Σύντομη ἱστορία τῆς δυτικῆς ὑπονομεύσεως τῆς Μικρᾶς Ρωσίας (Οὐκρανίας)

Οἱ σημερινές δραματικές ἐξελίξεις στήν Οὐκρανία, τήν ἱστορικῶς γνωστή παλαιόθεν ὡς Μικρά Ρωσία (Малороссия), κοιτίδα τοῦ πολιτισμοῦ τῶν Ρώς, ὅπου ἔλαβε χώρα καί ὁ ἐχριστιανισμόςτους (Κίεβο, σωτήριον ἔτος 988), ἔχουν τίς  ρίζες τους στή μακρά προσπάθεια τῶν τελευταίων αἰώνων ἀπό μέρους τοῦ Παπισμοῦ καί παπικῶν κρατῶν, κυρίως τῶν Πολωνῶν, νά ἀπο-ρωσίσουν τήν Οὐκρανία, ἡ ὁποία μαζί μέ τήν κυρίως Ρωσία καί τήν Λευκορωσία συνιστοῦν τήν εὐρύτερη Ρωσία.

Τό ἀκόλουθο ἄρθρο, δημοσιευμένο στά περιοδικά Φωτεινή Γραμμή (τό 2005) καί Θεοδρομία (Ἀπρίλιος-Ἰούνιος 2006), συνταχθέν ἀπό τόν κ. Νικολάι Σελίστσεφ, ἱστορικό καί δημοσιογράφο, μέλος τῆς «Ρωσικῆς Ἱστορικῆς Ἑταιρείας», περιγράφει τήν ξένη αὐτή πολιτιστική καί θρησκευτική διείσδυση στήν ὀρθόδοξη χώρα τῆς Μικρᾶς Ρωσίας (Οὐκρανίας). Αὐτή κλιμακώθηκε στήν ἐποχή μας κατά τό ἔτος 2004, ὅταν ἡ «Πορτοκαλί Ἐπανάσταση» τοῦ Βίκτορ Γιουσένκο καί τῆς Ἰουλίας Τιμοσένκο, προσπάθησε νά ἐνισχύσει περαιτέρω τόν ἐκτροχιασμό τῆς Οὐκρανίας ἀπό τόν φυσικό θρησκευτικό, πολιτιστικό καί γεω-πολιτικό ζωτικό της χῶρο τῆς εὐρύτερης Ρωσίας μέ προσανατολισμό πρός τήν ἀδηφάγο Δύση τοῦ Βορειοατλαντικοῦ Συμφώνου καί τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως. Ὁ «Πρόλογος Ἐκδότου» πρό τοῦ ἄρθρου τοῦ Σελίστσεφ, προσετέθη κατά τήν πρώτη δημοσίευση τοῦ ἄρθρου.

Οἱ ἀριθμημένοι τίτλοι κεφαλαίων τοῦ ἄρθρου προσετέθησαν ἀπό τήν Ἱστοσελίδα μας,impantokratoros.gr, πρός διευκόλυνσιν τῶν ἀναγνωστῶν. Ἐπίσης, προσετέθησαν ἐδῶ καί οἱ ἐμφάσεις (bold) ἐντός τοῦ κειμένου.

Ὅταν ὁ ἀρθρογράφος, ὁ κ. Νικολάι Σελίστσεφ, ὁμιλεῖ στό πρῶτο πληθυντικό πρόσωπο, ἐννοεῖ τούς σημερινούς - κυρίως λεγομένους – Ρώσους.

Διευκρινιστικῶς, προσημειώνουμε τά ἑξῆς: (α) Γαλικία ὀνομαζόταν ἡ δυτική Οὐκρανία (δυτική Μικρά Ρωσία) μέ πρωτεύουσα τό σημερινό Λβόφ, πλησίον τῶν συνόρων μέ τήν Πολωνία· (β) ὁ Ρῶσος ἥρως Μπογδάν Χμελνίνσκι  (1595-1657) ὑπῆρξε ἡγέτης τῆς ἐπαναστάσεως τῶν Ὀρθοδόξων Κοζάκων κατά τῶν Πολωνῶν στά ἔτη 1648-1649· (γ) ὁ Σίμων Πετλιούρα (1879-1926) ἦταν ἤδη ἀπό τά τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος σημαίνων μεταξύ τῶν ἡγετῶν τῆς ἀποσχίσεως τῆς Οὐκρανίας ἀπό τήν Ρωσία· μετά τήν Ὀκτωβριανή Ἐπανάσταση πολέμησε ἐξ ἴσου κατά τοῦ Κόκκινου (Σοβιετικοῦ) καί τοῦ Λευκοῦ (Τσαρικοῦ) Στρατοῦ· (δ) ὁ ὅρος «μπαντερική» προέρχεται ἀπό τόν ἀρχηγό τῶν ἐθνικιστῶν Στεπάν Μπαντέρα (1909-1959), ὁ ὁποῖος ἐκμεταλλευόμενος τήν ὑποχώρηση τοῦ Κόκκινου Στρατοῦ ἔναντι τῆς γερμανικῆς Βέρμαχτ, κήρυξε στίς 30 Ἰουνίου 1941 τήν ἵδρυση Ἀνεξαρτήτου Οὐκρανικοῦ Κράτους καί συνεργάστηκε στενά μέ τούς Γερμανούς· (ε)«Πορτοκαλί Ἐπανάσταση» εἶναι ἡ γνωστή πολιτική κίνηση τοῦ τέλους τοῦ 2004 μέ ἐπικεφαλῆς τόν Βίκτορ Γιουσένκο καί τήν Ἰουλία Τιμοσένκο γιά τήν ἀνατροπή τῶν ἀποτελεσμάτων τῶν ἐκλογῶν τῆς 21 Νοεμβρίου 2004 μέ τά ὁποῖα ἐκλεγόταν ὁ «φιλο-Ρῶσος» καί σημερινός (τελικῶς ἐκλεγείς τό 2010) Πρόεδρος Βίκτορ Γιανουκόβιτς.

Ὑπενθυμίζουμε, ὅτι στή σημερινή Οὐκρανία, ἐκτός τῆς μόνης κανονικῆς Μητροπόλεως Κιέβου ὑπό τόν Μητροπολίτη Βλαδίμηρο (1992-), ἡ ὁποία ὑπάγεται στό Πατριαρχεῖο Μόσχας, δραστηριοποιεῖται τό σχισματικό καί ψευδώνυμο Πατριαρχεῖο Κιέβου ὑπό τόν Φιλάρετο Ντενισένκο (1995 - ) καί ἡ Οὐκρανική Αὐτοκέφαλος Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ὑπό τόν Μεθόδιο Κουντριάκοφ (2000 -), τῆς ὁποίας ὅμως ἕνα μέρος τῶν Ἐπαρχιῶν Η.Π.Α. καί Καναδᾶ ἔχουν ὑπαχθεῖ στήν κανονική δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Τέλος, στήν Οὐκρανία δρᾷ ὑπό τόν «Ἀρχιεπίσκοπο Κιέβου» Σβιατοσλάβ καί ὁ προβατόσχημος λύκος τῆς Οὐνίας, τῶν «ἑλληνόρρυθμων Καθολικῶν» (“Greek Catholic”), Παπικῶν οἱ ὁποῖοι διατηροῦν ὀρθόδοξα ἔθη καί ἐμφάνιση, ὑπαγόμενοι στόν Πάπα τῆς Ρώμης,.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΕΚΔΟΤΟΥ

Οἱ σκοτεινές δυνάμεις πού, εἰς τήν πραγματικότητα, ἀμέσως ἤ ἐμμέσως φροντίζουν νά ἀναδεικνύωνται δοτοί ἄνθρωποι καί ἀνδρείκελα, πατριάρχαι τῆς διαπλοκῆς, εἰς τίς διάφορες χῶρες διά νά τίς ἔχουν, ἀμέσως ἤ ἐμμέσως, ὑπό τήν κατοχήν των ἤ τουλάχιστον εἰς τίς σφαῖρες ἐπιρροῆς των, κάνουν τό πᾶν νά ἐξουθενώνουν τά ἱκανά, ἔντιμα καί ἠθικά ἡγετικά πρόσωπα ἀνά τήν ὑφήλιον. Φροντίζουν δέ πάντοτε νά ἔχουν πληθώραν δοτῶν προσώπων, οὕτως ὥστε ἄν κάποια ἀνδρείκελα ἔλθουν κάποτε ἐπί μέρους εἰς ἑαυτόν καί τολμήσουν νά φέρουν τήν παραμικράν ἀντίστασιν ἐναντίον τῶν σκοπῶν των, νά τά ἀντικαθιστοῦν ἀμέσως.

Διά νά διαλύσουν τήν Ὀρθοδοξίαν οἱ ἐχθροί της, ἔκαναν τήν κομμουνιστικήν ἐπανάστασιν. Ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν μελῶν τοῦ ἀνωτάτου σοβιέτ ἦσαν γερμανοεβραῖοι σιωνιστές. Μέσῳ τῆς κομμουνιστικῆς ἐπαναστάσεως καί τῶν ὁλοκληρωτικῶν αὐταρχικῶν κομμουνιστικῶν καθεστώτων, ἔκαναν τό πᾶν νά ξερριζώσουν κάθε τι πού εἶχε σχέσιν μέ τίς αἰώνιες ἠθικές ἀρχές: πατρίδα, θρησκεία, οἰκογένεια.

Ἐπειδή αὐτά τά κομμουνιστικά καθεστῶτα ἐγιγαντοποιήθησαν καί ἀπετέλεσαν ἀντίπαλον δέος, ἔκαναν οἱ ἴδιες σκοτεινές δυνάμεις τό πᾶν νά τά ἐξαφανίσουν. Πολλοί ἐκ τῶν σιωνιστῶν, ὡς π.χ. ὁ Πρωθυπουργός τοῦ Ἰσραήλ Μπέν Γκουριόν, ἤδη ἀπό τό 1962, ἐτόνιζαν ὅτι ὁ Κομμουνισμός θά διατηρηθῇ ἀκόμη 25 ἔτη, διότι, προφανῶς, τόσον ἀκόμη τούς ἐξυπηρετοῦσε. Καί ὄντως, ὦ τοῦ θαύματος (!), 25 ἔτη ἀργότερον, τό 1987, ἄρχισε νά κλονίζεται ἡ Βαρσοβία, ἡ Πράγα, τό Βουκουρέστι καί ἀργότερον ἡ ἴδια ἡ Μητρόπολις τοῦ κομμουνισμοῦ, ἡ Μόσχα… [σημ. impantokratoros.gr :  βλ. στό περιοδικό Look Magazine (16 Ἰανουαρίου 1962) σελ. τίς «προφητικές» δηλώσεις τοῦ Μπέν Γκουριόν περί καταργήσεως τοῦ ἀνατολικοῦ μπλόκ, ἑνοποιήσεως ὅλου τοῦ κόσμου μέ κέντρο τήν Ἱερουσαλήμ κ.λπ.]

Διά νά διατηρηθοῦν αὐτά τά αὐταρχικά κομμουνιστικά καθεστῶτα ἐσπαταλοῦσαν τό ἐθνικό εἰσόδημα εἰς τήν ἀνάπτυξιν ξέφρενων ἐξοπλισμῶν, εἰς τό «βόλεμα» τῆς κλίκας τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος καί οἱ λαϊκές μᾶζες ἐφυτοζωοῦσαν…

Μέ τήν μετάβασιν τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ μέ τήν περεστρόικα εἰς τήν «ἐλευθέραν οἰκονομίαν» καί τήν «δημοκρατίαν», οἱ παλαιοί ἰνστρούκτορες κομμουνιστές, μέ τήν βοήθειαν καί τῶν ἀπανταχοῦ σιωνιστῶν, ἀπέκτησαν τίς περισσότερες καί κυριώτερες νευραλγικές πηγές καί ἔγιναν ἰδιοκτῆτες τραπεζῶν, φυσικῶν πηγῶν, μαύρου χρυσοῦ, ἀερίου, ΜΜΕ κ.λπ. κ.λπ. Τοιουτοτρόπως, μέσα σέ μιάμισυ δεκαετία, ἔγιναν αὐτοί οἱ ἀετονύχηδες, «κροῖσοι» μέ ἀμύθητα ποσά, τόσα πολλά μέχρι καί πού διαθέτουν δισεκατομμύρια εὐρώ γιά νά ἀγοράζουν ποδοσφαιρικές ὁμάδες ἀκόμη καί εἰς τό ἐξωτερικόν. Εἶναι δέ οἱ πανίσχυροι αὐτοί παράγοντες στυλοβάτες τῶν νέων καθεστώτων.

Ὅπου δέν μποροῦσαν νά γκρεμίζουν κυβερνήσεις, ἔστελναν πράκτορες τῶν μυστικῶν των ὑπηρεσιῶν καί στρατιές ὁλόκληρες, ὄχι ντυμένους εἰς τό χακί μέ τά πολυβόλα καί τά τάνκς, ἀλλά μεταμφιεσμένους ὡς μέλη «Ἱδρυμάτων» καί «Ἀνθρωπιστικῶν Ὀργανώσεων». Αὐτές σάν Δούρειοι ἵπποι, κάτω ἀπό τόν μανδύα τῆς φιλανθρωπίας καί τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν πρός περίθαλψιν τῶν ἐξαθλιωμένων μαζῶν, ἐπιβάλλουν καί τήν θέλησίν των…

Ξεσηκώνουν τίς λαϊκές μᾶζες καί μέ τίς «πορτοκαλί» στολές, πού χρόνια ὁλόκληρα ἐφρόντιζαν νά εἰσάγουν καί νά κατασκευάζουν, γκρεμίζουν τίς κυβερνήσεις, πού δέν υἱοθετοῦν τά καταχθόνια σχέδια τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων καί δέν ὀμνύουν «γῆν καί ὕδωρ».

Μέχρι στιγμῆς ἐπεβλήθησαν αὐτές οἱ πορτοκαλί ἐπαναστάσεις εἰς τήν Σερβία, Γεωργία, Οὐκρανία καί θά ἀκολουθήσουν Λευκορρωσία κ.λπ. χῶρες.

Εἰς τήν πραγματικότητα δέ, ὅλα αὐτά δέν εἶναι τίποτα ἄλλο, παρά Δούρειος ἵππος τῆς Οὐνίας, δηλαδή ὄργανον τῶν ρωμαιοκαθολικῶν.

Μέχρι πρό τινος, ὅλα τά ἀδικημένα λαϊκά στρώματα ἀπειλοῦσαν τά ἀντιδραστικά κεφαλαιοκρατικά καθεστῶτα ὅτι θά γίνουν κομμουνιστές.

Τώρα, ὅμως, πού μέσῳ τοῦ κομμουνισμοῦ οἱ σκοτεινές δυνάμεις ἐξαθλίωσαν καί ἐξουθένωσαν τούς λαούς, ὅπου εἶχε ἐπικρατήσει ὁ κομμουνισμός, τί νά τό «παίξουν»;

Οἱ λαϊκές αὐτές μᾶζες, ἐξουθενωμένες καί ἐξαθλιωμένες, μέ γκρεμισμένα τά ὑπόβαθρα τῶν αἰωνίων ἠθικῶν ἀξιῶν (πατρίδα, θρησκεία, οἰκογένεια) ἔχουν τόσο καταπογοητευθῆ, πού τήν «βρίσκουν» εἰς τό ἀλκοόλ, τό σέξ καί τά ναρκωτικά…

Οἱ ἁγνοί ὅμως ὀρθόδοξοι Οὐκρανοί, πού διατηροῦν στοιχεῖα τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν (πατρίδα, θρησκεία, οἰκογένεια), αἰσθάνονται πραγματικοί Ρῶσοι Ὀρθόδοξοι καί ἀγωνίζονται νά ἐπιστρέψουν εἰς τίς ρίζες τους.

Νικολάι Σελίστσεφ
ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ «ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ» ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ *

(Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2004)

Ποιές οἱ ἱστορικές ρίζες τῶν γεγονότων στήν Οὐκρανία; Ποιά εἶναι ἡ αἰτία τῆς κυνικῆς ἐπεμβάσεως τῆς Δύσεως; Γιατί ἡ Δύσις ξεκάθαρα πῆρε τήν θέσιν αὐτή: ἤ νικᾷ ὁ Γιούσενκο, ἤ δέν ἀποδέχεται τά ἀποτελέσματα τῶν οὐκρανικῶν ἐκλογῶν;

Ἕνας Πολωνός Καθηγητής τῆς γεωπολιτικῆς, ὁ Μάρτιν Κρόλ, δήλωσε τόν Μάιο 2004, ὅτι «ἡ Πολωνία ἀπό τά τέλη τοῦ 18ου αἰώνα ἔβλεπε τόν ἑαυτόν της ὡς προπύργιον τῆς Εὐρώπης ἐνάντια εἰς τήν ρωσσικήν βαρβαρότητα, ἀλλά τώρα εἶναι ἕτοιμη νά καταστῇ μεσολαβήτρια»1.

Ἔτσι λοιπόν οἱ μεσολαβητές πολεμοῦσαν ὄχι ὑπέρ τῆς δημοκρατίας στήν Οὐκρανία, ὅπως μᾶς βεβαίωναν, ἀλλά κατά τῆς «ρωσσικῆς βαρβαρότητας». Αὐτό πιά δέν εἶναι ἁπλές ἐκλογές, ἀλλά γεωπολιτική.

Ποῖοι ἦσαν αὐτοί οἱ λεγόμενοι μεσολαβητές;

1. Οἱ βλέψεις τῶν Πολωνῶν καί Λιθουανῶν ἐπί τῆς Οὐκρανίας

Πρίν ἀπ’ ὅλα ὁ πρώην πρόεδρος τῆς Πολωνίας Λέχ Βαλέσα, ὁ ὁποῖος, ὅπως εἶναι γνωστό, εἶναι η προσωποποίησι τῆς ρωσοφοβίας. Οἱ ἀφίξεις του στήν Οὐκρανία παρουσιάζονταν ὡς ἐπισκέψεις ἑνός ἁπλοῦ ἀνθρώπου. Ὅμως αὐτό δέν ἀληθεύει. Ὕστερα ἀπό τό 1995, ὅταν ὁ Βαλέσα ἔφυγε ἀπό τήν προεδρία, ἔλαβε μέρος σέ πολλά συνέδρια εἰς τήν Εὐρώπη καί εἰς τήν Ἀμερική γιά τό θέμα τῆς παγκοσμιοποιήσεως. Ἄρα λοιπόν αὐτός ἐρχόταν ὄχι ὡς ἁπλός ἰδιώτης, ἀλλά ὡς ἕνας «ἐξουσιοδοτημένος» ἰδιώτης.

Εἰς τήν Οὐκρανίαν ἐρχόταν καί ὁ νῦν Πρόεδρος τῆς Πολωνίας κ. Κβασνιέβσκι. Ἀκόμη ἔρχονταν καί βουλευτές τοῦ Σέιμ (πολωνικό κοινοβούλιο). Ἐρχόταν καί ὁ Πρόεδρος τῆς Λιθουανίας, γιά τόν ὁποῖον εἶχε γραφῆ εἰς τίς ἐφημερίδες τῆς ἐποχῆς, ὅτι ὅταν ἦταν νέος, τό 1944 ὑπῆρξε ἐθελοντής εἰς τήν ὁμάδα «ἀδέλφια τοῦ δάσους» πού πολεμοῦσαν [μαζί] μέ τήν γερμανική Βέρμαχτ καί  μετά κατέφυγε εἰς τήν Ἀμερικήν. Ἐρχόταν καί ὁ Ἐπίτροπος, δηλαδή ὁ Ὑπουργός, τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως γιά τήν Ἐξωτερική πολιτική Σολάνα, πού ἔχει πολύ ἄσχημη φήμη γιά τήν ἄμεση συμμετοχή του εἰς τήν βάρβαρη ἐπίθεση τοῦ ΝΑΤΟ στήν εἰρηνική Γιουγκοσλαβία τό 1999.

Αὐτοί λοιπόν οἱ μεσολαβητές, στηριζόμενοι εἰς τό ἄφθονο δυτικό χρῆμα, πραγματοποίησαν οὐσιαστικά τήν ἀνατροπή.

Ἔχουν ἀνάγκη νά δέσουν σφικτά τήν Οὐκρανία μέ τήν Δύσι, στήν ἀρχή μέ τήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση καί μετά μέ τό ΝΑΤΟ. Γι’ αὐτό ἀκούγονται εἰλικρινῆ τά λόγια τῆς ἀμερικανικῆς οἰκονομικῆς ἐφημερίδας «Wall Street Journal» στίς 23.12.2004: «Ἡ πορτοκαλί ἐπανάστασι θά μετατρέψῃ τήν Οὐκρανία ἀπό μία ρωσική ἀποικία σέ ἕνα ἀνεξάρτητο ἔθνος». Ὁ νῦν Πρόεδρος τῆς Πολωνίας Κβασνιέβσκι δήλωσε σαφέστατα: «Ἡ Οὐκρανία δίχως τήν Ρωσία εἶναι καλύτερα παρά ἡ Οὐκρανία μαζί  μέ τήν Ρωσία». Τήν ἐπέμβασίν του εἰς τίς ἐκλογές εἰς τήν Οὐκρανία ὁ Κβασνιέβσκι τήν ὀνομάζει ὡς «ἱστορική ἀποστολή τῆς Πολωνίας». Ἄς ὁμιλήσωμε λοιπόν γι’ αὐτήν τήν «ἱστορική ἀποστολή».

2. Ὁ κατακερματισμός τῶν Ρωσικῶν Πριγκιπάτων συνεπείᾳ τῆς εἰσβολῆς τῶν Μογγολο-Τατάρων (13ος αἰ.). Ἡ Οὐκρανία ὡς «Μικρά Ρωσία»

Πολύ πρίν ἀπό τήν εἰσβολή τοῦ Μπατοῦ Χάν (ἡγέτη τῶν Μογγολο-Τατάρων) ἄρχισε «ἡ ρωμαιοκαθολική πίεσι στήν Ἀνατολή». Μετά, ὅπως γνωρίζομε, τό 1237-1240, συνέβη ἡ καταστροφική εἰσβολή τῶν Μογγολο-Τατάρων, ἡ ὁποία ἐρήμωσε ὅλο τό πριγκιπᾶτο τοῦ Ρούς καί διέλυσε τίς ζωντανές σχέσεις μεταξύ τῶν ρωσικῶν πριγκιπάτων. Αὐτό τό ἐκμεταλλεύθηκαν οἱ Πολωνοί, οἱ Οὗγγροι καί οἱ Λιθουανοί.

Ἀξίζει νά σημειωθῇ, ὅτι ἀκόμη τότε εἶχε διατηρηθῆ τό ρωσικό πριγκιπᾶτο τῆς Γαλικίας μέ τήν πρωτεύουσά του τήν ἀρχαία πόλι Γκαλίτσκ, ἡ ὁποία μετωνομάστηκε σέ Λβόφ2.
Ἀκριβῶς στά ἔγγραφα τῶν Ρώσων πριγκίπων τῆς Γαλικίας (π.χ. Λέοντος ΙΙ, 1316-1320, Γιούρι, 1335) γιά πρώτη φορά ἄρχισε νά χρησιμοποιῆται ἡ ἔκφρασι «Πρίγκιψ τῆς Μικρᾶς Ρωσίας». Τό 1347 ὁ Αὐτοκράτωρ τοῦ Βυζαντίου Ἰωάννης ΣΤ’ ὁ Καντακουζηνός στήν ἐπιστολή του πρός τόν Μητροπολίτη Κιέβου καί πάσης Ρωσίας, μέ ἕδρα τήν Μόσχα, Θεόγνωτο, παραδεχόταν ἐπίσημα ὅτι ὑπάρχουν οἱ Μητροπόλεις τῆς Μεγάλης Ρωσίας καί τῆς Μικρᾶς Ρωσίας (σ.τ.μ. καί ἑλληνικά στό πρωτότυπο κείμενο). Καί ἡ Μεγάλη Ρωσία καί ἡ Μικρά Ρωσία ἀνῆκαν εἰς τόν Θεόγνωτο. Οἱ ὅροι χρησιμοποιήθηκαν ὅπως θά ἐχρησιμοποιοῦντο καί εἰς τήν συνέχεια. Ἡ Μικρά Ρωσία βρίσκεται στή δεξιά πλευρά τοῦ ποταμοῦ Δνείπερου, δυτικά τοῦ Κιέβου μέχρι τίς πόλεις Χόλμ καί Περεμίσλ, πού τώρα ἀνήκουν στήν Πολωνία. Ὅπως σωστά σημείωσε ὁ διαπρεπής Φιλόλογος καί Σλαβολόγος Ο.Ν. Τρουμπατσιόφ, ὁ ὅρος «Μικρορῶσος» σέ τίποτε δέν μειώνει τούς σύγχρονους κατοίκους τῆς Ούκρανίας. Ὅπως καί ὁ ὅρος «μεγαλορωσικός» δέν περιορίζεται στό κλισέ «μεγαλορωσικός σωβινισμός».

3. Ἡ πολωνική ὑπέρ τοῦ Παπισμοῦ ἐπιρροή στή Μικρά Ρωσία (Οὐκρανία)

Ἔτσι ἡ Μικρά Ρωσία ἀποκλείστηκε ἀπό τήν Μεγάλη Ρωσία καί βρέθηκε στήν κατάστασι τῆς καθολικῆς πιέσεως, ὅπου ὁ πολιορκητικός κριός ἦταν οἱ Πολωνοί. Ὅμως οἱ Πολωνοί ἀριστοκράτες τόν 14ο αἰῶνα πρῶτον δέν ἠμποροῦσαν νά συμφωνήσουν μεταξύ τους καί δεύτερον ὑπέφεραν ἀπό τήν πίεσι τῶν ἰσχυροτέρων γερμανικῶν πριγκιπάτων. Στίς συνθῆκες τῆς γερμανικῆς πιέσεως πρός ἀνατολάς ὁ βασιλιάς τῆς Πολωνίας Καζιμίρ Γ’ ὁ Μέγας, ἐκμεταλλευόμενος τόν θάνατο τοῦ τελευταίου Ρώσου πρίγκηπος τῆς Γαλικίας Γιούρι ΙΙ, προχώρησε στήν γραμμή τῆς μικρότερης ἀντιστάσεως. Κατέλαβε τό 1340 τήν Γαλικία καί ἀμέσως ἄρχισε νά ἐγκαθιδρύῃ τόν καθολικισμό.

Ἡ Πολωνία τό 1350-1380 συνέχισε αὐτή τήν εἰσβολή στήν Ἀνατολή καί κατέλαβε περιοχές τῆς Δυτικῆς Ρωσίας. Τό Βόλιν, μία περιοχή λίγο πιό βόρεια καί βορειοανατολικά ἀπό τήν Γαλικία, ἔπεσε στήν ἐξουσία τῆς Λιθουανίας. Ἐν τῷ μεταξύ ἡ λέξη Οὐκρανία δέν ὑπῆρχε ἐντελῶς. Ἀκόμα καί ὁ πάπας Γρηγόριος ΧΙΙ στήν ἐπιστολή του τό 1375 ἐπαινεῖ τόν Καζιμίρ ὅτι ὑπέταξε τό Ρούς, ὅπου ζοῦσαν ὄχι μόνον «σχισματικοί», ἀλλά καί «αἱρετικοί». Φυσικά ὁ πάπας ὀνομάζει τούς ὀρθοδόξους τῆς Μικρᾶς Ρωσίας ὡς «αἱρετικούς» καί «σχισματικούς».

4. Ἡ προώθηση τῆς Οὐνίας ἀπό τούς Πολωνούς

Μετά ἀπό δύο αἰῶνες, τό 1568, τό Μεγάλο Πριγκιπᾶτο τῆς Λιθουανίας, ὅπου ἐπίσημη γλῶσσα ἦταν τά ἀρχαῖα σλαβικά, καί ἡ Πολωνία ὑπέγραψαν τήν «Οὐνία», δηλαδή «Ἕνωσι». Αὐτή ἡ Πολωνο-Λιθουανική Ἕνωσι πῆρε τήν ὀνομασία «Rech Pospolita»3.

Σ’ αὐτό τό κράτος πολύ μεγάλο ρόλο ἔπαιζαν τά «Σέιμ», ὅπου γίνονταν ἐκλογές γιά τόν βασιλέα καί φορολογοῦσαν τούς πολῖτες. Γιά ὅσο διάστημα ἡ ἐξουσία τῶν βασιλέων τῆς Πολωνίας ἦτο ἰσχυρά, οἱ βασιλεῖς «διά πυρός καί σιδήρου» ἐπέβαλαν εἰς τούς κατοίκους τῆς Δυτικῆς Ρωσίας τήν οὐνία μέ τήν Ρώμη. Ὅταν τό 1652, στό Σέιμ ὁ κάθε μικροευγενής ἔλαβε τό δικαίωμα νά ἀπαγορεύῃ τήν ὁποιαδήποτε ἀπόφασι ὅλου τοῦ «Σέιμ» («δικαίωμα Liberum Veto») ἡ «Rech Pospolita» σιγά-σιγά ἄρχισε νά πέφτῃ εἰς τήν ἀναρχίαν. Σύμφωνα μέ τίς ἐκτιμήσεις τοῦ διαπρεποῦς Φιλοσόφου καί Ἱστορικοῦ Ι. Α. Ἴλιν ἀπό τό 1652 ἕως τό 1764 αὐτή ἡ τάξι διέλυσε τά 48 ἀπό τά 55 Σέιμ καί ἀδυνάτισε τήν διαδικασία νομοθεσίας καί τό πολωνικό κράτος. Ἡ ἀδυνατισμένη ἐξουσία τῶν Πολωνῶν βασιλέων ἔδωσε εἰς τήν Ρωσία τήν δυνατότητα νά βοηθᾶ τούς ὀρθοδόξους, ἡ κατάστασι τῶν ὁποίων ἦταν τρομερή. Εἶχαν καταντήσει οἱ κατώτατης ἀξίας ἄνθρωποι.

5. Ὁ Οὐνίτης Μητροπολίτης Ἰωάσαφ

Ἰδιαίτερα γνωστός γιά τήν κακία του εἶναι ἕνας οὐνίτης Μητροπολίτης, ὁ Ἰωάσαφ Κούντσεβιτς.Αὐτός ἔδινε διαταγή ὄχι μόνο νά καταστρέφωνται ὅλες οἱ ὀρθόδοξες ἐκκλησίες, ἀλλά καί νά βγάζουν τά σώματα τῶν ὀρθοδόξων, πού εἶχαν πεθάνει πρόσφατα, καί νά τά δίνουν τροφή εἰς τούς σκύλους (ἴδ. Κ. Ζνόσκο, Ἱστορική μελέτη τῆς ἐκκλησιαστικῆς οὐνίας, Μόσχα, ἀνατύπωσις 1993, σελ. 151). Τελικά τόν ἐκτύπησαν μέχρι θανάτου ἀγανακτισμένοι ὀρθόδοξοι τό 1623 στήν πόλη Βίτεμπσκ.

Ἀκόμα καί ἀπό τίς ρωμαιοκαθολικές πηγές φαίνεται ὅτι ὁ πάπας Οὐρβανός VΙΙΙ ἤδη τό 1635 ἀνεκήρυξε τόν Ἰωάσαφ «μακάριο μάρτυρα» καί ἔγραφε στόν βασιλέα Σιγισμοῦνδο ΙΙΙ γιά τήν ἀνάγκη νά ξερριζώσῃ τούς «σχισματικούς», ὅπως ὁ πάπας ὠνόμαζε τούς ὀρθοδόξους. Ὁ πάπας Λέοντας ΧΙΙΙ ἔγραφε τό 1882 εἰς τούς Οὐνῖτες τῆς Γαλικίας (σημερινῆς Δυτικῆς Οὐκρανίας), ὅτι «πρέπει νά μελετοῦν τόν “ἅγιον” Ἰωάσαφ καί νά τόν μιμηθοῦν»! Εἰς τήν σημερινή ἀνεξάρτητη Οὐκρανία οἱ ντόπιοι Οὐνῖτες καὶ οἱ αὐτοχειροτονημένοι-αὐτοκέφαλοι ὁμοῦ τιμοῦν τόν «ἅγιον Ἰωάσαφ Κούντσεβιτς», σάν δῆθεν κοινό προστάτη ρωμαιοκαθολικῶν καί ὀρθοδόξων4. Τό ζήτημα εἶναι ὅτι ὁ πάπας Πίος ΙΧ τό 1867 ἀνεκήρυξε τόν διώκτη τῶν Ὀρθοδόξων Ἰωάσαφ Κούντσεβιτς «ἅγιον» τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ὅλη προσπάθεια νά ἐκπολωνισθοῦν οἱ Οὐκρανοί σχετίζεται μέ τούς τέτοιου τύπου ψευδοαγίους.

6. Οἱ δράσαντες στήν Οὐκρανία Οὐνιτο – Ἰησουΐτες

Στά γεγονότα τοῦ 20οῦ αἰῶνος σκαιώδη ρόλο ἔπαιξε ὁ Μητροπολίτης τῶν Οὐνιτῶν εἰς τό Λβόφ, δούκας Ἀνδρέας (Ρωμανός Ἀλέξανδρος Μαρία) Σεπτίτσκι, ὁ ὁποῖος ἦταν ἐπί 50 χρόνια, ἀπό τό 1900 ἕως τό 1949, ἀρχηγός τῶν Οὐνιτῶν. Τώρα οἱ Πολωνοί ἱστορικοί ἀποσιωποῦν ἐσκεμμένως, ὅτι ὁ Σεπτίτσκι ἐσπούδασε εἰς τούς Ἰησουΐτες εἰς τήν Κρακοβίαν. Τουτέστιν αὐτός ἦταν ταυτοχρόνως καί Ἰησουΐτης καί Οὐνίτης. Μποροῦμε νά ὑποθέσωμε ὅτι καί τώρα μεταξύ τῶν Οὐκρανῶν Οὐνιτῶν ὑπάρχουν τέτοιου τύπου «ἰδιαίτεροι Οὐνῖτες», δηλαδή μυστικοί Ἰησουΐτες. Ἐξ ἄλλου αὐτό δέν εἶναι ἁπλά μία ὑπόθεσις. Ἀκόμα καί οἱ πιό λεπτομερεῖς καθολικές πηγές ἐλάχιστα ἀναφέρουν γιά τήν ὕπαρξι εἰς τήν Οὐκρανία, εἰς τίς παραμονές τοῦ δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, τῶν «Ἰησουϊτῶν τῆς ἀνατολικῆς παραδόσεως», καί μή ἀναφέροντας τόν ἀριθμό τους. Ἡ οἰκογένεια τοῦ Σεπτίτσκι ἀποτελεῖ χαρακτηριστικό παράδειγμα τοῦ ἐκπολωνισμοῦ. Κάποτε ἦταν Ρῶσοι καί ὀρθόδοξοι, οἱ ὁποῖοι τόν 17ον αἰῶνα πέρασαν εἰς τήν Οὐνία. Ὁ Βαρλαάμ Σεπτίτσκι εἰς τίς ἀρχές τοῦ 18ου αἰ. ἦταν οὐνίτης Ἐπίσκοπος εἰς τό Λβόφ. Οἱ συγγενεῖς του Ἀθανάσιος καί Λέων Λούντβιχ, σέ διαφορετικές δεκαετίες τοῦ ἴδιου αἰῶνος, ἦταν οὐνῖτες Μητροπολῖτες εἰς τό Λβόφ.

Ὁ ἴδιος ὁ Ἀνδρέας Σεπτίτσκι ἦταν βουλευτής εἰς τήν Βουλή τῆς Αὐστρο-Οὑγγαρίας καί ἐξύφαινε ραδιουργίες ἐναντίον τῆς Ρωσίας.

Ἀκριβῶς γι’ αὐτόν τόν λόγον ὁ ἔνδοξος στρατηγός μας, ὁ Α. Α. Μπρουσίλοβ, ὅταν ἀπελευθέρωσε τό Λβόφ ἀπό τούς Αὐστριακούς ἔστειλε τόν Σεπτίτσκι εἰς τά μετόπισθεν, εἰς τό Κίεβο. Κατόπιν τόν ἀπομάκρυναν περισσότερο, εἰς τό Κούρσκ, μέχρις ὅτου ἡ Ἐπανάστασις τοῦ Φεβρουαρίου νά τόν ἐλευθερώσῃ ὡς δῆθεν «θῦμα» τῆς τσαρικῆς ἀπολυταρχίας! 

7. Οἱ Οὐνῖτες τῆς Οὐκρανίας συνεργαζόμενοι μέ τά γερμανικά SS

Στίς δεκαετίες 1920-1930 ὁ Σεπτίτσκι ἔπαιζε σπουδαῖο ρόλο στή δεύτερη «Rech Pospolita», πού κατέλαβε, ὡς γνωστόν, τήν Δυτική Οὐκρανία καί Δυτική Λευκορωσία. Τό 1941 ὁ Σεπτίτσκι, ὡς ἀναγνωρισμένος ἡγέτης τῶν Οὐκρανῶν Οὐνιτῶν, προώθησε τήν στενή σχέσι μεταξύ τοῦ τρίτου Ράιχ καί τῶν Οὐκρανῶν ἐθνικιστῶν. Τότε ἡ γερμανική κατασκοπεία σύστησε ἀπό τούς Οὐκρανούς ἐθνικιστές δύο τάγματα,  «Nahtigal» καί «Roland».

Ἡ φασιστική ὑπηρεσία ἀσφαλείας καί ὁ φασιστικός στρατός (βέρμαχτ) δημιούργησαν τά ὀνομαζόμενα «τάγματα φύλαξης» καί τήν «Λεγεώνα τοῦ Βολίν». Ἀργότερα ὅλα αὐτά συνενώθηκαν στήν 14η Μεραρχία SS «Γκαλιτσίνα», τήν ὁποία ὁ στρατός μας διέλυσε ἐντελῶς κατά τήν ἐπιχείρησι Λβόφ-Σαντομίρσκι τόν Ἰούλιο 1944. Ἀλλά οἱ Γερμανοί ξαναδημιούργησαν ἐκ νέου μέ τίς ἐφεδρεῖες αὐτή τήν μεραρχία, πού ἔδρασε μέ ἀγριότητα εἰς τήν Τσεχοσλοβακία καί εἰς τήν Γιουγκοσλαβία. Τά ἀπομεινάρια της παραδόθηκαν εἰς τούς Ἀμερικανούς.

Ὁ ἐρευνητής Σ. Τσοῦεφ5 μᾶς πληροφορεῖ γιά ἕνα ἐνδιαφέρον γεγονός: «ἡ σοβιετική κυβέρνησι ἀπαίτησε τήν παράδοσι τῆς προδοτικῆς μεραρχίας, ἀλλά οἱ Γαλικᾶνοι βρῆκαν στηρίγματα. Οἱ ἐκπρόσωποι τῆς λεγομένης Οὐκρανικῆς αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας (δηλαδή οἱ αὐτοχειροτονημένοι) ἀπευθύνθηκαν εἰς τό Βατικανό γιά βοήθεια καί τό Βατικανό εἰς τήν κυβέρνησι τῶν ΗΠΑ γιά τήν προφύλαξι τῶν πρώην ὑπηρετούντων εἰς τήν μεραρχίαν ἀπό τήν παράδοσί τους στήν ΕΣΣΔ».Πρέπει νά ἐπισημανθῇ ὅτι ἡ μεραρχία τῶν SS «Γκαλιτσίνα» καί τό τάγμα τῆς ἀντικατασκοπείας «Nahtigal» ἦταν οὐνιτικά. Ἐπίσημα εὐλογοῦσε ὁ οὐνίτης Μητροπολίτης Ἀνδρέας Σεπτίτσκι καί τούς ἔστελνε τούς οὐνῖτες ἱερεῖς.

Τώρα εἰς τήν Δυτικήν Οὐκρανίαν ἀνεγείρουν μνημεῖα τῶν ἐθνικιστῶν, ἀποκαλύπτουν ἀφιερωματικές πλάκες, ἐκδίδουν βιβλία πού τούς ἐπαινοῦν· φθάνουν νά τούς ἐξισώνουν ἀκόμη μέ τούς ἥρωες τοῦ πολέμου! Στήν πραγματικότητα ὅμως οἱ Οὐκρανοί ἐθνικιστές πού ὑπηρέτησαν εἰς τόν γερμανικό στρατό ἦσαν ληστές καί μαχαιροβγάλτες. Ὁ Ντ. Μεντβέντεφ, ἕνας γνωστός παρτιζᾶνος μας στό βιβλίο του «Δυνατοί στό πνεῦμα», Μόσχα 1960, σελ. 283, γράφει ὅτι συνήθως σέ κάθε αἰχμάλωτο ἤ νεκρό ἐθνικιστή εὕρισκαν ἐπάνω του πολλά λεφτά -μάρκα, δολλάρια, λίρες, ρούβλια- καί χρυσά δόντια πού ἔβγαλαν ἀπό τούς νεκρούς: «Μέ τό χρυσό ἀπό τά δόντια πού μαζέψαμε ἀπό τούς μπαντεριστές, τούς μελνκοβιστές καί τούς μπουλμπαβιστές μαζεύτηκαν πολλά κιλά χρυσάφι» (σ.τ.σ. οἱ ὁμάδες αὐτές τῶν ἐθνικιστῶν ἀνταγωνίζονταν μεταξύ τους γιά τήν ἀνεξαρτησία τῆς Οὐκρανίας, στά πλαίσια Γκεστάπο καί τῶν δυνάμεων Κατοχῆς).

8. Οἱ Οὐκρανοί Οὐνῖτες ὡς σύνδεσμος τῶν Οὐκρανῶν ἐθνικιστῶν μέ τήν Πολωνία καί σχεδιαστές τῆς ἀποκοπῆς ἀπό τήν Ρωσία

Ἐννοεῖται ὅτι χωρίς αὐτό τό οὐνίτικο μῖσος πρός τήν Ὀρθοδοξία καί εἰς τήν Ρωσία, χωρίς τόν ἰησουΐτικο κανόνα «ὁ σκοπός ἁγιάζει τά μέσα» δέν θά ἐμφανιζόταν ποτέ ὁ οὐκρανικός ἐθνικισμός. 
Καί ἐδῶ ὁ Σεπτίτσκι ἔπαιξε τόν ρόλο ἑνός ραδιούργου,  ἑνός μεσολαβητοῦ μεταξύ τῶν ἐθνικιστῶν, τῶν Γερμανῶν καί τῶν Πολωνῶν.
Ἄλλωστε ὁ ἀδελφός του, ὁ Στανισλάβ Μαρία Σεπτίτσκι, ἀξιωματικός τοῦ αὐστριακοῦ στρατοῦ, πού πολέμησε τήν Ρωσία εἰς τόν πρῶτο παγκόσμιο πόλεμο, μέσα ἀπό τίς τάξεις τῶν ὀνομαζόμενων «πολωνικῶν λεγεώνων», ἔγινε στρατηγός τῆς νέας «Rech Pospolita» (1921) καί μάλιστα κάποια στιγμή (1923) καί Ὑπουργός Ἀμύνης της. Ἔτσι λοιπόν ἡ προσωπικότητα τοῦ Σεπτίτσκι καί γενικῶς τῆς οἰκογένειας τῶν Σεπτίτσκι ἀποτελεῖ σήμερα τόν στενώτερο κρίκο μεταξύ τῶν συγχρόνων Οὐκρανῶν ἐθνικιστῶν καί τῆς Πολωνίας. Ἐξ ἄλλου ὁ Σεπτίτσκι ἦταν αὐτός πού δημιούργησε τό σχέδιο τῆς ἀπόλυτης ἐκκλησιαστικῆς ἀποκοπῆς τῆς Οὐκρανίας ἀπό τήν Ρωσία. Τό σχέδιο αὐτό τό παρουσίασε ὁ Σεπτίτσκι στήν κυβέρνησι τῆς Αὐστρο-Οὑγγαρίας ἀπό τήν ἀρχή ἀκόμη τοῦ Α’ παγκοσμίου πολέμου. Ὁ Σεπτίτσκι πρότεινε τήν παῦσιν τῆς μνημονεύσεως τοῦ τσάρου στίς ἐκκλησίες, τήν διαγραφή ὅλων τῶν Ἁγίων τῆς Μεγάλης Ρωσίας ἀπό τό ἁγιολόγιον, τήν δημιουργία ψευδοκοζάκων πού θά ἀνῆκαν εἰς τήν Αὐστρο-Οὑγγαρία.

Καί τό σημαντικώτερο: «ἐπίσκοποι καταγόμενοι ἀπό τήν Μεγάλη Ρωσία καθώς καί αὐτοί πού δέν συμφωνοῦν μέ αὐτά τά διατάγματα πρέπει νά ἐκδιωχθοῦν καί ν’ ἀντικατασταθοῦν μέ ἄλλους, οἱ ὁποῖοι συμφωνοῦν μέ τίς οὐκρανικές καί οὑγγρικές ἀπόψεις. Ἡ Ρώμη θά συμφωνοῦσε στήν συνέχεια μέ αὐτά τά διατάγματα καί τίς τοποθετήσεις. Θά τά ἐπιδοκίμαζαν καί οἱ ἀνατολικοί πατριάρχες χρηματιζόμενοι ἀπό τήν κυβέρνησι»6.

9. Ἡ Πολωνο-φιλία καί ὁ μισο-ρωσισμός τῆς «Πορτοκαλί Ἐπαναστάσεως»

Καί σήμερα σέ ὅλους πρέπει νά γίνῃ κατανοητό ἀπό ποῦ προέρχονται συνθήματα ὅπως «ἔξω ὁ πάπας τῆς Μόσχας ἀπό τήν ἀνεξάρτητη Οὐκρανία!», ἀπό ποῦ εἶναι ὅλες αὐτές οἱ δηλώσεις τῶν Οὐνιτῶν καί τῶν αὐτοχειροτονημένων, ὅτι μέ τήν ἔλευσι τοῦ Γιούσενκο εἰς τήν προεδρίαν «θά κλείσουν τήν ἐκκλησία τῆς Μόσχας». Ἀπ’ αὐτό ἐξηγεῖται καί ἡ πολωνοφιλία τοῦ «πορτοκαλί» κινήματος, ἀπό αὐτό καί ἡ ἐπίμονη ἀνάμειξι τῆς Εὐρώπης καί τῆς Πολωνίας. Ἀπό ἐδῶ καί ὅλες οἱ ἀπόπειρες νά παρουσιασθῇ κάθε τι πανρωσικό (σ.τ.μ. κοινή ἱστορία Ρώσων, Οὐκρανῶν καί Λευκορώσων) εἴτε σάν ντροπή εἴτε σάν ἐντελῶς μή πραγματικό, ἀμφισβητούμενο.

10. Οἱ γνήσιοι Κοζάκοι καί οἱ Οὐνῖτες («Οὐκρανοί») ψευδο-Κοζάκοι

Ἔτσι λ.χ. ὁ ἥρωας Μπογδάν Χμελνίνσκι ἀντικαταστάθηκε εἰς τήν λαϊκή ἐκτίμησι ἀπό τόν προδότη Μαζέπα. Ὅμως πρέπει νά καταλάβουμε ὅτι δέν ἦταν ὁ Ρῶσος τσάρος Ἀλέξιος Μιχαήλοβιτς πού ἔστειλε εἰς τούς κοζάκους μερικούς «πράκτορες τῆς Μόσχας», ἀλλά ἀντίθετα τό ἴδιο τό κίνημα τῶν ὀρθοδόξων κοζάκων εἰς τήν Μικρά Ρωσία προκάλεσε ἀπό καιρό τήν προσέγγισι μέ τήν Ρωσία. Καί ἐπί τέλους ὡδήγησε εἰς τήν ἕνωσιν μεταξύ τῆς Ρωσίας καί τῆς Οὐκρανίας, στήν σύνοδο τῆς πόλεως Περεγιασλάβ.

Καλύτερα νά ἀναφέρωμε τά λόγια τοῦ μεγάλου Ρώσου Ἱστορικοῦ Β. Ο. Κλιουτσέβσκι, ὁ ὁποῖος γιά τό πρῶτο μισό τοῦ 17ου αἰῶνος ἔγραψε: «οἱ Λιάχοι (σ.τ.σ. οἱ Πολωνοί) καί οἱ Ρῶσοι, οἱ Ρῶσοι καί οἱ Ἑβραῖοι, οἱ καθολικοί καί οἱ οὐνῖτες, οἱ οὐνῖτες καί οἱ ὀρθόδοξοι, οἱ ἀδελφότητες καί οἱ ἀρχιερεῖς, ἡ σλιάχτα (σ.τ.σ. δηλαδή οἱ Πολωνοί εὐγενεῖς) καί ὁ ὄχλος, ὁ ὄχλος καί οἱ κοζάκοι, οἱ κοζάκοι καί οἱ ἔμποροι, οἱ κοζάκοι τοῦ Ζαπαρόζε καί οἱ Κοζάκοι τῆς πόλης, οἱ κοζάκοι ἀρχηγοί καί οἱ ἁπλοῖ κοζάκοι καί τέλος ὁ κοζάκος Ἀταμάνος καί οἱ κοζάκοι ἀρχηγοί -ὅλες αὐτές οἱ κοινωνικές δυνάμεις συγκρούονταν καί συμπλέκονταν μεταξύ τους σέ ἐχθρότητες κατά ζεύγη καί ὅλες αὐτές οἱ ἐχθρότητες, εἴτε ἀκόμα κρυφές εἴτε φανερές, μπέρδευαν τήν ζωή τῆς Μικρᾶς Ρωσίας σέ τόσο δύσκολο κόμβο ἀντιθέσεων, ὥστε ἦταν ἀδύνατον νά τόν ξεμπερδέψῃ κανείς σοφός πολιτικός οὔτε εἰς τήν Βαρσοβία οὔτε εἰς τό Κίεβο. Ἡ ἐπανάστασι τοῦ Μπογδάν Χμελνίνσκι ἦταν μία ἀπόπειρα νά κοπῇ αὐτός ὁ κόμβος μέ τό κοζάκικο σπαθί».

Ὁ Κλιουτσέβσκι τούς κοζάκους τούς χαρακτήρισε ὡς τό «προπύργιο τῆς δυτικορωσικῆς Ὀρθοδοξίας». Ἀκριβῶς γι’ αὐτό καί δέν τούς ἀγαποῦν οὔτε οἱ Πολωνοί οὔτε οἱ σύγχρονοι «ἀνεξαρτησιακοί», πού συνεχίζουν νά ὁμιλοῦν γιά τό «λάθος τοῦ Μπογδάν», οὔτε οἱ δυνάμεις τοῦ κοσμοπολιτισμοῦ, πού ἐπιθυμοῦν νά κερδίσουν ἀπό τήν ἐχθρότητα ἀνάμεσα στήν Ρωσία καί τήν Οὐκρανία. Αὐτό ἐξηγεῖ καί τίς ἀπόπειρες νά ὑποκαθιστοῦν τούς κοζάκους μέ ψευδοκοζάκους τέτοιου τύπου, ὅπως π.χ. αὐτοί πού ἔχουν σχέσι μέ τόν πάπα τῆς Ρώμης Ἰωάννη Παῦλο ΙΙ (οἱ ἐπονομαζόμενοι «ἐπίσημοι Οὐκρανοί Κοζάκοι» ὑπό τήν ἡγεσία τοῦ Α. Ι. Σεβτσένκο, πρώην ἀνωτάτου ἀξιωματικοῦ τῆς Ὑπηρεσίας Ἀσφαλείας)7.

11. Οἱ ἀγῶνες τῆς Ρωσίας γιά τήν ἀπελευθέρωση τῆς Οὐκρανίας ἀπό τούς Τατάρους

Ὅπως ἀκριβῶς προσπαθοῦν νά ὑποτιμήσουν τόν Μπογδάν Χμελνίντσκι, ἔτσι θέλουν καί νά σκιάσουν τήν Αὐτοκράτειρα Αἰκατερίνη ΙΙ. Ἐπειδή μετά ἀπό τίς διαιρέσεις τῆς Πολωνίας 1772-1795, ἔπαψε ὁ λατινικός ζυγός, φαινόταν ὅτι δέν ὑπῆρχε πιά ἔδαφος στήν Οὐκρανία γιά τήν ρωσοφοβία. Ἄλλωστε ἡ Αἰκατερίνη ΙΙ, ἡ ὁποία κατήργησε τήν «Rech Pospolita», κατήργησε καί τό τρομερό ληστρικό καί δουλεμπορικό Χανᾶτο τῆς Κριμαίας. Οἱ Τάταροι λεηλατοῦσαν τήν Οὐκρανία ἕως τό 1768, ὅταν πραγματοποίησαν τήν τελευταία τους ἐπιδρομή. Τό Χανᾶτο τῆς Κριμαίας ἦταν ὑποτελές τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας -δηλ. τῶν μωαμεθανῶν Τούρκων.

Οἱ νῖκες τῆς Ρωσικῆς αὐτοκρατορίας εἰς τούς ρωσοτουρκικούς πολέμους ἀπεμάκρυναν τόν τουρκο-ταταρικό κίνδυνο, ἐπέτρεψαν νά ἐποικισθοῦν ὅλα τά ἐδάφη τῆς νότιας Ρωσίας (λεγόμενη «Νέα Ρωσία»), καί ἀκόμη περισσότερο ὅλη ἡ γραμμή ἀπό τόν ποταμό Δνείστερο μέχρι τόν ποταμό Κουμπάν.

Ἀκόμα καί μερικοί ἐθνικιστές τοῦ 19ου αἰῶνος παραδέχονταν ὅτι δέν θά μποροῦσαν νά φαντασθοῦν «ἀνεξάρτητη» Οὐκρανία χωρίς τήν Ὀδησσό καί τό Ταγκαρόγκ, μέ τούς Τούρκους εἰς τήν πόλιν τοῦ Ἀζόφ καί μέ τίς ταταρικές ἐπιδρομές πρός ἄγραν σκλάβων ἀνδρῶν καί γυναικῶν. Ὅμως τώρα ὅλα αὐτά ἔχουν ξεχασθῆ. Ὑπάρχουν μόνον γκρίνιες γιά τό «σκληρό ἀποικιακό παρελθόν» τῆς Οὐκρανίας, πού σχετίζονται καί τώρα σέ σχέσι μέ τήν νίκη τοῦ Γιούσενκο. Αὐτές οἱ ἀντιρωσικές διακηρύξεις προέρχονται καί πάλιν ἀπό τήν οὐκρανική μπαντερική8 διασπορά εἰς τήν Ἀμερικήν καί τόν Καναδᾶν.

12. Ἡ δυτική Μικρά Ρωσία (Οὐκρανία) ὑπόδουλη στήν Αὐστρο-οὑγγαρία καί τούς Πολωνούς ἀριστοκράτες

Βεβαίως, τό μοίρασμα τῆς «Rech Pospolita» ἐπέτρεψε τήν ἐπιστροφήν τῆς δυτικῆς ρωσικῆς γῆς εἰς τήν ὀρθόδοξον Ρωσίαν. Ἀλλά, δυστυχῶς, ἡ Γαλικία μέ τό Λβόφ εὑρέθηκε ὄχι μέ ἐμᾶς, ἀλλά εἰς τήν ρωμαιοκαθολικήν Αὐστρίαν, ὑπό τόν Οἶκον τῶν Ἀψβούργων. Ἀκριβῶς, τό 1860, μετά ἀπό τήν ἄγριαν καί αἱματηρήν πολωνικήν ἀνταρσίαν εἰς τίς πολωνικές περιοχές τῆς Ρωσίας, οἱ Πολωνοί ἀριστοκράτες κατέφυγαν εἰς τό Λβόφ καί εἰς τήν Κρακοβίαν, ὑπό αὐστριακήν κυριαρχίαν. Το 1867 ἡ Αὐστρία κατέστη δυαδικόν κράτος, ὡς Αὐστρο-Οὑγγαρία.

Εἰς αὐτό τό κράτος, ὅμως, οἱ Πολωνοί ρωμαιοκαθολικοί ἔπαιζαν σημαντικόν ρόλον. Πολλούς ἀπ’ αὐτούς τούς βλέπουμε εἰς τάς θέσεις τοῦ Κυβερνήτου τῆς Γαλικίας, τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐσωτερικῶν καί τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Αὐστρο-Οὑγγαρίας, βουλευτοῦ εἰς τό Αὐστρο-Οὑγγρικό Ράιχστανγκ καί ἀκόμη τοῦ προέδρου τοῦ Ράιχστανγκ εἰς τήν Βιέννη.

Αὐτοί οἱ πολωνικοί κύκλοι ἦσαν πού δημιούργησαν τήν ἰδέα τοῦ «οὐκρανισμοῦ». Τήν ἰδέα αὐτή ὑπεστήριζαν καί οἱ κοσμοπολίτικοι κύκλοι προπύργια τῶν ὁποίων ἦταν ἡ Βιέννη, ἡ Βουδαπέστη καί τό Λβόφ. Τώρα ἐκ νέου, ὅπως καί εἰς τήν ἐποχή τοῦ Χμελνίντσκι, βλέπουμε νά συνδέωνται οἱ Πολωνοί μέ τούς «παρασκηνιακούς» (σ.τ.μ. Μασόνους).

13. Ἡ δημιουργία πλαστῆς οὐκρανικῆς-εὐρωπαϊκῆς συνειδήσεως

Τό νόημα τῆς ἰδέας τοῦ «οὐκρανισμοῦ» (19ος -20ός αἰ.) συνίσταται εἰς τό ἑξῆς: Νά ἐμφυτευθῇ εἰς τήν συνείδησιν τῶν Μικρορώσων (σ.τ.μ. Οὐκρανῶν), ὅτι αὐτοί εἶναι οἱ Εὐρωπαῖοι καί ὅτι ἔχουν ἀδιάσπαστη σχέσι μέ τήν Πολωνία. Ἐνῷ οἱ Ρῶσοι εἶναι οἱ Μεγαλορῶσοι, μία μεῖξις τῶν Ἀσιατῶν καί Φίννων, εἶναι βάρβαροι. Νά εἰσαχθῇ εἰς χρῆσιν μία τεχνητή γλῶσσα, ἡ «μόβα» (σ.τ.σ. mowa εἰς τά πολωνικά σημαίνει γλῶσσα, λόγος), ὅπου τεράστιος ὄγκος λέξεων καί ἐκφράσεων εἶνα ἀπό τά πολωνικά, ὥστε νά ἀδυνατισθῇ ἡ σχέσις μέ τά ἀρχαῖα σλαβικά καί τά ρωσικά. Νά εἰσαγάγουν τήν Οὐνία. Νά ἐμπεδωθῇ ὁ μῦθος γιά τό «ἀποικιακό παρελθόν» τῆς Οὐκρανίας ὑπό τήν μισητή Μόσχα.
Δι’ αὐτό τόν σκοπό ἐπελέχθησαν Καθηγητές, ὅπως π.χ. ὁ γνωστός πλαστογράφος τῆς κοινῆς ρωσικῆς ἱστορίας ὁ Γκρουσέβσκι, καί γι’ αὐτό ἐκδίδονταν ἐφημερίδες εἰς τήν Γαλικίαν. Τά χρήματα τά ἔδιναν Πολωνοί καί Γερμανοί. Ὁ πάπας τῆς Ρώμης Λέων ΧΙΙΙ, τό 1882-1883, μέ τήν σύμφωνη γνώμη τῆς κυβερνήσεως τῆς Αὐστρίας, παρέδωσε τά μοναστήρια τῶν Οὐνιτῶν εἰς τήν Γαλικίαν εἰς τήν διεύθυνσι τῶν Πολωνῶν Ἰησουϊτῶν, οἱ ὁποῖοι ἄρχισαν νά ξερριζώνουν καί τό ἐλάχιστο στοιχεῖο «ρωσοφιλίας».

Σημαντική συμβολή σέ αὐτό εἶχε ὁ Πολωνός Ἰησουΐτης καρδινάλιος κόμης Μέτσισλαβ Λεντοχόβσκι, τόν ὁποῖον ὁ πάπας βοήθησε νά ἀνέλθῃ ἀπό Μητροπολίτης τῆς Ποζνανίας σέ ἕνα ἀπό τούς κύριους συμβούλους τοῦ Βατικανοῦ, ὡς διευθυντής τῆς ἐκκλησιαστικῆς προπαγάνδας. Ἡ στάχτη του τό 1927, κατά τήν διάρκεια τῆς δικτατορίας τοῦ Πιλσούδσκι, μετεφέρθη ἀπό τήν Ρώμη εἰς τήν Ποζνανία, εἰς τήν νέα «Rech Pospolita».

14. Σταθερή ἡ θέση τῶν Παπῶν ὑπέρ τοῦ ἐκ-πολωνισμοῦ τῆς Οὐκρανίας

Τώρα εἴμεθα ἀναγκασμένοι νά ἀκοῦμε τά ἐπιχειρήματα μερικῶν «ὀρθοδόξων» θλιβερῶν θεολόγων ὅτι ὅλα τά κακά πού ἔχουμε σήμερον εἰς τήν Οὐκρανία προέρχονται ἀπό τόν Πολωνό πάπα Ἰωάννη-Παῦλο ΙΙ καί ἐάν ὁ πάπας ἦτο Ἰταλός θά ἦταν καλύτερα γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Αὐτό εἴτε εἶναι ψεῦδος εἴτε ἄγνοια. Βέβαια, ὁ Πολωνός πάπας κατέστη ζωντανό σύμβολον τῆς ἀναγεννήσεως τῆς «Rech Pospolita» εἰς τά τέλη τοῦ 20οῦ καί εἰς τίς ἀρχές τοῦ 21ου αἰώνα.

Ὅμως ὅλοι οἱ προγενέστεροι πάπες, ξεκινώντας ἀπό τήν αἱματηρή ἐπιβολή τῆς Οὐνίας τοῦ Μπρέστ τό 1596, ἦταν Ἰταλοί καί ὄχι Πολωνοί. Καί ἦταν ἀκριβῶς ὁ πάπας Λέων ΧΙΙΙ, πρώην Ἰταλός ἐθνικιστής, πού παρ’ ὅλα ταῦτα ἐξέδωσε ἐγκύκλιον, εἰς τήν ὁποίαν ἀνεκήρυξε τούς Οὐκρανούς τμῆμα τοῦ καθολικοῦ πολωνικοῦ λαοῦ. Ὁ ἴδιος αὐτός ὁ Λέων ΧΙΙΙ ἦταν πού ἔχρισε καρδινάλιο τόν γνωστό σέ πολλούς Ἀλμπίνο Δουνάεφσκι, τόν γιά πολλά ἔτη πρίγκιπα-ἀρχιεπίσκοπο τῆς Κρακοβίας, θηριώδη καθοδηγητή τοῦ ρωμαιοκαθολικισμοῦ εἰς τήν Γαλικία γιά μισό αἰῶνα ἕως τόν θάνατό του, τό 1894.
Ἔτσι λοιπόν ὁ καρδινάλιος Βοϊτίλα9 εἶχε προκατόχους πού δροῦσαν χέρι-χέρι μέ τούς Ἰταλούς, τούς Αὐστριακούς, τούς Γάλλους, τούς Γερμανούς ἐναντίον τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ πάπας Λέων ΧΙΙΙ πέθανε πρίν ἀπό 100 ἔτη, τό 1903, ἀλλά ἡ άποψι τοῦ Βατικανοῦ γιά τήν Οὐκρανία δέν ἔχει ἀλλάξει ἀπό τότε. Ὁ πάπας Ἰωάννης-Παῦλος ΙΙ εἶχε πάρει τόν ἴδιο δρόμο.Μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι αὐτός ὁ δρόμος εἶναι ὄχι μόνον πολωνικός, ἀλλά καί ἐν γένει ρωμαιοκαθολικός.

15. Ἡ ἀντι-ρωσική δράση Πολωνῶν τρομοκρατῶν καί κατασκόπων

Τόν ἴδιο δρόμο πῆρε καί ὁ Πιλσούδσκι, τόν ὁποῖον λατρεύουν οἱ Πολωνοί, πού ἦταν εἰς τό παρελθόν ἐπαναστάτης καί ληστής, καί ἀπό μικρό παιδί μισοῦσε τούς Ρώσους, τούς «μοσκαλούς», ὅπως ἔλεγε. Γεννήθηκε κοντά εἰς τήν πόλι Βίλνα, σημερινό Βίλνιους (σ.τ.μ. πρωτεύουσα τῆς Λιθουανίας), ἦταν ἕνας ὑπήκοος τῆς Ρωσικῆς αὐτοκρατορίας. Ἀπό νωρίς ἀσχολήθηκε μέ τήν τρομοκρατία. Αὐτός καί ὁ μεγαλύτερος ἀδελφός του συμμετεῖχαν εἰς τήν ἀπόπειρα νά δολοφονήσουν τόν τσάρο Ἀλέξανδρο ΙΙΙ, τό 1887.

Αὐτοί ἦσαν μέλη τῆς τρομοκρατικῆς ὀργανώσεως «Ναρόντναγια Βόλια» («Ἡ θέλησις τοῦ λαοῦ»). Ὁ ἀδελφός του κατεδικάσθη γιά 15 ἔτη εἰς τά κάτεργα, ἐνῷ τόν Πιλσούδσκι τόν ἔστειλαν ἐξορία εἰς τήν Σιβηρία γιά 5 ἔτη. Καί κοιτᾶξτε, οἱ σύγχρονοι Πολωνοί ἱστορικοί ἀγανακτοῦν γι’ αὐτήν τήν ποινή!
Εἰς τήν συνέχεια ἔγινε μέλος εἰς τό Κόμμα τῶν Πολωνῶν Σοσιαλιστῶν, τοῦ λεγόμενου PPS. Τό κόμμα αὐτό τό ἐδημιούργησε ὁ προερχόμενος ἀπό τήν Ἑλβετία εἰς τήν Βαρσοβία Στανισλάβ Μέντελσον, παράγοντας τῆς Β’ Διεθνοῦς. Στήν συνέχεια, κατά τήν διάρκεια τοῦ ρωσο-ἰαπωνικοῦ πολέμου, ὁ Πιλσούδσκι ἐπεδίωξε νά προσφέρῃ τίς ὑπηρεσίες του εἰς τούς Ἰάπωνες, καί δι’ αὐτόν τόν σκοπό ἐπῆγε μέσῳ Λονδίνου καί Νέας Ὑόρκης εἰς τήν Ἰαπωνία.

Ἐν τῷ μεταξύ, ὁ Αὐστριακός στρατιωτικός ἀκόλουθος στό ρωσικό στρατηγεῖο εἰς τήν Ματζουρία κατά τήν διάρκεια τοῦ ρωσο-ἰαπωνικοῦ πολέμου ἦταν ὁ Στανισλάβ Σεπτίτσκι, ἀδελφός τοῦ οὐνίτη Μητροπολίτη τῆς πόλεως Λβόφ Ἀνδρέα Σεπτίτσκι. Ἦταν ἄραγε τυχαία αὐτή ἡ σύμπτωσις; Μετά ὁ Πιλσούδσκι λεηλατοῦσε τά ρωσικά τραῖνα καί ἔπειτα ἐντάχθηκε εἰς τήν ὑπηρεσία κατασκοπείας τῆς Αὐστρίας. Εἰς τήν ἀρχή τοῦ Α’ παγκοσμίου πολέμου ὁ Πιλσούδσκι, ἐπικεφαλῆς τῆς «πολωνικῆς λεγεώνας» εἰς τήν πρωτοπορία τῶν αὐστριακῶν στρατευμάτων, πέρασε τά ρωσο-αὐστριακά σύνορα.

Ἀπό τίς συμμορίες, ἀπό τήν τρομοκρατική ὀργάνωσι τῶν Πολωνῶν σοσιαλιστῶν, ἤ ἀπό τήν «πολωνική λεγεώνα», πού πολέμησε μαζί μας κατά τόν Α’ παγκόσμιο πόλεμο, προῆλθαν ὅλοι οἱ ἡγέτες τῆς δεύτερης «Rech Pospolita», πού διαλύθηκε τό 1939. Αὐτοί ἦσαν πού φιλοξένησαν τά πρώην μέλη τοῦ στρατοῦ τοῦ Πετλιούρα καί ἄλλους ὀπαδούς τῆς Οὐκρανικῆς ἀνεξαρτησίας μετά τόν ἐμφύλιο πόλεμο εἰς τήν Ρωσία. Ὅπως εἶναι γνωστό ὁ ἀρχηγός τῶν συμμοριτῶν Πετλιούρα ἐπρότεινε ἀκόμα καί τήν ἰδέα μιᾶς οὐκρανο-πολωνικῆς ὁμοσπονδίας. (Καί δέν ἀποτελεῖ ἔκπληξι τό ὅτι ὁ πάπας Βενέδικτος XV ἀμέσως ἀνεγνώρισε τήν «κυβέρνησι» τοῦ Πετλιούρα καί ἔστειλε τόν ἐκπρόσωπό του). Στήν Πολωνία τοῦ Πιλσούδσκι σκότωσαν δεκάδες χιλιάδες Ρώσων αἰχμαλώτων, σύλησαν τά ρωσικά νεκροταφεῖα, κατέστρεψαν ὀρθόδοξους ναούς, ὑποχρέωσαν νά ὁμιλοῦν μόνον εἰς τά πολωνικά καί ἐπινόησαν ἐντελῶς νέες γραμματικές τῆς οὐκρανικῆς «μόβα» (σ.τ.μ. γλῶσσα). Ὅλα αὐτά τά ἔκαναν οἱ πρώην ληστές τοῦ Πιλσούδσκι μέ τήν εὐλογία τοῦ καρδιναλίου Χλόντ, πριμάτου τῶν Πολωνῶν ρωμαιοκαθολικῶν.

Γι’ αὐτό φέρνοντας εἰς τήν μνήμην μας τήν ἀσυνήθιστον μεταμόρφωσιν τῶν μαρξιστῶν-σοσιαλιστῶν σέ ζηλωτές ρωμαιοκαθολικούς εἰς τήν Πολωνία τοῦ Πιλσούδσκι δέν πρέπει νά ἐκπλησσώμεθα ὅτι εἰς τήν σύγχρονη Πολωνία τά πρώην στελέχη τῆς Κομσομόλ ὁρκίζονται νά εἶναι πιστοί εἰς τόν πάπα καί ὁμιλοῦν γιά τήν «ἱστορική ἀποστολή» τῆς Πολωνίας εἰς τήν Οὐκρανίαν.

16. Οἱ αὐτο-χειροτονημένοι Οὐκρανοί σχισματικοί τοῦ Λιπκόβσκι

Μία παρόμοια μεταμόρφωσι συνέβη καί εἰς τήν Οὐκρανίαν, μέ τούς ἡμιμαθεῖς πρώην σοβιετικούς πολιτευομένους, οἱ ὁποῖοι δέν ἠμπόρεσαν ἤ δέν ἤθελαν νά στερεοποιήσουν τήν χώρα μας, ἀλλ’ ἀπεναντίας λαχταροῦσαν νά πᾶνε μέ τήν «Εὐρώπη», ἰδίως ὅταν ἡ πληρωμή εἶναι σέ «εὐρώ». Αὐτή εἶναι καί ἡ αἰτία τῆς τωρινῆς ἐκρήξεως τῶν αὐτοχειροτονημένων (σ.τ.μ. σχισματικῶν) (καί τοῦ ἐνθουσιασμοῦ πού ὑπάρχει καί γιά τούς πρώην αὐτοχειροτονημένους) εἰς τήν Οὐκρανία τήν περίοδο 1991-2004.

Εἶναι εὐρέως γνωστό ὅτι κανείς Οὐκρανός ἐπίσκοπος δέν συμφώνησε νά συμμετάσχῃ στό τυχοδιωκτικό τους ἔργο κατά τήν διάρκεια τοῦ ἐμφυλίου πολέμου.

Τότε αὐτό τό συνονθύλευμα τῶν ἐθνικιστῶν μόνο του ἀπεφάσισε νά ἀνακηρύξῃ ἕνα ψευδομητροπολίτη, τόν πρώην κληρικό Βασίλι Λιπκόβσκι. Αὐτό συνέβη εἰς τό Κίεβο, τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1921, ἤδη ἐπί κομμουνιστῶν.

Ὁ ἔνδοξος Ρῶσος ἱεράρχης, Μητροπολίτης Βενιαμίν (Φεντσένκοφ), καί ὁ ἴδιος οὐκρανικῆς καταγωγῆς, ὠνόμαζε ὅλους αὐτούς «μαχαιροβγάλτες πού δέν ἔχουν οὔτε φόβον Θεοῦ οὔτε ντροπήν διά τούς ἀνθρώπους». Γιά τήν λεγόμενη χειροτονία τοῦ Λιπκόβσκι ὁ Δεσπότης Βενιαμίν ἔγραφε: «Ἡ ἐκκλησιαστική ἱστορία δέν εἶχε ἕως τώρα γνωρίσει τέτοια βλασφημία, ὅπου παπάδες χειροτόνησαν Ἀρχιερέα, καί μάλιστα χρησιμοποιώντας τό ἀνυπεράσπιστο σῶμα ἑνός νεκροῦ». Γι’ αὐτό αὐτούς τούς ἀπεκάλεσαν «αὐτοχειροτονημένους», διότι χειροτόνησαν τούς ἑαυτούς τους ὡς ἀρχιερεῖς10.

Ἡ βασική «ἀρχή» εἰς τούς αὐτοχειροτονημένους, ὅπως ἐνθυμεῖται ὁ Μητροπολίτης Βενιαμίν, ἦταν τά λόγια ἑνός ἀπό τούς ἀρχηγούς τους: _«Ἔστω παπᾶς, ἐγώ πρῶτος θά ἔπαιρνα τό μαχαίρι νά σφάξω τούς κατσάπους (σ.τ.μ. Ρώσους)».

Καί τώρα ἡ σκοτεινή προσωπικότητα τοῦ ψευδομητροπολίτη Βασίλι Λιπκόβσκι, ὁ ὁποῖος δημιούργησε ἕνα ὁλόκληρο τάγμα ψευδοαρχιερέων, ἔχει ἀφήσει μία καταθλιπτική σκιά εἰς τήν Οὐκρανίαν. Στήν Μόσχα, εἰς τό κέντρο τοῦ Οὐκρανικοῦ πολιτισμοῦ, πωλοῦσαν, πρίν δύο ἔτη, τήν βιογραφία τοῦ Λιπκόβσκι, ὡς ἑνός ἀπολύτως κανονικοῦ Μητροπολίτη. Γιά ὅλους τούς σύγχρονους αὐτοχειροτονημένους ὁ Λιπκόβσκι ἀποτελεῖ τήν αὐθεντία καί τό ὑπόδειγμά τους.

Ἕνας ἀπό τούς ψευδοαρχιερεῖς του, ὁ Ἰωάννης Τεοντόροβιτς, «πρώην Βίνιτσας», ἀπό τό 1920 δροῦσε εἰς τίς ΗΠΑ, εἰς τήν Φιλαδέλφεια. Κατά τήν διάρκεια τῆς γερμανικῆς κατοχῆς τά κατάλοιπα τῶν αὐτοχειροτονημένων ἑνώθηκαν μέ τούς πρώην ὀπαδούς τοῦ Πετλιούρα εἰς τήν «οὐκρανική αὐτοκέφαλη ὀρθόδοξη ἐκκλησία». 

17. Ἡ συνεργασία τῆς σχισματικῆς ἱεραρχίας μέ τούς Γερμανούς

Ἀπό ποῦ ἐμφανίστηκαν οἱ ψευδοϊεράρχες τοῦ Πετλιούρα; Τά πρώην στελέχη τῆς πολωνικῆς κατασκοπείας, μετά τήν διάλυσι τῆς «Rech Pospolita» ἀπό τούς Γερμανούς, πέρασαν εἰς τά καινούργια ἀφεντικά, εἰς τήν γερμανικήν κατασκοπεία.

Ὑπακούοντας εἰς τά διατάγματα τῶν Γερμανῶν ὁ δυσώδης Ρῶσος μετανάστης Μητροπολίτης τῆς Βαρσοβίας Διονύσιος (Βαλεντίνσκι) καί μερικοί ἀμφισβητούμενοι ἀρχιερεῖς μαζί του μέσα σέ ὀλίγες ἡμέρες χειροτονοῦσαν κάθε ἕνα ὑποψήφιον πού ἤθελαν οἱ Γερμανοί ὡς ἀρχιμανδρίτη καί ἐπίσκοπον. Σύμφωνα μέ τούς ἐκκλησιαστικούς κανόνες αὐτἐς οἱ χειροτονίες δέν ἔχουν ἰσχύ. Εἶναι τό ἴδιο, αὐτοχειροτονημένοι, ὅπως καί οἱ φίλοι τους τοῦ Λιπκόβσκι.
Εἰρήσθω ἐν παρόδῳ ὁ Μητροπολίτης Διονύσιος τόν Αὔγουστο τοῦ 1948 ἀπέστειλε ἐπιστολή μετανοίας εἰς τόν Πατριάρχη Ἀλέξιο Ι (Σιμάνσκι), γιά ὅλες τίς ἁμαρτίες πού ἔκανε ἐνάντια εἰς τήν Μητέρα Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας. Ὁ Πατριάρχης μέ πρᾶξι εἰς τίς 9.11.1948 τόν ἐδέχθηκε εἰς κοινωνίαν, ἀλλά δέν τοῦ ἔδωσε καμμία μητρόπολι. Οἱ λόγοι διά τούς ὁποίους ἔπραξε ἔτσι ὁ Πατριάρχης διαφαίνονται εἰς τήν ἐπιστολήν του πρός τόν πρόεδρον τοῦ συμβουλίου τῶν ἐκκλησιαστικῶν ζητημάτων Καρπόφ: «Ὁ Διονύσιος παρακαλεῖ νά τοῦ ἐπιτραπῇ νά ἔλθῃ εἰς τήν Μόσχαν. Ἀλλά τί νά πῶ μαζί του;».

Ἡ Ἐκκλησία τῶν Ρώσων τῆς διασπορᾶς, εἰς τό πρόσωπο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου της Βιτάλι (Μαξίμενκο), ἀπό τήν δεκαετία ἀκόμη τοῦ 1930 στηλίτευε τίς διώξεις ἐναντίον τῶν Ὀρθοδόξων εἰς τήν «Rech Pospolita». Ὁ Διονύσιος, ὅμως, πού κολάκευε τότε τούς Πολωνούς χαρακτήρισε αὐτή τήν διαμαρτυρία ὅτι ἦταν ἕνα ἄσχημο ψέμα. Δέν εἶναι παράξενο ὅτι ἕνας ἀρχιερέας μέ τέτοιο ἰησουΐτικο τύπο, πού ἦταν ἕτοιμος γιά ὅλα, ἦταν καί ὁ καταλληλότερος γιά τίς «χειροτονίες» τῶν ὀπαδῶν τοῦ Πετλιούρα καί τῶν Ναζιστῶν.

Ἔτσι ἐμφανίσθηκαν τέτοιοι ψευδοδεσπότες, ὅπως ὁ Στέφανος Σκρίπνικ, ἀνιψιός τοῦ Πετλιούρα, βουλευτής τοῦ Σέιμ τῆς Πολωνίας, πού λεηλάτησε τήν Μονή τῆς Λαύρας τοῦ Ποτσάγεφ. Ὁ Σκρίπνικ ἦταν ἐξουσιοδοτημένος ἀπό τόν ἐγκληματία πολέμου Ρόζενμπεργκ εἰς τήν γερμανική ὀμάδα «ΓΙΟΥΓΚ» πού ἐπετέθη εἰς τήν Οὐκρανία (γιά αὐτά τά γεγονότα τώρα σωπαίνουν στήν Οὐκρανία). Ὁ Σκρίπνικ διάλεγε καί ὑποψήφιους γιά τήν γερμανική διοίκησι εἰς τήν Οὐκρανία. Ὁ ἀρχηγός τῶν SS Γκίμλερ ἀνέθεσε εἰς τόν Σκρίπνικ «πνευματικά καθήκοντα» γιά τούς ἀνατολικούς «ἐργάτες», τούς ὁποίους οἱ Γερμανοί μετέφεραν μέ τή βία εἰς τήν Σουδητίαν τῆς Τσεχοσλοβακίας.

18. Ἡ πρόσφατη ἀντι-ρωσική δράση τῶν Οὐκρανῶν σχισματικῶν

Αὐτός ὁ Στεπάν Σκρίπνικ, ὡς «Ἀρχιεπίσκοπος Μστίσλαβ», μετά τόν πόλεμο κατέφυγε εἰς τίς ΗΠΑ, ὅπου εἰς τήν Νέα Ὑόρκη συμμάχησε μέ τόν ὀπαδό τοῦ Λιπκόβσκι, Τεοντόροβιτς. Ὁ Σκρίπνικ εἰς τήν συνέχεια δημιούργησε πανίσχυρο ἄντρο εἰς τήν Νέα Ὑερσέυ καί ἀνακήρυξε τόν ἑαυτόν του «Οὐκρανό Πατριάρχην». Μέ αὐτήν τήν ἰδιότητα ἦλθε εἰς τήν Οὐκρανία εἰς τίς ἀρχές τοῦ 1990 διά νά πολεμήσῃ τήν «ἐπίδρασιν τῆς Μόσχας». Πέθανε εἰς τήν Ἀμερική, τό 1993, σέ βαθιά γεράματα. Τό περιοδικό «Βέστνικ τῆς Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας»11 ἀναφέρει τά ἐνδεικτικά λόγια τοῦ Σκρίπνικ:  «Ἔστω καί μέ τόν διάβολο, ἀλλά ἐναντίον τῆς Μόσχας!». Ὁ νῦν ἀρχηγός τῶν ὀπαδῶν τοῦ Σκρίπνικ, ὁ «Μητροπολίτης Κωνσταντῖνος» (χειροτονήθηκε ἀπό τούς Σκρίπνικ καί Τεοντόροβιτς) ἀναμειγνύεται εἰς τίς ὑποθέσεις τῆς Οὐκρανίας, εὑρισκόμενος ἀπό τό 1995 ὑπό τήν δικαιοδοσία τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου.

Ἡ καναδική «μπαντερική» ψευδοεκκλησία τῆς οὐκρανικῆς διασπορᾶς συνδέεται στενά μέ τό ὄνομα τοῦ οὐνίτη Ἰωάννη Ὀγκιένκο ὁ ὁποῖος εἰς τήν ἀρχή συνεργαζόταν μέ τήν κυβέρνησι Πιλσούδσκι καί μετά μέ τούς Γερμανούς. Ὡς αὐτοχειροτονημένος «Μητροπολίτης Ἱλαρίων» εἶχε λειτουργήσει τό 1943 εἰς τήν ἑορτήν μέ τήν εὐκαιρία τῶν γενεθλίων τοῦ Χίτλερ. Φυσικά, ὁ Ὀγκιένκο ἔφυγε μαζί μέ τούς Γερμανούς ἀπό τήν Οὐκρανία καί ἐγκαταστάθηκε εἰς τήν πόλιν Βιννιπέγκ, εἰς τόν Καναδᾶ. Ἀπό ἐκεῖ ἦταν πού ὁ διάδοχός του, ὁ ψευδομητροπολίτης Βασίλης Φέντακ (πέθανε τόν Ἰανουάριον τοῦ 2005) καλοῦσε νά γίνῃ ὅ,τι ἦταν δυνατόν γιά νά πάψῃ κάθε ἐκκλησιαστική ἐξάρτησι τῆς Οὐκρανίας ἀπό τήν Μόσχα, ὡς δῆθεν «μία πολύ πικρή ἀνάμνησι τοῦ ἀποικιακοῦ παρελθόντος» τῆς Οὐκρανίας! Ὁ ψευδομητροπολίτης Βασίλειος Φεντάκ ἐπίσης ἐντάχθηκε εἰς τήν δικαιοδοσίαν τοῦ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου.

19. Οἱ σχισματικοί Οὐκρανοί καί ἡ πρόσφατη «Πορτοκαλί Ἐπανάσταση»

Φυσικά, οἱ «αὐτοχειροτονούμενοι», ὅλων τῶν τάσεων, δέχθηκαν μέ ἐνθουσιασμό τή νίκη τοῦ Γιούσενκο. Μάλιστα, εἰς τίς 27 Δεκεμβρίου 2004, ἀμέσως μετά ἀπό τίς «ἐπαναληπτικές» ἐκλογές, τόν Γιούσενκο συνεχάρη ὁ ἀφορισμένος αὐτοκαλούμενος «πατριάρχης» Φιλάρετος Ντενισένκο, ψευδομοναχός χῆρος, πατέρας τριῶν παιδιῶν. Ἦταν σέ αὐτόν πού ἡ Ὑπηρεσία Ἐθνικῆς Ἀσφαλείας τῆς Οὐκρανίας παρέδωσε τό ἐκκλησιαστικό ταμεῖο τότε 4 δισεκατομμύρια ρούβλια12. Ἀπ’ ὅτι φαίνεται, ὁ Ντενισένκο τοποθέτησε ἐκεῖνα τά χρήματα σέ κερδοφόρες ἐπιχειρήσεις, διότι τώρα πιά δέν ἔχει κανένα οἰκονομικόν πρόβλημα. Δι’ αὐτό τόν λόγον προστρέχουν εἰς αὐτόν σχισματικοί ἀπ’ ὅλον τόν κόσμο: τό Μαυροβούνιον, τήν Βουλγαρίαν, τήν Ἑλλάδα, τήν Ἰταλίαν, τήν Ἀμερικήν. Συνεργάζονται μαζί του ἀκόμη καί διεφθαρμένοι Ρῶσοι, ὅπως ὁ ἀπεχθής «Ἀνδριανός» Σταρίνα, «μητροπολίτης τοῦ Ντιεπροπετρόβσκ» τοῦ Ντενισένκο.Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι παρ’ ὅλες τίς εἰρηνικές δηλώσεις τοῦ Γιούσενκο, οἱ Οὐνῖτες, οἱ Ἰησουΐτες καί οἱ «αὐτοχειροτονημένοι» θά ξεκινήσουν μία νέα εἰσβολή εἰς τήν Μόσχα, «Drang nach Osten» (σ.τ.μ. πίεσι πρός ἀνατολάς).

20. Ἡ πρόσφατη «Πορτοκαλί Ἐπανάσταση» καί οἱ δυτικοί γεω-πολιτικοί σχεδιασμοί

Ποῖος λοιπόν κρύβεται πίσω ἀπ’ αὐτά τά γεγονότα εἰς τήν Οὐκρανία: Ἄς δοῦμε τήν πολωνική ἐφημερίδα «Rech Pospolita» (15-16.05.2004) καί ἄς διαβάσουμε γιά τό διεθνές συνέδριο πού ἔγινε εἰς τήν Βαρσοβία μέ θέμα: «Νέα Γεωπολιτική τῆς Κεντρικῆς καί Ἀνατολικῆς Εὐρώπης. Μεταξύ τῆς Εὐρώπης καί τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν Ἀμερικῆς». Σέ αὐτό τό συνέδριο ὡμίλησαν ἀναλυτές τῆς γεωπολιτικῆς ἀπό τίς κύριες χῶρες τοῦ ΝΑΤΟ, περιλαμβανομένου καί τοῦ Κίσσιντζερ, πού ὀργάνωσε τό Ἵδρυμα «Στέφαν Μπατόρι». Νά θυμίσωμε ὅτι ὁ Στέφαν Μπατόρι ἦταν βασιλιάς τῆς Πολωνίας καί προστάτης τῶν Ἰησουϊτῶν, ἀνειρήνευτος ἐχθρός τῆς Ρωσίας, πού πολέμησε μέ αὐτήν κατά τόν 16ο αἰῶνα. Οἱ Γάλλοι πού συμμετεῖχαν δήλωσαν ὅτι ἡ «διάλυση τοῦ συστήματος τῆς Γιάλτας ξεκίνησε τό 1989 καί ὁλοκληρώθηκε σύντομα, τό 2004, μέ τήν διεύρυνσιν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως». Εἰς τό συνέδριο ὡμίλησε καί ὁ Τίμοθι Ἔς, Διευθυντής τοῦ «Κέντρου Εὐρωπαϊκῶν Ἐρευνῶν» εἰς τήν Ὀξφόρδη. Αὐτός ἐδήλωσε καθαρά ὅτι ἐπιβάλλεται νά ὑπάρχῃ μία στρατηγική εἰκόνα τῆς Μεγάλης Εὐρώπης, μέ τήν ἀκριβῆ ὑποδιαίρεσι τῶν χωρῶν, οἱ ὁποῖες ἀργά ἤ γρήγορα θά γίνουν μέλη τῆς Ἑνώσεως, καί αὐτῶν πού πρέπει νά ἱκανοποιηθοῦν μέ τό status «κοντινοῦ γείτονος». Εἰς τήν πρώτην, ἐνθαρρυμένη ὁμάδα, κατά τόν Ἔς, ἀνήκουν ἡ Τουρκία, οἱ Βαλκανικές χῶρες καί ἡ Οὐκρανία μέ τήν Λευκορωσία!

Καί τήν πρόοδο τήν βλέπουμε ὅλοι μπροστά μας. Τόν 16ο αἰῶνα τόν ὀρθόδοξο Κοζάκο τόν σκότωναν μέ βασανιστήρια εἰς τό ὄνομα τοῦ Ἰησουΐτη βασιλιᾶ Γιάν ΙΙ Καζιμίρ (ὁ ὁποῖος ἦταν καρδινάλιος εἰς τήν Ρώμη ἕως τήν ἐκλογή του εἰς τήν θέσιν τοῦ βασιλέως). Τώρα τόν κάθε διαφωνοῦντα χαχόλο (σ.τ.μ. Οὐκρανό) ἁπλά τόν κτυποῦν μέ σκληρότητα εἰς τό ὄνομα «τῆς δημοκρατικῆς ἐκλογῆς». Καί ὄχι μόνον, ὅπως θά φαινόταν πιθανό, εἰς τήν πόλιν τῆς Βίνιτσας, ἀλλά καί εἰς τό εἰρηνικόν Ντιεπροπετρόβσκ.

Ἄς θυμηθοῦμε μερικά λόγια τῆς «πολωνικῆς κατήχησης» τοῦ 1860: «Ἡ Πολωνία ἔχει τήν δική της Ἰνδία: τήν Οὐκρανία καί τήν Λιθουανία. Αὐτές οἱ ἀποικίες μαζί μέ τήν Πολωνία ἀποτελοῦν ἕνα σύνολο καί ἐάν ἔχωμε τό μυαλό καί γνῶσι νά ἐλέγξωμεν τά πράγματα, ποτέ δέν θά ἀποκοποῦν σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τίς ὑλικές σχέσεις τους». Ἐάν ἕνας ἀπό τούς Οὐκρανούς ἐθνικιστές, πού τόν ἔτρεφαν οἱ Πολωνοί εὐγενεῖς ὀνειρευόταν τό 1870 νά ἀπωθήσῃ τούς «μοσκαλούς» Ρώσους μέχρι τό Πεκῖνο, σήμερα ὁ κυνικός Ἄγγλος Τ. Ἔς ἐξελίσσει αὐτή τήν σκέψι: «Ἡ Εὐρώπη δέν ἔχει ξεκάθαρα σύνορα. Αὐτά βρίσκονται κάπου μεταξύ τῆς Μόσχας καί τοῦ Βλαδιβοστόκ»!

Ἔτσι λοιπόν νά μήν αὐταπατώμεθα, ἡ Δύσις δέν σκοπεύει νά σταματήσῃ εἰς τήν Οὐκρανίαν.

* Ἐδημοσιεύθη εἰς τήν ἐφημερίδα «Ρούσκι Βέστνικ» (Ρωσικός Κῆρυξ), Νο 4, 2005. Μετάφρασις ἀπό τά ρωσικά ὑπό τοῦ Ἀλεξάνδρου Κορνάκωφ, Ἀρχιτέκτονος, Μεταπτυχιακοῦ Φοιτητοῦ τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν, Ὑποτρόφου Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν. Τό παρόν ἐλήφθη ἀπό τό περιοδικό «Φωτεινή Γραμμή», τεῦχ. 25 (Ὀκτ. - Δεκ. 2005) 97-123.

Ψηφιοποίηση - Εισαγωγή: impantokratoros.gr

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΕΛΟΥΣ

1. Ἐφημ. «Rech Rospolitaya». 16.5.2004.
2. Πρός τιμήν τοῦ πρίγκηπος Λέοντος Ι. Ντανίλοβιτς.
3. Στά πολωνικά Zech Pospolita, δηλαδή «κοινό ἔργο», καί στά λατινικά «Respublica».
4. Ἴδ. Vestnik YPTs MP, 2001, Νο. 3, σελ. 71.
5. Καταραμένοι στρατιῶτες. Προδότες μέ τήν πλευρά τοῦ Γ’ Ράιχ, Μόσχα 2004.
6. Ἀπόσπασμα ἀπό: Ἐλεύθερος Λόγος τοῦ Ρούς, Νέα Ὑόρκη 1961, Νο 25-26.
7. Ἴδε «Κοζάκικη ἄποψη», 2004, Νο. 12.
8. Ὁ Μπαντέρα ἦταν ἀρχηγός τῶν ἐθνικιστῶν.
9. Ὁ πρώην πάπας Ἰωάννης-Παῦλος ΙΙ.
10. Μητρ. Βενιαμίν, Στό μεταίχμιο δύο ἐποχῶν, σελ. 300.
11. 2001, Νο 2, σελ. 52.
12. «Βέστνικ τῆς Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας», 2004, Νο 35, σελ. 81-82.

 aktines

Κύπρος, το μαρμαρένιο αλώνι του Γένους

Γράφει ο Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος

«Η Ελένη, συμμαθήτριά μου χρόνια, έγραφε πάντα στο επάγγελμα πατρός μία λέξη που ποτέ δεν καταλάβαινα: Αγνοούμενος...»

Τον Μάρτιο του 2007 είχε επισκεφτεί το Κιλκίς η Ελένη Φωκά, η ηρωίδα Κύπρια «Δασκάλα του Γένους», η οποία δίδασκε, από την εισβολή του 1974 ως το 1997, στα λίγα εγκλωβισμένα Ελληνόπουλα του Ριζοκάρπασου. Βρήκα τότε την ευκαιρία και της πήρα μια μικρή συνέντευξη, που δημοσιεύτηκε σε τοπική εφημερίδα του Κιλκίς. Επειδή τούτες τις «πονηρές» ημέρες, κάτω στο πολύπαθο νησί, οι σύγχρονες Ηρωδιάδες, πάλι μαίνονται και ταράσσονται, ζητώντας επί πίνακι την κεφαλή της Κύπρου, αποσπώ από εκείνη την εξομολόγηση της Δασκάλας, λίγα «σπαράγματα». (Μιλούσε η γερόντισσα και δάκρυζε με σπαραγμό. Περίλυπη ιστορούσε τα μαρτύριά της, όμως... περήφανη και αγέρωχη, ωραία σαν Ελληνίδα του ’21, που «της ελευθεριάς ο έρως/τες έμπνευσε χορό»). 

Η Κύπρος συνιστά το τελευταίο όριο του Ελληνισμού. Απώλεια της Κύπρου, αν υπογράψουν οι Εφιάλτες, «με χέρια και ποδάρια», που ‘λεγε ο Μακρυγιάννης, το νέο σχέδιο «Ανάν», θα σημάνει και το οριστικό τέλος της μείζονος παρουσίας του Ελληνισμού και τον οριστικό εγκλεισμό του στο συρρικνωμένο μνημονιοκρατίδιο. Είναι βέβαιο ότι οι μηχανισμοί καταδολίευσης του λαού και τα αργύρια της προδοσίας θα επιστρατευτούν και πάλι. Οι εχθροί πανηγυρίζουν για τα κοινά ανακοινωθέντα. Και ως γνωστόν «επαινούμενος γαρ υπό των εναντίων αγωνιώ μη τι κακόν είργασμαι», όταν χειροκροτούν, Τούρκοι και Φράγκοι, πρέπει να τρέμουμε. Η δημοσιογραφική ξεφτίλα ήδη πήρε γραμμή και μπήκε στη γραμμή.  Οι πολιτικοί νάνοι και αρλεκίνοι, τα γνωστά πουλημένα τομάρια, βγήκαν από τα θαλάμια τους. Ορθώς λέχθηκε ότι «κακό είναι να πουλιέσαι, αλλά χειρότερο είναι να πουλιέσαι και να μην σε αγοράζει κανείς».

Αν νομίζουν ότι θα επιβιώσουν ανεβάζοντας την στάθμη της ατιμίας και της σαπίλας τους, αυτοαπατώνται. «Πολλούς αφέντες άλλαξες/δεν άλλαξες καρδιά» έγραφε ο Παλαμάς γιά την Κύπρο.

Αυτό ισχύει για τον Ελληνισμό. Θα ξυπνήσει ο γίγαντας και τότε θα τους πάρει και θα τους σηκώσει...

Ας παραθέσω όμως τα λόγια της Δασκάλας του Γένους:

«Κάτω από ποιές συνθήκες γινόταν το μάθημά σας;

Έκανα μάθημα σε συνθήκες Κρυφού Σχολειού. Τούρκοι τσαούσηδες έστηναν αυτί για να ακούν τι λέμε. Πολλές φορές τα βράδια, βρώμιζαν το σχολείο και μεις το καθαρίζαμε το πρωί. Όσο για τα βιβλία, αυτά έφθαναν στα χέρια μας από τις ελεύθερες περιοχές τον Μάρτιο.

Τι κάνατε για να διατηρήσετε το εθνικό φρόνημα των μαθητών σας;

Ήμουν μαθήτρια των μαθητών μου. Κάθε πρωί ζωγραφίζαμε στον πίνακα την ελληνική σημαία για να μην ξεχνούν. Ζητούσαν πολύ να κάνουμε ιστορία, να μιλάμε για ήρωες και Συναξάρια αγίων. Δεν έσκυψαν ποτέ το κεφάλι, ούτε φοβήθηκαν. (σ.σ. Αυτά να τα διαβάζουν οι ποικιλώνυμοι μεταπατερικοί εκκλησιομάχοι  και  επίβουλοι των Θρησκευτικών και της Ιστορίας).

Ποιές ήταν οι συνθήκες ζωής των εγκλωβισμένων;

Ζούσαμε μία νέα Τουρκοκρατία. Το μεγαλύτερο κακό μάς το έκαναν οι έποικοι. Βίαζαν, δολοφονούσαν και οι οικογένειες που είχαν κορίτσια αναγκάστηκαν να καταφύγουν στις ελεύθερες περιοχές. Οι έποικοι ήρθαν σε δύο δόσεις. Οι πρώτοι ήρθαν στις 25 Μαρτίου και οι δεύτεροι τον Δεκαπενταύγουστο, όταν γιορτάζει η Παναγία για να μας εξευτελίσουν.

Επίσης, να σας αναφέρω ότι ο πατέρας μου όταν χρειάστηκε εγχείρηση, πήγε σε νοσοκομείο στα κατεχόμενα. Η τομή έγινε σε σχήμα μισοφέγγαρου και τον έραψαν όπως ράβουν τσουβάλια με πατάτες. Η κατάσταση του επιδεινώθηκε και μετά από λίγο πέθανε.

Τι γνώμη έχετε για το Σχέδιο Ανάν;

Ανάλγητοι ξένοι, υποστηρικτές της Τουρκίας, χάριν των στυγνών συμφερόντων τους και υποτελείς στους ξένους δικοί μας, μεθόδευσαν το περιβόητο Σχέδιο Ανάν. Όχι για την ελευθερία της Κύπρου. Όχι για όσα περιμέναμε από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Ούτε και για τις αρχές και αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αλλά για την επέκταση του τουρκικού ελέγχου σε ολόκληρη την Κύπρο. Για τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Για τη μετατροπή της Κύπρου σε προτεκτοράτο. Για την επιβολή ενός ρατσιστικού, αντιδημοκρατικού καθεστώτος διαχωρισμού, μόνιμης καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Για τη νομιμοποίηση του παράνομου τουρκικού ψευδοκράτους και των εποίκων».

Ποια είναι η άποψή σας για το βιβλίο ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού;

Το βιβλίο Ιστορίας είναι απαράδεκτο. Χάνουμε την ταυτότητά μας, εξευτελιζόμαστε με τέτοια βιβλία. Ο πατέρας μου έλεγε ότι οι Τούρκοι θρησκεία δεν έχουν και θρησκεία τηρούν. Εμείς έχουμε Ιστορία και Ιστορία δεν τηρούμε».

Σπουδαία, τρανά λόγια. Το Κρυφό Σχολειό που οι τωρινοί τσαρλατάνοι της ιστοριογραφίας και των Μ.Κ.Ο. απορρίπτουν, ζούσε και βασίλευε στην Κύπρο ως τα χρόνια μας. Άλαλα τα χείλη των ασεβών... Όταν τέτοιοι «μεταξένιοι» άνθρωποι, σαν την Ελένη Φωκά, λένε Ελλάδα, εννοούν τάφο. Λόγος εθνικός γι’ αυτούς είναι να μιλάς μες από το μνήμα. Να, σαν τον Αυξεντίου, τον Γρηγόρη τον αντρειωμένο, που έγινε λαμπάδα του Γένους, στις 3 Μαρτίου του 1957, εκεί στον Μαχαιρά. (Στο χωριό Ακρίτας του Κιλκίς, δίπλα στα σύνορα με το σκοπιανό ψεύδος, στέκεται ολόρθη προτομή του ήρωα. Γύρω στο 1950 υπηρετούσε ως έφεδρος αξιωματικός του ελληνικού στρατού εδώ στον νομό Κιλκίς. Άραγε πήγε ποτέ ένα σχολείο να τον τιμήσει, να καταθέσει ένα δάφνινο στεφάνι στην μνήμη του; Προλαβαίνουμε από τους αποκριάτικους χορούς και τις λοιπές αξιολύπητες... εκδηλώσεις).

Κι αν «ανεβούμε» λίγο στον Μάρτιο, «θα σκοντάψουμε» στις 13, τότε που έπαιρνε την ανηφοριά και τα σκαλοπάτια της λευτεριάς ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης. Πήγαν στην μάνα του, την περήφανη Ρωμηά της Κύπρου, να της πουν, να πιέσει το γιο της ώστε να προδώσει. Οι λίρες πολλές και ένα διαβατήριο οικογενειακό για την Αγγλία. Τους είπε: «Εγώ δεν εγέννησα παιδί να το λαλούν προδότη/χαλάλι της πατρίδας μου το αίμα του παιδιού μου».Στα παλιά βιβλία Γλώσσας Στ’ δημοτικού (προ του 2006) υπήρχε, στο γ’ τεύχος, ένα ωραιότατο ποίημα για τον Ευαγόρα, γραμμένο από τον Δωδεκανήσιο Φώτη Βαρέλη. Το αντιγράφω:

«Εψές πουρνό μεσάνυχτα στης φυλακής τη μάντρα/ μες στης κρεμάλας τη θελιά σπαρτάραγε ο Βαγόρας. /Σπαρτάρησε, ξεψύχησε, δεν τ’ άκουσε κανένας. /Η μάνα του ήταν μακριά, ο κύρης του δεμένος,/ οι νιοι συμμαθητάδες του μαύρο όνειρο δεν είδαν,/ η νια που τον ορμήνευε δεν είχε νυχτοπούλι./

Εψές πουρνό μεσάνυχτα θάψαν τον Ευαγόρα. /Σήμερα Σάββατο ταχιά όλη η ζωή σαν πρώτα./ Ετούτος πάει στο μαγαζί, εκείνος πάει στον κάμπο, /ψηλώνει ο χτίστης εκκλησιά, πανί απλώνει ο ναύτης/ και στο σκολειόν ο μαθητής συλλογισμένος πάει./ Χτυπά κουδούνι, μπαίνουμε στην τάξη του ο καθένας./

Μπαίνει κι η πρώτη η άταχτη κι η Τρίτη που διαβάζει, /μπαίνει κι η Πέμπτη αμίλητη, η τάξη του Ευαγόρα./

-Παρόντες όλοι;

-Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει.

-Παρόντες, λέει ο δάσκαλος, και με φωνή που τρέμει:

-Σήκω, Ευαγόρα, να μας πεις ελληνική ιστορία.

Ο δίπλα, ο πίσω, ο μπροστά, βουβοί και δακρυσμένοι,/ αναρωτιούνται στην αρχή, ώσπου η σιωπή τους κάμνει /να πέσουν μ’ αναφιλητά ετούτοι κι όλη η τάξη./

-Παλληκαρίδη, άριστα, Βαγόρα, πάντα πρώτος, /στους πρώτους πρώτος, άγγελε πατρίδας δοξασμένης,/ συ μέχρι χθες της μάνας σου ελπίδα κι αποκούμπι, /και του σχολειού μας σήμερα Δευτέρα Παρουσία. /Τα ‘πε κι απλώθηκε σιωπή πα ‘στα κλαμένα νιάτα, /που μπρούμυτα γεμίζανε της τάξης τα θρανία,/ έξω απ’ εκείνο τ’ αδειανό, παντοτινά γεμάτο».

Το πέταξαν έξω και στη θέση του διδάσκουμε τον ηρωισμό μέσω μίας σαχλαμάρα με τίτλο «Με λένε Σόνια» (β’ τ., σελ. 62). Η «Σόνια» είναι μία γάτα-ήρωας, γιατί νιαούριζε και ξύπνησαν οι γείτονες και αποσοβήθηκε μια πυρκαγιά και την επαινούν οι πυροσβέστες και... δεν συνεχίζω γιατί «καπνίζουν τα μάτια μου» από οργή. Όπως το είπε η Δασκάλα, «εμείς έχουμε Ιστορία και Ιστορία δεν τηρούμε» γιατί κυβερνάει το σκουπιδαριό...

Συνέντευξη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ στο ιστολόγιο ortodoxiacatholica

Δείτε ακολούθως βίντεο από την συνέντευξη που ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ παραχώρησε στο ιστολόγιο ortodoxiacatholica.wordpress.com και στο π. Ματθαίο Βουλκανέσκου.

katanixis

Ο Πειραιώς Σεραφείμ για την παναίρεση του οικουμενισμού: «Σε ποιο θεό συμπροσεύχονται οι ορθόδοξοι οικουμενιστές;

“Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι κατά κύριο λόγο θρησκεία, αλλά αποκάλυψη” αναφέρει μεταξύ άλλων ο Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιώς π. Σεραφείμ στην κάτωθι Ποιμαντορική Εγκύκλιο προς τον ευαγή κλήρο και τον φιλόχριστο λαό της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς.
Εξηγεί δε γιατί δεν θα πρέπει να υποβιβάζεται η Ορθοδοξία στο επίπεδο της θρησκείας.

Η εγκύκλιος θα αναγνωσθή την Κυριακή της Ορθοδοξίας.
ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ
ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΦΑΛΗΡΟΥ, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΕΝΤΗ κ.κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ
ΕΠΙ ΤΗι ΚΥΡΙΑΚΗι ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 2014
Τέκνα μου αγαπητά και περιπόθητα,
Σήμερα, Κυριακή της Ορθοδοξίας, εορτάζουμε όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί την ταυτότητά μας, το είναι μας, την οντολογία μας, που δεν είναι άλλη από την Ορθόδοξη πίστη. Χαίρετε και αγαλλιάσθε, διότι ο Άγιος Τριαδικός Θεός επεδαψίλευσε την Χάριν Του προς εμάς και μας χάρισε την μεγίστη ευλογία και τιμή, μας κατοχύρωσε με το μέγιστο εχέγγυο, προνόμιο και πλεονέκτημα να είμαστε Ορθόδοξοι, να πιστεύουμε Ορθόδοξα και να ανήκουμε στην μοναδική κιβωτό σωτηρίας, την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Ορθόδοξη Εκκλησία! Γι’αυτό και χρεωστικώς οφείλουμε να προσφέρουμε νυχθημερόν αδιάλειπτες ευχαριστίες προς τον εν Τριάδι δοξαζόμενον Θεόν γι΄αυτή τη μεγίστη δωρεά Του προς εμάς τους αναξίους και αχρείους δούλους Του.
Η Ορθόδοξος Εκκλησία, που είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, είναι η μοναδική, ανεπανάληπτη και ιστορική Εκκλησία, είναι καθαρή, αγνή και άμωμος, και προσεύχεται για την ενότητα του σύμπαντος κόσμου, θέλοντας να καταλήξει η σύμπασα κτίση και δημιουργία μέσα στην Αγία Τριάδα.
Βέβαια, η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι κατά κύριο λόγο θρησκεία, αλλά αποκάλυψη. Ούτε είναι χριστιανική αίρεση. Θρησκεία είναι μία ανθρωποκεντρική προσπάθεια εξευμενίσεως του Θεού ή των οποιωνδήποτε θεών, για να νοιώθει ο εκάστοτε άνθρωπος ασφάλεια και ψυχολογική ειρήνη και για να ερμηνεύσει τελικά τον θάνατο. Θρησκεία, επίσης, είναι ανθρωποπαθώς η ικανοποίηση της θείας δικαιοσύνης του προσβληθέντος εγωισμού του Θεού. Θρησκεία είναι το φαινόμενο της κινήσεως του ανθρώπου προς το Θείο. Ο άνθρωπος αναζητά τον Θεό. «Η Εκκλησία, όμως, δεν προτάσσει την κίνηση του ανθρώπου προς τον Θεό, αλλά την κίνηση του Θεού προς τον άνθρωπο. Δεν οικοδομείται με τη θρησκευτική αναζήτηση του ανθρώπου, αλλά με την αποκάλυψη του Θεού, που προσκαλεί τον άνθρωπο σε ανάλογη τοποθέτηση απέναντί του. Από την άποψη αυτή ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός είναι αποκάλυψη και όχι θρησκεία.
Αλλά, ήδη, με την τοποθέτηση του ανθρώπου απέναντι στην αποκάλυψη του Θεού παρουσιάζεται και το φαινόμενο της θρησκείας. Το χαρακτηριστικό, όμως, στην περίπτωση αυτή είναι ότι η θρησκεία προβάλλει ως δευτερογενές φαινόμενο. Δεν είναι, πλέον, η κίνηση για την εύρεση του Θεού, αλλά η προσπάθεια για την βίωση της αποκαλύψεώς του»1. Άρα, η Ορθοδοξία κατά πρώτο λόγο, κατ’ ακρίβειαν είναι αποκάλυψη, δεν είναι θρησκεία. Η Ορθοδοξία είναι η αποκάλυψη της μοναδικής, προσωποποιημένης, τελείας, σωτηριώδους και θεικής αληθείας εν τω θεανδρικώ προσώπω του ενανθρωπήσαντος Θεανθρώπου Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Αποκαλύπτεται ο Άγιος Τριαδικός Θεός μέσω της ενανθρωπήσεως του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος, του Υιού και Λόγου του Θεού. Αποσαφηνίζοντας ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης την έννοια του όρου «θρησκεία» σημειώνει ότι το όνομα της θρησκείας έλαβε την αρχή του από τους Θράκες, οι οποίοι, επειδή είχαν βαθύτερο σέβας και περισσότερη δεισιδαιμονία στους δαίμονες και τα είδωλά τους, έδωσαν αφορμή και στους άλλους Έλληνες (ειδωλολάτρες) να ονομάζουν θρησκεία το σέβας προς τα είδωλα, καθώς μαρτυρεί ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος στον λόγο του στα Φώτα, λέγοντας˙ «ου Θρακών όργια ταύτα, παρ’ων και το θρησκεύειν ως λόγος». Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος ορίζει την θρησκεία ως εξής˙ «θρησκείαν οίδα και το δαιμόνων σέβας, η δ’ευσέβεια προσκύνησις Τριάδος». Από αυτά τα λόγια, συνεχίζει ο άγιος Νικόδημος, συμπεραίνουμε ότι δεν κυριολεκτούν όσοι μεταχειρίζονται το όνομα της θρησκείας για την αγιώτατη ευσέβεια και πίστη μας, επειδή αυτό δόθηκε από τους Έλληνες (ειδωλολάτρες) κατά κάποιο κυριώτερο τρόπο στους μιαρούς δαίμονες και δεν πρέπει να εισάγεται στην Εκκλησία του Χριστού. Συνιστά, τέλος, ο Όσιος και συμβουλεύει αντί του ονόματος της θρησκείας, να είναι σε χρήση το όνομα της πίστεως ή της ευσεβείας ή της Ορθοδοξίας ή της θεοσεβείας1.
Χριστιανική αίρεση είναι η μερική ή και η ολοσχερής αναίρεση και καθαίρεση της αληθείας και της αγάπης του αληθινού Τριαδικού Θεού.
Επομένως, η Ορθοδοξία δεν είναι οργάνωση, ούτε σωματείο, ούτε πολιτικό κόμμα, ούτε φιλοσοφία, αλλά είναι το Σώμα του ζώντος Χριστού, θεανθρώπινος οργανισμός.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι ο λυτρωτής Χριστός, η Μητέρα του λυτρωτού Χριστού και οι φίλοι του λυτρωτού Χριστού. Η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν έχει καμμία σχέση με θρησκείες και αιρέσεις. Είναι Βασιλεία των Ουρανών, Παράδεισος επίγειος και επουράνιος1. Σε τελική ανάλυση η Ορθοδοξία είναι Βασιλεία, γεγονός το οποίο ομολογούμε όλοι οι Ορθόδοξοι με την εναρκτήρια φράση της Θείας Λειτουργίας, δηλ. με το «Ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος»2.
Με βάση, λοιπόν, τα ανωτέρω δεν θα πρέπει να υποβιβάζεται η Ορθοδοξία στο επίπεδο της θρησκείας, διότι τότε σύρεται ακουσίως και ως μη ώφειλε στο ατελείωτο κουβάρι των διαθρησκειακών συναντήσεων και διασκέψεων. Εφόσον, η Ορθοδοξία δεν είναι θρησκεία, δεν θα πρέπει να έχει καμμία θέση ανάμεσα στο παναιρετικό συνονθύλευμα του διαθρησκειακού συμφυρμού.
Ο Οικουμενισμός είναι ένα παγκόσμιο κίνημα του Διεθνούς Σιωνισμού, το οποίο έχει ως μοναδικό σκοπό την πολιτική και θρησκευτική κατάκτηση της Οικουμένης! Ο θρησκευτικός Οικουμενισμός είναι κίνηση για την ένωση σε πρώτο στάδιο των αιρέσεων της Δύσεως με την Ορθοδοξία, χωρίς την κοινή Ορθόδοξη πίστη και με παραμένουσες τις μέγιστες δογματικές διαφορές, και σε δεύτερο στάδιο για την ένωση όλων των θρησκειών σ’ ένα τερατώδες κατασκεύασμα, σε μία Πανθρησκεία. Τελικό, όμως, σκοπό έχει να εξαφανίσει, μέσα σ’ αυτό το χωνευτήρι, τον Χριστιανισμό και ιδίως την Ορθοδοξία, που κατέχει την Αλήθεια. Σκοπεύει δε στην τελική φάση του σκοτεινού του σχεδίου να αντικαταστήσει την λατρεία του ενός Θεού, με την λατρεία του Σατανά! Η Πανθρησκεία εκφράζεται με τα τρία γράμματα «MRA» (Εμ Αρ Ει). Το «MRA» (Εμ Αρ Ει) είναι λέξη αρχαίας αιγυπτιακής προελεύσεως και άρχισε να χρησιμοποιείται τον 13ο π.Χ. αιώ., από της εποχής του Φαραώ Αμενχοτέπ, ο οποίος προσπάθησε να καταργήσει όλους τους αιγυπτίους ψευδοθεούς και τις μικροαιρέσεις και να τις συγχωνεύσει σε μία ενιαία θρησκεία με ένα Θεό3.
Η παναίρεση του διαθρησκειακού οικουμενισμού πρεσβεύει ότι όλες οι θρησκείες είναι το ίδιο. Δεν είναι μόνον ο Χριστιανισμός η μόνη οδός σωτηρίας. Την σωτηρία μπορεί κανείς να την βρεί και στον Μουσουλμανισμό και στον Ιουδαισμό και στον Ινδουισμό και στον Βουδισμό ακόμη και στην ειδωλολατρεία. Όλες οι θρησκείες είναι διαφορετικοί οδοί σωτηρίας. Με τον τρόπο αυτόν επιδιώκεται η ψευδοένωση όλων των θρησκειών σε μία πανθρησκεία. Η γενική τάση είναι να φανεί ότι δεν υπάρχουν δογματικές διαφορές ανάμεσα στις θρησκείες, ότι οι θρησκείες ουσιαστικά είναι ίδιες.
Τις παραπάνω πλανεμένες πανθρησκειακές θέσεις ασπάζεται και το κίνημα της «Νέας Εποχής του Υδροχόου», δηλ. του Αντιχρίστου, που προωθεί την Πανθρησκεία, σύμφωνα με το οποίο δεν υπάρχει μία και μόνη αλήθεια. Λένε οι της «Νέας Εποχής» : «Πίστευε ο,τι θέλεις, αλλά να μην είναι μονόδρομος, μη νομίζεις δηλαδή ότι μόνον εσύ έχεις την αλήθεια και ότι μόνον η δική σου πίστη είναι σωστή. Όλες οι θρησκείες είναι δρόμοι εξ ίσου σωστοί, και οδηγούν στον ίδιο σκοπό, στο ίδιοι τέρμα. Οι θρησκείες είναι μορφές, ο Θεός είναι ουσία». Αυτό, όμως, είναι δογματικός πλουραλισμός. Οι νεοεποχίτες στην πραγματικότητα πιστεύουν και διακηρύσσουν ότι οι Χριστιανοί, εφ’όσον μονοπωλούμε την αλήθεια, είμαστε κατώτερα εξελιγμένα όντα. Κατά βάθος πιστεύουν ότι αυτοί βρίσκονται σε ανώτερο εξελικτικό επίπεδο, επειδή είναι οι άνθρωποι της «Νέας Εποχής», ενώ εμείς οι Χριστιανοί βρισκόμαστε σε κατώτερο επίπεδο. Άρα, δεν είμαστε ίσοι. Εμείς, οι Ορθόδοξοι, θεωρούμαστε «κολλημένοι στην παλαιά εποχή του Χριστού» με αποτέλεσμα να μας συκοφαντούν ως φανατικούς, μισαλλόδοξους, ρατσιστές και φονταμενταλιστές1.
Ενώ οι άγιοι ένδοξοι Απόστολοι και Μαθητές του Κυρίου και όλοι οι άγιοί μας κηρύττουν ότι ο Χριστός είναι η μόνη οδός σωτηρίας – «εγώ ειμί η οδός, η αλήθεια και η ζωή»1 – ότι ο Χριστός είναι το μοναδικό Φως του κόσμου, όπως ψάλλουμε στη Θεία Λειτουργία «είδομεν το φως το αληθινόν, ελάβομεν πνεύμα επουράνιον», ότι ο Χριστός είναι η αποκλειστική αποκάλυψη της αληθείας, η ίδια η Αλήθεια, ο Υιός και Λόγος του Θεού, ότι δεν υπάρχει μετά από τον Χριστό άλλη αλήθεια, τώρα στην σύγχρονη εποχή ποιά είναι η τάση, που κυριαρχεί; Τι λέει αυτή η νέα απάτη του διαβόλου; Αυτή η νέα απάτη του διαβόλου με τις διαθρησκειακές συναντήσεις χρησιμοποιεί το ίδιο ψεύδος, που χρησιμοποίησε ο διάβολος στους πρωτοπλάστους. Διέψευσε τότε όσα τους είπε ο Θεός και τους έδωσε τον δικό του λόγο, που δεν είναι λόγος σωτηρίας, αλλά πτώσεως και καταστροφής. Τότε ο διάβολος τους είπε : «Μην ακούτε τι σας λέει ο Θεός. Δεν λέει την αλήθεια ο Θεός. Δεν θα πάθετε τίποτε, αν φάτε από τον απαγορευμένο καρπό». Τώρα με τις διαθρησκειακές συναντήσεις μας λέει : «Μην ακούτε τι σας λέει το Ευαγγέλιο, ότι μόνον ο Χριστός είναι η μοναδική οδός σωτηρίας. Καί οι άλλες θρησκείες σώζουν, γιατί κι αυτές πιστεύουν στον ίδιο Θεό και διδάσκουν τις ίδιες ηθικές αρχές και αξίες».
Αν όλοι οι άγιοι ένδοξοι μάρτυρες είχαν την συμπεριφορά και τη νοοτροπία των σημερινών οικουμενιστών, σίγουρα θα ασπάζονταν και τις άλλες θρησκείες και θα ήταν ταυτόχρονα και χριστιανοί και ετερόθρησκοι, αφού και τα δύο θα ήταν διαφορετικοί, αλλά έννομοι και έγκυροι τρόποι προσεγγίσεως της σωτηρίας. Ο Χριστιανισμός, όμως, και η ετεροδοξία είναι πράγματα ασυμβίβαστα.
Με την οικουμενιστική αυτή νοοτροπία, οι άγιοι ένδοξοι μάρτυρες δεν θα ήταν μάρτυρες του Χριστού, δεν θα στεφανόνωνταν από τον Χριστό, ούτε θα τους εορτάζαμε, ούτε θα τους είχαμε παραδείγματα προς μίμηση. Όλοι οι άγιοι ένδοξοι μάρτυρες και νεομάρτυρες, έδωσαν το αίμα τους για την πίστη μας, για την αγία Ορθοδοξία. Όλη αυτή η νεοταξική, η νεοεποχήτικη νοοτροπία και δραστηριότης, η οποία επιδιώκει να παρουσιάσει πως δήθεν όλες οι θρησκείες, όλες οι αιρέσεις και όλες οι πίστεις είναι το ίδιο, αποτελεί προσβολή του Ευαγγελίου, αλλά και βλασφημία εναντίον των αγίων ενδόξων μαρτύρων. Αν όλες οι θρησκείες είναι το ίδιο, γιατί οι άγιοι μαρτύρησαν και έδωσαν το αίμα τους; Γιά την αγία Ορθοδοξία μας, για την αγία πίστη μας δεν μαρτύρησαν; Καί γιατί δεν απέφυγαν να λατρεύσουν μία οποιαδήποτε θρησκεία;
Γίνεται, λοιπόν, κατανοητό ότι ο διαθρησκειακός οικουμενισμός προσβάλλει το θεμελιώδες δόγμα της μοναδικής στον κόσμο αποκαλύψεως και σωτηρίας των ανθρώπων διά Ιησού Χριστού σε σχέση με τις θρησκείες του κόσμου1, με αποτέλεσμα αυτός να αποτελεί αναβίωση του αρειανισμού. Ουσιαστικά, ο διαθρησκειακός οικουμενισμός είναι ένας νεοαρειανισμός.
Η άποψη, επομένως, ότι όλες οι θρησκείες έχουν τον ίδιο Θεό και είναι ίδιες, είναι όχι μόνο εσφαλμένη, αλλά επικίνδυνη, τρομακτική, προδοτική, παγίδα θανάτου. Δεν έχουν οι θρησκείες τον ίδιο Θεό. Ή μάλλον όλες οι θρησκείες έχουν ψεύτικους θεούς, αφού δεν πιστεύουν στον μόνο αληθινό Θεό, στον αποκαλυφθέντα Τριαδικό Θεό στην Αγία Τριάδα, στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιον Πνεύμα. Οι κάποιες γενικές θρησκειολογικές αρχές δεν εξουδετερώνουν τις τεράστιες θεολογικές και δογματικές διαφορές. Ποιά θρησκεία κατέχει τη θεολογία του Συμβόλου της Πίστεως; Ποιά θρησκεία διδάσκει Τριαδολογία, Χριστολογία, Πνευματολογία, Εκκλησιολογία, Ιερά Μυστήρια, Ανάσταση νεκρών και Ανάληψη; Ποιά θρησκεία έχει Ιδρυτή και Θεμελιωτή τον αναμάρτητο Θεάνθρωπο Λυτρωτή και Σωτήρα του κόσμου, Σταυρωθέντα και Αναστάντα και πάλιν ερχόμενον κρίναι ζώντας και νεκρούς; Ποιά θρησκεία έχει την ασύγκριτη, τη μοναδική και ανεπανάληπτη ηθική διδασκαλία του Ορθοδόξου Χριστιανισμού και τη λειτουργική Παράδοση;
Ο διαθρησκειακός οικουμενισμός πρεσβεύει, επίσης, ότι όλες οι θρησκείες διδάσκουν την δικαιοσύνη και την ειρήνη. Αυτό, όμως, δεν ισχύει. Διότι, το Ισλάμ, διδάσκει την βία, τον ιερό πόλεμο εναντίον των απίστων μη μουσουλμάνων, το τζιχάντ για την επικράτησή του και η Ιουδαική θρησκεία έχει ως δόγμα το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος». Μόνο η Ορθόδοξος Εκκλησία διδάσκει την αγάπη, την συμφιλίωση, την συγχώρηση, την δικαιοσύνη, την ειρήνη, την ταπείνωση. Αυτά την κάνουν να ξεχωρίζει όχι μόνο από τις δύο προηγούμενες θρησκείες, αλλά και από την αίρεση του Παπισμού. Ο τελευταίος συνεκρότησε Ιερές Εξετάσεις, έκαψε βιβλία, συμμετείχε σε βασανιστήρια, ταλαιπώρησε πληθυσμούς, πρωταγωνίστησε σε πολέμους και προέβη σε γενοκτονίες στην Κροατία και τη Σερβία. Μόνο η Ορθόδοξος Χριστιανική Εκκλησία δεν χρησιμοποίησε τέτοιες μεθοδεύσεις.
Η συμμετοχή στις διαθρησκειακές προκαλούν τον πιστό Ορθόδοξο λαό, γιατί τον παρουσιάζουν ως ένοχο και την χριστιανική διδασκαλία ως συνένοχο στις εγκληματικές πράξεις, οι οποίες γίνονται είτε στο όνομα του Ισλάμ είτε κατόπιν εντολής κέντρων, τα οποία έχουν καταστήσει και τον λαό του Ισραήλ θύματά τους. Γιατί να διαλέγεται η Ορθοδοξία μαζί τους και να εκδίδει κοινές ανακοινώσεις περί ψευδοειρήνης ή να συμμετέχει σε εκδηλώσεις για τις προοπτικές του Ισλάμ, όταν αυτό πρωταγωνιστεί σε εκνόμους ενέργειες και μεθοδεύει την άλωση των χριστιανικών κρατών;
Ο διαθρησκειακός οικουμενισμός προβάλλει, παραλλήλως, την θεωρία περί ειρηνικής συνυπάρξεως των θρησκειών. Η θεωρία, όμως, αυτή είναι εσφαλμένη. Ειρηνική συνύπαρξη των θρησκειών σημαίνει παύση του κηρύγματος του Ευαγγελίου και κατάργηση του Χριστιανισμού ως της μόνης αληθινής Εκκλησίας. Ειρηνική συνύπαρξη των θρησκειών σημαίνει συνεργασία της Ορθοδόξου Χριστιανικής Εκκλησίας προς αποφυγή ιδεολογικών συγκρούσεων. Ειρηνική συνύπαρξη των θρησκειών σημαίνει αρμονική συνύπαρξη της αληθείας με την πλάνη, την απάτη και το ψεύδος˙ του φωτός με το σκότος, τον ζόφο με το έρεβος˙ του Χριστού, που είναι το Φως το αληθινό, με τον Διάβολο, που είναι του σκότους ο προστάτης. Τέτοια, όμως, συνύπαρξη δεν είναι νοητή, αλλά εωσφορική εισήγηση.
Ο Χριστός έδωσε εντολή να κηρυχθεί στον κόσμο η Εκκλησία Του ως η μόνη αληθινή και τέλεια Εκκλησία. Επίσης, είπε : «Μη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην˙ ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν»1. Μ’αυτόν τον λόγο ο Χριστός δεν τάσσεται, βέβαια, εναντίον της ειρήνης και υπέρ του πολέμου, αλλά εννοεί ότι η Εκκλησία Του θα διχάσει τους ανθρώπους, αφού άλλοι θα πιστεύσουν και άλλοι δεν θα πιστεύσουν και οι άπιστοι θα πολεμούν τους πιστούς. Το κήρυγμα του Ευαγγελίου αναγκαίως επιφέρει σύγκρουση μεταξύ των θρησκειών, της αποκαλύψεως του Θεού από τη μια και των ψευδών από την άλλη. Ο Απόστολος Παύλος λέγει: «Ει δυνατόν το εξ υμών μετά πάντων ανθρώπων ειρηνεύοντες»1. Γιατί λέει «ει δυνατόν»; Γιατί υπάρχουν περιπτώσεις, κατά τις οποίες είναι αδύνατο το ειρηνεύειν. Τέτοια είναι η περίπτωση της κηρύξεως του Ευαγγελίου και της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Σε τέτοιες περιπτώσεις ισχύει αυτό, που είπε ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ότι είναι προτιμότερος από την ειρήνη ο πόλεμος. Γιατί, μια τέτοια ειρήνη χωρίζει από τον Θεό. Αυτό, που πρέπει να προβληθεί και να προταχθεί πρωτίστως στην εποχή μας, δεν είναι η επικράτηση της κοσμικής ειρήνης, αλλά η μετάνοια και η παγκόσμια επιστροφή των αιρετικών και των ετεροδόξων στην Ορθόδοξη Εκκλησία, πράγμα που θα έχει ως απόρροια την επικράτηση της ένθεης, της πνευματικής και της όντως ειρήνης, που δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Χριστό.
Επιπροσθέτως, ο διαθρησκειακός οικουμενισμός υποστηρίζει την άποψη ότι το Ισλάμ και ο Ιουδαισμός είναι μονοθειστικές και αποκαλυπτικές θρησκείες. Καί αυτή η θέση είναι λανθασμένη, διότι ούτε πιστεύουν στον μόνο αληθινό Τριαδικό Θεό, ούτε δέχθηκαν ποτέ κάποια αποκάλυψη απ’Αυτόν. Αντιθέτως, δέχονται αποκάλυψη από κάπου αλλού, τον διάβολο όπως αποδεικνύεται από το Κοράνιο που υβρίζει τον ενσαρκωθέντα Θεόν Λόγον ως κτίσμα επαναλαμβάνοντας την αίρεσι του Αρείου και από το Ταλμούδ και την Καμπαλά που καθυβρίζουν τον Σωτήρα Χριστό και εξυμνούν τον Σατανά.
Τέλος, ο διαθρησκειακός οικουμενισμός επιδιώκει την λεγομένη κάθαρση των λειτουργικών μας κειμένων, δηλ. την απάλειψη κάθε δήθεν προσβλητικής αναφοράς στις άλλες θρησκείες (σχ. βλ. εγκώμια επιταφίου Μεγάλης Παρασκευής, αναθέματα, θεωρίες περί αποκαταστάσεως του ονόματος του Ιούδα και του Εβραικού λαού). Όμως, η οποιαδήποτε αφαίρεση στοιχείων από την θεόπνευστη Αγία Γραφή και τα ιερά λειτουργικά κείμενα, εν ονόματι της διαθρησκειακής συγκλίσεως, είναι απαράδεκτος και συνιστά αίρεση.
Η υιοθέτηση των θέσεων του διαθρησκειακού οικουμενισμού άρχισε να καλλιεργείται και να διδάσκεται από τη Β’ Βατικάνειο ψευδοσύνοδο της αιρετικής θρησκευτικής παρασυναγωγής του Παπισμού (1962-1965)1, να προωθείται δε και να εφαρμόζεται από τον πάπα Ιωάννη Παύλο Β’, ο οποίος τόλμησε στην Α’ εν Ασίζη πανθρησκειακή σύνοδο (1986), να συγκαλέσει την πρώτη πανθρησκειακή συνάντηση, όπου συμπροσευχήθηκαν στον ίδιο ψεύτικο Θεό όλοι οι εκεί συμπαραστάντες ετερόθρησκοι και ετερόδοξοι. Το Βατικανό και τον πάπα ακολούθησεν στη συνέχεια το Παγκόσμιο Συμβούλιο των λεγομένων «Εκκλησιών»2. Δυστυχώς, αυτές τις απαράδεκτες θεωρίες τις υποψυθυρίζουν, ακόμη και οικουμενιστές ορθόδοξοι3, οι οποίοι όλως αντικανονικώς συμπροσεύχονται με τον συρφετό της ετεροθρησκείας και ετεροδοξίας, εφαρμόζοντες τις σιωνιστικές, μασονικές και παπικές αποφάσεις.
Αλήθεια, πως μπορούν να συμμετέχουν σε διαθρησκειακές συναντήσεις τύπου Ασίζης (2002, 2013) και σε ποιόν θεό συμπροσεύχονται οι ορθόδοξοι οικουμενιστές με εκπροσώπους του Ιουδαισμού και του Ισλαμισμού, όταν αμφότεροι δεν πιστεύουν στην Αγία Τριάδα, στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιον Πνεύμα; Διότι, ο μεν κλήρος και ο λαός του Ιουδαισμού, ο οποίος σταύρωσε τον Χριστό και από τον οποίο αφαιρέθηκε η Χάρις και η ευλογία του Θεού, διά του φρικώδους διεθνούς Σιωνισμού1, μετήλλαξε τον θεισμό της Παλαιάς Διαθήκης και των Προφητών σε αίσχιστο Εωσφορισμό με την διαμονική Καμπαλά και το χυδαίο Ταλμούδ, έργα των διαμονιώντων Ραββίνων του εκπεσόντος Ιουδαισμού και της ιδεοληψίας τους περί της παγκοσμίου κυριαρχίας και διακυβερνήσης διά του αναμενομένου εισέτι ψευδομεσσία. Η δε λαοπλάνος θρησκεία του Ισλαμισμού, πρόδρομος του Αντιχρίστου, κατά τον όσιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό2, που πλανά τον λαό με τον ψευδοθεό Αλλάχ, τον ψευδοπροφήτη του Μωάμεθ και το ψευδοβιβλίο του το Κοράνιο, που διδάσκει το τζιχάντ, δηλ. τον ιερό πόλεμο κατά των απίστων μη μουσουλμάνων, στην ουσία είναι κρυπτοιουδαική αίρεση3, που αρνείται την θεότητα του Χριστού, τον Σταυρικό Του θάνατο, τον Τίμιο Σταυρό και την Ανάστασή Του και ιστορική επιβίωση της αιρέσεως του Αρειανισμού.
Είναι τραγική η διαπίστωση ότι ο διαθρησκειακός οικουμενισμός στις ημέρες μας βρίσκεται σ’ένα πρωτοφανή και καινοφανή καλπασμό. Πρωτάκουστα, ασεβή και φρικτά γεγονότα είναι: α) η προσφορά του Κορανίου αντί της Αγίας Γραφής και του Ευαγγελίου σε μουσουλμάνους και ο χαρακτηρισμός του Κορανίου ως «αγίου»4, β) το άναμα της επτάφωτης εβραικής λυχνίας, και γ) η αναγγελία περί ανεγέρσεως διαθρησκειακού ναού για Χριστιανούς, Μουσουλμάνους και Εβραίους στο Βερολίνο5.
Απέναντι, λοιπόν, στην παναίρεση του διαθρησκειακού συγκρητιστικού οικουμενισμού προτάσσουμε την διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, σύμφωνα με την οποία η μοναδική οδός σωτηρίας των ανθρώπων είναι η πίστη στην Αγία Τριάδα, στο έργο και την διδασκαλία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, που συνεχίζονται στο Σώμα Του, την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο Χριστός είναι το μόνο αληθινό Φως1˙ δεν υπάρχουν άλλα φώτα, για να μας φωτίσουν, ούτε άλλα ονόματα, που μπορούν να μας σώσουν˙ «Ουκ έστιν εν άλλω ουδενί σωτηρία˙ ουδέ γαρ όνομα εστιν έτερον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις, εν ω δεί σωθήναι ημάς»2. Όλα τα άλλα πιστεύματα, όλες οι θρησκείες, που αγνοούν και δεν ομολογούν τον Χριστό «εν σαρκί εληλυθότα»3, είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα και έργα του Διαβόλου4, δεν οδηγούν στην αληθινή θεογνωσία και στην διά του θείου βαπτίσματος αναγέννηση, αλλά πλανούν τους ανθρώπους και τους οδηγούν στην απώλεια. Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, πιστεύοντας στην Αγία Τριάδα, δεν έχουμε τον ίδιο Θεό με καμμία άλλη θρησκεία˙ ούτε με τις λεγόμενες μονοθειστικές θρησκείες, τον Ιουδαισμό και τον Μωαμεθανισμό, οι οποίες δεν πιστεύουν στην Αγία Τριάδα5, ούτε με την ειδωλολατρεία.
Όλα τα παραπάνω αιτιολογούν απόλυτα και σαφέστατα για ποιό λόγο θα πρέπει ο άνθρωπος να είναι αποκλειστικά και μόνο Ορθόδοξος Χριστιανός και να ανήκει στην Ορθόδοξη Εκκλησία, στην οποία έχει ελπίδα σωτηρίας, αφού, σύμφωνα με τον άγιο Κυπριανό Καρχηδόνος, εκτός Ορθοδόξου Εκκλησίας, δεν υπάρχει σωτηρία.
Ας ευχηθούμε, λοιπόν, σήμερα, Κυριακή της Ορθοδοξίας, ο Άγιος Τριαδικός Θεός, με τις πρεσβείες πάντων των αγίων ενδόξων μαρτύρων και νεομαρτύρων, να μας αξιώνει να ομολογούμε «εν παντί καιρώ και πάση ώρα» τον Κύριό μας Ιησού Χριστό ως τον μοναδικό και αποκλειστικό Σωτήρα του κόσμου και της ανθρωπότητος, μέσα στην εποχή του παναιρετικού διαθρησκειακού οικουμενισμού, που ζούμε, πειθόμενοι στην προτροπή του Κυρίου μας : «πας όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς»1, και αναφωνώντας μαζί με τον όσιο Ιωσήφ τον Βρυέννιο τον ύμνο της Ορθοδοξίας : «Ουκ αρνησόμεθά σε φίλη Ορθοδοξία, ου ψευσόμεθά σου πατροπαράδοτον σέβας. Εν σοι εγεννήθημεν, εν σοι ζώμεν και εν σοι κοιμηθησόμεθα. Ει δε και καλέσει καιρός, και μυριάκις υπέρ σού τεθνηξόμεθα». Αμήν!
Έτη πολλά και εύδρομος η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή!
Μετά πατρικών ευχών
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ
+ ο Πειραιώς Σεραφείμ
Βιβλιογραφία:
1 Γ. ΜΑΝΤΖΑΡΙΔΗΣ, Κοινωνιολογία του Χριστιανισμού, εκδ. Π. Πουρναρά, Θεσ/κη 1999, σ. 165.
2 ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Ερμηνεία εις τας επτά Καθολικάςεπιστολάς των Αποστόλων Ιακώβου, Πέτρου, Ιωάννου και Ιούδα ,εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσ/κη 1986, σσ. 72-75.
3 ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, Ερμηνεία εις τας επτά Καθολικάςεπιστολάς των Αποστόλων Ιακώβου, Πέτρου, Ιωάννου και Ιούδα ,εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσ/κη 1986, σσ. 72-75.
4 ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, Διάταξις της Θείας Λειτουργίας, PG. 63, 907.
5 ΑΡΧΙΜ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ, Ο Οικουμενισμός χωρίς μάσκα, εκδ. Ορθοδόξου Τύπου, Αθήναι 1988, σσ. 23, 24, 94.
6 ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΒΛΙΑΓΚΟΦΤΗΣ, Σύγχρονες αιρέσεις˙ μία πραγματική απειλή, εκδ. Παρακαταθήκη, Θεσ/κη 2004, σσ. 76, 87, 257-258
7 Ιω. 14, 6.
8 ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ, Ομολογία πίστεως κατά του οικουμενισμού, Ιούλιος 2009, σ. 24.
9 Ματθ. 10, 34.
10 Ρωμ. 12, 18
11 Διακήρυξη Nostra Aetate, Διατάγματα Β΄ Συνόδου Βατικανού, τ. 7, εκδ. Γραφείο Καλού Τύπου, Αθήνα, σσ. 43-44.
12 Γ. ΛΑΙΜΟΠΟΥΛΟΣ, «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και διαθρησκειακός διάλογος. Ενημερωτικό σημείωμα με ιδιαίτερη αναφορά στις σχέσεις με το Ισλάμ», ΚΑΘ’ΟΔΟΝ 3 (Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 1992) 43-57
13 ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ.ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ, Διαθρησκειακές συναντήσεις˙ προσβολή του Ευαγγελίου και βλασφημία των αγίων μαρτύρων, εκδ. Βρυέννιος, Θεσ/κη 2003, σσ. 26-27, 35.
14 Ημετέρα ποιμαντορική εγκύκλιος επί τη Κυριακή της Ορθοδοξίας 2013, ΑΡΧΙΜ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ, Ο Οικουμενισμός χωρίς μάσκα, εκδ. Ορθόδοξος Τύπος, Αθήνα 1988, σσ. 43-45, 107-108, ΣΥΝΑΞΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ, Διακήρυξις διά την Μασονίαν, http://www.impantokratoros.gr/67D9F5DF.el.aspx.
15 ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ, Περί αιρέσεων ρα΄ 1-2, PG 94, 678-780 και ΕΠΕ 2, εκδ. Γρηγόριος ο Παλαμάς, Θεσ/κη 1991, σσ. 306-321.
16 ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ.ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ, Διαθρησκειακές συναντήσεις˙ προσβολή του Ευαγγελίου και βλασφημία των αγίων μαρτύρων, εκδ. Βρυέννιος, Θεσ/κη 2003, σσ. 39-51.
17 www.patriarchate.org/multimedia/video, www.augoustinos-kantiotis.gr., entoytwnika.blogspotcom/2010/08/blog-post_9969.html, aktines.blogspot.com/2012/04/blog-post_28html, www.amen.gr/index.php?mod=news, www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=9217, aktines.blogspotcom/2012/03/tuzlu-senad-masovic.html.
18 Εφημερίδες ΤΑ ΝΕΑ (28-12-2012) 36, ΤΟ ΒΗΜΑ (22-10-2012), http://aktines.blogspot.gr/2012/10/blog-post_1143.html, http://aktines.blogspot.gr/2012/12/blog-post_4276.html, http://aktines.blogspot.gr/2011/10/blog-post_5254.html.
19 Ιω. 8,12.
20 Πραξ. 4,14.
21 Α΄ Ιω. 4, 2-3.
22 ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ ΑΙΤΩΛΟΣ, Διδαχές, εις Ι. ΜΕΝΟΥΝΟΣ, Κοσμά του Αιτωλού Διδαχές (και Βιογραφία), εκδ. «Τήνος», Αθήνα, Διδαχή Α1, 37, σ. 142.
23 ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ, Ομολογία πίστεως κατά του οικουμενισμού, Ιούλιος 2009, σσ. 11-12.
24 Ματθ. 10, 32.

pentapostagma

Call

Send SMS

Add to Skype

You'll need Skype CreditFree via Skype

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ: Δεκάδες Εικόνες κλαίνε σε Μοναστήρια της Ρωσίας και της Ουκρανίας!!!

Βρυξέλλες Πορφύρης Δ ./Σταφυλά Π για το pentapostagma.gr

Σε πολλές Μονές των δύο ορθόδοξων χωρών παρατηρείται έντονα αυτό το διάστημα αυτό το δυσεξήγητο φαινόμενο.Πολλοί μιλούν για σημείο αλλά και για παγκόσμια επερχόμενα γεγονότα.

Μέσα και στις δυο χώρες το φαινόμενο παρατηρείται σε εικόνες μιας δωδεκάδας  μονών, λέει ο Tomasz Terlikowski σε πολωνικό ορθόδοξο site. Η τηλεόραση τόσο στην Πολωνία όσο και στη Ρωσία παρουσιάζει εκτενή ρεπορτάζ για το θέμα. Αξιοπερίεργο είναι το γεγονός ότι παρατηρείται ένας συγχρονισμός στην εκδήλωση του φαινομένου.

“Μπορεί να προοιωνίζει άσχημες εξελίξεις;” αναρωτιέται ο συντάκτης του άρθρου αφού στην Ορθόδοξη Εκκλησία ανάλογα σημεία ερμηνεύονται ως θεοσημείες και υπερφυσικά γεγονότα που καλούν σε μετάνοια και προδικάζουν δύσκολους καιρούς. Οι δακρυροούσες εικόνες θεωρούνται θαυματουργές και αποτελούν μέρος της Ορθόδοξης παράδοσης ενώ τιμώνται ιδιαίτερα από τους πιστούς.

Δακρυροούσες εικόνες αυτή τη στιγμή υπάρχουν σε Rostov-sur -le-Don ,Οδησσό, Rivne , Novokuznetsk .

 

Ανάλογα φαινόμενα τέτοιας κλίμακας είχαν παρατηρηθεί μόνο τις παραμονές της εκδήλωσης της Οκτωβριανής Επανάστασης και πριν την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Πρόκειται για σημείο επερχόμενου πολέμου;

Αν και οι ερμηνείες που δίνονται είναι κατά το δοκούν- αναλόγως σε ποιά σκοπιά το βλέπει ο καθένας- και σ΄αυτήν την περίπτωση  πολλοί επιχειρούν να οικειοποιηθούν τη θεία δύναμη.

Ανάλογες θεοσημείες πολύ σοβαρού χαρακτήρα συνέβαιναν στην Δαμασκό επί σειρά ετών πριν την εκδήλωση του πολύνεκρου πολέμου.Όμως τους προφήτες, τα σημεία όπως και τους ποιητές σπάνια οι σύγχρονοί τους τους ακούνε και ακόμη πολύ λιγότερο όλοι είμαστε σε θέση να τους ερμηνεύσουμε.

το δεξί χέρι εμφανίζει αλλοίωση από την έκχυση δακρύων.Εικόνα της Αγ.Ελισάβετ

πηγή: fakt.pl (03/03/14)

Τό νόημα τῆς χριστιανικῆς ἀσκήσεως

π.Συμεών Κούτσας  (Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης )
Μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀγαπητοί ἀδελφοί, εἰσερχόμαστε ἀπό αὔριο στήν ἱερή περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. 'Oνομάζεται καί εἶναι πράγματι στάδιο πνευματικό. Καί οἱ πιστοί, πού καλούμαστε νά εἰσέλθουμε σ' αὐτό γιά νά ἀγωνιστοῦμε, εἴμαστε οἱ ἀγωνιστές «τοῦ καλοῦ ἀγῶνος τῆς πίστεως» (Α΄ Τιμ. 6,12). Οἱ ἀθλητές τοῦ πνεύματος. Οἱ στρατιῶτες τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ( Β΄ Τιμ. 2,3,5).

Πάντοτε ἀγωνιζόμαστε οἱ χριστιανοί. Ἡ χριστιανική ζωή εἶναι ἕνας συνεχής καί ἀδιάκοπος ἀγώνας. Ὡστόσο, ἡ περίοδος τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ὡς χρόνος προετοιμασίας μας γιά τόν ἑορτασμό τῆς κορυφαίας ἑορτῆς τοῦ Πάσχα, προϋποθέτει ἐντατικότερη προσπάθεια, θερμότερο ζῆλο, μεθοδικότερον ἀγώνα.

Σέ τί ἀκριβῶς συνίσταται ὁ πνευματικός ἀγώνας αὐτῆς τῆς περιόδου, τόν ὁποῖο καλούμαστε νά ἀναλάβουμε; Τόν καθορίζει μέ σαφήνεια τό τρίτο Προσόμοιο τοῦ Τριωδίου, πού ἀκούσαμε νά ψάλλεται πρίν ἀπό λίγο -ποίημα, καθώς φαίνεται ἀπό τήν ἐπιγραφή του, τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου.

«Τόν τῆς νηστείας καιρόν φαιδρῶς ἀπαρξώμεθα, πρός ἀγώνας πνευματικούς ἑαυτούς ὑποβάλλοντες· ἁγνίσωμεν τήν ψυχήν, τήν σάρκαν καθάρωμεν· νηστεύσομεν ὥσπερ ἐν τοῖς βρώμασιν ἐκ παντός πάθους, τάς ἀρετὰς τρυφῶντες τοῦ Πνεύματος· ἐν αἷς διατελοῦντες πόθῳ, ἀξιωθείημεν πάντες κατιδεῖν τό πάνσεπτον Πάθος Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ καί τό Ἅγιον Πάσχα, πνευματικῶς ἐναγαλλιώμενοι».

Δηλαδή: «Ἄς ξεκινήσουμε χαρούμενα τήν περίοδο τῆς νηστείας, ὑποβάλλοντας τόν ἑαυτό μας σέ πνευματικούς ἀγῶνες. Νά ἐξαγνίσουμε τήν ψυχή. Νά καθαρίσουμε τήν σάρκα. Ὅπως νηστεύουμε μέ τίς τροφές, νά ἀπέχουμε ἀπό κάθε πάθος, ἐντρυφώντας στίς ἀρετές τοῦ Πνεύματος. Καί παραμένοντας μέ πόθο στήν ἐνάρετη ζωή, εἴθε ν' ἀξιωθοῦμε, γεμάτοι πνευματικοί χαρά, ν' ἀντικρίσουμε τό πάνσεπτο Πάθος καί τό ἅγιο Πάσχα τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ μας».

1. Τό πρῶτο πού μᾶς συνιστᾶ ὁ ἱ. ὑμνογράφος εἶναι νά ἀγνίσουμε τήν ψυχή μας. Τί εἶναι ἡ ψυχή; Ὁ ἔσω ἄνθρωπος. Ἡ πνευματική ὑπόσταση τοῦ ἀνθρώπου. «Ὁ κρυπτός της καρδίας ἄνθρωπος», καθώς γράφει ὁ ἀπόστολος Πέτρος (Α΄ Πέτρ., 3,4).

«Ψυχή ἐστιν » γράφει ὁ Μ. Ἀθανάσιος, «οὐσία νοερά, ἀσώματος, ἀπαθής, ἀθάνατος » (1). Καί ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος διευκρινίζει ἀναλυτικότερα:
«Ὥσπερ τά μέλη τοῦ σώματος πολλά ὄντα εἷς ἄνθρωπος λέγεται, οὕτω καί τά μέλη ψυχῆς εἰσι πολλά, νοῦς, συνείδησις, θέλημα, λογισμοί κατηγοροῦντες καί ἀπολογούμενοι· ἀλλά ταῦτα πάντα εἰς ἕνα λογισμόν εἰσιν ἀποδεδεμένα καί μέλη ἐστι ψυχῆς· μία δέ ἐστι ψυχή, ὁ ἔσω ἄνθρωπος » (2).
Δηλαδή, «Ὅπως ἀκριβῶς λογίζεται ἕνας ἄνθρωπος, ἄν καί εἶναι πολλά τά μέλη τοῦ σώματός του, ἔτσι πολλά εἶναι καί τά μέλη τῆς ψυχῆς, ὁ νοῦς, ἡ συνείδηση, τό θέλημα, οἱ λογισμοί πού κατηγοροῦν καί πού ἀπολογοῦνται. Ἀλλά ὅλα αὐτά εἶναι καλά δεμένα σέ ἕνα λογισμό καί εἶναι μέλη τῆς ψυχῆς. Καί ἡ ψυχή εἶναι μία, ὁ ἐσωτερικός ἄνθρωπος τῆς καρδιᾶς».

Καί ἡ ψυχή μας, ὅταν παύσει νά ἐνεργεῖ κατά φύσιν, ὅπως τή δημιούργησε ὁ Θεός, τότε ἀσθενεῖ. Ἡ ἁμαρτία ἀποτελεῖ ἀρρώστια τῆς ψυχῆς. Τά πάθη εἶναι «ψυχῆς νόσοι» (3). Τή μολύνουν καί τήν καθιστοῦν ἀκάθαρτη.
Γράφει ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής:
««Ψυχῆς ἐστιν ἀκαθαρσία τό μή ἐνεργεῖν κατά φύσιν. Ἐκ τούτου γάρ τίκτονται τῷ νῷ οἱ ἐμπαθεῖς λογισμοί. Τότε γάρ κατά φύσιν ἐνεργεῖ, ὅταν αἱ παθητικαί αὐτῆς δυνάμεις, ὁ θυμός, λέγω, καί ἡ ἐπιθυμία ἐν τῇ τῶν πραγμάτων καί τῶν ἐν αὐτοῖς νοημάτων προσβολή ἀπαθεῖς διαμένωσι» (4).

Δηλαδή: «Ἀποτελεῖ ἀκαθαρσία τῆς ψυχῆς τό νά μήν ἐνεργεῖ κατά φύσιν. Διότι ἀπό αὐτό γεννιοῦνται στόν νοῦ οἱ ἐμπαθεῖς λογισμοί. Τότε πράγματι ἡ ψυχή ἐνεργεῖ κατά φύσιν, ὅταν οἱ παθητικές της δυνάμεις-ἐννοῶ τό θυμικό καί ἡ ἐπιθυμία- στήν προσβολή πού δέχονται ἀπό τά πράγματα καί ἀπό τούς λογισμούς, πού σχετίζονται μ' αὐτά, παραμένουν ἀπαθεῖς.

Πῶς, λοιπόν, μποροῦμε νά ἁγνίσουμε τήν ψυχή μας; Νά τήν ἐλευθερώσουμε ἀπό τήν δυναστεία τῶν παθῶν; Νά τήν κρατήσουμε ἔτσι, ὥστε νά ἐνεργεῖ πάντοτε κατά φύσιν ;

Ἡ ἀπάντηση πού δίνουν οἱ ἅγιοι Πατέρες μας σχετίζεται μέ τήν τριμερῆ διαίρεση τῆς ψυχῆς πού διδάσκουν ὁμόφωνα. Τά τρία μέρη τῆς ψυχῆς εἶναι τό λογιστικόν, τό θυμικόν καί τό ἐπιθυμητικόν.

«Ὥσπερ τό σῶμα » ὑπογραμμίζει καί πάλι ὁ ἅγιος Μάξιμος, «διά τῶν πραγμάτων ἁμαρτάνει καί ἔχει πρός παιδαγωγίαν τάς σωματικὰς ἀρετὰς, ἵνα σωφρονῇ· οὕτω καί ὁ νοῦς διά τῶν ἐμπαθῶν νοημάτων ἁμαρτάνει καί ἔχει ὡσαύτως πρός παιδαγωγίαν τάς ψυχικὰς ἀρετὰς, ἵνα, καθαρῶς καί ἀπαθῶς ὁρῶν τά πράγματα, σωφρονῇ » (5).

Δηλαδή: «Ὅπως τό σῶμα ἁμαρτάνει μέσω τῶν πραγμάτων καί γιά νά σωφρονεῖ ἔχει γιά παιδαγωγία τίς σωματικές ἀρετές, ἔτσι καί ὁ νοῦς πού ἁμαρτάνει μέσω τῶν ἐμπαθῶν νοημάτων, γιά νά βλέπει καθαρά καί ἀπαθῶς τά πράγματα καί νά σωφρονεῖ, ἔχει ὁμοίως γιά παιδαγωγία τίς ψυχικές ἀρετές».

Μέ ποιές ἀρετές θά ἐξαγνίσουμε τίς δυνάμεις τῆς ψυχῆς; Τό λογιστικό μέ τήν ἀνάγνωση, τήν πνευματική θεωρία καί τήν προσευχή. Τό θυμικό μέ τήν ἀγάπη πού ἀντίκειται στό μῖσος. Καί τό ἐπιθυμητικό μέ τή σωφροσύνη καί τήν ἐγκράτεια. «Τό θυμικόν τῆς ψυχῆς ἀγάπῃ χαλίνωσον· καί τό ἐπιθυμητικόν αὐτῆς ἐγκρατείᾳ καταμάρανον· καί τό λογιστικόν αὐτῆς προσευχῇ πτέρωσον ...» (6).

Δηλαδή: «Μέ τήν ἀγάπη χαλιναγώγησε τό θυμικό τῆς ψυχῆς. Καί μέ τήν ἐγκράτεια μάρανε ὁλότελα τό ἐπιθυμητικό της. Καί μέ τήν προσευχή δῶσε φτερά στό λογιστικό μέρος της».

Κάθαρση ψυχῆς σημαίνει ἀπαλλαγή ἀπό τά πάθη (7) καί ἐλευθερία ἀπό τούς πονηρούς λογισμούς. Κι αὐτό ἐπιτυγχάνεται, προσθέτει ὁ ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος, μέ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ (8).

Ἄς ἀναφέρουμε ἀκόμη τήν γνώμη καί ἑνός ἄλλου πνευματικοῦ διδασκάλου: «Ἀνάγνωσις καί προσευχή νοῦν καθαίρουσιν, ἀγάπη δέ καί ἐγκράτεια τό παθητικόν τῆς ψυχῆς » (9).

Δηλαδή: «Ἡ πνευματική μελέτη καί ἡ προσευχή καθαρίζουν τόν νοῦ. Καί ἡ ἀγάπη καί ἡ ἐγκράτεια τό ἐπιθυμητικό μέρος τῆς ψυχῆς».


2. Ὁ ἄνθρωπος ὅμως δέν ἔχει μόνο ψυχή. Διαθέτει καί σῶμα. Ψυχή καί σῶμα ἀπαρτίζουν τήν ἑνιαία καί ἀδιαίρετη ὀντότητα τοῦ ἀνθρώπου. Καί ἡ σωτηρία δέν εἶναι μόνο ὑπόθεση τῆς ψυχῆς ἀλλά καί τοῦ σώματος. Ὁ ἄνθρωπος σώζεται ὁλόκληρος, ἡ ψυχή καί τό σῶμα του. Καί ἐπιτυγχάνει τή σωτηρία του μ' ἕναν ἑνιαῖο ἀγώνα πού διεξάγει μέ τήν ψυχή καί τό σῶμα του μαζί. Ἡ ψυχή ἀγωνίζεται. Καί τό σῶμα συναγωνίζεται μέ τήν ψυχή.
Εἶναι ἀπαραίτητο, λοιπόν, μαζί μέ τόν ἐξαγνισμό τῆς ψυχῆς νά ἐπιδιώξουμε τήν κάθαρση τῆς σαρκός. «Τήν σάρκαν καθάρωμεν » προσθέτει ὁ ὑμνογράφος. Ἐξαγνισμός τῆς ψυχῆς καί κάθαρση τοῦ σώματος συνδέονται ἄρρηκτα. Συμπορεύονται. «Τό σῶμα » διδάσκει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων, «οὐχ ἁμαρτάνει καθ' ἑαυτό, ἀλλά διά τοῦ σώματος ἡ ψυχή» (10). Δηλαδή: «Τό σῶμα δέν ἁμαρτάνει ἀπό μόνο του, ἀλλά ἡ ψυχή διαμέσου τοῦ σώματος».
Ἑπομένως, ὅπως ὀφείλουμε νά ἐπιδιώξουμε τόν ἐξαγνισμό τῆς ψυχῆς, ἔτσι θά πρέπει νά καθάρουμε καί τό σῶμα ἀπό τήν ἀκαθαρσία τῆς ἁμαρτίας, διότι, καθώς διδάσκει ὁ ἅγιος Μάξιμος, «Ἡ κατ' ἐνέργειαν ἀμαρτία τοῦ σώματος ἐστιν ἀκαθαρσία» (11). Δηλαδή, «ἡ ἁμαρτία μέ συγκεκριμένες ἐνέργειες καί πράξεις καθιστᾶ ἀκάθαρτο τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου».

Οἱ ψυχικές ἀρετές, ὅπως εἴδαμε, συντείνουν στόν ἐξαγνισμό τῆς ψυχῆς. Καί οἱ σωματικές ἀρετές συντελοῦν στήν κάθαρση τοῦ σώματος. Κορυφαία ἀρετή εἶναι καί ἡ νηστεία. Καί μαζί μέ τήν νηστεία, οἱ Πατέρες μας συντάσσουν τήν ἀγρυπνία, τήν ψαλμωδία, τήν προσευχή καί τήν φυλακή τῶν αἰσθήσεων.

Τό πνεῦμα τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς εἶναι ἀσκητικό. Πνευματική ζωή χωρίς σωματική κακοπάθεια δέν εἶναι δυνατόν νά ὑπάρξει. Αὐτή τή διαλεκτική σχέση μᾶς ἐπισημαίνει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος:
«Ἀδύνατον καί τήν σάρκαν τῷ κόρῳ τῶν βρωμάτων κατεμπιπλᾶν καί πνευματικῶς τῆς νοερᾶς καί θείας ἐπαπολαύειν χρηστότητος. Ὅσῳ γάρ τήν γαστέρα τις θεραπεύσει, κατά τοσοῦτον ἐκείνης ἑαυτόν ἀποστερήσει· καθόσον δέ τό σῶμα ὑπωπιάσει, ἀναλόγως καί τῆς πνευματικῆς τροφῆς τε καί παρακλήσεως ἐμπλησθήσεται» (12).

Δηλαδή: «Εἶναι ἀδύνατον καί τή σάρκα νά παραγεμίζουμε μέ τόν κόρο τῶν βρωμάτων καί ταυτόχρονα ἀπολαμβάνουμε πνευματικά τή νοερή καί θεία γλυκύτητα. Γιατί ὅσο κανείς περιποιεῖται τήν κοιλιά, τόσο καί ἀποστερεῖ τόν ἑαυτό του ἀπό τή θεία χάρη. Καί ὅσο μέ τήν ἄσκηση ταλαιπωρεῖ τό σῶμα του, ἀνάλογα γεμίζει καί ἀπό τήν πνευματική τροφή καί παράκληση».


3. Νηστεία καί ἄσκηση, ὡστόσο, δέν σημαίνει ἀποχή μόνο ἀπό ὁρισμένες τροφές. Σημαίνει ἀπαραιτήτως καί ἀγώνα ἀπαλλαγῆς ἀπό τά πάθη μας καί προσπάθεια ἀπόκτησης τῶν χριστιανικῶν ἀρετῶν.

Προσθέτει ὁ ἱ. ὑμνογράφος: «Νηστεύσωμεν ὥσπερ ἐν τοῖς βρώμασιν ἐκ παντός πάθους, τάς ἀρετὰς τρυφῶντες τοῦ Πνεύματος».

Ἡ ἀληθής νηστεία, ὅπως μᾶς τήν περιγράφει ὁ Μ. Βασίλειος, δέν ἀρκεῖται μόνο στήν ἀποχή ἀπό τίς τροφές, προχωρεῖ καί στήν ἀποδέσμευση τοῦ πιστοῦ ἀπό κάθε εἴδους πάθος.

«Οὐ μέντοι ἑξαρκεῖ καθ' ἑαυτήν ἡ ἀποχή τῶν βρωμάτων πρός τήν ἐπαινετήν νηστείαν, ἀλλά νηστεύσωμεν νηστείαν δεκτήν, εὐάρεστον τῷ Θεῶ. Ἀληθής νηστεία ἡ τοῦ κακοῦ ἀλλοτρίωσις, ἐγκράτεια γλώσσης, θυμοῦ ἀποχή, ἐπιθυμιῶν χωρισμός, καταλαλιᾶς, ψεύδους, ἐπιορκίας. Ἡ τούτων ἔνδεια νηστεία ἐστίν ἀληθής. Ἐν τούτοις μέν οὖν ἡ νηστεία καλόν» (13).

Δηλαδή: «Δέν φτάνει ἡ ἀποχή καί μόνο ἀπό τίς τροφές γιά νά εἶναι ἄξια ἐπαίνου ἡ νηστεία μας. Ἄς νηστέψουμε νηστεία εὐπρόσδεκτη καί εὐάρεστη στόν Θεό. Ἀληθινή νηστεία εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση ἀπό ὁτιδήποτε τό κακό καί ἐφάμαρτο. Ἡ ἐγκράτεια τῆς γλώσσας, ἡ ἀποχή ἀπό τόν θυμό, ὁ χωρισμός ἀπό τίς αἰσχρές ἐπιθυμίες, τήν καταλαλιά, τό ψέμμα καί τήν ἐπιορκία. Ἡ ἀπουσία καί ἡ στέρηση ἀπό αὐτά εἶναι ἀληθινή νηστεία. Ὅταν ἀγωνιζόμαστε γιά ὅλα αὐτά τότε ἡ νηστεία μᾶς εἶναι καλή καί ὠφέλιμη».

Ἀλλά ἡ κατά Χριστόν ζωή ἔχει καί τήν θετική της ὄψη. Παράλληλα μέ τόν ἀγώνα γιά τήν ἀπαλλαγή μας ἀπό τά διάφορα πάθη, ἐπιδιώκει καί τήν ἀπόκτηση τῶν χριστιανικῶν ἀρετῶν. «Δεῖ δέ», παρατηρεῖ ἕνας ἀπό τούς πνευματικούς διδασκάλους τῆς Φιλοκαλίας, «πρός τῇ καθάρσει τῶν μοχθηρῶν ἕξεων, καί τῆς κτήσεως τῶν ἀρετῶν» (14). Πέρα, δηλαδή, ἀπό τήν κάθαρσή μας ἀπό τίς κακές συνήθειες-τά πάθη ἀπό τά ὁποῖα αἰχμαλωτιζόμαστε-, ὀφείλουμε νά ἀποκτήσουμε καί τίς ἀρετές πού κοσμοῦν τόν εὐαγγελικό βίο. Εἶναι αὐτό πού διατυπώνει πολύ ἐπιγραμματικά ὁ προφήτης Δαβίδ: «Ἔκκλινον ἀπό κακοῦ καί ποίησον ἀγαθόν » ( Ψαλμ. 33, 14, 36, 27).

Κατά τόν θεόσοφο Ἱεράρχη τῆς Καισαρείας ἀποτελεῖ «ἀρχήν »- θεμελιώδη δηλαδή προϋπόθεση- «πρός τήν ἀνάληψιν τῶν καλῶν » «ἡ ἀναχώρησις τῶν κακῶν ». Καί συνεχίζει, σχολιάζοντας τόν παραπάνω λόγο τῶν Ψαλμῶν:

«Σοφῶς οὖν καί ἐντέχνως προσάγων ἡμᾶς εἰς τήν ἀρετήν, τήν ἀναχώρησιν τῆς κακίας ἀρχήν ἐποιήσατο τῶν καλῶν. Εἰ γάρ εὐθύς προέβαλέ σοι τά τέλεια, ἀπώκνησας ἄν πρός τήν ἐγχείρησιν· νῦν δέ τοῖς εὐληπτοτέροις σέ προσεθίζει, ἵνα κατατολμήσῃς τῶν ἐφεξῆς. Κλίμακι γάρ προσεοικέναι φαίην ἄν ἔγωγε τῆς εὐσεβεάις τήν ἄσκησιν ... Ὥστε δεῖ τούς εἰσαγομένους πρός τόν κατ' ἀρετήν βίον τοῖς πρώτοις βαθμοῖς ἐπιβάλλειν τό ἴχνος, κακεῖθεν ἀεί τῶν ἐφεξῆς ἐπιβαίνειν, ἕως ἄν πρός τό ἐφικτόν ὕψος τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει διά τῆς κατ' ὀλίγον διακοπῆς ἀναβῶσιν. Ὥσπερ οὖν ἐπί τῆς κλίμακος πρώτη ἀνάβασις ἡ τῆς γῆς ἀναχώρησις, οὕτως ἐπί τῆς κατά Θεόν πολιτείας, ἀρχή προκοπῆς ὁ χωρισμός τοῦ κακοῦ » (15).

Δηλαδή: «Ὁδηγώντας μας (ὁ Ψαλμωδός) μέ σοφία καί τέχνη στήν ἀρετή, κατέστησε ἀρχή τῶν καλῶν τήν ἀπομάκρυνση ἀπό τήν κακία. Διότι, ἄν εὐθύς ἀμέσως σοῦ προέβαλε τά τέλεια, θά δίσταζες νά ἐπιχειρήσεις νά τά ἐπιτύχεις. Τώρα ὅμως σέ ἐξοικειώνει μέ τά πιό εὐκολοκατόρθωτα γιά νά τολμήσεις νά ἐπιδιώξεις καί τά ἑπόμενα. Καί θά ἔλεγα ἐγώ ὅτι ἡ ἄσκηση εὐσεβείας μοιάζει μέ κλίμακα... Θά πρέπει, λοιπόν, οἱ ἀρχάριοι στόν ἐνάρετο βίο νά ξεκινοῦν ἀπό τά πρῶτα σκαλοπάτια καί ἀπό ἐκεῖ πάντοτε νά προχωροῦν καί στά ἑπόμενα, ἴσαμε νά μπορέσουν νά ἀνεβοῦν προοδευτικά στό ὕψος πού εἶναι μπορετό γιά τήν ἀνθρώπινη φύση. Ὅπως ἀκριβῶς στήν κλίμακα στό πρῶτο σκαλοπάτι συνιστᾶ τήν ἀπομάκρυνση ἀπό τό ἔδαφος, ἔτσι καί στήν κατά Θεόν πολιτεία ἀρχή τῆς πνευματικῆς προκοπῆς εἶναι ὁ χωρισμός ἀπό τό κακό».

Ὁ ἐν Χριστῷ ἀγώνας τοῦ πιστοῦ, ὅπως διδάσκει καί ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος, συνίσταται ἀφ' ἑνός στό νά ἐξαλείψει καί νά ἐξαφανίσει «τέλεον ἐκ τῆς ἑαυτοῦ ψυχῆς » τά πάθη καί ἀφ' ἑτέρου νά θησαυρίσει «ἐν ἑαυτῷ πάσῃ δυνάμει ψυχῆς τάς ἀρετὰς ἀντ' αὐτῶν».
Καί συνεχίζει ὁ θεοφόρος Πατέρας: «Εἰ γάρ μή οὕτω γένηται παρ' αὐτοῦ καί οὕτω τά τῶν ἀγώνων ἔξει καλῶς ἐν αὐτῷ, οὐδέν ἔσται ὄφελος αὐτῷ ἐκ μόνης τῆς τῶν παθῶν ἀλλοτριώσεως· οὐ γάρ ὁ μή πλεονεκτῶν ἀλλ' ὁ ἐλεῶν ἐπαινεῖται, οὐδέ ὁ τό δοθέν τάλαντον σῶον φυλάξας ἀλλ' ὁ διπλασιάσας ἐσώθη, οὐδέ ὁ ἐκκλίνας ἀπό κακοῦ ἀλλ' ὁ ποιήσας τό ἀγαθόν μακαρίζεται» (16).
Δηλαδή: «Ἄν αὐτός (ὁ χριστιανός) δέν ἀγωνιστεῖ μέ αὐτόν τόν τρόπο καί ὁ ἀγώνας του δέν ἔχει τήν ἀγαθή κατάληξη, τίποτα δέν ἔχει νά ὠφεληθεῖ ἀπό τήν ἀπομάκρυνσή του ἀπό τά πάθη καί μόνο. Διότι δέν ἐπαινεῖται αὐτός πού δέν εἶναι πλεονέκτης ἀλλά ἐκεῖνος πού ἐλεεῖ ( Ματθ. 5, 7). Οὔτε σώθηκε αὐτός πού φύλαξε ἀκέραιο τό τάλαντο πού τοῦ δόθηκε, ἀλλά ἐκεῖνος πού τό διπλασίασε ( Ματθ. 25, 15-28). Οὔτε μακαρίζεται αὐτός πού ἀπομακρύνθηκε ἀπό τό κακό, ἀλλά ἐκεῖνος πού ἔπραξε τό ἀγαθό ( Ψαλμ. 36, 27).

Ἡ χριστιανική ζωή δέν εἶναι χωρίς σκοπό καί ὁ πνευματικός μας ἀγώνας χωρίς νόημα. Ὕψιστος σκοπός τῆς ζωῆς μας εἶναι ἡ κοινωνία καί ἡ ἕνωσή μας μέ τόν Θεό. Τό νόημα τοῦ ἀγώνα πού διεξάγουμε εἶναι νά γίνουμε μέτοχοι της ἐν Χριστῷ σωτηρίας.

Στά πλαίσια τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς μας ἕνα ξεχωριστό σκοπό ὑπηρετεῖ καί ὁ ἰδιαίτερος ἀγώνας τῆς ἱερῆς περιόδου τῆς Τεσσαρακοστῆς πού ἐγκαινιάζει ὁ ἀποψινός ἑσπερινός. Μᾶς τό ἐπισημαίνει ὁ ὑμνογράφος τοῦ τροπαρίου πού σχολιάζουμε: «ἀξιωθείημεν πάντες κατιδεῖν τό πάνσεπτον Πάθος Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ καί τό ἅγιον Πάσχα...».

Ὁ σκοπός πρός τόν ὁποῖο ὁδηγεῖ ἡ πνευματική προετοιμασία τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, στήν ὁποία μᾶς προσκαλεῖ ἀπόψε ἡ Μητέρα μας Ἐκκλησία, εἶναι ν' ἀξιωθοῦμε ὅλοι μας νά ἀντικρίσουμε τό πάνσεπτο Πάθος τοῦ Κυρίου. Νά γίνουμε κοινωνοί τῆς πασχαλινῆς χαρᾶς καί τῆς ἐλπίδας τῆς Ἀναστάσεως.

Νά δώσει ὁ Θεός ἀγαπητοί ἀδελφοί!



ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Πρός Ἀντίοχον 16: ΒΕΠΕΣ 35, 104.
2. Ὁμιλ. 7,8: PG 34, 528 b.
3. Κλήμεντος τοῦ Ἀλεξανδρέως, Προτρεπτικός 11: ΒΕΠΕΣ 7, 74.
4. Κεφάλαια περί ἀγάπης 3, 35: Φιλοκαλία τόμ. Β΄ σελ. 32.
5. Ὅπ. π. 2,64, σ. 22
6. Ὅπ. π. 4,42, 80, σ. 45, 49.
7. Θαλάσσιος 2, 79: Φιλοκαλία, τόμ. Β. σ. 215
8. Ἐπιστολή δ΄: Τά εὑρεθέντα ἀσκητικά ..., ἔκδ. Ἰωακείμ Σπετσιέρη, Ἀθήνα 1895, σ. 381. Πρβλ. καί τόν ὅσιο Θαλάσσιο: «Τήρησις ἐντολῶν τίκτει μετάνοιαν· ἡ δέ τῶν ἐντολῶν τήρησις ψυχῆς ποιεῖ κάθαρσιν » (2, 77: Φιλοκαλία, τόμ. Β΄, σ. 215).
9. Θαλάσσιος 2, 84: Φιλοκαλία, τόμ. Β΄, σ. 215.
10. Κατήχησις 4, 23: ΒΕΠΕΣ 39, 74.
11. Κεφάλαια περί ἀγάπης 3, 36: Φιλοκαλία, τόμ. Β΄, σ. 32.
12. Κεφάλαια 1,42: ΛΛ 51,51.
13. Περί νηστείας λόγ. 2, 7: ΒΕΠΕΣ 54, 26.
14. Θεοδώρου Ἐδέσσης, Θεωρητικόν: Φιλοκαλία, τόμ. Α΄, σ. 325.
15. Μεγάλου Βασιλείου, Ὁμιλίαι εἰς τούς Ψαλμούς 1, 3-4: ΒΕΠΕΣ 52, 14-15.
16. Ἠθικός 7: SC 129, 160-162.
agiazoni

Andre Rieu - Shostakovich' Second Waltz

Οι “Λύκοι της Νύχτας”, Ρώσοι μοτοσικλετιστές, “μαχητές της Ορθοδοξίας” πάνοπλοι στην Κριμαία!

Ως Μαχητές της Ρωσίας και της Ορθοδοξίας αυτοπροσδιορίζονται οι Ρώσοι “Hell’s angels” που με επικεφαλής τον αρχηγό τους, Alexander Zaldostanov, έφτασαν πάνοπλοι στην Κριμαία. Σκοπός τους; Η προστασία των κατοίκων απο τις διαφαινόμενες επιθέσεις ναζί και ισλαμιστών για να αναχαιτίσουν το κύμα στήριξης προς την Μόσχα που σαρώνει.

Να σημειωθεί ότι το αρχηγείο της οργάνωσης στην Μόσχα είχε επισκεφθεί
ο ίδιος ο Πούτιν το 2013 σε μια κίνηση που είχε συζητηθεί, αφού στο “καταστατικό” της οργάνωσης αναφέρεται ρητά ότι δεν αναγνωρίζουν τους νομούς του κράτους αλλά υποκλίνονται στην Ρωσική παράδοση και την Ορθοδοξία.

Η έλευση των “Λύκων της Νύχτας” ειναι πρώτο θέμα στα Ουκρανικά μέσα με κραυγές καταδίκης.

Συ τις ει ο κρίνων αλλότριον οικέτην;

Πρωτ. Θεμιστοκλή Μουρτζανού
 Οι άνθρωποι ζούμε εν κοινωνία μεταξύ μας. Και ο τρόπος με τον οποίο κοινωνούμε είναι πρωτίστως ο λόγος. Ο λόγος έχει να κάνει τόσο με την προφορική του μορφή, όσο και με αυτήν που έχουμε μέσα μας. Ο λόγος αποτυπώνει τι σκεπτόμαστε τόσο για τον κόσμο, όσο και για τον συνάνθρωπο, αλλά και για τον εαυτό μας. Την ίδια στιγμή ο λόγος είναι φορτισμένος από την σημασία που δίνουμε στο Θεό και στην ίδια τη ζωή μας, από το κοσμοείδωλο το οποίο έχουμε, δεν έχουμε ή νομίζουμε πως έχουμε. Κι αυτή η φόρτιση αποτυπώνεται στον τρόπο με τον οποίο μιλάμε στους άλλους, τόσο για εκείνους, όσο και για άλλους ανθρώπους, αλλά και για τον εαυτό μας.

Συνήθως οι άνθρωποι δεν δίνουμε ιδιαίτερη σημασία στα λόγια μας. Νομίζουμε ότι όλα πηγάζουν αυτόματα από μέσα μας και όλα αποτυπώνουν το χαρακτήρα μας, ανταποκρινόμενα στη στάση των άλλων έναντί μας. Αγαπούμε, αδιαφορούμε, απορρίπτουμε και αναλόγως εκφραζόμαστε. Συνήθως οι άνθρωποι προσέχουμε τα λόγια των άλλων. Αν μας αγαπούνε, αν είναι αδιάφοροι έναντί μας, αν μας απορρίπτουν αναλόγως αποδεχόμαστε ή όχι όσα μας λένε. Ο λόγος μας είναι πηγή αγάπης ή απόρριψης. Ο λόγος μας είναι πηγή κρίσης έναντι των άλλων. Εκφραζόμαστε αξιολογικά γι’ αυτούς. Σκεπτόμαστε αν η στάση τους έναντί μας ή έναντι των άλλων, οι πράξεις τους, οι ιδέες τους, το κοσμοείδωλό τους ταιριάζει με τον δικό μας τρόπο σκέψης και ζωής και αναλόγως εκφέρουμε την κρίση μας. Και το να σταματήσουμε να εκφραζόμαστε με κρίσεις έναντι των άλλων είναι πολύ δύσκολο, ενίοτε και αδιανόητο.

«Συ τις ει ο κρίνων αλλότριον οικέτην;» (Ρωμ. 14,4), είναι το ερώτημα που θέτει ο απόστολος Παύλος. Δεν αναφέρεται στην κρίση για τις σκέψεις και τις πράξεις των άλλων, γιατί αν ήταν έτσι, τότε κανένας λόγος δεν θα μπορούσε να διατυπωθεί. Και τόσο ο λόγος του Χριστού όσο και το Ευαγγέλιο είναι ένας συνεχής έλεγχος, μία συνεχής κρίση για την πορεία μας στον κόσμο. «Ο λόγος ον εγώ ελάλησα, εκείνος κρινεί αυτόν εν τη εσχάτη ημέρα» (Ιωάν. 12, 48), αναφωνεί ο Κύριός μας. Μόνο που αυτή η κρίση δεν είναι εμπαθής, αλλά καθρεφτίζει την αλήθεια της πίστης, την αλήθεια της αγάπης, την αλήθεια του τρόπου που οδηγεί στην Βασιλεία των Ουρανών. Ο απόστολος Παύλος αναρωτιέται για το δικαίωμά μας να λειτουργούμε ως δικαστές. Να απορρίπτουμε συνολικά τον άλλον, να τον μειώνουμε, να τον υβρίζουμε, να ασχολούμαστε με τα δικά του πάθη παραθεωρώντας τα δικά μας, με την άρνησή μας να δούμε «την δοκόν» που βρίσκεται στο μάτι μας και τον εντοπισμό του λόγου μας στο «κάρφος», την ακίδα που βρίσκεται στο μάτι του αδελφού μας (Ματθ. 7,5). Ο Παύλος ζητά από τους χριστιανούς όχι να πάψουν να σκέπτονται, αλλά να πάψουν να βλέπουν μόνο τα σφάλματα του άλλου και να δούνε πρωτίστως τα δικά τους. Όχι να πάψουν να μιλούνε με τους άλλους και για τους άλλους, αλλά να πορεύονται εν αγάπη και κυρίως να ξεκινούν τον αγώνα για μετάνοια, για διόρθωση από τον ίδιο τον εαυτό τους. Και πρωτίστως, να έχουμε την πεποίθηση ότι ο καθένας μας είναι «αλλότριος οικέτης». Ανήκουμε όλοι στον Θεό, που είναι ο Κύριός μας. Κανείς άνθρωπος δεν μας ανήκει, για να δικαιούμαστε να τον απορρίψουμε. Μόνο ο διάβολος προσπαθεί να μας πείσει ότι οι άλλοι μας ανήκουν και μπορούμε να τους κρίνουμε απορρίπτοντάς τους, όπως κάνει ο ίδιος για το Θεό και τον κόσμο που Εκείνος δημιούργησε.

Η αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, εκτός των άλλων δυνατοτήτων που μας δίνει, προτείνει στον εαυτό μας την αληθινή νηστεία, που έχει να κάνει με την απομάκρυνση από κάθε κακό. Μεταξύ αυτών είναι και η αποχή από την καταλαλιά. Κι αυτή θα έρθει όταν θυμηθούμε τον αποστολικό λόγο. Όταν εννοήσουμε ότι είναι άλλο να αρνούμαστε τις πράξεις και την συμπεριφορά των άλλων και άλλο να τους απορρίπτουμε συνολικά. Είναι άλλο να βλέπουμε τη ζωή μας και τη ζωή των ανθρώπων με γνώμονα το Ευαγγέλιο και τον λόγο του Χριστού και άλλο να γινόμαστε θεοί, οι οποίοι βγάζουμε καταδικαστικές αποφάσεις γι’ αυτούς. Είναι άλλο να λειτουργούμε με αγάπη έναντί τους και άλλο να διατρανώνουμε τα πάθη τους, τα λάθη τους και να αρνούμαστε ότι τελικά όλοι από τον ίδιο Θεό θα κριθούμε. Κι όπως ζητούμε από τον Θεό συγχώρεση, να συγχωρούμε κι εμείς όσους μας οφείλουν.

Στο Γεροντικό υπάρχει μία πολύτιμη διήγηση: «Ένας αδελφός έπεσε κάποτε σε αμαρτία, σε Σκήτη. Και αφού έγινε συνέδριο, έστειλαν και φώναξαν τον Αββά Μωυσή τον Αιθίοπα. Αυτός όμως δεν ήθελε να έλθει. Του εμήνυσε λοιπόν ο πρεσβύτερος, λέγοντας: ‘ Έλα, γιατί όλοι σε περιμένουν’. Κι εκείνος σηκώθηκε και ήλθε. Και παίρνοντας ένα ζεμπίλι τρύπιο, το γέμισε με άμμο και το φορτώθηκε στον ώμο. Εκείνοι δε, βγαίνοντας σε συνάντησή του, του λέγουν: ‘Τι σημαίνει αυτό, πάτερ; ‘. Τους είπε τότε ο γέρων: ‘ Έχω πίσω μου τις αμαρτίες μου οπού ξεχύνονται, αλλά δεν τις βλέπω. Και ήλθα εγώ σήμερα να κρίνω αμαρτίες άλλων’. Και αυτοί, ακούοντας, τίποτε δεν είπαν στον αδελφό. Αλλά τον συγχώρησαν» (Είπε Γέρων –το «Γεροντικόν» σε νεοελληνική απόδοση, υπό Βασιλείου Πέντζα, εκδ. ΑΣΤΗΡ, Αθήνα 1996, σελ. 163)

Ας προσπαθήσουμε για περισσότερη σιωπή, περισσότερο έλεγχο του εαυτού μας, περισσότερη αγάπη, που θα πηγάσουν από την εμβάθυνση στο λόγο του Θεού και στη ζωή της Εκκλησίας. Κι ας είναι τόσο η νηστεία και η προσευχή όσο και η εν γένει ευκαιρία για προσέγγιση του Θεού αφορμές για να δούμε τι σημαίνει λόγος τόσο για μας όσο και για τους άλλους και για τον κόσμο. Να είναι ο λόγος μας εμφορούμενος από την πίστη και την αγάπη στο Θεό και τον πλησίον. Να είναι ο λόγος μας αφορμή συμπάθειας και την ίδια στιγμή ειλικρινής, δοτικός και συγχωρητικός έναντι του άλλου. Να είναι αφορμή να δούμε τον δικό μας εαυτό. Να γινόμαστε περισσότερο ταπεινοί. Αληθινά χριστιανοί.
amethystosbooks