.

.

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

Θα επιβίωνε η Ελλάδα χωρίς την Ευρώπη;


Το αποτέλεσμα των ελληνικών εκλογών μπορεί να συνοψιστεί σε δυο γενικές γραμμές: Οι Έλληνες θέλουν να παραμείνουν στο ευρώ και παράλληλα περιμένουν την βοήθεια της  Eυρωζώνης.
Δυστυχώς όμως, δεν θέλουν να καταπιούν το απαραίτητο φάρμακο, έτσι ώστε να μην χρειάζονται πια τα δισεκατομμύρια των δανεικών από τους Βόρειους εταίρους τους, οι οποίοι ζητούν μια ριζοσπαστική αλλαγή του ελληνικού φορολογικού συστήματος, απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, δημοσιονομική πειθαρχία, μείωση της γραφειοκρατίας και μεγαλύτερη διαφάνεια. Πράγματα δηλαδή, που με βάση την ιστορία και την σημερινή κουλτούρα των Ελλήνων, μοιάζουν ακατόρθωτα.
Ποιο είναι λοιπόν το μέλλον της Ελλάδας, καθώς βγαίνει αργά αργά από την ευρωζώνη και ο πολιτισμός της μπαίνει σε όπισθεν;
Θεωρητικά, αν η χώρα υποτιμήσει την δραχμή και απελευθερωθεί από τα τεράστια χρέη της, οι Έλληνες θα μπορούσαν να συνεχίσουν όπως επί δεκαετίας του ‘70.
Εκείνη την αργόσυρτη εποχή, πριν μεσολαβήσουν οι πελώριες μεταφορές κεφαλαίων από την Ευρώπη, ζούσα στην Ελλάδα, που ήταν μια ακόμη βαλκανική ερημιά, χωρίς εξελιγμένη ιατρική, χωρίς autobahns, χωρίς κρεμαστές γέφυρες, χωρίς μετρό και χωρίς σύγχρονα αεροδρόμια. Εκείνη την εποχή της φτώχιας, τα διαζύγια, οι εκτρώσεις, τα ναρκωτικά και το έγκλημα, ήταν όλα σπάνια φαινόμενα. Τώρα είναι καθημερινά. Εκείνα τα χρόνια, η αγροτική Ελλάδα θύμιζε περισσότερο Μέση Ανατολή, παρά Ευρώπη.
Το πρόβλημα της νοσταλγικής επιστροφής σε έναν κόσμο που πέρασε προ πολλού, δεν είναι ο φόβος της επιστροφής στον εξαθλιωμένο τρίτο κόσμο, αλλά μάλλον το ψυχολογικό σοκ που θα υποστούν οι Έλληνες αν χάσουν τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής τους, που πλέον θεωρείται αυτονόητο δικαίωμα.
Αν οι Έλληνες δεν θα μπορούν πλέον να ζουν ως Ευρωπαίοι, το αποτέλεσμα για αυτούς θα είναι πολύ πιο καταστροφικό σε πολιτικό επίπεδο, από το να μην είχαν εξαρχής εθιστεί στις Mercedes και στα  iPhones.
Τα τελευταία τρία χρόνια, οι αγανακτισμένοι Έλληνες διαδηλώνουν στους δρόμους και κατηγορούν τους πάντες, αντί να ασκήσουν μια αυτοκριτική και να προσπαθήσουν να φρεσκάρουν την απαρχαιωμένη τους οικονομία.
Ρίχνουν το φταίξιμο στην ΕΕ, στους Γερμανούς, στους Αμερικάνους, στην Wall Street, στην πολιτική τους ηγεσία, στους ξένους μετανάστες και σε οτιδήποτε ή οποιονδήποτε εκτός από τους ίδιους τους εαυτούς τους, που τόσο καιρό ζούσαν πέραν των δυνατοτήτων τους.
Για αυτό, όταν και αν τελειώσει το παραμύθι με το ευρώ και δεν υπάρχουν πια άλλοι μπαμπούλες για να κατηγορήσουν, περιμένω να δω ακόμη περισσότερη αναστάτωση και οργή, αντί για ενδοσκόπηση περισυλλογή και μεταρρυθμίσεις.
Μάλιστα, δεν πρέπει να αποκλειστεί και μια πιθανή επιστροφή της αυταρχίας, είτε αριστερής τύπου Hugo Chávez, είτε (πιο πιθανά) με τη μορφή ενός ισχυρού εθνικιστή, στο καλούπι ενός Vladimir Putin.
Εξάλλου, η δημοκρατία δεν σηματοδοτεί ντε και καλά το τέλος της ιστορίας, αλλά πιο συχνά αποτελεί ένα (κυκλικό) διάλειμμα για εύπορους λαούς, που έχουν την πολυτέλεια για κοινοβουλευτική δημοκρατία και για φιλελεύθερες ανοχές. Σήμερα, η Ελλάδα δεν είναι ούτε εύπορη, ούτε ανεκτική.
Οι αντικατηγορίες για το ευρώ, μπορούν επίσης να δηλητηριάσουν ακόμη και την έννοια της ευρωπαϊκής συνείδησης αυτής καθαυτής. Ακόμη κι αν η Ελλάδα παραμείνει στην ΕΕ, οι σχέσεις της με τους υπόλοιπους εταίρους θα αλλάξουν.
Θα είναι κάπως σαν την περίπτωση του σπάταλου γαμπρού, που εξαπατά τους συγγενείς του με δανεικά και αγύριστα, ενώ κανένας δεν τον κάνει παρέα στις οικογενειακές συναθροίσεις. Θα μπορούσε ποτέ η Γερμανία να ξαναδανείσει χρήματα στην Ελλάδα, όταν από την μια θα έχει χάσει δισεκατομμύρια, κι από  την άλλη θα κατηγορείται;
Η ιστορία ποτέ δεν φέρθηκε καλά στους φωνακλάδες, περήφανους, πλην όμως ευάλωτους Έλληνες, που επί αιώνες υπέστησαν εισβολές, κατοχές, εμφυλίους, πραξικοπήματα και λοιμούς.
Οι Έλληνες ζουν σε μια σκληρή περιοχή, που αποτελεί σταυροδρόμι του Ισλάμ και του Χριστιανισμού και όπου συγκρούονται η Ευρώπη, η Ασία, και η Αφρική. Η Τρίπολη, το Κάιρο και η Κων/πολη είναι πολύ πιο κοντά στην Ελλάδα από ότι είναι το Παρίσι, το Βερολίνο και το Λονδίνο. Ο Οθωμανισμός, που αποτελεί τον ιστορικό όλεθρο των Ελλήνων, βρίσκεται σε άνοδο στην Τουρκία, αναζωπυρώνοντας παλιές τριβές στην Κύπρο, σε σχέση με τα δικαιώματα εξόρυξης στην Ανατ. Μεσόγειο και τα ζητήματα των εναέριων και θαλάσσιων συνόρων.
Η στρατιωτική δύναμη ταχείας επέμβασης της ΕΕ, αποτελεί ένα ανέκδοτο. Με τόσες περικοπές και με την εστίαση πλέον στον Ειρηνικό, το ΝΑΤΟ μπορεί κι αυτό να καταντήσει  πολύ σύντομα ένα ακόμη ανέκδοτο.
Βάσει των δημοσκοπήσεων, η υπερχρεωμένη Αμερική παραμένει μη δημοφιλής στους Έλληνες και στον βαθμό που η Ελλάδα απασχολεί τους Αμερικάνους, συμβαίνει και εκεί κάτι ανάλογο.
Χωρίς έσοδα από εξαγωγές, ή ξένα δάνεια, ο σημερινός ελληνικός στρατός μπορεί κάλλιστα να μαραζώσει. Θα προτιμήσουν άραγε οι Έλληνες να διατηρήσουν τις βόμβες τους, με αντίτιμο να μην έχουν πλέον αξονικούς  τομογράφους Siemens CT και φάρμακα όπως τα  Bayer ciprofloxacin;
Αν της στερήσεις την ευρωπαϊκή της συμμετοχή, η Ελλάδα είναι απλά μια μικροσκοπική, πάμφτωχη, απομονωμένη και ιδιαίτερα ευάλωτη χώρα, για μια ακόμη φορά.
Και με δεδομένη την γεωγραφική της θέση, όπως και τους εσωτερικούς της δαίμονες, η σημερινή χρεοκοπία είναι η αρχή και όχι το τέλος των προβλημάτων της.
nationalreview.com
S.A.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Το αρθρο ειναι κοινοτυπο και στερειται φαντασιας.
Και εμεις στην δεκαετια του 70 μεγαλωσαμε και δεν θυμαμαι να μην αισθανομασταν ευρωπαιοι. Εαν εξαιρεσεις την περιοδο της χουντας, παντα την ευρωπη και την αμερικη μιμουμασταν. Με μια σχετικη καθυστερηση παντα.
Πιστευω δεν, πως σε εναν κοσμο τρελα επιταχυνουμενο και παγκοσμιοποιημενο ( απο το 90 και μετα ), οι εξελιξεις φταναν γρηγορα και εδω ( με ή χωρις ευρω ).
Αν ειχαμε πολιτικες ηγεσιες με φαντασια και ουχι με μεγαλες τσεπες , ακομη και με την δραχμη μια χαρα θα τα καταφερναμε.
Περισσοτερο μας βοηθησε η ενταξη μας στην ΟΝΕ και λιγοτερο η ενταξη μας στο ευρω.
Τωρα η επιστροφη στη δραχμη θα ειναι ενα πολιτισμικο σοκ, πραγματι, αλλα και η παραμονη μας στο ευρω, ειναι επισης σοκ για ενα μεγαλο κομματι των συνανθρωπων μας.
Τελος, διαφωνω οτι ζουσαμε πανω απο τα ορια μας.
Εγω ( και πολλοι φιλοι μου ), ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΠΟΥΘΕΝΑ . Ζουμε και ζουσαμε με αυτα που κερδιζαμε.
Το κρατος ( και οι φιλοι του ), ζουσαν πανω απο τα ορια τους … με δανικα

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)

Ακούστε  ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε  κλίκ στην εικόνα)
(δοκιμαστική περίοδος )