαν οι Αρχιερείς και οι Ιερείς, γύρω μου είχαν στηθεί «πηγαδάκια» -και όχι από ανθρώπους χωρίς παιδεία.. Δέκα βήματα από το Αγιο Ποτήριο, και οι «τρελές αγελάδες» με το «ουράνιο των Βαλκανίων» εκάλυπταν την παρουσία του Κυρίου. Η θλιβερή αυτή σκηνή έφερε στη μνήμη μου μια συζήτηση με τον γέροντα Πορφύριο πριν από πολλά χρόνια. Θα προσπαθήσω να μεταφέρω μερικά κεντρικά νοήματα από εκείνα πού μου έλεγε και έμειναν ζωηρά στη μνήμη μου. Ήταν και εκείνος στενοχωρημένος, γιατί οι πιστοί έχουν απαιτήσεις -και δικαίως-από τον ιερέα, να είναι προσευχόμενος στο Άγιο Βήμα. Αλλά οι ίδιοι πολλές φορές με τη στάση τους δεν τον βοηθούν.

Εγώ, έλεγε, τους θυμιάζω και εκείνοι δεν υποκλίνονται. Λέω «στώμεν καλώς» καί αυτοί κάθονται. Τους ευλογώ καί εκείνοι κουβεντιάζουν. Καί το τραγικότερο: λέω «πίετε εξ αυτου πάντες» καί προσέρχονται στη Θεία Κοινωνία ελάχιστοι. Μεγάλος πόνος για τόν ιερέα.

Ρώτησα: Πρέπει, γέροντα, να κοινω­νούν όλοι;

-Βρε, δεν το λέω εγώ. Το λέει ό Κύριος. «Πάντες»! Μήπως έχει καμμιά άλλην έννοια ή λέξη και δεν την ξέρω; Καί παρακάτω η ευχή λέει: «και δι' ημών παντί τω λαώ». Φυσικά, όσοι δεν έχουν κωλύματα. Οι άλλοι πρέπει να πάρουν προηγουμένως άφεση πνευματικου-Αλλιώς, χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς Χριστό, πώς θα βγεις μέσα στην καθημερινότητα; Ήρθες στην εκκλησία και έχασες το σπουδαιότερο, το Δώρο, το παν: Έμεινες με το αντίδωρο. Ξέρεις, βρε Γιωργάκη, τί είναι το «το Άγιο Θυσιαστήριο; Ό,τι πολυτιμότερο επί της γης. Οι βασιλικοί θρόνοι, οι προεδρικοί θώκοι, οι ακαδημαϊκές έδρες έχουν μικρή αξία. Η Αγία Τράπεζα είναι η φλεγόμενη βάτος. Εδώ κατεβαίνει ο Χριστός, το Άγιο Πνεύμα παρόν, οι άγγελοι τριγύρω. Φοβερό θέαμα. Εγώ πολλές φορές φοβόμουνα να ακουμπήσω τα χέρια μου επάνω στην Αγία Τράπεζα

Και σ' αυτό το θαύμα μπροστά, να ακούς τους πιστούς να ψιθυρίζουν για πεζά θέματα, να μη βιώνουν το μοναδι­κό γεγονός.

Ποιος λειτουργεί, μωρέ; Ό παπάς μόνος του ή όλοι -κλήρος και λαός- μα­ζί; Γιατί τη λέμε «λειτουργία»; Είναι ή δεν είναι «έργο του λάου»; Ε! Όπως στέκεται ο ιερέας πρέπει να στέκεται και ό πιστός. Συγκεντρωμένος. Απόλυτα παραδομένος στο Θεό. Αυτή την ώρα δεν είμαστε στη γη. «Οι τα χερουβείμ εικονίζοντες» είμαστε στον ουρανό, μπροστά στην Αγία Τριάδα. Χωρίς «βιωτική μέριμνα». Είμαστε όλοι ιε­ρουργοί... Πω, πω, πω! Τί μας αξιώνει ο Θεός να ζούμε!
Εάν πιστεύουμε ότι μπροστά μας τελεσιουργείται η Μεγάλη Θυσία, θα πρέ­πει να στεκόμαστε «μετά φόβου Θεού». Να κλαίμε από ευτυχία που ο ίδιος ο Θεός κατέρχεται και θυσιάζεται από αγάπη για μας.

Εάν δεν τα πιστεύουμε, γιατί ερχό­μαστε στην Εκκλησία; Ποιόν κοροϊδεύ­ουμε; Πιο συνεπείς είναι αυτοί που δεν μπαίνουν στο ναό.

-Πας, βρε Γιωργάκη, σε συναυλίες μουσικής;

-Ναι, γέροντα, με ξεκουράζουν.

-Άκουσες κανένα να κουβεντιάζει εκεί; Όλοι είναι σιωπηλοί. Να μη δια­κόψουν το έργο. Ε! Ποιο έχει μεγαλύ­τερη αξία; Οι «ήχοι» της μουσικής, πού πράγματι ξεκουράζουν, ή η «βοή» του Αγίου Πνεύματος, πού σώζει;

Εάν σε καλέσει ό βασιλιάς ή ο Πρόε­δρος της Δημοκρατίας και φωνάξει το όνομα σου να πάρεις το δώρο του, μπο­ρείς να του γυρίσεις την πλάτη καί να του πεις «δεν το θέλω»; Γιατί στο Χρι­στό πού για «την πολλή Του αγάπη» θυ­σιάζεται αυτή τη στιγμή για σένα, εσύ δεν προσέρχεσαι, αλλά γυρνάς την πλά­τη και ψιλοκουβεντιάζεις; Και τί δώρο προσφέρει! Τον Εαυτό Του.
Στην εκκλησία σιωπούμε, συγκε­ντρωνόμαστε και μιλάμε στο Θεό....
-Τα κατάλαβες αυτά πού λέω;
Εάν ναι, έχεις ευθύνη να ευαισθητο­ποιείς και τους άλλους αδελφούς μας πού αγνοούν τα τελεσιουργούμενα φρι­κτά μυστήρια.
Έτσι είναι, όπως τα λέω.
Να μας δίνει ό Θεός δύναμη να αντέ­χουμε το «θαύμα».
Κανονικά θα έπρεπε και ο ιερέας και ο πιστός να πεθαίνουν, ζώντας τόσο κο­ντά στο Μυστήριο, τόσο κοντά στον Ήλιο. Αλλά ευδοκεί ο πολυεύσπλαχνος Θεός και -άκου φρικτό πράγμα- αναπαύ­εται κι' όλας στη μηδαμινότητά μας...
Εδώ έκλαψε ό σεβάσμιος γέροντας, ο αληθινός λειτουργός... Και πρόσθεσε:
-Φεύγεις, έτσι, από τη Θεία Λειτουργία γεμάτος γαλήνη, πού ακτινοβολεί και στο περιβάλλον... Τώρα μεταφέρεις Χριστό. Έγινες χριστοφόρος.

Μια ευχή τα λέει όλα: «Δός ήμΐν εν όσιότητι λατρεύειν Σοι».
Μια μαρτυρία του Γεωργίου Παπαζάχου - επίκουρου καθηγητού καρδιολογίας/περιοδικό Τόλμη

Πηγή:ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ

Αμέθυστος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)

Ακούστε  ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε  κλίκ στην εικόνα)
(δοκιμαστική περίοδος )