Κατά Γιαγκάζογλου

Μικρή έρευνα στο δοκίμιο του «Προλεγόμενα στη θεολογία των ακτίστων ενεργειών»
Εκδοθέν από τις εκδόσεις ΤΕΡΤΙΟΣ, το 1992

Το βιβλιαράκι αυτό έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από τον όγκο του, για την κακοδοξία του κ.Ζηζιούλα. Ο ίδιος μάς πληροφόρησε, πως ευτυχώς που ο κ.Γιαγκάζογλου μάς διευκρίνισε τί ήθελε να πεί ο Άγιος Γρηγόριος (Παλαμάς), κάτι που δεν έχει γίνει με τον Άγιο Συμεών τον Ν.Θεολόγο. Ευτυχώς δηλ. που προσάρμοσε τον Άγιο Γρηγόριο στην θεολογία του Ζηζιούλα, κάτι που δεν μπορεί να γίνει ακόμη με την θεολογία του Αγίου Συμεώνος.
Αυτό σημαίνει λοιπόν πως το βιβλιαράκι αυτό κακοποιεί την διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου, και αυτό ακριβώς θα προσπαθήσουμε νά δείξουμε. Θά ξεκινήσουμε παραθέτοντας τα κατάλληλα χωρία από τούς λόγους του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά και του Γρηγορίου του Θεολόγου, για να φανούν καθαρά οι παραποιήσεις που επιβλήθηκαν και έγιναν καθεστώς στην σύγχρονη Ορθόδοξη θεολογία!
Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος, Λόγος ΚΘ’.
Παρ.9. Εις τον Θεόν όμως συμπίπτει η ύπαρξις με την γέννησιν και μάλιστα είναι άνευ αρχής.
Παρ.11. Το αγέννητος δεν είναι αυτό που εκφράζει την ουσίαν, ούτε το αγέννητον σημαίνει αυτό που υπάρχει.
Παρ.12. Ότι δεν ταυτίζεται το αγέννητον με τον Θεόν, θα το καταλάβης και από το εξής: αν ήτο το ίδιον, έπρεπε οπωσδήποτε, επειδή ο Θεός είναι Θεός μερικών, να είναι μερικών και το αγέννητον.

Μπορούμε λοιπόν ήδη με αυτά τα λίγα να αναφερθούμε σε μιά γιγάντια παρερμηνεία, που είναι και το κλειδί της προσαρμογής τής μίας θεολογίας στην άλλη!
Στην σ.58 του βιβλίου του κ.Γιαγκάζογλου, βρίσκουμε ένα απόσπασμα του Γρηγορίου από τον ΚΘ’ Λόγο του (3ο Θεολογικό) και την 6η παράγραφο, το οποίο και παρουσιάζουμε ολόκληρο: «Τί σημαίνει όμως εκείνο το φιλόνικο και αναίσχυντο που λέγουν; Με την θέλησίν του εγέννησε τον Υιόν ή χωρίς να θέλη; Και φαντάζονται έπειτα ότι μας έχουν δεμένους και από τις δύο εκδοχές!

Διότι αν εγέννησε τον Υιόν χωρίς να θέλη, λέγουν, έχει αναγκασθεί. Αλλά ποιός τον έχει αναγκάσει; Εάν πάλι ο Πατήρ εγέννησε τον Υιόν με την θέλησίν του, τότε ο Υιός είναι καρπός της θελήσεως. Και φαντάζονται μία νεοφανή μητέρα, την θέλησιν. Ένα είναι το χαρίεν σ’αυτό το επιχείρημα. Ότι αποφεύγουν να δεχθούν πάθος Θεού και καταφεύγουν στην βούληση. Ου γαρ πάθος η βούλησις". Αναιρώντας τα επιχειρήματα, ο Άγιος τούς ελέγχει: "Σύ επλάσθης με την θέλησιν του Πατρός σου ή χωρίς την θέλησίν του; Αν μεν χωρίς την θέλησίν του, έχει αναγκασθεί, τί αγριότης. Και ποιός τον εξανάγκασε; Δεν θα το αποδώσουμε στην Φύση, αφού εκείνη έχει και σωφροσύνη. Εάν δε επλάσθης με την θέλησιν του Πατρός, έχασες τον Πατέρα σου, διότι είσαι υιός τής θελήσεως και όχι του Πατρός.
Ας χρησιμοποιήσουμε, λέει, την δική σου σοφία στα κτίσματα! Ο Θεός με την θέλησίν Του δημιούργησε τα πάντα ή επειδή επιέσθη; Εάν μεν επιέσθη, έχουμε και εδώ την τυραννία και τον Τύραννο. Εάν όμως έγιναν τα κτίσματα με την θέλησίν του, τότε και αυτά έχασαν τον Θεό. Και περισσότερο από αυτά εσύ, που εφευρίσκεις τέτοια σοφίσματα! Διότι αν δεν είμεθα μεθυσμένοι, μπορούμε να διακρίνουμε τον θέλοντα και την θέληση, τον γεννώντα και την γέννηση, τον λέγοντα και τον λόγον. Τα πρώτα δείχνουν αυτόν που ενεργεί, τα δεύτερα τρόπον τινά την ενέργειαν. Επομένως το θέλημα δεν είναι δημιούργημα της θελήσεως, διότι δεν επακολουθεί οπωσδήποτε κ.ο.κ. Είναι καρπός του προσώπου που θέλει ή γεννά ή λαλεί.

Ανώτερα όμως από όλα αυτά είναι τα του Θεού (μέχρι τώρα μιλούσε για τον άνθρωπο), στον οποίον η γέννησις είναι το ίδιο με την θέλησιν να γεννήση, διότι δεν υπάρχει ενδιάμεσον μεταξύ αυτών».
Και συνεχίζει στην επόμενη παράγραφο: "Θέλεις τώρα κάπως να αστειευθώ και με τον Πατέρα, όπως μου δίνεις το δικαίωμα: Βούλει τι προσπαίξω και τον Πατέρα;"

Αυτή η λέξη, προσπαίξω, είναι η ταφόπλακα των αιρετικών. Διότι δεν καταλαβαίνουν το αστείο, δεν παίζουν, τα παίρνουν όλα κατά γράμμα, είναι σοβαροφανείς! Σαν τους ταγούς που δεν χαμογελούν μιμούμενοι τον Χριστό, μπρος στην ανθρώπινη τραγωδία. Και τί συμπεραίνει ο Γιαγκάζογλου;
Σ.59. «Καθώς θα διαπιστώσουμε στις επόμενες σελίδες, η τελευταία αυτή διάκριση μεταξύ θέλοντος και θελήσεως, προσώπου και ενεργείας, δεν είναι αποφασιστική μόνο για τις υπαρκτικές σχέσεις ελευθερίας του Υιού και του Πνεύματος πρός τον Πατέρα, αλλά επίσης και κατ’ επέκταση για τον χαρακτήρα των ίδιων των θείων ενεργειών, ιδιαιτέρως στην θεολογία του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά». Στην δε σελίδα 98 η πλάνη ολοκληρώνεται : «Ο ενυπόστατος χαρακτήρας των ακτίστων ενεργειών συνιστά το κλειδί για την κατανόηση της Παλαμικής αλλά και σύνολης της ησυχαστικής θεολογίας». Και ολοκληρώνει την πραγματεία του, παραδίδοντας όλη την θεότητα στην Μοναρχία του Πατρός, δηλαδή στα χέρια του Ζηζιούλα.

Σελ. 122: «Η διάκριση ουσίας και ενεργειών στον Παλαμά ερμηνεύεται μονάχα μέσα από τη διάκριση φύσεως και προσώπων, θεμελιώνεται στην περιχώρηση και κοινωνία των ομοουσίων υποστάσεων, που περιέχοντας την θεία ουσία, εκφαίνουν ελεύθερα και προσωπικά τον ενεργειακό της δυναμισμό. Οι άκτιστες ενέργειες στον Θεό δεν είναι απρόσωπες αλλά προσωπικές των υποστάσεων ως ενυπόστατες, και όχι ως αυθυπόστατες. Ο ενυπόστατος αυτός χαρακτήρας των ενεργειών επιτρέπει την προσωπική κοινωνία κτιστού και ακτίστου». Θα γίνουν όλα περισσότερο κατανοητά στην συνέχεια, με την βοήθεια του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά! Θα γίνει επίσης κατανοητή και η καταστροφή που επιφέρει στην Σωτηρία μας, η κατάργηση της ουσίας του Θεού, εκ μέρους της νεοφανούς θεολογίας Ζηζιούλα και Γιανναρά!

Γρ. Παλαμά λοιπόν, Περί θείων ενεργειών, παρ. 10,31! «Προσέτι εκ της ουσίας προέρχεται η ενέργεια, αλλ’ όχι εκ της ενεργείας η ουσία. Και η μια μεν είναι αιτία, η δε άλλη αιτιατή, η μια αυθυπόστατος, η δε άλλη καθ' εαυτήν ανυπόστατος. Διότι όλες οι ενέργειες είναι γύρω από την υπερουσιότητα εκείνη. Ό,τι λέγεται περί Θεού, λέει ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης, είτε από ανθρωπίνην συνήθειαν είτε από την Άγιαν Γραφήν, υποδηλώνει κάτι γύρω από αυτήν την υπερουσιότητα. Κατ’ουσίαν μεν ο Θέος είναι αμέθεκτος, κατά δε την Θεοποιόν Χάριν και ενέργειαν, η οποία και δόξα θεού καλείται, και μετέχεται και βλέπεται από τους αξίους».

Και στην παρ. 21, κάνει την διάκριση που τόσο απαραίτητη είναι σήμερα πλέον: «Ο πολύς εις τα θεία Δαμασκηνός λέγει: καλείται και η ενέργεια ενέργημα και το ενέργημα ενέργεια. Πρέπει δε να γνωρίζομεν ότι άλλο είναι η ενέργεια και άλλο το ενεργητικόν. Ενέργεια δηλ. είναι η δραστική και ουσιώδες κίνησις της φύσεως, ενεργητικόν δε η φύσις από την οποίαν προέρχεται η ενέργεια. Άλλο λοιπόν είναι ουσία και ενέργεια και έτερον ουσία και Φύσις, και είναι αδύνατον να υπάρχη άμοιρος φυσικής ενεργείας ουσία. Διότι η δηλωτική εκάστης ουσίας δύναμις και κίνησης είναι φυσική ενέργεια, την οποίαν στερείται μόνον το μη όν».

Και ερευνώντας με προσοχή το Περί ενώσεως και διακρίσεως του Αγίου, μπορούμε να πιστοποιήσουμε την μεγάλη απάτη.

Αμέσως–αμέσως συναντούμε τον μεγάλο νόμο της Ορθοδόξου Θεολογίας: παρ.5. "Τα θεία και ενώνονται και διακρίνονται, και όλες οι διακρίσεις είναι αντίστοιχες με τις ενώσεις του Θεού και παραμένουν άκτιστοι, εφ' όσον και οι ενώσεις είναι άκτιστοι. Και είναι αδύνατον να ονομάσουμε κάποια από τις διακρίσεις κτιστή, για να μην υποβιβάσουμε σε κτίσμα και την αντίστοιχό της ένωση".

Παρ.18: "Οι Πατέρες ονομάζουν ένωσιν την εντελώς ακατάληπτον εις ημάς Ίδρυσιν και μονήν του Θεού εν εαυτώ, αυτό τούτο το να παραμένη ο Θεός εν εαυτώ και να μην προχωρή καθόλου προς φανέρωσιν και να μην κινείται κατ’ουσίαν. Έτσι, ενώ ονόμασαν διακρίσεις τις θεοπρεπείς προόδους και φανερώσεις, οι πατέρες διάκρισιν επωνόμασαν την κίνησιν του Θεού πρς φανέρωσιν". (ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΤΕΡΟΤΗΤΑ)
Παρ. 20 ."Είς τον έναν τρισυπόστατον Θεόν ανήκει η θέσις των πάντων και το υπέρ πάσαν θέσιν. Τας μεν θέσεις κατέχει όλον αυτό το οποίον είναι περιεκτικώτατον τούτων, η αγαθότητος, διότι παν ό,τι υπάρχει καλόν, είναι ιδικόν της. Παν ό,τι είναι αγαθόν προέρχεται εξ’αυτής. Επομένως ο Θεός, ως δημιουργός και αίτιος τούτων, από αυτάς γινώσκεται και ονομάζεται και κατ’αυτάς θεωρείται εις κάποιαν σχέσιν. Γι’αυτό ονομάζονται και αιτιολογικά: το αγαθόν, το όν, το ζωογόνον, το σοφόν κ.τ.λ.

Κατα την ουσίαν όμως ο Θεός είναι υπερβατικός (υπερεξηρημένος και απολελυμένος) εν σχέσει προς τα πάντα και απρόσιτος, και υπερέχει και των τοιούτων σχέσεων. Είναι λοιπόν κατ’ουσίαν υπέρ πάσαν σχέσιν και μέθεξιν , υπέρ αυτήν ταύτην την αρχήν, ως υπερεξηρημένος πάσης σχέσεως.
Οι υπεροχικές αφαιρέσεις λοιπόν μαζί με τις θέσεις της Θεότητος, όλες και ενωμένως, έχουν περιεκτικώτατον «το όνομα το υπέρ παν όνομα» (Φιλιπ. 2,9).

Στον ένα τρισυπόστατο Θέο λοιπόν ανήκει η θέσις των πάντων και το υπέρ πάσαν θέσιν και η μεταξύ των υποστάσεων μονή και περιχώρισΙς, ολικώς και μονίμως και ανεκφοιτήτως εχομένων (συνεχομένων) αλλήλων, ωστόσο μία είναι και η ενέργεια των τριών υποστάσεων. Μία δηλαδή είναι η κίνησις του θείου θελήματος, ορμωμένη από προκαταρτικόν αίτιον τον Πατέρα, προχωρούσα δια του Υιού και προβαλλομένη εν τω Αγίω Πνεύματι. Πάσα η κτίσις λοιπόν είναι έν έργον των τριών. Με μίαν και την αυτήν θείαν ενέργειαν.
Επειδή δε η θεότης δεν είναι όνομα της ουσίας του Θεού, αλλά της ενεργείας του, δεχόμεθα μίαν και την αυτήν θεότητα των τριών προσκυνητών προσώπων. Η ενέργεια λοιπόν είναι κίνησις ουσίας, αλλ’όχι ουσία! Κίνησις τίνος; Του Θεού. Επομένως και Θεότης του Θεού".

Ο Βαρλαάμ θεωρούσε την Θεότητα του Θεού κτιστή. Και αναγνώριζε μόνον την Φύσιν του Θεού άκτιστον, αλλά όχι την γύρω από αυτήν ενέργειάν της.
Τί κάνει σήμερα η ομάδα του Ζηζιούλα; Αναγνωρίζει μόνον την Θεότητα του Θεού σαν Θεό, την ενέργειαν του Θεού, και απορρίπτει και αρνείται ακόμη και την ύπαρξιν της Φύσεως του Θέου! Της υπερουσίου ουσίας!

Όμως στην φύση του Θεού ανήκουν και οι θείες υποστάσεις καί η εις αλλήλας περιχώρησίς των. Η περιχώρησίς των δε, ας το σημειώσουμε, είναι άκτιστος, αλλά δεν είναι ούτε ουσία ούτε κάποια από τις υποστάσεις.
Ουσιώδης ένωσις λοιπόν και υποστατική διάκρισις είναι πράγματα υπεράγνωστα και υπεράρρητα. Αλλά και τα της αμιγούς και ασυγχύτου συμφυΐας.

Είναι δε εντελώς αμέθεκτα και δια τούτο δεν είναι δυνατόν ούτε υπόδειγμά των να ευρεθή εις την κτίσιν. Και γι’αυτό και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος λέει: «Ενεθυμήθην ήλιον και ακτίνα και φώς, αλλά φοβούμαι μη τυχόν τον μεν πατέρα θεωρήσωμεν φορέα της ουσίας, τα δε άλλα δεν τα θεωρήσωμεν υποστάσεις αλλά τα καταστήσωμεν δυνάμεις του Θεού ενυπαρχούσας εις αυτόν χωρίς προσωπικήν υπόστασιν» (Λόγος Θεολογικός 5,31,32).
Παρ. 30: "Αι ουσιώδεις ενέργειαι του Θεού είναι κάτι διαφορετικόν από την ουσίαν. Όπως λοιπόν το μάτι, ακόμη και όταν ο ήλιος δεν υπάρχει, κρατά την δυνατότητα τού να ενωθεί με το Φώς, όπως και η θέρμη του Φωτός δεν εγκαταλείπει όσα ωφελούνται από αυτή, έτσι μόνον οι εγγίσαντες το υπερφυές και θειότατον Φώς δύνανται να μετέχουν ειλικρινώς της θεοποιού χάριτος και δι’αυτής να ενωθούν με τον Θεόν. Όλα δε τα άλλα είναι αποτελέσματα της δημιουργικής ενεργείας, χάριτι μεν εκ μή όντων προηγμένα, δηλονότι δωρεάν, μη φωτισμένα δε δια της χάριτος (κατηγλαϊσμένα), η οποία είναι επώνυμον της λαμπρότητος του Θεού".

Έτσι λοιπόν η θεολογία του Ζηζιούλα ονομάζει μόνον όσα περιέχονται στο Περί θείων ονομάτων του Αρεοπαγίτη, απορρίπτοντας το υπόλοιπον του Θεού.
Υπάρχει λοιπόν η κοινή άκτιστος ενέργεια των προσώπων της Αγίας Τριάδος και η ενέργεια της Χάριτος του πνεύματος, η οποία δίδεται με μέτρο από τις υποστάσεις του Θεού. Και οι μέν ουσιώνουν, οι δε θεώνουν ή ενώνουν.

Και για να μην πιστεύουμε τις διάφορες ανοησίες που κυκλοφορούν, πως ο Απόστολος Παύλος, στον Τρίτο ουρανό, είδε πάλι το Φώς που τον τύφλωσε στον δρόμο προς την Δαμασκό, ας δούμε τί λέει ο Κάλλιστος Αγγελικούδης, στο Περί ενώσεως με τον Θεό, στον 5ο Τόμο της Φιλοκαλίας, Παρ. 82!
«Ο θεωρητικός βίος με τη βοήθεια του Ζωοποιού Πνεύματος, γεμίζει μυστικά τον θεωρό από πολλά και θαυμαστά νοητά θεάματα....κάποτε δε κάνει τον νου να σταθεί θαυμαστά στην προσωπική θέα της Τριάδος, ενώ άλλοτε τον απασχολεί έκπληκτο στη Θεωρία του Ιησού και της ένσαρκης οικονομίας Του και των θαυμαστών μυστηρίων που ακολουθούν. Αλλά και τότε, ύστερα απο πολλά και μακάρια θεάματα, δεν τον εγκαταλείπει στη θεωρία αν δεν τον εισαγάγει φωτισμένο και σε αυτούς ακόμα τους κόλπους του Θεού με παράδοξο τρόπο -τί εξαίσια χάρη-, σε μία αληθινή κατάπαυση και ανέκφραστη ανάπαυση και υπερφυσική πνευματική τροφή, για να μην πω μέθη, των αγαθών του Θεού. Στους κόλπους εκείνους τους υπερευλογημένους, που έχουν πολύ βάθος θείων μυστικών και προσεγγίζουν επαρκώς την αίσθηση της υπερουσιότητας του Θεού».

Η αγέλη των Λύκων της ομάδος του Ζηζιούλα, που κατασπάραξε τα πάντα στο διάβα της, μας άφησε και με μισό Θεό, καταργώντας την ουσία. Νομίζουμε ότι το φανερώσαμε με κάποια επάρκεια. Έτσι όπως η ευχαριστιακή εκκλησιολογία απέκοψε την άφεση αμαρτιών, η θεολογία της κοινωνίας και της ετερότητος μάς αφήνει χωρίς θεογνωσία και χωρίς την χάρη που σώζει, αλλά μόνον με τις ενέργειες που ουσιώνουν, ίσως και ούτε με αυτές. Τί να τις κάνει άλλωστε, όταν φωτίζεται από τα έσχατα;

Αμέθυστος

Ἐκκλησιαστικός σάλος μέ τά Ἱερά Ἡσυχαστήρια

Γιῶργος Θεοχάρης

ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ; ΠΟΙΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ ΝΑ ΤΑ΄΄ΕΛΕΓΧΟΥΝ΄΄ ...;

Ὁ νέος κανονισμός λειτουργίας γιά τά Ἱερά Ἠσυχαστήρια θά ἐγκριθεῖ σέ ἡμερίδα στίς 15 Μαρτίου χωρίς νά ὑπάρχει ἐκπρόσωπος τῶν Ἡσυχαστηρίων ἐνῶ ἡ διοργάνωση τῆς γίνεται ἐν ἀγνοία τῶν περισσοτέρων ἡσυχαστηρίων καθώς δέν εἰδοποιήθηκαν ἀπό τήν Ἱερά Σύνοδο καί τήν Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν, σύμφωνα μέ τήν παρακάτω ἀνοιχτή ἐπιστολή.Τί ἐπείγουσα διαδικασία εἶναι αὐτή; Κρύβει μήπως καί πολιτικές σκοπιμότητες;Μέ ἀφορμή τήν ἐν λόγω ἐξέλιξη ὁ δικογόρος κ. Ἰώαννης Κανελλόπουλος, ἐκπρόσωπος Ἡσυχαστηρίων, ἀπέστειλε ἀνοιχτή ἐπιστολή προς ὅλους τους ἐμπλεκόμενους.

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΕΚΚΛΗΣΗ

Τοῦ δικηγόρου Ἰωάννου Κανελλόπουλου

Πρός...

1)Τόν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος Κ. Ἱερώνυμο

2) Τά μέλη τῆς Συνοδικῆς ἐπιτροπῆς ἐπί τοῦ μοναχικοῦ βίου

3) Τούς Σεβασμιωτάτους Ἀρχιερείς τῆς Δ.Ι.Σ.

4)Πρός ἅπαντάς τους Ἀρχιερεῖς τῶν ἱερῶν μητροπόλεων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

5) Ἀρχιμανδρίτη Μεθόδιο Κρητικό, εἰσηγητή τῆς συνοδικῆς ἐπιτροπῆς ἐπί τοῦ μοναχικοῦ βίου

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

1)Εἰς τά ἐν Ἑλλάδι ἱερά Ἡσυχαστήρια

2)Εἰς τίς ἐν Ἑλλάδι ἱερές μονές

3)Εἰς τόν ἡμερήσιο καί περιοδικό τύπο

4) Διαδικτυακούς τόπους καί ἐκκλησιαστικά πρακτορεῖα

Δευτέρα 05-03-2012

Μακαριώτατε, Ἅγιοι ἀρχιερεῖς εὐλογεῖτε,

Δία τῆς παρούσης ἀναφέρομαι πρός Ὑμᾶς, καθότι ὅπως πληροφοροῦμαι τήν προσεχῆ Πέμπτη 15 Μαρτίου τρέχοντος ἔτους, ἔχετε προγραμματίσει ἡμερίδα, γιά τήν ἔγκριση νέου κανονισμοῦ ?Περί τῶν ἐν Ἑλλάδι

Ὀρθοδόξων Ἱερῶν Ἡσυχαστηρίων?.

Μετά ἀπό ἐπικοινωνία πού εἶχα μέ πολλά Ἡσυχαστήρια, διεπίστωσα, ὅτι οἱ περισσότερες ἀδελφότητες αὐτῶν, ἔχουν παντελῆ ἄγνοια τῆς ἐν λόγω προγραμματισθείσης ἡμερίδος, καθότι δέν ἔλαβαν ἕως τώρα οὐδεμία πρόσκληση, ἐνῶ συγχρόνως ἐξέφραζαν τήν εὔλογη ἀπορία τους γιά τήν ἐπιλογή τοῦ χρόνου, ἐν μέσω δηλαδή τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς.

Στήν παράδοση τοῦ μοναχισμοῦ,ἡ Μεγάλη καί Ἁγία Τεσσαρακοστή, ἔχει ἐξέχουσα σημασία, ἀκόμα καί ἐμεῖς οἱ κατά κόσμον Χριστιανοί,ἔχουμε ἐκ τῶν γονέων μας καί τῶν παππούδων μᾶς γαλουχηθεῖ, ὅτι αὐτές τίς ἡμέρες καί ἐμεῖς πρέπει νά περιορίζουμε τίς ἄσκοπες ἐξόδους μας καί νά βρίσκομεν εὐκαιρίας γιά ἀναχώρηση πρός τάς Ἱερᾶς Μονάς καί τά Ἱερά Ἡσυχαστήρια,διά τήν πνευματικήν ἀνάτασή μας. Οἱ δέ μοναχοί τηροῦν μέ πολύ αὐστηρότητα, τό ἡσυχαστικό πνεῦμα καί πρόγραμμα, πηγαίνοντας ἀπό τό κελί τούς εἰς τήν ἐκκλησία καί πάλι εἰς τό κελί τους, ἀποφεύγοντας τάς συντυχίας καί μέ αὐτούς ἀκόμα τούς μοναχούς της Ἱερᾶς Μονῆς τους. Οἱ δέ παλαιότεροι μοναχοί τηροῦντες αὐστηρότερον τάς παραδόσεις, ἄφηναν καί αὐτᾶς τά ἰδίας Ἱερᾶς Μονάς καί ὁδηγοῦντο εἰς τήν ἐσωτέραν ἔρημο καί ἐπέστρεφον τήν Κυριακή τῶν Βαΐων.

Δέν μποροῦμε νά κατανοήσουμε ποιός ὁ λόγος πού οἱ «ἐνδιαφερόμενοι» γιά τόν Ἡσυχαστικό (περί Ἡσυχαστηρίων ὁ λόγος) μοναχισμό δέν καταθέτουν στοιχειώδη σεβασμό στίς αἰώνιες παραδόσεις τοῦ μοναχισμοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας καί καλοῦν ἀπό ὅλη τήν Ἑλλάδα, τίς μοναχές καί τούς μοναχούς, ἐν τῷ μέσω τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, στήν Ἀθήνα, γιά συζητήσεις καί διαλόγους καί μάλιστα νομοκανονικούς.

Τί ἐπείγουσα διαδικασία εἶναι αὐτή; Καί ποιός σοβαρός λόγος ὑφίσταται ὥστε νά καταπατοῦνται «ὅρια αἰώνια ἅ ἔθεντο οἱ πατέρες ὑμῶν;»

Ἀληθεύει ὅτι αὐτό ἐμεθοδεύθη, προκειμένου αὐτός ὁ κανονισμός νά προλάβει νά περάσει ἀπό αὐτή τή Βουλή καί αὐτή τήν κυβέρνηση, πού πέρασε γιά τήν πατρίδα μᾶς νομοθετήματα πού ὑποθηκεύουν καί τό μέλλον τῆς πατρίδος καί τό δικό μας καί τῶν παιδιῶν μας καί φυσικά δέν ἔχει εὐαισθησίες τέτοιες, πού νά τήν ἐμποδίσουν νά ὑποθηκεύσει καί τό μέλλον τῶν Ἱερῶν Ἡσυχαστηρίων;

Τό βέβαιο πάντως εἶναι ὅτι μόλις δύο ἑβδομάδες πρίν τήν ἡμερίδα τῆς 15-03-2012, ἐνημερώθηκαν μερικά μόνον ἡσυχαστήρια διά τήν ἡμερίδα, ἐνῶ ἄλλα, δέν ἔχουν καν κληθεῖ νά καταθέσουν τάς ἀπόψεις τῶν καί ἀγνοοῦν πλήρως αὐτή τή διαδικασία.

Μάλιστα, ὅπως προκύπτει ἀπό τό πρόγραμμα τῆς ἡμερίδος, προβλέπεται κατά τήν διάρκεια αὐτῆς, πρόγευμα καί γεῦμα, ἀλλά δέν προβλέπεται κανένας εἰσηγητής ἐκ μέρους τῶν Ἱερῶν Ἡσυχαστηρίων. Ὁ μόνος εἰσηγητής πού προβλέπεται εἶναι ἐκ μέρους τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὁ σεβαστός π. Μεθόδιος Κρητικός, ἡ εἰσήγηση τοῦ ὁποίου εἶναι ἀπό τήν πλευρά τῶν προωθούντων τόν νέο κανονισμό ἐπισκόπων, ἐνῶ οἱ ἐκπρόσωποι τῶν Ἡσυχαστηρίων, στεροῦνται εἰσηγητοῦ καί δέν τούς ἔχει κοινοποιηθεῖ οὔτε καν ἡ εἰσήγησις, ἐπί τῆς ὁποίας καλοῦνται νά προσέλθουν καί νά τοποθετηθοῦν, μέ ἀποτέλεσμα ,ἄφ?ἑνός μέν νά στεροῦνται τῆς στοιχειώδους δυνατότητος νά προετοιμασθοῦν, ὥστε νά τοποθετηθοῦν ἐπί τῶν θέσεων τῆς εἰσηγήσεως, ἄφ?ἑτέρου δέ, ὅσοι ἐκπρόσωποι τῶν Ἱερῶν Ἡσυχαστηρίων προσέλθουν στήν ἡμερίδα καί γιά πρώτη φορά ἀκούσουν τά τῆς εἰσηγήσεως, θά ὀφείλουν γιά ἕνα τέτοιο μεγίστης σημασίας ζήτημα, νά θέσουν ὕπ?ὄψιν τῶν Γεροντικῶν τους συνάξεων τό περιεχόμενο τῆς εἰσηγήσεως, νά λάβουν νόμιμα ἀπόφαση ἀπό τήν γεροντική σύναξη τοῦ Ἡσυχαστηρίου τους, σύμφωνα μέ τόν κανονισμό πού διέπονται καί στήν συνέχεια ἐκφέρουν τάς νομίμως ἐκπεφρασμένας εἰς τάς γεροντικᾶς συνάξεις, ἀπόψεις τῶν.

Ἐφόσον ὁ εἰσηγητής ὁρίζεται ἐκ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου γιά τήν προώθηση τοῦ νέου κανονισμοῦ τῶν Ἱερῶν Ἡσυχαστηρίων, δίκαιο καί εἰλικρινές θά εἶναι, ὁ εἰσηγητής νά εἶναι Ἐπίσκοπος καί μάλιστα ἐκ τῶν ἀσκούντων πιέσεις γιά τήν προώθηση τοῦ νέου κανονισμοῦ, ἀπό δέ τήν πλευρά τοῦ π. Μεθοδίου, φρονοῦμε ὅτι, ἡ θά ἔπρεπε νά εἶναι εἰσηγητής τῶν Ἡσυχαστηρίων, ἐάν αὐτά τόν ἐπέλεγαν, ἡ θά ὤφειλε, νά μήν δεχθεῖ, ἡγούμενος ὧν Ἡσυχαστηρίου, νά δίδει ἄλλοθι στούς ἐπισκόπους, ὥστε νά ἐπικαλοῦνται στήν συνέχεια ὅτι ὁ εἰσηγητής ἦταν καθηγούμενος Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου, πού ὅμως οὔτε καν τήν εἰσήγησή του ἕως σήμερα, δέν κοινοποίησε στά Ἡσυχαστήρια.

Φρονοῦμε ὅτι ὁ π. Μεθόδιος, σεβόμενος τό πλῆθος τῶν Ἱερῶν Ἡσυχαστηρίων, θά κατανοήσει ὡς «Μεθόδιος», τήν «Μεθόδευσιν» τῶν προωθούντων τόν νέο κανονισμό καί φερόμενος τίμια ,πνευματικά καί ἠθικά θά παραιτηθεῖ ἀπό εἰσηγητής. Ὅταν τά θέματα ἀφοροῦν τό γενικό καλό καί πλῆθος μοναστικῶν καθιδρυμάτων, τό θέμα τῆς ὑπακοῆς δέν θά πρέπει νά εἶναι ἀδιάκριτο, δέν μπορεῖ νά πιστεύει κανείς ὅτι ὀφείλει νά κάνει ὑπακοή καί σέ τέτοιου τύπου μεθοδεύσεις, ὅταν μάλιστα εἶναι «Μεθόδιος».

Αὐτά, ὅσον ἀφορᾶ τήν ὀρθότητα τῆς διαδικασίας, ὡς πρός τήν οὐσία τοῦ θέματος θά ἐπανέλθωμε.

Εὐελπιστοῦντες Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς, ὅτι δέν θά παραβλέψετε τήν ἔκκληση μᾶς αὐτή, παρακαλοῦμε ὅπως ἀναβάλλετε τήν ἡμερίδα, διά εὐθετότερο χρόνο, ἀφοῦ προηγουμένως, ἔχει ὁριστεῖ ἐκ μέρους τῶν Ἱερῶν Ἡσυχαστηρίων, τριμελής ἐπιτροπή, ἡ ὁποία θά ἐκφράζει καί θά ἐκπροσωπεῖ τά ἐν Ἑλλάδι Ἱερά Ἡσυχαστήρια κατά τήν διαδικασία αὐτή καί ὑπό τήν προϋπόθεση βεβαίως,ὅτι θά ἔχουν λάβει προηγουμένως ,ὅλα τά Ἡσυχαστήρια, τάς εἰσηγήσεις ,τόσο τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπί τοῦ Μοναχικοῦ βίου ὅσο καί τήν εἰσήγηση τῆς τριμελοῦς ἐπιτροπῆς τῶν, ὥστε νά δύνανται νά τοποθετηθοῦν ἔπ΄αὐτῶν, οἱ Γεροντικές Συνάξεις τῶν.

Μετά σεβασμοῦ καί τιμῆς

Ἰωάννης Κανελλόπουλος
-ellhnismos.gr

Καλό Παράδεισο Δόμνα....σευχαριστούμε!!!

Καταπληκτική εκτέλεση του πολυτραγουδισμένου αυτού τραγουδιού, συνδυασμένη με μια πολυτάλαντη ορχήστρα. Ο αυθορμητισμός σου, συνυφασμένος με την παραδοσιακή ενδυμασία Δόμνα, σίγουρα κατέπληξαν τους ομογενείς μας στο Sydney, που, έχω την πεποίθηση, ότι θα το θυμούνται ακόμη.

Σ' ευχαριστούμε Δόμνα, που ξεκινώντας από τις παράγκες των προσφύγων της Καισαριανής, έβαλες σκοπό της ζωής σου να διατηρήσεις άσβεστη την πολιτιστική τους κληρονομιά και τις μνήμες τους. Και το πέτυχες!

Λόγος εις την Β’ Κυριακή των Νηστειών (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Πηγή: Αμέθυστος

(Ευαγγέλιο: Μαρκ. β' 1-12)

Την περασμένη Κυριακή ακούσαμε το ευαγγέλιο που αναφέρεται στη θαυμαστή ισχύ που έχει η μεγάλη και δυναμική παρουσία του Χριστού. Ο Ναθαναήλ αμφισβητούσε τα λόγια του αποστόλου Φιλίππου πως είχε εμφανιστεί στον κόσμο ο από πολλού αναμενόμενος Μεσσίας, στο πρόσωπο του Ιησού του από Ναζαρέτ. Ο Ναθαναήλ όμως, με το που βρέθηκε κατά πρόσωπο με τον ίδιο τον Κύριο, αμέσως τον αναγνώρισε και τον ομολόγησε ως Υιό του Θεού και ως Βασιλιά του Ισραήλ. Το σημερινό ευαγγέλιο μας μιλάει για τις μεγάλες προσπάθειες και τον αγώνα που κατέβαλαν άνθρωποι με πραγματική πίστη για να παρουσιαστούν μπροστά στον Κύριο.

Τέσσερις άνθρωποι μετέφεραν έναν συνάνθρωπο ή φίλο τους που ήταν παραλυτικός. Τον μετέφεραν με το κρεβάτι του, αφού ήταν τόσο αδύνατος κι αβοήθητος, ώστε δε θα μπορούσε να μεταφερθεί διαφορετικά. Μάταια όμως προσπαθούσαν να περάσουν ανάμεσα από το πυκνό πλήθος και να πλησιάσουν τον Κύριο. Κι αφού αυτό δεν μπορούσαν να το κατορθώσουν, ανέβηκαν στην οροφή τής οικίας, την άνοιξαν, και με μεγάλη προσπάθεια κατέβασαν το κρεβάτι οπού κείτονταν ο άρρωστος και το ακούμπησαν μπροστά στα πόδια τού θαυματουργού Ιατρού. Τόσο μεγάλη ήταν η πίστη τους στο Χριστό.

«Ιδών δε Ιησούς την πίστιν αυτών λέγει τώ παραλυτικώ΄ τέκνον, αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου» (Μάρκ. Β’ 5). Οι αμαρτίες σου συγχωρούνται, είπε ο Ιησούς στον παραλυτικό. Ο Χριστός δεν περίμενε ν’ ακούσει να εκφράζεται με λόγια η πίστη τους. Την είδε. Η πνευματική Του όραση εισχώρησε στα μύχια τής ανθρώπινης καρδιάς. Και κει, στα βάθη της, είδε τη μεγάλη τους πίστη. Με τα σωματικά Του μάτια είδε τις προσπάθειες και τον αγώνα τους να φέρουν τον άρρωστο άνθρωπο μπροστά Του. Η πίστη τους επομένως ήταν ολοφάνερη.

Η απιστία των γραμματέων που παρευρίσκονταν στο γεγονός αυτό ήταν επίσης ολοφάνερη στον Κύριο. «Τί ούτος ούτω λαλεί βλασφημίας; Τίς δύναται αφιέναι αμαρτίας ει μη εις ο Θεός;» (Μάρκ. Β’ 8). Αυτός βλασφημεί, έλεγαν μέσα τους. Ποιός άλλος, εκτός από το Θεό, μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες;

Ο Κύριος «επιγνούς τω πνεύματι αυτού ότι ούτως αυτοί διαλογίζονται εν εαυτοίς, είπεν αυτοίς΄ τί ταύτα διαλογίζεσθε εν ταις καρδίαις υμών;» (Μάρκ. Β’ 8). Ο Κύριος γνώριζε αυτά που σκέφτονταν κι άρχισε να τους επιτιμά με ήρεμο τρόπο. Γιατί σκέφτεστε τέτοια πράγματα; Ο Κύριος διαβάζει τις πονηρές καρδιές το ίδιο εύκολα που διαβάζει και τις αγνές. Όπως αναγνώρισε αμέσως την αγνή και καθαρή καρδιά τού Ναθαναήλ, που δεν είχε πονηριά και δόλο, έτσι αναγνώρισε αμέσως τις ακάθαρτες καρδιές των γραμματέων, που ήταν γεμάτες δόλο. Για να τους δείξει λοιπόν πως έχει εξουσία τόσο στα σώματα όσο και στις ψυχές των ανθρώπων, τόσο να συγχωρεί αμαρτίες όσο και να θεραπεύει τα άρρωστα σώματα, ο Κύριος λέει στον παραλυτικό: «σοι λέγω, έγειρε και άρον τον κράβαττόν σου και ύπα­γε εις τον οίκον σου» (Μάρκ. β' 11). Και μπροστά σε τέτοιο εξουσιαστικό λόγο, ο άρρωστος άνθρωπος «ηγέρθη ευθέως, και άρας τον κράβαττον εξήλθεν εναντίον πάντων, ώστε εξίστασθαι πάντας και δοξάζειν τον Θε­όν λέγοντας ότι ουδέποτε ούτως είδομεν» (Μάρκ. Β’ 12). Ο παράλυτος άνθρωπος σηκώθηκε αμέσως, έβαλε το κρεβάτι στον ώμο του και πέρασε μπροστά απ’ όλους. Κι όλοι θαύμασαν και δόξασαν το Θεό λέγοντας: τέτοια γεγονότα ποτέ μας δεν είδαμε.
_____________

Ας δούμε τώρα πόσες θαυμαστές δυνάμεις φανερώνει διά μιας ο Κύριος:

Διαβάζει τις καρδιές των ανθρώπων και σε μερικές διακρίνει την πίστη, ενώ σε άλλες το δόλο.

Συγχωρεί στην ψυχή τις αμαρτίες και την κάνει υγιή, καθαρή από την πηγή τής αρρώστιας και της αναπηρίας.

Αποκαθιστά την υγεία στο άρρωστο και παραλυτικό σώμα με τη δύναμη του λόγου Του.

Πόσο μεγάλη, πόσο φοβερή και πόσο θαυμαστή και ζωοδότρα είναι η παρουσία τού ζώντος Κυρίου!

Ας έρθουμε όμως κι ας σταθούμε μπροστά στην παρουσία του ζώντος Κυρίου. Το πιο σπουδαίο πράγμα στο δρόμο τής σωτηρίας είναι να προσεγγίσουμε με πίστη την παρουσία τού Κυρίου, να τη νιώσουμε.Μερικές φορές έρχεται και μας αποκαλύπτεται ο ίδιος ο Κύριος. Έτσι πήγε στη Μάρθα και τη Μαρία στη Βηθανία, έτσι ξαφνικά εμφανίστηκε στον απόστολο Παύλο στο δρόμο προς τη Δαμασκό, σε άλλους αποστόλους στη θάλασσα της Γαλιλαίας και στο δρόμο προς τους Εμμαούς, στην οικία όπου μπήκε «κεκλεισμένων των θυρών», στη Μαρία τη Μαγδαληνή στον κήπο και σε πολλούς αγίους σε όνειρα ή οράματα.Μερικές φορές παρουσίασαν οι απόστολοι ανθρώπους στον Κύριο, όπως ο Ανδρέας έφερε τον Πέτρο κι ο Φίλιππος το Ναθαναήλ. Οι διάδοχοι των αποστόλων κι οι ιεραπόστολοι έφεραν στο Χριστό χιλιάδες, εκατομμύρια ανθρώπους κι άλλες φορές ο ένας πιστός έφερνε τον άλλο. Αλλά και άγνωστοι άνθρωποι μερικές φορές προσπάθησαν πο­λύ μόνοι τους να πλησιάσουν τον Κύριο, όπως στην περίπτωση των τεσσάρων που άνοιξαν την οροφή τού σπιτιού για να φέρουν τον παραλυτικό φίλο τους μπροστά Του.

Αυτοί είναι οι τρεις τρόποι με τους οποίους οι άνθρωποι μπορούν να παρουσιαστούν στον Κύριο. Εκείνο που πρέπει να κάνουμε εμείς είναι να προσπαθήσουμε πολύ και ν’ αγωνιστούμε για να βρεθούμε μπροστά Του, ώστε να μας βοηθήσει κι Εκείνος να τον προσεγγίσουμε και να μας φωτίσει. Πρέπει ν’ ακολουθήσουμε τους τρείς αυτούς τρόπους σε αντίθετη πορεία. Αυτό σημαίνει πως πρέπει με πίστη και ζήλο να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να βρεθούμε μπροστά στον Κύριο. Μετά ν’ ακολουθήσουμε την κλήση και τις εντολές τής αγίας αποστολικής Εκκλησίας, της Εκκλησίας των πατέρων και των διδασκάλων. Και τελικά, αφού θα έχουμε εκπληρώσει τους δύο πρώτους όρους, θα πρέπει να περιμένουμε με πίστη κι ελπίδα στο Θεό να μας παρουσιαστεί, κι η παρουσία Του να μας φωτίσει, να μας ενισχύσει, να μας θεραπεύσει και να μας σώσει.

Το μέγεθος των προσπαθειών που πρέπει να καταβάλουμε για ν’ ανοίξουμε το δρόμο που μας οδηγεί στην παρουσία του Θεού, φαίνεται από το παράδειγμα των τεσσάρων αυτών αντρών. Δε δίστασαν ν’ ανέβουν στην οροφή τού σπιτιού, για να κατεβάσουν και να παρουσιάσουν μπροστά στον Κύριο τον άρρωστο φίλο τους. Δεν έκαναν πίσω ούτε από ντροπή ούτε από φόβο. Το παράδειγμα αυτό του μεγάλου ζήλου τους είναι όμοιο με το παράδειγμα της χήρας που ζητούσε πιεστικά και φορτικά από τον άδικο κριτή να τη δικάσει και να την προστατέψει από τον αντίδικό της (βλ. Λουκ. ιη' 1 -5). Αυτό σημαίνει πως πρέπει να τηρούμε την εντολή τού Κυρίου και να κραυγάζουμε μέρα και νύχτα, ωσότου μας ακούσει. «κρούετε και ανοιγήσεται υμίν» (Ματθ. ζ' 7), είπε ο Κύριος. Αυτή είναι η εξήγηση που έχουν τα λόγια τού Χριστού: «Η βασιλεία τού Θεού βιάζεται και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν» (Ματθ. ια’ 12).

Ο Κύριος ζητά απ’ όλους τους πιστούς Του να καταβάλουν κάθε προσπάθεια, να εξαντλήσουν τη δύναμή τους, να εργαστούν όσο κρατά η ημέρα, να προσεύχονται αδιάλειπτα, να ζητήσουν, να κρούσουν, να νηστέψουν και να κάνουν αμέτρητα έργα ελέους. Κι όλ’ αυτά ώστε η βασιλεία των ουρανών - η μεγάλη, φοβερή και ζωοποιός παρουσία τού Θεού - ν’ ανοιχτεί γι’ αυτούς. «Αγρυπνείτε ουν εν παντί καιρώ, είπε ο Κύριος, ίνα καταξιωθήτε... σταθήναι έμπροσθεν του υιού τού ανθρώπου» (Λουκ. κα' 36). Νά ’χετε προσοχή και εγρήγορση στην καρδιά σας, για να μην προσκολληθεί στα γήινα. Νά ’χετε εγρή­γορση στις σκέψεις σας, για να μη σας οδηγούν μακριά από το Θεό. Να προσέχετε τα έργα σας, να διπλασιάζετε τα τάλαντά σας, μην τ’ αφήσετε να λιγοστέψουν ή να εξαφανιστούν εντελώς. Ν’ αγρυπνείτε διαρκώς, ώστε ο θάνατος να μη σας βρει απροετοίμαστους και αμετανόητους στην αμαρτία σας. Η ορθόδοξη πίστη μας αυτή είναι: ενεργός, προσευχητική, γρηγορούσα. Αναλώνεται στα δάκρυα και τους αγώνες. Καμιά άλλη πίστη δε ζητάει τέτοιον αγώνα από τους πιστούς για ν’ αξιωθούν να σταθούν μπροστά στον Υιό τού Θεού. Ο Κύριος και Σωτήρας μας ζητάει τον αγώνα αυτόν από τους πιστούς. Η Εκκλησία επαναλαμβάνει τις εντολές Του από αιώνα σε αιώνα, από γενιά σε γενιά, φέρνοντας σαν παράδειγμα στους πιστούς τους απειράριθμους και μεγάλους πνευματικούς αγωνιστές που τήρησαν το νόμο του Χριστού κι αξιώθηκαν ν’ αποκτήσουν δόξα και ανέκφραστη δύναμη τόσο στον ουρανό όσο και στη γη.

Δεν πρέπει όμως από την άλλη μεριά να πέσουμε στην πλάνη και να νομίσουμε πως από μόνες τους όλες οι προσπάθειες του ανθρώπου κι όλοι οι αγώνες του μπορούν να τον σώσουν. Δεν πρέπει να πιστέψουμε πως ο άνθρωπος με τις προσπάθειες και τον αγώνα του θα μπορέσει μόνος του να παραστεί μπροστά στο ζώντα Θεό. Αν ο Θεός δεν το θελήσει, κανένας θνητός δεν μπορεί να δει το πρόσωπό Του. Ο ίδιος ο Κύριος που καθόρισε τον αγώνα και τις προσπάθειες του ανθρώπου, λέει: «Όταν ποιήσητε πάντα τα διαταχθέντα υμίν, λέγετε ότι δούλοι αχρείοι εσμεν, ότι ο ωφείλομεν ποιήσαι πεποιήκαμεν» (Λουκ. ιζ' 10). Και σε κάποιο άλλο σημείο λέει: «Ουδείς δύναται ελθείν πρός με, εάν μη ο πατήρ ο πέμψας με ελκύσει αυτόν» (Ιωάν. στ' 44). Κι αλλού πάλι: «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» (Ιωάν. ιε' 5). Κι ο απόστολος Παύλος για το ίδιο θέμα: «Χάριτί εστε σεσωσμένοι» (Εφ. β' 5).

Μετά απ’ όλ’ αυτά τί μπορούμε να πούμε; Μήπως πρέπει να σκεφτούμε πως είναι μάταιοι όλοι οι αγώνες κι οι προσπάθειες που κάνουμε για τη σωτηρία μας; Μήπως πρέπει να τα εγκαταλείψουμε όλα και να περιμένουμε από τον ίδιο τον Κύριο, με τη δύναμη και την εξουσία που έχει, να μας παρουσιάσει ενώπιόν Του; Δε λέει ο προφήτης Ησαϊας πως «ως ράκος αποκαθημένης πάσα η δικαιοσύνη ημών» (ξδ' 6); Τί πρέπει να κά­νουμε τότε; Να εγκαταλείψουμε κάθε προσπάθειά μας, όλους τους αγώνες μας; Μα τότε δε θα γίνουμε ίδιοι με τον οκνηρό δούλο, που έσκαψε και έκρυψε το τάλαντο που του εμπιστεύτηκε ο Κύριος στη γη, και τον οποίο επέπληξε ο Κύριος με τα λόγια, «πονηρέ δούλε και οκνη­ρέ!» (Ματθ. κε' 26);

Πρέπει να σοβαρευτούμε και ν’ ασκηθούμε στην τήρηση όλων των εντολών τού Κυρίου. Πρέπει να καταβάλλουμε ό,τι είναι δυνατό από την πλευρά μας, μα ανήκει στη δύναμη του Θεού να ευλογήσει τις προσπάθειές μας και να μας παρουσιάσει ενώπιόν Του. Ο απόστολος Παύλος έχει δώσει μια πολύ καλή εξήγηση πάνω σ’ αυτό το θέμα. Λέει: «Εγώ εφύτευσα, Απολλώς επότισεν, αλλ’ ο Θεός ηύξανεν ώστε ούτε ο φυτεύων εστί τι ούτε ο ποτίζων, αλλ ’ ο αυξάνων Θεός» (Α' Κορ. γ' 6-7). Όλα επομένως εξαρτιώνται από το Θεό, από τη δύναμη, τη σοφία και το έλεός Του. Εμείς πρέπει να φυτεύουμε και να ποτίζουμε. Δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε τα καθήκοντά μας αυτά, γιατί διαφορετικά θα κινδυνεύσουμε να καταδικαστούμε στον αιώνιο θάνατο.

Το καθήκον τού γεωργού είναι να σπέρνει και να ποτίζει. Από το Θεό όμως, από τη δύναμη, τη σοφία και το έλεός Του, εξαρτάται αν ο σπόρος θα ριζώσει ή όχι, αν θ’ αναπτυχθεί και θα βγάλει καρπούς.

Είναι χρέος τού επιστήμονα να ερευνά και να ψάχνει, μα ανήκει στο Θεό, στη δύναμη, τη σοφία και το έλεός Του, αν η γνώση θα του αποκαλυφτεί ή όχι.

Είναι καθήκον των γονιών ν’ αναθρέψουν τα παιδιά τους και να τα μάθουν το φόβο τού Θεού, μα είναι στη δύναμη, τη σοφία και το έλεός Του ο χρόνος της ζωής τους.

Είναι χρέος των ιερέων να διδάσκουν, να παρακαλούν, να επιτιμούν και να καθοδηγούν τους πιστούς. Το αν οι προσπάθειές τους θα καρποφορήσουν όμως είναι στη δύναμη, τη σοφία και το έλεος τού Θεού.

Είναι καθήκον όλων μας να προσπαθήσουμε και ν’ αγωνιστούμε για ν’ αξιωθούμε να σταθούμε μπροστά στον Υιό του Θεού, ανήκει όμως στη δύναμη, τη σοφία και το έλεός Του αν θα μας επιτραπεί να τον πλησιάσουμε.
___________________

Δεν πρέπει ν’ αγωνιζόμαστε χωρίς ελπίδα στο έλε­ος του Θεού.Εύχομαι όλες μας οι προσπάθειες να φωτίζονται από το φώς τής ελπίδας πως ο Κύριος είναι κοντά μας, δίπλα μας. Πως θα μας δεχτεί μπροστά στο φώς τού προσώπου Του. Δεν υπάρχει πιο βαθιά και πιο ανεξάντλητη πηγή από το έλεος τού Θε­ού. Όταν ο Ασωτος Υιός μετάνιωσε για την τρομερή πτώση του στο επίπεδο των χοίρων, ο εύσπλαχνος πατέρας έτρεξε να τον συναντήσει, τον αγκάλιασε και τον συχώρεσε. Ο Θεός δεν αποκάμει να τρέχει για να συναντήσει τα μετανιωμένα παιδιά Του. Απλώνει το χέρι Του σε όλους εκείνους που θέλουν να γυρίσουν κοντά Του. «Εξεπέτασα τας χείρας μου όλην την ημέραν προς λαόν απειθούντα και αντιλέγοντα», είπε ο Κύριος για τους Ιουδαίους (Ησ. ξε' 2). Αν ο Κύριος απλώνει το χέρι Του στους απειθούντες και τους αντιλέγοντες, δε θα το κάνει στον υπάκουο; Ο υπάκουος προφήτης Δαβίδ λέει: «Προωρώμην τον Κύριον ενώπιόν μου διαπαντός, ότι εκ δεξιών μού εστιν, ίνα μη σαλευθώ» (Ψαλμ. ιε' 9). Σ’ εκείνους που αγωνίζονται για τη σωτηρία τους, ο Κύριος δεν αρνείται την παρουσία Του.

Δεν πρέπει να λογαριάζουμε μάταιες τις προσπάθειές μας, όπως κάνουν οι άθεοι κι οι απελπισμένοι άνθρω­ποι. Εμείς πρέπει ν’ αγωνιζόμαστε, να καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια, και ταυτόχρονα να ελπίζουμε στο έλεος του Θεού. Ιδιαίτερα την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής πρέπει να διπλασιάζουμε τους αγώνες μας, όπως συνιστά και η αγία Εκκλησία μας. Μακάρι το δρόμο μας αυτόν να τον φωτίζει το παράδειγμα των τεσσάρων ανθρώπων που σκαρφάλωσαν στην οροφή και την άνοιξαν, για ν’ αποθέσουν μπροστά στα πόδια τού Κυρίου τον πέμπτο απ’ αυτούς, το φίλο τους που έπασχε από παραλυσία. Αν το ένα πέμπτο τής ψυχής μας είναι παράλυτο ή άρρωστο, ας σπεύσουμε με τα άλλα υγιή τέσσερα πέμπτα στον Κύριο. Εκείνος θα θεραπεύσει το άρρωστο κομμάτι που έχουμε μέσα μας. Αν κάποια από τις αισθήσεις μας έχει σκανδαλιστεί με τον κόσμο αυτόν κι αυτό την έκαμε αδύνατη κι άρρωστη, ας τρέξουμε στον Κύριο με τις άλλες τέσσερις υγιείς αισθήσεις. Εκείνος θα σπλαχνιστεί την άρρωστη αίσθη­σή μας και θα την θεραπεύσει.

Όταν ένα μέρος τού σώματος ασθενεί, ο γιατρός συνιστά δύο είδη θεραπείας: τη φροντίδα και την καλή σίτιση του υπόλοιπου σώματος, ώστε το υγιές μέρος να δυναμώσει περισσότερο, να γίνει πιο δυνατό, για να μπορέσει ν’ αντισταθεί στο άρρωστο. Το ίδιο γίνεται και με τις ψυχές μας. Αν μέσα μας, στο νου μας, έχουμε αμφιβολίες, ας προσπαθήσουμε με την καρδιά και την ψυχή να ενισχύσουμε την πίστη μας και με τη βοήθεια του Κυρίου να θεραπεύσουμε και να δυναμώσουμε τον άρρωστο νου μας. Αν αμαρτήσαμε επειδή ξεχάσαμε την προσευχή, ας σπεύσουμε να κάνουμε έργα ελέους για ν’ αποκαταστήσουμε την προσευχητική μας διάθεση.

Ο Κύριος θα δει την πίστη μας, τις προσπάθειες και τον αγώνα μας και θα μας ελεήσει. Εκείνος με το αμέτρητο έλεός Του θα μας επιτρέψει να παρουσιαστούμε ενώπιόν Του, μπροστά στην αθάνατη και ζωοδότρα παρουσία από την οποία παίρνουν ζωή, ενισχύονται και χαροποιούνται οι αναρίθμητες αγγελικές δυνάμεις κι ο στρατός των αγίων. Στον Κύριο και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό πρέπει ο αίνος κι η δόξα, μαζί με τον Πατέρα και το Αγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

(Πηγή: «Καιρός Μετανοίας» Ομιλίες Β’, Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Επιμέλεια – Μετάφραση – Κεντρική διάθεση: Πέτρος Μπότσης)

πηγή alopsis