
|
Ράδιο φλόγα-Το Ιστολόγιο του ορθόδοξου εναλλακτικού ραδιοφώνου

|

Ποιος θα χτίσει το Ναό; *
Του Douglas Hamp /μετ. ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ
Πολλοί θεωρούν ότι ο Αντίχριστος θα είναι αναγκαστικά Εβραίος λόγω της έντονης κίνησης του για την ανοικοδόμηση του (τρίτου) Ναού στην Ιερουσαλήμ**.
Ενώ είναι αλήθεια ότι υπάρχουν πολλοί Εβραίοι που επιθυμούν την ανοικοδόμηση του ναού, οι Τέκτονες (και άλλες απόκρυφες εταιρίες) είναι ίσως εξίσου παθιασμένοι για να δουν το ναό του Σολομώντα ξαναχτισμένο. Στην πραγματικότητα, ο ναός είναι κεντρικής σημασίας για αυτούς και χωρίς την εστίαση στο ναό θα έπαυαν να υπάρχουν. Ο John Wesley Kelchner γράφει στον πρόλογο του βιβλίου «Η Αγία Γραφή: Το Μεγάλο Φως στη Μασονία», King James Version, Temple Illustrated Edition: "Ο Ναός του Σολομώντα είναι το πνευματικό σπίτι του κάθε Μασόνου". Δηλώνει επίσης τα εξής:
Οι παραδόσεις και το ειδύλλιο για το ναό του Βασιλιά Σολομώντα [...] έχουν υπερβατική σημασία για τους Τέκτονες. Ο Ναός είναι ένα εξαιρετικό σύμβολο στη Μασονία, και η θρυλική ιστορία του κτιρίου του ναού είναι η θεμελιώδης βάση στους Τεκτονικούς κανόνες και τις οδηγίες για τη συμπεριφορά στη ζωή.
Στην Εγκυκλοπαίδεια του Τεκτονισμού, ο Albert Mackey, MD, 33ος βαθμός και ο Charles T. McClenachan, επίσης 33ος επιβεβαιώνουν ότι ο ναός είναι το πιο σημαντικό αντικείμενο της Μασονίας:
Από όλα τα αντικείμενα που αποτελούν την Τεκτονική επιστήμη του συμβολισμού, το πιο σημαντικό, το πιο αγαπημένο, από τους Μασόνους, και μακράν το πιο σημαντικό, είναι ο Ναός της Ιερουσαλήμ. Η ‘πνευματικοποίηση’ του ναού είναι το πρώτο, το πιο σημαντικό και το πιο διεισδυτικό, όλων των συμβόλων του Τεκτονισμού [...] Αφαιρέστε από την Μασονία την εξάρτησή της από το ναό, αφήστε έξω από το τελετουργικό της όλες τις αναφορές σε αυτό το ιερό οικοδόμημα, και τους θρύλους και τις παραδόσεις που συνδέονται με αυτό, και μόνο του το σύστημα σε μία στιγμή θα παρακμάσει και θα πεθάνει.
Ο Άνθρωπος που θα τον ανοικοδομήσει
Δεν είναι μόνο ο ναός κεντρικής σημασίας, αλλά υπάρχει επίσης ανάγκη να "οικοδομηθεί" ο «ναός για την αλήθεια»:
Το μεγάλο σώμα της Τεκτονικής Τέχνη, κοιτάζοντας μόνο προς αυτόν τον πρώτο ναό που χτίστηκε από τη σοφία του βασιλιά Σολομώντα, το καθιστά σύμβολο της ζωής. Και καθώς ο μεγάλος στόχος της Μασονίας είναι η αναζήτηση της αλήθειας, κατευθύνονται προς τη δημιουργία αυτού ναού ως ένα δοχείο για την αλήθεια.
Ο John Wesley Kelchner στο Temple Illustrated Version (Ο Ναός Εικονογραφημένος) (KJV) προχωράει την "οικοδόμηση" ένα βήμα παραπέρα, αναφέροντας ότι υπάρχουν τόσες πολλές λεπτομέρειες που σχετίζονται με το Ναό ώστε το μόνο που χρειάζεται είναι «κάποιος με όραμα» να έρθει και να ανοικοδομήσει το ναό.
Είναι γνωστό σε κάθε αναγνώστη της Βίβλου και γνώστη των ημερών του Σολομώντα, ότι μια εκπληκτικά λεπτομερής περιγραφή του ναού και των συναφών δομών του έχει γίνει μέσα από τα βάθη της αρχαιότητας από την Αγία Γραφή. Όλες οι διαστάσεις, τα υλικά που χρησιμοποιούνται, και οι διακοσμητικές λεπτομέρειες παρουσιάζονται τόσο παραστατικά, ώστε η αποκατάσταση του ναού, κάθε στιγμή μέσα στους αιώνες, περίμενε μόνο την έλευση ενός ανθρώπου με το «όραμα» να αναγνωρίσει την ιστορική αξία του και τη φαντασία για να αναλάβει το έργο.
Ο Edward Waite γράφει στη Νέα Εγκυκλοπαίδεια του Ελευθεροτεκτονισμού (‘A New Encyclopedia of Freemasonry’) και του ‘Cognate Instituted Mysteries: The Rites, Literature and History’: "στα ανώτερα επίπεδα της Μασονίας ακούμε για μια μυστική πρόθεση για τη δημιουργία ενός ακόμη ναού στην Ιερουσαλήμ." Γι 'αυτό βλέπουμε ότι υπάρχουν σχέδια για την ανοικοδόμηση του ναού και περιμένουν έναν άνθρωπο με «όραμα» να αναλάβει το έργο.
Η Διακήρυξη Μπάλφουρ, 2 Νοεμβρίου 1917
Φυσικά, κανείς δεν θα μπορούσε να εξετάσει ακόμα και την ανοικοδόμηση του Ναού, αν «ο λαός του ναού» δεν είναι πραγματικά στη γη. Ως εκ τούτου, ήταν απαραίτητο ο εβραϊκός λαός να επιστρέψει πίσω στη γη. Μία από τις θεμελιώδεις κινήσεις προς αυτήν την πραγματικότητα ήταν η Διακήρυξη Balfour.
Η Διακήρυξη Μπάλφουρ, που ήταν μια επιστολή από τον Λόρδο Arthur James Balfour στον Λόρδο Ρότσιλντ. Το γράμμα "αποτελεί την πρώτη πολιτική αναγνώριση των σιωνιστικών στόχων από μια Μεγάλη Δύναμη».
(σχ. ΚΟ: Στις 2 Νοεμβρίου 1917 ο υπουργός Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας, Άρθουρ Τζέιμς Μπάλφουρ, αποστέλλει μία επιστολή στον ηγέτη της εβραϊκής κοινότητας της Μεγάλης Βρετανίας, Λόρδο Ρότσιλντ, ζητώντας να τη διαβιβάσει στη Διεθνή Σιωνιστική Ομοσπονδία. Στην επιστολή δηλώνει ότι «ήρθε η ώρα, οι Εβραίοι να αποκτήσουν κράτος στην Παλαιστίνη». Έμεινε στην ιστορία ως «Διακήρυξη Μπάλφουρ», πάνω στην οποία βασίστηκε η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948).
Αυτό που είναι σημαντικό για αυτήν την αλληλογραφία είναι ότι σύμφωνα με τον ερευνητή Dr. Stanley Monteith, ο Balfour ήταν υψηλόβαθμος Μασόνος. Στην πραγματικότητα, βλέπουμε ότι οι Τέκτονες είχαν κεντρικό ρόλο στην αποκατάσταση του Ισραήλ. Ο Δρ Monteith συνόψισε ό, τι ο ελευθεροτέκτονας Cecil Rhodes έγραψε στην «Ομολογία Πίστεως» του: «Ο Λόρδος Milner ήταν 33ου βαθμού Μασόνος, ο William T. Stead ήταν πνευματιστής και Θεόσοφος, και ο Arthur Balfour ήταν πνευματιστής, Τέκτονας, και μέλος της Εταιρείας Ψυχικών Ερευνών».
Ο Δρ Monteith ορθώς επισημαίνει: "Αυτό που οι περισσότεροι ερευνητές έχουν χάσει είναι το γεγονός ότι οι περισσότεροι από τους άνδρες που προσχώρησαν στην μυστική εταιρία του Cecil Rhodes ασχολούνταν με τον αποκρυφισμό». Ο Δρ Monteith και πάλι αναφέρει αποσπάσματα από τις «Εξομολογήσεις Πίστεως» του Cecil Rhodes, όπου δηλώνει ότι έχει γίνει Μασόνος και, στη συνέχεια, δηλώνει τον στόχο του να βρεθεί ο κόσμος υπό βρετανικό έλεγχο.
Ο Ισραηλινός συγγραφέας και δημοσιογράφος Barry Chamish αναφέρει ότι δεν υπάρχει καμία αβεβαιότητα για την μασονική διοίκηση σχετικά με την ίδρυση του Ισραήλ:
Σχ. ΚΟ:
1. Βλέπε: Το γεμάτο μασονικούς συμβολισμούς Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ, που κτίστηκε με την χρηματοδότηση από τους Rothschilds.
2. Παρακάτω μασονικό μνημείο στην μέση του δρόμου (!) στο Eliat του Ισραήλ, κοντά στα σύνορα με την Αίγυπτο.
3. Σημειώνεται ότι η πρώτη Μασονική Στοά στο Ισραήλ ήταν η Βασιλική Σολομωνική Μητρική Στοά Νο 293 (Royal Solomon Mother Lodge No. 293) και η πρώτη λειτουργία έλαβε χώρα στα Λατομεία του Βασιλιά Σολομώντα (King Solomon's Quarries) ή ‘Σπηλιά του Σεδεκία’ στην Ιερουσαλήμ στις 7 Μαΐου 1873. (Πηγή: η επίσημη ιστοσελίδα της Μεγάλης Στοάς του Ισραήλ)
Χωρίς τον βρετανικό Τεκτονισμό δεν θα υπήρχε σύγχρονο κράτος του Ισραήλ. Στη δεκαετία του 1860, το Βρετανο-Ισραηλίτικο κίνημα (British-Israelite movement), η λεγόμενη Αγγλοϊσραηλίτικη θεωρία ξεκίνησε μέσα από τον Τεκτονισμό. (Σχ. ΚΟ: Σύμφωνα με την παραπάνω θεωρία οι Άγγλοι φέρονται ως δήθεν απόγονοι των Εβραίων που είχαν αιχμαλωτισθεί από τους Ασσυροβαβυλώνιους το 721 π.Χ. Η θεωρία ξεκίνησε από τους Πουριτανούς Άγγλους, τον 16o αιώνα). Στόχος του ήταν να δημιουργηθεί ένα εβραϊκό – μασονικό κράτος στην τουρκική επαρχία της Παλαιστίνης. Φυσικά, αυτό θα σήμαινε ότι έπρεπε να αντιμετωπιστούν οι Τούρκοι κάποια στιγμή, αλλά πρώτα η χώρα θα έπρεπε να γεμίσει ξανά με Εβραίους. Και η ιδέα δεν ήταν να έρθουν περισσότεροι από τους ίδιους θρησκευόμενους εβραίους που ήταν ήδη η πλειοψηφία στην Ιερουσαλήμ και αλλού, αλλά το είδος των Εβραίων οι οποίοι θα αποδέχονταν τελικά την τεκτονική εικόνα της ιστορίας.
Αρχικά, οι Βρετανο-εβραϊκές μασονικές οικογένειες όπως οι Ρότσιλντ και οι Montefiores παρείχαν τα κεφάλαια για την κατασκευή υποδομών για το αναμενόμενο κύμα της μετανάστευσης. Ωστόσο, το σχέδιο να δελεάσεις τους Εβραίους να πάνε στο Ισραήλ παρουσίαζε δυσκολίες. Απλά, τους άρεσε ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής πάρα πολύ ώστε να την εγκαταλείψουν. Έτσι, η Ευρώπη μετατράπηκε σε εφιάλτη για τους Εβραίους. Αυτό οδήγησε στην άνοδο των πογκρόμ και του Σιωνισμού. [...] Στη συνέχεια, τα πράγματα άρχισαν να προχωράνε γρήγορα. Βρετανοί Τέκτονες όπως ο Άρθουρ Μπάλφουρ και ο Herbert Samuel οδήγησαν την εκστρατεία για την επίσημη βρετανική αναγνώριση της Ιουδαίας κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ταυτόχρονα, ένα εκατομμύριο Βρετανοί στρατιώτες, που χρειάζονταν άμεσα στα χαρακώματα της Ευρώπης, εστάλησαν να εκστρατεύσουν στην Παλαιστίνη για να εκδιώξουν τους Οθωμανούς.
Όταν τελείωσε ο πόλεμος, η εκστρατεία για ένα εβραϊκό κράτος προχώρησε με μεγάλη ταχύτητα στις Βερσαλλίες. Το 1919, ιδρύθηκε στο Λονδίνο το Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων και δύο χρόνια αργότερα, το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (C.F.R.) ξεκίνησε τις σκοτεινές δραστηριότητές του στη Νέα Υόρκη. Η ατζέντα έκανε έκκληση για μια παγκόσμια διακυβέρνηση και μια παγκόσμια θρησκεία με βάση την Ιερουσαλήμ.
Τα παραπάνω στοιχεία επιβεβαιώνουν ακράδαντα ότι οι Τέκτονες ήταν πίσω από την ίδρυση του σύγχρονου κράτους του Ισραήλ. Λαμβάνοντας υπόψη το έντονο ενδιαφέρον τους για το Ναό και την επιθυμία τους για την ανοικοδόμησή του, τέτοια μαρτυρία γίνεται ισχυρή ένδειξη ότι οι Τέκτονες ήταν πίσω από την αποκατάσταση του Ισραήλ, επειδή επιθυμούν την ανοικοδόμηση του ναού που έχει κεντρική σημασία για ολόκληρο το δόγμα τους. Κάποιος μπορεί να μαντέψει την επιθυμία τους για την ανοικοδόμηση του ναού, επειδή ο σκοτεινός τους άρχοντας, ο Εωσφόρος επιθυμεί ο δικός του «Μεσσίας», ο Αντίχριστος, να πάει εκεί ο ίδιος και να δηλώσει ότι «είναι θεός».
* «Και κατόπιν (ο Αντίχριστος) θα οικοδομήσει το Ναό στα Ιεροσόλυμα και θα τον ανυψώσει ταχύτητα και θα τον αποδώσει στους Ιουδαίους» (Άγιος Ιππόλυτος). «Συνήγαγε τα διεσκορπισμένα πρόβατα ο Σωτήρ, και αυτός ομοίως επισυνάξει τον διεσκορπισμένον λαόν τον Ιουδαίων……και αυτός αναστήσει τον εν Ιεροσολύμοις λίθινον ναόν».
** Ο Άγιος Ιππόλυτος, στο Περί Χριστού και Αντιχρίστου, εντοπίζει (όπω νωρίτερα και ο Άγιος Ειρηναίος επίσκοπος Λουγδούνου) την καταγωγή του Αντιχρίστου στην εβραϊκή φυλή του Δαν.
Ελθέ το φώς το αληθινόν, ελθέ η αιώνιος ζωή, ελθέ το αποκεκρυμμένον μυστήριον, ελθέ ο ακατανόμαστος θησαυρός, ελθέ το ανεκφώνητον πράγμα, ελθέ το ακατανόητον πρόσωπο, ελθέ η αίδιος αγαλλίασις, ελθέ το ανέσπερον φώς, ελθέ πάντων των μελλόντων σωθήναι η αληθινή προσδοκία, ελθέ των κειμένων η έγερσις, ελθέ των νεκρών η ανάστασις , ελθέ ο δυνατός, ο πάντα αεί ποιών και μεταποιών και αλλοιών μόνο τω βούλεσθαι!
Ελθέ ο αόρατος και αναφής πάντη και αψηλάφητος, ελθέ ο αεί αμετακίνητος και καθ` ώραν όλος μετακινούμενος και ερχόμενος προς ημάς τους εν τω άδη κειμένους, ο υπεράνω πάντων των ουρανών, ελθέ το περιπόθητον όνομα και θρυλούμενον, λαληθήναι δε παρ` ημών όπερ ής η γνωσθήναι, οποίος ή ποταπός, όλως ημίν ανεπίδεκτον.
Ελθέ η αιώνιος χαρά, ελθέ το στέφος το αμαράντινον, ελθέ η πορφύρα του μεγάλου Θεού και βασιλέως ημών, ελθέ η ζώνη η κρυσταλλοειδής και διάλιθος, ελθέ το υπόδημα το απρόσιτον, ελθέ η βασίλειος αλουργίς και αυτοκρατορική όντως δεξιά!
Ελθέ, όν επόθησε και ποθεί η ταλαίπωρος μου ψυχή, ελθέ ο μόνος προς μόνον, ότι μόνος ειμί καθάπερ οράς!
Ελθέ ο χωρίσας εκ πάντων και ποίησας με μόνον επι της γής, ελθέ ο γενόμενος πόθος αυτός εν εμοί και ποθείν σε ποιήσας με, τον απρόσιτον παντελώς!
Ελθέ η πνοή μου και η ζωή, ελθέ η παραμυθία της ταπεινής μου ψυχής, ελθέ η χαρά και η δόξα και η διηνεκής μου τρυφή!
Ευχαριστώ σοι, ότι έν πνεύμα εγένου μετ` εμού ασυγχύτως, ατρέπτως, αναλλοιώτως ο επί πάντων Θεός, και αυτός μοι τα πάντα εν πάσι γεγένησαι, τροφή ανεκλάλητος και είς άπαν αδάπανος, αεννάως υπερεκχεομένη τοίς τής εμής ψυχής χείλεσι και υπερεκβλύζουσα εν τή πηγή της καρδιάς μου, ένδυμα απαστράπτον και καταφλέγον τους δαίμονας, κάθαρσις δια αφθάρτων και αγιών δακρύων εκπλυνούσα με, ών ή σή παρουσία, προς ούς παραγίνη, χαρίζεται.
Ευχαριστώ σοι, ότι φώς ανέσπερον μοι γεγένησαι και ήλιος άδυτος που κρυβήναι μη έχων ο πληρών της σής δόξης τα σύμπαντα. Ουδέποτε γαρ απεκρύβης από τινός, αλλα ημείς αεί κρυπτόμεθα από σού, ελθείν προς σε μη βουλόμενοι.
Που γαρ και κρυβήση ο μηδαμού έχων τόπον της σης καταπαύσεως; η διά τι, ο μήποτε αποστρεφόμενος των πάντων τινά, μήτε τινά αυτών εντρεπόμενος;
Άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος
Μητροπολίτης Ναυπάκτου π.Ιερόθεος
Για να είμαστε ορθόδοξοι και να έχουμε την βεβαιότητα της σωτηρίας μας δεν μας χρειάζεται καμμιά νεοπατερική, μεταπατερική και συναφειακή θεολογία. Μας χρειάζονται δύο πράγματα: Το πρώτο, να μείνουμε σταθεροί, όπως έχουμε καθήκον, στην ορολογία των Πατέρων των Οικουμενικών Συνόδων, γιατί αυτή η ορολογία αποτελεί σημαντικό μέρος της Ορθοδόξου Παραδόσεως, το αληθινό και αυθεντικό consensus patrum, αλλά να μείνουμε εδραίοι και στην αποκεκαλυμμένη αλήθεια που δόθηκε στους Πατέρες. Και το δεύτερο, να αναζητήσουμε «ζωντανούς οργανισμούς», οι οποίοι ζουν μέσα στο «πνεύμα» του Ευαγγελίου και των Οικουμενικών Συνόδων, δηλαδή βιώνουν τις ορθόδοξες προϋποθέσεις των δογμάτων για να μας καθοδηγήσουν σωστά στην βίωση του δόγματος.
Δυστυχώς, μερικοί που ομιλούν για νεοπατερική, μεταπατερική και συναφειακή θεολογία έχουν πρόβλημα και με τις δύο αυτές προϋποθέσεις, δηλαδή και με τους όρους των Οικουμενικών Συνόδων και με τους «ζωντανούς οργανισμούς» της εκκλησιαστικής ζωής.
Αν η θεολογία δεν εκφρασθή εμπειρικώς, γίνεται στοχασμός και κουράζει τους ανθρώπους, και αν η εμπειρία δεν στηριχθή στην θεολογία των Οικουμενικών Συνόδων είναι μια ατομική ευσέβεια, η οποία μπορεί να έχη «συναφειακά» στοιχεία με όλες τις άλλες ανατολικές παραδόσεις. Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης φαίνεται ενοχλητικός για τους στοχαστικούς, φιλοσοφούντες θεολόγους που διακατέχονται από την «στοχαστική αναλογία», κατά την έκφραση του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.
Ακόμη, αυτός είναι ο λόγος, κατά την γνώμη μου, που αμφισβητούνται από μερικούς σύγχρονες, σημαντικές αγιορειτικές μορφές, όπως ο π. Πορφύριος, ο π. Παΐσιος, ο Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής, ο Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ κλπ. Ενοχλεί την σύγχρονη συγκρητιστική θεολογία ο βίος και η διδασκαλία των συγχρόνων «ζωντανών οργανισμών» της εκκλησιαστικής ζωής.
Σε μια εισήγησή μου που έγινε στο παρελθόν προκειμένου να τεκμηριώσω την θεωρητική διδασκαλία της Εκκλησίας χρησιμοποίησα κείμενα του π. Πορφυρίου, ενός εξαγιασμένου Ιερομονάχου της εποχής μας. Αισθάνθηκα βαθύτατη έκπληξη όταν ορθόδοξοι θεολόγοι και Κληρικοί, που ήταν παρόντες, διαφώνησαν με την αναφορά μου σε λόγους του π. Πορφυρίου, διότι σύμφωνα με την άποψή τους, με τον τρόπο αυτό «ιδεολογοποιείται» η ορθόδοξη πίστη.
Συμπερασματικά, θεωρώ ότι η μοντέρνα θεολογία που αποδεσμεύονται από τους Πατέρες και εκφράζεται με βαρύγδουπους όρους, δήθεν από αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο, είναι επικίνδυνη για την Εκκλησία και την θεολογία της. Είναι πραγματικά ένας στοχαστικός τρόπος θεολογίας, ένας λαϊκισμός που εξασκείται από «χειροτονητούς θεολόγους», λόγω μιας κακής ερμηνείας του «βασιλείου ιερατεύματος».–.