300 χρόνια από τη γέννηση του Πατροκοσμά

Γράφει ο Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος

«Στο Μέγα Δέντρο ξεκινά

στο Καλοντάει αγιάζει

χτίζει σκολειά, χτίζει εκκλησιές

χτίζει την Ρωμηοσύνη.

Πάτερ Κοσμά, σαν να ‘ταν χθές

το κήρυγμά σου αχάζει

στη Ρούμελη, στην Ήπειρο

στην απεραντοσύνη».

Το ποίημα είναι του Γεωργίου Αθνάνα και αποδίδει νομίζω εναργώς αυτό που στάθηκε ο άγιος Κοσμάς: ο χτίστης της Ρωμηοσύνης. Χτίζει, γράφει ο ποιητής, πρώτα σχολειά και κατόπιν χτίζει και εκκλησιές, διότι «το σχολείον ανοίγει τας εκκλησίας, το σχολείον ανοίγει τα μοναστήρια» κατά τον αείχλωρο λόγο, του αγίου. Τα σχολεία όμως που «ανοίγουν» εκκλησιές και την κατ’ οίκον εκκλησία, την οικογένεια, είναι τα σχολεία του Πατροκοσμά, τα σχολεία που φωτίζουν τους νέους και όχι σαν τα σημερινά που κλείνουν εκκλησιές και γκρεμίζουν μοναστήρια.

Λίγο πιό πάνω από την γενέτειρά μου, στην Άνω Μηλιά Πιερίας, υπάρχει ναός του αγίου. Σε μια διχάλα ενός δέντρου είναι καρφωμένος  ένας σιδερένιος σταυρός από τον Πατροκοσμά: Εκεί δίπλα χτίστηκε η εκκλησιά. Καμάρωναν οι παπούδες: πέρασε κι απ’ τα μέρη μας ο Αγιο-Κοσμάς. Κι απ’ όπου δίδασκε ο Πατροκοσμάς, όπου έστηνε το ταπεινό σκαμνί του, που ήταν ο τάφος του όπως έλεγε, το αντίχριστο Ισλάμ εκεί δεν στέριωνε.

Σε  εποχή που οι κατακτητές μάς αφανίζουν, που οι αλώπεκες του σκότους, οι παπικοί, οργιάζουν, οι Εβραίοι βυσσοδομούν και οι ραγιάδες υποκύπτουν και κατά επαρχίες αλλαξοπιστούν, ο άγιος παίρνει στους ισχνούς ώμους του τον σταυρό του Κυρίου και χτίζει σχολειά για να μαθαίνουν τα σκλαβόπουλα «τι είναι Θεός, τι είναι Αγία Τριάς, τι είναι άγγελοι, αρχάγγελοι, τι είναι καταραμένοι οι δαίμονες, τι είναι Παράδεισος, τι είναι κόλασις, τι είναι αμαρτία και αρετή».

 Στα σημερινά σχολειά των άθεων γραμμάτων, δεν μαθαίνουν οι μαθητές μας τι είναι οι καταραμένοι οι δαίμονες και η αμαρτία, αλλά καλούνται να μιμηθούν τους δαίμονες. (Θυμίζω στο βιβλίο Θεατρικής Αγωγής Ε-Στ Δημοτικού, την παρότρυνση του βιβλίου, σελ. 81, «είσαι δαιμόνιο», να υποδυθούν, δηλαδή, οι μαθητές  το δαιμόνιο). «Το κακό», έλεγε ο άγιος σε μια προφητεία του, «θα σας έρθει από τους διαβασμένους». Δεν είπε μορφωμένους. Ο λαός μας τους μορφωμένους τους ονομάζει γνωστικούς, ενώ τους διαβασμένους πολύξερους. Πολύξεροι είναι οι ημιμαθείς που μεταρρυθμίζουν, αναγεννούν, αναπτερώνουν την Παιδεία, για να καταλήξουμε σήμερα, αντί να έχουμε σχολεία ρωμαίικα, με «ψυχή και Χριστό», να καταντήσουν μάνδρες εκκλησιομαχίας, αφιλοπατρίας και γλωσσικής αφασίας.

Δίδασκα προχτές στους μαθητές μου, παιδιά Στ’ Δημοτικού το Ευαγγέλιο της Κυριακής. Δεν προβλέπεται από το αναλυτικό πρόγραμμα, όμως-και το λέω χωρίς ίχνος έπαρσις, εν οίδα ότι ουδέν ειμί-δεν σκύβω το κεφάλι στο ψευτορωμαίικο, γιατί «όταν μου πειράζουν πατρίδαν και θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα ‘νεργήσω και ό,τι θέλουν ας μου κάμουν», όπως μας εντέλλεται ο πατριδοφύλακας στρατηγός Μακρυγιάννης. Μου λέει ένας μαθητής μου. Γιατί, Κύριε, την ώρα που μας διαβάζετε το Ευαγγέλιο επικρατεί απολυτη ησυχία; Στ’ άλλα μαθήματα αγριεύουμε, είμαστε ανήσυχοι; Τι να του πω του παιδιού; Θυμήθηκα τα λόγια του αγίου: «Δεν βλέπετε ότι αγρίευσε το γένος μας από την αμάθεια και εγίναμεν ως τα θηρία»;

Και πώς να μην αγριέψουν τα παιδιά, να μην γίνουν ωσάν τα γουρουνόπουλα, όπως έλεγε ο άγιος στους γονείς τους, που τ’ άφηναν χωρίς «τα γράμματα που διαβάζουνε / οι αγράμματοι και αγιάζουνε» (Ελύητης). Τα γράμματα αυτά είναι ο λόγος του Κυρίου, ο ίδιος ο Χριστός, και ο λόγος, ο σπόρος αυτός δεν φτάνει εις την γην την αγαθήν, τις ψυχές των παιδιών μας γιατί τον πνίγουν τα αγκάθια. Και τα δηλητηριώδη αγκάθια της αφιλοπατρίας και τη εκκλησιομαχίας, φωλιάζουν στα σχολικά βιβλία Γλώσσας, τα παλιά Αναγνωστικά. Και τα λέγαμε Αναγνωστικά, γιατί μέσω των βιβλίων διάβαζε ο μαθητής τον πολιτισμό μας, περιείχαν γνώσεις ιστορίας, λαογραφίας, θεολογίας, γεωγραφίας, μ’ ένα λόγο, βιβλία, να πω μία λέξη που ποινικοποιήθηκε, Πατριδογνωσίας. Σε αντίθεση με τα νέα-περιοδικά ποικίλης ύλης, όπως απροκάλυπτα τα ονομάζω-που γελοιοποιούν τον δάσκαλο και υπονομεύουν την ίδια την υπόσταση του σχολείου.  

Βεβαίως, να γράψω και τον σκληρό λόγο, υπεύθυνοι είμαστε και εμείς οι δάσκαλοι. «Όταν τα μήλα είναι ξινά, δεν φταίνε τα μήλα, φταίνε οι μηλιές», έλεγε ο άγιος. Ο δάσκαλος είναι η ψυχή του σχολείου. «Σχολείον ίσον δάσκαλος» βροντοφωνάζει ο Παλαμάς. «Καλών των διδασκάλων και οι μαθηταί καλοί γίνονται» ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος και όχι «ΠΡΩΤΑ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ» όπως διακηρύττει το υπουργείο πρώην εθνικής  Παιδείας. Στην παράδοσή μας πάντοτε η διδασκαλία ήταν δασκαλοκεντρική και έτσι πρέπει να παραμένει αρκεί ο δάσκαλος να είναι πρωτίστως πρόσωπο και όχι ρόλος. Διότι ο δάσκαλος διδάσκει με την ίδια του τη ζωή-«τούτο διδασκάλου αρίστου, το δι’ εαυτού παιδεύειν α λέγει». (άγ. Χρυσόστομος).  Μόνο ένα πρόσωπο μπορεί να ενσταλάξει στις ψυχές των παιδιών το μορφωτικό αγαθό.

Τα τελευταία όμως χρόνια παρεισέφρησαν στα παιδαγωγικά τμήματα και στο αμαρτωλό Παιδαγωγικό Ινστιτούτο,  Γραικύλοι της σήμερον με αποτέλεσμα «να βγαίνουν πράγματα από τα σχολεία που ο νους σας δεν φαντάζεται», όπως προφήτεψε ο Πατροκοσμάς.

 Ενώ είναι γεμάτο το κελάρι του πατρογονικού μας σπιτιού με καλούδια και με τα τιμαλφή του Γένους και της ηλιόλουστης Ορθοδοξίας μας, αντί να ευφραίνονται τα παιδιά που είναι χριστιανοί Ορθόδοξοι, εμείς τα καταδικάσαμε σε λιμοκτονία, τα ταΐζουμε με τα ξυλοκέρατα, τις γουρουνοτροφές των Φράγκων.

Φέτος κλείνουν 300 χρόνια από την γέννηση του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, του εθναποστόλου που έσωσε κυριολεκτικά το Γένος από τον αφανισμό. Και η διάσωσή του οφείλεται στα εκατοντάδες σχολεία που κτίστηκαν με την παραίνεσή του. Τιμάμε στα σχολεία, μας αποστέλει και σχετικές εγκυκλίους το υπουργείο, τις γνωστές χαζοχαρούμενες παγκόσμιες ημέρες, του ύπνου, των ζώων, της ξενοφοβίας, του γέλιου, του χαχανητού, της βλακείας-όταν καταργείς το εορτολόγιο, την μνήμη τω αγίων, ψάχνεις υποκατάταστατα-ενώ θα έπρεπε, αν τούτο το κράτος ήταν ελληνικό και όχι μνημονιακό απολειφάδι, να κηρυχτεί έτος Αγίου Κοσμά και να προβλεφθούν σχετικές εκδηλώσεις. Τόσες και τόσες «δράσεις» αναλαμβάνουμε, μία για να μας υπενθυμίζει σε ποιούς χρωστάμε ελεύθερη πατρίδα τι πείραζε; Συμβουλεύω τους συναδέλφους, που έχουν πίστη στο Χριστό και φιλοπατρία-εμείς οι «σκοταδιστές» για τους προσκυνημένους στο σύστημα-να παρατήσουν για μια μέρα τα σχολικά περιοδικά-βιβλία και να διαβάσουν, να μιλήσουν στους μαθητές τους για το ποιος ήταν και τι πρόσφερε ο άγιος στο Γένος. Είναι πράξη αντίστασης στην περιρρέουσα σκυβαλοκρατία. Να πιάσουν τον Πατροκοσμά από το χέρι και να τον φέρουν μες στην τάξη κι αυτός ξέρει τι θα διδάξει στα παιδιά.

Να καθαρογράψουν και να δώσουν στους μαθητές, για αντιγραφή και ορθογραφία, που λέγαμε παλιά τούτα τα «ελληνοσώτειρα» λόγια: «Τούτο σας λέγω και σας παραγγέλω, καν ο ουρανός να κατεβεί κάτω, καν η γη ανεβεί επάνω, καν όλος ο κόσμος χαλάσει, καθώς μέλει να χαλάσει, σήμερον, αύριον, να μη σας μέλλει τι έχει να κάμει ο Θεός. Το κορμί σας ας το καύσουν, ας το τηγανίσουν,τα πράγματά σας ας τα πάρουν, μη σας μέλλει, δώσετέ τα, δεν είναι ιδικά σας. Ψυχή και Χρστός σας χρειάζονται. Αυτά τα δύο όλος ο κόσμος να πέσει, δεν ημπορεί να σας τα πάρει, εκτός και τα δώσετε με το θέλημά σας. Αυτά τα δύο να τα φυλάγετε, να μην τα χάσετε».

Η βία των ανθρώπων και ο «αφοπλισμός» του Θεού ( Απάντηση Ι. Μ. Πειραιώς σε άρθρο της «Εφημερίδας των Συντακτών»).

Εν Πειραιεί τη 10^η Νοεμβρίου 2014.

      Η ανθρωπότητα βιώνει σήμερα ίσως μιά από τις χειρότερες μορφές της θρησκευτικής βίας, του πιο ακραίου φονταμενταλισμού και του πλέον ανείπωτου θρησκευτικού φανατισμού της ιστορίας. Σε καθημερινή βάση γινόμαστε μάρτυρες φρικτών εγκλημάτων στο όνομα του Θεού, κυρίως από το χώρο της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής, όπου το μισαλλόδοξο Ισλάμ προελαύνει, σφάζοντας και καταστρέφοντας, διαλαλώντας τις θηριωδίες του ως «θείο θέλημα»!

         Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από ένα άρθρο της καθημερινής εφημερίδας των Αθηνών «Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ», με τίτλο: «Αφοπλίστε τους θεούς». Συντάκτης ο Γάλλος συγγραφέας Ζαν – Μαρί Μίλερ και σε μετάφραση στα ελληνικά από τον Θανάση Γιαλκέτση. Κατά τον αρθρογράφο «όλες οι θρησκείες επεξεργάστηκαν θεωρίες της νόμιμης βίας και θεολογίες του δίκαιου πολέμου παραγνωρίζοντας πλήρως την επιταγή της μη βίας». Και τούτο διότι «οι θρησκείες έχουν συχνά ενσταλάξει στους ανθρώπους τη μισαλλοδοξία και όχι την καλοσύνη απέναντι στους άλλους». Αναπόφευκτη συνέπεια αυτής της «μισαλλοδοξίας» είναι το γεγονός, ότι ο κάθε πιστός καλείται «να κηρύξει πραγματικά τον πόλεμο εναντίον εκείνων που διαπράττουν το κακό. Και από εκείνη τη στιγμή η εξόντωση των κακών θα δεχτεί την πνευματική υποστήριξη των θρησκειών, παρ’ όλο που αυτή η βία απαρνιέται τις θεμελιώδεις επιταγές της πνευματικότητας.Ο Θεός θα εμπλακεί σε αυτόν τον πόλεμο. Με τη δράση των πιστών του, ο ίδιος ο Θεός θα γίνει φονικός…». Με όλα όσα ο εν λόγω αρθρογράφοςπαραθέτει στο άρθρο του, θίγει ένα πολύ σοβαρό αλλά και επίκαιρο θέμα, το θέμα των θρησκευτικών πολέμων και της θρησκευτικής βίας γενικότερα ως αποτέλεσμα του θρησκευτικού φανατισμού και της μισαλλοδοξίας. Δεν μπορούμε βέβαια να αρνηθούμε κάποιες ορθές διαπιστώσεις του κ. Μίλερ, ωστόσο επειδή ο αρθρογράφος παρουσιάζει το θέμα με κάποιες ανεπίτρεπτες γενικεύσεις και απλουστεύσεις, παραγνωρίζοντας ταυτόχρονα ουσιώδεις πλευρές του, φθάνει τελικά σε εσφαλμένα συμπεράσματα και αδικεί την αλήθεια.

Το πρώτο που θα θέλαμε να επισημάνουμε είναι ότι ο αρθρογράφος διαπραγματεύεται κατά τέτοιο τρόπο το θέμα, ώστε να δίνει την εντύπωση,ότι ο Θεός όλων των θρησκειών είναι ο ίδιος, ο οποίος «ενσταλάζει» στους οπαδούς του την μισαλλοδοξία και τον φανατισμό, ώστε να καταντά «ο Θεός να γίνει φονικός». Αδυνατεί να κάνει μια στοιχειώδη διάκριση μεταξύ του αγίου Τριαδικού Θεού, του μόνου αληθινού Θεούκαι των άλλων θεών που είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα. Τα όσα αναφέρει, αληθεύουν πλήρως και βρίσκουν απόλυτη εφαρμογή στους θεούς που επενόησε κατά καιρούς ο άνθρωπος από την π.Χ. εποχή μέχρι σήμερα.  Βρίσκουν απόλυτη εφαρμογήστον θεό του Ισλάμ, ο οποίος διά του Κορανίου νομοθετεί τον ιερό πόλεμο, (το λεγόμενο Τζιχάντ), και την σφαγή των απίστων ως ιερό χρέος κάθε πιστού. Βρίσκουν επίσης απόλυτη εφαρμογήστον θεό-είδωλο του μεσαιωνικού Παπισμού, τον οποίο «σμίλεψε» ο σχολαστικισμός και ο οποίος ήρθε να πάρει τη θέση του αληθινού Θεού της Θείας Αποκάλυψης. Έναν θεό, ο οποίος θα δικαιολογεί τις κοσμοκρατορικές βλέψεις του Πάπα και θα αμνηστεύει  τις πολεμικές του αναμετρήσεις με τους ηγεμόνες των βασιλέων της γής, οι οποίες αναπόφευκτα απαιτούν βία, δύναμη και επιβολή για να πραγματοποιηθούν.Βρίσκουν ακόμη απόλυτη εφαρμογήστον θεό  του ανθρωποκεντρικού ευρωπαϊκού Ουμανισμού, όπου την θέση του αληθινού Θεού έρχεται να πάρει ο σύγχρονος ευρωπαίος άνθρωπος, ο οποίος θεοποιώντας την λογική του και την επιστήμη, πιστεύει ότι με τις δικές του και μόνον δυνάμεις, χωρίς την Θεία Χάρη και την κοινωνία με τον Θεό μπορεί να ολοκληρωθεί, να αυτοπραγματωθεί, να δημιουργήσει αληθινό πολιτισμό και ιστορία. Ο ανθρωποκεντρικός ευρωπαϊκός Ουμανισμός σε όλες τις παραλλαγές του, (Μαρξισμός, Καπιταλισμός, Σοσιαλισμός κ.λ.π.),απέτυχε παταγωδώς να πραγματώσει τους οραματισμούς και τις επιδιώξεις του σύγχρονου ευρωπαίου ανθρώπου. Αντίθετα μάλιστα τον οδήγησε στο βάραθρο και στην καταστροφή.  Απόδειξη οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι με περισσότερα από εκατό εκατομμύρια νεκρούς, τα τρία και πλέον εκατομμύρια θύματα της Γαλλικής Επαναστάσεως, και τα πενήντα και πλέον εκατομμύρια νεκρών των μαρξιστικών καθεστώτων του περασμένου αιώνα.

Αδυνατεί επίσης ο αρθρογράφος να διακρίνει τα βαθύτερα αίτια της βίας και του πολέμου. Η βία και ο πόλεμος είναι το τραγικό αποτέλεσμα της πτώσεως και της αλλοτριώσεως του ανθρώπου από τον Θεό, τον εαυτό του και τον πλησίον. Είναι το τραγικό αποτέλεσμα της υποδουλώσεώς του στον προαιώνιο εχθρό του τον διάβολο, ο οποίος τον εξωθεί στη βία και στην αιματοχυσία σύμφωνα με τον λόγο της Γραφής:«εκείνος ανθρωποκτόνος εστίναπ’ αρχής» (Ιω. 8,44). Ενώ αντίθετα ο άγιος Τριαδικός Θεός είναι ο Θεός, ο οποίος ήδη από τους χρόνους της Παλαιάς Διαθήκης εντέλεται και νομοθετεί το «ου φονεύσεις» (Εξ.20,15), ο οποίος «άνδρα αιμάτων και δόλιον βδελύσσεται» (Ψαλμ.5,7). Είναι ο Θεόςτης ειρήνης, ο οποίοςδιά της ενσάρκου Θείας Οικονομίας του Θεού Λόγου ήρε το «μεσότοιχον του φραγμού» (Εφ. 2,14),εδημιούργησε τον «καινόν άνθρωπον, ποιών ειρήνην» (Εφ.2,15).Είναι ο Θεός της αγάπης (Ιω. 13,34), η οποία μάλιστα επεκτείνεται ακόμη και προς τους εχθρούς μας.Εδώ λοιπόν θα πρέπει να αναζητήσειο αρθρογράφος την αρχική αιτία του κακού και όχι στον ίδιο τον Θεό.

Αδυνατεί επίσης ο αρθρογράφος να διακρίνει μεταξύ της βίας σε ανθρώπινο επίπεδο, που είναι μιά εμπαθής κατάσταση του πεπτωκότος ανθρώπου και έκφραση της φιλαυτίας και της αλλοτριώσεώς του από τον Θεόν, και της βίας στο επίπεδο των θείων πράξεων και ενεργειών, που δεν είναι καρπός μίσους,αλλά αγάπης προς τον άνθρωπο, όσο και αν αυτό φαίνεται παράδοξο. Αυτής της μορφής η βία παύει πλέον να είναι μια εμπαθής βία, αλλά μεταβάλλεται σε παιδαγωγία, σύμφωνα με τον θεόπνευστον λόγον της Γραφής «ον γαρ αγαπά Κύριος παιδεύει μαστιγοίδε πάντα υιόν όν παραδέχεται» (Παρ. 3,12).Παράδειγμα η διαγωγή του ιδίου του Κυρίου μας, ο οποίος εκδιώκει τους πωλούντας και αγοράζοντας από τον Ναό του Σολομώντος, χρησιμοποιώντας φραγγέλιο. Και πλείστα όσα άλλα παραδείγματα θα μπορούσαμε να αναφέρουμε. Ο Θεός ως ο κύριος της ζωής και του θανάτου, ως ο μόνος χορηγός της ζωής, Αυτός και μόνον έχει το δικαίωμα να αφαιρέσει το δώρον της ζωής από τον άνθρωπο, όταν Αυτός κρίνει, ότι πρέπει να το αφαιρέσει, με γνώμονα πάντοτε την αγάπη του προς τον άνθρωπον και το αιώνιο συμφέρον της ψυχής του. Παράδειγμα η αιφνιδία θανάτωση του Ανανία και της Σαπφείρης που αναφέρεται στο βιβλίο των Πράξεων. (Πραξ.5,1-11).

Παράλληλα ο Θεός της αγάπης και της ειρήνης, ο Θεός του ελέους και της φιλανθρωπίας, είναι ταυτόχρονα και ο Θεός της δικαιοσύνης: «πάτερ δίκαιε και ο κόσμος σε ουκ έγνω…» (Ιω. 17,25).Όσοδε μεγάλη είναι η αγάπη του, άλλο τόσο μεγάλη είναι και η δικαιοσύνη του, έτσι ώστε ούτε η αγάπη του να υπερβαίνει την δικαιοσύνη του, ούτε η δικαιοσύνη του να καταργεί την αγάπη του. Είναι ο Θεός, ο οποίος τιμωρεί και πατάσσει παιδαγωγικά την αμετανοησία και την αποστασία, όπως τούτο συνέβη στην καταστροφή των Σοδόμων και των Γομόρων στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά και στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ στην εποχή της Καινής, για την οποία προφητικώς ομίλησε ο Κύριος: «Και Ιερουσαλήμ έσται πατουμένη υπό εθνών, άχρι πληρωθώσι καιροί εθνών» (Λουκ.21,24).

Αδυνατεί επίσης ο αρθρογράφος να διακρίνει μεταξύ της βίας σε προσωπικό επίπεδο και σε κοινωνικό. Η βία, ενώ σε προσωπικό επίπεδο καταδικάζεται απολύτως, αντίθετα στο κοινωνικό επίπεδο ουδέποτε η Εκκλησία αμφισβήτησε το δικαίωμα της κρατικής εξουσίας να χρησιμοποιεί την βία για την διατήρηση της τάξεως και την περιφρούρηση της ασφαλείας του κράτους, προκειμένου να υπηρετήσει και να διακονήσει ένα υψηλότερο σκοπό, που αφορά ολόκληρη την κοινωνία, σύμφωνα με τον λόγο του αποστόλου Παύλου: «Ου γαρ εική την μάχαιραν φορεί (ο φορέας της κρατικής εξουσίας). Θεού γαρ διάκονος εστίν εις οργήν, έκδικος τω το κακόν πράσσοντι» (Ρωμ13,4). Ο αληθινός χριστιανός ως πρόσωπο μεν προτιμά να σκοτωθεί, παρά να σκοτώσει.Ως πολίτης όμως κάποιου κράτους υπακούει στην κρατική εξουσία, όχι μόνο από φόβο μήπως τιμωρηθεί, αλλά και για λόγους συνειδήσεως (Βλ.Ρωμ.13,5).Ο μέγας Αθανάσιος γράφει σχετικά με το θέμα αυτό: «Φονεύειν ουκ έξεστιν, αλλ’ εν πολέμοις αναιρείν τους αντιπάλους και έννομον και επαίνου άξιον. Ώστε το αυτό κατά τι μεν και κατά καιρόν ουκ έξεστι, κατά τι δε και ευκαίρως αφίεται και συγκεχώρηται».[1] Επίσης ο μέγας Βασίλειοςστον δέκατο τρίτο Κανόνα του λέγει ότι οι φόνοι που γίνονται στους πολέμους δεν καταλογίζονται ως φόνοι. Ταυτόχρονα όμως σε όσους φονεύουν σε πόλεμο επιβάλλει τρία χρόνια αποχή από την θεία Κοινωνία.[2]Ο ιερός Αυγουστίνος αν και δεν δέχεται την ύπαρξη δικαίων πολέμων, κατανοεί τους λόγους που δικαιολογούν την διεξαγωγή τους για την υπεράσπιση αδικουμένων λαών.[3]

Με βάση τα παρά πάνω αναφερθέντα συμπεραίνουμε ότι ο αληθινός Τριαδικός Θεός, δεν χρειάζεται κανέναν «αφοπλισμό», ούτε η αγία Του Εκκλησία. «Αφοπλισμό» χρειάζονται τα κακέκτυπα είδωλά Του των πολυωνύμων αιρετικών και οι θρησκείες του κόσμου, οι οποίες κατασκευάζουν «στρατηγούς θεούς» και διατάσσουν τον όλεθρο στους ανθρώπους. Το δε δόγμα της «μη βίας»δεν μπορεί να θεωρηθεί ως απαρασάλευτο δόγμα, ούτε να απολυτοποιηθεί ως υπέρτατο αγαθό.

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

---

[1] Επιστολή προς Αμούν, PG 26,1173B.

[2] Πηδάλιον, Εκδ. Β. Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 599.

[3]De civitate Dei 4,15, PL 41,124

Όταν τα μήλα είναι ξινά....

Γράφει ο Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος

«Όταν τα μήλα είναι ξινά δεν φταίνε τα μήλα , αλλά οι μηλιές» άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

Η δεκαετία του ’80, το ψηλαφητόν σκοτάδι του νεοελληνικού βίου, στάθηκε δεκαετία χαμένων ευκαιριών και ξεπεσμένων ονείρων, φθοράς και διαφθοράς και γενικευμένου σαλταδορισμού – μ’ ένα λόγο κλίμα σκυβαλοκρατίας, όπου ο υστερών σε κακοποιό ευρεσιτεχνία ένιωθε ότι κοροϊδοπιανόταν και αδικεί εαυτόν.

Τότε εγκαινιάσθηκε και μια νέα μορφή κοινωνικών διεκδικήσεων: οι καταλήψεις. Θα θυμούνται οι παλαιότεροι την κατάληψη της εθνικής οδού από οργισμένους φιλάθλους επαρχιακής ομάδας, διότι βρέθηκαν στα ούρα ποδοσφαιριστή της, παράνομες ουσίες, πράγμα που συνεπαγόταν αφαίρεση βαθμών και απώλεια πρωταθλήματος, πράγμα αφόρητο για τον υπερήφανο λαό της πόλης. 

Η κατάληψη πέτυχε, το περιβόητο «πολιτικό κόστος» εξουδετέρωνε οποιαδήποτε σκέψη των κυβερνώντων γιά δυναμική και νόμιμη, κυρίως, αντίδραση. Τα... ούρα κέρδισαν την εξουσία, διότι τέτοιο ήταν και το επίπεδό της. Το μήνυμα όμως ελήφθη: Κατάληψη ίσον λύση, αμέσως και άμεσα. Δεν αρκεί μια απεργία ή διαμαρτυρία. Εξάλλου, τα Μέσα Μαζικής Εκχαυνώσεως θα αδιαφορήσουν. Διψούν γιά τσιρίδες, διαπληκτισμούς, αγανακτισμένους συμπολίτες, αν χυθεί και αίμα πανηγυρίζουν. Τα μηχανάκια μέτρησης της τηλεθέασης εκτοξεύονται, όταν τα κεντρικά δελτία ανακατεύουν αίμα, λάσπη και σπέρμα. Αυτά τα τρία είναι η πολύτιμη πρώτη ύλη τους. Φόνοι, κατάκριση, προστυχόλογο κουτσομπολιό και ερωτικά σκάνδαλα. Τηλεόραση-κλειδαρότρυπα, όπως προσφυώς ειπώθηκε, όπου το φιλοθεάμον τηλεοπτικό κοινό, εισπνέει τις αναθυμιάσεις, παιδαγωγείται στην ευτέλεια και την χυδαιότητα, απολαμβάνοντας τα διαδραματιζόμενα και ανυπομονώντας γιά την συνέχεια. «Να περνάμε καλά» και γαία πυρί μιχθήτω. (Τις τελευταίες δεκαετίες ο παραδοσιακός χαιρετισμός, θυμίζω, είχε αντικατασταθεί από την φράση «να περνάμε καλά»).

Η Παιδεία, η εκπαίδευση καλύτερα, φύσει και θέσει θεματοφύλακας τιμαλφών αξιών, ακολούθησε το ρεύμα και το πνεύμα της εποχής και τώρα δρέπουμε τους καρπούς. Ό,τι σπείραμε, θερίζουμε: καταλήψεις των σχολείων. Οι καλοπερασάκηδες, ψευτοπροοδευτικοί γονείς, (οι... μηλιές), που τα αναγνωστικά τους ενδιαφέροντα, εξαντλούνται στη συμπλήρωση ενός δελτίου «στοιχήματος», φρόντισαν να κληροδοτήσουν στα μοσχαναθρεμμένα βλαστάρια τους(τα...μήλα), την «μεγαλειώδη» δημοκρατική κατάκτηση της νιότης τους: την κατάληψη.

Οι καθηγητές, οι δάσκαλοι των μαθητών, διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους, θρηνούν και οδύρονται γιά το κατάντημα της Παιδείας και για παρηγοριά, απολαμβάνουν τον φραπέ τους στις καφετέριες των πόλεων, διότι «ουδέν κακόν αμιγές καλού». Τρίβουν τα χέρια τους οι μαγαζάτορες για το ανέλπιστο δώρο. Η εκπαίδευση στην υπηρεσία της ανάπτυξης, όπως θα έλεγε και ο τελευταίος μνημονιακός λακές. (Και μη προς κακοφανισμόν κάποιων καθηγητών. Υπάρχουν και εκπαιδευτικοί που θλίβονται πραγματικά για τις «προκοπές» των σχολείων. Ομάδα όμως μαθητών Γυμνασίου, εν μέσω χαχανητών και απαξιωτικών σχολίων, απαριθμούσε τις καφετέριες στις οποίες οι καθηγητές τους «απολάμβαναν» την κατάληψη και έπνιγαν τον καημό τους).

Το υπουργείο, ως συνήθως, σπασμωδικά και τρέχοντας λαχανιασμένο πίσω από τα αναμενόμενα γεγονότα, αντιδρά με τη χιλιοειπωμένη φθαρμένη και γελοία απειλή: θα σας κόψουμε τις εκδρομές, θα περιορίσουμε τις διακοπές του Πάσχα. Και επειδή, ως γνωστόν, δεν κραδαίνεις ρόπαλα και μαστίγια σε τέτοιες ηλικίες, γιατί το μόνο που αποκομίζεις είναι το εφηβικό πείσμα, υποπτευόμαστε ότι μάλλον βολεύεται το κράτος από τέτοια επεισόδια. Τώρα που αρμενίζουν οι Τούρκοι τις θάλασσές μας και οι ημέτεροι μνημονιακοί νενέκοι, προσφεύγουν, πανικόβλητοι, εκλιπαρώντας τα διεθνή καφενεία τύπου ΟΗΕ, εξυπηρετεί η ενασχόληση με τις καταλήψεις. Βεβαίως και όλοι ξεκαρδίζονται με την ηττοπάθεια της κομματοκρατίας. Είναι γνωστό ότι οι ισχυροί, στους οποίους εκλιπαρούμε για συνδρομή-να μαλώσουν τον κακό τον Τούρκο- συναγάγουν συμπεράσματα γιά την πολιτική τους, όχι με την «ετοιμότητα υποκλίσεων», αλλά με κριτήριο την ισχύ των κρατών και την αποφασιστικότητά τους να υπερασπίσουν τα εθνικά τους συμφέροντα. Όμως «οι μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο, δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήματα τέτοιας έκτασης και βάθους», όπως προφητικά έγραφε ο αείμνηστος Παν. Κονδύλης στο επίμετρο του κλασικού βιβλίου του «Θεωρία του Πολέμου». (εκδ. «Θεμέλιο», σελ. 410).Τέλος πάντων. Μου έρχεται στο νου τούτες τις ημέρες, που τριγυρίζει το λυσσασμένο θηρίο στην Κύπρο και αλυχτά, ο λόγος του οσιακής μνήμης Γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη ότι «το μπαστούνι του Θεού για μας τους Έλληνες είναι οι Τούρκοι».

 Επανερχόμενοι στις καταλήψεις ή τις αποχές. (Όπως μου εξήγησε μαθητής Α’ Γυμνασίου κατάληψη σημαίνει «μέσα οι μαθητές και έξω οι καθηγητές και αποχή μέσα οι καθηγητές και έξω οι μαθητές». Πότε πρόλαβε και τα έμαθε; Είναι αυτό που λέμε επαναστατική γυμναστική). Τι μπορεί να γίνει; Τίποτε απολύτως. Η κυρίαρχη ασημαντοκρατία δεν μπορεί να αναμετρηθεί με τέτοια προβλήματα, γιατί η ίδια τα καθιέρωσε και το μόνο που ξέρει είναι να τραυλίζει ψευτοαπειλές. (Τις οποίες τα ανυποψίαστα σχολιαρόπαιδα τις γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια). Για την Παιδεία ισχύει αυτό που ίσως ισχύει για το ελληνικό κράτος «ει μη ταχέως απολλώμεθα ουκ αν εσώθημεν», αν δεν καταστραφούμε, ταχέως, δεν πρόκειται να σωθούμε. Τα πάντα είναι αφημένα στην τύχη τους και στην α-νοησία. «Ο μαθητής δεν καταλαβαίνει για ποιο λόγο είναι μαθητής, ο δάσκαλος για ποιο λόγο είναι δάσκαλος, η πολιτεία τι θέλει απ’ το σχολείο, ο γονιός τι θέλει από τον εαυτό του, το κράτος, το παιδί, τον δάσκαλο.... πρόκειται περί κρίσεως νοήματος». (Έγραφε ο «παλιός» Στ. Ράμφος, πριν «κόψει δρόμο» γιά τον εκσυγχρονισμό του).

 Είναι καιρός να μην αντιμετωπίζουμε το «πρόβλημα της Παιδείας», ως σκέτο πρόβλημα, επιφανειακά ή μόνο χρησιμοθηρικά, αλλά βαθύτερα. Τα μηνύματα που μας έρχονται από παντού είναι σαφή. Πρέπει πρωτίστως η νέα γενιά να οπλισθεί με γερό οπλισμό. Όχι στη μονομέρεια. Όταν κλωνίζονται τα θεμέλια της παιδείας δεν είναι επιτρεπτό εμείς να τρέχουμε στους σοβατζήδες. Ας μη ξεχνάμε πως η παιδεία δεν είναι η «τεχνική της αγωγής». Οιστρηλατείται από ιδανικά. Χρειάζεται θεμέλια. Και «θεμέλιον άλλον ουδείς δύναται θείναι παρά τον κείμενον, ος εστίν Ιησούς Χριστός». (Α’ Κοριθ. γ’ 11). Χωρίς αξίες πνευματικές και ηθικές είναι ασπόνδυλη. Δεν πλαστουργεί ανθρώπους προσωπικότητες. Πλαστουργεί ρομπότ, ψυχρούς εγκεφάλους. Άψυχες μηχανές ξένες σε οράματα και κοινωνικές ευαισθησίες. Το ζούμε με την σοβούσα οικονομική κρίση, στην οποία πρωτοστάτησαν οι εγωπαθείς του χρήματος, οι λάτρεις του χρυσού μόσχου, τα «χρυσά παιδιά» του χρηματιστηρίου και των τραπεζών, στα στήθη των οποίων δεν χτυπούσε «καρδία σαρκίνη», αλλά «λιθίνη». Ας τις δούμε και τις καταλήψεις ως κραυγή αγωνίας των παιδιών για την χαμένη Παιδεία, για τον χαμένο δάσκαλο. Τα παιδιά κραυγάζουν «άνθρωπο ουκ έχω», γιατί τους στερούμε, κυρίως, τον Θεάνθρωπο.

Ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης

ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΚΑΠΠΑΔΟΚΗΣ. ΑΠΟ Γ.ΠΑΙΣΙΟ.

Παρακλητικός Κανών Οσίου Αρσενίου - Βατοπαίδι Χαλκιδικής

Το Οικουμενιστικόν Θέατρο της Ρώμης

Καθὼς πλησιάζουν οἱ μέρες τῆς νέας προδοσίας, μὲ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στὸ Φανάρι, δημοσιεύουμε ἕνα σημαδιακὸ ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ Ἱστορίας Δογμάτων στὴν θεολογικὴ Ἀθηνῶν, ἀείμνηστου Ἀνδρέα Θεοδώρου, ὁ ὁποῖος μὲ θεολογικὸ λόγο ἐξηγεῖ γιατὶ ἡ συμμετοχὴ τοῦ πατριάρχη Δημητρίου σὲ παπικὴ Θ. Λειτουργία ἀποτελοῦσε μιὰ ἀνεπίτρεπτη πράξη, ἦταν ἕνα κακόγουστο θέατρο.

Δυστυχῶς δὲν βρήκαμε ἄλλη φωτογραφία, ποὺ νὰ ἀποτυπώνει τὸ γεγονὸς κατὰ τὴν ὥρα ποὺ τελοῦσαν ἐκεῖνο τὸ ἡμισυλλείτουργο. Γιατὶ τότε οἱ Οἰκουμενιστές –φοβούμενοι τὴν ἀντίδραση τοῦ ζωντανοῦ ἀκόμα Λαοῦ– ἔκρυβαν (ὅσο μποροῦσαν) τὶς πομπές τους!

Δυστυχέστατα, σήμερα ποὺ κατὰ χιλιάδες κυκλοφοροῦν οἱ φωτογραφίες καὶ τὰ βίντεο μὲ τὶς τραγικὲς πολύχρωμες συμπροσευχόμενες φιγοῦρες τῶν Οἰκουμενιστῶν, κλῆρος καὶ λαὸς ἔχει ἐθιστεῖ καὶ εὐνουχιστεῖ, καὶ δὲν ἀντιδρᾶ θεοπρεπῶς κατὰ τῆς αἰσχρᾶς λύμης τῶν Οἰκουμενιστῶν.

 

Τὸ Οἰκουμενιστικὸν Θέατρο τῆς Ρώμης

Τοῦ Καθηγητοῦ Ἀνδρέου Θεοδώρου (†)

(Ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», ἀριθ. 770/25.12.1987)

ΣΤΙΣ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1987 παίχθηκε στὴ Ρώμη ἕνα πρώτου μεγέθους οἰκουμενιστικὸ θέατρο. Πρωταγωνιστές του ἦσαν οἱ προκαθήμενοι τῶν δύο μεγάλων ᾿Εκκλησιῶν, τῆς Παπικῆς καὶ τῆς ᾿Ορθοδόξου Καθολικῆς, ποὺ μετεῖχαν σ᾿ ἕνα παράδοξο «συλλείτουργο», σκηνή του δὲ ἡ ἐπιβλητικὴ Βασιλικὴ τοῦ ῾Αγίου Πέτρου καὶ θεατὲς εὐρὺ ἐκκλησίασμα λατίνων πιστῶν, μεταξὺ τῶν ὁποίων πολλοὶ ἐπίσημοι, καὶ λίγοι —ὡς πιστεύουμε— ᾿Ορθόδοξοι μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τοὺς ἀνωτέρους κληρικοὺς τῆς συνοδείας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. ῞Ωρα τῆς παραστάσεως ἦταν ἡ τέλεση τῆς λατινικῆς θείας λειτουργίας, μὲ φόντο τὸ διάλογο τῆς ἀγάπης καὶ τὴν προσδοκωμένη ἕνωση τῶν ᾿Εκκλησιῶν.

῾Ως ἦταν ἑπόμενο, δὲν ἔλειπαν ἀπὸ τὴν παράσταση οἱ ἐναγκαλισμοὶ καὶ οἱ συγκινήσεις, οἱ προσφωνήσεις καὶ οἱ ἀντιφωνήσεις καὶ ἄλλα παρόμοια, τὰ ὁποῖα ἀποσποῦσαν τὰ χειροκροτήματα τῶν παρισταμένων.

᾿Επειδὴ δὲ τὸ θέμα εἶναι πολὺ σοβαρὸ καὶ εἶναι πιθανὸν νὰ δημιουργήσει ἐσφαλμένες ἐντυπώσεις καὶ βλαπτικὲς παρεκδοχές, ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ νὰ ἐπισημάνω κατωτέρω ὡρισμένα στοιχεῖα, θέτοντάς τα κάτω ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη κριτική.

* * *

α. Τὸ πρῶτο, τραγικὸ θὰ ἔλεγα, στοιχεῖο εἶναι αὐτὸ τὸ ἴδιο τὸ «συλλείτουργο». Γιατί, τί σημαίνει συλλείτουργο; ῞Οπως καὶ ἡ λέξη φανερώνει, σημαίνει συμμετοχὴ στὴν τέλεση τῆς θείας λειτουργίας. Τί δὲ εἶναι ἡ θεία λειτουργία; ῾Η κοινὴ θεία λατρεία —μὲ ἐπίκεντρο τὴν τέλεση τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας— τὴν ὁποίαν ἀναπέμπει στὸν Τριαδικὸ Θεὸ τὸ εὐχαριστιακὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἡ ᾿Εκκλησία.

Εἶναι ἡ λειτουργικὴ ἔκφραση τῆς μυστηριακῆς ἑνότητος τῆς ᾿Εκκλησίας, τῆς μιᾶς πίστεως καὶ τοῦ ἑνὸς βαπτίσματος, τοῦ ἑνὸς ἤθους καὶ τῆς μιᾶς παραδόσεως, τῆς μιᾶς λειτουργικῆς ἀγάπης καὶ τῆς «ἐν ὁμονοίᾳ» ὁμολογίας τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος.

Στὴν θεία λειτουργία ἐκφράζεται κατὰ τρόπο συνοπτικὸ καὶ παραστατικὸ ἡ καθολικότητα τῆς ᾿Εκκλησίας, ἡ βαθειὰ ἑνότητα τοῦ σώματος μὲ τὴν ὑπερφυά του Κεφαλή, στὴν μυστηριακὴ κοινωνία τοῦ αὐτοῦ Ποτηρίου τῆς ζωῆς.

῍Αν ὅλα αὐτὰ εἶναι σωστά, τίθεται αὐτομάτως τὸ ἐρώτημα: Στὸ «συλλείτουργο» ποὺ ἔγινε στὴ Ρώμη —ἔστω κι᾿ ἂν ἡ συμμετοχὴ σ᾿ αὐτὸ τοῦ Οἰκουμ. Πατριάρχου ἦταν περιορισμένη— ὑπῆρχαν τὰ στοιχεῖα αὐτά, ἡ ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ ἡ καθολικότητα τῆς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως;

Ποῖος ὀρθόδοξος πιστὸς μπορεῖ νὰ ἰσχυρισθῆ ἕνα τέτοιο πράγμα;

Στὴ Βασιλικὴ τοῦ ῾Αγίου Πέτρου συναντήθηκαν δύο ἐκκλησιολογίες διαμετρικὰ ἀντίθετες ἡ μία ἀπὸ τὴν ἄλλη: ᾿Απὸ τὴν μιὰ μεριά, ἡ φθαρμένη ἐκκλησιολογία τοῦ παπισμοῦ μὲ τὴν ἔκπτωσή της ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἀποστολικὴ παράδοση, μὲ τὰ ἀποκρουστικὰ αὐταρχικὰ μυθεύματά της περὶ τοῦ παπικοῦ πρωτείου καὶ τοῦ ἀλαθήτου καὶ μὲ σωρείαν ἄλλων δογματικῶν πλανῶν· καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην ἡ ἐκκλησιολογία τῆς ᾿Ορθοδόξου Καθολικῆς ᾿Εκκλησίας, ἁγνὴ καὶ ἄσπιλη, ὅπως δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ οἰκοδομήθηκε στὸ θεμέλιο τῶν ᾿Αποστόλων καὶ Προφητῶν, χωρὶς καμιὰ ἀπόκλιση ἀπὸ τὴν ἀρχαιοπαράδοτη πίστη τῆς πρώτης ᾿Αποστολικῆς ᾿Εκκλησίας.

Καὶ ρωτᾶμε: Εἶναι ἢ δὲν εἶναι ἀντίφαση, λόγος αὐταναιρούμενος ἡ παρουσία τῆς κορυφῆς τῆς ᾿Ορθοδοξίας στὸν ρωμαιοπαπικὸ ναὸ καὶ ἡ κατὰ κάποιο τρόπο συμμετοχή του στὴ λατινικὴ θεία λειτουργία;

῾Η παρουσία αὐτὴ δὲν ἔρχεται σὲ σύγκρουση πρὸς τὴν μακραίωνη παράδοση τῆς ᾿Ορθοδοξίας, στὴ συνείδηση τῆς ὁποίας ὁ Πάπας ἔχει χαρακτηρισθῆ ὡς αἱρετικός, καὶ δὲν ἀνατρέπει τοὺς ἱερούς της κανόνες, οἱ ὁποῖοι ἀπαγορεύουν αὐστηρῶς καὶ τὴν ἁπλὴ ἀκόμα συμπροσευχὴ μετὰ τῶν αἱρετικῶν;

* * *

β. Τὸ δεύτερο αἰνιγματικὸ στοιχεῖο στὴν ὅλη οἰκουμενιστικὴ αὐτὴ ἐκδήλωση εἶναι ἡ ἀπὸ κοινοῦ ἀπαγγελία τοῦ ἱεροῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως στὴν ἑλληνική, χωρὶς τὴν προσθήκη τῆς αἱρετικῆς φράσεως τοῦ Filioque (= καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ).

Τὸ πράγμα —ποὺ κατ᾿ ἀρχὴν εἶναι σωστό— εἶναι ἐνδεχόμενον νὰ ὁδηγήσει σὲ ἄκρως ἐπικίνδυνους ἐντυπωσιασμούς, ὅτι τάχα στὸ καίριο αὐτὸ σημεῖο τοῦ περὶ Τριάδος δόγματος τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐπῆλθε ἑνότητα πίστεως μεταξὺ τῶν δύο διεσχισμένων ᾿Εκκλησιῶν.

Πρὸς ἀποτροπὴν τοῦ κινδύνου αὐτοῦ, ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ νὰ σημειώσω τὰ ἀκόλουθα:

1) ῾Η ἀπαγγελία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως χωρὶς τὸ Filioque εἶναι ἀνώδυνη γιὰ τὸν Πάπα. Δὲν σημαίνει κάτι τὸ πολὺ σημαντικὸ καὶ οὐσιαστικό. ῎Ετσι τὸ ἀπήγγελεν ἐπὶ αἰῶνες πρὸ τοῦ Σχίσματος τῶν ᾿Εκκλησιῶν. ᾿Αλλὰ καὶ μετὰ τὸ Σχίσμα, ἐπὶ μακρὸ χρονικὸ διάστημα, ἡ λατινικὴ Ρώμη ἀπέκρουε πεισμόνως τὴν προσθήκη τῆς φράσεως στὸ ἱερὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως.

2) Δὲν ἔχομε μέχρι τῆς στιγμῆς τίποτε τὸ ἐπίσημο σχετικῶς, μίαν αὐθεντικὴ ἀπόφανση τοῦ Πάπα περὶ ἀπαλείψεως τοῦ Filioque. Εἶναι δὲ βέβαιον ὅτι τὴν ὥρα ποὺ ὁ Πάπας ἀπήγγελε τὸ Σύμβολο χωρὶς τὴν ἐπίμαχη φράση, ὅλοι οἱ ἱερεῖς τῆς Λατινικῆς ᾿Εκκλησίας ἐκφωνοῦσαν: Ex Patre Filioque (= ἐκ τοῦ Πατρὸς καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ).

3) Τὸ πιὸ σημαντικὸ ὅμως δὲν εἶναι ἡ ἁπλὴ ἀπάλειψη τῆς προσθήκης, ἀλλ᾿ ἡ θεολογία ποὺ βρίσκεται πίσω στὸ Filioque.

῍Ας μὴ ἀπατώμεθα. Τὸ Filioque ἀποτελεῖ κορυφαῖο δόγμα τῆς Λατινικῆς ᾿Εκκλησίας, ποὺ διατυπώθηκε ἐπίσημα ἀπὸ λατινικὴ οἰκουμενικὴ Σύνοδο (Λυὼν ΙΙ, 1274). Εἶναι ἀλήθεια De fide, ποὺ δεσμεύει ἀπόλυτα τὴν πίστη τῆς ᾿Εκκλησίας.

Γιὰ μᾶς ἀντίθετα, τὸ Filioque εἶναι κορυφαία αἱρετικὴ κακοδοξία, ποὺ πλήττει καίρια τὴν ὑποστατικὴ πρόοδο καὶ σχέση τῶν προσώπων τῆς ῾Αγίας Τριάδος, ὑποβαθμίζει τὸ πρόσωπο καὶ τὸ θεωτικὸ ἔργο τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος ποὺ εἶναι ἡ ψυχὴ τῆς ᾿Εκκλησίας, καὶ ὁδηγεῖ σ᾿ ἕνα ἀνεπίτρεπτο χριστομονισμό, ἀπὸ τὸν ὁποῖο δὲν μπορεῖ νὰ ἐξέλθει ἡ Λατινικὴ Δύση.

Εἶναι, λοιπόν, δυνατὸν νὰ διαγράψει ὁ Πάπας μὲ μιὰ ἁπλὴ ἀπαγγελία τὴν ἐπίσημη δογματικὴ ἀπόφανση τῆς ᾿Εκκλησίας του; Νὰ  ἀρνηθῆ δηλαδὴ ἑαυτὸν καὶ τὴν ἐκκλησιολογία του;

῍Αν πάλιν δὲν μπορεῖ νὰ γίνει αὐτό, τότε ποίαν σημασίαν εἶχεν ἡ ὑπ᾿ αὐτοῦ ἀπαγγελία τοῦ Συμβόλου χωρὶς τὸ Filioque; Ἄλλα ἔλεγεν ἡ γλώσσα καὶ ἄλλα ἐδέχετο ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδία του;

* * *

γ. Τὸ τρίτο σημαντικὸ στοιχεῖο εἶναι ἡ θεολογία τῆς «μάνδρας», ἡ τόσον ἐκφραστικὴ τοῦ πνεύματος καὶ τῶν τάσεων τοῦ παπισμοῦ. Σύμφωνα μὲ αὐτήν, ἡ παπικὴ ᾿Εκκλησία ἀποτελεῖ τὴν μάνδρα, στὴν ὁποίαν ὁ Χριστὸς ἐμπιστεύθηκε τὴν διαποίμανση τῶν λογικῶν του προβάτων. «Ἀρχιποίμην» δὲ τῆς μάνδρας εἶναι ὁ Πάπας, ὡς διάδοχος τοῦ ᾿Αποστόλου Πέτρου στὸν ᾿Αποστολικὸ θρόνο τῆς Ρώμης. ῞Οσοι βρίσκονται ἔξω ἀπὸ τὴν ᾿Εκκλησία τῆς Ρώμης εἶναι τὰ ἀποσχισθέντα καὶ παραπλανηθέντα πρόβατα, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ γυρίσουν πίσω στὴν μάνδρα, νὰ γίνουν πραγματικὰ καὶ ἐνεργὰ μέλη τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τῆς ὁποίας αὐτὸς εἶναι ἡ πρώτη, κορυφαία, αὐθεντικὴ καὶ ἀλάθητη κεφαλή!

῎Ετσι καὶ τὸν Οἰκουμενικὸ Παριάρχη καὶ στὶς πιὸ θερμὲς περιπτύξεις του καὶ στοὺς πιὸ συγκινητικοὺς συναδελφικοὺς χαιρετισμούς του, δὲν τὸν βλέπει παρὰ σὰν τὸν μεγάλο παραπλανηθέντα ἀδελφό, σὰν τὸ «ἀπολωλὸς» πρόβατο, ποὺ ἔχει χρέος νὰ τὸ σώσει, νὰ τὸ σηκώσει στοὺς ὤμους του καὶ νὰ τὸ φέρει πίσω στὴν αὐλή του!

Μὴ ἀπατώμεθα, ἀδελφοί. ῾Η ἰδέα του παπικοῦ πρωτείου καὶ τοῦ ἀλαθήτου, ποὺ εἶναι τόσο ἀποκρουστικὴ στὴν ὀρθόδοξη συνείδηση γιὰ τὸ ψέμα καὶ τὸν ἡγεμονικὸ αὐταρχισμό της, βρίσκεται στοὺς ἁρμοὺς τῆς ρωμαιοπαπικῆς ἐκκλησιολογίας, ἀποτελεῖ τὸ κύτταρο τῆς ἐκκλησιολογικῆς αὐτοσυνειδησίας τοῦ παπισμοῦ.

Τὴν πίστη του αὐτὴ ὁ Πάπας δὲν παραλείπει εὐκαιρία νὰ τὴν διατυπώσει καὶ νὰ τὴν διατυμπανίσει. Εὐκαίρως ἀκαίρως μᾶς τὴν πετάει κατὰ πρόσωπο καὶ μᾶς δείχνει τὸν τρόπο, μὲ τὸν ὁποῖον ἡ ἁγιότης του ἀντιλαμβάνεται τὴν ἕνωση τῶν ᾿Εκκλησιῶν: ἀρκεῖ μονάχα νὰ ἀναγνωρίσουμε τὸ πρωτεῖον του!

Γιὰ τὰ ὑπόλοιπα δὲν πολυπραγμονεῖ. Θὰ σεβασθῆ —τονίζει— τὶς ὀρθόδοξες παραδόσεις μας! Μεγάλη του ἡ συγκατάβαση! Μὲ ἄλλα λόγια ὀνειρεύεται τὴν ἕνωση στὸ πρότυπο τῆς πολυθρύλητης καὶ ἁμαρτωλῆς Οὐνίας, τὴν ὁποίαν παρὰ τὶς θεατρικὲς δηλώσεις του, δὲν παύει νὰ θάλπει καὶ νὰ ἐνισχύει σὲ βάρος πάντοτε τῆς ἀδελφῆς ᾿Ορθοδοξίας!

* * *

δ. Τέταρτο στοιχεῖο πολὺ σημαντικὸ εἶναι ὁ διατυμπανιζόμενος διάλογος τῆς ἀγάπης.

Μὰ ἡ ἀγάπη δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀντικείμενο διαλόγου. ῾Ως κυριακὴ ἐντολὴ ὑπάρχει ἀπὸ μόνη της στὶς καρδιές μας. Σὲ περίπτωση δὲ ποὺ ἀπουσιάζει, κανένας διάλογος δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀποκαταστήσει. ᾿Αντίθετα, ἐκεῖνο ποὺ πρέπει ν᾿ ἀποτελέσει ἀντικείμενο διαλόγου εἶναι ἡ ἀλήθεια, ἡ ὁποία ἀπουσιάζει ἀπὸ τὴ διεσχισμένη χριστιανοσύνη (στὶς ἑτερόδοξες «ἐκκλησίες»). Γι᾿ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγο πρέπει νὰ συζητήσουμε, νὰ διαλεχθοῦμε, νὰ βροῦμε καὶ νὰ ἐντοπίσουμε τὴν λυτρωτικὴν ἀλήθεια.

Γιὰ μᾶς τοὺς ᾿Ορθοδόξους βέβαια δὲν ὑπάρχει κανένας ἀπολύτως προβληματισμός. Στὴν ᾿Εκκλησία μας ὑπάρχει ὁλόκληρη ἡ ἀλήθεια, ὅπως τὴν ἐφανέρωσεν ὁ Χριστὸς καὶ τὴν παρέδωσαν οἱ ᾿Απόστολοι. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἡ ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία εἶναι καὶ λέγεται «Καθολικὴ καὶ ᾿Αποστολική». Γιὰ νὰ φανερωθῆ ὅμως ἡ ἀλήθεια δὲν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος ἀπὸ τὸν οἰκουμενικὸ θεολογικὸ διάλογο, ὁ ὁποῖος πρέπει νὰ διεξάγεται μὲ βήματα προσεκτικὰ καὶ μὲ πολλὴ σύνεση καὶ διάκριση.

Σὲ περίπτωση ὅμως ποὺ ὁ λεγόμενος διάλογος τῆς ἀγάπης τονίζεται ὑπερβολικὰ καὶ διεξάγεται σὲ βάρος τοῦ διαλόγου τῆς ἀληθείας, οἱ κίνδυνοι ποὺ διαγράφονται εἶναι πολλοὶ καὶ σημαντικοί. Τὰ βήματα πρὸς τὴν ἕνωση εἶναι ἀπρόσεκτα καὶ βιαστικά. ῾Ο Οἰκουμενισμὸς γίνεται παγίδα μὲ ἀπροσμέτρητες συνέπειες γιὰ τὴν ἀληθινὴ ἑνότητα τῶν ᾿Εκκλησιῶν. Γιατὶ μόνον ὁ διάλογος τῆς ἀλήθειας μπορεῖ νὰ βοηθήσει τὶς ᾿Εκκλησίες σὲ μιὰ ἀληθινὴ προσέγγιση, σὲ μιὰ σχέση ποὺ μπορεῖ νὰ διευκολύνει τὴν πραγματική τους συνένωση.

᾿Επίσης πολὺ ἐπικίνδυνη καὶ ἐξωπραγματικὴ εἶναι ἡ τοποθέτηση: προχωροῦμε στὸ διάλογο τῆς ἀγάπης, στηριζόμενοι στὰ πολλὰ κοινὰ σημεῖα ποὺ μᾶς συνδέουν. Μὰ τὸ πρόβλημα στὴν ὑπόθεση τῶν ᾿Εκκλησιῶν δὲν εἶναι ἡ κοινὴ ἀγάπη καὶ ἡ πίστη τους, ἀλλ᾿ οἱ διαφορὲς καὶ τὰ σχίσματά τους.

Αὐτὰ ἀποτελοῦν τὴν νόσο, ποὺ πρέπει νὰ ἐπισημάνουμε καὶ νὰ θεραπεύσουμε. ῍Αν σ᾿ ἕνα σωματικὸ ὀργανισμὸ ὑπάρχει καρκίνος τοῦ πνεύμονος, τί ὠφελεῖ τὸν ἄρρωστο ἂν τὰ ὑπόλοιπα μέλη τοῦ Σώματός του —τὰ χέρια, τὰ πόδια κ.λ.π.— εἶναι ὑγιή; ῎Ετσι κ᾿ ἐδῶ, μπορεῖ νὰ ὑπάρχουν πολλὰ σημεῖα κοινῆς πίστεως καὶ ὁμοφωνίας, ὅμως τὸ καρκίνωμα τῶν ᾿Εκκλησιῶν, ἡ βαρειὰ νόσος των, εἶναι οἱ πολλὲς καὶ ποικίλες διαφορὲς καὶ ἀντιθέσεις τους. Αὐτὲς πρέπει νὰ διευθετηθοῦν, γιὰ νὰ ἀποκτήσει ὑγείαν ὁ διεκκλησιαστικὸς ὀργανισμός.

᾿Εκτὸς ἐάν, ἡ ἀνωτέρω τοποθέτηση λαμβάνεται σὰν πρόσχημα γιὰ νὰ προχωρήσουμε σὲ μιὰ λαϊκίστικη ἑνότητα τῶν ᾿Εκκλησιῶν, σ᾿ ἕνα ἑνωτικὸ κατασκεύασμα γρήγορο καὶ βεβιασμένο, ποὺ θὰ στηρίζεται στὴν ἄμμο καὶ μὲ τὸ πρῶτο φύσημα τοῦ ἀνέμου θὰ καταρρεύσει.

Καὶ στὸ σημεῖο αὐτὸ πρέπει ἰδιαιτέρως νὰ προσέξουμε. Μάλιστα οἱ ταγοὶ τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας μας. ῎Αν, ἐλαυνόμενοι ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ κακῶς νοουμένου Οἰκουμενισμοῦ, θελήσουν νὰ ἀποβάλουν τὸν ἐκκλησιολογικὸν «ἐπαρχιωτισμὸν» (μὲ τὸν ὁποῖον κατηγοροῦν τοὺς ὀρθοδόξους συντηρικοὺς χριστιανούς!) καὶ νὰ κάνουν ἀνοίγματα θεαματικὰ στὸ διαχριστιανικὸ θέατρο τῆς Οἰκουμένης· ἂν, ἀντὶ τοῦ συνετοῦ καὶ περιεσκεμμένου θεολογικοῦ διαλόγου τῆς ἀλήθειας, τὸν ὁποῖον ὀφείλουν νὰ κάνουν μὲ βαρὺ αἴσθημα εὐθύνης, μὲ ταπείνωση καρδίας καὶ φόβο Θεοῦ, ἐπιδοθοῦν σὲ ἀλχημεῖες καὶ ἅλματα οἰκουμενιστικά· ἄν, ἀντὶ μιᾶς πραγματικῆς ἑνώσεως τῶν ᾿Εκκλησιῶν ἐπὶ τοῦ θεμελίου τῆς μιᾶς πίστεως καὶ τοῦ ἑνὸς βαπτίσματος, ἐπιδιώξουν μίαν ἐξωτερικὴ συγκόλληση τῶν ᾿Εκκλησιῶν, ἕνα ἐκκλησιολογικὸ τερατούργημα καὶ ἕνα νόθο συμβιβασμό, ἂς εἶναι βέβαιοι ὅτι ἐκεῖνο ποὺ τελικὰ θὰ κατορθώσουν εἶναι ἡ διάσχιση τοῦ χιτῶνος τῆς ᾿Ορθοδοξίας.

Σὲ μιὰ τέτοια προοπτική, σημαντικὸ μέρος τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος δὲν θὰ τοὺς ἀκολουθήσουν. Καὶ τὸ σχίσμα στοὺς κόλπους τῆς ᾿Ορθοδοξίας μας θὰ εἶναι βέβαιο· σχίσμα πρωτοφανὲς καὶ ἀδυσώπητο!

ΑΜΗΝ! ΓΕΝΟΙΝΤΟ! ΚΑΙ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΕΤΕΙΟΙ

Στο Εκκλησιαστικό Πρακτορείο «ΑΜΗΝ» (Amen) φιλοξενήθηκε πρόσφατα άρθρο με φανερή την αντίθεσή του για τις Εθνικές Παρελάσεις και Επετείους.

    Το άρθρο συγχέει το παρελθόν με το επαίσχυντο κρατικό – πολιτικό σήμερα.

      Κατηγορεί τη συλλογική μνήμη ως συλλογικό ασυνείδητο, στο οποίο έχουν απαξιωθεί κατά κάποιον τρόπο η Σημαία και οι Εθνικές Επέτειοι.

       Ενώ κατηγορεί τα λάθη των αρχόντων, παλαιών και συγχρόνων, και καλά κάνει, στο τέλος μιλάει υποτιμητικά και για το λαό, τον οποίο κατηγορεί ότι συμπεριφέρεται ανεπίγνωστα τις ημέρες αυτές.

       Κάνει τον ψυχολόγο και καρδιογνώστη στον λαό μας, στα παιδιά του και ενώ θέλει να υποδείξει στην Εκκλησία το χρέος της ενότητας και της αδιάκριτης συμπερίληψης στην αγάπη της πάντων των Ελλήνων, την ίδια στιγμή μιλάει για «κράτος των αστών».

     Ας δούμε όμως μερικές αδιαμφισβήτητες αλήθειες, γιατί πίσω από τα θολά κομματικά γυαλιά πολλές φορές δεν ξέρουμε τι λέμε:

    Υπήρχε ακράτητος συνολικός ενθουσιασμός στον ηρωϊκό λαό μας στο Έπος του 1940. Οι φωτογραφίες μιλάνε από μόνες τους και οι εναπομείναντες ήρωες της εποχής μαρτυρούν του λόγου το αληθές. Ο λαός έκανε το θαύμα. Αυτό γιορτάζουμε.

      Έβγαιναν όλοι οι Έλληνες στους δρόμους και πανηγύριζαν και κάθε φορά που παίρναμε μια πόλη. Ξεχυνόταν ο λαός αγκαλιαζόταν, έψελνε και τραγουδούσε.

     Την ψυχική έξαρση και ανάταση την φανερώνουν οι μαρτυρίες των δημοσιογράφων και ανταποκριτών – συγγραφέων του 1940. Μιλούν για ένα θαύμα, για την αυτοθυσία και τη φιλοπατρία των Ελλήνων στρατιωτών, που ξεκίνησαν μαζικά τον πόλεμο με το χαμόγελο στα χείλη. Αυτό το γεγονός θυμόμαστε και τιμούμε σήμερα.

      Η καταπληκτική ενότητα του λαού μας εκείνη την περίοδο ήταν από μόνη της ένα θαύμα, παρ’ όλο που το καθεστώς υπολειπόταν δημοκρατικά. Ίσχυσε και στο 1940 αυτό που είπε ο Κολοκοτρώνης για το 1821: “έπεσε στις ψυχές μας σα βροχή από ψηλά η επιθυμία να ελευθερωθούμε”. Αριστεροί κάλαμοι όμως ούτε το 1821 δυστυχώς σέβονται ούτε το 1940 κατανοούν.

Η ευσέβεια, η Εκκλησία, οι στρατιωτικοί ιερείς, οι επώνυμες μαρτυρίες από το μέτωπο για τις εμφανίσεις της Παναγίας, φανερώνουν μαζί με τη φιλοπατρία, και την ιερότητα και αγιότητα αυτού του αγώνος με τη συμμετοχή όλων των Ελλήνων, από τον Αρχιεπίσκοπο Χρύσανθο μέχρι τον τελευταίο πιστό. Ασφαλώς και κατακρίνουμε τη φυγή της επίσημης πολιτείας. Η Εκκλησία όμως έμεινε ΕΔΩ.

        Κάθε φορά που οι Έλληνες έμπαιναν σε μια πόλη της Β. Ηπείρου αυθόρμητα ο στρατός παρήλαυνε και οι άνθρωποι έβγαζαν από το σεντούκι τους τις Σημαίες και τις αναρτούσαν στα μπαλκόνια των σπιτιών τους φανερώνοντας την ελληνική τους συνείδηση και πανηγυρίζοντας το γεγονός. Ήταν κι αυτό φαινόμενο του κράτους των αστών; Ας μας πούν οι συγγραφείς του άρθρου ένα κόμμα, ένα σύλλογο, μια κοινότητα, που να μην έχουν σύμβολο, σημαία ή έμβλημα. Μη λέμε λοιπόν αψυχολόγητα πράγματα.

        Η Βέμπο με τα τραγούδια της, ο Ζαλοκώστας, ο Τερζάκης, ο Γ. Βλάχος, οι ξένοι σταθμοί και τα επίσημα ξένα χείλη που επήνεσαν τον ηρωϊσμό των Ελλήνων Στρατιωτών, οι γελοιογράφοι και οι σκιτσογράφοι, τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, ελληνικών και ξένων, όλοι αυτοί ήταν το κράτος των αστών, οι πολυεθνικές, τα ξένα μονοπώλια και οι βδέλλες των λαών;

Ακόμη και ο εβραϊκής καταγωγής Συνταγματάρχης Μαρδοχαίος Φριζής φώναζε για να εμψυχώσει τους στρατιώτες του “για τον Χριστό και την Ελλάδα”! Δυστυχώς όμως η πνευματική μυωπία του νεοπαγούς διδύμου “Εκκλησία και Αριστερά”, ή “Θεολογία και Αριστερά” δεν μπορεί να δεί την αλήθεια των γεγονότων.

        Στο μέτωπο των βορειοηπειρωτικών βουνών γράφτηκαν σελίδες ακραίας φιλοπατρίας, υψίστης ευσέβειας, ηρωϊκής αυτοθυσίας, φοβερής αλληλεγγύης στους αιχμαλώτους, σελίδες μεγαλείου με εμφανίσεις της Παναγίας και των αγίων μας. Στα μετόπισθεν ένα απέραντο στρατόπεδο προσευχής και φιλανθρωπίας μαχόταν ειρηνικά, συντονισμένο και αυτό με τον αγώνα του μετώπου. Όλα αυτά αμφισβητούνται; Τόμους ολόκληρους έχει εκδώσει η Εκκλησία της Ελλάδος γι αυτά όλα. Αν εμείς σιωπήσουμε, «και οι λίθοι κεκράξονται».

       Γιορτάζουμε το γεγονός της ενάρξεως του πολέμου, γιατί συνέβη μια έκρηξη, ένα θαύμα, μια έξαρση. Μια πίστη και μια αγάπη διαπέρασε όλο το λαό μας, ένα λαό που δύσκολα ενώνεται και ομονοεί. Γιορτάζουμε όχι την υποδούλωσή μας, όπως επιπόλαια και απερίσκεπτα προβάλλεται από το άρθρο, αλλά την απελευθέρωση από τα πάθη και τα ελαττώματα της φυλής μας, τη νικηφόρα πορεία του λαού μας, την πρώτη νίκη κατά του άξονα και την απελευθέρωση των πόλεων της Β. Ηπείρου, το ότι από την πρώτη στιγμή ανέλαβε τον αγώνα η πληγωμένη Μεγαλόχαρη της Τήνου, η οποία υπήρξε παρούσα ως Υπέρμαχος Στρατηγός.

       Το άρθρο αδικεί το λαό μας που συμμετέχει και παρακολουθεί τις παρελάσεις, κάνει δίκη προθέσεων και υποτιμά τη συμμετοχή των παιδιών, από τα οποία ζητεί την τέλεια συμπεριφορά. Ξέρει το άρθρο τι αισθάνονται οι μαθητές μας όταν παρελαύνουν; Κρίνει μόνο κατ΄ όψιν, όχι όμως και δίκαια. Τα ρώτησε τα παιδιά; Πως όμως τα ίδια τα παιδιά, όταν κάνουν καταλήψεις, μουτζώνουν και αποδοκιμάζουν τους πολιτικούς, συμμετέχουν στη βουλή των εφήβων, τότε είναι ώριμη και επαινετή η συμπεριφορά τους; Τα ίδια παιδιά είναι, “ω ανόητοι και βραδείς τη καρδία”.

        Το άρθρο παρουσιάζει φοβερή προκατάλειψη για τις παρελάσεις, κινείται στον αστερισμό του μαρξισμού και της αναρχικής ορολογίας, προσπερνά ανεπίτρεπτα τη συλλογική ετυμηγορία ενός λαού, που ανέκαθεν αγκάλιασε τις παρελάσεις και αποτελεί μοναδική πρωτοτυπία παγκοσμίως, τη στιγμή που σε όλους τους λαούς και τα κράτη γίνονται μεγαλειώδεις στρατιωτικές παρελάσεις. Δεν κατανοεί θεολογικά το θέμα της πατρίδος και ρίχνει νερό στο μύλο των διεθνιστικών αριστερών ιδεών και απόψεων, χωρίς να λάβει υπόψη το θέλημα του λαού που θα μπορούσε να εισηγηθεί, αν ήθελε, να τον ρωτήσουμε δια δημοψηφίσματος, αν θέλει τις παρελάσεις και τις επετείους.

      Έχει βέβαια κι ένα δίκαιο, λειψό όμως, ότι μεγαλειώδη παρέλαση θα έπρεπε να γινόταν και στην Επέτειο της 12ης Οκτωβρίου 1944 που έφυγαν οι Γερμανοί από την Αθήνα. Γίνεται όμως αυτό στα Ελευθέρια κάθε πόλεως επί μέρους.

      Επίσης θα μπορούσε να συζητηθεί και το περιεχόμενο της παρελάσεως. Πάντως και έτσι όπως είναι τώρα, είναι απαραίτητες οι παρελάσεις, διότι παρίστανται και τιμώνται οι ανάπηροι πολέμου, οι βετεράνοι και οι τραυματίες, κουβαλώντας γεγονότα, μνήμες, παρελαύνουν τα παιδιά του λαού μας, με αποφάσεις και υποσχέσεις για το μέλλον, και σε περίοδο ειρήνης – η μαθητιώσα νεολαία - και σε περίοδο πολέμου, ο στρατός. Επίσης εσωτερικοί μετανάστες, Αδελφότητες και Σύλλογοι από κάθε γωνιά της Ελλάδος, διατρανώνουν με τις τοπικές παραδοσιακές ενδυμασίες τους ότι σύμπασα η Ελλάδα και πάλι ενωμένη κάτω τη Σημαία μας προχωρά συν Θεώ στο μέλλον.

     Βασικό πρόβλημα του άρθρου είναι η άγνοια του γεγονότος ότι κάθε λαός δρά και συλλογικά σε κάθε φάση του κοινωνικού γίγνεσθαι παλιά και τώρα. Τιμά τους νεκρούς και διδάσκει τους ζωντανούς. Όλο δε αυτό το γεγονός αποτυπώνεται στις παρελάσεις, στις λιτανείες, στα λάβαρα, στις σημαίες. Και πρό Χριστού και μετά. Και στην Αρχαία Αθήνα και στη χριστιανική Ελλάδα. Ο κόσμος εκφράζεται και προς τα έξω πανηγυρικά πάντοτε. Είναι μια επί πλέον παρουσίαση και συμβολική λογοδοσία στο λαό που πληρώνει και οφείλει να ενημερωθεί σε ένα βαθμό, για το έργο που γίνεται στα σχολείο, στο στρατό, στα σώματα ασφαλείας κλπ. Όχι ότι δεν πρέπει να γίνουν και άλλα πράγματα για την αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση του λαού μας. Με τις παρελάσεις προβάλλεται το ηρωϊκό στοιχείο της φυλής μας και η κατάφαση στο γεγονός του πατριωτισμού, πράγμα θεμιτό και θεάρεστο. Με ποιο δικαίωμα λοιπόν το άρθρο ερμηνεύει κατά το δοκούν και κατακρίνει ό,τι ο λαός μας συλλογικά έχει εγκολπωθεί εδώ και δεκαετίες; Το τεκμήριο της δημοκρατίας υπάρχει πάντοτε στο λαό μας.

       Έχουμε παρελάσεις στην Αγία Γραφή; Βεβαίως. Και πανηγυρισμούς έχουμε μετά τη διάβαση της Ερυθράς θαλάσσης, και ύμνους και ψαλμούς, και παρέλαση μετά την επιστροφή τη Κιβωτού της Διαθήκης και χορό από τον Δαβίδ, και ζητωκραυγές για τις νίκες του Σαούλ και του Δαβίδ. Έχουμε και τη Βαϊφόρο του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα, τηρουμένων βεβαίως των αναλογιών. Και μείς δεν κάνουμε μόνο τυπικές παρελάσεις, μαζικές εκδηλώσεις σε πλατείες κλπ, αλλά προηγείται η θεία λειτουργία, ψάλλουμε Τρισάγια, καταθέτουμε στεφάνια και έτσι φανερώνεται η σταυροαναστάσιμη πορεία του Έθνους μας.

       Στο άρθρο υποβόσκει μία νοσηρά περί Πατρίδος θεολογία, υπάρχει φανερός κομματικός στραβισμός, άγνοια του γεγονότος ότι η Εκκλησία χρόνια τώρα δεν έχει αποστασιοποιηθεί από τις Παρελάσεις και τη Σημαία – τι στο καλό δεν θα φώτιζε το άγιο Πνεύμα; - και είναι επιεικώς – το άρθρο - προβληματικό.

     Το άρθρο φιλοξενεί στους κόλπους του και κάτι άλλο απρεπές: ταυτίζει την αγία μας Εκκλησία με την κυρίαρχη μεταπολεμικά εξουσία, παρουσιάζει ως αχώριστο δίδυμο «τον παπά και τον χωροφύλακα» και κατηγορεί την Εκκλησία, ότι κράτησε μακριά της κάποια βαπτισμένα παιδιά της «με θρησκευτικές ανησυχίες». Πρόκειται για τα γνωστά εμφυλιοπολεμικά και μετεμφυλιοπολεμικά σύνδρομα της αριστερής νοοτροπίας. Πιστεύουμε ότι κανένας Επίσκοπος της Ελλαδικής Εκκλησίας μας δεν θα αρνηθεί να τελέσει Μνημόσυνο στο Γράμμο και στο Βίτσι υπέρ αναπαύσεως των φονευθέντων μαχητών του “Δημοκρατικού Στρατού”, εάν προσκληθεί ασφαλώς.

     Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος δεν έχει τέτοιες προκαταλήψεις και προσωποληψίες. Μπορεί κάποιοι μεμονωμένοι κληρικοί να παραφέρθηκαν, όπως αυτό συμβαίνει με κάθε συλλογικότητα και σε κάθε εποχή. Η Εκκλησία μας μετρά θύματα και στην Αντίσταση και στο Συμμοριτοπόλεμο. Μάλιστα στον δεύτερο, έχουμε πάνω από δύο εκατοντάδες σφαγμένους, κρεμασμένους και σταυρωμένους κληρικούς, δυστυχώς από βαπτισμένους χριστιανούς, όπως λέει και το άρθρο, “με θρησκευτικές ανησυχίες” .

       Η αποστασιοποίηση αφορά τα αριστερά κινήματα που δεν μπορούν να αντιληφθούν το γεγονός ότι το 97% του λαού μας θρησκεύεται ορθόδοξα και δεν μπορούν ποτέ να διαχειριστούν παραδείγματος χάριν το γεγονός ότι η Κόρη του Στάλιν βαπτίστηκε ορθόδοξη, ο Χαρίλαος Φλωράκης (Καπετάν Γιώτης) πήγε στο Άγιο Όρος και εξομολογήθηκε και οι λαοί του λεγομένου “σιδηρού παραπετάσματος και ανατολικού μπλόκ” επέστρεψαν μαζικά στην Ορθοδοξία. Λίγο πιο πριν από αυτή τη στιγμή που μιλάμε, το Άγιο Όρος και ο Πατριάρχης μας δέχτηκε και κουβέντιασε φιλικότατα, χωρίς να αποκλείσει τον - σύμφωνα με δική του δήλωση - άθεο αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως.

       Τέλος, το άρθρο ομιλεί απαξιωτικά για τους πολιτικούς που παρακολουθούν τις Παρελάσεις και τους προσάπτει μη κόσμιους χαρακτηρισμούς. Βέβαια τα έργα τους είναι χειρότερα. Υπάρχουν και κάποιες λίγες εξαιρέσεις. Αλλά οι όποιοι πολιτικοί δεν πήγαν μόνοι τους εκεί. Πήγαν από την ψήφο του λαού μας. Ανεβαίνουν στην εξέδρα των επισήμων, αυτοί που ψήφισε κατά πλειοψηφεία ο λαός μας. Ο λαός μας ο “πάντοτε ευκολόπιστος και πάντοτε προδομένος” επέλεξε δυστυχώς “παλιάτσοι” να τον εκπροσωπούν. Διαφωνούμε, αλλά σεβόμαστε την ετυμηγορία του και την απόφασή του.

anartiseisal