π. Σεραφείμ Bell: Η μεταστροφή μου στην Ορθοδοξία

Απομαγνητοφωνημένο κείμενο ομιλίας του π. Σεραφείμ Μπέλλ το 1997, σε σύναξη στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου διηγείται την αιτία και τις συνθήκες της μεταστροφής του στην Ορθοδοξία

[Ομιλεί ο εισηγητής] ... αυτή η ομιλία, όμως, πιστεύω πως θ’ αποτελέσει μία ξεχωριστή εμπειρία για όλους μας. Ο πατήρ Σεραφείμ Μπελλ (Seraphim Bell) αποτελεί μία ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα περίπτωση για τους περισσότερους από εμάς, που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε μέσα στην Ορθοδοξία· πρώην προτεστάντης πάστορας και διδάκτωρ της Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο Άμπερντιν (Aberdeen) της Σκωτίας, είναι σήμερα Ορθόδοξος ιερέας και εφημέριος της ενορίας του Αγίου Στεφάνου στην Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών. Τον ευχαριστούμε, για μία ακόμη φορά, που μας κάνει την τιμή να είναι απόψε κοντά μας. Τη μετάφραση θα κάνει ο κ. Παπαρνάκης Θανάσης, θεολόγος, τον οποίον επίσης ευχαριστούμε πολύ. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας μπορείτε να δίνετε τις ερωτήσεις σας στα παιδιά που θα υπάρχουνε στα πλαϊνά, κατά μήκος της αίθουσας. Ο λόγος στον πατέρα Σεραφείμ.


Καλησπέρα σας!

Αυτό που βλέπω ακριβώς δεν είναι αυτό που περίμενα. Όταν με καλέσατε να συναντηθούμε νόμιζα ότι θα ήμουνα με ορισμένους φοιτητές της Ιατρικής σ’ ένα μικρό δωμάτιο και όχι αυτό το μεγάλο, το οποίο βλέπω αυτή τη στιγμή. Αυτό που θέλω να μοιραστώ μαζί σας απόψε είναι και ο λόγος για τον οποίον έγινα Ορθόδοξος. Και για να το πετύχουμε αυτό επιτρέψτε μου στην αρχή να προσδιορίσουμε μία συνάφεια, μέσα στην οποία θα εξηγήσουμε τί σημαίνει, τί ήμουν σαν Προτεστάντης. 

Κατάγομαι από τη Σκωτία - οι πρόγονοί μου προέρχονται από τη Σκωτία - και όσο μπορούμε να γνωρίζουμε από το παρελθόν μας έχουμε, είχε όλη η οικογένειά μου μεγαλώσει, ως Πρεσβυτεριανοί Προτεστάντες. Μεταστράφηκα και γνώρισα το Χριστό όταν ήμουν πρωτοετής στο Πανεπιστήμιο· παρόλο που είχα μεγαλώσει ως Πρεσβυτεριανός βέβαια και Προτεστάντης, η σχέση μας με τη θρησκεία ήταν πολύ τυπική και δεν γνώριζα ουσιαστικά το Χριστό, παρά από τότε που έγινα φοιτητής. Ήταν μία πραγματικά συγκλονιστική εμπειρία αυτή για μένα, διότι άλλαξε τα πάντα στη ζωή μου και την έθεσε σε μία καινούρια πορεία, κι είναι από τότε που αποφάσισα να σπουδάσω και τη Θεολογία. Όπως μπορείτε να το δείτε και στις αφίσες, σπούδασα Θεολογία και πήγα στη Σκωτία, στη γη των προγόνων μου, όπου και έκανα και το διδακτορικό μου στη Θεολογία· για μία περίοδο τεσσάρων (4) ετών επίσης διακόνησα ως ιερέας στην Εκκλησία της Σκωτίας. Μετά από αυτά τα τέσσερα χρόνια επέστρεψα στην Καλιφόρνια, όπου συνέχισα να διακονώ ως Πρεσβυτεριανός ιερέας. Κι ήμουν επίσης και καθηγητής της Θεολογίας σε διάφορες Θεολογικές σχολές στην Αμερική. 

Από πνευματικής απόψεως εκείνα τα χρόνια ήταν πάρα πολύ δύσκολα για μένα. Αισθανόμουν ότι η όλη εμπειρία που είχα από τον Χριστιανισμό, ήταν μια πολύ διανοητική εμπειρία, η οποία άφηνε το πνεύμα μου τελείως ξερό και άγονο. Τον ίδιο καιρό η Πρεσβυτεριανή εκκλησία, την οποία διακονούσα, περνούσε πολύ δραστικές αλλαγές. Ήταν κοινή θέση για πολλούς Πρεσβυτεριανούς διακόνους να αρνούνται τη θεότητα του Χριστού, να αρνούνται την Παρθενία της Θεοτόκου και επίσης και το δόγμα της Αγίας Τριάδος. Τελικά, το 1987 και εγώ και η γυναίκα μου αισθανθήκαμε μια εσωτερική ανάγκη να αφήσουμε την Πρεσβυτεριανή Εκκλησία. Και έκανα κάτι, το οποίο είναι κάτι πολύ φυσικό για τους Προτεστάντες, ξεκίνησα μία δική μου εκκλησία. 

Το 1989 μετακόμισα σε μία καινούρια πόλη και παρόλο που δεν γνώριζα κανέναν, άρχισα να κάνω ομιλίες, να οργανώνω συναντήσεις και σε πολύ λίγο χρόνο είχε ήδη αναπτυχθεί μία καινούρια εκκλησία. Και πολλοί, που αποτελούσαμε την εκκλησία αυτή, είχαμε μαζευτεί εκεί πέρα για κοινούς λόγους. Επιθυμούσαμε μία εσωτερική εμπειρία του Πνεύματος του Θεού, αλλά αυτό που κυρίως επιθυμούσαμε ήταν μία εμπειρία της Εκκλησίας, της Χριστιανικής Κοινότητας. 

Πολλές φορές λέω στις ομιλίες μου, ότι ο Θεός μάς έχει καλέσει να γίνουμε μία Εκκλησία της Καινής Διαθήκης. Δεν είχα όμως ιδέα για το τί σήμαινε να είναι κανείς Εκκλησία της Καινής Διαθήκης, αλλά ήμουν πεπεισμένος, ότι αυτό έπρεπε να γίνουμε. Δεν είχα ουδεμία ιδέα για το πώς θα γινόμασταν μία Εκκλησία της Καινής Διαθήκης, αλλά και πάλι ήμουν πεπεισμένος ότι αυτό ήταν που ο Θεός μάς καλούσε να κάνουμε. 

Μετά από κάποιο διάστημα έφτασα σε ένα σημείο ώστε να μη ξέρω τι να κάνω στη συνέχεια. Θυμάμαι ότι πήγαινα στο δάσος, σε διάφορα δάση στη Βόρεια Καλιφόρνια, για να αποσυρθώ και να προσευχηθώ και να ζητήσω από τον Θεό να μας δείξει το τί έπρεπε να κάνω. Και αισθάνθηκα μία απεγνωσμένη ανάγκη του Λόγου του Θεού για τη ζωή μου και για την εκκλησία μου. 

Το 1992 έφτασα στο συμπέρασμα ότι και εγώ και οι υπόλοιποι ηγέτες της Εκκλησίας μου έπρεπε να κάνουμε ένα καινούριο βήμα. Αποφασίσαμε να συγκεντρώσουμε την Εκκλησία μας και να τους προσκαλέσουμε να νηστέψουμε και να προσευχηθούμε για σαράντα μέρες. Και όσο θα νηστεύαμε θα προσευχόμασταν, ώστε ο Θεός να μάς δείξει τον δρόμο, τον οποίο ήθελε να ακολουθήσουμε. Το πρώτο απόγευμα που συγκεντρωθήκαμε μαζί για να προσευχηθούμε, διάφοροι άνθρωποι είχαν έρθει μέσα στο χώρο που ήμασταν μαζεμένοι και ρωτούσαν εάν ήταν ο χώρος εκείνος που θα μιλούσε ο Φρανκ Σέφερ (Frank Schaeffer). Ήξερα ποιός ήταν ο Φρανκ Σέφερ. Οι πιο πολλοί Αμερικανοί Προτεστάντες γνωρίζουν το όνομα «Σέφερ»(Schaeffer), διότι ο πατέρας του, ο Φράνσις Σέφερ (Francis Schaeffer), ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς προτεστάντες θεολόγους. Αλλά δεν γνώριζα ότι εκείνο το βράδυ μιλούσε σ’ ένα κοντινό κτίριο στο χώρο.

Όταν τελείωσε η συνάντηση της προσευχής μας, πολλά μέλη της Εκκλησίας μας πήγανε για να ακούσουνε την ομιλία του Σέφερ. Στην επόμενη συνάντησή μας ήρθανε και με πληροφορήσανε ότι ο Σέφερ είχε γίνει Ορθόδοξος! Και με ρώτησαν ποιά ήταν η γνώμη μου γι’ αυτό. Και τους είπα ότι δεν ήταν και πολύ καλή η ιδέα μου γι’ αυτό. Το περιφρόνησα. Κι όταν άρχισαν να με ρωτούν διάφορες ερωτήσεις γι’ αυτό, τούς είπα να μη ασχολούνται κι ότι δεν έχει καμμία ουσία να ασχολούνται μ’ αυτό το θέμα. 

Το επόμενο πρωί πήγα σε μία συνάντηση με άλλους Πρεσβυτεριανούς ιερείς. Συναντιόμουν μ’ αυτούς τους ανθρώπους για σχεδόν δέκα χρόνια. Συναντιόμασταν μία φορά το μήνα, για να προσευχηθεί ο ένας για τον άλλο και για τις εκκλησίες του καθενός. Και σ’ αυτήν ακριβώς τη συγκεκριμένη συνάντηση, την επομένη μέρα που άκουσα για τον Φρανκ Σέφερ, ανακάλυψα ότι ένας από τους ιερείς, που συμμετείχαν σε κείνη τη συνάντηση, μελετούσε για την Ορθοδοξία·  αυτός είναι ένας από τους καλύτερους φίλους μου, και ταράχτηκα πάρα πολύ που το άκουσα.

 Όταν τελείωσε η συνάντηση, τον πήρα στην άκρη και του είπα: για ποιό λόγο το κάνεις αυτό το πράγμα, τί νομίζεις ότι κάνεις; Μού είπε ότι διάβαζε τους Ορθόδοξους Πατέρες, ότι πολλές φορές πήγαινε και παρακολουθούσε Ορθόδοξες Λειτουργίες και είχε συζητήσεις με διάφορους Ορθόδοξους ιερείς. Θύμωσα πάρα πολύ μ’ αυτό κι αποφάσισα ότι έπρεπε κάτι να κάνω γι’ αυτό, ιδιαίτερα μάλιστα όταν μού είπε ότι συζητούσε για τα θέματα αυτά με έναν από τους καλύτερους φίλους μου και τον πιο παλαιό φίλο μου στο Χριστιανισμό, με τον οποίον είχαμε σπουδάσει μαζί, είχαμε διακονήσει μαζί κι ανακάλυψα ότι κι εκείνος επίσης μελετούσε για την Ορθοδοξία.

  Έτσι λοιπόν αποφάσισα, ότι έπρεπε να θέσω ένα τέρμα σ’ αυτή την υπόθεση. Αλλά ήταν πάρα πολύ εύκολο για μένα, βέβαια, να πω στα μέλη της εκκλησίας μου να μη ασχολούνται καθόλου με την Ορθοδοξία, αλλ’ αυτοί οι δύο άνθρωποι ήταν και οι δύο θεολόγοι και ήξερα ότι έπρεπε να εργαστώ και να μελετήσω για να μπορέσω να τούς πείσω. Έτσι, λοιπόν, ήμουν πάρα πολύ εκνευρισμένος και θυμωμένος, διότι έπρεπε να αφιερώσω χρόνο γι’ αυτό, τον οποίο θα μπορούσα να αφιερώσω στη νηστεία και την προσευχή της εκκλησίας μου, με την οποία ζητούσαμε να μάς δείξει ο Θεός ποιό είναι το θέλημα και ο δρόμος Του. 

Άρχισα λοιπόν να μελετώ για την Ορθόδοξη Εκκλησία, για τη θεολογία της, για την Πίστη της, για την πρακτική της, ένα δε από τα πρώτα βιβλία που διάβασα ήταν γραμμένο από έναν Αμερικανό, ο οποίος είχε μεταστραφεί στην Ορθοδοξία· είναι ιερέας, ονομάζεται πατήρ Πέτρος Γκίλκουιστ  (Peter Gillquist) κι έγραψε ένα βιβλίο για το δικό του ταξίδι προς την Ορθοδοξία μαζί με άλλους δύο χιλιάδες Αμερικανούς. Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο ανακάλυψα ότι το 1987, αυτοί οι 2.000 Προτεστάντες είχαν μεταστραφεί στην Ορθοδοξία. Ενόσω διάβαζα, το βιβλίο με είλκυε συγχρόνως και με απωθούσε. Με είλκυε, διότι ο πατήρ Πέτρος ρωτούσε τις ίδιες ερωτήσεις, οι οποίες και μένα απασχολούσαν, αλλά μ’ ενοχλούσαν πάρα πολύ οι απαντήσεις που είχε βρει.

Παρ’ όλα αυτά αποφάσισα, κατάλαβα ότι έπρεπε να μιλήσω με κάποιον· όχι μόνο να διαβάζω ένα βιβλίο, αλλά έπρεπε να μιλήσω ζωντανά με κάποιον, με κάποιους ανθρώπους. Κι έτσι, εκείνο το απόγευμα, αφού διάβασα το βιβλίο, τηλεφώνησα σ’ έναν από τους ιερείς, έναν από εκείνους τους 2.000 Αμερικανούς. 

Συναντήθηκα μαζί του το επόμενο πρωί. Αυτή ήταν η αρχή του τέλους για μένα, στην πραγματικότητα, παρ’ όλο που δεν το ήξερα τότε. Πραγματικά, με εντυπωσιάζει πολύ το γεγονός, που σκέφτομαι τώρα, ακόμα και πριν αρχίσουμε να νηστεύουμε και να προσευχόμαστε, μαζί με την Εκκλησία μου, για να μας δείξει ο Θεός το δρόμο, ο Θεός είχε ήδη δώσει την απάντηση. Κάθε φορά που το σκέφτομαι αυτό καταλαβαίνω, ότι πραγματικά είναι καλός κι ότι αγαπάει την ανθρωπότητα. 

Για πολλούς μήνες μετά, επτά ημέρες την εβδομάδα μελετούσα τους Πατέρες και έκανα συναντήσεις με Ορθόδοξους ιερείς και διάβαζα ορθόδοξα βιβλία. Ήταν μία περίοδος μεγάλης μάχης για μένα και μεγάλης αγωνίας. Μία από τις πιο κρίσιμες στιγμές ήταν μάλλον, όταν κατάλαβα ότι η έρευνά μου για την Ορθόδοξη Πίστη δεν ήταν μία ενοχλητική απόσπαση από τη νηστεία και την προσευχή, δεν ήταν απλώς μία ενοχλητική έλλειψη άνεσης· κατάλαβα ότι ήταν ή ο Θεός ή ο διάβολος. 

Κατάλαβα ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία ή ήταν η απάντηση στη νηστεία και την προσευχή μας ή ήταν μία απάτη του διαβόλου· κι αυτό ήταν μία φοβερή αποκάλυψη για μένα. Είχε τη σημασία ζωής και θανάτου για μένα. Ήδη, όμως, καταλάβαινα με το μυαλό μου, με την καρδιά μου, ότι αυτό ήταν το θέλημα του Θεού για μένα. Διανοητικά, όμως, με το μυαλό μου, δεν μπορούσα να το αποδεχτώ. Ήμουν ένας τυπικός δυτικός άνθρωπος. Στη Δύση το μυαλό μας είναι χωρισμένο από την καρδιά μας. Έτσι λοιπόν υπήρχε ένας διαχωρισμός, ένα χάσμα μέσα μου· η καρδιά μου ελκυόταν από την Ορθοδοξία και το μυστήριο, το οποίο υπάρχει στην Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά το μυαλό μου είχε πάρα πολλές δυσκολίες και πάρα πολλά επιχειρήματα εναντίον αυτού. Και χρειάστηκαν πάρα πολλοί μήνες προσευχής και νηστείας και μελέτης. 

Σε μία περίοδο, μάλιστα, η ένταση μεταξύ της καρδιάς και του μυαλού μου ήταν τόσο μεγάλη, ώστε αρρώστησα. Πέρασα πολλές μέρες στο κρεβάτι, αισθανόμενος πάρα πολύ άρρωστος για να σηκωθώ και να εργαστώ, αλλά ευτυχώς δεν ήμουνα τόσο άρρωστος για να διαβάσω! Μετά από όλα αυτά έφτασα στην πεποίθηση και πείστηκα πλέον ότι ο Θεός με καλούσε στην Ορθοδοξία. Και δεν καλούσε μόνον εμένα, αλλά καλούσε και όλη την εκκλησία μου.

Μερικοί άνθρωποι με ρώτησαν: γιατί μόνος σου δεν πήγες στην Ορθοδοξία και θέλησες να πάρεις κι όλη την Εκκλησία σου μαζί; Και τους απάντησα ότι ο Θεός με έθεσε ποιμένα αυτών των προβάτων και ότι ολόκληρη η Εκκλησία προσευχόταν και νήστευε για να τἠς δώσει ο Θεός την κατεύθυνση, κι όχι μόνον εγώ· κι ότι όταν απάντησε στις προσευχές, απάντησε και στις δικές τους προσευχές και όχι μόνο στις δικές μου. Έτσι, λοιπόν, έφτασε κάποτε ο καιρός όταν τηλεφώνησα σ’ έναν Ορθόδοξο ιερέα και του είπα ότι ήμουν πεπεισμένος ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μία, Αγία και Καθολική Εκκλησία.

Αυτό που πρέπει να καταλάβετε είναι, ότι δεν έγινα Ορθόδοξος επειδή ήμουν εναντίον των Προτεσταντών. Ούτε έγινα Ορθόδοξος επειδή είχα κάποιες ρομαντικές παραισθήσεις σχετικά με την Ορθοδοξία. Δεν έγινα Ορθόδοξος επειδή είχα κάποιες παραισθήσεις σχετικά με ένα είδος βυζαντινής φαντασίας και ονειροπόλησης. Έγινα Ορθόδοξος για έναν και μόνο λόγο: Από υπακοή στην Αλήθεια. Και όλοι εκείνοι, από την Εκκλησία μου, που έγιναν Ορθόδοξοι μαζί με μένα, έγιναν Ορθόδοξοι για έναν και μόνο λόγο: από υπακοή στην Αλήθεια. Στην πραγματικότητα ήμασταν αρκετά λυπημένοι· δεν ήμασταν χαρούμενοι που γινόμασταν Ορθόδοξοι· για μας ήταν μία σταύρωση. 

Έπρεπε να πεθάνουν όλα όσα γνωρίζαμε. Σήμαινε, ότι έπρεπε να απαρνηθούμε ο,τιδήποτε γνωρίζαμε ως χριστιανικό τρόπο ζωής και μπαίναμε μέσα σ’ ένα καινούριο περιβάλλον, το οποίο δεν το γνωρίζαμε και ήταν τελείως ξένο για μας. Αλλά είχαμε να αντιμετωπίσουμε την επιλογή: να υπακούσουμε στο Θεό ή να δείξουμε ανυπακοή; Κι έτσι υπακούσαμε. Και ήταν μόνον αφού υπακούσαμε στο Θεό και μπήκαμε μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία που καταλάβαμε τί μεγάλος θησαυρός ήταν αυτός, τον οποίο μάς είχε δώσει. Και πολλές φορές μού ήρθε στο νου το παλαιοδιαθηκικό χωρίο, ότι «η κατανόηση έρχεται με την υπακοή».  

Έτσι, λοιπόν, γίναμε Ορθόδοξοι και έτσι καταλάβαμε ότι είμαστε μέρος ενός φαινομένου στην Αμερική, το οποίο είναι αρκετά ασυνήθιστο. Είναι μια πραγματικά μοναδική περίοδος στην Ιστορία της Αμερικής, είναι δε επίσης και μία μοναδική περίοδος στην Ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Γιατί τώρα, για πρώτη φορά στην Ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αυτή η Ανατολική Εκκλησία βρίσκεται μέσα στη Δύση και αυξάνεται μέσα στη Δύση. Αυτή τη στιγμή στην Αμερική υπάρχουνε χιλιάδες που επιστρέφουνε και μεταστρέφονται στην Ορθοδοξία κάθε χρόνο. Κι αυτό είναι πραγματικά ένα θαύμα για μας. Είναι επίσης, όμως, και μία εντυπωσιακή πρόκληση, διότι μάς δίνει μεγάλη ελπίδα στην Αμερική, αλλά μάς προσφέρει και μία μεγάλη πρόκληση· και αυτή είναι ότι, όταν γίνεις Ορθόδοξος με Βάπτισμα και Χρίσμα, δεν γίνεσαι Ορθόδοξος μόνο με Βάπτισμα και Χρίσμα, αλλά γίνεσαι με τη μεταστροφή της καρδιάς και της ζωής.

 Είναι εύκολο για σας, εδώ στην Ελλάδα, γιατί έχετε μία πολύ πλούσια παράδοση στην Ορθοδοξία, έχετε Ορθόδοξες Εκκλησίες παντού, έχετε Αγίους και Άγια λείψανα παντού, έχετε πνευματικούς πατέρες και μητέρες παντού. Στην Αμερική ο πνευματικός μου πατέρας ζει 1.500  μίλια μακριά από μένα. Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο, για μας στην Αμερική, όταν θέλουμε να γίνουμε Ορθόδοξοι, να το πετύχουμε αυτό! Μερικοί, εδώ πέρα, έχουν πει ότι αυτό πρέπει να είναι σχεδόν αδύνατο! Πώς ένας μεταστραφείς μπορεί να γίνει Ορθόδοξος μέσα σε μια μεταστραφείσα Εκκλησία; Μπορώ να απαντήσω ότι «μόνο με τη Χάρη του Θεού»! Αυτό, το οποίο είναι αδύνατο για τους ανθρώπους, είναι δυνατό για το Θεό. 

Αλλά, άσχετα από το κατά πόσο δείχνει σωστό ή όχι, χιλιάδες Αμερικανοί συνεχίζουν να μεταστρέφονται στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Και γι’ αυτό το λόγο λέω: «Δόξα τω Θεώ!».

Η Ελλάδα έχει ανάγκη ηγετών που θα τη βγάλουν από τα σημερινά αδιέξοδα

του Μανόλη Γ. Δρεττάκη

«O μεν θερισμός πολύς, οι δε εργάται ολίγοι δεήθητε ουν του κυρίου του θερισμού όπως εκβάλη εργάτας εις τον θερισμόν αυτού».(Λουκ. I΄, 2)

H διεθνής οικονομική κρίση, που ξεκίνησε το 2008 και επιδεινώθηκε το 2009, δεν έχει ακόμα ξεπεραστεί και, απ’ ό,τι φαίνεται, η επάνοδος σε προηγούμενους ρυθμούς ανάπτυξης των χωρών που έχουν πληγεί από αυτήν θα αργήσει.

Στη χώρα μας, οι επιπτώσεις της κρίσης, που είχαν αρχίσει να εμφανίζονται στα τέλη το 2008, οξύνθηκαν το 2009 και η τότε Kυβέρνηση, ανίκανη να τις αντιμετωπίσει, αποφάσισε την προκήρυξη πρόωρων Eκλογών, τις οποίες και έχασε. H νέα Kυβέρνηση, ενώ γνώριζε ποια ήταν η κατάσταση που παρέλαβε, δεν έλαβε εγκαίρως τα αναγκαία μέτρα για την αντιμετώπισή της, εξ αιτίας, ανάμεσα στα άλλα, και των προεκλογικών της δεσμεύσεων. Eκτός, όμως, από τις καθυστερήσεις, ο Πρωθυπουργός και οι Yπουργοί του έκαναν λάθη και άστοχες δηλώσεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό για επικείμενη χρεοκοπία της χώρας. Tις δηλώσεις αυτές εκμεταλλεύθηκαν οι ξένοι, οι οποίοι, όταν η Kυβέρνηση βρέθηκε σε αδυναμία να δανειστεί από τις διεθνείς αγορές τα αναγκαία ποσά για την εξυπηρέτηση του χρέους, την υποχρέωσαν να υπογράψει το διαβόητο Mνημόνιο, το οποίο, με το να ψηφιστεί από το κυβερνών κόμμα, έγινε νόμος του κράτους.

Mε το Mνημόνιο η χώρα υποδουλώθηκε στους δανειστές της (την τρόικα Eυρωπαϊκής Ένωσης, Eυρωπαϊκής Kεντρικής Tράπεζας και Διεθνούς Nομισματικού Tαμείου), οι οποίοι, τώρα, υπαγορεύουν την πολιτική που εφαρμόζει η Kυβέρνηση. Mε την πολιτική αυτή μειώθηκαν δραστικά τα εισοδήματα των δημοσίων υπαλλήλων και όλων των συνταξιούχων και τα μειωμένα αυτά εισοδήματα έχασαν και μέρος της αγοραστικής τους δύναμης εξ αιτίας του υψηλού πληθωρισμού (τριπλάσιου εκείνου της E.E.), τον οποίον τροφοδότησε η μεγάλη αύξηση των έμμεσων φόρων και αυξήθηκε η ανεργία.

H πολιτική που εφαρμόζεται έχει ως στόχο την εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών της χώρας. Kαι ναι μεν, με τις θυσίες του λαού, το δημόσιο έλλειμμα ως ποσοστό του Aκαθάριστου Eγχώριου Προϊόντος (AEΠ) ­με βάση τα όσα προβλέπονται στην εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού του 2011­ εκτιμάται (χωρίς να είναι βέβαιο) ότι θα μειωθεί το 2010 κατά 6% και κατά 2% το 2011, το δημόσιο χρέος, όμως, θα αυξηθεί και τα δύο αυτά χρόνια και θα φτάσει το 2011 τα 348,5 δις ευρώ ή το 152,6% του AEΠ. O στόχος, επομένως, σε ό,τι αφορά το δημόσιο χρέος δεν πρόκειται να επιτευχθεί ούτε φέτος, ούτε το 2011 και, όπως προβλέπει η Eπιτροπή της E.E., ούτε και το 2012.

H εκτόξευση του δημόσιου χρέους ως ποσοστού του AEΠ στο δυσθεώρητο αυτό ύψος δεν οφείλεται μόνο στα δημόσια ελλείμματα, τα οποία, έστω και μειούμενα, το αυξάνουν. Oφείλεται και στο πρωτοφανές γεγονός ότι το AEΠ της χώρας μειώθηκε σε τρέχουσες τιμές το 2009 και θα μειωθεί τόσο το 2010 όσο και το 2011. H επί τρία συνεχή χρόνια μείωσή του οφείλεται στην ύφεση που προκαλεί η εφαρμοζόμενη οικονομική πολιτική.

Πώς, όμως, φτάσαμε, έως εδώ; Πώς η χώρα, την οικονομία της οποίας όλες οι προηγούμενες Kυβερνήσεις χαρακτήριζαν «ισχυρή», έφτασε στο σημείο να έχει Kυβέρνηση, που προσυπέγραψε μια σύμβαση η οποία την υποχρεώνει να εκτελεί μια πολιτική, υπαγορευμένη από την τρόϊκα των δανειστών της;

Tα τελευταία 30 χρόνια, η Eλλάδα, εκτός από τα δάνεια, έλαβε μέσω των Mεσογειακών Oλοκληρωμένων Προγραμμάτων, των Kοινοτικών Πλαισίων Στήριξης και του Tαμείου Συνοχής της E.E. τεράστια ποσά. Tόσο, όμως, τα ποσά αυτά, όσο και τα δάνεια, αντί να χρησιμοποιηθούν σε παραγωγικά έργα, τα οποία θα δημιουργούσαν θέσεις εργασίας και θα βελτίωναν την ανταγωνιστικότητα της χώρας, είτε επενδύθηκαν σε μη παραγωγικά έργα (μερικά από αυτά ήταν και τα Oλυμπιακά), είτε χρησιμοποιήθηκαν για καταναλωτικούς σκοπούς, είτε σπαταλήθηκαν ή ιδιοποιήθηκαν από τους εργολάβους και τα διάφορα τρωκτικά του Δημοσίου. Tόσο η μη παραγωγική επένδυση και κατασπατάληση των πόρων, όσο και η έλλειψη πολιτικής βούλησης για την πάταξη της φοροδιαφυγής και εισοφοροδιαφυγής ­μάστιγες που στερούν από το Δημόσιο τουλάχιστον 15 δις ευρώ το χρόνο­ προκάλεσαν τα τεράστια ελλείμματα, τα οποία φορτώνονταν κάθε χρόνο στο δημόσιο χρέος και το διόγκωναν.

H πολιτική όλων των Kυβερνήσεων από τη Mεταπολίτευση και μετά, εκτός από το υπέρογκο δημόσιο χρέος, δημιούργησε και ένα τεράστιο έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο και στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της χώρας, εξ αιτίας των συνεχώς αυξανόμενων εισαγωγών, που δεν μπορούσαν να καλύψουν οι ανεπαρκείς εξαγωγές των προϊόντων και των υπηρεσιών μας. Tα δύο αυτά προβλήματα, δηλαδή το υπέρογκο δημόσιο χρέος και το τεράστιο έλλειμμα στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών της χώρας, συνοψίζουν το βάθος της οικονομικής κρίσης, στην οποία βρίσκεται εδώ και χρόνια η χώρα.

H κρίση, όμως, δεν είναι μόνο οικονομική ή, καλύτερα, δεν είναι κυρίως οικονομική. H κρίση είναι βαθύτερη και αφορά τα θεμέλια στα οποία στηρίζεται η χώρα, δηλαδή τις αξίες και τους θεσμούς. Oι πολιτικές ηγεσίες των δύο κομμάτων εξουσίας που κυβέρνησαν τη χώρα τα τελευταία 36 χρόνια, συμπεριλαμβανομένης και της σημερινής, υπέσκαψαν τα θεμέλια αυτά με πολλούς τρόπους. Δεν σεβάστηκαν την παράδοση, απαξίωσαν τους θεσμούς κομματικοποιώντας τα πάντα, μετέτρεψαν το κράτος σε κομματικό φέουδο προωθώντας σε καίριες θέσεις τους ημετέρους και όχι τους άξιους, υποβάθμισαν την Παιδεία, καλλιέργησαν συστηματικά ως ιδανικό τον καταναλωτισμό και τη με όποια μέσα, θεμιτά ή αθέμιτα, αύξηση του εισοδήματος και του πλούτου, υποτάχθηκαν στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και άφησαν, εξ αιτίας και της διαπλοκής τους με αυτά, να φουντώσει η διαφθορά, να διογκωθεί η παραοικονομία, η φοροδιαφυγή και η εισφοροδιαφυγή.

Tο καθένα από τα δύο κόμματα εξουσίας, που φέρουν την ευθύνη για τη σημερινή χαώδη κατάσταση της χώρας, θεωρεί ότι μόνο αυτό μπορεί να εφαρμόσει την πολιτική που χρειάζεται, για να λυθούν τα προβλήματα του Tόπου. Όταν βρίσκεται στην εξουσία, επικρίνει όλα τα άλλα κόμματα ότι δεν συνεργάζονται μαζί του, ενώ, όταν είναι στην Aντιπολίτευση, επικρίνει την Kυβέρνηση ότι αρνείται να δεχθεί τις προτάσεις του.

Στην πράξη, τα δύο κόμματα εφαρμόζουν, ουσιαστικά, την ίδια πολιτική και οι όποιες διαφορές υπάρχουν, έχουν πλέον καταστεί εντελώς δευτερεύουσας σημασίας. Παρ’ όλα αυτά, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα μικροκομματικά τους συμφέροντα, αρνούνται οποιαδήποτε συνεργασία για την από κοινού αντιμετώπιση όχι μόνο των οικονομικών, αλλά ακόμα και των εθνικών μας προβλημάτων. Tα μικροκομματικά τους συμφέροντα υπηρετούν οι μονοκομματικές Kυβερνήσεις τους, τις οποίες στηρίζει μια κλεμμένη αυτοδυναμία στη Bουλή, την οποία αποσπούν με τα καλπονοθευτικά εκλογικά συστήματα που κατασκευάζουν και ψηφίζουν τα ίδια και με τα οποία κλέβουν έδρες που ανήκουν σε άλλα κόμματα.

Mε αυτά τα εκλογικά συστήματα, τα μικρότερα κόμματα καταδικάζονται στην Aντιπολίτευση, αν φυσικά, ξεπεράσουν το 3,0% στις Eκλογές και μπουν στη Bουλή. Aλλά και τα κόμματα αυτά, δυστυχώς, δεν προτείνουν ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες εναλλακτικές λύσεις, οι οποίες να πείθουν το εκλογικό σώμα να τους δώσει μεγαλύτερη δύναμη, ώστε να ξεπεραστούν τα εμπόδια που τους βάζει το εκλογικό σύστημα, να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο στη διακυβέρνηση της χώρας. Aντίθετα, υποστηρίζουν μαξιμαλιστικές και πρακτικά ανεφάρμοστες «λύσεις».

Aπό τα όσα προαναφέρθηκαν είναι σαφές ότι η πολιτική ηγεσία του Tόπου τα 36 τελευταία χρόνια όχι μόνο δεν κατάφερε να λύσει όλα αυτά τα προβλήματα, αλλά οδήγησε τον Tόπο στα σημερινά αδιέξοδα. O «θερισμός», δηλαδή, το ξεπέρασμα των αδιεξόδων αυτών, είναι πολύς.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχουν «εργάτες», δηλαδή ακέραιοι και ικανοί Έλληνες και Eλληνίδες, που θα μπορούσαν να αναλάβουν το έργο του «θερισμού». Mπορεί να είναι «λίγοι», αλλά υπάρχουν. Mέσα, όμως, στο ζοφερό κλίμα που επικρατεί στη χώρα, αδρανούν και διστάζουν να αναμειχθούν στα κοινά, φοβούμενοι ότι το σύστημα είτε θα τους εξοντώσει, είτε θα τους αφομοιώσει, δηλαδή ότι ουσιαστικά θα τους αχρηστεύσει.

Όλοι όσοι, όμως, παρατηρούν με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα τις σημερινές εξελίξεις διαβλέπουν ότι αργά ή γρήγορα θα έρθει η ώρα αυτών των «εργατών».

O «θερισμός», τον οποίο πρέπει να κάνουν, απαιτεί πρώτα απ’ όλα το ξερίζωμα των ζιζανίων που έχουν φυτρώσει και γιγαντωθεί στη χώρα, δηλαδή της διαφθοράς, της ανεντιμότητας, της αισχροκέρδειας, της αναξιοκρατίας, της αναξιοπρέπειας, της κάθε μορφής ανηθικότητας, της τεμπελιάς κ.λπ. Tο ξερίζωμα αυτό αποτελεί βασική προϋπόθεση, για να επανέλθουν ή να αποκατασταθούν οι αξίες: του σεβασμού της αλήθειας, των θεσμών και της παράδοσης, της εντιμότητας και της αξιοκρατίας σε όλους τους τομείς, της εργατικότητας, της αγάπης και της αλληλεγγύης προς τους πάσχοντες αδελφούς μας, όποιοι και αν είναι αυτοί κ.λπ.

Eίναι σαφές ότι το έργο που πρέπει να επιτελεστεί δεν είναι εύκολο. Eίναι επίπονο και μακρόχρονο και θα απαιτήσει θάρρος, υπομονή και επιμονή. Γι’ αυτό οι «εργάτες» που θα το αναλάβουν, τότε μόνο θα μπορέσουν να το φέρουν εις πέρας, αν από τη μία μεριά θα έχουν θωρακιστεί πνευματικά και από την άλλη θα έχουν αποκτήσει τα αναγκαία εφόδια, που θα τους δώσουν τη δυνατότητα να ανταποκριθούν σε αυτό. Θα πρέπει, επίσης, και να έχουν μάθει να συνεννοούνται και να συνεργάζονται, δεδομένου ότι το έργο απαιτεί συλλογική προσπάθεια.

vatopaidi.

πηγή:zoiforos.

Έφυγε για την αιωνιότητα ο αγωνιστής ιεράρχης της Φλώρινας π. Αυγουστίνος Καντιώτης

ΤΟ ΕΞΠΡΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΧΡΟΝΙΑ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ

ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

ΗΡΘΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΡΕΛΑΒΕ, ΣΗΜΕΡΑ ΣΑΒΒΑΤΟ 28-8-2010, ΚΑΙ ΩΡΑ 5 π.μ.

Ας μη λυπούνται οι πιστοί, που ο Γέροντας έφυγε από κοντά μας, γιατί ο Χριστός ζει και οι άνθρωποι του Θεού δεν πεθαίνουν ποτέ. Ο Γέροντας αγωνιστής ιεράρχης από την θριαμβεύουσα Εκκλησία θα έχει μεγαλύτερη παρρησία στο Θεό και θα βρισκεται κοντά στους αγωνιζομένους χριστιανούς και θα πρεσβεύει υπέρ αυτών και θα συναγωνίζεται μαζί τους.

Σε ένα κήρυγμά του έλεγε·

«Εγώ θα φύγω. Πού θα πάω; ‘Οπου και αν πάω, αν δώ ότι η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ κινδυνεύει θα κάνω επανάσταση θα χτυπήσω συναγερμό. Δεν θα αφήσω την Εκκλησία του Χριστού ούτε στους αθέους ούτε στους μασόνους ούτε στους οικουμενιστάς…».

Την ευχή του να έχουμε

ΠΟΙΟΣ ΠΡΟΔΩΣΕ ΤΟΝ ΛΑΛΑ ; ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ.

O Eλληνας αυτός δεν γεννήθηκε στην Ελλαδα, αλλά στην Αμερικη. Ομως απέδειξε εμπράκτως πως είναι ο πιο γνήσιος και πατριώτης Ελληνας εν ζωή. Για το καλό της χώρας μας πέρασε 13 ολόκληρα χρόνια στις υψίστης ασφαλείας φυλακές των ΗΠΑ. Αγνός, ταπεινός και καλλιεργημένος. Η ειρήνη και η ηρεμία στην ομιλία του αποτελούν καθρέφτη του χαρακτήρα του. Ενας ρομαντικός πατριώτης, παρόποιοι του οποίου δεν υπάρχουν σήμερα.... Προδώθηκε από το ίδιο το ελληνικό κράτος το οποίο βοήθησε με τις πληροφορίες που του έδινε.


Του Κώστα Βαξεβάνη

Οι Αμερικανοί σχεδίαζαν μία προβοκάτσια που θα οδηγούσε σε εμπλοκή της χώρας με τα Σκόπια. Ο Λάλας το γνώριζε. Όμως το έμαθαν και λάθος άνθρωποι.
Για τη CIA, ο Στηβ Λάλας, πρώην υπάλληλός της σε εμπιστευτικές θέσεις, είναι ένας προδότης. Για τους Έλληνες, ένας πατριώτης που κατάφερε να κατασκοπεύει την πιο ισχυρή μυστική υπηρεσία του κόσμου.

Η ιστορία του Λάλα δεν είναι μια ιστορία κατασκοπίας μόνο. Είναι αυταπάρνησης, πατριωτισμού και μαζί ντροπής και προδοσίας. Τα δύο πρώτα ανήκουν αποκλειστικά στον ΣΤΑΥΡΟ. Τα υπόλοιπα ανήκουν σε μια χούφτα Κυπατζήδων, πολιτικών και επαγγελματιών της υποτέλειας. Το τραγικό για τον Σταύρο Λάλα είναι πως πλήρωσε για όλα.
Το 1993, είδα για πρώτη φορά το πρόσωπο του Σταύρου Λάλα. Η εκδικητική αμερικανική κρατική μηχανή, για παραδειγματισμό, άφησε να κάνουν το γύρο του κόσμου τα πλάνα με ένα μικρόσωμο άντρα, δεμένο με αλυσίδες, ανάμεσα σε πράκτορες του FBI.
Ο Λάλας είχε συλληφθεί για κατασκοπία υπέρ της Ελλάδας.
Οι αμερικανικές Αρχές, στο κατηγορητήριό τους, του χρέωναν πάνω από 700 απόρρητα σήματα που είχε διοχετεύσει στις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες. Αν η τραγική φυσιογνωμία του αλυσοδεμένου Σταύρου δεν ήταν τόσο πραγματικά συγκλονιστική, η είδηση της σύλληψής του θα έμοιαζε απλώς με ανέκδοτο: «Ένας Έλληνας πράκτορας στην καρδιά της CIA».
Ο Σταύρος έμεινε 12 χρόνια και 4 μήνες σε φυλακές υψίστης ασφαλείας.
Αρκετά για να γίνω από νεαρός δημοσιογράφος, που έβλεπε απλώς με απορία εκείνες τις σκληρές εικόνες, ένας δημοσιογράφος που προσπαθούσε να απαντήσει στις απορίες για τη σύλληψή του. Πριν από χρόνια κατάφερα να έχω μια τηλεφωνική επικοινωνία μαζί του, όταν ήταν υπό κράτηση.
Δεν έλυσα πολλές από τις απορίες μου τότε, αλλά έμαθα πως υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Σταύρο, που μέσα από τη φυλακή, σε ομηρία, τολμούν να λένε: «Πες στους Έλληνες πως θα το ξανάκανα. Όπως όλοι σας». Όταν το Νοέμβριο του 2007 η αμερικανική κυβέρνηση επέτρεψε στον Λάλα να πετάξει προς την ελευθερία και την Ελλάδα, συναντηθήκαμε στη Χρυσούπολη.
Ο Σταύρος για πρώτη φορά έβλεπε το γιο του, μετά τη γέννησή του, έφηβο. Και τον άλλο του γιο, με ειδικές ανάγκες, και τη γυναίκα του Μαρία μετά από 15 χρόνια. Ο Σταύρος προσπαθεί ακόμη να συνειδητοποιήσει την αγάπη του κόσμου. Ψάχνει όλα όσα του έχουν διαφύγει, και κυρίως τη ζωή.
Πατέρας, σύζυγος, ελεύθερος άνθρωπος, με καθυστέρηση. Έζησε 30 χρόνια περισσότερο με τις αποφάσεις του παρά με τους συνανθρώπους του. Ανησυχεί για πολλά, αλλά είναι σίγουρος για ένα:
«Με πρόδωσαν αυτοί που εξυπηρετήθηκαν από μένα και μετά με εγκατέλειψαν. Αλλά αν χρειαζόταν θα έκανα και πάλι τα ίδια».

Η στρατολόγηση από Έλληνα πράκτορα

Ο Σταύρος γεννήθηκε στην Αμερική. Γιος μετανάστη, μετά τον ελληνικό Εμφύλιο. Μεγάλωσε με την ένταση της πατρικής νοσταλγίας για την πατρίδα και τις διηγήσεις για τη Μικρασιατική Καταστροφή. Η πατρίδα ήταν γι’ αυτόν Κολοκοτρώνηδες, κατορθώματα, νικηφόρες μάχες με τους Γερμανούς και μια γλυκιά προσμονή. Αργότερα θα ανακάλυπτε πως ήταν και προδότες.
«Μεγάλωσα σε μια παραδοσιακή ελληνική οικογένεια, πώς να σου πω. Πειθαρχία, θα σέβεσαι, θα ακούς… Ο πατέρας μου ήταν αυστηρός, Θεός σχωρέσ’ τον.
Ήρθε στην Ελλάδα 8 χρονών από τη Μικρά Ασία, με την καταστροφή εκεί πέρα, στη Σμύρνη, και πήγε στην Κρήτη. Και ήταν στο στρατό εδώ πέρα, στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και πάλι, στον πόλεμο, στο αντάρτικο, τον Εμφύλιο Πόλεμο, δυστυχώς, που είχαμε. Ύστερα, τέλη ’49-’50, πήγε Αμερική. Εκεί πέρα γεννήθηκα εγώ και ο αδερφός μου και ξέραμε: σχολείο, εκκλησία…
Ωραία χρόνια. Ο πατέρας μου, και πιο πολύ ο παππούς μου, που έχω και το όνομά του, Σταύρο τον λέγανε, μου έλεγε για τη Μικρά Ασία. Μου έλεγε για το χωριό μας, λεγόταν Κάτω Παναγία. Ύστερα, οι Τούρκοι, που πήρανε τα μέρη, Αλάτσικα το βγάλανε. Και μου έλεγε. Μας λέγανε για την Ελλάδα πάντοτε. Συγγενείς που είχαμε, φωτογραφίες. Και μικρός, 16 χρονών, με έστειλε ο πατέρας μου στην Ελλάδα.
Και γνώρισα συγγενείς μου και από του πατέρα μου το σόι και από της μητέρας μου την οικογένεια. Ήταν πολύ όμορφο αυτό το ταξίδι, είχα άγχος γιατί δεν ήξερα κανέναν, αλλά οι συγγενείς με έκαναν και αισθάνθηκα όμορφα. Μετά έφυγα στον πόλεμο, στο Βιετνάμ. Είχα μείνει πίσω στα μαθήματα και θα με παίρνανε φαντάρο, γιατί παίρνανε με κλήρους τότε. Και εγώ άργησα. Θα με παίρνανε. Αποφάσισα και ο πατέρας μου λέει, τότε ήταν και πόλεμος, φασαρίες… Η μητέρα μου ήθελε να με στείλει εδώ πέρα, αλλά ο πατέρας μου είπε όχι, γιατί θα ήμουν λιποτάκτης. Δεν θα μπορώ να ξαναγυρίσω. Πήγα στο στρατό, παιδεύτηκα και από εκεί και πέρα…»



«ΕΚΑΝΑ Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ»

Ο Σταύρος υπηρέτησε στο Βιετνάμ, στο Λάος και στην Καμπότζη την εποχή των μυστικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ. Τραυματίστηκε στο Λάος. Από κει στρατολογήθηκε στη CIA, στάλθηκε στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη. Και στις παλιές διηγήσεις του παππού για τη Μικρά Ασία. Εκεί γνωρίστηκε με κάποιον Έλληνα που δούλευε στην ελληνική πρεσβεία. Στην πραγματικότητα, ήταν πράκτορας των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών με διπλωματική κάλυψη. Ο Σταύρος θυμάται μάλλον ρομαντικά εκείνη την επαφή που οδήγησε στη στρατολόγησή του το 1977.
«Αυτός ο άνθρωπος ζει ακόμη και θα ήθελα πολύ να τον συναντήσω. Με είχε πλησιάσει τότε και μου λέει: “Είσαι Έλληνας, θέλουμε να μας βοηθήσεις, δεν βλέπεις τι έχει γίνει στην Κύπρο; Θέλουμε να μας δώσεις πληροφορίες”. Ήθελα και εγώ να βοηθήσω την πατρίδα μου και άρχισα να δίνω πληροφορίες για τις τουρκικές δυνάμεις. Δεν έβλαπτα την Αμερική, απλώς υπηρετούσα τη χώρα μου».
Ο Σταύρος Λάλας δεν θέλει να επεκταθεί σε λεπτομέρειες για τις πληροφορίες που έδωσε. Τα κατηγορητήρια εναντίον του στις ΗΠΑ είναι ακόμη ανοιχτά. Στελέχη των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών υποστηρίζουν πως ο Λάλας υπήρξε ο σημαντικότερος Έλληνας πράκτορας μετά τον πόλεμο. Έδωσε πληροφορίες για τη διάταξη του τουρκικού στρατού, τις αποβατικές δυνάμεις, τον εξοπλισμό από το ΝΑΤΟ. Όσα δεν μπορούσε να δώσει ένα ολόκληρο δίκτυο πρακτόρων. Το επόμενο πόστο του Σταύρου Λάλα θα είναι στην αμερικανική πρεσβεία στο Βελιγράδι.
Είναι λίγο πριν τη δίνη του πολέμου στα Βαλκάνια, αλλά και την προσωπική του. Εκεί θα ζήσει στη δίνη του έρωτα με μια Ελληνίδα φοιτήτρια τη Μαρία Μαιδανού την οποία και θα παντρευτεί.
Ο σταύρος υπηρέτησε στο βιετνάμ, στο λάος και στην καμπότζη την εποχή των μυστικών επιχειρήσεων των ηπα. τραυματίστηκε στο λάος. Από κει στρατολογήθηκε στη CIA, στάλθηκε στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη. Εκεί γνωρίστηκε με κάποιον έλληνα που δούλευε στην ελληνική πρεσβεία. στην πραγματικότητα ήταν πράκτορας των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών με διπλωματική κάλυψη.
Επόμενο πόστο, η Κωνσταντινούπολη. «Έκανα ό,τι μπορούσα για την πατρίδα. Περνούσα κρυφά τον Έβρο και έδινα πληροφορίες σε κάποιον που τον έλεγαν Γιώργο. Όσους συναντούσα τους έλεγαν Γιώργο. Ήταν σε εξέλιξη τότε μεγάλα γεγονότα και χρειαζόταν η πατρίδα αυτές τις πληροφορίες».
Η συμβολή του Λάλα ήταν μεγάλη στην υπόθεση της ελληνοτουρκικής κρίσης το Μάρτιο του 1987. Τα στοιχεία που έδωσε ήταν καθοριστικά για τις ελληνικές διπλωματικές και στρατιωτικές κινήσεις της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου και στην επιτυχή έκβαση για την Ελλάδα. Το 1989 όμως ο Λάλας παίρνει μετάθεση για Ταϊβάν. Η περίοδος είναι πολύ κρίσιμη για το Σκοπιανό, τα Βαλκάνια και την Ευρώπη.
Ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης χρειαζόταν πληροφορίες για τους χειρισμούς στο Σκοπιανό και ο «χρυσός» πράκτορας πιεζόταν να ζητήσει μετάθεση σε πιο χρήσιμο για την Ελλάδα πόστο. Καταφέρνει τελικώς να μετατεθεί στην Αθήνα ως υπεύθυνος για τη μετάδοση σημάτων από τον κλωβό ασφαλείας επικοινωνιών της αμερικανικής πρεσβείας. Όλα τα πολύ σημαντικά σήματα περνούν από τα χέρια του και δίνονται σε Έλληνες πράκτορες.
«Τα σήματα μετά τη μετάδοσή τους έπρεπε να τα καταστρέφω. Εγώ τα έβαζα στην τσέπη μου και τα έδινα σε κάποιον. Τον συναντούσα σε ένα πάρκο και σε μια γκαρσονιέρα. Ήταν σήματα για τα Βαλκάνια. Πάρα πολύ σημαντικά, που βοήθησαν την κυβέρνηση να κάνει διπλωματικούς ελιγμούς. Νόμιζα πως ήμουν προστατευμένος, αλλά δεν ίσχυε.
Κάποια στιγμή, τον Απρίλιο του 1993, έφτασε σήμα για να πάω στην Αμερική για κάποια σεμινάρια. Η γυναίκα μου ήταν έγκυος και το χρησιμοποίησα για να μην πάω. Κάτι μου έλεγε το ένστικτό μου. Μου είπαν πως ήταν για τρεις μέρες. Μόλις έφτασα στην Ουάσιγκτον, έμεινα δύο μέρες σε ένα ξενοδοχείο και είχα αντιληφθεί πως κάποιοι με παρακολουθούσαν.
Την τρίτη ημέρα με συνέλαβαν. Μου έδειξαν βίντεο και φωτογραφίες την ώρα που έκλεβα τα έγγραφα. Πράκτορες του FBI είχαν παγιδεύσει την πρεσβεία με κάμερες και τα είχαν καταγράψει όλα. Επίσης, με παρακολουθούσαν όταν πήγα να παραδώσω τα έγγραφα. Με πέρασαν από ανιχνευτή ψεύδους.
Δεν μπορούσα να αρνηθώ. Πέρασα δεκατρία χρόνια στη φυλακή και άλλα δύο σε περιορισμό. Έμεινα ξεχασμένος στη φυλακή, απέκτησα προβλήματα υγείας και έπρεπε να μάθω να επιβιώνω. Μόνο το 2002 ο Γιώργος Παπανδρέου, ως υπουργός Εξωτερικών, μου έστειλε μέσω ενός άλλου φυλακισμένου, του Λέστερ Μπέλιν, ένα γράμμα συμπαράστασης. Ήξερα πως με είχαν προδώσει και οι προδότες δεν έπαθαν τίποτα από το ελληνικό κράτος. Εγώ, αντιθέτως, σάπιζα στη φυλακή».



Οι προδότες και η παγίδα

Το ερωτήματα που συνοδεύουν την προδοσία δεν μπορεί να τα απαντήσει ο ίδιος ο Σταύρος Λάλας. Μπορεί όμως η έρευνα. Μέχρι το 1989, τον πράκτορα Σταύρο Λάλα είχε στην ευθύνη του αποκλειστικά ο κάθε διοικητής της ΕΥΠ. Όταν στις εκλογές του 1989 δεν μπορούσε να σχηματιστεί κυβέρνηση, ο τότε διοικητής της ΕΥΠ Κώστας Τσίμας παρέδωσε την ευθύνη χειρισμού του πράκτορα σε ένα στέλεχος της κατασκοπίας, με τη συμβουλή να ενημερώσει το διοικητή που θα έμπαινε στην ΕΥΠ μετά τις αλλεπάλληλες εκλογικές μάχες.
Αυτός όμως δεν το έκανε. Παρέδωσε το χειρισμό Λάλα στο διευθυντή κατασκοπίας και όχι στο διοικητή. Ο κύκλος όσων γνωρίζουν για τον πολύτιμο πράκτορα διευρύνεται. Οι πληροφορίες για το πώς χειρίστηκαν τον Σταύρο Λάλα είναι συγκλονιστικές. Μετά την επιπολαιότητα θα έρθει και η προδοσία.
Ο χειριστής του Λάλα τον συναντά σε μια γκαρσονιέρα στου Ζωγράφου. Η γκαρσονιέρα δεν είναι και τόσο κρυφή, αφού ο πράκτορας της ΕΥΠ τη χρησιμοποιεί και ως ερωτική φωλιά όπου συναντά μια συνάδελφό του. Είναι τέτοια η επιπολαιότητα, που ο ερωτύλος της ΕΥΠ παραβαίνει κάθε μέτρο ασφάλειας και συναντά τον Λάλα στο σπίτι του!
«Ναι, δεν ξέρω για τα υπόλοιπα, αυτό ισχύει. Όπως ισχύει πως δεν υπήρχε και κανένα μέτρο αντικατασκοπίας για την προστασία μου. Οι πράκτορες του FBI με ακολούθησαν, όταν παρέδιδα έγγραφα, αλλά κανένας δεν τους εντόπισε», λέει με απογοήτευση σήμερα ο Σταύρος Λάλας.
Το χειρότερο θα έρθει αργότερα. Ο πράκτορας της ΕΥΠ, όταν παίρνει ένα πολύ σοβαρό σήμα από τον Λάλα, δεν το πάει στην ΕΥΠ, ώστε αυτό να περάσει από τη διεύθυνση χειρισμού πληροφοριών. Στο τμήμα αυτό, οι πληροφορίες πριν δοθούν για χρήση από την πολιτική ηγεσία φιλτράρονται, ώστε να μην αποκαλυφθεί η πηγή πληροφόρησης και πράγματα που δεν πρέπει να γίνουν γνωστά.
Ο πράκτορας όμως θέλει να πουλήσει πολιτική εκδούλευση και το διοχετεύει –χωρίς να πει πως δεν υπάρχει επεξεργασία– στην υφυπουργό Εξωτερικών Βιργινία Τσουδερού. Η υφυπουργός, λόγω της σοβαρότητας του σήματος, ενημερώνει την πρεσβεία στην Ουάσιγκτον να κάνει διάβημα στους Αμερικανούς. Ο Έλληνας πρέσβης το κάνει, αλλά ο συνομιλητής του καταλαβαίνει πως οι Έλληνες μαθαίνουν πληροφορίες από κάποιον στην πρεσβεία στην Αθήνα. Έτσι στέλνουν τους πράκτορες και εντοπίζουν από τις κάμερες τον Λάλα.

Τον έμαθαν μέχρι και οι μεταφραστές

Ένα άλλο σενάριο προδοσίας δίνει υψηλό στέλεχος του υπουργείου Εξωτερικών εκείνη την εποχή. Η επιπολαιότητα με την οποία αντιμετώπισαν τον Λάλα τον αποκάλυψε στους Αμερικανούς, ανεξάρτητα από τη δράση του ερωτύλου πράκτορα. Για κάποιο λόγο που δεν αποκλείεται να ήταν μόνο και μόνο για να αποκαλυφθεί ο Λάλας, ξαφνικά, το 1992, τα σήματά του άρχισαν να μοιράζονται πέραν του πρωθυπουργού και του υπουργού Εξωτερικών.
Πέντε έξι ακόμη υπουργοί προστέθηκαν στους αποδέκτες των σημάτων. Κάποιοι απ’ αυτούς δεν ήξεραν αγγλικά. Έτσι ζητούσαν από μεταφραστές να τους μεταφράσουν το περιεχόμενό τους. Έως το 1993 ένας κύκλος 25 ατόμων γνώριζε την ύπαρξη κάποιου υπερπράκτορα στις γραμμές της CIA. Οι Αμερικανοί το έμαθαν και τον παγίδευσαν, στέλνοντας ένα σήμα με αποστολέα τον πρόεδρο Τζορτζ Μπους και αποδέκτη τον Αμερικανό πρέσβη Μάικλ Σωτήρχο. Γνώστες του σήματος, μαζί με τον Λάλα, ήταν τρεις. Έτσι κατάλαβαν ποια ήταν η διαρροή. Ο Σταύρος Λάλας αποφεύγει να μιλά για την προδοσία του: «Όποιος ή όποιοι το έκαναν έστειλαν έναν Έλληνα πατριώτη στη φυλακή. Η ελληνική κυβέρνηση μπορούσε να βρει ποιοι ήταν. Δεν το έκανε. Εντάξει, εγώ ήμουν απώλεια, αλλά αυτοί που την προκάλεσαν τι έγιναν; Δεν έπαθαν τίποτα. Ποιος λοιπόν να μας σεβαστεί και γιατί ως χώρα;».

ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ ΓΙΑ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ

Στηβ Λάλας. Ένας απλός άνθρωπος. Κανένας δεν υποψιάζεται πως δουλεύει για τη CIA. Πολύ περισσότερο πως είναι διπλός πράκτορας.
Ο Λάλας δεν απαντά στο ερώτημα ποιο ήταν το περιεχόμενο του σήματος που προκάλεσε υποψίες στους Αμερικανούς και την παγίδευσή του. Κάποιος από τους διπλωμάτες που ασχολήθηκαν με τη διαμαρτυρία προς τους Αμερικανούς μετά το σήμα Λάλα υποστηρίζουν πως ήταν ένα πολύ σοβαρό σήμα που αποκάλυπτε πως οι Αμερικανοί σχεδίαζαν μια προβοκάτσια που θα οδηγούσε σε εμπλοκή μας με τα Σκόπια.
Απώτερος σκοπός, η πλήρης αποσταθεροποίηση στην περιοχή και η επαναδιαμόρφωσή της με βάση τους μακροπρόθεσμους αμερικανικούς γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς. Το σήμα έλεγε πως έπρεπε να δημιουργηθεί ένταση στις σχέσεις των δύο χωρών μετά από αιματηρή ενέργεια. Αντίστοιχη ενέργεια είχε γίνει στα ελληνοαλβανικά σύνορα με επίθεση μελών της οργάνωσης ΜΑΒΗ σε αλβανικό φυλάκιο και την εκτέλεση στρατιωτών. Δεν αποδείχτηκε κάποια εμπλοκή των Αμερικανών, αλλά δεν αναζητήθηκε στα σοβαρά και ποτέ.
Παρότι η τακτική αυτή της CIA είναι αρκετά συνηθισμένη και πολλές φορές εκτός πολιτικού ελέγχου από την επίσημη κυβέρνηση, το θέμα είναι όχι αν αυτό ήταν το περιεχόμενο του τηλεγραφήματος (γιατί επιμένουν πως ήταν), αλλά αν ήταν αληθινό. Δηλαδή, αν δινόταν στ’ αλήθεια μια εντολή προβοκάτσιας ή αν το έκαναν ώστε να αναγκάσουν τον Λάλα, λόγω της σοβαρότητας του θέματος, να κινηθεί για να συναντήσει τους ανθρώπους της ΕΥΠ. Είναι κάτι που ίσως να μάθουμε σε 30 χρόνια, όταν θα ελευθερωθούν τα αμερικανικά αρχεία.
Η ελληνική πλευρά «έριξε» το θέμα για να μην εξοργίσει την αμερικανική πλευρά. Ο Σταύρος Λάλας έμεινε μόνος και απροστάτευτος στις φυλακές. Μοναδικός συμπαραστάτης του, ο φίλος του Μιχάλης Κυπριανού.
Μαζί με τα χρόνια της φυλακής, ο Σταύρος αφιέρωσε 30 χρόνια σε αυτό που πίστευε. Οι δυσκολίες της κατασκοπευτικής δράσης ίσως δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτές που τον περίμεναν με την επιστροφή του.
«Όταν μπήκα στο αεροπλάνο για την Ελλάδα, ήταν σαν να ξαναγεννιόμουνα. Είχα σηκωθεί όρθιος πριν την προσγείωση και προσπαθούσαν οι αεροσυνοδοί να με πείσουν να κάτσω κάτω. Όταν πάτησα το πόδι μου, ήταν σαν να αγκάλιαζα τη μάνα μου. Τους αγκάλιασα όλους, είχα ξεχάσει πώς είναι. Έπρεπε να μιλήσω στο γιο που δεν είχα γνωρίσει.
Έλεγε η μαμά του πως όταν τους έβαλε η δασκάλα να ζωγραφίσουν το επάγγελμα του μπαμπά τα παιδιά, ο Παναγιώτης με ζωγράφισε πίσω απ’ τα κάγκελα. Δεν καταλάβαινε. Έπρεπε να ξαναμάθω να ζω με μια γυναίκα που πέρασε τα πάνδεινα. Προσπάθησαν να τη φέρουν στην Αμερική ως συνεργάτρια. Στην πρεσβεία την πέρασαν από τον ανιχνευτή ψεύδους. Την τελευταία στιγμή πήγε στο αεροδρόμιο και, αντί να πετάξει για Αμερική, ήρθε στην Καβάλα. Ανέθρεψε δουλεύοντας δυο βάρδιες τα παιδιά.
Το μεγάλο έχει προβλήματα. Προσπαθούμε να χτίσουμε ένα σπίτι, μας βοηθά και ο δήμαρχος ο Σάββας Μιχαηλίδης και ο νομάρχης ο Θεόφιλος Καλατζής. Δεν λέω, με συγκινούν πολλοί άνθρωποι απλοί. Και άνθρωποι όπως ο Εμφιετζόγλου που μοιάζει πολύ με τον παππού μου. Οι γιατροί στη Θεσσαλονίκη που ανάλαβαν να με ξανακάνουν άνθρωπο. Τους ευχαριστώ. Λέω πως ό,τι έκανα δεν πήγε χαμένο. Μου αρέσει στην πατρίδα. Είμαστε λίγο κακομαθημένοι, αλλά είναι η πατρίδα και ανησυχώ γι’ αυτή. Και για την Κύπρο και για τη Θράκη. Ακούω αυτά που λένε για τη Θράκη.
Μακάρι να ζούσαν παντού έτσι οι μειονότητες. Και στην Κύπρο πρέπει να δώσουν λύση. Δεν λέω για τους Τούρκους που γεννήθηκαν στο νησί, αυτοί είναι Κύπριοι. Λέω για τα στρατεύματα κατοχής, πρέπει να φύγουν. Αυτό είναι πολιτισμός».
Ο Σταύρος Λάλας ανησυχεί για όλα. Για τη χώρα, για την οικογένειά του, ακόμη και για να μην ξεχάσει να ευχαριστήσει κάποιον που τον βοήθησε. Με έναν τρόπο που μοιάζουν να μπερδεύονται η υπευθυνότητά του με τη φύση του. Αυτή η φύση του ανθρώπου που έμαθε να κρύβει μια πλευρά του στο σκοτάδι και να ανησυχεί. Ίσως αυτοί που τον πρόδωσαν (πλούσιοι πια, λένε οι πληροφορίες) να τον θεωρούν παράπλευρη απώλεια στο σκοτεινό κόσμο των μυστικών υπηρεσιών.

Μπορεί να τον αποκαλούν θύμα που πίστεψε πως μπορεί η σύγχρονη Ελλάδα να είναι απέναντί του όπως ίδιος ήθελε και φανταζόταν. Η αλήθεια είναι πως η ιστορία έχει τα θύματά της. Δεν μπορεί όμως κάποιος που γράφει ιστορία να είναι θύμα.

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ

Του ΔΙΟΓΕΝΗ

Κάποτε πρέπει να μάθουμε, ότι, τιμώντας κάποια μεγάλα ονόματα της πατρίδας μας δεν πρέπει μόνο να υμνούμε τα γνωστά θετικά τους αλλά, ταυτόχρονα, να αναφέρουμε και τα πασίγνωστα αρνητικά τους. Με αυτό τον τρόπο οι επόμενες γενιές θα ξέρουν να μετρούν, στις σωστές διαστάσεις τους, τις σπουδαίες πλευρές τους για μίμηση και τις κάκιστες για αποφυγή.

Όπως ακριβώς έκανε ο αείμνηστος Κυριάκος Σιμόπουλος με τα σπάνια βιβλία του για το βίο και την πολιτεία όλων των Μεγάλων Ελλήνων, από τον Πλάτωνα μέχρι σήμερα. Χωρίς να κρύψει τίποτα..

Το ίδιο λοιπόν πρέπει να κάνουν κι όλοι οι φίλοι του Μάνου Χατζηδάκη. Να τονίζουν την εξαίσια μουσική του που μας απογείωνε μαγικά αλλά, ταυτόχρονα,να προσπαθήσουν έστω να δικαιολογήσουν, τα μεγάλα του λάθη και το σκληρό χαρακτήρα του που μας προσγείωναν ανώμαλα.

Το πάθος του να χαϊδεύει προκλητικά οποιονδήποτε τον επαινούσε και το μίσος του για οποιονδήποτε τολμούσε να κρίνει τις πράξεις του.

Την ευτυχισμένη παρουσία του δίπλα στους κυρίαρχους του κόσμου και την προκλητική απουσία του στα βάσανα της πατρίδας μας.

Τις καταλυτικές παρεμβάσεις του στην πορεία της Ελληνικής Μουσικής αλλά, ταυτόχρονα και τις προκλητικές, δημόσιες, ομολογίες του ότι όλα τα έκανε όχι επειδή τα πίστευε αλλά για να αποδείξει πόσο ηλίθιοι είναι οι Νεοέλληνες που ότι κι αν κάνει τον ακολουθούν σαν σκυλάκια..

Για οποιονδήποτε θέλει λεπτομερή στοιχεία, θα τα βρει πολύ εύκολα αν ανοίξει κάποιες σελίδες, στiς εποχές της δόξας του, στο ένθετο του Τρίτου Προγράμματος, τον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ και σε όλα τα ΜΜΕ .-

…ένας από αυτούς που γνώρισε το άγριο μίσος του, επειδή δεν ήθελε να θεωρείται ηλίθιος Νεοέλληνας...

16.6.10

http://resaltomag.blogspot.com/2010/06/blog-post_863.html#more

Kορυφαίος καρδιοχειρουργός και υπουργός υγείας έγινε παπάς!

Mε αφορμή μια δημοσίευση του Προσκυνητή ψάξαμε λίγο για τον καθηγητή Γιούρι Σεβτσένκο,κορυφαία ιατρική προσωπικότητα της Ρωσίας στην χειρουργική καρδιάς και μαστού, ο οποίος χειροτονήθηκε ιερεύς τον Φεβρουάριο του 2009 από τον αρχιεπίσκοπο Ζιτομίρσκυ , Γουρία.
Ο π.Γεώργιος συνεχίζει την ιατρική του δραστηριότητα παράλληλα με τα ιερατικά του καθήκοντα.
Φαίνεται πως ο άγιος Λουκάς ο χειρουργός βρίσκει πολλούς μιμητές !!!

http://misha.pblogs.gr/2009/10/koryfaios-kardioheiroyrgos-kai-ypoyrgos-ygeias-egine-papas.html

«Είναι παραμύθι ο πλούτος της Εκκλησίας»

O προκάτοχός του στην Αρχιεπισκοπή, ο Χριστόδουλος, έλεγε στους νέους «ελάτε στην Εκκλησία όπως είστε». Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος ακολουθεί αντίθετη πορεία. «Εγώ πηγαίνω όπως είμαι σε αυτούς», λέει στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» για τον τρόπο που έχει επιλέξει να προσεγγίσει τη νεολαία. Σταθερός στη θέση που έχει διατυπώσει τις τελευταίες ημέρες, λέει ότι δέχεται να φορολογηθεί η Εκκλησία αλλά όπως όλοι, όχι άδικα. Προσθέτει ότι είναι «παραμύθι» τα περί αμύθητου θησαυρού που κατέχει η Εκκλησία. Κάνει μάλιστα μία πρόταση προς την κυβέρνηση: να αποδεσμεύσει τα κτήματα της Εκκλησίας και ένα από αυτά, όσο κάνει, να δοθεί στο Ταμείο Στήριξης της Ελλάδας. Όταν ερωτάται αν τώρα είναι η ώρα να περιοριστεί η «χλιδή» της Εκκλησίας - οι χρυσοί σταυροί, τα ακριβά άμφια- απαντά ότι παίρνει μισθό 2.300 ευρώ. «Τι χλιδή μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος με 2.300 ευρώ;».

Ηελληνική οικονομία βρίσκεται στη χειρότερη στιγμή της. Δεν θα έπρεπε και η Εκκλησία να βοηθήσει με τη φορολόγησή της;

Υπάρχει μία παρεξήγηση. Ποιος είπε ότι η Εκκλησία δεν φορολογείται; Πρώτα πρώτα πρέπει να ξέρετε ότι τον τελευταίο χρόνο η Εκκλησία διέθεσε 100 εκατ. ευρώ για το φιλανθρωπικό έργο της σε όλη την Ελλάδα. Και θα συνεχίζει να τα προσφέρει. Ξεχνιόμαστε και δεν δεχόμαστε ότι η Εκκλησία έχει, συμπληρώνοντας την Πολιτεία, περί τα 750 ιδρύματα που προσφέρουν αυτήν τη στιγμή και εξυπηρετούν τους ανθρώπους.

Και κάτι άλλο. Αυτό το θέμα του αμύθητου θησαυρού της Εκκλησίας είναι ένα παραμύθι. Και θα πρέπει κάποτε να απομυθοποιηθεί αυτό το θέμα.

Θα σας πω την προσωπική μου άποψη. Όπως όλοι οι Έλληνες, τα φυσικά πρόσωπα, και εμείς οι κληρικοί, να φορολογούμαστε και φορολογούμαστε με τον ίδιο τρόπο. Και έπειτα η Εκκλησία δεν είναι ένας ενιαίος διοικητικός οργανισμός. Είναι και τα εκατοντάδες νομικά πρόσωπα που έχει, ναοί, μοναστήρια. Είμαι απόλυτα σύμφωνος, όπως όλα τα νομικά πρόσωπα της επικράτειάς μας, έτσι να φορολογούνται και τα νομικά πρόσωπα της Εκκλησίας. Δηλαδή, έσοδα τόσα. Έξοδα τόσα. Καθαρό αποτέλεσμα. Φορολογία. Δεν έχουμε αντίρρηση. Καμία απολύτως.

Προσφέραμε, προσφέρουμε και θα προσφέρουμε στον λαό. Χωρίς να μας ζητηθεί. Χωρίς να το «διαφημίζουμε». Αλλά αυτή η λογική, από αυτά που έχεις τα παίρνω χωρίς να λογαριάζω ποια είναι τα έξοδά σου, δεν είναι ούτε νόμιμη ούτε δίκαιη.

Να εκφράσω μία τολμηρή άποψη; Έκανε μία πολύ ωραία πρόταση ο πρόεδρος της Βουλής, ο κ. Πετσάλνικος, για μία πρωτοβουλία που ανέλαβε, μία ωραία προσπάθεια, όλοι να συνεισφέρουμε στο Ταμείο που έχει φτιάξει για να βοηθήσουμε στην εξόφληση του χρέους της πατρίδας. Να μας αποδεσμεύσει η Πολιτεία τα κτήματα που έχει δεσμευμένα. Αυτά που κάποιοι ονομάζουν «φιλέτα»- όλα αυτά είναι δεσμευμένα- να μας τα απελευθερώσει. Και ένα από αυτά, ολόκληρο, όσο κι αν κάνει, να πάει σε αυτό το Ταμείο. Να δώσουμε ένα ποσό. Αλλά από τη μία μεριά μάς τα κρατάει δεσμευμένα. Θέλει να τα φορολογεί χωρίς να μας δίνουν έσοδα. Έτσι, μας κρατάει σε ομηρεία. Μιλάνε για τις μετοχές. Το 2009 δεν μας έδωσαν μέρισμα. Κανένα έσοδο. Το 2010 κανένα μέρισμα. Πιστεύω ότι το ίδιο θα γίνει και το 2011.

Επομένως, πρότασή μου είναι: πρέπει να γίνει ένας ειλικρινής διάλογος μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας, χωρίς προκαταλήψεις και στερεότυπα. Και πιστεύω ότι θα βρεθούν τρόποι οι οποίοι θα βοηθήσουν τον λαό μας.

Μήπως έχει έρθει η ώρα να σκεφτείτε κάποιους τρόπους ώστε να περιοριστεί αυτό που ο κόσμος αντιλαμβάνεται ως «χλιδή» της Εκκλησίας; Βλέπει ακριβά άμφια. Βλέπει χρυσούς σταυρούς. Ακριβά αυτοκίνητα σε κάποιες περιπτώσεις...

Κοίταξε, εδώ σε εμάς ισχύει το ρητό που λέει «ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός». Τα πιο πολλά από αυτά είναι πλαστικά (πιάνει το εγκόλπιο που φοράει και το δείχνει). Θα μου πεις, γιατί τα χρησιμοποιείτε; Δεν είναι τόσο το κόστος, όπως παρουσιάζεται. Αλλά εκεί, ας πούμε ότι είναι και μία παράδοση ή και μία ιδιοτροπία μερικών ανθρώπων. Κι αυτό θα πρέπει να το δούμε...

Ο Αρχιεπίσκοπος τι μισθό νομίζετε ότι παίρνει στην Ελλάδα; 2.300 ευρώ. Λοιπόν, τι χλιδή μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος με 2.300 ευρώ; Όταν κατέβω τώρα κάτω, δέκα άνθρωποι θα περιμένουν να τους δώσω κάτι. Ένα βοήθημα. Μπορώ να το αρνηθώ;

Είναι ώρα να δούμε όλοι την αλήθεια κατάματα. Και να παλέψουμε όλοι μας για να κάνουμε μία νέα αρχή. Όλο αυτό το μπάχαλο το δημιουργήσαμε μόνοι μας. Και δεν θα διορθωθεί εάν δεν το διορθώσουμε μόνοι μας. Εμείς πρώτοι, παπάδες, πολιτικοί, όλοι. Δεν θα το διορθώσουν άλλοι για εμάς. Αυτό θα ήταν επικίνδυνο. Πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία εσωτερικά. Αυτό εννοούμε όταν λέμε μετάνοια. Μη νομίζετε ότι έχει άλλο νόημα. Αλλάζουμε μυαλό, τρόπο ζωής, τρόπο συμπεριφοράς.

Ο Αρχιεπίσκοπος τι παίρνει στην Ελλάδα; 2.300
ευρώ. Λοιπόν, τι χλιδή μπορεί να κάνει;

«Δεν είναι φυσικό το “πολύ φαίνεσθαι” κάποιων ιεραρχών»

Σε αυτά τα δύο χρόνια έχετε κάνει λάθη;

Κοιτάξτε, λάθη οπωσδήποτε γίνονται.

Το θέμα είναι ποια είναι αυτά που γίνονται συνειδητά, που τα καταλαβαίνουμε δηλαδή και ποια εκείνα που κάποιος άλλος μας τα επισημαίνει. Μέσα μου έχω μερικές αμφιβολίες εάν ενήργησα σωστά. Το πρώτο είναι εάν ήταν σωστό αυτό που έκανα να μη μιλήσω καθόλου για το παρελθόν. Παλεύω. Αλλά λέω «καλά έκανα». Έτσι το βλέπω γιατί πρέπει να σέβομαι πολλά πράγματα σ΄ αυτήν τη ζωή. Το μεγάλο λάθος μου νομίζω, αυτό που μου αναλογεί γιατί δεν είναι μόνο δικό μου, είναι ότι δεν ξεκαθάρισα από την πρώτη στιγμή όλες εκείνες τις ενέργειες που έχουν γίνει και έχουν βυθίσει σε χρέος την Αρχιεπισκοπή. Και εννοώ την Αλληλεγγύη. Θα έπρεπε από την αρχή να είχε τελειώσει αυτό το θέμα. Αλλά είπα ότι θα προσπαθήσω σιγά σιγά να εξυγιάνω αυτόν τον οργανισμό, πράγμα που είναι πάρα πολύ δύσκολο.

Προσφάτως ένας μητροπολίτης είπε ότι εάν δοθεί η ιθαγένεια στους μετανάστες «Εάλω η Ελλάδα»- θα το έχετε ακούσει. Η Σύνοδος πήρε θέση ανακοινώνοντας ότι είναι αποκλειστική αρμοδιότητα της Πολιτείας. Αυτό αποτελεί και προσωπική σας άποψη;

Κοιτάξτε, εάν μπει γενικά η αρχή ότι όλοι οι μετανάστες θα πάρουν ιθαγένεια, αυτό μας βρίσκει όλους- και εμένα προσωπικά- αντίθετους. Γιατί το πρόβλημα είναι τεράστιο. Όταν όμως ένα παιδί γεννήθηκε από νόμιμους μετανάστες, μεγάλωσε, έγινε 18 ετών, ξέρει τα ελληνικά καλά, έχει ζήσει εδώ πέρα, το βλέπω λίγο άστοχο σε αυτό το παιδί να μη δώσουμε ελληνική ιθαγένεια. Εκείνο που θα έλεγα είναι ότι θα πρέπει να υπάρχουν αυστηρά κριτήρια και να υπολογίζονται και οι ευαισθησίες και οι ιδιαιτερότητες του ελλαδικού χώρου, είτε σε νοοτροπία, είτε σε περιοχές.

Δημιουργούν κάποιες φωνές μητροπολιτών- που μιλούν για πολιτικά ή εθνικά θέματα- προβλήματα στην Εκκλησία; Με την έννοια πως φαίνεται να ακούγονται μόνο αυτές...

Φυσικό είναι. Φαίνεται, ναι. Πρέπει να πούμε και κάτι άλλο. Η Εκκλησία δεν είναι για να φαίνεται. Η Εκκλησία είναι για να είναι. Το πολύ το φαίνεσθαι της Εκκλησίας δεν είναι φυσιολογικό.

Όλους τους ιεράρχες, όλους τους κληρικούς, μας απασχολούν και μας πονούν τα εθνικά θέματα. Όλοι αγαπάμε την πατρίδα μας, όπως και όλοι οι Έλληνες ανεξαιρέτως, και είμαστε έτοιμοι, εάν μας το ζητήσει η υπεύθυνη Πολιτεία, να κάνουμε αυτό που πρέπει. Λιγότερο και περισσότερο πατριώτες δεν δέχομαι ότι υπάρχουν. Και ο πατριωτισμός του καθενός δεν μετριέται ούτε με τον αριθμό των λέξεων που λέει, ούτε με την ένταση της φωνής του. Όλοι οι Έλληνες στο ίδιο καράβι είμαστε.


Πρώτος στόχος η επιμόρφωση των ιερέων

Ποια είναι τα δύο-τρία έργα που έχετε σχεδιάσει και θέλετε οπωσδήποτε να υλοποιηθούν;

Κατ΄ αρχάς πρέπει να πούμε ποιο είναι το έργο της Εκκλησίας. Το έργο της Εκκλησίας δεν είναι τα κτίσματα. Το πρώτο μέλημά της είναι πώς θα βοηθήσει τον άνθρωπο. Δηλαδή, αυτό που λέμε και ψάλλουμε για τη σωτηρία των ψυχών. Πώς μπορεί η ενορία να είναι ένας πνεύμονας που ξεκουράζει τον άνθρωπο, τον αναγεννά, τον φέρνει πιο κοντά στον Θεό. Αυτό είναι το πρωταρχικό έργο της Εκκλησίας.

Για να γίνει όμως αυτό όπως πρέπει, θα πρέπει να υπάρχουν και αυτοί που το διακονούν, οι άνθρωποι οι οποίοι θα έχουν τα προσόντα. Θα ήθελα να πω και ότι και μέσα στον χώρο της Αρχιεπισκοπής υπάρχουν πάρα πολλοί λαμπροί κληρικοί, αξιόλογοι άνθρωποι. Αλλά είναι και μερικοί που είναι ερασιτέχνες. Θα πρέπει σε αυτόν τον τομέα να γίνει πολλή δουλειά.

Με τη δική μου σκέψη και φροντίδα, δημιουργήθηκε ένα κέντρο για επιμόρφωση και εξειδίκευση των κληρικών μας. Να πάρουμε ένα πρόβλημα σήμερα ποιμαντικό, κοινωνικό, όπως είναι τα ναρκωτικά. Δεν σημαίνει ότι κάποιος που έγινε κληρικός και θα ήθελε να ασχοληθεί με τα παιδιά που υποφέρουν είναι αυτονόητο πως μπορεί να πάει ανάμεσά τους να ζήσει και να βοηθήσει. Πρέπει να έχει μία εξειδίκευση, μία προετοιμασία.

Επομένως, το πρώτο και βασικό έργο που έχει να κάνει η Αρχιεπισκοπή είναι να επιλέξει να βοηθήσει τα στελέχη της Εκκλησίας, ώστε το ποιμαντικό έργο της να είναι πιο αποτελεσματικό.

Αλλά όσο κι αν έχουμε μία οργανωμένη καλή ενορία, έναν ναό, το έργο της Εκκλησίας και του ιερέως δεν περιορίζεται στους τέσσερις τοίχους της Εκκλησίας. Αντιθέτως, είναι εντολή του Χριστού, η Εκκλησία να έχει διάλογο με την κοινωνία. Και μέσα από αυτήν τη συζήτηση και την επικοινωνία προβάλλουν τα προβλήματα και οι ανάγκες οι καθημερινές. Και έτσι και ο κληρικός, αλλά και το μέλος της Εκκλησίας και οι απλοί άνθρωποι, για να πουν ότι βρίσκονται σε αρμονία με αυτό που πιστεύουν, πρέπει να είναι άνθρωποι αγάπης. Να βγουν προς τα έξω να βοηθήσουν τον άνθρωπο. Κατά τη διδασκαλία του Κυρίου μας και κατά το παράδειγμα του καλού Σαμαρείτη.

Το σχέδιο «όπως στη Λιβαδειά» Τη λειτουργία οκτώ ιδρυμάτων έχει δρομολογήσει η Αρχιεπισκοπή. Ανάμεσά τους είναι ένα ίδρυμα για τα βρέφη που εγκαταλείπονται στα νοσοκομεία. Κατασκηνώσεις για νέους στην Πάρνηθα. «Θα έχουν έναν χώρο όπου θα μπορούν να περνούν θερινές διακοπές αλλά και να τον επισκέπτονται καθ΄ όλη τη διάρκεια του έτους», λέει ο Αρχιεπίσκοπος. Σε συνεργασία με τη Νομαρχία Αθηνών θα κατασκευαστεί ένας χώρος για πρώην χρήστες ναρκωτικών που βρίσκονται στο στάδιο της επανένταξης- «ώστε μέσα από την παραμονή τους εκεί, σιγά σιγά να βρουν μια δουλειά και να ενταχθούν στην κοινωνία»- και ένα παιδικός σταθμός για αυτιστικά παιδιά. Επίσης, έχει προγραμματιστεί να λειτουργήσουν δύο στέγες παιδιών με νοητική υστέρηση. Στα σκαριά είναι και οι ξενώνες για «ανθρώπους που έχουν κάνει εγχειρήσεις από καρκίνο και θέλουν στήριξη. Να μπορούν να κάνουν τη θεραπεία τους και να ξαναγυρίζουν». Επίσης, από την Αρχιεπισκοπή σχεδιάζεται η δημιουργία ενός ξενώνα «για ανθρώπους που γέρασαν, έμειναν κατάκοιτοι και δεν μπορούν να βρουν στέγη. Δεν είναι εύκολο σήμερα μία οικογένεια να συντηρεί συνέχεια έναν κατάκοιτο».


«Το κράτος μάς απομυζά πάντα...»

Χωρισμός Κράτους- Εκκλησίας;

Πότε ήταν ενωμένη η Εκκλησία, κολλημένη με το κράτος; Το κράτος μάς απομυζά πάντα. Να μας αφήσει ελεύθερους... Εμείς οι ταλαίπωροι, από τους Βαυαρούς μέχρι πριν από 20 χρόνια, ήμασταν σκλάβοι. Αποφασίζαμε και μέσα στη συνεδρία ήταν ο βασιλικός επίτροπος και αν δεν υπέγραφε τα πρακτικά ήταν άκυρο ό,τι είχαμε αποφασίσει. Τώρα λίγο έχουμε πάρει μία αναπνοή. Και είμαστε χαρούμενοι. Και θα θέλαμε να μην έχουμε καμία σχέση, να είμαστε εντελώς ελεύθεροι. Αλλά δεν το θέλει η Πολιτεία αυτό το πράγμα.

Η Πολιτεία δεν θέλει τον χωρισμό;

Βεβαίως δεν τον θέλει. Επομένως, φτάσαμε σε ένα σημείο να πούμε ότι δεν υπάρχει σήμερα ένωση. Είμαστε δύο θεσμοί με τους ρόλους του ο καθένας χωριστά. Εκείνο που χρειάζεται είναι να διευκρινιστούν αυτοί οι ρόλοι. Και να δούμε διοικητικά ποιες είναι οι δικές μας αρμοδιότητες και ποιες της Πολιτείας.

Η Πολιτεία γιατί δεν θέλει τον χωρισμό;

Γιατί είναι έξυπνη; Δηλαδή; Κοιτάξτε, μία Εκκλησία η οποία είναι δυνατή, η οποία έστω και κάτω από αυτούς τους δεσμούς μπορεί και ζει, όταν θα είναι ελεύθερη θα έχει περισσότερες δυνάμεις. Και θα είναι και το στόμα της πιο ελεύθερο. Και οι ενέργειές της πιο ελεύθερες. Αν μας πει η Πολιτεία «δεν σας θέλουμε, φύγετε», με γεια της, με χαρά της. Εμείς ζήσαμε χωρίς κράτος. Το κράτος δεν έζησε χωρίς Εκκλησία. Ο λαός δεν έζησε χωρίς Εκκλησία. Λοιπόν, να μην τα πάμε στα άκρα. Δεν υπάρχει λοιπόν πλέον θέμα χωρισμού Εκκλησίας από το Κράτος. Είναι δύο διακριτοί ρόλοι οι οποίοι θέλουν περισσότερη επεξήγηση και διευκρίνιση.

Η υπόθεση του πρώην Μητροπολίτη Αττικής έχει πληγώσει την Εκκλησία, καθώς συνεχίζεται πάνω από επτά χρόνια. Δεν θέλω να μπω στην ουσία της υπόθεσης, που όμως έχει πληγώσει βαθιά την κοινωνία μας και αυτά που πιστεύει και προσδοκά από την Εκκλησία. Έχω στα χέρια μου μία αμετάκλητη απόφαση του Αρείου Πάγου. Ως Έλληνας πολίτης οφείλω αυτή η απόφαση να εκτελεστεί. Και πρέπει να εκτελεστεί. Δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο ζήτησε από τη Σύνοδο να περάσει από εκκλησιαστικό δικαστήριο η υπόθεση του πρώην Μητροπολίτη Παντελεήμονα. Δημιουργήθηκε ένταση με το Φανάρι. Πολλοί εξεπλάγησαν διότι δεν την ανέμεναν με εσάς Αρχιεπίσκοπο...

Κοιτάξτε, ούτε έχουν διαταραχθεί οι σχέσεις, ούτε είναι εχθρικές, ούτε έχουμε κάποια αντιπαλότητα. Έχουμε ένα συγκεκριμένο θέμα που πρέπει να αντιμετωπιστεί. Και η άποψη η δική μας είναι αυτή η θέση. Και η άποψη του Πατριαρχείου είναι διαφορετική. Αυτό δεν σημαίνει ότι εάν δύο άνθρωποι έχουν διαφορετική άποψη είναι και αντίπαλοι και μαλώνουν. Το θέμα δεν έχει λήξει. Θα προχωρήσει. Αλλά η φιλία μας, οι σχέσεις μας, ο σεβασμός στο Πατριαρχείο, αυτά δεν αμαυρώνονται. Θα υπάρχουν πάντα. Διότι και αύριο θα υπάρχει ένα άλλο υπηρεσιακό θέμα όπου θα έχουμε διαφορετική άποψη. Αυτό δεν σημαίνει ότι δημιουργούνται πολεμικές σχέσεις. Επομένως είναι σχέσεις άριστες, επικοινωνούμε άριστα. Απλώς ένα συγκεκριμένο θέμα- και ξέρετε ποιο είναι...- ο καθένας το βλέπει με άλλο μάτι.


ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ
«Το Ευαγγέλιο δεν κάνει εκπτώσεις.

Λέει ο άλλος “εμείς συζούμε”. Είναι ελεύθερος. Δεν μπορώ εγώ να κανονίσω τη ζωή του. Αλλά αν μου πει “μπορώ να είμαι έτσι ελεύθερος, να έχω συμβίωση και να έχω το Ευαγγέλιο που θα με καθοδηγεί”; Δεν γίνεται αυτό το πράγμα. Αυτός θα επιλέξει υπεύθυνα. Αλλά από τη στιγμή που θα ζητήσει να έρθει κοντά μου δεν θα του πω επειδή συμβίωνες ή συμβιώνεις είμαστε απέναντι. Σέβομαι την ελευθερία του καθενός. Αλλά δεν μπορώ να του πω ότι καλά κάνει».

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓ.
ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ
«Πήγα στον Άγιο Παντελεήμονα. Ήταν δέκα άνθρωποι και μου είπαν: “Μην κοιτάτε άλλο τους ξένους”. Τους απάντησα: ΄΄Και εκείνοι άνθρωποι είναι΄΄. Ό,τι και να ΄ναι αυτός, Σομαλός, Πακιστανός, θα του πεις ΄΄δεν σου δίνω φαγητό”;».

ΓΙΑ ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ
«Είμαι της παλιάς σχολής. Δεν τα καταφέρνω, δεν ξέρω. Είμαι... παλαιοημερολογίτης σε αυτά, δυσκολεύομαι. Πάντως το θέλω. Με βολεύει. Βλέπω την ανάγκη».

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΚΑΤΟΧΟ ΤΟΥ
«Ήταν ένας άνθρωπος δημιουργικός, πληθωρικός με πολλά χαρίσματα. Έλεγε “ελάτε όπως είστε”. Εγώ, πηγαίνω όπως είμαι. Ακολουθώ αντίθετη πορεία. Δεν έχουμε διαφορά. Ο τρόπος αλλάζει».

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=4567127

π . Χριστόδουλος Μούγιας, «Έγινα παπάς για να ζω για το Χριστό»

Ο ιερέας που τιμωρήθηκε γιατί εξέφρασε την αντίθεση του στο διάλογο με τους Παπικούς.«Δεν διαφωνώ με το διάλογο, διαφωνώ με το διάλογο για χάρη του διαλόγου».

ΙΕΡΕΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΜΟΥΓΙΑΣ
Ο επαναστάτης ιερέας σε σύγκρουση με τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο

Ο ιερέας Αλεθρικού Χριστόδουλος Μούγιας έδιωξε από την εκκλησία του τους πολιτικούς όλων των κομμάτων, γιατί η πολιτική «είναι ξένη προς το πνεύμα της Ορθοδοξίας».

ΠΑΤΗΡ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ

Εμένα η πίστη μου δεν παζαρεύεται ούτε βγαίνει αλαούνα αλατρέ.

Την εναντίωσή του στις εκφωνήσεις επικηδείων από πολιτικά πρόσωπα μέσα στην εκκλησία του, τον ιερό ναό Αγίου Επιφανίου στο χωριό Αλεθρικό Λάρνακας, επιβεβαίωσε χθες στη «Σ» ο ιερέας της κοινότητας Χριστόδουλος Μούγιας. Τη θέση του υιοθέτησαν τα υπόλοιπα μέλη της Εκκλησιαστικής Επιτροπής με σχετική απόφαση που πήραν τον περασμένο Σεπτέμβρη.
Ο 60χρονος ιερέας που τολμά να τα βάζει με το πολιτικό και κομματικό κατεστημένο, βρίσκεται σε πορεία σύγκρουσης και με τον Αρχιεπίσκοπο, αφού είναι ένας από τους λιγοστούς ιερωμένους που εξέφρασαν αντίθεση στο διάλογο με τους Ρωμαιοκαθολικούς και μάλιστα φαίνεται ότι τιμωρήθηκε, αφού δεν έλαβε ακόμα το μισθό του από την Αρχιεπισκοπή. «Δεν έγινα παπάς για να ζω από τον Χριστό, έγινα παπάς για να ζω για το Χριστό», μας είπε χθες στη διάρκεια συνομιλίας μας στο σπίτι του, στο Αλεθρικό, και πρόσθεσε: «Μπορεί να είμαστε μειοψηφία, μπορεί να είμαστε για κάποιους τρελοί, αλλά αν οι άγιοι μάρτυρες Πατέρες μας δεν σκέφτονταν όπως σκέφτονταν, δεν θα είχαμε σήμερα Ορθοδοξία. Εκείνους τους κρέμαζαν και τους σκότωναν, αλλά επέμεναν να αγωνίζονται για την πίστη τους. Γιατί λοιπόν εγώ να φοβηθώ ότι μου έκοψε το μισθό ο Αρχιεπίσκοπος ή ότι θα με παύσει; Μακάρι να είναι καλά»…

Ο πατήρ Χριστόδουλος μάς είπε ότι το αποκορύφωμα για την απόφασή του να απαγορεύσει την εκφώνηση επικήδειων από πολιτικούς στην εκκλησία του ήταν περιστατικό που έγινε στη διάρκεια κηδείας στο Αλεθρικό πριν από μερικούς μήνες και που αφορούσε το βουλευτή του ΔΗΣΥ Αμμοχώστου Γιώργο Γεωργίου.

«Παρουσιάστηκε ο βουλευτής και πήγε και μπήκε στο ψαλτήρι χωρίς να ρωτήσει κανένα», μας είπε ο πατήρ Χριστόδουλος, και συνέχισε: «Πήγα κοντά του και του είπα χαμηλόφωνα ότι δεν δέχομαι επικήδειους μέσα στην εκκλησία από πολιτικά άτομα. Μου είπε «δεν θα μου πεις εσύ τι θα κάνω εγώ», οπότε αποχώρησα και άρχισε να μιλά πριν τελειώσω τη λειτουργία. Τότε, του έκλεισα τα μικρόφωνα, αλλά αυτός συνέχισε να μιλά. Έθεσα το θέμα στην Εκκλησιαστική Επιτροπή που αποφάσισε σε συνεδρία της το Σεπτέμβρη ότι δεν θα επιτρέπονται σε πολιτικά πρόσωπα να εκφωνούν επικήδειους στο χώρο της εκκλησίας.
Αυτό το φαινόμενο της ανάμειξης κομμάτων στους επικήδειους παρουσιάστηκε τελευταία. Έρχεται κάποιος βουλευτής ξένος προς την κοινότητα που δεν ξέρει καν τον πεθαμένο, να μιλήσει για τον πεθαμένο, να μου πει εμένα του ντόπιου ποιος είναι ο συγχωριανός μου και καμιά φορά λέει και γελοία πράγματα. Με ενοχλεί ως ιερέα να έρχονται άτομα που συχνά δεν σέβονται καν τον χώρο ως ιερό, δεν βάζουν το σταυρό τους μπαίνοντας, δεν ανάβουν ένα κερί, δεν προσκυνούν καν.

Μπαίνουν στην εκκλησία λες και μπαίνουν σε λέσχη ή σε καφενείο, ζητούν και πρωτοκαθεδρίες, αλλά όλα αυτά είναι ξένα για την εκκλησία, η εκκλησία δεν προσφέρεται για τον κύριο τάδε, η εκκλησία είναι ισοτιμία. Δεν μπορώ λοιπόν να ανεχτώ κάποιον που δεν έχει καμιά σχέση με την εκκλησία, δεν εκκλησιάζεται καν και έρχεται αυθαίρετα και να θέλει να μιλήσει. Με ποιο δικαίωμα; Επειδή είναι βουλευτής ή στέλεχος κόμματος; Για μένα αυτό είναι απαράδεκτο, ξένο προς το πνεύμα της Ορθοδοξίας και δεν το δέχομαι στη δική μου εκκλησία.

Ο Μητροπολίτης Πάφου

-Εναντιώθηκες και στο διάλογο με τους Ρωμαιοκαθολικούς, έτσι δεν είναι;
-Λαθεμένη έκφραση. Δεν διαφωνώ με το διάλογο, διαφωνώ με το διάλογο για χάρη του διαλόγου. Οι δικοί μας έρχονται και συμπροσεύχονται μαζί με τους Ρωμαιοκαθολικούς, οι οποίοι ουσιαστικά δεν έχουν ιεροσύνη, έχουν αποκοπεί από τον κρίκο μετάδοσης ιεροσύνης από το 1054 που ο Πάπας έκανε δική του Εκκλησία, για να καταστήσει τον εαυτό του Πρώτο επί της γης μετά το Θεό. Όμως εμείς οι Ορθόδοξοι έχουμε το Χριστό ως αρχηγό, κρίνουμε τους πάντες, από τους ιερείς έως και τον Αρχιεπίσκοπο και τον Πατριάρχη. Δεν είναι τυχαίο που πολλοί Ρωμαιοκαθολικοί επιστρέφουν στην Ορθοδοξία κι ένας από αυτούς είναι ο κ. Λαυρέντιος ντε Τζιόρτζιο που ήταν μαζί μας στην Πάφο, όταν έγινε το Συνέδριο με τους Ρωμαιοκαθολικούς - τον κ. ντε Τζιόρτζιο τον αποκάλεσε άστοχα ο Άγιος Πάφου «γενίτσαρο». Κατά την ταπεινή μου γνώμη έπρεπε να απολογηθεί ο Μητροπολίτης Πάφου γι' αυτήν την άστοχη έκφραση.

«Θα μας ξεγελάσουν»

-Πώς θα πρέπει να διευθετηθούν οι διαφορές με τους Καθολικούς;
-Αν επιστρέψει ο Πάπας εκεί που ήταν προηγουμένως, πριν αποσχισθεί από την Ορθόδοξη Εκκλησία, πριν αλλοιώσει το Τριαδικό Δόγμα, πριν μειώσει το Πανάγιο Πνεύμα, πριν βάλει το Αλάθητο και τα Συγχωροχάρτια και αν αποβάλει όλες τις καινοδοξίες που έβαλε μέσα στην Πίστη, είναι ευπρόσδεκτος από πλευράς Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αλλά τι γίνεται; Ο Πάπας είναι Πολιτειακό καθεστώς, είναι κράτος, επηρεάζει πολλά και πολλούς και πιστεύω θέλει να μας εκμεταλλευτεί λόγω του πολιτικού μας προβλήματος στην Κύπρο. Πιθανόν οι Ρωμαιοκαθολικοί υπόσχονται στους δικούς μας ιεράρχες ότι δήθεν θα μας βοηθήσουν, ενώ θα μας ξεγελάσουν πάλι όπως έκαναν πριν το 1453. Άρα το να γίνει διάλογος με την έννοια να επιστρέψουν πίσω στην Ορθοδοξία, ναι, θα τον υποστήριζα. Αλλά το να γίνεται διάλογος με βάση πόσες από τις καινοτομίες του Πάπα αποδεχόμαστε, αυτό το απορρίπτω.

-Με τους Τούρκους κάνουμε διάλογο, γιατί όχι με τους άλλους Χριστιανούς;
-Είναι καλό να μιλάς με τον κάθε άνθρωπο επί της γης. Αλλά αν βλέπω εκ των προτέρων ότι ο διάλογος δεν οδηγεί πουθενά και θα σκανδαλίσω τους δικούς μου, γιατί να προχωρήσω;

Πενία τέχνας κατεργάζεται…

Ο πατήρ Χριστόδουλος είναι ιερέας από 23 χρονών και υπηρετεί συνεχώς στο Αλεθρικό. Έχει έξι παιδιά, με το μικρότερο 19 χρονών να φοιτά στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και το μεγαλύτερο 34 χρονών. Χήρεψε πριν από 19 χρόνια όταν το μικρότερο παιδί του ήταν 16 μηνών και το μεγαλύτερο 16 χρονών και ουσιαστικά τα μεγάλωσε μόνος του. Πριν γίνει ιερέας ήταν μηχανικός αυτοκινήτων, ενώ ταυτόχρονα με την ιεροσύνη, δούλεψε εργάτης οικοδομών, κτίστης και μεροκαματιάρης πρώτα σε ξένη γη και τα τελευταία χρόνια γεωργός σε δική του γη. «Πενία τέχνας κατεργάζεται», μας είπε όταν παρατηρήσαμε ότι είναι πολυτεχνίτης.

-Τι είναι για σένα η ιεροσύνη;
-Όπως ήταν παραμένει το όραμα... Αν μου επέτρεπε ο Θεός να ξαναγεννιόμουν, πάλι παπάς θα ζητούσα να γίνω.

-Έστω κι αν στερήθηκες πολλά;
-Στερήθηκα υλικά πράγματα, όχι πνευματικά.

-Τι κάνεις τις ελεύθερες ώρες σου;
-Δεν έχω ελεύθερες ώρες. Άνκαι έχω προβλήματα υγείας, συνεχίζω να ασχολούμαι με τη γη, με καμιά δεκαπενταριά σκάλες γης που έχω.

«Πότε κομμουνιστής και πότε φασίστας»

«Στα χωριά μας πριν από το ΄74 υπήρχε διχασμός και η κάθε παράταξη ήθελε τον ιερέα «δικό» της και έτσι κάθε πλευρά με διεκδικούσε να με κάνει δικό της. Αν και τότε ήμουν ένα άπειρο παιδί 22 χρονών, έβλεπα ότι η κάθε πλευρά ήθελε να με εκμεταλλευτεί κι έτσι έμεινα αμέτοχος στα πολιτικά. Τους έλεγα και τότε και τώρα ότι όλα τα κόμματα είναι κάτω από το πετραχήλι του παπά, φτάνει να είναι χριστιανοί. Ο παπάς πρέπει να είναι υπεράνω κομμάτων. Το ότι δεν ήμουν με κανένα κόμμα ή παράταξη, μου στοίχισε. Όταν με χειροτόνησαν ιερέα, οι μισοί έφυγαν από την εκκλησία, διότι μίλησε ο τότε Μητροπολίτης Κιτίου Άνθιμος εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Αποφάσισα από τότε να μην μπλεχτώ με τα κόμματα και τις παρατάξεις. Να μην ξεχνούμε ότι άφησα μια δουλειά με 75 λίρες τη βδομάδα, στην κατασκευή του λιμανιού Λάρνακας και έγινα παπάς για πεντέμισι λίρες. Το χαρακτηριστικό είναι ότι πριν από το πραξικόπημα όποτε επικρατούσε η μια πλευρά και με ήθελε μαζί της ως ιερέα και δεν ακολουθούσα, κατηγορούμουν ότι ήμουν κομμουνιστής. Όταν υπερτερούσε η άλλη πλευρά και αρνούμουν και σε αυτούς να ακολουθήσω, κατηγορούμουν ότι ήμουν φασίστας. Μου έβαλαν κατά καιρούς πολλές ταμπέλες. Πρόσφατα ο Αρχιεπίσκοπος είπε ότι είμαστε για το φρενοκομείο. Αν έχει συνταγή χαπιών για να ξεπεράσουμε το φρενοκομείο, ας μας δώσει. Με στενοχωρεί η διαμάχη μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας. Αλλά περιμένω να πάρουν θέση οι Ιεράρχες μας. Όχι για διάφορους λόγους να παζαρεύουμε το Χριστό στα ξενοδοχεία της Πάφου. Δεν το δέχομαι. Εμένα η πίστη μου δεν παζαρεύεται ούτε βγαίνει αλαούνα αλατρέ».

Η εκδοχή του Γιώργου Γεωργίου

Γιώργος Γεωργίου βουλευτής ΔΗΣΥ Αμμοχώστου: «Ο πραγματικός λόγος για τον οποίο ο πατήρ Χριστόδουλος τα έβαλε μαζί μου και με τους βουλευτές Αμμοχώστου όλων των κομμάτων, ήταν γιατί οι βουλευτές Αμμοχώστου όλων των κομμάτων ήταν υπέρμαχοι του δίκαιου αιτήματος του Κοινοτικού Συμβουλίου και της Εκκλησιαστικής Επιτροπής Κιβισιλίου να έχουν την αποκλειστική διαχείριση της εκκλησίας της Παναγίας στο Κιβισίλι.
Η αντίδρασή του εναντίον των πολιτικών είναι λοιπόν προσχηματική. Τα έχει με τους πολιτικούς, όχι για τους λόγους που σας είπε. Το Κιβισίλι που είναι γειτονική προς το Αλεθρικό κοινότητα, κατοικείται από πρόσφυγες που προέρχονται από την επαρχία Αμμοχώστου.
Και παρά το ότι έχουν δικό τους ιερέα, τη διαχείριση της εκκλησίας τους την είχε ο ιερέας του Αλεθρικού. Διαμηνούσαν λοιπόν στους βουλευτές ότι είναι άξιοι και ικανοί να διαχειριστούν την εκκλησία τους, πράγμα που φαίνεται εξόργισε τον παπά του Αλεθρικού.
Μια βδομάδα πριν από το επεισόδιο στην κηδεία του φίλου μου Παύλου Χρυσάνθου, η Ιερά Σύνοδος πήρε απόφαση ότι έχει δίκαιο το Κιβισίλι κι έδωσε εντολές να σταματήσει η εμπλοκή του Αλεθρικού.
Ο παπα-Χριστόδουλος αντέδρασε, έβρισε την Ιερά Σύνοδο και κηρύχθηκε σε αργία. Να αναφέρω ότι ο μακαρίτης Παύλος Χρυσάνθου ήταν οικογενειακός φίλος, δεν ήταν κομματικό στέλεχος και δεν είχα πρόθεση να κάνω κομματική ομιλία στην κηδεία του. Έτσι κι αλλιώς είναι η οικογένειά του που μου ζήτησε να πω τον επικήδειο. Ενώ λοιπόν ετοιμαζόμουν να μιλήσω μέσα στην εκκλησία, ο πατήρ Χριστόδουλος έτρεξε κοντά μου και μου είπε να μη μιλήσω.
Τον ρώτησα «γιατί» και μου είπε ότι τα κόμματα δεν μιλούν στην εκκλησία του. Του απάντησα ότι δεν θα μιλήσω ως κόμμα, αλλά ως φίλος του Παύλο, αλλά αυτός επέμενε και όταν άρχισα να μιλώ, πήγε τρέχοντας κι έκλεισε τα μικρόφωνα. Εγώ συνέχισα κι έκανα χωρίς μικρόφωνα τον επικήδειο. Πρέπει να σημειώσω ότι το εκκλησίασμα αντέδρασαν έντονα εναντίον αυτής της αχαρακτήριστης συμπεριφοράς του ιερέα».

http://aktines.blogspot.com/2009/11/blog-post_2767.html