ΟΜΟΡΦΙΕΣ ΤΗΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ
-
Λίμνη -Έλος Καλοδικίου.Μιχαήλ Αηδώνης
Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2010
ΜΝΗΜΗ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ
Εις μνημόσυνον αιώνιον
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Κ. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ
Άρχων Πρωτοψάλτης της Μ.τ.Χ.Ε.
Άρχων Πρωτοψάλτης της Μ.τ.Χ.Ε.
Του Νίκου Γ. Ιστεκλή
Το ρολόϊ της θύμησης σας θέλω να γυρίσω σε χρόνο περασμένο, ακριβώς 25 χρόνια πριν και να σκεφτούμε ολιγόλεπτα τον «Βασιλάκη» Νικολαΐδη, τον Άρχοντα Πρωτοψάλτη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αυτή την εξαιρετική γιγάντια ιεροψαλτική μορφή που εγκατέλειψε πρόωρα τη ζωή και το αγαπημένο στασίδι της Πόλης στις 4 Ιανουαρίου 1985 σε ηλικία 69 ετών από υπερκόπωση.
Θα ήθελα με την ευκαιρία του εικοσιπενταετούς μνημόσυνου του να αναφερθώ σύντομα σε δύο σημεία που δείχνουν την ιδιότητα του μεγαλείου της ψυχής του Δασκάλου.
Το πρώτο αφορά το ήθος του χαρακτήρα του. Κατά τον Καθηγητή Γεώργιο Μαντζαρίδη, η λέξη ήθος «όταν χρησιμοποιείται στον ενικό αριθμό φανερώνει την σχέση τού ανθρώπου με το θείο δηλαδή τον εσωτερικό του χαρακτήρα καθώς και τον συνήθη τρόπο δράσεώς του εντός του κόσμου». Νομίζω πως αυτή η εξήγηση τα λέγει όλα.
Ανθρωπιστής, ταπεινός, πράος, ήρεμος, μειλίχιος, γλυκύς, άκακος, υπερβολικά ανεκτικός και προπαντός πιστός στις παραδόσεις του γένους που αποδεικνύουν το έμπρακτο χριστιανικό και φιλογενές φρόνημα του ανδρός.
Ο γράφων, τον Δάσκαλο τον γνώρισε το 1948 σε ηλικία οκτώ ετών, όταν ο πατέρας του μια Κυριακή πρωί τον έφερε και τον παρέδωσε σ᾿ αυτόν και στο δομέστιχο του τον «Σταύρακα» (ΣταύροΜουτσάτσο) στο Αριστερό Αναλόγιο του Άη – Δημήτρη στα Ταταύλα. Από τότε μέχρι και την τελευταία του πνοή, οι σχέσεις δασκάλου και καθηγητού ήσαν σαν πατέρα και παιδιού.
Στα σαράντα χρόνια περίπου των σχέσεων τους, ποτέ ο γράφων δεν άκουσε από το στόμα του να περιαυτολογεί και να αυτοεπαινείται.
Πότε δεν μιλούσε για τα προσόντα του, τα πτυχία, τις γνώσεις και την κατάρτιση του. Εμείς όμως οι μαθητές του που τελούμε το εικοσιπενταετές μνημόσυνό του, καθήκον μας θεωρούμε, όπως και για παραδειγματισμό της ταπεινοφροσύνης του, να αναφέρουμε ότι ήταν απόφοιτος της Πατριαρχικής Μεγάλης του Γένους Σχολής του έτους 1934 και αριστούχος πτυχιούχος του
κρατικού ωδείου της πόλεώς μας το έτος 1957, τόσο της τουρκικής μουσικής όσο και της ευρωπαϊκής.
Στο ιερό αναλόγιο ποτέ δεν κακοκάρδισε κανένα. Γι᾿ αυτό και απέκτησε αρκετούς μαθητές οι οποίοι αν και πέρασαν 25 ολόκληρα χρόνια τον θυμούνται και θα τον θυμούνται. Ήταν ανεκτικός συνάμα και διακριτικός τόσο στους μικρούς όσο και στους ενήλικους μαθητές του που καμιά φορά του έκαμαν άσκοπες και γελοίες ερωτήσεις. Τους αντιμετώπιζε ήπια, μειλίχια και πολλές φορές με χιούμορ.
Το δεύτερο σημείο αφορά το πλούσιο και εξαιρετικό συγγραφικό του έργο. Πολύ απλά, ήταν η εργάτιδα μέλισσα που μαζεύει από τα άνθη, τη γύρη, για να κάμει τις κηρύθρες και το μέλι. Όποια ώρα κι αν τον επισκεπτόσουνα στο σπίτι του, έβλεπες στο χωλάκι το μικρό τετράγωνο τραπέζι γεμάτο από βιβλία και χαρτιά, εικόνα που μας έδειχνε ότι συνέχεια εργαζόταν.Με το λεπτό και κάτασπρο χεράκι του με τις πολλές φακίδες ρύθμισε και ανέλυσε περίπου είκοσι έργα της παραδοσιακής μας εκκλησιαστικής μουσικής. Η αρίστη όμως επιστημονική του κατάρτιση φάνηκε και στο τελευταίο ανέκδοτο έργο του που ήταν: «Συγκριτική μελέτη Βυζαντινής, Τουρκικής και Ευρωπαϊκής μουσικής», έργο με τα βασικά στοιχεία και των τριών μουσικών που ήταν έτοιμο να εκδοθεί, αλλά μετά τον άωρο και αδόκητο θάνατο του δεν εκδόθηκε.
Ήταν πάντως το επισφράγισμα της συγγραφικής του δραστηριότητας. Παραθέτουμε παρακάτω τον κατάλογο των ιδιοχείρων βιβλίων του, είκοσι τον αριθμό, από τα οποία τα τρία πρώτα μόνον εκτυπώθηκαν, σε ομογενή τυπογραφεία, ενώ τα υπόλοιπα δέκα επτά πολυγραφήθηκαν σε πολυγράφο της Κοινότητας Ταταούλων.
Θα ήθελα με την ευκαιρία του εικοσιπενταετούς μνημόσυνου του να αναφερθώ σύντομα σε δύο σημεία που δείχνουν την ιδιότητα του μεγαλείου της ψυχής του Δασκάλου.
Το πρώτο αφορά το ήθος του χαρακτήρα του. Κατά τον Καθηγητή Γεώργιο Μαντζαρίδη, η λέξη ήθος «όταν χρησιμοποιείται στον ενικό αριθμό φανερώνει την σχέση τού ανθρώπου με το θείο δηλαδή τον εσωτερικό του χαρακτήρα καθώς και τον συνήθη τρόπο δράσεώς του εντός του κόσμου». Νομίζω πως αυτή η εξήγηση τα λέγει όλα.
Ανθρωπιστής, ταπεινός, πράος, ήρεμος, μειλίχιος, γλυκύς, άκακος, υπερβολικά ανεκτικός και προπαντός πιστός στις παραδόσεις του γένους που αποδεικνύουν το έμπρακτο χριστιανικό και φιλογενές φρόνημα του ανδρός.
Ο γράφων, τον Δάσκαλο τον γνώρισε το 1948 σε ηλικία οκτώ ετών, όταν ο πατέρας του μια Κυριακή πρωί τον έφερε και τον παρέδωσε σ᾿ αυτόν και στο δομέστιχο του τον «Σταύρακα» (ΣταύροΜουτσάτσο) στο Αριστερό Αναλόγιο του Άη – Δημήτρη στα Ταταύλα. Από τότε μέχρι και την τελευταία του πνοή, οι σχέσεις δασκάλου και καθηγητού ήσαν σαν πατέρα και παιδιού.
Στα σαράντα χρόνια περίπου των σχέσεων τους, ποτέ ο γράφων δεν άκουσε από το στόμα του να περιαυτολογεί και να αυτοεπαινείται.
Πότε δεν μιλούσε για τα προσόντα του, τα πτυχία, τις γνώσεις και την κατάρτιση του. Εμείς όμως οι μαθητές του που τελούμε το εικοσιπενταετές μνημόσυνό του, καθήκον μας θεωρούμε, όπως και για παραδειγματισμό της ταπεινοφροσύνης του, να αναφέρουμε ότι ήταν απόφοιτος της Πατριαρχικής Μεγάλης του Γένους Σχολής του έτους 1934 και αριστούχος πτυχιούχος του
κρατικού ωδείου της πόλεώς μας το έτος 1957, τόσο της τουρκικής μουσικής όσο και της ευρωπαϊκής.
Στο ιερό αναλόγιο ποτέ δεν κακοκάρδισε κανένα. Γι᾿ αυτό και απέκτησε αρκετούς μαθητές οι οποίοι αν και πέρασαν 25 ολόκληρα χρόνια τον θυμούνται και θα τον θυμούνται. Ήταν ανεκτικός συνάμα και διακριτικός τόσο στους μικρούς όσο και στους ενήλικους μαθητές του που καμιά φορά του έκαμαν άσκοπες και γελοίες ερωτήσεις. Τους αντιμετώπιζε ήπια, μειλίχια και πολλές φορές με χιούμορ.
Το δεύτερο σημείο αφορά το πλούσιο και εξαιρετικό συγγραφικό του έργο. Πολύ απλά, ήταν η εργάτιδα μέλισσα που μαζεύει από τα άνθη, τη γύρη, για να κάμει τις κηρύθρες και το μέλι. Όποια ώρα κι αν τον επισκεπτόσουνα στο σπίτι του, έβλεπες στο χωλάκι το μικρό τετράγωνο τραπέζι γεμάτο από βιβλία και χαρτιά, εικόνα που μας έδειχνε ότι συνέχεια εργαζόταν.Με το λεπτό και κάτασπρο χεράκι του με τις πολλές φακίδες ρύθμισε και ανέλυσε περίπου είκοσι έργα της παραδοσιακής μας εκκλησιαστικής μουσικής. Η αρίστη όμως επιστημονική του κατάρτιση φάνηκε και στο τελευταίο ανέκδοτο έργο του που ήταν: «Συγκριτική μελέτη Βυζαντινής, Τουρκικής και Ευρωπαϊκής μουσικής», έργο με τα βασικά στοιχεία και των τριών μουσικών που ήταν έτοιμο να εκδοθεί, αλλά μετά τον άωρο και αδόκητο θάνατο του δεν εκδόθηκε.
Ήταν πάντως το επισφράγισμα της συγγραφικής του δραστηριότητας. Παραθέτουμε παρακάτω τον κατάλογο των ιδιοχείρων βιβλίων του, είκοσι τον αριθμό, από τα οποία τα τρία πρώτα μόνον εκτυπώθηκαν, σε ομογενή τυπογραφεία, ενώ τα υπόλοιπα δέκα επτά πολυγραφήθηκαν σε πολυγράφο της Κοινότητας Ταταούλων.
ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΒΙΒΛΙΩΝ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Κ. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 
1) Λειτουργικά ήχος Α’, Γ’, Πλ.α’ πεντάφωνος εναρμόνιος, 1961
1) Λειτουργικά ήχος Α’, Γ’, Πλ.α’ πεντάφωνος εναρμόνιος, 1961
2) Τα ένδεκα εωθινά, 1966
3) Επίτομον Αναστασιματάριον του Όρθρου, 1966
4) Ανθολογία Λειτουργικών, 1967
5) Ο Κατανυκτικός Εσπερινός, 1968
6) Το Μέγα Απόδειπνον, 1968
7) Καταβασίαι σύντομοι, 1969
8) Κοινωνικά, 1973
9) Κοινωνικά δικά του μόνον, 1973
10) Τριώδιον, 1973
11) Δοξαστικά Τριωδίου, 1973
12) Αργαί Καταβασίαι Τριωδίου, 1973
13) Πεντηκοστάριον, 1973
14) Επίτομος Εσπερινός, 1975
15) Χερουβικά, Τόμος Α’ 1975
16) Χερουβικά, Τόμος Β’ 1975
17) Ο Εσπερινός, 1980
18) ΨΑΛΜΟΙ και διάφοροι ύμνοι Βυζαντινής και Ευρωπαϊκής Μουσικής, 1982
19) Αναστασιματάριον του Εσπερινού, 1971
20) Συγκριτική μελέτη Βυζαντινής, Τουρκικής και Ευρωπαϊκής μουσικής, 1985.
Δάσκαλε,
Για τον κάθε χριστιανό ορθόδοξο που έφυγε από τον κόσμο αυτό, η Εκκλησία μας τελεί Μνημόσυνα, τεσσαρακονθήμερα, τρίμηνα, εξάμηνα, ετήσια, συνήθως μετά τη Θ. Λειτουργία του Σαββάτου ή της Κυριακής, όπου οι ενδιαφερόμενοι προσφέρουν στο Ναό πρόσφορο και νάμα που θα χρησιμοποιηθούν για το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.
Το δικό σου όμως μνημόσυνο επειδή είναι Ειδικό Μνημόσυνο, αντί πρόσφορο και νάμα σου προσφέρουμε τιμή και μνήμη. Και επειδή οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν πώς φεύγει απ᾿ αυτόν τον κόσμο η ψυχή, πού πηγαίνει και σε ποια κατάσταση βρίσκεται, εμείς οι πιστοί μαθητές σου προσευχόμαστε στο θεό την ψυχούλα σου να την κατατάξει στη χώρα ζώντων.
Ας είναι η μνήμη σου αιωνία.
http://panagiotisandriopoulos.blogspot.com/2010/02/blog-post_6965.html
Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010
Οι Ελευθεροτέκτονες πέτυχαν επίσημη αντιπροσώπευση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα του eu observer που μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ, οι ελευθεροτέκτονες (μασόνοι) σχεδιάζουν να ανοίξουν γρήγορα γραφείο στις Βρυξέλλες έτσι ώστε να αρχίσουν καμπάνια πίεσης κατά της αυξημένης επιρροής των παραδοσιακών θεσμικών θρησκειών της Ευρώπης.
"Εξέχων" Γάλλος μασόνος, ο J.M.Quillardet είπε μεταξύ άλλων: "Eίναι απαραίτητο να επιβάλλουμε την παγκόσμια ιδέα του Διαφωτισμού, η οποία συνίσταται στην ιδέα ότι οι λαοί είναι πολίτες και Ευρωπαίοι πολίτες πριν γίνουν Εβραίοι, μαύροι, Maghreb, ομοφυλόφιλοι, ετεροφυλόφιλοι."
Σύμφωνα πάντα με το ίδιο δημοσίευμα, το 2008 ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μπαρόζο, συναντήθηκε με διπλωμάτες εκπροσωπούντες διάφορες μασονικές στοές, μεταξύ των οποίων και την δική του (Μεγάλη Στοά της Ανατολής της Γαλλίας), και πέτυχε να δοθεί αντιπροσώπευση της μασονίας σε υψηλό επίπεδο πολιτικής στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
ΜΗΠΩΣ ΑΥΤΗ Η ΝΕΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΑΝΑΡΡΙΧΗΣΗ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΛΗΨΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΙΕΖΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ Ο ΙΩΑΚΕΙΜ ΑΛΜΟΥΝΙΑ;
Τόσο τα μέλη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, όσο και ο επικεφαλής της, Μπαρόζο, παρευρίσκονται τακτικά σε πολυτελή συμπόσια με νέες θρησκείες που εμφανίζονται τις οποίες μάλιστα και παραχωρούν αντιπροσώπευση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Μια νέα τέτοια "θρησκεία", που τώρα φαίνεται την "κατασκευάζουν", και η οποία έχει και ιστότοπο, αυτοαποκαλείται "ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ".
Σας παρουσιάζω τι λένε για τις συνεστιάσεις τους μετά των της Ευρωπαϊκής Επιτροπής EΔΩ.
Το γεγονός ότι η αυτοαποκαλούμενη "ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ" είναι θρησκεία, το λέει η ίδια η ομοσπονδία στον ιστότοπό της ΕΔΩ.
http://aktines.blogspot.com/2010/02/blog-post_23.html
Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2010
Οι δήθεν "ανεξίθρησκοι"
Γέμισε η Ελλάδα με άρθρα υπέρ της ανεξιθρησκείας, τα οποία επιτίθενται κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δήθεν στο όνομα της ανεξιθρησκείας τών μειονοτήτων. Στην πραγματικότητα όμως, αν τα καλοεξετάσει κανείς, διαπιστώνει ότι είναι άρθρα μίσους και μισαλλοδοξίας ορισμένων μειονοτήτων, ενάντια στην πίστη της πλειονότητας αυτής της χώρας!
1. Η ελευθερία πίστεως είναι Θεόδοτο δικαίωμα
Η ελευθερία του κάθε ανθρώπου να θρησκεύει (ή να μη θρησκεύει) ελεύθερα, όπως το επιθυμεί, είναι δικαίωμα Θεόδοτο. Διαφορετικά, μόλις κάποιος αρνιόταν τον Θεό, θα τον στερούσε αυτομάτως ο Ίδιος ο Θεός από τα δώρα του, συμπεριλαμβανόμενου και του δώρου της ζωής. Όπως είπε και ο Κύριος Ιησούς Χριστός για τον Θεό: "Αυτός ανατέλλει τον ήλιο Του επάνω σε πονηρούς και αγαθούς, και βρέχει επάνω σε δικαίους και αδίκους" (Ματθαίος 5/ε: 45).
Ακόμα και στην περίοδο του αρχαίου Ισραήλ, της Παλαιάς Διαθήκης, όπου ο Θεός απαγόρευε τις ξένες λατρείες μεταξύ τών Ισραηλιτών, αυτό το έκανε μόνο για τον συγκεκριμένο λαό, κατόπιν δικής τους σύμφωνης γνώμης, όταν μετά τη σωτηρία τους από την Αίγυπτο, έκαναν διαθήκη με τον Θεό, και δεν είχε την απαίτηση να τηρούν την αληθινή πίστη οι απερίτμητοι, παρά μπορούσαν να αποχωρήσουν από τον λαό αυτό, και στις δικές τους περιοχές, μπορούσαν να λατρεύουν όποιον και όπως ήθελαν. Και ακόμα και αν κάποιοι απ' αυτούς ζούσαν μέσα στο λαό Του, μόνο τέσσερις απαιτήσεις είχε απ' αυτούς, απαγορεύοντάς τους όσο ζούσαν μεταξύ των Ισραηλιτών, τη βρώση ειδωλοθύτων, και αίματος, και πνικτού και πορνείας (Λευϊτικό 17/ιζ: 7 - 18/ιη΄). Επιπλέον, ακόμα και αυτή η απαγόρευση άλλων πίστεων μεταξύ τών Ισραηλιτών, είχε ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ. Ο σκοπός ήταν να μπορέσει να κρατηθεί αυτός ο Ισραηλιτικός λαός καθαρός θρησκευτικά, μέχρι να γεννηθεί η Παναγία, που θα έφερνε στον κόσμο τον ενσαρκωμένο Θεό. Μετά απ' αυτό, έπαυσε κάθε απαίτηση τού Θεού να διατηρείται κάποιος ειδικός λαός, ως λαός Του, καθαρός από την ειδωλολατρία. Λαός τού Θεού, θα ήταν πλέον μία διεθνής εθνότητα πιστών, που θα αποδέχονταν ΕΛΕΥΘΕΡΑ τον ενανθρωπίσαντα Θεό, τον Ιησού Χριστό. Αυτοί θα έπρεπε να ανέχονται κάθε άλλη πίστη, και να διασφαλίζουν την ελευθερία πίστεως στον κόσμο. Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του ενανθρωπίσαντος Θεού τών Χριστιανών: "Όποιος θέλει να με ακολουθήσει..." (Μάρκος 8/η: 34).
Ούτε το επιχείρημα τού "φόβου της κόλασης", που παπαγαλίζουν ορισμένοι, είναι αντίθετο σε αυτή την απαίτηση απόλυτης ελευθερίας της πίστης. Γιατί ανεξαρτήτως τών παρερμηνειών της έννοιας τής κόλασης που έχουν αυτοί οι άνθρωποι στο μυαλό τους, λόγω τής αμάθειάς τους για τη Χριστιανική πίστη, η προειδοποίηση τής κόλασης δεν είναι καταναγκασμός για την αληθινή Ορθόδοξη Εκκλησία. Μπορεί στη Δύση να νομίζουν ότι η κόλαση είναι "τόπος" βασανισμού τών απίστων, ή "τόπος θείας οργής" εναντίον τους, όμως δεν είναι αυτή η έννοια της Κόλασης στην πραγματικότητα. Αλλά για τους Χριστιανούς, κόλαση είναι η ίδια η αγάπη τού Θεού, που θα βασανίζει για πάντα όσους αμετανόητους απέτυχαν να Τον αγαπήσουν. Μια αγάπη που θα συνεχίσει να προσφέρει για πάντα σε όλους τα πάντα, ακόμα και σε αυτούς που Τον μισούν, σε αυτούς που η πλήρης εξάρτησή τους απ' Αυτόν που μισούν, θα αποβαίνει αιώνιο "σαράκι". Κι όπως ελεύθερα οι πιστοί επιλέγουν την Παραδείσια αγαλλίαση, αγαπώντας Τον, έτσι ελεύθερα οι αμετανόητοι επιλέγουν να μισούν Αυτόν με τον οποίο θα ζήσουν μια αιωνιότητα! Η προειδοποίηση αυτή, δεν είναι φόβητρο καταπίεσης, όπως δεν είναι φόβητρο καταπίεσης, η ταμπέλα εκείνη που προειδοποιεί ότι στην άκρη τού δρόμου υπάρχει γκρεμός.
Κατά τον ίδιο τρόπο πάλι, είναι εντελώς άστοχη και αμαθής η κατηγορία εκείνη κατά τού Χριστού, όσων τον κατηγορούν ότι θα σκοτώσει όσους δεν τον ακολουθήσουν, με βάση παραβολές που είπε. Γιατί από αμάθεια και κακοπιστία, δεν κατανοούν ούτε το προφητικό βάθος των λόγων αυτών, ούτε την ταυτότητα εκείνων προς τους οποίους η παραβολή απευθύνεται. Αλλά αυτό είναι ένα θέμα που έχουμε αναλύσει σε άλλο σχετικό άρθρο, δείχνοντας ότι ΠΟΤΕ ο Κύριος Ιησούς Χριστός, δεν καταπίεσε κάποιον να Τον ακολουθήσει με απειλές, αλλά όλα αυτά είναι στρεβλή ερμηνεία τών λόγων Του, από ανθρώπους που Τον μισούν.
Είναι λοιπόν λογικό και απαραίτητο, αυτό που ο Θεός ανέχεται, εμείς οι πιστοί να μη το καταπιέζουμε, μόνο και μόνο επειδή τυγχάνει να είμαστε πλειοψηφία σε κάποια περιοχή. Δεν μπορούμε να είμαστε "βασιλικότεροι τού Βασιλέως"! Και πράγματι, η Ορθόδοξη Εκκλησία του Κυρίου, τήρησε αυτή την αρχή (φυσικά με ελάχιστες εξαιρέσεις προσώπων που την παραβίασαν ατομικά, όπως σε κάθε ομάδα ανθρώπων, πάντα υπάρχει και η φανατική εξαίρεση ορισμένων, που αποτυγχάνουν να ακολουθήσουν το δίκαιο). Γι' αυτό στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ποτέ δεν υπήρξε Ιερά Εξέταση, και ποτέ δεν διώχθηκαν αλλόθρησκοι για θρησκευτικούς λόγους, αν και το αντίθετο συνέβη κατ' επανάληψιν σε όλους τους αιώνες, (και ακόμα συμβαίνει), κατά τών Ορθοδόξων, όσες φορές υπήρξαν μειονότητα μεταξύ αλλοθρήσκων. Και οποιαδήποτε συκοφαντική κατηγορία περί του αντιθέτου, αποδεικνύεται ψευδής και ανιστόρητη.
2. Πότε υπάρχει "ανεξιθρησκεία";
Πότε λοιπόν υπάρχει ανεξιθρησκεία σε κάποια χώρα;
Όταν ο κάθε άνθρωπος αυτής της χώρας, μπορεί να λατρεύει τον Θεό που επέλεξε, (ή να μη λατρεύει κανέναν Θεό), χωρίς να υφίσταται κανενός είδους καταπίεση από κανέναν πολίτη ή ακόμα από την κυβέρνηση αυτής της χώρας. Θα πρέπει να του δίνεται το δικαίωμα να την ασκεί σε νόμιμο ναό ή ευκτήριο οίκο. Θα πρέπει επίσης να έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα αυτή την πίστη του με όλα τα σύγχρονα μέσα, και να του δίνεται η δυνατότητα ΝΑ ΤΗ ΔΙΑΔΩΣΕΙ! Δεν υπάρχει καλύτερος δρόμος προς την αλήθεια, από την πάλη των ιδεών! Θα πρέπει ο άνθρωπος αυτός, να έχει επίσης την ελευθερία να μεγαλώσει τα παιδιά του με τις αρχές της πίστης του, που τη θεωρεί σωτήρια και ωφέλιμη γι' αυτά. Και θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να αρνηθεί πρακτικές που έρχονται σε αντίθεση με την πίστη του.
Υπάρχουν βέβαια κάποιες προϋποθέσεις, για να μπορεί να ασκεί κάποιος ελεύθερα τη θρησκεία του, σε μια ευνομούμενη χώρα:
1. Θα πρέπει ο τρόπος της λατρείας του, να μην καταπιέζει άλλους! Γιατί τα όρια της ελευθερίας του καθενός, σταματούν εκεί που αρχίζουν τα όρια της ελευθερίας τού συνανθρώπου του!
2. Θα πρέπει να έχει μία "γνωστή θρησκεία", έτσι ώστε να μπορεί να γίνει έλεγχος από την πολιτεία, στο κατά πόσον είναι αυτή θρησκεία ελεύθερη, ή σέκτα, καταστροφική για τους οπαδούς της, ή για άλλους.
3. Θα πρέπει να στηρίζεται στη δικαιοσύνη, και όχι στην εκούσια εξαπάτηση τών πολιτών, (γιατί δυστυχώς η ακούσια εξαπάτηση είναι αναπόφευκτη, όταν έχουμε να κάνουμε με χιλιάδες αλληλοσυγκρουόμενες θρησκείες). Πολύ δε περισσότερο, όταν η εξαπάτηση αυτή αποτελεί κατάφορη συκοφαντία κατά της πίστεως τής πλειονότητας μιας χώρας.
4. Θα πρέπει να επιτρέπει στους οπαδούς της (και τους άλλους), την ελεύθερη πρόσβαση προς κάθε είδους πληροφορία.
5. Θα πρέπει οι οπαδοί της να είναι ελεύθεροι να την εγκαταλείψουν όποτε θέλουν, χωρίς να υποστούν συνέπειες οικογενειακής, ηθικής, κοινωνικής, επαγγελματικής, ή σωματικής κακοποίησης.
Θρησκείες, που δεν πληρούν τους αναγκαίους όρους που προαναφέραμε, είναι απαραίτητο να ελέγχονται από την πολιτεία, και να προστατεύονται έτσι οι πολίτες της από αυτές.
3. Η Ορθοδοξία διώκεται στην Ελλάδα από τις μειονότητες!
Με βάση τα προηγούμενα όρια ελευθερίας και δικαιωμάτων, (στα οποία πιστεύω ότι κανένας νοήμων και απροκατάληπτος άνθρωπος δεν θα διαφωνήσει), μπορούμε να δούμε ποια είναι η κατάσταση στη σημερινή Ελλάδα. Και μια αντικειμενική ματιά, θα μας εκπλήξει!
Μπορεί η Ορθοδοξία, ως πίστη της πλειονότητας, να αφήνει στον λαό όλες τις ανωτέρω ελευθερίες, όμως υπάρχουν και οι μειονότητες! Και αυτές εκμεταλλεύονται τις καταστάσεις με δόλιο τρόπο, στοχεύοντας στην κατασυκοφάντηση της πλειοψηφούσας Εκκλησίας, στον αποπροσανατολισμό, (ακόμα και στην καταπίεση) τών πιστών της, ώστε να την αποδυναμώσουν και να της αποσπάσουν οπαδούς! Και το κράτος, μαζί με την αμέλεια πολλών Ορθοδόξων Ιεραρχών, (για να είμαστε ειλικρινείς), κάνει ανεκτές αυτές τις πρακτικές, που καταπιέζουν κατάφωρα τον Ελληνικό πιστό λαό. Και όταν μιλάμε για μειονότητες, δεν μιλάμε μόνο για αιρέσεις και άλλες θρησκείες "πίστεως", αλλά και για θρησκείες "απιστίας", ακόμα και πολιτικού προσανατολισμού, που έχουν αντικαταστήσει την πίστη στον Θεό, με την πίστη σε κάποιο κόμμα ή σε κάποιο Αθεϊστή φιλόσοφο των δύο τελευταίων αιώνων.
Η κατασυκοφάντηση τής πίστης μας από θορυβώδεις μειονότητες, γίνεται ορατή με πολλούς τρόπους:
Με διαρκή διαστρέβλωση τών περισσοτέρων θεμάτων που σχετίζονται με την Εκκλησία στα ΜΜΕ. Πριν ακόμα η Ελληνική δικαιοσύνη αποφανθεί για οτιδήποτε, τα "τηλεδικεία" δικάζουν και καταδικάζουν την Εκκλησία, γενικεύοντας καταστάσεις, παρερμηνεύοντας δεδομένα, φτιάχνοντας αστήρικτα σενάρια, και κατασκευάζοντας όπλα για τους εχθρούς τής Εκκλησίας από το τίποτα, τα οποία στη συνέχεια χρησιμοποιούνται για χρόνια εναντίον της Εκκλησίας, έστω και αν τελικά ο κατηγορούμενος αθωωθεί!
Με συνεχείς επιθέσεις κατά της Εκκλησίας από δημοσιογράφους όλων τών μέσων και βαθμίδων, ακόμα και χωρίς καμία αιτία!
Η ελευθερία του κάθε ανθρώπου να θρησκεύει (ή να μη θρησκεύει) ελεύθερα, όπως το επιθυμεί, είναι δικαίωμα Θεόδοτο. Διαφορετικά, μόλις κάποιος αρνιόταν τον Θεό, θα τον στερούσε αυτομάτως ο Ίδιος ο Θεός από τα δώρα του, συμπεριλαμβανόμενου και του δώρου της ζωής. Όπως είπε και ο Κύριος Ιησούς Χριστός για τον Θεό: "Αυτός ανατέλλει τον ήλιο Του επάνω σε πονηρούς και αγαθούς, και βρέχει επάνω σε δικαίους και αδίκους" (Ματθαίος 5/ε: 45).
Ακόμα και στην περίοδο του αρχαίου Ισραήλ, της Παλαιάς Διαθήκης, όπου ο Θεός απαγόρευε τις ξένες λατρείες μεταξύ τών Ισραηλιτών, αυτό το έκανε μόνο για τον συγκεκριμένο λαό, κατόπιν δικής τους σύμφωνης γνώμης, όταν μετά τη σωτηρία τους από την Αίγυπτο, έκαναν διαθήκη με τον Θεό, και δεν είχε την απαίτηση να τηρούν την αληθινή πίστη οι απερίτμητοι, παρά μπορούσαν να αποχωρήσουν από τον λαό αυτό, και στις δικές τους περιοχές, μπορούσαν να λατρεύουν όποιον και όπως ήθελαν. Και ακόμα και αν κάποιοι απ' αυτούς ζούσαν μέσα στο λαό Του, μόνο τέσσερις απαιτήσεις είχε απ' αυτούς, απαγορεύοντάς τους όσο ζούσαν μεταξύ των Ισραηλιτών, τη βρώση ειδωλοθύτων, και αίματος, και πνικτού και πορνείας (Λευϊτικό 17/ιζ: 7 - 18/ιη΄). Επιπλέον, ακόμα και αυτή η απαγόρευση άλλων πίστεων μεταξύ τών Ισραηλιτών, είχε ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ. Ο σκοπός ήταν να μπορέσει να κρατηθεί αυτός ο Ισραηλιτικός λαός καθαρός θρησκευτικά, μέχρι να γεννηθεί η Παναγία, που θα έφερνε στον κόσμο τον ενσαρκωμένο Θεό. Μετά απ' αυτό, έπαυσε κάθε απαίτηση τού Θεού να διατηρείται κάποιος ειδικός λαός, ως λαός Του, καθαρός από την ειδωλολατρία. Λαός τού Θεού, θα ήταν πλέον μία διεθνής εθνότητα πιστών, που θα αποδέχονταν ΕΛΕΥΘΕΡΑ τον ενανθρωπίσαντα Θεό, τον Ιησού Χριστό. Αυτοί θα έπρεπε να ανέχονται κάθε άλλη πίστη, και να διασφαλίζουν την ελευθερία πίστεως στον κόσμο. Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του ενανθρωπίσαντος Θεού τών Χριστιανών: "Όποιος θέλει να με ακολουθήσει..." (Μάρκος 8/η: 34).
Ούτε το επιχείρημα τού "φόβου της κόλασης", που παπαγαλίζουν ορισμένοι, είναι αντίθετο σε αυτή την απαίτηση απόλυτης ελευθερίας της πίστης. Γιατί ανεξαρτήτως τών παρερμηνειών της έννοιας τής κόλασης που έχουν αυτοί οι άνθρωποι στο μυαλό τους, λόγω τής αμάθειάς τους για τη Χριστιανική πίστη, η προειδοποίηση τής κόλασης δεν είναι καταναγκασμός για την αληθινή Ορθόδοξη Εκκλησία. Μπορεί στη Δύση να νομίζουν ότι η κόλαση είναι "τόπος" βασανισμού τών απίστων, ή "τόπος θείας οργής" εναντίον τους, όμως δεν είναι αυτή η έννοια της Κόλασης στην πραγματικότητα. Αλλά για τους Χριστιανούς, κόλαση είναι η ίδια η αγάπη τού Θεού, που θα βασανίζει για πάντα όσους αμετανόητους απέτυχαν να Τον αγαπήσουν. Μια αγάπη που θα συνεχίσει να προσφέρει για πάντα σε όλους τα πάντα, ακόμα και σε αυτούς που Τον μισούν, σε αυτούς που η πλήρης εξάρτησή τους απ' Αυτόν που μισούν, θα αποβαίνει αιώνιο "σαράκι". Κι όπως ελεύθερα οι πιστοί επιλέγουν την Παραδείσια αγαλλίαση, αγαπώντας Τον, έτσι ελεύθερα οι αμετανόητοι επιλέγουν να μισούν Αυτόν με τον οποίο θα ζήσουν μια αιωνιότητα! Η προειδοποίηση αυτή, δεν είναι φόβητρο καταπίεσης, όπως δεν είναι φόβητρο καταπίεσης, η ταμπέλα εκείνη που προειδοποιεί ότι στην άκρη τού δρόμου υπάρχει γκρεμός.
Κατά τον ίδιο τρόπο πάλι, είναι εντελώς άστοχη και αμαθής η κατηγορία εκείνη κατά τού Χριστού, όσων τον κατηγορούν ότι θα σκοτώσει όσους δεν τον ακολουθήσουν, με βάση παραβολές που είπε. Γιατί από αμάθεια και κακοπιστία, δεν κατανοούν ούτε το προφητικό βάθος των λόγων αυτών, ούτε την ταυτότητα εκείνων προς τους οποίους η παραβολή απευθύνεται. Αλλά αυτό είναι ένα θέμα που έχουμε αναλύσει σε άλλο σχετικό άρθρο, δείχνοντας ότι ΠΟΤΕ ο Κύριος Ιησούς Χριστός, δεν καταπίεσε κάποιον να Τον ακολουθήσει με απειλές, αλλά όλα αυτά είναι στρεβλή ερμηνεία τών λόγων Του, από ανθρώπους που Τον μισούν.
Είναι λοιπόν λογικό και απαραίτητο, αυτό που ο Θεός ανέχεται, εμείς οι πιστοί να μη το καταπιέζουμε, μόνο και μόνο επειδή τυγχάνει να είμαστε πλειοψηφία σε κάποια περιοχή. Δεν μπορούμε να είμαστε "βασιλικότεροι τού Βασιλέως"! Και πράγματι, η Ορθόδοξη Εκκλησία του Κυρίου, τήρησε αυτή την αρχή (φυσικά με ελάχιστες εξαιρέσεις προσώπων που την παραβίασαν ατομικά, όπως σε κάθε ομάδα ανθρώπων, πάντα υπάρχει και η φανατική εξαίρεση ορισμένων, που αποτυγχάνουν να ακολουθήσουν το δίκαιο). Γι' αυτό στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ποτέ δεν υπήρξε Ιερά Εξέταση, και ποτέ δεν διώχθηκαν αλλόθρησκοι για θρησκευτικούς λόγους, αν και το αντίθετο συνέβη κατ' επανάληψιν σε όλους τους αιώνες, (και ακόμα συμβαίνει), κατά τών Ορθοδόξων, όσες φορές υπήρξαν μειονότητα μεταξύ αλλοθρήσκων. Και οποιαδήποτε συκοφαντική κατηγορία περί του αντιθέτου, αποδεικνύεται ψευδής και ανιστόρητη.
2. Πότε υπάρχει "ανεξιθρησκεία";
Πότε λοιπόν υπάρχει ανεξιθρησκεία σε κάποια χώρα;
Όταν ο κάθε άνθρωπος αυτής της χώρας, μπορεί να λατρεύει τον Θεό που επέλεξε, (ή να μη λατρεύει κανέναν Θεό), χωρίς να υφίσταται κανενός είδους καταπίεση από κανέναν πολίτη ή ακόμα από την κυβέρνηση αυτής της χώρας. Θα πρέπει να του δίνεται το δικαίωμα να την ασκεί σε νόμιμο ναό ή ευκτήριο οίκο. Θα πρέπει επίσης να έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα αυτή την πίστη του με όλα τα σύγχρονα μέσα, και να του δίνεται η δυνατότητα ΝΑ ΤΗ ΔΙΑΔΩΣΕΙ! Δεν υπάρχει καλύτερος δρόμος προς την αλήθεια, από την πάλη των ιδεών! Θα πρέπει ο άνθρωπος αυτός, να έχει επίσης την ελευθερία να μεγαλώσει τα παιδιά του με τις αρχές της πίστης του, που τη θεωρεί σωτήρια και ωφέλιμη γι' αυτά. Και θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να αρνηθεί πρακτικές που έρχονται σε αντίθεση με την πίστη του.
Υπάρχουν βέβαια κάποιες προϋποθέσεις, για να μπορεί να ασκεί κάποιος ελεύθερα τη θρησκεία του, σε μια ευνομούμενη χώρα:
1. Θα πρέπει ο τρόπος της λατρείας του, να μην καταπιέζει άλλους! Γιατί τα όρια της ελευθερίας του καθενός, σταματούν εκεί που αρχίζουν τα όρια της ελευθερίας τού συνανθρώπου του!
2. Θα πρέπει να έχει μία "γνωστή θρησκεία", έτσι ώστε να μπορεί να γίνει έλεγχος από την πολιτεία, στο κατά πόσον είναι αυτή θρησκεία ελεύθερη, ή σέκτα, καταστροφική για τους οπαδούς της, ή για άλλους.
3. Θα πρέπει να στηρίζεται στη δικαιοσύνη, και όχι στην εκούσια εξαπάτηση τών πολιτών, (γιατί δυστυχώς η ακούσια εξαπάτηση είναι αναπόφευκτη, όταν έχουμε να κάνουμε με χιλιάδες αλληλοσυγκρουόμενες θρησκείες). Πολύ δε περισσότερο, όταν η εξαπάτηση αυτή αποτελεί κατάφορη συκοφαντία κατά της πίστεως τής πλειονότητας μιας χώρας.
4. Θα πρέπει να επιτρέπει στους οπαδούς της (και τους άλλους), την ελεύθερη πρόσβαση προς κάθε είδους πληροφορία.
5. Θα πρέπει οι οπαδοί της να είναι ελεύθεροι να την εγκαταλείψουν όποτε θέλουν, χωρίς να υποστούν συνέπειες οικογενειακής, ηθικής, κοινωνικής, επαγγελματικής, ή σωματικής κακοποίησης.
Θρησκείες, που δεν πληρούν τους αναγκαίους όρους που προαναφέραμε, είναι απαραίτητο να ελέγχονται από την πολιτεία, και να προστατεύονται έτσι οι πολίτες της από αυτές.
3. Η Ορθοδοξία διώκεται στην Ελλάδα από τις μειονότητες!
Με βάση τα προηγούμενα όρια ελευθερίας και δικαιωμάτων, (στα οποία πιστεύω ότι κανένας νοήμων και απροκατάληπτος άνθρωπος δεν θα διαφωνήσει), μπορούμε να δούμε ποια είναι η κατάσταση στη σημερινή Ελλάδα. Και μια αντικειμενική ματιά, θα μας εκπλήξει!
Μπορεί η Ορθοδοξία, ως πίστη της πλειονότητας, να αφήνει στον λαό όλες τις ανωτέρω ελευθερίες, όμως υπάρχουν και οι μειονότητες! Και αυτές εκμεταλλεύονται τις καταστάσεις με δόλιο τρόπο, στοχεύοντας στην κατασυκοφάντηση της πλειοψηφούσας Εκκλησίας, στον αποπροσανατολισμό, (ακόμα και στην καταπίεση) τών πιστών της, ώστε να την αποδυναμώσουν και να της αποσπάσουν οπαδούς! Και το κράτος, μαζί με την αμέλεια πολλών Ορθοδόξων Ιεραρχών, (για να είμαστε ειλικρινείς), κάνει ανεκτές αυτές τις πρακτικές, που καταπιέζουν κατάφωρα τον Ελληνικό πιστό λαό. Και όταν μιλάμε για μειονότητες, δεν μιλάμε μόνο για αιρέσεις και άλλες θρησκείες "πίστεως", αλλά και για θρησκείες "απιστίας", ακόμα και πολιτικού προσανατολισμού, που έχουν αντικαταστήσει την πίστη στον Θεό, με την πίστη σε κάποιο κόμμα ή σε κάποιο Αθεϊστή φιλόσοφο των δύο τελευταίων αιώνων.
Η κατασυκοφάντηση τής πίστης μας από θορυβώδεις μειονότητες, γίνεται ορατή με πολλούς τρόπους:
Με διαρκή διαστρέβλωση τών περισσοτέρων θεμάτων που σχετίζονται με την Εκκλησία στα ΜΜΕ. Πριν ακόμα η Ελληνική δικαιοσύνη αποφανθεί για οτιδήποτε, τα "τηλεδικεία" δικάζουν και καταδικάζουν την Εκκλησία, γενικεύοντας καταστάσεις, παρερμηνεύοντας δεδομένα, φτιάχνοντας αστήρικτα σενάρια, και κατασκευάζοντας όπλα για τους εχθρούς τής Εκκλησίας από το τίποτα, τα οποία στη συνέχεια χρησιμοποιούνται για χρόνια εναντίον της Εκκλησίας, έστω και αν τελικά ο κατηγορούμενος αθωωθεί!
Με συνεχείς επιθέσεις κατά της Εκκλησίας από δημοσιογράφους όλων τών μέσων και βαθμίδων, ακόμα και χωρίς καμία αιτία!
Κάνει κάτι κάποιος παπάς, (πράγμα αναμενόμενο ότι θα συμβαίνει κάπου - κάπου), και σε λίγες ώρες "ξεθάβονται" σκάνδαλα δεκαετιών, και προβάλλονται υπό μορφήν χιονοστιβάδας, για να σπιλώσουν όλη την Εκκλησία, και να δώσουν μια τεχνητή εικόνα "σήψης", που στοχεύει στο σκανδαλισμό τών πιστών.
Αν για παράδειγμα το θέμα είναι ο γάμος, όλο και κάποιος "εξυπνάκιας" δημοσιογράφος, δεν θα παραλείψει να πει για την "κονόμα" της Εκκλησίας που θα τελέσει το γάμο! Και αν το θέμα είναι μία ελεημοσύνη ενός πιστού, δεν θα παραλείψει κάποιος να μιλήσει για την αντίθεση αυτής της φωτεινής πράξης, με το τάδε σκάνδαλο ανθρώπων της Εκκλησίας, έτσι ώστε να μείνει η αρνητική εντύπωση στον ακροατή, που θα του καταστρέψει την ευχάριστη εικόνα. Μόνο που όταν μιλούν για σκάνδαλα, κανείς τους δεν θυμάται τις ελεημοσύνες και τους πιστούς κληρικούς! Και όσο για τα διαρκή σκάνδαλα τών διαφόρων αιρέσεων της χώρας μας, ούτε κουβέντα!
Με συχνότατες προσκλήσεις μιας χούφτας Νεοπαγανιστών και Αθεϊστών εχθρών τής Εκκλησίας, σε τηλεοπτικές εκπομπές, όπου δίνεται η μερίδα τού λέοντος από πλευράς χρόνου, και οι οποίοι έχουν άποψη περί παντός επιστητού σχετιζόμενου με την Εκκλησία. Και ενώ αυτοί εκπροσωπούν μόνο μια ελάχιστη μειονότητα φανατικών αντι-χριστιανών, μονοπωλούν τις εκπομπές, στις οποίες δίνεται ελάχιστος, ή καθόλου χρόνος, στους εκπροσώπους τής Ορθόδοξης πλειοψηφίας, και αυτούς τους περνούν από 40 κύματα μέχρι να τους αφήσουν να αρθρώσουν μία πρόταση.
Με συχνές - πυκνές φραστικές επιθέσεις κατά τής Εκκλησίας από συγκεκριμένους Βουλευτές και κόμματα, σε κάθε ευκαιρία, ακόμα και άκαιρα, με "πυροτεχνήματα" ανυπόστατων "φράσεων κλισέ", γενικεύσεων και αοριστιών, με το σταθερό αίτημα (που στην πραγματικότητα δεν έχει το παραμικρό λογικό περιεχόμενο): "Χωρισμός τής Εκκλησίας από το κράτος", και "Κρατικοποίηση τής Εκκλησίαστικής περιουσίας", και "κατάργηση τών θρησκευτικών".
Με συχνότατες προσκλήσεις μιας χούφτας Νεοπαγανιστών και Αθεϊστών εχθρών τής Εκκλησίας, σε τηλεοπτικές εκπομπές, όπου δίνεται η μερίδα τού λέοντος από πλευράς χρόνου, και οι οποίοι έχουν άποψη περί παντός επιστητού σχετιζόμενου με την Εκκλησία. Και ενώ αυτοί εκπροσωπούν μόνο μια ελάχιστη μειονότητα φανατικών αντι-χριστιανών, μονοπωλούν τις εκπομπές, στις οποίες δίνεται ελάχιστος, ή καθόλου χρόνος, στους εκπροσώπους τής Ορθόδοξης πλειοψηφίας, και αυτούς τους περνούν από 40 κύματα μέχρι να τους αφήσουν να αρθρώσουν μία πρόταση.
Με συχνές - πυκνές φραστικές επιθέσεις κατά τής Εκκλησίας από συγκεκριμένους Βουλευτές και κόμματα, σε κάθε ευκαιρία, ακόμα και άκαιρα, με "πυροτεχνήματα" ανυπόστατων "φράσεων κλισέ", γενικεύσεων και αοριστιών, με το σταθερό αίτημα (που στην πραγματικότητα δεν έχει το παραμικρό λογικό περιεχόμενο): "Χωρισμός τής Εκκλησίας από το κράτος", και "Κρατικοποίηση τής Εκκλησίαστικής περιουσίας", και "κατάργηση τών θρησκευτικών".
Γιατί σ' αυτή τη χώρα, κατ' αυτούς, η πλειονότητα τών Ορθοδόξων πιστών, δεν έχει δικαίωμα να διαθέτει και να διαχειρίζεται περιουσία, ούτε να διδάσκει στα δικά της παιδιά θρησκευτικά. Και ενώ όλοι τους χαλάνε τον κόσμο για την ελευθερία λόγου τών θρησκευτικών (και αντι-θρησκευτικών) μειονοτήτων, μόνο όταν μιλάει η Εκκλησία για κάτι, οφείλει να κλείνει το στόμα, και να μην έχει άποψη, "για να μην κάνει τις μειονότητες να νιώθουν... άσχημα"!!!
Σε δημόσιες εκδηλώσεις και ομιλίες, όταν μιλούν διάφορες αντι-εκκλησιαστικές μειονότητες, κανείς δεν τους διακόπτει. Και μόνο όταν ζητάει τον λόγο κάποιος πιστός Ορθόδοξος, θυμούνται ότι το θέμα "θρησκεία" δεν τους ενδιαφέρει, ή ότι ο λόγος του προσβάλλει όσους έχουν αντίθετη άποψη!
Θρησκευτικές μειονότητες έχουν το δικαίωμα να βάζουν σπουδαστές τους συγκεκριμένου αριθμού σε σχολές, ανεξαρτήτως χαμηλής βαθμολογίας. Όχι όμως και οι Ορθόδοξοι.
Οι θρησκευτικές μειονότητες έχουν το δικαίωμα να αρνηθούν για τα παιδιά τους το μάθημα τών θρησκευτικών. Οι Ορθόδοξοι όμως, δεν έχουν το δικαίωμα να γράψουν τα βιβλία τών θρησκευτικών όπως θέλουν. Αντιθέτως, αυτά "διορθώνονται" κατά το δοκούν από ανθρώπους άσχετους με την αληθινή Ορθόδοξη πίστη, (έστω και αν έξω από το βιβλίο γράφεται το όνομα άλλων), και ενώ οι πληροφορίες τών βιβλίων αυτών, για άλλα θρησκεύματα, μοιάζουν με "διαφημιστικό σποτάκι", δεν επιτρέπεται στους Ορθοδόξους να βάλουν στα βιβλία αυτά τις πραγματικά επικίνδυνες πρακτικές τών ομάδων αυτών, για να προστατευθούν τα παιδιά, "για να μη τις προσβάλλουν".
Όταν σε δημόσιες υπηρεσίες, κάνει αντι-Ορθόδοξη προπαγάνδα κάποιος μειονοτικός, η διεύθυνση το θεωρεί αυτό "απόδειξη ελευθερίας λόγου". Όταν όμως στην ίδια υπηρεσία υπάρχει Ορθόδοξος που γνωρίζει την πίστη του, και "στριμώχνει" τον αιρετικό, τότε η διεύθυνση τον ελέγχει, με την υπόδειξη ότι σε δημόσιες υπηρεσίες ο προσηλυτισμός απαγορεύεται!
Αν κάποιος Ορθόδοξος μιλήσει εναντίον μιας μειονότητας δημόσια, την άλλη μέρα τα ΜΜΕ εξανίστανται για τη "μισαλλοδοξία" του. Αν όμως μιλήσει κατά της Ορθοδοξίας ένας μειονοτικός, τον επαινούν για το θάρρος του, και τον προτείνουν ως παράδειγμα προς μίμησιν, και ως υπόδειγμα ελευθερίας, και τα όσα είπε διαφημίζονται ως "αποκάλυψη"!
Αν κάποιος μειονοτικός μιλήσει για ηθική, τα ΜΜΕ τονίζουν την "υψηλή ηθική" της ομάδας του. Αν μιλήσει κάποιος Ορθόδοξος, τα ίδια ΜΜΕ κατηγορούν την "οπισθοδρομική του παρωχημένη ηθική".
Αν κάποιος "Ορθόδοξος" ασπασθεί μια άλλη θρησκεία, το κάνει ελεύθερα και χωρίς προβλήματα. Αν όμως το κάνει κάποιος μειονοτικός, και γίνει Ορθόδοξος, μια ολόκληρη μηχανή καταπίεσης μπαίνει σε λειτουργία, καταστρέφοντάς του οικογένεια, εργασία, κοινωνικές σχέσεις και ηθική υπόσταση. Και κανείς κρατικός λειτουργός δεν θυμάται τα "θρησκευτικά του δικαιώματα". Και ενώ ο "Συνήγορος τού Πολίτη" κόπτεται για τα δικαιώματα τών μειονοτήτων, όταν άνθρωποι (σαν εμένα τον ίδιο) απευθυνθήκαμε σ' αυτόν, για τα δικαιώματά μας λόγω του διωγμού μας από μειονότητες, δήλωσε: "αναρμόδιος". Για την προστασία Χριστιανών (και όχι μόνο), από τέτοιου είδους σέκτες, δεν υπάρχει καμία κρατική μέριμνα, και καμία (προφανώς κατευθυνόμενη) οργάνωση δικαιωμάτων, δεν κάνει εκθέσεις και υποδείξεις για τέτοιου είδους παραβιάσεις δικαιωμάτων!
Αν η Ορθόδοξη Εκκλησία θελήσει να βάλει στο Ραδιόφωνο ή στην Τηλεόραση, διαφημιστικά σποτάκια μείζονα κοινωνικά ζητήματα, με επιδότηση τού κράτους, θεωρείται "προσβολή" προς όσους συνηθίζουν αντίθετες πρακτικές. Οι διαφημίσεις όμως, αντιεκκλησιαστικών πρακτικών, θεωρείται θεμιτή, και κατά τη γνώμη τών υπευθύνων "δεν θίγει κανέναν"! Ούτε η εξώφθαλμα ανήθικη αντιχριστιανική πρακτική διασκεδάσεων της Τηλεόρασης, (ακόμα και σε ώρες που τα παιδιά είναι ξύπνια), δεν ευαισθητοποιεί στον ίδιο βαθμό τους υπευθύνους!
Εάν κάποιο σχολικό βιβλίο θεωρηθεί ότι "θίγει" μια μειονότητα, (έστω και αν είναι αληθινά αυτά που γράφει), γίνεται ολόκληρη διαδικασία διόρθωσης. Όταν όμως μια πληθώρα σχολικών βιβλίων, θίγουν κατάφωρα την αλήθεια, στρεφόμενα κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας με πλάγιο και ύπουλο τρόπο, κανείς δεν αντιδράει από τους υπευθύνους.
Όταν σε φόρουμ και μπλογκς στο Ίντερνετ, διάφοροι μειονοτικοί Αντιχριστιανοί βρίζουν αισχρά και συκοφαντούν την Εκκλησία για ό,τι μπορεί να βάλει ο νους, κανένας έλεγχος δεν υπάρχει. Όταν όμως οι Ορθόδοξοι λένε για μειονοτικές ομάδες τα πράγματα με το όνομά τους, αυτή η αλήθεια διατυμπανίζεται ως ένδειξη μισαλλοδοξίας και ως "διωγμός μειονοτήτων"!
Αν κάποιοι φανατικοί μεμονωμένοι "Ορθόδοξοι" κάνουν φασαρία εναντίον μιας μειονότητας, γίνεται ολόκληρη εκστρατεία δυσφήμισης εναντίον όλης της Εκκλησίας. Όμως οι καθημερινοί βανδαλισμοί κατά Ορθοδόξων Εκκλησιών, από αντι-χριστιανικές μειονότητες, περνάνε στα "ψιλά", (αν γραφθούν και καθόλου στην επικαιρότητα)!
Σε δημόσιες εκδηλώσεις και ομιλίες, όταν μιλούν διάφορες αντι-εκκλησιαστικές μειονότητες, κανείς δεν τους διακόπτει. Και μόνο όταν ζητάει τον λόγο κάποιος πιστός Ορθόδοξος, θυμούνται ότι το θέμα "θρησκεία" δεν τους ενδιαφέρει, ή ότι ο λόγος του προσβάλλει όσους έχουν αντίθετη άποψη!
Θρησκευτικές μειονότητες έχουν το δικαίωμα να βάζουν σπουδαστές τους συγκεκριμένου αριθμού σε σχολές, ανεξαρτήτως χαμηλής βαθμολογίας. Όχι όμως και οι Ορθόδοξοι.
Οι θρησκευτικές μειονότητες έχουν το δικαίωμα να αρνηθούν για τα παιδιά τους το μάθημα τών θρησκευτικών. Οι Ορθόδοξοι όμως, δεν έχουν το δικαίωμα να γράψουν τα βιβλία τών θρησκευτικών όπως θέλουν. Αντιθέτως, αυτά "διορθώνονται" κατά το δοκούν από ανθρώπους άσχετους με την αληθινή Ορθόδοξη πίστη, (έστω και αν έξω από το βιβλίο γράφεται το όνομα άλλων), και ενώ οι πληροφορίες τών βιβλίων αυτών, για άλλα θρησκεύματα, μοιάζουν με "διαφημιστικό σποτάκι", δεν επιτρέπεται στους Ορθοδόξους να βάλουν στα βιβλία αυτά τις πραγματικά επικίνδυνες πρακτικές τών ομάδων αυτών, για να προστατευθούν τα παιδιά, "για να μη τις προσβάλλουν".
Όταν σε δημόσιες υπηρεσίες, κάνει αντι-Ορθόδοξη προπαγάνδα κάποιος μειονοτικός, η διεύθυνση το θεωρεί αυτό "απόδειξη ελευθερίας λόγου". Όταν όμως στην ίδια υπηρεσία υπάρχει Ορθόδοξος που γνωρίζει την πίστη του, και "στριμώχνει" τον αιρετικό, τότε η διεύθυνση τον ελέγχει, με την υπόδειξη ότι σε δημόσιες υπηρεσίες ο προσηλυτισμός απαγορεύεται!
Αν κάποιος Ορθόδοξος μιλήσει εναντίον μιας μειονότητας δημόσια, την άλλη μέρα τα ΜΜΕ εξανίστανται για τη "μισαλλοδοξία" του. Αν όμως μιλήσει κατά της Ορθοδοξίας ένας μειονοτικός, τον επαινούν για το θάρρος του, και τον προτείνουν ως παράδειγμα προς μίμησιν, και ως υπόδειγμα ελευθερίας, και τα όσα είπε διαφημίζονται ως "αποκάλυψη"!
Αν κάποιος μειονοτικός μιλήσει για ηθική, τα ΜΜΕ τονίζουν την "υψηλή ηθική" της ομάδας του. Αν μιλήσει κάποιος Ορθόδοξος, τα ίδια ΜΜΕ κατηγορούν την "οπισθοδρομική του παρωχημένη ηθική".
Αν κάποιος "Ορθόδοξος" ασπασθεί μια άλλη θρησκεία, το κάνει ελεύθερα και χωρίς προβλήματα. Αν όμως το κάνει κάποιος μειονοτικός, και γίνει Ορθόδοξος, μια ολόκληρη μηχανή καταπίεσης μπαίνει σε λειτουργία, καταστρέφοντάς του οικογένεια, εργασία, κοινωνικές σχέσεις και ηθική υπόσταση. Και κανείς κρατικός λειτουργός δεν θυμάται τα "θρησκευτικά του δικαιώματα". Και ενώ ο "Συνήγορος τού Πολίτη" κόπτεται για τα δικαιώματα τών μειονοτήτων, όταν άνθρωποι (σαν εμένα τον ίδιο) απευθυνθήκαμε σ' αυτόν, για τα δικαιώματά μας λόγω του διωγμού μας από μειονότητες, δήλωσε: "αναρμόδιος". Για την προστασία Χριστιανών (και όχι μόνο), από τέτοιου είδους σέκτες, δεν υπάρχει καμία κρατική μέριμνα, και καμία (προφανώς κατευθυνόμενη) οργάνωση δικαιωμάτων, δεν κάνει εκθέσεις και υποδείξεις για τέτοιου είδους παραβιάσεις δικαιωμάτων!
Αν η Ορθόδοξη Εκκλησία θελήσει να βάλει στο Ραδιόφωνο ή στην Τηλεόραση, διαφημιστικά σποτάκια μείζονα κοινωνικά ζητήματα, με επιδότηση τού κράτους, θεωρείται "προσβολή" προς όσους συνηθίζουν αντίθετες πρακτικές. Οι διαφημίσεις όμως, αντιεκκλησιαστικών πρακτικών, θεωρείται θεμιτή, και κατά τη γνώμη τών υπευθύνων "δεν θίγει κανέναν"! Ούτε η εξώφθαλμα ανήθικη αντιχριστιανική πρακτική διασκεδάσεων της Τηλεόρασης, (ακόμα και σε ώρες που τα παιδιά είναι ξύπνια), δεν ευαισθητοποιεί στον ίδιο βαθμό τους υπευθύνους!
Εάν κάποιο σχολικό βιβλίο θεωρηθεί ότι "θίγει" μια μειονότητα, (έστω και αν είναι αληθινά αυτά που γράφει), γίνεται ολόκληρη διαδικασία διόρθωσης. Όταν όμως μια πληθώρα σχολικών βιβλίων, θίγουν κατάφωρα την αλήθεια, στρεφόμενα κατά της Ορθόδοξης Εκκλησίας με πλάγιο και ύπουλο τρόπο, κανείς δεν αντιδράει από τους υπευθύνους.
Όταν σε φόρουμ και μπλογκς στο Ίντερνετ, διάφοροι μειονοτικοί Αντιχριστιανοί βρίζουν αισχρά και συκοφαντούν την Εκκλησία για ό,τι μπορεί να βάλει ο νους, κανένας έλεγχος δεν υπάρχει. Όταν όμως οι Ορθόδοξοι λένε για μειονοτικές ομάδες τα πράγματα με το όνομά τους, αυτή η αλήθεια διατυμπανίζεται ως ένδειξη μισαλλοδοξίας και ως "διωγμός μειονοτήτων"!
Αν κάποιοι φανατικοί μεμονωμένοι "Ορθόδοξοι" κάνουν φασαρία εναντίον μιας μειονότητας, γίνεται ολόκληρη εκστρατεία δυσφήμισης εναντίον όλης της Εκκλησίας. Όμως οι καθημερινοί βανδαλισμοί κατά Ορθοδόξων Εκκλησιών, από αντι-χριστιανικές μειονότητες, περνάνε στα "ψιλά", (αν γραφθούν και καθόλου στην επικαιρότητα)!
Όταν διάφοροι μειονοτικοί αντι-Χριστιανοί προσπαθούν να απομακρύνουν Χριστιανικά σύμβολα από τη δημόσια θέα, ως δήθεν "προσβλητικά" για τις μειονότητες, που δήθεν "θα τις κάνουν να νιώθουν άσχημα", κανείς απ' αυτούς δεν σκέφτεται την προσβολή που γίνεται στους Χριστιανούς από τις μειονότητες αυτές, αν αυτές θεωρούν τα σύμβολα πίστεως τών Χριστιανών ως "απόβλητα". Γιατί άραγε τα χριστιανικά σύμβολα είναι προσβλητικά προς τους αλλοθρήσκους; Μήπως είναι προσβλητικό και το λευκό μας χρώμα, για τις μελαμψές, κίτρινες και μαύρες εθνικές ομάδες που ζουν ανάμεσά μας; Μήπως τους προσβάλλει και η σημαία μας, και πρέπει να την κατεβάσουμε; Μήπως τους προσβάλλει η διδασκαλία τής ιστορίας μας στα σχολεία μας; Γιατί ΜΟΝΟ η Ορθόδοξη πίστη θεωρείται προσβλητική από ορισμένους επιτήδιους προπαγανδιστές; Δηλαδή τόσο πολύ ντρέπονται για την πίστη τους, ώστε να θέλουν να την κρύβουν και από την ταυτότητα, (και μαζί με αυτούς κι εμείς αναγκαστικά από το κράτος), ως "προσωπικά δεδομένα"; Αυτοί οι προπαγανδιστές, άραγε ντρέπονται για την Ελληνικότητά τους, που (σύμφωνα με την ίδια λογική), κάνει τις αλλοεθνείς μειονότητες να νιώθουν μειονεκτικά;
Πολλά θα μπορούσαν να λεχθούν ακόμα, αλλά νομίζω ότι αρκούν, για να θυμίσουν σε όλους μας μερικές από τις εκφράσεις διωγμού που μεθοδεύουν διάφορα ξενόφερτα αντι-Ορθόδοξα συμφέροντα στη χώρα μας. Και όταν κανείς τα παρατηρήσει όλα αυτά χωρίς προκατάληψη, καταλαβαίνει ότι "κάποιοι τα κατευθύνουν". Είναι εμφανής και προφανής μία ενορχηστρωμένη προσπάθεια, που αποσκοπεί στο να απομακρύνει την Εκκλησία, όχι από το κράτος, αλλά από τον Λαό! Είναι προφανές ότι η Εκκλησία ΕΝΟΧΛΕΙ κάποιους. Είναι προφανές ότι κάποιοι θέλουν να κάνουν το άσπρο μαύρο, και το μαύρο άσπρο, σκοπεύοντας να "σπάσουν" τη συνοχή τού λαού μας από τον Χριστό και την Ορθόδοξη πίστη. Γιατί γνωρίζουν, ότι αυτή η σχέση, είναι το ισχυρότερο πολιτισμικό μας αγαθό. Είναι ο ισχυρότερος πολιτισμικός δεσμός τού Ελληνικού λαού. Και χωρίς αυτόν τον δεσμό πίστης, η χώρα θα γίνει "μπάχαλο" και κέντρο διερχομένων συμφερόντων, της κάθε είδους ξενόφερτης μειονότητας, διασπώντας μας ακόμα περισσότερο. Και στην πραγματικότητα, η απο-εκκλησιαστικοποίηση που επιχειρείται, ήδη έχει αποδώσει "καρπούς", φτιάχνοντας μια νέα γενιά βανδάλων, εγκληματιών και δολοφόνων, που δεν πιστεύουν ότι θα δώσουν λόγο σε κανέναν Θεό, εκτοξεύοντας το έγκλημα και την αναρχία στα ύψη. Η "ποιότητα" τού απο-χριστιανισμένου αυτού κόσμου που μας ετοιμάζουν οι κρατούντες, είναι προφανής στα καθημερινά δελτία ειδήσεων, έστω και αν υποκριτικά αναρρωτιούνται: "Γιατί τόση βία και έγκλημα;" Είναι αυτός ο κόσμος που θα επιλέξετε για εσάς και τα παιδιά σας;
Ο Ορθόδοξος λαός μας βρίσκεται υπό επίθεσιν και υπό διωγμόν, από αυτούς που "το παίζουν" ανεξίθρησκοι, αλλά στην πραγματικότητα είναι προπαγανδιστές αντιχριστιανικών συμφερόντων, που δρουν με σχέδιο και οργάνωση, μαζί με ένα άβουλο ημιμαθές και ανόητο πλήθος χειροκροτητών, που το έχουν κάνει να νομίζει ότι έτσι γίνεται "διαφωτισμένο" και "προοδευτικό". Πρόκειται για μια επίθεση που θα καθορίσει, αν αυτό το έθνος θα συνεχίσει να βαδίζει με τον Χριστό, ή θα διαλυθεί σε μια πολυ-θρησκευτική και πολυεθνική "σούπα" άβουλων καταναλωτών ηδονής και υλιστικών αποκτημάτων, κατευθυνόμενων λοβοτομημένων προβάτων χωρίς συνείδηση και αντιστάσεις, για άρμεγμα από το παγκόσμιο
Πολλά θα μπορούσαν να λεχθούν ακόμα, αλλά νομίζω ότι αρκούν, για να θυμίσουν σε όλους μας μερικές από τις εκφράσεις διωγμού που μεθοδεύουν διάφορα ξενόφερτα αντι-Ορθόδοξα συμφέροντα στη χώρα μας. Και όταν κανείς τα παρατηρήσει όλα αυτά χωρίς προκατάληψη, καταλαβαίνει ότι "κάποιοι τα κατευθύνουν". Είναι εμφανής και προφανής μία ενορχηστρωμένη προσπάθεια, που αποσκοπεί στο να απομακρύνει την Εκκλησία, όχι από το κράτος, αλλά από τον Λαό! Είναι προφανές ότι η Εκκλησία ΕΝΟΧΛΕΙ κάποιους. Είναι προφανές ότι κάποιοι θέλουν να κάνουν το άσπρο μαύρο, και το μαύρο άσπρο, σκοπεύοντας να "σπάσουν" τη συνοχή τού λαού μας από τον Χριστό και την Ορθόδοξη πίστη. Γιατί γνωρίζουν, ότι αυτή η σχέση, είναι το ισχυρότερο πολιτισμικό μας αγαθό. Είναι ο ισχυρότερος πολιτισμικός δεσμός τού Ελληνικού λαού. Και χωρίς αυτόν τον δεσμό πίστης, η χώρα θα γίνει "μπάχαλο" και κέντρο διερχομένων συμφερόντων, της κάθε είδους ξενόφερτης μειονότητας, διασπώντας μας ακόμα περισσότερο. Και στην πραγματικότητα, η απο-εκκλησιαστικοποίηση που επιχειρείται, ήδη έχει αποδώσει "καρπούς", φτιάχνοντας μια νέα γενιά βανδάλων, εγκληματιών και δολοφόνων, που δεν πιστεύουν ότι θα δώσουν λόγο σε κανέναν Θεό, εκτοξεύοντας το έγκλημα και την αναρχία στα ύψη. Η "ποιότητα" τού απο-χριστιανισμένου αυτού κόσμου που μας ετοιμάζουν οι κρατούντες, είναι προφανής στα καθημερινά δελτία ειδήσεων, έστω και αν υποκριτικά αναρρωτιούνται: "Γιατί τόση βία και έγκλημα;" Είναι αυτός ο κόσμος που θα επιλέξετε για εσάς και τα παιδιά σας;
Ο Ορθόδοξος λαός μας βρίσκεται υπό επίθεσιν και υπό διωγμόν, από αυτούς που "το παίζουν" ανεξίθρησκοι, αλλά στην πραγματικότητα είναι προπαγανδιστές αντιχριστιανικών συμφερόντων, που δρουν με σχέδιο και οργάνωση, μαζί με ένα άβουλο ημιμαθές και ανόητο πλήθος χειροκροτητών, που το έχουν κάνει να νομίζει ότι έτσι γίνεται "διαφωτισμένο" και "προοδευτικό". Πρόκειται για μια επίθεση που θα καθορίσει, αν αυτό το έθνος θα συνεχίσει να βαδίζει με τον Χριστό, ή θα διαλυθεί σε μια πολυ-θρησκευτική και πολυεθνική "σούπα" άβουλων καταναλωτών ηδονής και υλιστικών αποκτημάτων, κατευθυνόμενων λοβοτομημένων προβάτων χωρίς συνείδηση και αντιστάσεις, για άρμεγμα από το παγκόσμιο
Νεοταξικό σύστημα.
Η Εκκλησία είναι αδύνατο να νικηθεί. Στο τέλος θα νικήσει, και δεν χρειάζεται κανέναν ανθρώπινο προστάτη. Ο Ελληνικός λαός όμως έχει ανάγκη την Θεανθρώπινη Εκκλησία για να επιβιώσει. Άραγε, θα επιβιώσει απ' αυτή την ύπουλη επίθεση, ή θα απωλέσει την πίστη του και τη συνοχή του, σε έναν καιρό, που οι περισσότεροι άλλοι λαοί ανακαλύπτουν αυτή την ίδια Ορθόδοξη πίστη και προσέρχονται σε αυτή μαζικά;
Η στάση που θα κρατήσει ο καθένας μας σε αυτή τη μάχη, θα συμβάλλει στην έκβαση. Τα γεγονότα είναι ορατά και ξεκάθαρα, και δεν υπάρχει άλλοθι για στρουθοκαμηλισμούς. Οι σημερινές μας επιλογές, (ηττοπαθείς και αμελείς, ή αντιθέτως μαχητικές και ανυποχώρητες), θα κρίνουν το μέλλον αυτού τού τόπου, και το δικό μας αιώνιο μέλλον.
Ν. Μ.
Η Εκκλησία είναι αδύνατο να νικηθεί. Στο τέλος θα νικήσει, και δεν χρειάζεται κανέναν ανθρώπινο προστάτη. Ο Ελληνικός λαός όμως έχει ανάγκη την Θεανθρώπινη Εκκλησία για να επιβιώσει. Άραγε, θα επιβιώσει απ' αυτή την ύπουλη επίθεση, ή θα απωλέσει την πίστη του και τη συνοχή του, σε έναν καιρό, που οι περισσότεροι άλλοι λαοί ανακαλύπτουν αυτή την ίδια Ορθόδοξη πίστη και προσέρχονται σε αυτή μαζικά;
Η στάση που θα κρατήσει ο καθένας μας σε αυτή τη μάχη, θα συμβάλλει στην έκβαση. Τα γεγονότα είναι ορατά και ξεκάθαρα, και δεν υπάρχει άλλοθι για στρουθοκαμηλισμούς. Οι σημερινές μας επιλογές, (ηττοπαθείς και αμελείς, ή αντιθέτως μαχητικές και ανυποχώρητες), θα κρίνουν το μέλλον αυτού τού τόπου, και το δικό μας αιώνιο μέλλον.
Ν. Μ.
Save the Department of Byzantine and Modern Greek Studies at King's College London
We agree with what this petition says, and we think you might also agree.
If you can spare a moment, please take a look, and consider signing it (21/2/2010).
If you can spare a moment, please take a look, and consider signing it (21/2/2010).
Κυριακή 21 Φεβρουαρίου 2010
Ομιλία του Επισκόπου Ναυπάκτου π.Ιερόθεου στην επέτειο της αναστηλώσεως των ιερών Εικόνων
Σήμερα κατά την επέτειο της αναστηλώσεως των ιερών Εικόνων εορτάζεται η εορτή της Ορθοδοξίας και με αυτόν τον τρόπο φαίνεται η σύνδεση της ιεράς Εικόνας με την Εκκλησία και, βέβαια, με την Ορθοδοξία.
Σε ένα από τα τροπάρια που ψάλαμε σήμερα στην ακολουθία του Όρθρου εκφράζεται η δόξα της Εκκλησίας. «Ημέρα χαρμόσυνος και ευφροσύνης ανάπλεως πεφανέρωται σήμερον». Και αυτό γιατί «φαιδρότης δογμάτων των αληθεστάτων αστράπτει και λάμπει η Εκκλησία του Χριστού κεκοσμημένη αναστηλώσεσιν εικόνων των αγίων νυν και εκτυπωμάτων και λάμψεσι». Εκκλησία, δόγματα και εικόνες βρίσκονται μέσα στο φως της δόξας του Θεού και είναι η φανέρωση της ωραιότητος της Ορθοδοξίας.
Έχοντας την εντολή του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κυρίου Ιερωνύμου και της Ιεράς Συνόδου να εκφωνήσω τον πανηγυρικό λόγο της ημέρας στην Συνοδική θεία Λειτουργία, ενώπιον Κληρικών και λαϊκών και της πολιτικής ηγεσίας του τόπου τούτου, αυτήν την λαμπρή ημέρα της Ορθοδοξίας, κατά την οποία αστράπτει και λάμπει η Εκκλησία του Χριστού με την φαιδρότητα των δογμάτων της και την λάμψη των αγίων εικόνων της, θα αναφερθώ στην ενότητα μεταξύ των ιερών εικόνων και των ορθοδόξων δογμάτων.
Η ιερά Εικόνα δεν προσφέρεται για να στολίζη τις οικίες ούτε ακόμη και τους Ιερούς Ναούς, αλλά για να μεταδίδη χάρη στους πιστούς που την ασπάζονται με την απαραίτητη ευλάβεια και τον σεβασμό και ανάλογα, βέβαια, με την πνευματική τους κατάσταση. Συγχρόνως, όμως, η ιερά Εικόνα είναι μια από τις θεολογικές γλώσσες της Εκκλησίας μας, που μεταδίδει πολλά μηνύματα. Θα τονισθούν μερικά σημεία αυτής της γλώσσας.
Το πρώτο σημείο είναι το θεολογικό που αναφέρεται στον Θεό, τον Οποίο λατρεύουμε. Κεφαλή της Εκκλησίας είναι Αυτός ο Θεάνθρωπος Χριστός. Πρόκειται για το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, που ενηνθρώπησε, προσέλαβε την ανθρώπινη φύση και την θέωσε.
Στήν Παλαιά Διαθήκη απαγορευόταν ο εξεικονισμός του Θεού, αφού ο Θεός που εμφανιζόταν στους Προφήτες ήταν ο άσαρκος Λόγος, ενώ μετά την ενανθρώπηση και την πρόσληψη του ανθρωπίνου σώματος ο Θεός εξεικονίζεται. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο επιχείρημα των εικονοφίλων, ότι δηλαδή, εφ’ όσον ο Χριστός προσέλαβε και θέωσε το ανθρώπινο σώμα, σημαίνει ότι μπορούμε να Τον αγιογραφούμε.
Επομένως, εδώ φαίνεται η μεγάλη θεολογική αλήθεια ότι ο Θεός δεν είναι μια απρόσωπη ιδέα και μια αιώνια αξία η μια παγκόσμια δύναμη, αλλά ιδιαίτερο πρόσωπο που αγαπά τον άνθρωπο. Ο ιδεατός Θεός είναι ξένος προς τα προβλήματα του ανθρώπου, ενώ ο προσωπικός Θεός αγαπά τον άνθρωπο και ενδιαφέρεται προσωπικά γι’ αυτόν.
Στήν εικόνα της Μεταμορφώσεως του Χριστού φαίνεται η δόξα που προχέεται από την τεθεωμένη σάρκα του Χριστού, σε όλες δε τις εικόνες, όπου αγιογραφείται ο Χριστός, φαίνεται η ιλαρότητά Του, η ανέκφραστη φιλανθρωπία Του, η αγάπη Του για τον άνθρωπο. Ο Θεός είναι γεμάτος αγάπη και στοργή.
Στήν εικόνα της εις Άδου Καθόδου του Χριστού ο αγιογράφος δείχνει την δύναμη του Χριστού, αλλά και το στοργικό Του βλέμμα για τον άνθρωπο, καθώς επίσης δείχνει την τρυφερότητα με την οποία πιάνει το χέρι του Αδάμ και της Εύας και τους ελκύει προς τα άνω, δηλαδή τους σώζει με την πανσθενουργό δύναμή Του, αλλά και την ανέκφραστη τρυφερότητά Του. Δεν είναι Θεός οργής, μίσους και βίας, όπως θέλουν μερικοί να Τον παρουσιάζουν, ούτε σαδιστής Πατέρας, όπως μερικοί Τον αισθάνονται από δικές τους ενοχικές καταστάσεις, αλλά ο ιλαρός, ο φιλάνθρωπος και ο φιλόστοργος Θεός που αγαπά υπερβολικά τον άνθρωπο και φθάνει ακόμη και μέχρι τον άδη για να τον συναντήση, είναι ο ιατρός που θεραπεύει το βαθύ τραύμα του ανθρώπου και όχι ο δικαστής και εισαγγελέας που απαγγέλλει κατηγορίες.
Το δεύτερο σημείο είναι το ανθρωπολογικό, αφού η ορθόδοξη εικόνα δείχνει ότι ο άνθρωπος είναι δημιουργημένος από τον Θεό κατά την ψυχή και το σώμα και στόχος του είναι να φθάση από το κατ εἰκόνα στο καθ’ ομοίωση, δηλαδή την θέωση.
Η αρχαία ελληνική φιλοσοφία έκανε την διάκριση μεταξύ φύσει αθανάτου ψυχής και φύσει θνητού σώματος. Αυτό σημαίνει ότι η ψυχή του ανθρώπου ανήκε στον αγέννητο κόσμο των ιδεών και ο Θεός την τιμώρησε, μόλις κινήθηκε από επιθυμία, με το να περικλεισθή στο σώμα, το οποίο τελικά είναι η φυλακή της ψυχής. Οπότε, η σωτηρία του ανθρώπου, όπως δίδασκε ο πλατωνισμός, είναι η αποδέσμευση της ψυχής από το σώμα, η δε νέκρωση του παθητικού μέρους της ψυχής ήταν ο βασικός σκοπός των στωϊκών και των πλατωνικών φιλοσόφων.
Όμως, η Εκκλησία δια των ιερών εικόνων διδάσκει ότι η ψυχή και το σώμα είναι δημιουργήματα του Θεού, οπότε και τα δύο αγιάζονται και θεώνονται. Αυτήν την μεγάλη αλήθεια την συναντάμε ακόμη και στον ησυχασμό, όπως τον εξέφρασε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, αφού ο νους του ανθρώπου δια της προσευχής επιστρέφει στο σώμα και το σώμα λαμπρύνεται από το Φως του Θεού.
Παρατηρώντας την ορθόδοξη εικόνα, βλέπουμε ότι το Φως του Θεού εισέρχεται μέσα στον άνθρωπο και αγιάζει την ψυχή και το σώμα του. Το θείο Φως δεν φωτίζει έξωθεν τον άνθρωπο, αλλά τον αγιάζει έσωθεν, δια της καρδίας, γι’ αυτό και δεν υπάρχουν σκιές στις ορθόδοξες εικόνες. Το πρόσωπο του αγίου είναι φωτεινό, διαυγές και φωτίζεται από μέσα, όπως φαίνεται, κυρίως, στις αγιογραφίες του Πανσελήνου στο Πρωτάτο του Αγίου Όρους.
Αυτό, βέβαια, μας υπενθυμίζει τον ορισμό που δίνει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος για τον άνθρωπο ότι είναι «ζώον ενταύθα οικονομούμενον και αλλαχού μεθιστάμενον, και πέρας του μυστηρίου, τη προς Θεόν νεύσει θεούμενον». Ο άνθρωπος, δηλαδή, δεν είναι ένα πράγμα, δεν είναι αντικείμενο εκμεταλλεύσεως, αλλά δημιούργημα του Θεού που πρέπει να βιώνη το μυστήριο της κατά Χάρη θεώσεως.
Το τρίτο σημείο που συναντάμε στην ορθόδοξη εικόνα είναι το κοινωνικό της Εκκλησίας, δηλαδή σε τι συνίσταται η κοινωνία μέσα στην Εκκλησία. Η Εκκλησία δεν είναι ένα απλό άθροισμα ανθρώπων από ένα έθνος, αλλά η συνάντηση ανθρώπων όλων των κατηγοριών που έχουν ζωντανή σχέση με τον Χριστό, είναι οικουμενική, πάνω από πατρίδες και εθνότητες. Μέσα στην Εκκλησία λειτουργούν άλλοι νόμοι και άλλες προϋποθέσεις.
Στήν εικόνα της Γεννήσεως του Χριστού βλέπουμε την σημαντική θέση που έχει η Παναγία, ως εκπρόσωπος του ανθρωπίνου γένους, αλλά βλέπουμε και τους αγαθούς Ποιμένες, όπως και τους Μάγους από την Ανατολή που ήλθαν να προσκυνήσουν τον Χριστό. Γύρω από τον νεογέννητο Χριστό βρίσκονται οι σοφοί με τους αγραμμάτους, οι Ιουδαίοι με τους Ανατολίτες, οι άγγελοι με τους ανθρώπους. Όλοι λαμβάνουν δόξα από τον Χριστό και αποτελούν την πνευματική Του οικογένεια. Δεν υπολογίζεται η καταγωγή καθενός, η εθνικότητα και η ηλικία του, αλλά ευλογείται ο πόθος που έχουν για τον Θεό και η ταπείνωσή τους. Οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι και όσοι στηρίζονται στον ορθολογισμό και την εξουσία τους απουσιάζουν από το μυστήριο της θείας ενανθρωπήσεως και δεν συμμετέχουν στην θεία δόξα.
Το τέταρτο σημείο που βλέπουμε στην ορθόδοξη εικόνα είναι η κτισιολογία, το λεγόμενο οικολογικό, αφού στις ορθόδοξες εικόνες παρουσιάζεται μεταμορφωμένη και αγιασμένη και αυτή η κτίση. Δεν είναι η κτίση της πτώσεως και της φθοράς, αλλά η κτίση, η πλημμυρισμένη από την δόξα του Θεού.
Στήν εικόνα της Γεννήσεως του Χριστού, κοντά στο νεογέννητο Βρέφος είναι τα άλογα ζώα, το σπήλαιο είναι φωτισμένο και τα βουνά μεταμορφωμένα, αλλά και το αστέρι συμμετέχει στο μεγάλο αυτό μυστήριο. Στην εικόνα της Μεταμορφώσεως του Χριστού βλέπουμε την καινή γη και τον καινό ουρανό, όπως αναμένουμε να γίνουν στην μέλλουσα δόξα, αλλά και όπως το ζουν οι Άγιοι από τώρα μέσα στον χώρο της Εκκλησίας. Στην εικόνα της Βαπτίσεως του Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό φαίνεται ο αγιασμός των υδάτων με όλα όσα βρίσκονται μέσα στο νερό. Τα πάντα υπακούουν στον Χριστό και δοξάζονται από Αυτόν.
Το οικολογικό πρόβλημα, η μόλυνση του περιβάλλοντος, δεν έχει καμμιά θέση μέσα στην πάμφωτη δόξα της ορθόδοξης εικόνας, αλλά βρίσκεται έξω από αυτήν. Το Φως από τον Χριστό και από τον αγιασμένο άνθρωπο διαπορθμεύεται και στην άλογη κτίση και δημιουργία, ενώ αντίθετα τα πάθη του ανθρώπου δημιουργούν το οικολογικό πρόβλημα. Στίς εικόνες δεν παρουσιάζεται ο στεναγμός και η οδύνη της κτίσεως, αλλά η δόξα της, και αυτό μας υπενθυμίζει τον λόγο του Αποστόλου Παύλου: «Η γαρ αποκαραδοκία της κτίσεως την αποκάλυψιν των υιών του Θεού απεκδέχεται... και αυτή η κτίσις ελευθερωθήσεται από της δουλείας της φθοράς εις την ελευθερίαν της δόξης των τέκνων του Θεού» (Ρωμ. η , 19-22). Έτσι, μέσα στην ορθόδοξη εικονογραφία φαίνεται καθαρά η διδασκαλία του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου για την συμμετοχή της κτίσεως στο πανηγύρι της Αναστάσεως του Χριστού.
Το πέμπτο σημείο που παρατηρούμε στην ορθόδοξη εικόνα είναι το σκοτεινό στοιχείο. Σε όλες σχεδόν τις εικόνες, που αναφέρονται στον Χριστό και το έργο της θείας Του οικονομίας, βλέπουμε κάποιο σπηλαιώδες σκότος. Αυτό το συναντάμε στην εικόνα της Γεννήσεως, στην εικόνα της Βαπτίσεως, στην εικόνα της εις Άδου καθόδου του Χριστού. Το σκοτεινό αυτό σπήλαιο δεν ομοιάζει καθόλου με το πλατωνικό σπήλαιο, μέσα στο οποίο οι άνθρωποι, που βρίσκονται στο σκοτάδι της παρούσης ζωής, βλέπουν αμυδρώς ως σκιές τον κόσμο των ιδεών έξω από αυτό. Στις ορθόδοξες εικόνες βλέπουμε ότι οι άνθρωποι ζουν μέσα στο θείο Φως, ενώ το σκότος που βρίσκεται στο βάθος είναι ο χώρος του θανάτου.
Όπως το φως έχει δύο ιδιότητες, την φωτιστική και την καυστική, άλλα φωτίζει και άλλα καίει, ανάλογα με την κατάσταση του κάθε αντικειμένου, έτσι και το Φως του Θεού φωτίζει και καίει, ανάλογα με την κατάσταση του ανθρώπου. Έτσι, αυτό το σκοτάδι δεν είναι η απουσία του Θεού, αλλά η παρουσία του Θεού ως σκότος και πυρ και αυτό βέβαια εξαρτάται από την κατάσταση του ιδίου του ανθρώπου.
Πάντως, γεγονός είναι ότι, όπως φαίνεται στην εις Άδου Κάθοδο του Χριστού, δηλαδή την ορθόδοξη εικόνα της Αναστάσεως, ο Χριστός κατεβαίνει στον άδη κάθε ανθρώπου, εισέρχεται μέσα στην απελπισία του και στην χώρα του προσωπικού του υπαρξιακού θανάτου, ακόμη και όταν οι θύρες της ύπαρξής του είναι κεκλεισμένες, για να δώση τήν δυνατότητα στον καθένα να εξέλθη από αυτό το βασανιστικό σκοτάδι της απελπισίας και της μοναξιάς του και να τον οδηγήση σε προσωπική κοινωνία μαζί Του, χωρίς όμως να καταργήση την προσωπική του ελευθερία.
Τελικά, η ορθόδοξη εικόνα, με τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζει τον Χριστό και τους Αγίους, δείχνει ότι ο Θεός μας είναι γεμάτος αγάπη και στοργή για τον άνθρωπο, που κατεβαίνει και μέχρι τον άδη της προσωπικής του απελπισίας και απογνώσεως για να τον συναντήση· ο άνθρωπος έχει υψηλές προδιαγραφές και σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκεται μπορεί να γεμίση από Φως· η κτίση η οποία βιάζεται από τον εμπαθή άνθρωπο αποδέχεται και αναμένει την ανακαίνισή της· και ο κάθε προσωπικός άδης μπορεί να γεμίση από την δόξα του Φωτός του Θεού.
Μακαριώτατε,
Οι ορθόδοξες εικόνες είναι ένα βαθύτατο, θεολογικό, εμπειρικό, δογματικό βιβλίο, και, όταν εισδύη κανείς σε αυτό, μπορεί να αντιληφθή όχι μόνον τι είναι ο Χριστιανικός ορθόδοξος Θεός, αλλά και τι είναι η Εκκλησία Του και ποιό είναι το νόημα της ζωής του ανθρώπου.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι το δοξασμένο και θεωμένο Σώμα του Χριστού, είναι ο χώρος της συναντήσεως των πάντων, αγγέλων και ανθρώπων, κεκοιμημένων και ζώντων, αρχόντων και αρχομένων, Κληρικών και λαϊκών, ανδρών και γυναικών, ξένων και ιθαγενών, είναι ο πνευματικός νυμφώνας της δόξης, είναι το κατάλυμα των θείων ερώτων. Η ορθόδοξη εικόνα δείχνει ότι την ζωή του ανθρώπου δεν την καθορίζει η υλική οικονομία, αλλά την νοηματοδοτεί η θεία οικονομία, που του δίνει ελπίδα και προοπτική.
Η Εκκλησία δεν είναι ιδιοκτησία κανενός και κανένας δεν μπορεί να την ιδιοποιηθή και να αποκλείση κάποιους άλλους· είναι ανοικτή σε όλους τους ταπεινούς, που διακρίνονται από τον τελωνικό στεναγμό, αλλά ταυτόχρονα είναι κλειστή στους Φαρισαίους και τους υποκριτές που νομίζουν ότι βρίσκονται μέσα στην Εκκλησία. Η Εκκλησία δεν είναι χώρος ανταγωνισμών και αγώνων επικρατήσεως μερικών ομάδων, αλλά είναι ενότητα προσώπων, είναι χώρος μαρτυρίας και μαρτυρίου, σιωπής και προσευχής, σταυρώσεως, αναστάσεως και Πεντηκοστής. Η Εκκλησία δεν περιορίζεται στους τοίχους και την οροφή, ούτε εκφράζεται από αμεταμόρφωτους ανθρώπους, που ασχολούνται με το προσκήνιο και το παρασκήνιο και έχουν απλώς γνώσεις περί του Θεού, όχι όμως την γνώση του Θεού, αλλά η Εκκλησία εκφράζεται από τους αγίους Προφήτες, Αποστόλους, Πατέρες, Οσίους και Μάρτυρες, που είναι ολοφώτεινοι, είναι η «λιακάδα» της γης.
Η ορθόδοξη εικόνα, ως έκφραση των ορθοδόξων δογμάτων και της εσωτερικής λάμψεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας, σκορπάει αγάπη και στοργή, γαλήνη και ηρεμία, ελκύει τους πονεμένους και διψώντες την δικαιοσύνη του Θεού, προαναγγέλλει την τελική κυριαρχία του Θεού της αγάπης, δείχνει τον μεταμορφωμένο κόσμο, την καινή κτίση.
Ο Θεός φανερώθηκε εν σαρκί, η Εκκλησία δοξάζεται ως Σώμα Χριστού, η εικόνα είναι έκφραση της μεταμορφωμένης ζωής και της ανακαινισμένης κτίσεως, η Ορθοδοξία είναι η ελπίδα των απελπισμένων, η πλησμονή των στερημένων. Αγάλλεται σήμερα η Εκκλησία, ευφραίνεται με την δόξα του Νυμφίου της, και οι ιερές εικόνες είναι τα στολίδια του λαμπρού νυμφικού της ένδοξης αυτής νύμφης του Χριστού.
Οπότε, μακάριοι όσοι αγαπούν την δόξα του Νυμφίου και της Νύμφης και ζουν στον κεκοσμημένο νυμφώνα της δόξας, ενδεδυμένοι με τον χιτώνα της ευφροσύνης. Μακάριοι όσοι συμμετέχουν στον δείπνο της Βασιλείας, τον οποίο δείχνουν οι ιερές εικόνες και γεύονται την νηφάλια μέθη του Πνεύματος, που εξέρχεται ως θυμίαμα εύοσμο από αυτές. Μακάριοι όσοι απολαμβάνουν την δόξα της Ορθοδοξίας όχι μια φορά τον χρόνο, αλλά κάθε μέρα, όσοι συμμετέχουν στον τρισάγιο ύμνο των αγγέλων και το άσμα των λελυτρωμένων.
Ο θρίαμβος της Ορθοδοξίας έναντι των αιρέσεων
«Αύτη εστίν η νίκη η νικήσασα
τον κόσμον, η πίστις ημών»
(Α' Ιω. 5, 5)
...Η κύρια νίκη της Εκκλησίας η οποία σήμερα προβάλλει μπροστά μας είναι η νίκη κατά της εικονομαχίας. Οι αγώνες και οι διαμάχες για τις εικόνες κράτησαν πάνω από διακόσια χρόνια. Οι εικονομάχοι ήταν οι εσωτερικοί εχθροί της Εκκλησίας οι οποίοι ήταν πάντοτε και οι πιο επικίνδυνοι επειδή πολλοί από αυτούς είχαν στα χέρια τους δύναμη κοσμική ή εξουσία εκκλησιαστική. Πολλοί ήταν βασιλείς ή πρίγκιπες, πολλοί αυλικοί ευνούχοι, δεινοί δολοπλόκοι και σύμβουλοι αυτοκρατορικοί. Οι τάξεις τους ενισχύθηκαν ιδιαίτερα από πολλούς ιερείς και μοναχούς, ακόμα και αιμοβόρους επισκόπους και επιβαλλόμενους πατριάρχες....
***
Αγίου Νικολάου Αχρίδος
Ας είναι ευλογημένη τούτη η μέρα, αγαπητοί μου αδελφοί, γιατί μας υπενθυμίζει τις πολυάριθμες νίκες της ορθόδοξης πίστης. Ευλογημένοι ας είναι εκείνες οι άγιες ψυχές που εθέσπισαν τούτη τη μέρα για να μας θυμίζει τις πολυάριθμες νίκες της πίστης μας. Έτσι έγινε για το δικό μας καλό. Επειδή, ενθυμούμενοι τις νίκες, παίρνουμε θάρρος στους αγώνες που διεξάγουμε και σε κείνους που θα ακολουθήσουν.
Αποτελεί αρχαία συνήθεια των στρατηγών, πριν από τη μάχη να απευθύνουν λόγο στους μαχητές για τις πρότερες νίκες και έτσι να τους ενθαρρύνουν και ενθουσιάζουν για τη νέα μάχη. Οι Άγιοι είναι οι πνευματικοί μας στρατηγοί. Οι Άγιοι ήταν εκείνοι που καθόρισαν τη σημερινή εορτή για να μας θυμίζει και να μην ξεχνούμε, για να μας ενθαρρύνει και να μην λυγίζουμε, για να μας θερμαίνει και να μην γινόμαστε ψυχροί, για να ανοίξει την πνευματική μας όραση και να μην τυφλωθούμε και μέσα στη τύφλωση εκείνη παραδοθούμε στον εχθρό.
Πραγματικά, η επίδραση τούτης της αγίας ημέρας σε όλες τις λογικές χριστιανικές ψυχές είναι τεράστια. Τούτη η μέρα μας φανερώνεται σαν τον αγγελιοφόρο από το πεδίο της μάχης, από πολλά πεδία μαχών, κομίζοντάς μας τη χαρούμενη είδηση της νίκης. Στο άκουσμα της είδησης αυτής, σηκώνουμε την καρδιά μας στα ύψη μονολογώντας στον εαυτό μας: άνω σχώμεν τας καρδίας! Και με μία νέα δύναμη ξεσηκωνόμαστε ενάντια σε κάθε κακό, εσωτερικό και εξωτερικό, το οποίο περισφίγγει τη ψυχή μας και απειλεί να τη πνίξει.
Ακούγοντας για τους φοβερούς αγώνες και τις νίκες των ομωνύμων μας χριστιανών, όσων δηλαδή πριν από εμάς ονομαζόταν Ορθόδοξοι χριστιανοί περιζωνόμαστε με νέα δύναμη και νέα ελπίδα. Έτσι, η ομιχλώδης πνευματική μας όραση γίνεται καθαρότερη και ευκρινέστερη και βλέπουμε καλύτερα τη θέση και τη κατάστασή μας. Όλα τα εμπόδια, οι δυσκολίες και οι στενοχώριες που στην ομιχλώδη και κοντόφθαλμη όρασή μας έμοιαζαν με ατσάλινο δίχτυ, μπροστά στο καθαρό μας βλέμμα και τη θαρραλέα καρδιά μοιάζουν με ιστό αράχνης. Έτσι, έχοντας νέους και πολλούς συμμάχους ανάμεσα στους νικητές του παλαιού καιρού και θεωρώντας το παράδειγμά τους στη μάχη και τη λαμπρή τους νίκη, προχωρούμε εμπρός στο καθήκον και τη θυσία μας με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη και φωτεινότερη ελπίδα.
Μα και οι υπόλοιπες μέρες στο ημερολόγιό μας δεν μας υπενθυμίζουν νίκες και νικητές; θα με ρωτήσετε. Εύλογη η απορία σας αγαπητοί αδελφοί. Πραγματικά, όλες οι μέρες του χρόνου μας υπενθυμίζουν νίκες και νικητές χριστιανούς. Στο ημερολόγιο έχουν καταχωρηθεί μονάχα τα ονόματα των νικητών.
Κάποιες μέρες μας υπενθυμίζουν τους προφήτες και τους δικαίους, τους νικητές της αδικίας και του ψεύδους στη Π. Διαθήκη. Άλλες μέρες μας υπενθυμίζουν τους Αποστόλους - νικητές των λαών και των φυλών της ειδωλολατρίας. Άλλες μέρες πάλι, μας υπενθυμίζουν τους μάρτυρες, τους νικητές του πυρός, του ξίφους, των αγρίων θηρίων και όλης της ανθρωπίνης κακίας. Κάποιες μέρες μας υπενθυμίζουν τους μεγάλους πνευματικούς και νηστευτές - νικητές των σωματικών παθών και της πλεκτάνης του διαβόλου. Άλλες μέρες μας υπενθυμίζουν τους θεοφόρους Πατέρες της Εκκλησίας, ποιμένες και διδασκάλους της οικουμένης - νικητές όλων των ατάκτων στην Εκκλησία του Θεού, νικητές της αγνοίας και της πλάνης των ανθρώπων. Άλλες μέρες πάλι μας υπενθυμίζουν την Αγία Θεομήτορα, την εκλεκτή στρατηγό, την κεχαριτωμένη νικηφόρο όλων εκείνων τα οποία ενίκησαν την Εύα μέσα στο Παράδεισο.
Κάποιες μέρες μας υπενθυμίζουν τους ευλαβείς βασιλείς με τις βασίλισσες - νικητές της ματαιότητας και της παρανοϊκής φιλαυτίας, οι οποίοι έθεσαν όλη την αίγλη και την εξουσία τους στην υπηρεσία του Υιού του Θεού. Άλλες πάλι μας υπενθυμίζουν τα θαύματα του Τιμίου Σταύρου του Χριστού, των λειψάνων των Αγίων Του, των ενδυμάτων και εικόνων των Ορθοδόξων Τροπαιοφόρων, ανδρών και γυναικών του Χριστού. Κάποιες μέρες μας υπενθυμίζουν τις ουράνιες ασώματες δυνάμεις, τα τάγματα των αγγέλων και αρχαγγέλων νικητών όλων των αντιπάλων του Ζώντος και Μόνου Θεού. Μήπως είναι ανάγκη να απαριθμήσω και τις ημέρες των δικαίων του Χριστού; Μήπως δεν είναι όλες οι μέρες δικές Του; Δεν είναι όλοι οι παραπάνω νικητές, δικοί Του στρατιώτες - το δικό Του νικηφόρο βασιλικό στράτευμα;
Έτσι λοιπόν, όλες οι μέρες του έτους μας υπενθυμίζουν τις νίκες, τους ήρωες, τους αγώνες και τους κόπους, τους νικητές. Καμία μέρα του ημερολογίου μας δεν έχει σπιλωθεί με το όνομα του Ιούδα, του Καϊάφα, του Πιλάτου ή του Ηρώδου. Οι ηττημένοι από το Σατανά δεν εγγράφονται στη βίβλο των ζώντων μα στο βιβλίο του αιωνίου θανάτου. Σαν ξημερώνει κάποια μέρα του Θεού, οποιαδήποτε μέρα του έτους, μας υπενθυμίζει κάποιον νικητή του Χριστού ή αυτόν τον Ίδιο τον Χριστό, τον Νικητή των νικητών και Βασιλέα των βασιλευόντων.
Τούτη η μέρα όμως, τούτη η Κυριακή της Ορθοδοξίας, μας υπενθυμίζει, όχι μια νίκη ή έναν νικητή αλλά τη μακρά αλυσίδα από νίκες και ολόκληρο στράτευμα από νικητές. Πρόκειται για τις νίκες της Εκκλησίας σαν ολότητα. Η Εκκλησία είναι εκείνος ο νικητής που σήμερα θυμόμαστε και τιμούμε.
Η κύρια νίκη της Εκκλησίας η οποία σήμερα προβάλλει μπροστά μας είναι η νίκη κατά της εικονομαχίας. Οι αγώνες και οι διαμάχες για τις εικόνες κράτησαν πάνω από διακόσια χρόνια. Οι εικονομάχοι ήταν οι εσωτερικοί εχθροί της Εκκλησίας οι οποίοι ήταν πάντοτε και οι πιο επικίνδυνοι επειδή πολλοί από αυτούς είχαν στα χέρια τους δύναμη κοσμική ή εξουσία εκκλησιαστική. Πολλοί ήταν βασιλείς ή πρίγκιπες, πολλοί αυλικοί ευνούχοι, δεινοί δολοπλόκοι και σύμβουλοι αυτοκρατορικοί. Οι τάξεις τους ενισχύθηκαν ιδιαίτερα από πολλούς ιερείς και μοναχούς, ακόμα και αιμοβόρους επισκόπους και επιβαλλόμενους πατριάρχες.
Σύμφωνα με τον διεστραμμένο νου και την απολιθωμένη τους καρδιά, ανακήρυξαν τις εικόνες σε είδωλα και την εικονολατρεία ως ειδωλολατρία. Μέσα στην έπαρση και το μένος τους πέταξαν τις εικόνες έξω από τους ναούς, τις έριχναν στη θάλασσα, τις έσπαζαν και τις έκαιγαν. Το ίδιο έπρατταν και με τα λείψανα των Αγίων και των Αποστόλων. Στο τέλος, δε δίστασαν να πετάξουν από τους ναούς και τα λάβαρα μα και τον ίδιο τον Σταυρό του Χριστού, το σπουδαιότερο νικηφόρο σημείο του Χριστιανισμού. Από τον χριστιανικό ναό έφτιαξαν μία κενή και έρημη αίθουσα όπου δεν έβλεπες τίποτε πέρα από γυμνούς ασβεστωμένους τοίχους. Από όλα τα κοσμητικά στοιχεία και αντικείμενα στο ναό τα οποία παριστούν συμβολικά το μεγαλειώδες δράμα της εξαγοράς μας δεν άφησαν τίποτε - τίποτε πέρα από ασβέστη και ανθρώπινη φωνή. Η εκκλησία έμοιαζε με κενοτάφιο όπου η ταλαίπωρη ανθρώπινη ψυχή ένοιωθε μόνη και αβοήθητη, αγωνιζόμενη μόνη της, δίχως κάποια κλίμακα και υποστήριξη, να ανυψωθεί από τη σκόνη της γης στα ατελεύτητα ύψη του Θεϊκού θρόνου των ουρανών, στη κορφή του βασιλείου της αιωνιότητος.
Ενάντια σε μία τέτοια ασύνετη ερήμωση και πτώχευση των χριστιανικών ναών εξανέστησαν όλοι οι μεγάλοι και εμπνευσμένοι πνευματικοί μέσα στην αχανή βυζαντινή αυτοκρατορία και κατόπιν και σε άλλα ορθόδοξα βασίλεια. Στο πλευρό τους στεκόταν και ολόκληρος ο ορθόδοξος λαός ο οποίος ένοιωθε, με τη καρδιά του, μολονότι δεν ήξερε να εκφράσει το συναίσθημα με λόγια, πως οι εικόνες αποτελούν ένα εξαιρετικό βοηθητικό μέσον για τις ψυχές των προσευχομένων. Σαν άλλο σκαλοπάτι το οποίο υψώνει την ψυχή στους ουρανούς και από το οποίο κατέρχεται η αρωγή, η παρηγορία και η ευλογία του Θεού στις ψυχές. Είμαι βέβαιος, αδελφοί μου, ότι και οι δικές σας καρδιές νοιώθουν το ίδιο. Όταν προσκυνείτε τις εικόνες των Αγίων, δεν υποκλίνεστε στο ξύλο και το χρώμα του ξύλου αλλά σε ζώντες Αγίους οι οποίοι λάμπουν ως ο ήλιος στη βασιλεία του Θεού (Μτ. 13, 43).
Όταν ασπάζεστε τις εικόνες των μαρτύρων του Χριστού, ασπάζεστε τις πληγές και τα παθήματά τους για χάρη του Βασιλέως Χριστού.
Όταν αγγίζετε με το χέρι σας τις εικόνες των οσίων ασκητών και εγκρατευτών, δεν αγγίζεται το σανίδι αλλά τους κόπους και τις αρετές τους.
Όταν κλαίετε ενώπιον της εικόνας της Αγίας Θεοτόκου, δεν θρηνείται μπροστά σε ένα νεκρό κομμάτι ξύλου ή πανιού αλλά κλαίετε ενώπιον της ζωντανής και σπλαχνικής Μητέρας του Θεού η οποία βλέπει από τη Βασιλεία του Υιού της τα δάκρυά σας και σπεύδει σε βοήθεια.
Όταν συστέλλεσθε μπροστά στα πρόσωπα των αγίων αγγέλων και αρχαγγέλων, δεν το κάνετε μπροστά σε νεκρά αντικείμενα αλλά μπροστά στα πνεύματα του αγαθού και του φωτός, στους ασωμάτους και ισχυρούς στρατιώτες και υπηρέτες του Ζώντος Θεού.
Όταν ασπάζεστε το Σταυρό του Χριστού, δεν το κάνετε σαν να είναι ένα αντικείμενο αλλά ασπάζεστε την αγάπη του Κυρίου, η οποία φανερώθηκε στα παθήματά Του για σας επί του Σταυρού. Ασπάζεστε την ώρα εκείνη, το ισχυρότερο σύμβολο νίκης από το οποίο οι δαίμονες τρέμουν και φεύγουν, αυτό που δίνει θάρρος στη πληγωμένη καρδιά και παρηγορία στη ταλαίπωρη ψυχή.
Το σώμα σας υποκλίνεται στις εικόνες ενώ η ψυχή σε αυτούς που εικονίζονται σε αυτές. Το στόμα σας τις ασπάζεται μα η ψυχή ασπάζεται τις ψυχές των δοξασμένων αγίων στη Βασιλεία των Ουρανών. Τα μάτια σας βλέπουν το ξύλο και το χρώμα αλλά τα πνευματικά σας μάτια ατενίζουν ζωντανά πρόσωπα στο βασίλειο των πνευμάτων.
Για τους εικονομάχους, οι εικόνες αποτελούσαν πραγματικά είδωλα, αφού έβλεπαν επάνω τους μονάχα το ξύλο και το χρώμα αδυνατώντας να ανυψωθούν σε πνευματική ενατένιση των ζωντανών υπάρξεων, των αθανάτων πνευμάτων που εικονίζουν οι εικόνες. Όποιος μονάχα με τους σωματικούς οφθαλμούς κοιτά, αυτός και βλέπει σωματικά. Γι' αυτό, για ένα τέτοιον άνθρωπο, διαφεύγει η πνευματική σημασία της εικόνος, του μοιάζει ανόητο και ακατανόητο επειδή μόνο πνευματικά μπορεί να ιδωθεί κατά τους λόγους του Αποστόλου Παύλου (Α' Κορ. Κεφ. 2). Μα αντί να ντρέπονται για την αδυναμία κατανόησης οι εικονομάχοι εξανέστησαν υπεροπτικά για να επιβάλλουν την έλλειψη κατανόησής τους σε ολόκληρο τον κόσμο.
Μέσα από τις εικόνες επιβεβαιώνουμε την πραγματικότητα των Αγίων τα ζωντανά πρόσωπα. Ό,τι δεν είναι αληθινό, δεν μπορεί ούτε να εικονίζεται ούτε και να φωτογραφίζεται. Είναι γνωστό πως στην Ινδία οι φακίρηδες σαγηνεύουν τους ανθρώπους δείχνοντάς τους διάφορα σημεία και απάτες. Αυτά όμως είναι μονάχα φαινόμενα και απάτες δίχως την αντικειμενική ύπαρξη όντων. Οι φωτογράφοι προσπάθησαν να φωτογραφήσουν αυτά τα φαινόμενα αλλά οι φωτογραφικές τους πλάκες δεν μπόρεσαν να συλλάβουν και να δείξουν τίποτε. Οι πλάκες παρέμειναν κενές και γυμνές, όπως κενά και γυμνά είναι και τα γητεύματα των φακίρηδων.
Οι δικοί μας Άγιοι όμως είναι πραγματικές ανθρώπινες υπάρξεις που έζησαν με τη παρότρυνση και ενθάρρυνση να βαδίσουμε και εμείς τον δικό τους δρόμο, να έχουμε τη σταθερότητα της πίστης τους, να καλλιεργούμε εντός μας τις αρετές τους, να ξεδιψούμε με την αφοβία τους μπροστά στα παθήματα και τις θλίψεις και να θυσιαζόμαστε από αγάπη προς τον Κύριο.
Η Βασιλεία των Ουρανών δεν θα γεμίσει με φαντασίες και οράματα αλλά με ζωντανούς ανθρώπους οι οποίοι κατέστησαν αντάξιοί της. Είμαστε και εμείς όλοι καλεσμένοι στη Βασιλεία των Ουρανών και όλοι μας ποθούμε να κερδίσουμε αυτή τη βασιλεία της ζωής και του φωτός, όσο τίποτε άλλο στο κόσμο.
Με τέτοια επιθυμία υψίστη ατενίζουμε τις εικόνες των Αγίων και διδασκόμαστε την οδό που οδηγεί στη Βασιλεία εκείνη. Στα πρόσωπα όλων των Αγίων διαβάζουμε την ταπείνωση, την αξιοπρέπεια, το βάθος της σκέψεως, την σοβαρότητα, την ειρήνη, την γλυκύτητα, την αγνότητα, την σωφροσύνη και τη καθαρότητα της ψυχής. Ατενίζοντάς τους, διδασκόμαστε για το πως πρέπει να είμαστε και οι ίδιοι. Είναι οι πνευματικοί μας γεννήτορες, αδελφοί και αδελφές μας. Όταν λοιπόν, θεωρούμε ωφέλιμο να στολίζουμε τα σπίτια μας από αγάπη και σεβασμό, με φωτογραφίες των σαρκικών μας γονέων και αδελφών γιατί δεν θα ήταν ωφέλιμο το να κοσμούμε τον οίκο του Θεού με τις εικόνες των τέκνων Του, των εκλεκτών Του παιδιών, των συγγενών του Θεού κατά το κάλλος της ψυχής τους αλλά και δικών μας συγγενών κατά τα σωματικά παθήματα, κατά την πίστη και την ελπίδα;
Ιδιαίτερα εμείς, οι αγροτικοί λαοί των Βαλκανίων, έχουμε περισσότερους λόγους να ευχαριστούμε τις ιερές εικόνες. Υπόδουλοι των Τούρκων για αρκετούς αιώνες, οι λαοί μας δεν είχαν σχολεία και μόρφωση. Εκτός από τους ιερείς, μόλις που κάποιος γνώριζε να διαβάζει την Αγία Γραφή και να διδαχτεί τη διδασκαλία της σωτηρίας. Ευτυχώς όμως, η ανάγνωση αντικαταστάθη από την ενατένιση. Έβλεπαν οι άνθρωποι την Αγία Γραφή αγιογραφημένη στις εικόνες και τους ναούς. Έβλεπαν την ιστορία του Σωτήρος μας, τους βίους των Αγίων, των ηρώων του Χριστού. Περισσότερο με τα μάτια παρά με τα αυτιά γνώριζαν εκείνοι την αλήθεια της ζωής και την οδό της σωτηρίας. Κράτησαν έτσι την πίστη τους και έσωσαν τις ψυχές τους. Γι' αυτό ας προσκυνήσουμε τις ιερές εικόνες και ας ευχαριστήσουμε την αγαθή Πρόνοια του Θεού η οποία πέρα από τον λοιπό πνευματικό πλούτο που χάρισε στην Ορθοδοξία, εκόσμησε την Εκκλησία μας με τις εικόνες.
Ο Ίδιος ο Ύψιστος Θεός τεκμηρίωσε τη διατήρηση των εικόνων στους ναούς και τους οίκους με τη θαυμαστή Του δύναμη, την οποία συχνά επέδειξε και σήμερα επιδεικνύει μέσω αυτών, μέσω δηλαδή των εικόνων του Υιού Αυτού του Μονογενούς, της Αγίας Θεομήτορος και των αναρίθμητων Αγίων και αγγέλων Του. Όσοι εναντιώθηκαν στις εικόνες, στην ουσία εναντιώθηκαν στο θέλημα του Θεού. Στο τέλος έπεσαν και χάθηκαν στη θύελλα της εικονομαχίας που οι ίδιοι είχαν προκαλέσει. Η Εκκλησία του Θεού όμως εμπλουτίστηκε με μίαν ακόμα νίκη την οποία εμείς σήμερα τιμούμε και για την οποία ευχαριστούμε ειλικρινά το Θεό.
Είθε η σημερινή φωτεινή μέρα να μας υπενθυμίζει και όλες τις άλλες αναρίθμητες νίκες της ορθοδόξου πίστεως. Πρώτοι οι Εβραίοι ξεσηκώθηκαν εναντίον αυτής της πίστης. Ο αγώνας κράτησε μερικές δεκάδες χρόνια. Διασκορπίστηκαν σαν το άχυρο σε ολόκληρο τον κόσμο, ο οίκος τους αφέθη έρημος καθώς τους το είχε προφητεύσει ο Σωτήρας λέγοντας. «ιδού, αφίεται υμίν ο οίκος υμών έρημος» (Μτ. 23, 38). Ενώ η Εκκλησία του Θεού με τη νίκη στα χέρια της αντιστάθηκε σε άλλους εχθρούς.
Αυτοί οι εχθροί ήταν οι μανιασμένοι Ρωμαίοι. Ο πόλεμος των ρωμαίων αυτοκρατόρων εναντίον της πίστεως του Χριστού, κράτησε κάποιες εκατοντάδες χρόνια. Η Εκκλησία του Χριστού ήταν ολόκληρη βουτηγμένη στο αίμα των μαρτύρων. Μα στο τέλος, ο πόλεμος έληξε με την καταστροφή του ρωμαϊκού κράτους και τη νίκη της ορθοδόξου Εκκλησίας.
Με τη νέα της νίκη στα χέρια, στάθηκε η Εκκλησία ενάντια στον νέο της εχθρό, στους άραβες μουσουλμάνους και τους ειδωλολάτρες Πέρσες, Αρμενίους, Σαρματούς, Ευρωπαίους και Αφρικανούς. Και πάλι, ο αγώνας κράτησε μερικούς αιώνες, μαζί και τα δεινά και τα πάθη της Εκκλησίας του Θεού.
Κέρδισε η Εκκλησία μας τη νίκη και μ' αυτήν στα χέρια στάθηκε ηρωικά απέναντι στους νέους εχθρούς.
Αυτοί ήταν οι Τούρκοι στην Ασία, Αφρική και στα Βαλκάνια καθώς οι Μογγόλοι στην ορθόδοξη Ρωσία. Και πάλι μαρτύρια και θλίψεις - τώρα για πολλές εκατοντάδες χρόνια. Μα και πάλι η Αγία μας Εκκλησία κατάφερε την νίκη. Οι εχθροί της σαν άλλη μακρόχρονη πλημμύρα εξηράνθησαν και εκείνη, σαν άλλη Κιβωτός του Νώε, σώθηκε και έφτασε στην ειρήνη και την ελευθερία.
Στους καιρούς των πολλών και συχνών κατακτήσεων, η Ορθοδοξία υπέφερε από εχθρούς εξωτερικούς ενώ στο καιρό της ειρήνης και της ελευθερίας από εχθρούς εσωτερικούς. Από αυτούς αναφέραμε τους εικονομάχους μα υπήρξαν και πολλοί άλλοι οι οποίοι, με την αιρετική και εγωιστική διδαχή τους, έφεραν σύγχυση μεταξύ των πιστών και κατέτρωγαν εκ των έσω τα σπλάχνα της Εκκλησίας του Θεού.
Κάποιοι αιρετικοί αρνούνταν την ανθρώπινη φύση του Κυρίου Ιησού ενώ άλλοι την Θεϊκή. Κάποιοι αρνούνταν το Άγιο Πνεύμα και άλλοι την Αγία Θεοτόκο. Όλοι τους αρνούνταν και μία αλήθεια της υποστηρίζοντας κάποιο ψεύδος. Είναι το κοινό τους χαρακτηριστικό. Κάποιοι, από φιλοδοξία αγωνιζόταν για τα πρωτεία και άλλοι πάλι από φιλαυτία, προκαλούσαν μεγάλες ταραχές και σχίσματα για ασήμαντα ζητήματα. Η Εκκλησία έπρεπε να αμυνθεί να πολεμήσει και να πάθει. Δεν υπάρχει αδελφοί μου μεγαλύτερος μάρτυρας στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους από την Εκκλησία του Χριστού. Μα ούτε και μεγαλύτερος και ενδοξότερος νικητής. Νίκησε όλους τους αιρετικούς, ξερίζωσε όλες τις αιρέσεις, διατήρησε την καθαρότητα της διδαχής του Χριστού, διεφύλαξε την ιερότητα της αποκάλυψης και της παράδοσης. Έτσι, σαν αγνή και αγία νύμφη του Χριστού, έφτασε μέχρι εμάς βαδίζοντας τον ακανθώδη αλλά ορθό και νικηφόρο δρόμο της.
Αλήθεια, αδελφοί μου αγαπητοί, η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα τον κόσμο. Αυτή η συγκεκριμένη μέρα καθορίστηκε κάθε χρόνο για να μας θυμίζει ακριβώς το να μην λησμονούμε, να μας ενθαρρύνει για να μην γινόμαστε μαλθακοί, να μας θερμαίνει με την ελπίδα για να μην ψυχραθούμε, να καθαρίσει την πνευματική μας όραση για να βλέπουμε καθαρά και να κοιτάμε Εκείνον που αοράτως μάχεται για την Εκκλησία Του και την στεφανώνει με τόσες νίκες.
Μακάριος εκείνος που έχει καθαρή την πνευματική του όραση και μπορεί να δει όλο εκείνο το νικηφόρο στράτευμα στους ουρανούς, το οποίο η σημερινή ημέρα αποκαλύπτει και δείχνει στους πιστούς. Είναι οι υιοί και οι θυγατέρες του Θεού των οποίων ο αριθμός συναγωνίζεται εκείνο των αστέρων του ουρανού και η λάμψη τους υπερβαίνει την λάμψη των αστέρων. Μας φανερώνονται σήμερα εκείνοι σαν άλλη ουράνια χαρμόσυνη παράταξη. Ηγεμόνες και δούλοι, πλούσιοι και ενδεείς, γέροι και νέοι, μορφωμένοι και αγράμματοι, μητέρες και βρέφη, τίμιες χήρες και σωφρονισμένες κόρες, ιερείς και στρατιώτες, στρατηλάτες και μοναχοί, αλιείς και μεγιστάνες, γεωργοί και εργάτες - όλοι τους στην ανέκφραστη δόξα των ουρανών. Σε δόξα, κάλλος και λάμψη την οποία ούτε κατά διάνοιαν δεν φαντάστηκαν όλοι οι βασιλείς της γης από την αρχή ως το τέλος του κόσμου.
Όλοι αυτοί ήσαν στη γη αγωνιστές και πάσχοντες για τη πίστη του Χριστού μα κανείς τους δεν περίμενε τη νίκη της πίστεως εδώ στη γη. Γι' αυτό και στην βασιλεία της αιωνίου ζωής έχουν αμοιφθεί με όσα «οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη» (Α' Κορ. 2, 9). Όλοι τους - τα πάντα έλαβαν από τον Θεό. Εκείνοι που συνετρίβησαν από τους ειδωλολάτρες σαν την λάσπη, αυτοί που στραγγαλίστηκαν σιωπηλά στις φυλακές, εκείνοι που δίχως μάρτυρες καταποντίστηκαν στη θάλασσα, όσοι αποκεφαλίστηκαν με ξίφος για το όνομα του Χριστού και όσοι καμμιάν απόλαυση δε δοκίμασαν επάνω στη γη αλλά μάλλον όλες τις πίκρες, όλοι τους είναι ενταγμένοι στις γραμμές των νικητών. Όλοι τους έλαβαν από το Θεό τα πάντα καθώς το υποσχέθηκε ο Ίδιος. «ο νικών, έσται αυτώ ταύτα και έσομαι αυτώ Θεός και αυτός έσται μοι υιός» (Αποκ. 21, 7).
Όταν κοιτάξετε με καθαρό πνευματικό βλέμμα αυτούς τους νικητές, θα δείτε στον καθένα από αυτούς την σφραγίδα του Αρνίου του Θεού. Καθένας τους μοιάζει στον Βασιλέα Χριστό και ο Χριστός λάμπει μέσα από τον καθένα τους, μέσα από γέρους και νέους, από ηγεμόνες καθώς και από δούλους, από τους άνδρες καθώς και από τις γυναίκες. Επειδή ο Χριστός είναι ο κύριος Νικητής ο οποίος νικά μέσω αυτών. Γι' αυτό και η Κυριακή έχει οριστεί ακριβώς για να είναι ημέρα μνήμης της νίκης αυτής της πίστεώς μας. Επειδή την Κυριακή αναστήθηκε ο Κύριος και με την ανάσταση ενίκησε το θάνατο, τον φοβερότερο και έσχατο εχθρό. Γι' αυτόν που ενίκησε το θάνατο ήταν πολύ εύκολο να νικήσει τον κόσμο όλο. Γι' αυτό και Εκείνος ενθάρρυνε τους μαθητές Του λέγοντας. «θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιω. 16, 33).
Ω αδελφοί μου αγαπητοί, η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα τον κόσμο. Η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα τον Σατανά. Η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα την αμαρτία. Η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα τον θάνατο. Η πίστη μας είναι η νίκη του Χριστού με την οποία η Εκκλησία του Θεού ενίκησε ως τώρα όλους τους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς.
Τί θα μπορούσε περισσότερο να σας ενθαρρύνει, να σας ενισχύσει και παρηγορήσει από αυτή τη νικηφόρα πίστη; Και τί θα μπορούσε να σας φοβίσει και να σας εξασθενίσει αν κρατήσετε στη καρδιά αυτή την ανίκητη πίστη; Μήπως τα σκάνδαλα της ελευθερίας στην οποία τώρα ζήτε; Μήπως η αδύναμη κραυγή της ειδωλολατρίας; Μήπως τα πονηρά λόγια των αιρετικών; Μήπως η ανηθικότητα των ανηθίκων η οποία μέσα από τις ξένες απολαύσεις οδηγεί στην απογοήτευση και από τη μοιρολατρία στην αυτοκτονία;
Τίποτε απ' όσα βρίσκονται κάτω από τον ουρανό, τίποτα στο φλοιό και κάτω από το φλοιό της γης, τίποτε μην σας φοβίσει. Ακόμα και τούτο που συμβαίνει τώρα στην ορθόδοξη Ρωσία μην σας φοβίσει και σας κλονίσει, αυτή η βίαιη φίμωση και ο στραγγαλισμός της πίστεως και των ιερών του Χριστού! Μάθετε πως αυτό δεν είναι το τέλος μα η εισαγωγή, η είσοδος στη μεγαλειώδη νίκη της πίστεώς μας. Μάθετε πως η στρατηγική και η τακτική του Θεού είναι διάφορη από την ανθρώπινη. Αυτό που οι άνθρωποι βλέπουν σαν συντριβή, ο Θεός το λαμβάνει ως νίκη και κείνο που στα μάτια των ανθρώπων είναι νίκη για το Θεό είναι το σούρουπο της καταστροφής. Επειδή, για τη στρατηγική και τη τακτική του Θεού έχει γραφεί ότι το «μωρόν του Θεού σοφώτερον των ανθρώπων εστί και το ασθενές του Θεού ισχυρότερον των ανθρώπων εστί» (Α' Κορ. 1, 25).
Έτσι, αν κάποιος πει ότι η Ορθοδοξία είναι μωρία, μην θυμώσετε αλλά απαντήσατε. είναι μωρία αλλά μωρία Θεού η οποία είναι σωφότερη από τους ανθρώπους, απ' όλους τους καιρούς και απ' όλες τις μη χριστιανικές γενεές. Και αν κάποιος πει ότι η Ορθοδοξία είναι αδυναμία, μην θυμώσετε αλλά απαντήσατε. είναι αδυναμία αλλά αδυναμία Θεού η οποία είναι ισχυρότερη από τους ανθρώπους, τους δαίμονες και τον θάνατο. Χιλιάδες φορές στους αιώνες που πέρασαν, νόμισαν οι άνθρωποι ότι το σκάφος της Ορθοδοξίας θα βουλιάξει. Μα ούτε βούλιαξε ούτε και θα βουλιάξει. Είναι τέτοιο το σκαρί και τέτοιος ο Τιμονιέρης που είναι αδύνατον να βουλιάξει.
Η ορθόδοξη πίστη αποτελεί το μεγαλύτερο θαύμα στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους. Δίχως πλούτο, δίχως εξωτερική υποστήριξη, δίχως στρατό και όπλα, δίχως δουλική οργάνωση και πολιτικούς ελιγμούς, διήνυσε με επιτυχία ένα μακρύ και φοβερό δρόμο 19 αιώνων. Γι' αυτό και δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή κάτω από τον ουρανό από το να είναι κανείς μέλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Μήτε και υπάρχει ασφαλέστερος δρόμος από αυτόν που εκείνη βαδίζει και οδηγεί τους πιστούς της. Υπάρχουν δρόμοι εύκολοι μα ολισθηροί και οδηγούν στην απώλεια. Υπάρχουν σκάφη πιο φανταχτερά, μεγαλύτερα και πιο άνετα αλλά έχουν πολύ πιο αδύναμο σκαρί.
Δοξάσατε αδελφοί τον Θεό ο Οποίος εδόξασε την πίστη μας με νίκες πολλές. Δοξάσατε τους Αγίους του Θεού οι οποίοι εκούσια με το αίμα τους και τα δάκρυα πλήρωσαν αυτές τις νίκες. Ας σας θυμίζει η ημέρα τούτη πως η πίστη μας είναι η πίστη η νικήσασα τον κόσμο. Ας σας θυμίζει ότι η Ορθοδοξία στη γη κρατιέται από την Ορθοδοξία των ουρανών που σημαίνει πως ένα λαμπρό και ανίκητο στράτευμα από τον αόρατο κόσμο, στράτευμα πολυάριθμο σαν τους αστέρες του ουρανού, στέκει δίπλα και γύρω μας και μας βοηθά. Μπροστά από αυτό το στράτευμα των αμέτρητων νικητών ίσταται ο Νικητής των νικητών, ο Βασιλεύς των βασιλευόντων! Αυτώ η δόξα και η ευχαριστία συν Πατρί και Αγίω Πνεύματι εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Τίποτε απ' όσα βρίσκονται κάτω από τον ουρανό, τίποτα στο φλοιό και κάτω από το φλοιό της γης, τίποτε μην σας φοβίσει. Ακόμα και τούτο που συμβαίνει τώρα στην ορθόδοξη Ρωσία μην σας φοβίσει και σας κλονίσει, αυτή η βίαιη φίμωση και ο στραγγαλισμός της πίστης και των ιερών του Χριστού! Μάθετε πως αυτό δεν είναι το τέλος μα η εισαγωγή, η είσοδος στη μεγαλειώδη νίκη της πίστεώς μας. Μάθετε πως η στρατηγική και η τακτική του Θεού είναι διάφορη από την ανθρώπινη. Αυτό που οι άνθρωποι βλέπουν σαν συντριβή, ο Θεός το λαμβάνει ως νίκη, και κείνο που στα μάτια των ανθρώπων είναι νίκη, για το Θεό είναι το σούρουπο της καταστροφής. Επειδή, για τη στρατηγική και την τακτική του Θεού έχει γραφεί, ότι «το μωρόν του Θεού σοφώτερον των ανθρώπων εστί και το ασθενές του Θεού ισχυρότερον των ανθρώπων εστί» (Α' Κορ. 1, 25).
Αποτελεί αρχαία συνήθεια των στρατηγών, πριν από τη μάχη να απευθύνουν λόγο στους μαχητές για τις πρότερες νίκες και έτσι να τους ενθαρρύνουν και ενθουσιάζουν για τη νέα μάχη. Οι Άγιοι είναι οι πνευματικοί μας στρατηγοί. Οι Άγιοι ήταν εκείνοι που καθόρισαν τη σημερινή εορτή για να μας θυμίζει και να μην ξεχνούμε, για να μας ενθαρρύνει και να μην λυγίζουμε, για να μας θερμαίνει και να μην γινόμαστε ψυχροί, για να ανοίξει την πνευματική μας όραση και να μην τυφλωθούμε και μέσα στη τύφλωση εκείνη παραδοθούμε στον εχθρό.
Πραγματικά, η επίδραση τούτης της αγίας ημέρας σε όλες τις λογικές χριστιανικές ψυχές είναι τεράστια. Τούτη η μέρα μας φανερώνεται σαν τον αγγελιοφόρο από το πεδίο της μάχης, από πολλά πεδία μαχών, κομίζοντάς μας τη χαρούμενη είδηση της νίκης. Στο άκουσμα της είδησης αυτής, σηκώνουμε την καρδιά μας στα ύψη μονολογώντας στον εαυτό μας: άνω σχώμεν τας καρδίας! Και με μία νέα δύναμη ξεσηκωνόμαστε ενάντια σε κάθε κακό, εσωτερικό και εξωτερικό, το οποίο περισφίγγει τη ψυχή μας και απειλεί να τη πνίξει.
Ακούγοντας για τους φοβερούς αγώνες και τις νίκες των ομωνύμων μας χριστιανών, όσων δηλαδή πριν από εμάς ονομαζόταν Ορθόδοξοι χριστιανοί περιζωνόμαστε με νέα δύναμη και νέα ελπίδα. Έτσι, η ομιχλώδης πνευματική μας όραση γίνεται καθαρότερη και ευκρινέστερη και βλέπουμε καλύτερα τη θέση και τη κατάστασή μας. Όλα τα εμπόδια, οι δυσκολίες και οι στενοχώριες που στην ομιχλώδη και κοντόφθαλμη όρασή μας έμοιαζαν με ατσάλινο δίχτυ, μπροστά στο καθαρό μας βλέμμα και τη θαρραλέα καρδιά μοιάζουν με ιστό αράχνης. Έτσι, έχοντας νέους και πολλούς συμμάχους ανάμεσα στους νικητές του παλαιού καιρού και θεωρώντας το παράδειγμά τους στη μάχη και τη λαμπρή τους νίκη, προχωρούμε εμπρός στο καθήκον και τη θυσία μας με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη και φωτεινότερη ελπίδα.
Μα και οι υπόλοιπες μέρες στο ημερολόγιό μας δεν μας υπενθυμίζουν νίκες και νικητές; θα με ρωτήσετε. Εύλογη η απορία σας αγαπητοί αδελφοί. Πραγματικά, όλες οι μέρες του χρόνου μας υπενθυμίζουν νίκες και νικητές χριστιανούς. Στο ημερολόγιο έχουν καταχωρηθεί μονάχα τα ονόματα των νικητών.
Κάποιες μέρες μας υπενθυμίζουν τους προφήτες και τους δικαίους, τους νικητές της αδικίας και του ψεύδους στη Π. Διαθήκη. Άλλες μέρες μας υπενθυμίζουν τους Αποστόλους - νικητές των λαών και των φυλών της ειδωλολατρίας. Άλλες μέρες πάλι, μας υπενθυμίζουν τους μάρτυρες, τους νικητές του πυρός, του ξίφους, των αγρίων θηρίων και όλης της ανθρωπίνης κακίας. Κάποιες μέρες μας υπενθυμίζουν τους μεγάλους πνευματικούς και νηστευτές - νικητές των σωματικών παθών και της πλεκτάνης του διαβόλου. Άλλες μέρες μας υπενθυμίζουν τους θεοφόρους Πατέρες της Εκκλησίας, ποιμένες και διδασκάλους της οικουμένης - νικητές όλων των ατάκτων στην Εκκλησία του Θεού, νικητές της αγνοίας και της πλάνης των ανθρώπων. Άλλες μέρες πάλι μας υπενθυμίζουν την Αγία Θεομήτορα, την εκλεκτή στρατηγό, την κεχαριτωμένη νικηφόρο όλων εκείνων τα οποία ενίκησαν την Εύα μέσα στο Παράδεισο.
Κάποιες μέρες μας υπενθυμίζουν τους ευλαβείς βασιλείς με τις βασίλισσες - νικητές της ματαιότητας και της παρανοϊκής φιλαυτίας, οι οποίοι έθεσαν όλη την αίγλη και την εξουσία τους στην υπηρεσία του Υιού του Θεού. Άλλες πάλι μας υπενθυμίζουν τα θαύματα του Τιμίου Σταύρου του Χριστού, των λειψάνων των Αγίων Του, των ενδυμάτων και εικόνων των Ορθοδόξων Τροπαιοφόρων, ανδρών και γυναικών του Χριστού. Κάποιες μέρες μας υπενθυμίζουν τις ουράνιες ασώματες δυνάμεις, τα τάγματα των αγγέλων και αρχαγγέλων νικητών όλων των αντιπάλων του Ζώντος και Μόνου Θεού. Μήπως είναι ανάγκη να απαριθμήσω και τις ημέρες των δικαίων του Χριστού; Μήπως δεν είναι όλες οι μέρες δικές Του; Δεν είναι όλοι οι παραπάνω νικητές, δικοί Του στρατιώτες - το δικό Του νικηφόρο βασιλικό στράτευμα;
Έτσι λοιπόν, όλες οι μέρες του έτους μας υπενθυμίζουν τις νίκες, τους ήρωες, τους αγώνες και τους κόπους, τους νικητές. Καμία μέρα του ημερολογίου μας δεν έχει σπιλωθεί με το όνομα του Ιούδα, του Καϊάφα, του Πιλάτου ή του Ηρώδου. Οι ηττημένοι από το Σατανά δεν εγγράφονται στη βίβλο των ζώντων μα στο βιβλίο του αιωνίου θανάτου. Σαν ξημερώνει κάποια μέρα του Θεού, οποιαδήποτε μέρα του έτους, μας υπενθυμίζει κάποιον νικητή του Χριστού ή αυτόν τον Ίδιο τον Χριστό, τον Νικητή των νικητών και Βασιλέα των βασιλευόντων.
Τούτη η μέρα όμως, τούτη η Κυριακή της Ορθοδοξίας, μας υπενθυμίζει, όχι μια νίκη ή έναν νικητή αλλά τη μακρά αλυσίδα από νίκες και ολόκληρο στράτευμα από νικητές. Πρόκειται για τις νίκες της Εκκλησίας σαν ολότητα. Η Εκκλησία είναι εκείνος ο νικητής που σήμερα θυμόμαστε και τιμούμε.
Η κύρια νίκη της Εκκλησίας η οποία σήμερα προβάλλει μπροστά μας είναι η νίκη κατά της εικονομαχίας. Οι αγώνες και οι διαμάχες για τις εικόνες κράτησαν πάνω από διακόσια χρόνια. Οι εικονομάχοι ήταν οι εσωτερικοί εχθροί της Εκκλησίας οι οποίοι ήταν πάντοτε και οι πιο επικίνδυνοι επειδή πολλοί από αυτούς είχαν στα χέρια τους δύναμη κοσμική ή εξουσία εκκλησιαστική. Πολλοί ήταν βασιλείς ή πρίγκιπες, πολλοί αυλικοί ευνούχοι, δεινοί δολοπλόκοι και σύμβουλοι αυτοκρατορικοί. Οι τάξεις τους ενισχύθηκαν ιδιαίτερα από πολλούς ιερείς και μοναχούς, ακόμα και αιμοβόρους επισκόπους και επιβαλλόμενους πατριάρχες.
Σύμφωνα με τον διεστραμμένο νου και την απολιθωμένη τους καρδιά, ανακήρυξαν τις εικόνες σε είδωλα και την εικονολατρεία ως ειδωλολατρία. Μέσα στην έπαρση και το μένος τους πέταξαν τις εικόνες έξω από τους ναούς, τις έριχναν στη θάλασσα, τις έσπαζαν και τις έκαιγαν. Το ίδιο έπρατταν και με τα λείψανα των Αγίων και των Αποστόλων. Στο τέλος, δε δίστασαν να πετάξουν από τους ναούς και τα λάβαρα μα και τον ίδιο τον Σταυρό του Χριστού, το σπουδαιότερο νικηφόρο σημείο του Χριστιανισμού. Από τον χριστιανικό ναό έφτιαξαν μία κενή και έρημη αίθουσα όπου δεν έβλεπες τίποτε πέρα από γυμνούς ασβεστωμένους τοίχους. Από όλα τα κοσμητικά στοιχεία και αντικείμενα στο ναό τα οποία παριστούν συμβολικά το μεγαλειώδες δράμα της εξαγοράς μας δεν άφησαν τίποτε - τίποτε πέρα από ασβέστη και ανθρώπινη φωνή. Η εκκλησία έμοιαζε με κενοτάφιο όπου η ταλαίπωρη ανθρώπινη ψυχή ένοιωθε μόνη και αβοήθητη, αγωνιζόμενη μόνη της, δίχως κάποια κλίμακα και υποστήριξη, να ανυψωθεί από τη σκόνη της γης στα ατελεύτητα ύψη του Θεϊκού θρόνου των ουρανών, στη κορφή του βασιλείου της αιωνιότητος.
Ενάντια σε μία τέτοια ασύνετη ερήμωση και πτώχευση των χριστιανικών ναών εξανέστησαν όλοι οι μεγάλοι και εμπνευσμένοι πνευματικοί μέσα στην αχανή βυζαντινή αυτοκρατορία και κατόπιν και σε άλλα ορθόδοξα βασίλεια. Στο πλευρό τους στεκόταν και ολόκληρος ο ορθόδοξος λαός ο οποίος ένοιωθε, με τη καρδιά του, μολονότι δεν ήξερε να εκφράσει το συναίσθημα με λόγια, πως οι εικόνες αποτελούν ένα εξαιρετικό βοηθητικό μέσον για τις ψυχές των προσευχομένων. Σαν άλλο σκαλοπάτι το οποίο υψώνει την ψυχή στους ουρανούς και από το οποίο κατέρχεται η αρωγή, η παρηγορία και η ευλογία του Θεού στις ψυχές. Είμαι βέβαιος, αδελφοί μου, ότι και οι δικές σας καρδιές νοιώθουν το ίδιο. Όταν προσκυνείτε τις εικόνες των Αγίων, δεν υποκλίνεστε στο ξύλο και το χρώμα του ξύλου αλλά σε ζώντες Αγίους οι οποίοι λάμπουν ως ο ήλιος στη βασιλεία του Θεού (Μτ. 13, 43).
Όταν ασπάζεστε τις εικόνες των μαρτύρων του Χριστού, ασπάζεστε τις πληγές και τα παθήματά τους για χάρη του Βασιλέως Χριστού.
Όταν αγγίζετε με το χέρι σας τις εικόνες των οσίων ασκητών και εγκρατευτών, δεν αγγίζεται το σανίδι αλλά τους κόπους και τις αρετές τους.
Όταν κλαίετε ενώπιον της εικόνας της Αγίας Θεοτόκου, δεν θρηνείται μπροστά σε ένα νεκρό κομμάτι ξύλου ή πανιού αλλά κλαίετε ενώπιον της ζωντανής και σπλαχνικής Μητέρας του Θεού η οποία βλέπει από τη Βασιλεία του Υιού της τα δάκρυά σας και σπεύδει σε βοήθεια.
Όταν συστέλλεσθε μπροστά στα πρόσωπα των αγίων αγγέλων και αρχαγγέλων, δεν το κάνετε μπροστά σε νεκρά αντικείμενα αλλά μπροστά στα πνεύματα του αγαθού και του φωτός, στους ασωμάτους και ισχυρούς στρατιώτες και υπηρέτες του Ζώντος Θεού.
Όταν ασπάζεστε το Σταυρό του Χριστού, δεν το κάνετε σαν να είναι ένα αντικείμενο αλλά ασπάζεστε την αγάπη του Κυρίου, η οποία φανερώθηκε στα παθήματά Του για σας επί του Σταυρού. Ασπάζεστε την ώρα εκείνη, το ισχυρότερο σύμβολο νίκης από το οποίο οι δαίμονες τρέμουν και φεύγουν, αυτό που δίνει θάρρος στη πληγωμένη καρδιά και παρηγορία στη ταλαίπωρη ψυχή.
Το σώμα σας υποκλίνεται στις εικόνες ενώ η ψυχή σε αυτούς που εικονίζονται σε αυτές. Το στόμα σας τις ασπάζεται μα η ψυχή ασπάζεται τις ψυχές των δοξασμένων αγίων στη Βασιλεία των Ουρανών. Τα μάτια σας βλέπουν το ξύλο και το χρώμα αλλά τα πνευματικά σας μάτια ατενίζουν ζωντανά πρόσωπα στο βασίλειο των πνευμάτων.
Για τους εικονομάχους, οι εικόνες αποτελούσαν πραγματικά είδωλα, αφού έβλεπαν επάνω τους μονάχα το ξύλο και το χρώμα αδυνατώντας να ανυψωθούν σε πνευματική ενατένιση των ζωντανών υπάρξεων, των αθανάτων πνευμάτων που εικονίζουν οι εικόνες. Όποιος μονάχα με τους σωματικούς οφθαλμούς κοιτά, αυτός και βλέπει σωματικά. Γι' αυτό, για ένα τέτοιον άνθρωπο, διαφεύγει η πνευματική σημασία της εικόνος, του μοιάζει ανόητο και ακατανόητο επειδή μόνο πνευματικά μπορεί να ιδωθεί κατά τους λόγους του Αποστόλου Παύλου (Α' Κορ. Κεφ. 2). Μα αντί να ντρέπονται για την αδυναμία κατανόησης οι εικονομάχοι εξανέστησαν υπεροπτικά για να επιβάλλουν την έλλειψη κατανόησής τους σε ολόκληρο τον κόσμο.
Μέσα από τις εικόνες επιβεβαιώνουμε την πραγματικότητα των Αγίων τα ζωντανά πρόσωπα. Ό,τι δεν είναι αληθινό, δεν μπορεί ούτε να εικονίζεται ούτε και να φωτογραφίζεται. Είναι γνωστό πως στην Ινδία οι φακίρηδες σαγηνεύουν τους ανθρώπους δείχνοντάς τους διάφορα σημεία και απάτες. Αυτά όμως είναι μονάχα φαινόμενα και απάτες δίχως την αντικειμενική ύπαρξη όντων. Οι φωτογράφοι προσπάθησαν να φωτογραφήσουν αυτά τα φαινόμενα αλλά οι φωτογραφικές τους πλάκες δεν μπόρεσαν να συλλάβουν και να δείξουν τίποτε. Οι πλάκες παρέμειναν κενές και γυμνές, όπως κενά και γυμνά είναι και τα γητεύματα των φακίρηδων.
Οι δικοί μας Άγιοι όμως είναι πραγματικές ανθρώπινες υπάρξεις που έζησαν με τη παρότρυνση και ενθάρρυνση να βαδίσουμε και εμείς τον δικό τους δρόμο, να έχουμε τη σταθερότητα της πίστης τους, να καλλιεργούμε εντός μας τις αρετές τους, να ξεδιψούμε με την αφοβία τους μπροστά στα παθήματα και τις θλίψεις και να θυσιαζόμαστε από αγάπη προς τον Κύριο.
Η Βασιλεία των Ουρανών δεν θα γεμίσει με φαντασίες και οράματα αλλά με ζωντανούς ανθρώπους οι οποίοι κατέστησαν αντάξιοί της. Είμαστε και εμείς όλοι καλεσμένοι στη Βασιλεία των Ουρανών και όλοι μας ποθούμε να κερδίσουμε αυτή τη βασιλεία της ζωής και του φωτός, όσο τίποτε άλλο στο κόσμο.
Με τέτοια επιθυμία υψίστη ατενίζουμε τις εικόνες των Αγίων και διδασκόμαστε την οδό που οδηγεί στη Βασιλεία εκείνη. Στα πρόσωπα όλων των Αγίων διαβάζουμε την ταπείνωση, την αξιοπρέπεια, το βάθος της σκέψεως, την σοβαρότητα, την ειρήνη, την γλυκύτητα, την αγνότητα, την σωφροσύνη και τη καθαρότητα της ψυχής. Ατενίζοντάς τους, διδασκόμαστε για το πως πρέπει να είμαστε και οι ίδιοι. Είναι οι πνευματικοί μας γεννήτορες, αδελφοί και αδελφές μας. Όταν λοιπόν, θεωρούμε ωφέλιμο να στολίζουμε τα σπίτια μας από αγάπη και σεβασμό, με φωτογραφίες των σαρκικών μας γονέων και αδελφών γιατί δεν θα ήταν ωφέλιμο το να κοσμούμε τον οίκο του Θεού με τις εικόνες των τέκνων Του, των εκλεκτών Του παιδιών, των συγγενών του Θεού κατά το κάλλος της ψυχής τους αλλά και δικών μας συγγενών κατά τα σωματικά παθήματα, κατά την πίστη και την ελπίδα;
Ιδιαίτερα εμείς, οι αγροτικοί λαοί των Βαλκανίων, έχουμε περισσότερους λόγους να ευχαριστούμε τις ιερές εικόνες. Υπόδουλοι των Τούρκων για αρκετούς αιώνες, οι λαοί μας δεν είχαν σχολεία και μόρφωση. Εκτός από τους ιερείς, μόλις που κάποιος γνώριζε να διαβάζει την Αγία Γραφή και να διδαχτεί τη διδασκαλία της σωτηρίας. Ευτυχώς όμως, η ανάγνωση αντικαταστάθη από την ενατένιση. Έβλεπαν οι άνθρωποι την Αγία Γραφή αγιογραφημένη στις εικόνες και τους ναούς. Έβλεπαν την ιστορία του Σωτήρος μας, τους βίους των Αγίων, των ηρώων του Χριστού. Περισσότερο με τα μάτια παρά με τα αυτιά γνώριζαν εκείνοι την αλήθεια της ζωής και την οδό της σωτηρίας. Κράτησαν έτσι την πίστη τους και έσωσαν τις ψυχές τους. Γι' αυτό ας προσκυνήσουμε τις ιερές εικόνες και ας ευχαριστήσουμε την αγαθή Πρόνοια του Θεού η οποία πέρα από τον λοιπό πνευματικό πλούτο που χάρισε στην Ορθοδοξία, εκόσμησε την Εκκλησία μας με τις εικόνες.
Ο Ίδιος ο Ύψιστος Θεός τεκμηρίωσε τη διατήρηση των εικόνων στους ναούς και τους οίκους με τη θαυμαστή Του δύναμη, την οποία συχνά επέδειξε και σήμερα επιδεικνύει μέσω αυτών, μέσω δηλαδή των εικόνων του Υιού Αυτού του Μονογενούς, της Αγίας Θεομήτορος και των αναρίθμητων Αγίων και αγγέλων Του. Όσοι εναντιώθηκαν στις εικόνες, στην ουσία εναντιώθηκαν στο θέλημα του Θεού. Στο τέλος έπεσαν και χάθηκαν στη θύελλα της εικονομαχίας που οι ίδιοι είχαν προκαλέσει. Η Εκκλησία του Θεού όμως εμπλουτίστηκε με μίαν ακόμα νίκη την οποία εμείς σήμερα τιμούμε και για την οποία ευχαριστούμε ειλικρινά το Θεό.
Είθε η σημερινή φωτεινή μέρα να μας υπενθυμίζει και όλες τις άλλες αναρίθμητες νίκες της ορθοδόξου πίστεως. Πρώτοι οι Εβραίοι ξεσηκώθηκαν εναντίον αυτής της πίστης. Ο αγώνας κράτησε μερικές δεκάδες χρόνια. Διασκορπίστηκαν σαν το άχυρο σε ολόκληρο τον κόσμο, ο οίκος τους αφέθη έρημος καθώς τους το είχε προφητεύσει ο Σωτήρας λέγοντας. «ιδού, αφίεται υμίν ο οίκος υμών έρημος» (Μτ. 23, 38). Ενώ η Εκκλησία του Θεού με τη νίκη στα χέρια της αντιστάθηκε σε άλλους εχθρούς.
Αυτοί οι εχθροί ήταν οι μανιασμένοι Ρωμαίοι. Ο πόλεμος των ρωμαίων αυτοκρατόρων εναντίον της πίστεως του Χριστού, κράτησε κάποιες εκατοντάδες χρόνια. Η Εκκλησία του Χριστού ήταν ολόκληρη βουτηγμένη στο αίμα των μαρτύρων. Μα στο τέλος, ο πόλεμος έληξε με την καταστροφή του ρωμαϊκού κράτους και τη νίκη της ορθοδόξου Εκκλησίας.
Με τη νέα της νίκη στα χέρια, στάθηκε η Εκκλησία ενάντια στον νέο της εχθρό, στους άραβες μουσουλμάνους και τους ειδωλολάτρες Πέρσες, Αρμενίους, Σαρματούς, Ευρωπαίους και Αφρικανούς. Και πάλι, ο αγώνας κράτησε μερικούς αιώνες, μαζί και τα δεινά και τα πάθη της Εκκλησίας του Θεού.
Κέρδισε η Εκκλησία μας τη νίκη και μ' αυτήν στα χέρια στάθηκε ηρωικά απέναντι στους νέους εχθρούς.
Αυτοί ήταν οι Τούρκοι στην Ασία, Αφρική και στα Βαλκάνια καθώς οι Μογγόλοι στην ορθόδοξη Ρωσία. Και πάλι μαρτύρια και θλίψεις - τώρα για πολλές εκατοντάδες χρόνια. Μα και πάλι η Αγία μας Εκκλησία κατάφερε την νίκη. Οι εχθροί της σαν άλλη μακρόχρονη πλημμύρα εξηράνθησαν και εκείνη, σαν άλλη Κιβωτός του Νώε, σώθηκε και έφτασε στην ειρήνη και την ελευθερία.
Στους καιρούς των πολλών και συχνών κατακτήσεων, η Ορθοδοξία υπέφερε από εχθρούς εξωτερικούς ενώ στο καιρό της ειρήνης και της ελευθερίας από εχθρούς εσωτερικούς. Από αυτούς αναφέραμε τους εικονομάχους μα υπήρξαν και πολλοί άλλοι οι οποίοι, με την αιρετική και εγωιστική διδαχή τους, έφεραν σύγχυση μεταξύ των πιστών και κατέτρωγαν εκ των έσω τα σπλάχνα της Εκκλησίας του Θεού.
Κάποιοι αιρετικοί αρνούνταν την ανθρώπινη φύση του Κυρίου Ιησού ενώ άλλοι την Θεϊκή. Κάποιοι αρνούνταν το Άγιο Πνεύμα και άλλοι την Αγία Θεοτόκο. Όλοι τους αρνούνταν και μία αλήθεια της υποστηρίζοντας κάποιο ψεύδος. Είναι το κοινό τους χαρακτηριστικό. Κάποιοι, από φιλοδοξία αγωνιζόταν για τα πρωτεία και άλλοι πάλι από φιλαυτία, προκαλούσαν μεγάλες ταραχές και σχίσματα για ασήμαντα ζητήματα. Η Εκκλησία έπρεπε να αμυνθεί να πολεμήσει και να πάθει. Δεν υπάρχει αδελφοί μου μεγαλύτερος μάρτυρας στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους από την Εκκλησία του Χριστού. Μα ούτε και μεγαλύτερος και ενδοξότερος νικητής. Νίκησε όλους τους αιρετικούς, ξερίζωσε όλες τις αιρέσεις, διατήρησε την καθαρότητα της διδαχής του Χριστού, διεφύλαξε την ιερότητα της αποκάλυψης και της παράδοσης. Έτσι, σαν αγνή και αγία νύμφη του Χριστού, έφτασε μέχρι εμάς βαδίζοντας τον ακανθώδη αλλά ορθό και νικηφόρο δρόμο της.
Αλήθεια, αδελφοί μου αγαπητοί, η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα τον κόσμο. Αυτή η συγκεκριμένη μέρα καθορίστηκε κάθε χρόνο για να μας θυμίζει ακριβώς το να μην λησμονούμε, να μας ενθαρρύνει για να μην γινόμαστε μαλθακοί, να μας θερμαίνει με την ελπίδα για να μην ψυχραθούμε, να καθαρίσει την πνευματική μας όραση για να βλέπουμε καθαρά και να κοιτάμε Εκείνον που αοράτως μάχεται για την Εκκλησία Του και την στεφανώνει με τόσες νίκες.
Μακάριος εκείνος που έχει καθαρή την πνευματική του όραση και μπορεί να δει όλο εκείνο το νικηφόρο στράτευμα στους ουρανούς, το οποίο η σημερινή ημέρα αποκαλύπτει και δείχνει στους πιστούς. Είναι οι υιοί και οι θυγατέρες του Θεού των οποίων ο αριθμός συναγωνίζεται εκείνο των αστέρων του ουρανού και η λάμψη τους υπερβαίνει την λάμψη των αστέρων. Μας φανερώνονται σήμερα εκείνοι σαν άλλη ουράνια χαρμόσυνη παράταξη. Ηγεμόνες και δούλοι, πλούσιοι και ενδεείς, γέροι και νέοι, μορφωμένοι και αγράμματοι, μητέρες και βρέφη, τίμιες χήρες και σωφρονισμένες κόρες, ιερείς και στρατιώτες, στρατηλάτες και μοναχοί, αλιείς και μεγιστάνες, γεωργοί και εργάτες - όλοι τους στην ανέκφραστη δόξα των ουρανών. Σε δόξα, κάλλος και λάμψη την οποία ούτε κατά διάνοιαν δεν φαντάστηκαν όλοι οι βασιλείς της γης από την αρχή ως το τέλος του κόσμου.
Όλοι αυτοί ήσαν στη γη αγωνιστές και πάσχοντες για τη πίστη του Χριστού μα κανείς τους δεν περίμενε τη νίκη της πίστεως εδώ στη γη. Γι' αυτό και στην βασιλεία της αιωνίου ζωής έχουν αμοιφθεί με όσα «οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη» (Α' Κορ. 2, 9). Όλοι τους - τα πάντα έλαβαν από τον Θεό. Εκείνοι που συνετρίβησαν από τους ειδωλολάτρες σαν την λάσπη, αυτοί που στραγγαλίστηκαν σιωπηλά στις φυλακές, εκείνοι που δίχως μάρτυρες καταποντίστηκαν στη θάλασσα, όσοι αποκεφαλίστηκαν με ξίφος για το όνομα του Χριστού και όσοι καμμιάν απόλαυση δε δοκίμασαν επάνω στη γη αλλά μάλλον όλες τις πίκρες, όλοι τους είναι ενταγμένοι στις γραμμές των νικητών. Όλοι τους έλαβαν από το Θεό τα πάντα καθώς το υποσχέθηκε ο Ίδιος. «ο νικών, έσται αυτώ ταύτα και έσομαι αυτώ Θεός και αυτός έσται μοι υιός» (Αποκ. 21, 7).
Όταν κοιτάξετε με καθαρό πνευματικό βλέμμα αυτούς τους νικητές, θα δείτε στον καθένα από αυτούς την σφραγίδα του Αρνίου του Θεού. Καθένας τους μοιάζει στον Βασιλέα Χριστό και ο Χριστός λάμπει μέσα από τον καθένα τους, μέσα από γέρους και νέους, από ηγεμόνες καθώς και από δούλους, από τους άνδρες καθώς και από τις γυναίκες. Επειδή ο Χριστός είναι ο κύριος Νικητής ο οποίος νικά μέσω αυτών. Γι' αυτό και η Κυριακή έχει οριστεί ακριβώς για να είναι ημέρα μνήμης της νίκης αυτής της πίστεώς μας. Επειδή την Κυριακή αναστήθηκε ο Κύριος και με την ανάσταση ενίκησε το θάνατο, τον φοβερότερο και έσχατο εχθρό. Γι' αυτόν που ενίκησε το θάνατο ήταν πολύ εύκολο να νικήσει τον κόσμο όλο. Γι' αυτό και Εκείνος ενθάρρυνε τους μαθητές Του λέγοντας. «θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιω. 16, 33).
Ω αδελφοί μου αγαπητοί, η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα τον κόσμο. Η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα τον Σατανά. Η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα την αμαρτία. Η πίστη μας είναι η νίκη η νικήσασα τον θάνατο. Η πίστη μας είναι η νίκη του Χριστού με την οποία η Εκκλησία του Θεού ενίκησε ως τώρα όλους τους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς.
Τί θα μπορούσε περισσότερο να σας ενθαρρύνει, να σας ενισχύσει και παρηγορήσει από αυτή τη νικηφόρα πίστη; Και τί θα μπορούσε να σας φοβίσει και να σας εξασθενίσει αν κρατήσετε στη καρδιά αυτή την ανίκητη πίστη; Μήπως τα σκάνδαλα της ελευθερίας στην οποία τώρα ζήτε; Μήπως η αδύναμη κραυγή της ειδωλολατρίας; Μήπως τα πονηρά λόγια των αιρετικών; Μήπως η ανηθικότητα των ανηθίκων η οποία μέσα από τις ξένες απολαύσεις οδηγεί στην απογοήτευση και από τη μοιρολατρία στην αυτοκτονία;
Τίποτε απ' όσα βρίσκονται κάτω από τον ουρανό, τίποτα στο φλοιό και κάτω από το φλοιό της γης, τίποτε μην σας φοβίσει. Ακόμα και τούτο που συμβαίνει τώρα στην ορθόδοξη Ρωσία μην σας φοβίσει και σας κλονίσει, αυτή η βίαιη φίμωση και ο στραγγαλισμός της πίστεως και των ιερών του Χριστού! Μάθετε πως αυτό δεν είναι το τέλος μα η εισαγωγή, η είσοδος στη μεγαλειώδη νίκη της πίστεώς μας. Μάθετε πως η στρατηγική και η τακτική του Θεού είναι διάφορη από την ανθρώπινη. Αυτό που οι άνθρωποι βλέπουν σαν συντριβή, ο Θεός το λαμβάνει ως νίκη και κείνο που στα μάτια των ανθρώπων είναι νίκη για το Θεό είναι το σούρουπο της καταστροφής. Επειδή, για τη στρατηγική και τη τακτική του Θεού έχει γραφεί ότι το «μωρόν του Θεού σοφώτερον των ανθρώπων εστί και το ασθενές του Θεού ισχυρότερον των ανθρώπων εστί» (Α' Κορ. 1, 25).
Έτσι, αν κάποιος πει ότι η Ορθοδοξία είναι μωρία, μην θυμώσετε αλλά απαντήσατε. είναι μωρία αλλά μωρία Θεού η οποία είναι σωφότερη από τους ανθρώπους, απ' όλους τους καιρούς και απ' όλες τις μη χριστιανικές γενεές. Και αν κάποιος πει ότι η Ορθοδοξία είναι αδυναμία, μην θυμώσετε αλλά απαντήσατε. είναι αδυναμία αλλά αδυναμία Θεού η οποία είναι ισχυρότερη από τους ανθρώπους, τους δαίμονες και τον θάνατο. Χιλιάδες φορές στους αιώνες που πέρασαν, νόμισαν οι άνθρωποι ότι το σκάφος της Ορθοδοξίας θα βουλιάξει. Μα ούτε βούλιαξε ούτε και θα βουλιάξει. Είναι τέτοιο το σκαρί και τέτοιος ο Τιμονιέρης που είναι αδύνατον να βουλιάξει.
Η ορθόδοξη πίστη αποτελεί το μεγαλύτερο θαύμα στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους. Δίχως πλούτο, δίχως εξωτερική υποστήριξη, δίχως στρατό και όπλα, δίχως δουλική οργάνωση και πολιτικούς ελιγμούς, διήνυσε με επιτυχία ένα μακρύ και φοβερό δρόμο 19 αιώνων. Γι' αυτό και δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή κάτω από τον ουρανό από το να είναι κανείς μέλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Μήτε και υπάρχει ασφαλέστερος δρόμος από αυτόν που εκείνη βαδίζει και οδηγεί τους πιστούς της. Υπάρχουν δρόμοι εύκολοι μα ολισθηροί και οδηγούν στην απώλεια. Υπάρχουν σκάφη πιο φανταχτερά, μεγαλύτερα και πιο άνετα αλλά έχουν πολύ πιο αδύναμο σκαρί.
Δοξάσατε αδελφοί τον Θεό ο Οποίος εδόξασε την πίστη μας με νίκες πολλές. Δοξάσατε τους Αγίους του Θεού οι οποίοι εκούσια με το αίμα τους και τα δάκρυα πλήρωσαν αυτές τις νίκες. Ας σας θυμίζει η ημέρα τούτη πως η πίστη μας είναι η πίστη η νικήσασα τον κόσμο. Ας σας θυμίζει ότι η Ορθοδοξία στη γη κρατιέται από την Ορθοδοξία των ουρανών που σημαίνει πως ένα λαμπρό και ανίκητο στράτευμα από τον αόρατο κόσμο, στράτευμα πολυάριθμο σαν τους αστέρες του ουρανού, στέκει δίπλα και γύρω μας και μας βοηθά. Μπροστά από αυτό το στράτευμα των αμέτρητων νικητών ίσταται ο Νικητής των νικητών, ο Βασιλεύς των βασιλευόντων! Αυτώ η δόξα και η ευχαριστία συν Πατρί και Αγίω Πνεύματι εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Τίποτε απ' όσα βρίσκονται κάτω από τον ουρανό, τίποτα στο φλοιό και κάτω από το φλοιό της γης, τίποτε μην σας φοβίσει. Ακόμα και τούτο που συμβαίνει τώρα στην ορθόδοξη Ρωσία μην σας φοβίσει και σας κλονίσει, αυτή η βίαιη φίμωση και ο στραγγαλισμός της πίστης και των ιερών του Χριστού! Μάθετε πως αυτό δεν είναι το τέλος μα η εισαγωγή, η είσοδος στη μεγαλειώδη νίκη της πίστεώς μας. Μάθετε πως η στρατηγική και η τακτική του Θεού είναι διάφορη από την ανθρώπινη. Αυτό που οι άνθρωποι βλέπουν σαν συντριβή, ο Θεός το λαμβάνει ως νίκη, και κείνο που στα μάτια των ανθρώπων είναι νίκη, για το Θεό είναι το σούρουπο της καταστροφής. Επειδή, για τη στρατηγική και την τακτική του Θεού έχει γραφεί, ότι «το μωρόν του Θεού σοφώτερον των ανθρώπων εστί και το ασθενές του Θεού ισχυρότερον των ανθρώπων εστί» (Α' Κορ. 1, 25).
Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2010
ΝΕΟΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑ Το σύγχρονο «προσωπείο» του αντιχρίστου
Το σύγχρονο «προσωπείο» του αντιχρίστου Ιουλιανός ο Παραβάτης- Η μύηση και η θρησκευτικότητα του
Ο Ιουλιανός με τον επιρρεπή προς τον μυστικισμό ψυχικό του κόσμο, πριν αρχίσει να συνομιλεί στην πόλη των Αθηνών με ιεροφάντες και να μυηθεί στα Ελευσίνια μυστήρια, συνδέθηκε με την λατρεία του Ήλιου. Τούτο έγινε όταν ζούσε ως Καίσαρας στη Γαλατία, έχοντας ως έδρα το μικρό, τότε, Παρίσι. Ταυτόχρονα επιδιδόταν με ιδιαίτερο ζήλο στη μελέτη κειμένων που σχετίζονταν με την ειδωλολατρική θρησκεία. Συμβουλευόταν τους θεούς των ειδωλολατρών και τους μάντεις κατά τη διάρκεια τελετουργιών και θυσιών. Άνθρωπος ασταθής και ρηχός στις απόψεις του, για τις οποίες αμφέβαλλε, λάτρευε τους Ολύμπιους θεούς και διακήρυττε πως την αίγλη του ένδοξου παρελθόντος θα την φέρει η ειδωλολατρία των αρχαίων Ελλήνων. Πόσο επιπόλαιος ήταν φανερώνει το γεγονός ότι μυήθηκε περί το 352 ως λάτρης του ηλιακού δίσκου από τον νεοπλατωνικό Μάξιμο τον Εφέσιο, έναν αγύρτη μάγο και θαυματουργό, ενώ η επιστήμη της εποχής του είχε ήδη αποφανθεί ότι ο ήλιος δεν είναι θεός, αλλά υλικό ουράνιο σώμα! Και ενώ λάτρευε με πάθος τον ηλιακό δίσκο, ως φανατικός παρσιστής, αναιρώντας το πιστεύω του στους ολυμπιακούς θεούς, παράλληλα συνέχιζε να εκτελεί «κατ' επίφασιν» τα θρησκευτικά του καθήκοντα ως... Χριστιανός μέχρι το 361, που έγινε αυτοκράτορας!... 1 Όλα αυτά δείχνουν άτομο όχι απλώς με διχασμένη, αλλά με κατακερματισμένη προσωπικότητα. Στην πόλη των Αθηνών δεν μαθήτευσε μόνο σε διάσημους φιλόσοφους και ρήτορες. είχε συνδεθεί στενά με τους ιεροφάντες που τον μύησαν στα Ελευσίνια μυστήρια. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος αναφέρει ότι ο Ιουλιανός κατέφυγε στη λεγόμενη αποτροπαϊκή μαγεία και σε ειδικές θυσίες και τελετές για να «ξορκίσει» το Χριστιανικό βάπτισμα, που είχε λάβει. Γράφει: Με αίμα μεν όχι όσιο αποπλύνει το βάπτισμα, αντιπαραθέτοντας στη δική μας τελείωση την τελείωση του βδελύγματος, αγριόχοιρος που κυλίστηκε στον βόρβορο, κατά την παροιμία, και εξαγνίζει τα χέρια του καθαρίζοντάς τα από την αναίμακτη θυσία, δια της οποίας εμείς οι Χριστιανοί κοινωνούμε με τον Χριστό και τα πάθη και τη θεότητα2. Ο άγιος Γρηγόριος κάνοντας λόγο για τη μύηση του Ιουλιανού στα Ελευσίνια μυστήρια, γράφει: «Κατέβαινε ο Ιουλιανός σ' ένα από τα άδυτα που στους πολλούς είναι άβατα και φοβερά, συνοδευόμενος από τον σοφιστή. Καθώς δε προχωρούσε τον προσβάλλουν τα φόβητρα που γίνονται ολοένα περισσότερα και φοβερότερα, αφήνοντας κάποιους ασυνήθιστους ήχους και αηδείς οσμές και φωτεινά φαντάσματα και δεν γνωρίζω ποιες άλλες μωρολογίες και φλυαρίες». Και αφού ο μυσταγωγός του παρερμηνεύει μέσα σ' αυτό το πανδαιμόνιο των κρότων και των φόβητρων την αλήθεια, «οδηγεί τον Ιουλιανό στο βάραθρο της απωλείας». Και συνεχίζει ο άγιος: Ο Ιουλιανός «ανέρχεται δαιμονισμένος και στην ψυχή και στα πράγματα και με τα γεμάτα μανία μάτια μαρτυρώντας ποιους ελάτρευσε. και μολονότι δε γέμισε με δαίμονες από εκείνη την ημέρα, που ετέλεσε τόσο πονηρά πράγματα, οπωσδήποτε τότε η δαιμονοπληξία του έγινε περισσότερο φανερή, για να μη αποδειχθεί μάταια η κάθοδός του και η μετάληψη. των δαιμόνων, την οποίαν εκείνοι ονομάζουν ενθουσιασμό, αλλάζοντας ευπρεπώς τα ονόματα»3. Τελικά στη μυστικοπαθή και γεμάτη ειδωλολατρικές δεισιδαιμονίες ψυχή του φώλιασαν θεός μιθραϊκός, θεολογία νεοπλατωνική, δανεικά στοιχεία από θεωρητικό της «θεουργίας», τον μυστικιστή Σύρο φιλόσοφο Ιάμβλικο (τέλος 3ου με αρχές του 4ου μ.Χ. αιώνα) μαθητή του Πλωτίνου. «Διατήρησε τις θυσίες, περιέτρεχε τους βωμούς, άναβε τη φωτιά, έσφαζε τα ζώα, οιωνοσκοπούσε και θεουργούσε κατά τα πρότυπα των ειδωλολατρών, παρά τα σχόλια του λαού»4. Η σκοτεινή και κατακερματισμένη προσωπικότητα του Ιουλιανού ήταν κυριευμένη από «παθολογικό μυστικισμό και αρρωστημένη δεισιδαιμονία (...). Ένιωθε μια αρρωστημένη έλξη για την μαντική, τις μαγικές τελετές , τις σκοταδιστικές πρακτικές (...) και τις απόκρυφες επιστήμες». Είχε μια φοβερή εμμονή στις θυσίες, στο παλάτι του έκτισε ιερό αφιερωμένο στον Ήλιο, έγραψε μάλιστα και ύμνο «Εις τον βασιλέα Ήλιον», στην αρχή του οποίου γράφει κατά λέξη: « Και γαρ ειμί του βασιλέως οπαδός Ηλίου». Στην αρρωστημένη σκέψη ότι ο Χριστιανισμός φάνταζε ανοησία, ο δε μιθραϊσμός ...απόλυτη σοφία! Ο ιστορικός Will Durant παρατηρεί ότι «σπανίως άνθρωπος συνέθετε τόσο περίεργο σύνολο παραλογισμών, όσο ο Ιουλιανός στον Ύμνο εις τον Ήλιον». Κατά τους εθνικούς ιστορικούς ο Ιουλιανός προσέφερε «εκατόμβες» (Σ.Σ. εκατόμβη: θυσία εκατό βοδιών) προς τιμήν των θεών. Έσφαζε ο ίδιος τα θύματα γι' αυτό και οι υπήκοοι του τον ονόμαζαν «χασάπη»! Ήθελε να τον αποκαλούν όχι μόνο βασιλιά, αλλά και ιερέα, διάβαζε τα σπλάχνα των σφαγμένων ζώων με την βοήθεια κάποιου μάντη. Ο ειδωλολάτρης ιστορικός Αμμιανός λέγει ότι «ο Ιουλιανός έδινε την εντύπωση δεισιδαίμονος μάλλον παρά πιστού, και θυσίαζε τόσα πολλά θύματα χωρίς την παραμικρή σκέψη για το κόστος, ώστε θα μπορούσε κανείς δικαίως να πιστεύσει, ότι αν είχε επιστρέψει νικητής από την μοιραία γι' αυτόν εκστρατεία στην Περσία, πολύ σύντομα η αυτοκρατορία θα είχε αντιμετωπίσει πρόβλημα... ελλείψεως βοοειδών (!) από τις πολυαίμακτες θυσίες του αυτοκράτορά της !!!»5 Ο «εστεμμένος φιλόσοφος» Ιουλιανός με τον σοβαρά αρρωστημένο ψυχικό του κόσμο, όταν «προσευχόταν»(;) είχε συγκλονιστικές παραισθήσεις, έβλεπε ψευτοθεούς με τους οποίους ...συνομιλούσε. Ήταν θρησκομανής και σε απόλυτο βαθμό θρησκόληπτος. Έτρεμε τους θεούς, γι' αυτό προσπαθούσε να τους εξευμενίσει με θυσίες. «Ως γνήσιος παρσιστής πίστευε στην μετενσάρκωση». Θεωρούσε τον εαυτό του ως ενσάρκωση άλλοτε του Αχιλλέα, άλλοτε του Πλάτωνα, άλλοτε του Μάρκου Αυρηλίου και άλλοτε του Μ. Αλεξάνδρου, καυχώμενος ότι θα «αποσβέσει την κηλίδα της αθεότητος» (δηλαδή του Χριστιανισμού) και θα επαναφέρει την «πάτριον θρησκείαν»6. Απ' όλα αυτά γίνεται φανερό ότι ο Ιουλιανός δεν είχε καμιά σχέση με τις αρχές και τις αξίες του ελληνικού πολιτισμού, όπως θέλουν να πιστεύουν οι νέο-ειδωλολάτρες. «Σαγηνεύτηκε από την παραφθορά του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, τη λαϊκή και ανωφελή του θρησκευτικότητα»7. «Διδασκαλείο της ασεβείας του ήταν», λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, «η Ασία, που τερατολογεί περί την αστρονομία και τις αρχές των όντων και την φαντασία της προγνώσεως και περί την γοητευτική». Ελέγχοντας δε την «εμπληξίαν (=κουφόνοια, παραφροσύνη, ξύπασμα, ηλιθιότητα) ή θεοβλάβειαν» του Ιουλιανού., του λέγει: Το να μυείσαι και να μυείς και να θρησκεύεις σου προήλθε από τους Θράκες. Οι θυσίες σου προέρχονται από τους Χαλδαίους. η αστρονομία είναι βαβυλωνιακή εφεύρεση. η μαγεία περσική. Η μαντική είναι των Τελμισέων, η οιωνική των Φρυγών. Όλα αυτά συγκεντρώθηκαν και αποτέλεσαν «εν δεισιδαιμονίας μυστήριον»8. Η θρησκευτική λοιπόν αγυρτεία του Ιουλιανού δεν είχε τίποτε το ελληνοπρεπές! Κάτι που να θυμίζει Ελλάδα. Ήταν ο εξωελληνικός μυστικισμός της Ανατολής, δηλαδή ό,τι πιο ανθελληνικό και αρρωστημένο. η κατά χριστιανική ορολογία, ουσιαστικά διαβολικό και σατανικό!... ν.π.β.
1. Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, εκδ. «Πυρσός», Αθήναι, Τόμ. ΙΓ΄, σελ. 107.
2. Γρ. Θεολόγου, Λογ. Δ΄. Κατά Ιουλιανού Στηλιτευτικός Α΄, 52 PG 35, 576BC. Τα ίδια μαρτυρεί και ο Σωζόμενος: Ερμείου Σωζομενού, Εκκλ. Ιστορία Τόμ. Ε΄, κεφ. β΄ PG 67 1212 BC.
3. Γρ. Θεολόγου, ό.π., PG 35, 577C-580B.
4. Άρθρο Στεφ. Καραχάλια, « Απεσβέτο και λάλον ύδωρ»- Απέσβετο; - Αληθώς απέσβετο, εις περιοδ. «Σύναξη», τ. 69, Ιαν. - Μάρτιος 1999, σελ. 76.
5. Γιάννη Κ. Τσέντου. Α΄ Ιουλιανός ο Παραβάτης..., σελ. 71,73, 77-79, 81, 83, 236-238. Επίσης και Ιω. Χρυσοστόμου, Λογ. Εις τον μακάριον Βαβύλαν και κατά Ιουλιανού και προς Έλληνας, 19 PG 50, 562. Ο Ιουλιανός έσφαζε πάνω στους βωμούς με τόσην αφθονία πρόβατα και βόδια, σαν να είχε κληθεί στην εξουσία μόνο γι' αυτό, για να ξοδέψει δηλαδή τα ζώα όλου του κόσμου! Έφθασε δε σε τέτοιο σημείο μανίας, ώστε πολλοί απ' αυτούς που θεωρούνταν φιλόσοφοι να τον ονομάζουν μάγειρο και κρεοπώλη και όλα τα παρόμοια.
6. Γιάννη Κ. Τσέντου. ό.π., 85, 95, 97. Επίσης Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, εκδ. «Εκδοτική Αθηνών», Τόμ. Ζ΄, σελ. 65.
7. Άρθρο Στεφ. Καραχάλια, ό.π., σελ 84.
8. Γρ. Θεολόγου, ό.π. παρ. 31, 109, PG 35, 557B 644C-645A.
Περιοδικόν: "Η Δράσις μας" Τεύχος 455 Ιανουάριος 2008
http://www.impantokratoros.gr/ioulianos.el.aspx
Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2010
Η Αγιότητα και η αναμαρτησία της Θεοτόκου
Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος ΖήσηςΜας αξιώνει, ο Θεός και εφέτος να ακούσουμε τον θαυμάσιον αυτόν ύμνον που ονομάστηκε "Ακάθιστος Ύμνος", το υπέροχο αυτό φιλολογικό και λογοτεχνικό δημιούργημα, στου οποίου την δομή και τη σύνθεση αναφερθήκαμε τα προηγούμενα χρόνια. Είναι ένα έξοχο λογοτεχνικό κατασκεύασμα, το οποίο θαυμάζουν όλοι οι ειδικοί. Η Εκκλησία μας με πολλή σοφία και σύνεση έθεσε αυτήν την ακολουθία μέσα στην Αγία και μεγάλη Τεσσαρακοστή, ώστε μαζί με τις κατανυκτικές λειτουργίες των Προηγιασμένων, τα μεγάλα απόδειπνα κ.ά. να υπάρχει και αυτή η ανοιξιάτικη νότα. Αυτή η χαρούμενη νότα με τα πολλά χαίρε, για να γεμίσει τις καρδιές μας από χαρά, σαν ένα προανάκρουσμα της Αναστάσεως.
Δεν πρόκειται εφέτος κατά την διάρκεια των πέντε Παρασκευών να αναφερθούμε στο περιεχόμενο αυτού του Ύμνου και να αναλύσουμε τις βασικές γραμμές και κατευθύνσεις του, όπως κάναμε σε προηγούμενα χρόνια, ούτε επίσης πρόκειται να αναφερθούμε στον θαυμάσιο κανόνα του υμνογράφου Ιωσήφ, τα θαυμάσια τροπάρια του οποίου πέρυσι αναλύσαμε.
Εφέτος θα εκμεταλλευθώ αυτήν την ευκαιρία, την αφιερωμένη στην Παναγία μας, των πέντε Παρασκευών, και πολύ σύντομα, σε δεκάλεπτα περίπου κηρύγματα, θα προσπαθήσω να σας παρουσιάσω, ποια είναι η διδασκαλία της Εκκλησίας μας για την Υπεραγία Θεοτόκο, τί πιστεύει η Εκκλησία μας, και ποια είναι η απάντηση σε ορισμένες άλλες διδασκαλίες και παρεκκλίσεις, οι οποίες παρερμηνεύουν την παράδοση και την πίστη της Εκκλησίας. Ένα από τα βασικά θέματα το οποίο η Εκκλησία μας προβάλλει για το σεπτό πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου είναι ότι χαρακτηρίζεται ως Παναγία. Χαίρε Αγία, Αγίων μείζων. Είναι κατά πάντα Αγία, σε όλα είναι Αγία. δεν υπάρχει τίποτε το μεμπτόν στη ζωή της, στις σκέψεις της, στις επιθυμίες της, στις πράξεις της, στις θελήσεις της, στα έργα της, στις κινήσεις και στην εμφάνισή της, στο παρουσιαστικό της, όλα είναι άγια και όλα είναι αγνά, "'Αγνείας θησαύρισμα", καθ' όλα Αγία, Παναγία.
1. Φυσική η γέννηση της Θεοτόκου
Πού όμως οφείλεται αυτή η αγιότης της Παναγίας μας; Μπορούμε άραγε εμείς οι θνητοί άνθρωποι, οι απλοί πιστοί να αποκτήσουμε αυτήν την αγιότητα; Κι αν δεν γίνουμε και εμείς πανάγιοι, κι' αν δεν γίνουμε παναγίες, μπορούμε τουλάχιστον να γίνουμε άγιοι ή να ακολουθήσουμε ένα δρόμο που οδηγεί προς την αγιότητα; Τί το εξαιρετικό είχε η Παναγία και κατόρθωσε και απέκτησε αυτήν την αγιότητα; Η Παναγία ως γνωστόν ήταν ένας άνθρωπος καθ' όλα όμοιος προς εμάς, γεννήθηκε από ένα γεροντικό άγιο ζευγάρι, τον Ιωακείμ και την Άννα ως καρπός προσευχής. Σε μεγάλη ηλικία, ώριμοι, άτεκνοι παρακάλεσαν τον Θεό να τους χαρίσει ένα παιδί. Κάποια φορά μάλιστα λέγει η παράδοση ότι ο Ιωακείμ εξεδιώχθη από τους ιερείς μέσα από τον Ναό του Σολομώντος, διότι πήγε να προσφέρει δώρα. Επειδή στην Παλαιά Διαθήκη η ατεκνία εθεωρείτο όνειδος, όποιος δεν είχε παιδιά εθεωρείτο ατιμασμένος, πως δεν ήταν ευλογημένος από τον Θεό - δεν ισχύει αυτό για την Καινή Διαθήκη, ανατράπηκε αυτό, σημασία έχουν οι πράξεις, όχι τα παιδιά - επειδή λοιπόν έτσι επιστεύετο, ότι όποιος δεν έχει παιδιά δεν είναι ευλογημένος από τον Θεό, έδιωξαν οι ιερείς τον γέροντα Ιωακείμ από τον ναό, και εκείνος με δάκρυα στα μάτια, πήγε στην έρημο επί 40 ημέρες και παρακαλούσε θερμά το Θεό εν προσευχή και νηστεία να του δώσει παιδί. Το ίδιο έκαμε και η μητέρα της Παναγίας, η Άννα, στο σπίτι της. Και ο Θεός άκουσε τις προσευχές τους και τους χάρισε όχι απλώς ένα παιδί σαν όλα τα άλλα· τους χάρισε εκείνο το παιδί από το οποίο επρόκειτο να λυτρωθεί ο κόσμος, να γεννηθεί ο λυτρωτής του κόσμου. Δεν υπάρχουν άλλοι γονείς οι οποίοι να έχουν αυτό το προνόμιο που είχαν οι άγιοι Ιωακείμ και η Άννα, να γεννήσουν μια κόρη, να αποκτήσουν ένα παιδί από το οποίο επρόκειτο να γεννηθεί ο Θεός.
Ήταν λοιπόν καρπός προσευχής η γέννηση της Παναγίας μας. Κατά τα άλλα όμως η Παναγία ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος σαν όλους εμάς. Και κάνω αυτή την επισήμανση ότι η Παναγία προήλθε από συζυγία φυσιολογική δύο ανθρώπων, του Ιωακείμ και της Άννας, από μία εμπαθή θα έλεγα γέννηση, αφού στην συνάντηση ανδρός και γυναικός, όσο άγιοι και αν είναι οι άνθρωποι, υπάρχει η επιθυμία, υπάρχει η ηδονή, και υπάρχει πάθος· «Ιδού γαρ εν ανομίαις συνελήφθην, και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου» λέγει ο ψαλμός. Η Παναγία λοιπόν γεννήθηκε από αυτήν την συνηθισμένη ανθρώπινη συνάντηση, από την συνηθισμένη συζυγία του Ιωακείμ και της Άννας, δεν είχε τίποτε διαφορετικό από όλους τους άλλους ανθρώπους. Το τονίζουμε αυτό, διότι τον περασμένο αιώνα ο πάπας διετύπωσε ένα δόγμα αντιπαραδοσιακό, εναντίον αυτών που διδάσκει η Αγία Γραφή και η Παράδοση της Εκκλησίας μας, το δόγμα της «ασπίλου συλλήψεως της Θεοτόκου».
2. Η «άσπιλη σύλληψη» της Θεοτόκου
Το δόγμα αυτό, το οποίο διετύπωσε το 1854 ο Πάπας Πίος ο 9ος, σημαίνει ότι η Παναγία γεννήθηκε άσπιλη, αναμάρτητη, δεν είχε το προπατορικό αμάρτημα, όπως το έχουμε όλοι οι άνθρωποι. Η διδασκαλία αυτή βέβαια περί της ασπίλου συλλήψεως δεν στηρίζεται πουθενά, ούτε στην Αγία Γραφή, ούτε στην διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας και έχει επίσης πολλά τρωτά σημεία.
Ένα τρωτό σημείο αυτής της διδασκαλίας είναι ότι προσβάλλει την μοναδικότητα της γεννήσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Μόνο ο Χριστός γεννήθηκε αναμάρτητος εκ Πνεύματος Αγίου, είναι η μοναδική περίπτωση κατά την οποία δεν μεσολάβησε σάρκα και αίμα. Ο Χριστός μας γεννήθηκε από την Παρθένο Μαρία, άνευ συναφείας ανδρός. Δεν ήλθε σε σαρκική ένωση η Παναγία με άνδρα. Το Άγιο Πνεύμα επεσκίασε την Παναγία και δι' Αγίου Πνεύματος εγεννήθηκε ο Κύριός μας· ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε εκ Πνεύματος Αγίου από την Παρθένο Μαρία, γι' αυτό και είναι αναμάρτητος. Η Παναγία όμως δεν γεννήθηκε εκ Πνεύματος Αγίου. γεννήθηκε από γονείς φυσιολογικά, κανονικά, από τον Ιωακείμ και από την Άννα. Προσβάλλει επομένως η διδασκαλία αυτή την μοναδικότητα της γεννήσεως του Χριστού. Η μοναδική γέννηση, η οποία έγινε εκ Πνεύματος Αγίου και είναι γι' αυτό άσπιλη, είναι η γέννηση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
3. Οι ακρότητες της Μαριολατρείας και του Αντιδικομαριανισμού
Το δεύτερο στοιχείο για το οποίο αυτή η διδασκαλία δεν είναι ορθή είναι ότι ουσιαστικώς δεν ανεβάζει την Παναγία, την μειώνει, ενώ οι Παπικοί θέλουν να υψώσουν την Παναγία, υπερβολικά μάλιστα. Υπάρχουν εδώ ακρότητες, και ας πω για τις δύο αυτές ακρότητες και θα συνεχίσω τις σκέψεις που έκαμα προηγουμένως. Στην διδασκαλία για την Θεοτόκο υπάρχουν δύο ακρότητες. Η Ορθόδοξος εκκλησία είναι ανάμεσα, ακολουθεί τη χρυσή οδό. Ποιες είναι οι δύο αυτές ακρότητες; Η μια ακρότητα είναι αυτή η οποία υπερεξαίρει την Παναγία, κάνει την Παναγία Θεά, θεοποιεί την Παναγία, είναι η Μαριολατρεία. Διδάσκει ότι η Παναγία είναι Θεός, και αυτή την τάση υπηρετεί η διδασκαλία της Ρωμαϊκής εκκλησίας, της Παπικής εκκλησίας, περί του ότι η Παναγία είναι άσπιλη, την εξισώνει με τον Χριστό, ένα πρόσωπο της Αγίας Τριάδος.
Στο άλλο άκρο είναι ο λεγόμενος Αντιδικομαριανισμός, οι αντίθετοι, οι αντίδικοι της Μαρίας, οι εχθροί της Μαρίας, στην εποχή μας οι Προτεστάντες1. Από την μία πλευρά οι παπικοί, οι Ρωμαιοκαθολικοί έχουν την Μαριολατρεία, κάνουν την Θεοτόκο Θεό, και από την άλλη πλευρά στη Δύση και πάλι, στην Ευρώπη, υπάρχει τελείως αντίθετη τάση, των εχθρών της Παναγίας. Ας αναφέρουμε εδώ, αυτό που είπαμε και άλλη φορά, ότι ο πατήρ Θεόκλητος ο Διονυσιάτης σ' ένα βιβλίο το οποίο έχει γράψει για την Παναγία δημοσιεύει ένα γράμμα του γέροντός του, Αθανασίου του Ιβηρίτη, ο οποίος αναφερόταν σ' αυτήν την εχθρότητα που έχουν οι Προτεστάντες εναντίον της Παναγίας. Εάν πάτε σ' έναν ναό προτεσταντικό-ευαγγελικό, υπάρχουν και εδώ στην πόλη μας, γιατί και εδώ υπάρχουν Ευαγγελικοί-Προτεστάντες, δεν θα δείτε πουθενά εικόνες, δεν έχουν καμμία τιμή, κανένα σεβασμό προς την Παναγία. Αντίθετα εκφράζονται υποτιμητικά γι' Αυτήν. Έχοντας λοιπόν κατά νουν ο Γέρων Αθανάσιος ο Ιβηρίτης την ασέβεια προς την Παναγία, εκφράζεται στο γράμμα αυτό πολύ σκληρά για τους Προτεστάντες και τους προτεσταντίζοντες2. Δεν διστάζουν οι Άγιοι να χρησιμοποιήσουν σκληρές λέξεις, όταν υβρίζονται άγια πρόσωπα. Για μας αυτό θα φαινότανε βαρύ, τους δήθεν ευγενείς, τους δήθεν προοδευμένους, τους ανθρώπους των σαλονιών. Μπορεί να υβρίζουμε αγίους, αλλά θέλουμε μια εκλεπτυσμένη γλώσσα στις μεταξύ μας σχέσεις. Ανάμεσα λοιπόν στις δύο αυτές τάσεις, από την μια πλευρά της Μαριολατρείας του Παπισμού και της εχθρότητος προς την Παναγία, της μειώσεως της Παναγίας, των Προτεσταντών είναι η δική μας η Ορθόδοξη εκκλησία, η οποία σέβεται και τιμά και υμνεί την Θεοτόκο με τόσους ύμνους, όπως ακούσαμε, δεν κάνει όμως την Παναγία Θεά3. Την τοποθετεί μετά τη Θεότητα. "τα δευτερεία της Τριάδος η έχουσα". Οι ιερείς μνημονεύουμε πρώτα τον Χριστό και μετά την Παναγία.
Ας επανέλθουμε όμως στο δεύτερο τρωτό σημείο της "άσπιλης σύλληψης". Ενώ λοιπόν νομίζουν ότι με την άσπιλη σύλληψη υπερυψώνουν την Παναγία, ουσιαστικώς την μειώνουν. Γιατί η Παναγία εξυψώνεται πιο πολύ αν παρουσιασθεί ότι αυτά που κατόρθωσε, αυτή η αγιότης την οποία κατόρθωσε, δεν τα κατόρθωσε γιατί ήταν αναμάρτητη εκ φύσεως, τα κατόρθωσε γιατί ενώ ήταν άνθρωπος σαν εμάς, γεννήθηκε από φυσικούς γονείς, από τον Ιωακείμ και την Άννα, ενώ ήταν άνθρωπος καθόλα φυσιολογικός, είχε αυτήν την δική μας τη φύση, η οποία ρέπει προς την αμαρτία, κατόρθωσε εν τούτοις να καλλιεργήσει τις αρετές με πολλή άσκηση, με προσευχή, με νηστείες, με εγκράτεια, με αγνότητα ιδιαιτέρως, και να φθάσει στα ύψη αυτά της αγιότητος, συνεργώντας και κοπιάζοντας η ίδια.
Εμείς αγαπητοί μου, που ζούμε στον χώρο αυτό τον ευλογημένο της Εκκλησίας, θα πρέπει να την έχουμε ως παράδειγμα και ως δίδαγμα και ως στόχο. Εκείνη κατόρθωσε να φθάσει σ' αυτήν την αγιότητα και να υμνείται δι' όλων των αιώνων."Ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί. Ότι εποίησέ μοι μεγαλεία ο δυνατός". Εκείνη ήταν σκεύος εκλογής λόγω της αγιότητός της κατόρθωσε και είλκυσε την προσοχή του Θεού και έγινε η αγαπητή του Θεού: «Χαίρε Κεχαριτωμένη. Ο Κύριος μετά σου. Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Έδειξε με την αγία ζωή της, την άφθαστη υπακοή της, την πολλή ταπείνωση, την ανυπέρβλητη αγνότητα, μέχρι που μπορεί να υψωθεί ο άνθρωπος. Δεν πρόκειται βέβαια εμείς να φθάσουμε το μοναδικό μεγαλείο της Παναγίας. μπορούμε όμως να μπούμε σ' ένα δρόμο αγιότητος να υψωθούμε και εμείς αναλογικά, να καταπολεμήσουμε τα πάθη και τις κακίες μας, ώστε όταν ψάλλουμε στην Υπεραγία Θεοτόκο, να ψάλλουμε μέσα από αγνές καρδιές και άγια χείλη.
4. Η καθαρή και ασκητική ζωή της
Θα επιμείνουμε λίγο στο θέμα της αγιότητος της Παναγίας και θα παρουσιάσουμε μερικές πτυχές της αγίας και ασκητικής ζωής της, θα δούμε πώς πέρασε τη ζωή της στα 60 περίπου χρόνια που έζησε (59 ετών εκοιμήθη η Παναγία). Πώς λοιπόν πέρασε η Παναγία μας την αγία και ασκητική ζωή της; Τα Ευαγγέλια παραλαμβάνουν τη ζωή της Παναγίας από τον Ευαγγελισμό, από την εμφάνιση του Αγγέλου Γαβριήλ στην Παναγία. Η Εκκλησία βέβαια δεν στηρίζεται μόνο στα Ευαγγέλια, αλλά και στην παράδοση την προφορική, σ' αυτά που προφορικά άφησαν ο Χριστός και οι Απόστολοι. δεν υπάρχουν όλα μέσα στα Ευαγγέλια. Βάσει λοιπόν αυτής της παραδόσεως η Εκκλησία διδάσκει ότι η Παναγία σε ηλικία τριών ετών παραδόθηκε, αφιερώθηκε, από τους γονείς της τον Ιωακείμ και την Άννα στον Ναό. Τί φοβερό μυστήριο αυτό! Μία ζωή παρακαλούσαν ο Ιωακείμ και η Άννα να αποκτήσουν παιδί, και σε γεροντική ηλικία απέκτησαν αυτό το παιδί, το οποίο τους έκανε να πλεονεκτούν σε σχέση με όλα τα άλλα ζεύγη. γιατί κανένα άλλο παιδί δεν μπορεί να συγκριθεί με το παιδί αυτό, την Παναγία μας4. Και όμως το παιδί αυτό σε ηλικία τριών ετών έρχονται και το παραδίδουν στο Ναό, το αφιερώνουν, το παραδίδουν στους ιερείς. Χάνουν τα παιδικά χαμόγελα, τις φωνές, τις χαρές αυτές της παιδικής ηλικίας.
Η Παναγία παραδίδεται, όπως γιορτάζουμε στα εισόδια της Θεοτόκου, εισέρχεται στα άγια των αγίων και εκεί μέσα στο Ναό, όπως διδάσκει πάλι η παράδοση, φυτεύεται ως ελαία, λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Σαν ελιά φυτευμένη μέσα στο Ναό η Παναγία μας γίνεται κατάκαρπος5, φορτωμένη από καρπούς αρετής και αγιότητος. τα έργα της, οι σκέψεις της και οι επιθυμίες της αποκόπτονται πλέον από τον κόσμο και από τις επιθυμίες του κόσμου, από αυτές τις μικροχαρές και τις τρέλλες της παιδικής ηλικίας. Αυτή η παιδούλα των τριών ετών μέχρι της ηλικίας των δέκα πέντε ετών, δώδεκα ολόκληρα χρόνια, γίνεται μέσα στο Ναό η μεγαλύτερη ασκήτρια, η μεγαλύτερη ησυχάστρια, όπως λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς6. Γι' αυτό η Παναγία είναι πρότυπο των Μοναχών και την σέβονται τόσο πολύ οι Μοναχοί, διότι από βρεφικής ηλικίας εμόνασε, έγινε Μοναχή, ασκήτρια και ησυχάστρια μέσα εις τον Ναό.
Δώδεκα ολόκληρα χρόνια μέσα στο Ναό συντροφιά μόνο με ιερείς, με την προσευχή, με τους ύμνους, με τις σκέψεις της και τις επιθυμίες όλες στραμμένες στο Θεό, μακριά από τον κόσμο.
Έτσι λοιπόν αυτή η φυτευμένη μέσα εις τον Ναό ελαία κατέκτησε αυτούς τους καρπούς της αρετής και της αγιότητος, της ασκήσεως και της καθαρότητος, της αγιότητος και της ταπεινώσεως. Σε αυτήν την ηλικία των 15 ετών την επισκέφθηκε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, "Άγγελος Πρωτοστάτης" ακούσαμε την προηγουμένη Παρασκευή, για να της μεταφέρει το χαρμόσυνο μήνυμα, να την ονομάσει "κεχαριτωμένη"· "Χαίρε, Κεχαριτωμένη".
Παλαιά στην αρχή του Κόσμου μια άλλη γυναίκα, η Εύα, έφερε την κατάρα σ' όλο το ανθρώπινο γένος με την παρακοή της· τώρα η Παναγία με την αγία ζωή της, με την άσκηση, επισύρει την ευλογία και την χαρά και γίνεται η κεχαριτωμένη. Πόσο θαυμαστές είναι αυτές οι σκηνές του Ευαγγελισμού, όπως τις περιγράφει ο ευαγγελιστής Λουκάς7, της μεταφέρει το μήνυμα ο Αρχάγγελος πως θα αποκτήσει υιόν, θα γεννήσει. Η Παναγία ταράχθηκε. "πώς έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω;". Εγώ όλη μου τη ζωή την πέρασα, παιδούλα, από τα μικρά μου χρόνια μέσα στο Ναό και άνδρα δεν εγνώρισα, για να ακούσει την απάντηση του Αγγέλου. "Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε, και δύναμις Υψίστου επισκιάσει σοι". Δύναμις θεϊκή θα σε επισκιάσει, το παιδί το οποίο θα γεννηθεί από σένα δεν θα είναι όπως τα συνηθισμένα παιδιά, θα γεννηθεί ο Θεός, θα γίνεις Θεοτόκος, θα έλθει το Άγιον Πνεύμα και εξ αιτίας του Αγίου Πνεύματος θα κυοφορήσεις, θα εγκυμονήσεις, και δύναμις υψίστου θα σε επισκιάσει.
5. Η ταπείνωση και η υπακοή της
Ας φαντασθούν οι παριστάμενες εδώ γυναίκες μητέρες και αδελφές, πώς θα αντιδρούσαν σε μία παρόμοια περίπτωση. Τί παράξενα ρήματα, τί μυστήριο είναι αυτό που εξαγγέλλει ο Άγγελος, απίστευτα πράγματα, πώς θα γίνει αυτό; Και όμως η Παναγία μετά από αυτήν την πρώτη επιφύλαξη "πώς έσται μοι τούτο;" και μετά από την διαβεβαίωση του Αγγέλου για το θαύμα επιδεικνύει τώρα και μία άλλη μεγάλη αρετή. Μέχρι τότε επέδειξε την αγνότητα, την καθαρότητα, την άσκηση, τώρα επιδεικνύει και την μεγάλη της ταπείνωση· "Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου"· είμαι μπροστά σου Κύριε, στον απεσταλμένο Σου τον Άγγελο, και αφού εσύ έτσι προστάζεις, να γίνει το μεγάλο αυτό θαύμα, να γεννήσει μία γυναίκα χωρίς συνάφεια ανδρός, αφού το θέλημα Κυρίου είναι έτσι, "Ιδού η δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου". Και επεσκίασε το Άγιο Πνεύμα και ολοκλήρωσε την καθαρότητα της Παναγίας μας.
Διδάσκουν οι Πατέρες της εκκλησίας ότι μέχρι την εποχή εκείνη η καθαρότητα, η αγνότητα ήταν δική της κατάκτηση, δικό της έργο, δική της συνεργεία. Τώρα έρχεται το Άγιο Πνεύμα και ολοκληρώνει αυτή τη κάθαρση και ολοκληρώνει αυτήν την αγνότητα8. Αφαιρεί τον προπατορικό ρύπο, γιατί από εκεί μέσα επρόκειτο να γεννηθεί ο Θεός, ως επιβράβευση της υπακοής, της αγνότητος και της καθαρότητος.
Η Παναγία, ως γνωστόν, εγέννησε τον Κύριόν μας Ιησούν Χριστόν, 
και πέρασε μαζί του όλα τα παιδικά του χρόνια μέχρι της ανδρικής ηλικίας, μέχρι της ωριμάνσεώς του και της δημόσιας δράσης του. Πώς συμπεριφέρθηκε η Παναγία κατά την διάρκεια που ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός πραγματοποιούσε το κοσμοσωτήριο έργο του; Έμεινε διακριτικά στο περιθώριο, με ταπείνωση και πάλι. Ενθυμείσθε από τον γάμο της Κανά ότι, όταν εκεί η Παναγία του είπε "οίνον ουκ έχουσι", ήρθαμε σε γάμο εδώ και δεν έχουν κρασί, της μίλησε αυστηρά ο Χριστός. "Τί εμοί και σοι, γύναι; Μη αναμειγνύεσαι σε θέματα τα οποία εγώ κατευθύνω, να κρατήσεις τη θέση σου". Και εκείνη ταπεινά και υπάκουα αντέδρασε. Είπε σ' αυτούς που διακονούσαν "ό,τι αν λέγη υμίν, ποιήσατε"9. Κάντε ό,τι σας πει. Δεν διεμαρτυρήθη, δεν θύμωσε. "ποιήσατε ό,τι αν λέγη υμίν".
Σε μια άλλη περίπτωση επίσης, ενώ ο Χριστός εδίδασκε, κάποια γυναίκα από τον όχλο "επάρασα την φωνήν", είπε: "Μακαρία η κοιλία η βαστάσασά σε και μαστοί ους εθήλασας". Επηρεασμένη από την διδασκαλία του Χριστού, -ποιος δεν θα ήθελε να ακούσει αυτά τα λόγια σωτηρίας από το στόμα του Κυρίου μας- ενθουσιάστηκε η γυναίκα αυτή και είπε: Μακαρία η μάνα σου, ευτυχισμένη η μάνα σου η οποία σε γέννησε και οι μαστοί τους οποίους εθήλασες.
Εδώ ό Χριστός επαινεί την μητέρα του, αλλά συγχρόνως δίδει και σε μας το κίνητρο της μιμήσεως της Παναγίας μας. Είναι συγκλονιστική αυτή η διδασκαλία του Κυρίου μας, αν την προσέξει κανείς. Απαντάει σ' αυτήν την εκφώνηση της γυναίκας και λέγει: "Μενούνγε, μακάριοι οι ακούοντες τον λόγον του Θεού και φυλάσσοντες αυτόν"10. Το "μενούνγε" είναι βεβαιωτικό. σωστά είπες γυναίκα. είναι μακαρία η μητέρα μου, δίκαιο έχεις, γιατί σ' όλη της την ζωή έκανε υπακοή, ετήρησε το θέλημα του Θεού. Γι' αυτό και μπορούν να γίνουν όλοι μακάριοι, πάντες οι ακούοντες τον λόγον του Θεού και τηρούντες αυτόν.
Στο τέλος να θυμόμαστε πόσο διακριτικά η Παναγία στάθηκε στο πάθος του Κυρίου και στο κήρυγμα των Αποστόλων. Οι Απόστολοι εκήρυτταν εδώ και εκεί. Η Παναγία υπό την προστασία του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, δεν αναμειγνύεται στο έργο, που δεν είναι δική της διακονία, όπως σήμερα επιχειρούν πολλές γυναίκες να ανατρέψουν το σύμπαν, δεν ανέχονται να είναι στο περιθώριο των ανδρικών δραστηριοτήτων ξεσηκωμένες από τα φεμινιστικά κινήματα προσπαθούν ακόμα και μέσα στο ιερό να εισέλθουν, και ιέρειες να γίνουν, και την Ιερωσύνη να κατακτήσουν. Η Παναγία ταπεινά και διακριτικά μένει στο περιθώριο και επιδεικνύει σ' όλη της τη ζωή αυτή την ταπείνωση και την αγιότητα, την καλωσύνη και επιείκεια.
6. Ζωγραφισμένες όλες οι αρετές
Γι' αυτό και λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς και τελειώνω μ' αυτό: Στο πρόσωπο της Παναγίας ο Θεός ζωγράφισε μια εικόνα, έκανε ένα πίνακα, επάνω στον οποίο ζωγράφισε ό,τι ωραιότερο υπήρχε, όποια αρετή υπάρχει, όποια καλωσύνη υπάρχει, όποιο κάλλος πνευματικό και υλικό υπάρχει, γιατί και σωματικά η Παναγία ήταν σεμνή και όμορφη. Όλα τα κάλλη, πνευματικά και σωματικά ζωγράφισε ο Θεός στο πρόσωπο της Παναγίας. Η Παναγία διέσωσε το "κατ' εικόνα" του ανθρώπου, είναι η πραγματική εικόνα του ανθρώπου.
Και ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης λέγει, ότι αν συνέβαινε ποτέ, μια υπόθεση κάνει, αν συνέβαινε ποτέ τα εννέα τάγματα των Αγγέλων να επαναστατήσουν και να γκρεμισθούν από τον ουρανό και να γίνουν δαίμονες, αν συνέβαινε όλοι οι άνθρωποι να γίνουν κακοί, και αν συνέβαινε να επαναστατήσει ολόκληρη η κτίσις, ο ουρανός, η γη, τ' αστέρια. Όλα αυτά, λέγει, αν συνέβαιναν, αρκούσε η αγιότητα της Παναγίας μας για να είναι ευχαριστημένος ο Θεός. Όλα ας έλλειπαν, φτάνει η αγιότης της Παναγίας11.
Αυτήν λοιπόν την αγιότητα της Παναγίας μας, μπορούμε και εμείς αγαπητοί μου να την μιμηθούμε, αρκεί όχι μόνο να ακούμε αλλά και να πράττουμε το θέλημα του Θεού. "Μακάριοι οι ακούοντες τον λόγον του Θεού και φυλάσσοντες αυτόν".
* Απομαγνητοφωνημένο κείμενο ομιλιών κατά την ακολουθία των Χαιρετισμών (Α' και Β' Παρασκευή 26-2-1999 και 5-3-1999) στον Ι. Ν. Αγίου Αντωνίου Θεσσαλονίκης. Απομαγνητοφώνησε ο Πρόδρομος Βασματζίδης.
1. Υπήρχαν και στην αρχαία Εκκλησία αντίδικοι της Μαρίας, οπαδοί του Αντιδικομαριανισμού, τους οποίους συνεχίζουν σήμερα οι Προτεστάντες. Περί αυτών βλ. την καλύτερη ορθόδοξη μελέτη που έχει γραφεί για την Υπεραγία Θεοτόκου, του καθηγητού I. Καλογηρου, Μαρία η αειπάρθενος Θεοτόκος κατά την Ορθόδοξον πίστιν, Θεσσαλονίκη 1957, σελ. 125ε.
2. Μοναχού Θεοκλήτου Διονυςιατου, Μαρία η Μητέρα του Θεού, Θεσσαλονίκη 1988, σελ. 31: «Πρόσεχε από τους κατακλύζοντας την Ελλάδα προτεστατίζοντας και φθάσαντας ακόμη πλησιστίους μέχρι των στηλών των θρησκευτικών οργάνων. Προσπαθούν και τους φθάνει εν πρώτοις αυτούς να θεωρούν την Παναγίαν (την λέγουν Μαρίαν), μίαν εκ των συνήθων αγίων και δεν δέχονται, ωσάν τον διάβολον, ιδιαιτέραν δι' Αυτήν τιμήν... Φοβερόν να έχη διαποτισθή μόνον η Ελλαδική Εκκλησία με τόσον πνεύμα Ορθολογικόν, Γερμανικόν, προτεσταντικόν ακόμη, ώστε να μου λέγουν ότι οι ύμνοι μας προς την Θεομήτορα είναι ποίησις. Αυτά εδιδάχθησαν από το Μόναχον. η Μαρία είναι (ήτο) μια καλή μητέρα (οι σκύλοι!!!)».
3. Ήδη ο Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός αποκρούει αυτήν την υπερβολική διδασκαλία, διότι υπενθυμίζει την πολυθεΐα της ειδωλολατρείας. Λόγος εις την Κοίμησιν 2,15, PG 96, 744: «Ούτω Θεού μητέρα την Παρθένον ταύτην γινώσκοντες την ταύτης πανηγυρίζομεν κοίμησιν, ου Θεόν ταύτην φημίζοντες· άπαγε, της ελληνικής τεθρείας τα τοιαύτα μυθεύματα». Προς τους διαβάλλοντας τας αγίας εικόνας 3, 41, PG 94,1357: «Προσκυνήσωμεν και λατρεύσωμεν μόνω τω κτίστη και Δημιουργώ ως φύσει προσκυνητώ Θεώ. Προσκυνήσωμεν και τη αγία Θεοτόκω, ουχ ως Θεώ, αλλ' ως μητρί Θεού κατά σάρκα».
4. Βλ. το προ του συναξαρίου της Γεννήσεως της Παναγίας δίστιχο (8 Σεπτεμβρίου):
Πάσας αληθώς, Άννα, νικάς μητέρας
Μήτηρ έως αν ση γένηται θυγάτηρ
Αυτό σημαίνει ότι η Άννα με τη γέννηση της Υπεραγίας Θεοτόκου νικά όλες τις γυναίκες. Η νίκη όμως αυτή διαρκεί μέχρι της στιγμής που η κόρη της, η Παναγία, έγινε μητέρα. Νικήθηκε από την κόρη της, που εγέννησε όχι άνθρωπο, αλλά Θεό· είναι όχι ανθρωποτόκος, αλλά Θεοτόκος.
5. Ιωάννου Δαμάσκηνου, Έκδοσις Ορθοδόξου πίστεως, PG 94, 1160Α: "Είτα εν τω οίκω του Θεού φυτευθείσα τε και πιανθείσα τω Πνεύματι ωσεί ελαία κατάκαρπος, πάσης αρετής καταγώγιον γέγονε, πάσης βιοτικής και σαρκικής επιθυμίας τον νουν αποστήσασα συν τω σώματι ως έπρεπε, την Θεόν εγκόλπιον υποδέχεσθαι μέλλουσαν. άγιος γαρ ων εν αγίοις αναπαύεται. ούτω τοίνυν αγιωσύνην μετέρχεται και ναός άγιος και θαυμάσιος του υψίστου Θεού αναδείκνυται άξιος".
6. Γρηγοριου Παλαμά, Ομιλία 53, Εις τα Εισόδια, ΕΠΕ 11, 260ε.
7. Λουκά 1,26-38.
8. Κυρίλλου Ιεροσολύμων, Κατηχήσεις 17, 7, PG 33, 976: "Τούτο το Πνεύμα το Άγιον εστι, το ελθόν επί την αγίαν Παρθένον Μαρίαν. Επειδή γαρ Χριστός ην ο Μονογενής ο γεννώμενος, δύναμις Υψίστου επεσκίαζεν αυτή, και Πνεύμα Άγιον επελθόν επ' αυτήν ηγίαζεν αυτήν προς το δυνηθήναι δέξασθαι τον δι' ου τα πάντα εγένετο". Γρηγοριου Θεολόγου, Έπη Δογματικά 9, 68, PG 37, 462Α και 10, 5, PG 37, 469Α: "Την Πνεύμα ήγνισε πρόσθεν ανυμφέα μητέρα κεδνήν" και "Το Πνεύμα επήλθε Παρθένω καθάρσιον". Βλ. I. Καλογηρου, αυτόθι, σελ. 78-79.
9. Ιω. 2,1-5.
10. Λουκά 11,28.
11. Βλ. Θεοκλήτου Διονυςιατου, αυτόθι, σελ. 21.
ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΙΔΑΧΗΣ
ΤΕΥΧΟΣ 1 . ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΜΑΡΤΙΟΣ 1999
 |
| http://www.impantokratoros.gr/C60D3D63.el.aspx |
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)
(δοκιμαστική περίοδος )
