Ορθόδοξοι πολίτες Ημαθίας - Πιερίας – Κοζάνης:Κ.κ. Βαρθολομαίε, επιστρέψατε στην Ορθόδοξη Παράδοση!!!

Παναγιώτατε,    

   Σαν απλά και ταπεινά μέλη της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας σας γράφουμε με πολλή πίκρα και ιερή αγανάκτηση.

   Μη την εκλάβετε την επιστολή μας ούτε απαξιωτικά, αλλά ούτε και περιφρονητικά, διότι είναι βγαλμένη αυθόρμητα και μέσα από την ψυχή μας.

   Προβληματιστήκαμε εντονότατα για το που μας οδηγείτε τα τελευταία χρόνια και διαπιστώσαμε πως μας οδηγείτε σε ξένα μονοπάτια, δηλαδή σε καινούργιες-καινοφανείς θεωρίες, όσον αφορά την άπαξ παραδοθείσα πίστη της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

   Παναγιώτατε, η Ορθόδοξη πίστη δεν είναι ιδιωτική υπόθεση κανενός Πατριάρχου και γενικώς κανενός επισκόπου για να προσθέτει ή να αφαιρεί το παραμικρό, γι’αυτό δώσατε και φοβερούς όρκους κατά την χειροτονία σας εις επίσκοπον. Εκεί λοιπόν, μεταξύ άλλων ορκιστήκατε και τα εξής : «Πιστεύω και τας περί Θεού και των Θείων Παραδόσεις τε και εξηγήσεις της μιάς Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας» και στη συνέχεια : «Νεστόριον και τους λοιπούς Αιρεσιάρχας και τούτων ομόφρονας αποβάλλομαι και τρανώς ανακηρύττω μεγίστη φωνή…Πάσι τοις Αιρετικοίς ανάθεμα. Όλοις τοις Αιρετικοίς ανάθεμα…»

  Αφού τα ορκιστήκατε όλα αυτά, τότε πως αποδέχεσθε την άρση των αναθεμάτων του προκατόχου σας Αθηναγόρα, κατά των αιρετικών;

   Τότε πως διαδίδετε ότι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία δεν είναι η μοναδική εκκλησία, αλλά μία από τις πολλές και ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν κατέχει όλη την αλήθεια αλλά μόνο ένα μέρος της;

   Δεν παραβαίνετε έτσι τους φοβερούς όρκους  που  δώσατε για τις εξηγήσεις περί της μιάς Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, δηλαδή της Ορθοδόξου Εκκλησίας; Άρα δεν είστε επίορκος όχι στα μάτια ημών, αλλά απέναντι στον ίδιο το Θεό;

   Εμείς, ως λαός του Θεού, σας επισημαίνουμε τον λάθος δρόμο που πήρατε. Αυτό εξάλλου στηρίζεται και στην Πανορθόδοξη απόφαση των 4 Πατριαρχών της Ανατολής (1848), σύμφωνα με την οποία: « Ούτε Πατριάρχες, ούτε σύνοδοι μπόρεσαν ποτέ να εισαγάγουν οτιδήποτε νεωτερίστικο, διότι υπερασπιστής και φύλακας της πίστεως μας είναι τελικά – τελικά το σώμα της Εκκλησίας, δηλαδή ο ίδιος ο λαός» !

    Επίσης Παναγιώτατε, αντιδρούμε και διαμαρτυρώμαστε με στεντόρεια τη φωνή απέναντι σας, διότι ακολουθείτε την παναίρεση του Οικουμενισμού όπως μας διδάσκει ο ομολογητής Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.

    Τι είναι ο Οικουμενισμός; Διάδοση αιρετικών διδασκαλιών και κακοδοξιών. Και όχι μόνον. Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς μας αφυπνίζει και μας ενημερώνει λέγοντας ότι είναι το κοινό όνομα για τους ψευτοχριστιανούς και τις ψευτοεκκλησίες της Δύσης. Και έρχεσθε εσείς ως κεφαλή της Ορθοδόξου Εκκλησίας και αναγνωρίζετε αυτές τις ψευτοεκκλησίες ως επίσημες εκκλησίες! « ΦΡΙΞΟΝ  ΗΛΙΕ ΚΑΙ ΣΤΕΝΑΞΟΝ ΓΗ »! Μα δεν καταλαβαίνετε ότι είστε σε ανοικτό πόλεμο με τους αγίους μας και κατ’επέκταση με τον ίδιο το Θεό;

    Τα ίδια μας διδάσκει και ο άγιος νηπτικός γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ, πως ο Οικουμενισμός είναι μια πολλή επικίνδυνη αίρεση και πως τα δόγματα της πίστεως, η πνευματική ζωή και η άσκηση πάνε χέρι-χέρι και οφείλουμε να τα κρατάμε ανόθευτα και αναλλοίωτα.

   Επίσης, ο άλλος μεγάλος γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης, μας πληροφορεί και μας αποκαλύπτει τα εξής : « Ο διάβολος έχει τρία πλοκάμια. Για τους φτωχούς τον Κουμμουνισμό, για τους πλουσίους την Μασονία και για τους πιστούς τον Οικουμενισμό ». Επίσης, αλλού μας επισημαίνει και τα εξής αποκαλυπτικά: «Οικουμενισμός, Κοινή Αγορά, ένα κράτος μεγάλο, μια Θρησκεία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους. Αυτά είναι σχέδια διαβολικά ».

   Δεν είναι ασέβεια όλοι αυτοί οι άνθρωποι του Θεού να μας διδάσκουν τα περί του Οικουμενισμού, ο οποίος λυμαίνεται την Εκκλησία του Χριστού όλα αυτά τα τελευταία χρόνια και εμείς ως λογικό ποίμνιο να «κοιμώμαστε με τα τσαρούχια » και να σιωπούμε;

   Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος  αλλά και ο όσιος Θεόδωρος ο Στουδίτης μας υπενθυμίζουν και μας προτρέπουν, πως σε περιόδους αιρέσεων, χρέος να αγωνίζεται και να αντιδρά έχει όχι μόνο αυτός που υπερέχει σε βαθμό και θέση εκκλησιαστική, αλλά και ο έχων θέση μαθητού – όπως είμαστε εμείς το λογικό ποίμνιο του Χριστού – οφείλει να διακηρύττει και να διδάσκει την αλήθεια του Χριστού.

   Μάλιστα ο όσιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο ατρόμητος ομολογητής της Ορθοδόξου πίστεως, δεν δικαιολογεί καμιά σιωπή σε καιρό που κινδυνεύει η αλήθεια της πίστεως, έστω και αν είναι κανείς ο πιο άσημος λαϊκός π.χ. γεωργός ή και φτωχαδάκι πρέπει να αντιδράσει και να ορθώσει το ανάστημα του, διαφορετικά και οι πέτρες θα το φωνάξουν. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο μεγάλος μας ήρωας της επανάστασης , ο στρατηγός Μακρυγιάννης έλεγε : « Όταν μου πειράζουν την πατρίδα ή την πίστη μου, τότε θα μιλήσω, θα ενεργήσω και ό,τι θέλουν ας μου κάνουν ».

   Έχοντας αυτές τις παραγγελίες των αγίων μας, σας το λέμε ξεκάθαρα πως «πειράζετε » την πίστη των πατέρων μας, πως θέλετε να μας «σερβίρετε» μια μεταλλαγμένη Ορθοδοξία!

    Παναγιώτατε, μπορεί να είμαστε αμαρτωλότεροι όλων, όμως έχουμε τη νοημοσύνη και την κρίση που μας έδωσε ο Θεός και ως λογικό ποίμνιο αντιλαμβανόμαστε τι παιχνίδι παίζεται γύρω μας. Δεν είμαστε τόσο αγράμματοι και ανεγκέφαλοι ώστε να σιωπούμε ενώ συντελείται με ταχύτατους ρυθμούς η προδοσία της Ορθοδόξου πίστεως.

   Αυτό που δηλώσατε στο Σουφλί, μας σόκαρε όλους. Είπατε πως ουδεμία προδοσία της Ορθοδοξίας έγινε και ούτε πρόκειται να γίνει στο μέλλον. Ουδέν ψεύδεστερον τούτου. Τόσοι και τόσοι καθηγητές, θεολόγοι και όχι μόνον που σας γράφουν κατά διαστήματα και σας εφιστούν την προσοχή πως παρεκκλίνετε από την Ορθόδοξη εκκλησιολογία, τους ιερούς κανόνες, τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων και τη διδασκαλία των αγίων θεοφόρων πατέρων, αυτό δε συνιστά αυτομάτως προδοσία της Ορθοδοξίας;

   Εσείς δεν υιοθετείτε αντορθόδοξες και αντίχριστες θεωρίες, λέγοντας πως όλες οι Θρησκείες είναι οδοί σωτηρίας; Χρειάζεται να είναι κανείς διαδεκριμένος θεολόγος για να τα απορρίψει αυτά;

   Εμείς γνωρίζουμε από το Άγιο Ευαγγέλιο, ότι μόνη οδός σωτηρίας είναι ο Χριστός: «Εγώ ειμί η οδός, η αλήθεια και η Ζωή. Ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα ει μη δι εμού».

   Εσείς δεν είπατε για τους αγίους Πατέρες που μας κληροδότησαν το σχίσμα, πως ήταν ατυχή θύματα του αρχεκάκου όφεως, που ήδη τιμωρούνται από το Θεό; Γιατί τότε δεν τολμάτε να τους διαγράψετε από το εορτολόγιο της Εκκλησίας;

   Εσείς δεν είπατε πως πρέπει να φέρουμε στο προσκήνιο τις αρχές του Οικουμενισμού; Δηλαδή αντί να καταδικάσετε την παναίρεση του Οικουμενισμού εσείς την διαφημίζετε και μας την «σερβίρετε» ;

   Εσείς δεν χαρίσατε κοράνιο, αντί Αγίας Γραφής στον Διευθυντή της Coca-Cola

στην Ατλάντα;

   Εσείς δεν επισκεφτήκατε την Εβραϊκή Συναγωγή της Ν.Υόρκης; Όμως γνωρίζουμε πως η Ιουδαϊκή Συναγωγή μετά την έλευση του Κυρίου μας, αποτελεί συναγωγή του Σατανά, όπως αυτό αποκαλύφθηκε στον Άγιο Πολύκαρπο. Εντούτοις πήγατε!

   Αυτά όλα  είναι μόνο μερικά από τα τόσα που είπατε και κάνατε, τα οποία δεν έχουν καμμία σχέση με την Ορθόδοξη διδασκαλία των αγίων και θεοφόρων Πατέρων μας. Συνεπώς αποτελούν προδοσία της πίστεως εκ μέρους σας και οφείλετε να το ομολογήσετε ώστε να ειρηνεύσουμε άπαντες.

   Τελευταίο σχολιασμό αφήσαμε το σεισμό που προκαλέσατε στις καρδιές μας, κατά τη συνάντηση σας με τον παναιρετικό Πάπα στα Ιεροσόλυμα.

   Παναγιώτατε, καταλαβαίνετε τι κάνατε; Λεηλασία της Ορθοδοξίας! Αυτό θα καταγραφεί με τα μελανότερα γράμματα επί πατριαρχία σας! Δεν βρίσκουμε λόγια για να περιγράψουμε τον αφόρητο πόνο που προκαλέσατε στην καρδιά μας. Ο Κύριος μας διδάσκει, «οργίζεσθε και μη αμαρτάνετε» και εμείς τώρα είμαστε πολύ οργισμένοι μαζί σας. Βάλατε τον Πάπα όχι απλώς στον πανίερο ναό της Αναστάσεως, αλλά και μπροστά στον Πανάγιο Τάφο και όχι μόνον αυτό, αλλά και συμπροσευχηθήκατε. «ΦΡΙΞΟΝ ΗΛΙΕ ΚΑΙ ΣΤΕΝΑΞΟΝ ΓΗ»! Αυτό ούτε ο προκάτοχος σας Αθηναγόρας δεν το αποτόλμησε.

   Παναγιώτατε, δεν σας αρκεί το θαύμα θαυμάτων που συντελείται κάθε Μ.Σάββατο στον Πανάγιο Τάφο; Σε ποιον βγαίνει το Άγιο Φως; Μήπως στους Παπικούς, μήπως στους Μονοφυσίτες, μήπως στους Μουσουλμάνους, μήπως στους Αρμενίους; Μόνον στον Ορθόδοξο Πατριάρχη! Ποτέ ανά τους αιώνες δεν κατάφερε ετερόδοξος και πολύ περισσότερο αλλόθρησκος να βγάλει το Άγιο Φως.

    Αυτό και μόνο δεν αποτελεί τρανταχτή απόδειξη ότι η αλήθεια είναι μαζί σας, μαζί μας, δηλαδή ταυτισμένη με την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, δηλαδή με την Ορθοδοξία; Τι ψάχνετε λοιπόν να βρείτε;

   Για εμάς Παναγιώτατε, οδοδείκτες είναι το Ευαγγέλιο του Χριστού και οι Άγιοι Θεοφόροι Πατέρες.

   Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης - ο πατήρ πατέρων όπως λέγεται – μας προειδοποιεί : «Να πάψετε να είσαστε διδάσκαλοι των διδασκάλων…να πιστεύετε όπως μας παρέδωσαν οι Πατέρες μας. Δεν είμαστε των Πατέρων σοφότεροι. Δεν είμαστε των Διδασκάλων ακριβέστεροι».

   Εν κατακλείδι σας απευθύνουμε θερμή παράκληση, να εισακούσετε αληθινά αυτήν την ταπεινή φωνή μας, ως τέκνα προς τον πατέρα και σας παρακαλούμε να επιστρέψετε στην Ορθόδοξη Παράδοση μας, ώστε να ειρηνεύσουμε όλοι. Προσευχόμαστε να μην δημιουργηθούν νέα σχίσματα εξαιτίας της γραμμής που ακολουθείτε και σας διαβεβαιώνουμε πως θα μείνουμε αμετακίνητοι στην πίστη των πατέρων μας.

                                                                  Μετά του προσήκοντος σεβασμού,

 Ορθόδοξοι πολίτες  Ημαθίας - Πιερίας - Κοζάνης

ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ  ΠΟΛΙΤΕΣ  ΗΜΑΘΙΑΣ

ΑΝΑΝΙΑΔΟΥ  ΔΑΝΑΗ                                       ΒΕΡΟΙΑ

ΑΝΘΙΤΣΗ  ΑΝΝΑ                                                ΒΕΡΟΙΑ

ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ   ΝΙΚΟΛΑΟΣ                             ΒΕΡΟΙΑ

ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ  ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΑ                          ΒΕΡΟΙΑ

ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ  ΚΑΛΛΙΡΟΗ                              ΒΕΡΟΙΑ

ΑΝΤΩΝΙΑΔΟΥ  ΝΙΚΗ                                         ΒΕΡΟΙΑ

ΑΣΛΑΝΙΔΟΥ  ΠΟΠΗ                                           ΒΕΡΟΙΑ

ΒΑΓΟΠΟΥΛΟΥ  ΠΟΥΛΧΕΡΙΑ                          ΒΕΡΟΙΑ

ΒΑΚΑΛΦΙΩΤΗ  ΦΩΤΕΙΝΗ                                 ΒΕΡΟΙΑ

ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ  ΙΩΑΝΝΗΣ                                    ΒΕΡΟΙΑ

ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ  ΙΑΣΩΝ                                          ΒΕΡΟΙΑ

ΒΕΝΙΟΠΟΥΛΟΣ  ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ                          ΒΕΡΟΙΑ

ΒΕΝΙΟΠΟΥΛΟΥ  ΟΛΓΑ                                      ΒΕΡΟΙΑ

ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ  ΑΓΓΕΛΙΚΗ                               ΒΕΡΟΙΑ

ΒΛΑΣΙΑΔΗΣ  ΚΩΝ/ΝΟΣ                                     ΒΕΡΟΙΑ

ΒΛΑΣΙΑΔΟΥ  ΜΑΡΙΑ                                          ΒΕΡΟΙΑ

ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ  ΑΛΕΞΙΟΣ                             ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΟΥ  ΕΛΕΝΗ                                ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

ΓΑΖΓΑΖΗΣ  ΓΕΩΡΓΙΟΣ                                       ΒΕΡΟΙΑ

ΓΑΖΓΑΖΗΣ  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ                                ΒΕΡΟΙΑ

ΓΑΝΟΠΟΥΛΟΣ  ΦΩΤΙΟΣ                                    ΒΕΡΟΙΑ

ΓΙΑΝΑΚΟΒΙΤΟΥ  ΕΙΡΗΝΗ                                  ΒΕΡΟΙΑ

ΓΙΟΒΑΝΟΠΟΥΛΟΣ  ΑΝΤΩΝΙΟΣ                 ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

ΓΙΟΒΑΝΟΠΟΥΛΟΥ  ΑΝΤΩΝΙΑ                   ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

ΓΚΑΖΓΚΑΖΗ  ΒΙΚΤΩΡΙΑ                                     ΒΕΡΟΙΑ

ΓΚΑΖΓΚΑΖΗ  ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ                                  ΒΕΡΟΙΑ

ΓΚΑΖΓΚΑΖΗ  ΜΑΡΙΑ                                           ΒΕΡΟΙΑ

ΓΚΑΖΓΚΑΖΗΣ  ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ                                ΒΕΡΟΙΑ

ΓΚΑΖΚΑΣ  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ                                   ΒΕΡΟΙΑ

ΓΚΑΪΝΤΑΤΖΗ  ΛΟΥΚΙΑ                                      ΒΕΡΟΙΑ

ΓΚΑΪΝΤΑΤΖΗ  ΘΕΟΔΩΡΑ                                   ΒΕΡΟΙΑ

ΓΚΑΛΑΪΤΣΗΣ  ΓΕΩΡΓΙΟΣ                                   ΒΕΡΟΙΑ

ΓΚΑΛΑΪΤΣΗ  ΔΗΜΗΤΡΑ                                     ΒΕΡΟΙΑ

ΓΚΙΛΙΟΠΟΥΛΟΣ  ΑΡΓΥΡΙΟΣ                              ΒΕΡΟΙΑ

ΔΕΛΗΓΙΩΡΓΗΣ  ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ                          ΒΕΡΟΙΑ

ΔΗΓΚΑΣ  ΑΓΓΕΛΟΣ                                              ΝΑΟΥΣΑ

ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ  ΚΩΝ/ΝΟΣ                                 ΒΕΡΟΙΑ

ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ  ΜΑΡΙΟΣ                                    ΒΕΡΟΙΑ

ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ  ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ                           ΒΕΡΟΙΑ

ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ  ΚΩΝ/ΝΑ                                           ΒΕΡΟΙΑ

ΙΝΤΖΕΒΙΔΟΥ  ΕΛΙΣΑΒΕΤ                                     ΒΕΡΟΙΑ

ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ  ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ                             ΒΕΡΟΙΑ

ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ  ΠΑΥΛΟΣ                                         ΒΕΡΟΙΑ

ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ  ΕΙΡΗΝΗ                                           ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ  ΙΩΑΝΝΗΣ                                 ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΛΠΑΚΙΔΟΥ  ΣΟΦΙΑ                                         ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΚΑΡΗ  ΕΛΕΝΗ                                                  ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ  ΙΑΚΩΒΟΣ                          ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ  ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ                       ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ  ΑΡΑΒΕΛΛΑ                      ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ  ΕΛΙΣΑΒΕΤ                        ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ ΠΑΡΘΕΝΑ                          ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΑΡΑΒΕΛΛΑ                             ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ  ΗΛΙΑΣ                                     ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ  ΜΑΓΔΑΛΙΝΗ                         ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ  ΝΙΚΟΛΑΟΣ                            ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ  ΠΑΡΘΕΝΑ                              ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΟΥ  ΧΡΥΣΟΥΛΑ                                ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΡΑΓΑΣΛΗ  ΔΙΑΜΑΝΤΩ                                    ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΡΑΜΗΤΡΟΥ  ΑΝΔΡΟΝΙΚΗ                              ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΡΑΠΟΥΛΗΤΙΔΗΣ  ΓΕΩΡΓΙΟΣ                          ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΡΑΠΟΥΛΙΤΙΔΟΥ  ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ                       ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΡΑΣΑΡΛΗ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ                                   ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΡΑΣΑΡΛΗ  ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ                                  ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΡΑΣΑΡΛΗΣ  ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ                              ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΡΑΣΑΡΛΗΣ  ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ                            ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΡΟΤΣΕΡΗ  ΣΩΤΗΡΙΑ                                         ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΠΟΤΣΕΡΗΣ  ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ                                ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΣΙΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ  ΘΕΟΠΙΣΤΗ              ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

ΚΑΤΑΠΟΔΗ  ΕΛΕΝΗ                                              ΒΕΡΟΙΑ

ΚΑΤΑΠΟΔΗ  ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ                                   ΒΕΡΟΙΑ

ΚΕΡΑΣΙΛΕΙΔΟΥ  ΘΕΟΔΩΡΑ                                  ΒΕΡΟΙΑ

ΚΛΑΔΑΣ  ΚΥΡΙΑΚΟΣ-ΡΑΦΑΗΛ                           ΒΕΡΟΙΑ

ΚΛΑΔΑΣ  ΓΕΩΡΓΙΟΣ                                               ΒΕΡΟΙΑ

ΚΛΑΔΑ  ΓΕΩΡΓΙΑ                                                    ΒΕΡΟΙΑ

ΚΟΤΣΙΦΑ  ΕΥΔΟΞΙΑ                                               ΒΕΡΟΙΑ

ΚΟΤΣΙΦΑ  ΜΑΡΙΑ                                                    ΒΕΡΟΙΑ

ΚΟΤΣΙΦΑΣ  ΑΝΤΩΝΙΟΣ                                          ΒΕΡΟΙΑ

ΚΟΥΠΑΝΤΖΗ  ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑ                         ΒΕΡΟΙΑ

ΚΥΡΙΑΖΟΠΟΥΛΟΥ  ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ                         ΒΕΡΟΙΑ

ΚΥΡΙΑΖΟΠΟΥΛΟΣ  ΚΩΝ/ΝΟΣ                              ΒΕΡΟΙΑ

ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ  ΓΕΩΡΓΙΟΣ                                        ΒΕΡΟΙΑ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΟΥ  ΘΕΟΛΟΓΙΑ                           ΒΕΡΟΙΑ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΟΥ  ΦΩΤΕΙΝΗ                              ΒΕΡΟΙΑ

ΛΑΦΤΣΗΣ  ΙΩΑΝΝΗΣ                                         ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

ΛΙΑΣΩ  ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ                                               ΒΕΡΟΙΑ

ΛΟΥΚΙΔΟΥ  ΒΗΘΛΕΕΜ                                           ΒΕΡΟΙΑ

ΜΑΝΩΛΗ  ΜΑΡΙΑ                                                     ΒΕΡΟΙΑ

ΜΙΧΑΛΑΚΗ  ΞΑΝΘΙΠΠΗ                                         ΒΕΡΟΙΑ

ΜΠΑΖΙΝΑ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ                                           ΒΕΡΟΙΑ

ΜΠΑΝΤΗ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ                                       ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

ΜΠΑΤΣΙΑΚΑ  ΒΑΪΑ                                                   ΒΕΡΟΙΑ

ΜΠΟΥΡΑΣ  ΓΕΩΡΓΙΟΣ                                              ΒΕΡΟΙΑ

ΜΠΟΛΟΚΜΠΑΝΣΗΣ  ΑΝΤΩΝΙΟΣ                          ΒΕΡΟΙΑ

ΝΕΔΕΛΤΣΟΣ  ΘΕΟΔΩΡΟΣ                                        ΒΕΡΟΙΑ

ΝΕΔΕΛΤΣΟΥ  ΣΤΥΛΙΑΝΗ                                         ΒΕΡΟΙΑ

ΝΕΔΕΛΤΣΟΥ  ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ                                      ΒΕΡΟΙΑ                 

ΝΕΔΕΛΤΣΟΥ  ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ                                       ΒΕΡΟΙΑ

ΝΤΟΥΣΙΟΠΟΥΛΟΣ  ΘΕΟΔΩΡΟΣ                          ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

ΟΡΦΑΝΙΔΟΥ  ΕΛΠΙΔΑ                                                ΒΕΡΟΙΑ

ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΟΥ  ΚΥΡΙΑΚΗ                                      ΒΕΡΟΙΑ

ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ  ΑΡΓΥΡΙΟΣ                           ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

ΠΑΝΤΕΛΙΔΗΣ  ΙΩΣΗΦ                                                 ΒΕΡΟΙΑ

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ  ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ                            ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ  ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ                               ΒΕΡΟΙΑ

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΦΩΤΕΙΝΗ                               ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ  ΜΑΡΙΑ                                       ΒΕΡΟΙΑ

ΠΑΣΧΑΛΙΔΟΥ  ΝΙΚΗ                                                   ΒΕΡΟΙΑ

ΠΙΤΣΙΑΒΑΣ  ΓΕΩΡΓΙΟΣ                                          ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

ΠΙΤΣΙΑΒΑΣ  ΚΩΝ/ΝΟΣ                                           ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

ΠΛΙΑΧΑΣ  ΓΕΩΡΓΙΟΣ                                                   ΒΕΡΟΙΑ

ΠΛΙΑΧΑ  ΑΡΤΕΜΙΣ                                                       ΒΕΡΟΙΑ

ΠΡΑΠΑ  ΙΩΑΝΝΑ                                                          ΝΑΟΥΣΑ

ΠΡΑΠΑΒΕΣΗ  ΕΥΣΤΡΑΤΙΑ                                          ΒΕΡΟΙΑ

ΣΑΡΚΑΤΖΗ  ΜΑΡΙΑ                                                      ΒΕΡΟΙΑ

ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ  ΕΙΡΗΝΗ                                          ΒΕΡΟΙΑ

ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ  ΣΟΦΙΑ                                            ΒΕΡΟΙΑ

ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ  ΕΥΡΩΠΗ                                        ΒΕΡΟΙΑ

ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ  ΕΛΕΝΗ                                           ΒΕΡΟΙΑ

ΣΙΜΑΝΙΔΟΥ  ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ                                           ΒΕΡΟΙΑ

ΣΙΦΑΛΕΡΑΣ  ΑΙΜΙΛΙΟΣ                                               ΒΕΡΟΙΑ

ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ  ΟΡΣΑΛΙΑ                                       ΒΕΡΟΙΑ

ΣΥΡΟΠΟΥΛΟΥ  ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ                                   ΒΕΡΟΙΑ

ΣΟΦΟΛΟΧΗΣ  ΣΤΕΡΓΙΟΣ                                            ΒΕΡΟΙΑ

ΤΑΡΑΣΙΔΟΥ  ΚΥΡΙΑΚΗ                                               ΒΕΡΟΙΑ

ΤΑΜΠΑΚΗ  ΕΛΕΝΗ                                                      ΒΕΡΟΙΑ

ΤΖΙΜΠΟΥΛΑΣ  ΙΩΑΝΝΗΣ                                           ΒΕΡΟΙΑ

ΤΟΚΜΑΚΙΔΟΥ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ                                      ΒΕΡΟΙΑ

ΤΣΑΠΑΚΙΔΗΣ  ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ                                     ΝΑΟΥΣΑ

ΤΣΙΡΙΔΟΥ  ΔΗΜΗΤΡΑ                                                  ΒΕΡΟΙΑ

ΤΣΙΛΗ  ΑΝΘΟΥΛΑ                                                       ΒΕΡΟΙΑ

ΤΣΙΑΡΤΣΗ  ΕΛΙΣΑΒΕΤ                                                 ΒΕΡΟΙΑ

ΤΣΙΟΤΑΣ  ΣΩΤΗΡΙΟΣ                                                   ΒΕΡΟΙΑ

ΤΣΟΥΚΑ  ΧΡΥΣΗ                                                          ΒΕΡΟΙΑ

ΤΣΟΛΑΡΙΔΟΥ  ΔΕΣΠΟΙΝΑ                                          ΒΕΡΟΙΑ

ΥΓΡΟΠΟΥΛΟΥ  ΕΥΤΥΧΙΑ                                          ΒΕΡΟΙΑ

ΦΩΤΙΑΔΟΥ  ΕΥΘΥΜΙΑ                                                ΒΕΡΟΙΑ

ΧΑΤΖΗΛΑΖΑΡΟΥ  ΓΕΩΡΓΙΟΣ                                    ΝΑΟΥΣΑ

ΧΑΤΖΗΜΑΝΗ  ΜΑΡΙΑ                                          ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

ΧΟΝΔΡΑΝΤΩΝΗ  ΚΩΝ/ΝΑ                                        ΒΕΡΟΙΑ

ΧΟΡΟΖΟΓΛΟΥ  ΚΩΝ/ΝΟΣ                                         ΒΕΡΟΙΑ

ΧΟΡΟΖΟΠΟΥΛΟΥ  ΜΑΡΙΑ                                 ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΛΟΥ  ΚΩΝ/ΝΟΣ                                    ΒΕΡΟΙΑ

ΧΩΛΙΔΗΣ  ΚΩΝ/ΝΟΣ                                           ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

         

ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ  ΠΟΛΙΤΕΣ  ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ  ΓΕΩΡΓΙΑ

ΑΛΕΞΙΟΥ  ΔΗΜΗΤΡΑ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΗΣ  ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΟΥ  ΕΛΙΣΑΒΕΤ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΟΥ  ΜΑΡΙΑ

ΓΑΖΕΑΣ  ΙΟΡΔΑΝΗΣ

ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ  ΕΥΤΥΧΙΑ

ΓΚΙΟΥΛΕΚΑ  ΧΡΙΣΤΙΝΑ

ΔΙΣΚΟΣ  ΓΕΩΡΓΙΟΣ

ΔΑΜΙΑΝΙΔΗΣ  ΠΕΤΡΟΣ

ΘΕΟΦΑΝΙΔΟΥ  ΣΩΤΗΡΙΑ

ΙΩΑΝΝΟΥ  ΙΩΑΝΝΗΣ

ΚΑΛΑΪΤΖΟΠΟΥΛΟΣ  ΣΑΒΒΑΣ

ΚΑΡΑΧΡΗΣΤΟΥ  ΝΕΚΤΑΡΙΑ

ΚΟΚΚΙΝΙΔΗΣ  ΙΩΑΝΝΗΣ

ΚΟΚΚΙΝΙΔΟΥ  ΕΛΙΣΑΒΕΤ

ΚΟΚΚΙΝΙΔΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ

ΚΟΛΛΙΑΣ  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

ΚΟΛΛΙΑ  ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ

ΚΟΛΤΣΑΚΛΗ  ΦΕΒΡΩΝΙΑ

ΚΟΥΣΗΣ  ΣΤΑΥΡΟΣ

ΚΟΥΤΣΙΟΥΚΗΣ  ΖΗΣΗΣ

ΚΥΡΙΑΚΟΥΛΗΣ  ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

ΛΙΓΚΑΝΑΡΗ  ΕΥΘΥΜΙΑ

ΛΟΥΣΙΟΣ  ΧΡΗΣΤΟΣ

ΛΟΥΣΙΟΣ  ΓΕΩΡΓΙΟΣ

ΜΠΑΛΑΧΤΣΗΣ  ΙΩΑΝΝΗΣ

ΠΑΓΚΑΛΙΔΟΥ  ΧΡΥΣΟΥΛΑ

ΡΙΖΟΣ  ΙΩΑΝΝΗΣ

ΡΙΖΟΥ  ΑΘΗΝΑ

ΤΖΑΜΠΑΖΗ  ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΛΕΞΙΟΣ ΓΚΝΕΟΥΣΕΒ

Επί τη ιερά μνήμη της κοιμήσεως αυτού ( 21η Απριλίου 1848).

«Αυτός ό άνθρωπος με τις προσευχές του μοιάζει σαν μια λαμπάδα αναμμένη μπροστά στον θρόνο του Θεού».
(Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ)

ΠΟΛΛΑ χρόνια πριν, σε ένα χωριό ονομαζόμενο Μπορτσουρμάνι στην περιοχή του Κουρμύς, στην επαρχία του Σιμπίρσκ, νυν του Νίζγκοροντ, ζούσε ένας ενάρετος Στάρετς Ιερέας, ό Αλέξιος. Άπ' όλες τις γωνιές έτρεχαν σ' αυτόν πολλοί άνθρωποι και ή φήμη του ενάρετου βίου του και της χάρης του στον Θεό ξαπλώθηκε παντού. Τον επισκέπτονταν άνθρωποι όχι μόνο από την ενορία του και την περιφέρεια του, άλλα και από τις γύρω περιοχές και επαρχίες και ακόμα από την Μόσχα. Κα! αυτός υποδεχόταν με χαρά οποιονδήποτε που τον επισκεπτόταν.
Οι πόρτες του σπιτιού του ήσαν πάντοτε ανοιχτές και για τους πλούσιους και για τους φτωχούς. Έρχονταν σ' αυτόν ασθενείς και πάσχοντες και όσοι βαραίνοντας από λύπη, δυστυχία και ανάγκη και κανείς από αυτούς δεν έφευγε χωρίς βοήθεια και παρηγοριά.
Όλη του ή ζωή ήταν αφιερωμένη στον Θεό και τον πλησίον του. Ζούσε μια ζωή γεμάτη μόχθο και αγιότητα. Δαπανούσε τον χρόνο του σε ακατάπαυστη προσευχή και αγαθοεργίες, προσευχόμενος ακούραστα νύχτα και μέρα μέχρι τα πρόθυρα τού θανάτου του. Πρόσφερε την ζωή του στους αδερφούς του Χριστιανούς, προσευχόμενος γι` αυτούς και διδάσκοντας τους με τα λόγια του, άλλα προπαντός με το παράδειγμα της άγιας αυστηρής ζωής του.
Για την ενάρετη ζωή του έλαβε μεγάλα χαρίσματα από τον Θεό. Έλαβε το προορατικό χάρισμα και την χάρη της θεραπείας. Τον τιμούσαν όλοι οι άνθρωποι όχι μόνο οι απλοϊκοί, άλλα ακόμη και αυτός ό Άγιος Σεραφείμ, ό θαυματουργός τού Σάρωφ, μίλησε για την δύναμη της προσευχής τού π. Αλεξίου και τον θεωρούσε έναν μεγάλο Ασκητή και αγαπημένο τού Θεού.
Ό "Άγιος Σεραφείμ δεν συνάντησε ποτέ τον π. Αλέξιο, αλλά τον γνώριζε καλά με το προορατικό του χάρισμα και είπε τα έξης γι` αυτόν:
«Αυτός ό άνθρωπος με τις προσευχές του μοιάζει σαν μια λαμπάδα αναμμένη μπροστά στον θρόνο του Θεού. Κοιτάξτε έναν πού, χωρίς να έχει δώσει μοναχικούς όρκους, στέκεται ψηλότερα από πολλούς ασκητές- που χύνει το φως του σαν ένα αστέρι στον ορίζοντα της χριστιανοσύνης».


Αν κάποιος από την περιοχή τού π. Αλεξίου ερχόταν στον Άγιο Σεραφείμ, αυτός τον έστελνε πίσω στον τόπο του, λέγοντας του ότι έχουν εκεί τον άνθρωπο της θερμής προσευχής.

Ό π. Αλέξιος δεν επηρεάστηκε καθόλου από τις τιμές πού τού πρόσφεραν, αλλά παράμεινε πολύ ταπεινός. Θεωρούσε τον εαυτό του τον πρώτο και μεγαλύτερο αμαρτωλό. Όπως όλοι οι Άγιοι τού Θεού, έτσι και αυτός θεωρούσε τον εαυτό του πολύ ανάξιο ενώπιον τού Θεού και λυπόταν διαρκώς για τα αμαρτήματα του.
ΟΛΟΙ οι άνθρωποι έκλαψαν πικρά και πένθησαν για τον θάνατο του. Προτού όμως να κοιμηθεί τους παρηγόρησε, λέγοντας τους να μη λυπούνται γι` αυτόν, γιατί τούς υποσχέθηκε ότι δεν θα τους εγκαταλείψει. «Αυτόν πού θα με μνημονεύσει», είπε, «δεν θα τον ξεχάσω». Οι άνθρωποι όμως δεν κατάλαβαν αυτά τα λόγια και κανείς δεν ήταν σε θέση να τα ερμηνεύσει. Αλλά πολύ σύντομα μετά τον θάνατο του έγιναν καταληπτά.

Δύο γυναίκες ήρθαν στο Μπορτσουρμάνι. Ή σύζυγος ενός μεγαλέμπορα και ή κόρη της. Ή κόρη είπε, ότι είχε φέρει την άρρωστη μητέρα της στον π. Αλέξιο να προσευχηθεί για την θεραπεία της. Ή μητέρα της ήταν σχιζοφρενής. Οι γυναίκες αυτές έμεναν μακριά από το Μπορτσουρμάνι, αλλά και στο μέρος τους έφτασε ή φήμη, ότι πολλοί άρρωστοι και βασανισμένοι έρχονταν από παντού στον π. Αλέξιο και με τις προσευχές του γίνονταν καλά.
Έτσι και ή κόρη τού μεγαλέμπορα πήρε την άρρωστη μητέρα της και ξεκίνησαν για τον π. Αλέξιο. Φτάνοντας όμως στο Μπορτσουρμάνι, έμαθε ή κόρη ότι ό π. Αλέξιος πέθανε πριν από λίγες μέρες.


Τότε έκλαψε και θρήνησε για την δυστυχία της, λέγοντας ότι δεν υπήρχε πια τίποτε να βοηθήσει την μητέρα της και θα έμενε πια τρελή για πάντα. Έκλαιε συνέχεια ή κόρη χύνοντας πικρά δάκρυα, ενώ ή μητέρα της μαινόταν, ούρλιαζε, ξεφώνιζε αισχρολογίες και έβριζε τον π. Αλέξιο. Ή κόρη στην απελπισία της, παρακάλεσε μερικούς καλούς ανθρώπους να προσέξουν την μητέρα της μην πάθει κανένα κακό και ή ίδια πήγε μόνη της στον τάφο τού πατρός Αλεξίου, να ξαλαφρώσει κάπως την ψυχή της χύνοντας τα δάκρυα της πάνω στον τάφο του Αγίου Ιερέα. Εκεί αύτη προσευχήθηκε θερμά και έπειτα επέστρεψε στην μητέρα της. Όταν την αντίκρισε, την είδε να κάθεται ειρηνικά σε έναν πάγκο, συζητώντας πολύ λογικά με τούς άλλους ανθρώπους, φαινόταν σαν να μην είχε αρρωστήσει ποτέ. Ή κόρη πέταξε από χαρά για το μεγάλο θαύμα πού έγινε. Αφού πέρασαν την νύχτα στο χωριό, ή κόρη οδήγησε την μητέρα της στο σπίτι τους εντελώς θεραπευμένη.

Μόνο τότε οι άνθρωποι κατάλαβαν τί σήμαιναν τα λόγια πού είπε ό π. Αλέξιος πριν από τον θάνατο του: «Αυτόν πού θα με μνημονεύσει δεν θα τον ξεχάσω». Άρχισαν έπειτα να πηγαίνουν όλοι στον τάφο τού π. Αλεξίου, όπως πήγαιναν σ' αυτόν και κατά την διάρκεια της ζωής του. Και συνέβαιναν πολλά θαύματα σ' αυτούς πού προσκυνούσαν και προσεύχονταν στον τάφο του.


Βιβλ. ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΟΡΛΩΦΣΥ. ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΣΚΗΤΕΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. ΤΟΥ Κ ΑΙΩΝΟΣ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΠΟΥΛΑΤ. ΤΒΕΡ 1992. ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ.

Επιστολή καθηγητή Ιωάννη Κογκούλη για την ίδρυση Εισαγωγικής Κατεύθυνσης Μουσουλμανικών Σπουδών

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ - ΤΜΗΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

ΤΟΜΕΑΣ: ΛΑΤΡΕΙΑΣ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

Καθηγητής: Ιωάννης Β. Κογκούλης

Θεσσαλονίκη, 24 Οκτωβρίου 2014

Προς

την Ιεράν Σύνοδον

της Εκκλησίας της Ελλάδος

Ιωάννου Γενναδίου 14

11521 ΑΘΗΝΑΙ

                     Μακαριώτατε,

Έχω την τιμή να σας κοινοποιήσω την προς τον Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων ανοικτή μου απαντητική επιστολή στην με αρ. 112113/ ΙΗ ΕΞ/ 138314 εισ/8.10.14 απάντηση του σε με αρ. 213/1.9.2014 ερώτηση του βουλευτή κ. Ιωάννη Μιχελάκη,

που αφορούσε στην ίδρυση «Εισαγωγικής κατεύθυνσης Μουσουλμανικών Σπουδών» στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ.

Θα ήταν ευχής έργο και ιδιαίτερη ευλογία η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος δημοσίως και επισήμως να τοποθετηθεί ως προς το θέμα αυτό, για το οποίο, όπως σεις γνωρίζετε, υπάρχουν μεταξύ των Ιεραρχών διισταμένες απόψεις, και το οποίο προβληματίζει και απασχολεί σημαντικό μέρος του πληρώματος της Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας μας.

Με σεβασμό

Ιωάννης Β. Κογκούλης

Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης-Θεολογική Σχολή - Τηλ. 2310/996961, FAX 996961 -54124 Θεσσαλονίκη

***

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ - ΤΜΗΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

ΤΟΜΕΑΣ: ΛΑΤΡΕΙΑΣ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΓΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΓΠΚΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

Καθηγητής: Ιωάννης Β. Κογκούλης

23 Οκτωβρίου 2014

ΑΝΟΙΧΤΗ ΑΠΑΝΤΗΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ:

«ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ»

ΣΤΟ ΤΜΗΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΑΠΘ

Προς

τον Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων Καθηγητή Ανδρέα Λοβέρδο

                   Κύριε Υπουργέ,

Αφού σημειώσω πως με λύπη πληροφορήθηκα την με αρ. 112113/ ΙΗ ΕΞ/ 138314 εισ/8.10.14 απάντηση σας στην με αρ. 213/1.9.2014 ερώτηση του βουλευτή κ. Ιωάννη Μιχελάκη, που αφορούσε στην ίδρυση «Εισαγωγικής κατεύθυνσης Μουσουλμανικών Σπουδών» στο Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης, ως μέλος της Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας, ΔΗΛΩΝΩ πως, στο πρόσωπο του ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ανεξαρτήτως καταγωγής, φυλής, γλώσσας, θρησκείας, τρόπου ζωής (εάν, λ.χ., είναι εγκληματίας ή άγιος), ΒΛΕΠΩ το πρόσωπο του Χριστού. Κατά συνέπεια, όσοι καταψηφίσαμε την ίδρυση «Εισαγωγικής κατεύθυνσης Μουσουλμανικών Σπουδών» στο εν λόγω Τμήμα, δεν είμαστε και δεν μπορούμε, με βάση τα «πιστεύω» μας και την επιστημονική μας κατάρτιση, να είμαστε αντίθετοι με την ανάπτυξη σχετικών σπουδών εντός της Πανεπιστημιακής κοινότητας, και μάλιστα όπως αυτές υλοποιούνται στο πλαίσιο των Πανεπιστημίων της Ευρώπης και των ΗΠΑ.

Η αντίθεση μας αφορά στο γεγονός ότι από επιστημονική, και όχι μόνο, άποψη δε δικαιολογείται η ένταξη Μουσουλμανικών Σπουδών σε Θεολογική Σχολή, Γι' αυτό και κάτι τέτοιο απουσιάζει από τον Πανεπιστημιακό χώρο της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Εξάλλου, τα Πανεπιστήμια δεν αποφασίζουν αυθαίρετα για τα αντικείμενα διδασκαλίας και τα προγράμματα σπουδών. Αυτό δε δηλώνει συρρίκνωση στην, όπως σημειώνετε, «ελευθερία σκέψης, λόγον και έρευνας». Απλώς εδώ ακολουθείται η σχετική νομοθεσία, την οποία καθορίζει η Πολιτεία.

Με βάση τα παραπάνω:

1. Η Πανεπιστημιακή αυτοτέλεια του κάθε Πανεπιστημιακού Τμήματος, και στην εν λόγω περίπτωση του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής, του ΑΠΘ δεν είναι τόσο αδιαπραγμάτευτη, αλλά υπόκειται σε συγκεκριμένη νομοθεσία. Γι' αυτό, στα όσα αναφέρετε, ότι δηλαδή, «Η αμφισβήτηση τον δικαιώματος τον Τμήματος Θεολογίας και της Συγκλήτου τον Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης να αποφασίζουν, σύμφωνα με το νόμο, για το πρόγραμμα σπουδών και τα γνωστικά αντικείμενα που θα προσφερθούν, σημαίνει την αμφισβήτηση της ακαδημαϊκής ελευθερίας τους» υπάρχει σοβαρότατος αντίλογος. Συγκεκριμένα, σε κοινό με τους συναδέλφους Καθηγητές Λάμπρο Σιάσο και Δημήτριο Τσελεγγίδη έγγραφο προς το Τμήμα Θεολογίας (αρ. Πρωτ. 1274/13.6.2014), εκτός των άλλων, αναφέρουμε: «Το Τμήμα Θεολογίας, διαθέτει ιδρυτικές πράξεις ύπαρξης και λειτουργίας στις οποίες ρητώς ορίζονται α) η ταυτότητα του, β) οι στόχοι και σκοποί του γ) το γενικό γνωστικό του αντικείμενο (χριστιανική θεολογία, καθ' αυτή και εν σχίσει..). Οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής, τροποποίησης, προσθήκης σε αυτά τα τρία (3) μείζονα συστατικά της υπάρξεως του είναι δυνατή, αλλά απαιτεί αναγκαστικές πράξεις ισοδύναμες ή και ταυτόσημες προς αυτές της επανίδρυσης Τμήματος ή ίδρυση^ νέου Τμήματος. Οι μόνες πράξεις που επιτρέπονται ή και επιβάλλονται από όλους τους σχετικούς Νόμους (από τον 1268 μέχρι τον 4009) είναι : Α) Οι εσωτερικές αναμορφώσεις επιμέρους μαθημάτων ... Β) Οι ομαδοποιήσεις συγγενών μαθημάτων ... Γ) Οι αναμορφώσεις μέσων ή/και μεθόδων για την επίτευξη των εν αρχή ιδρυτικών τεθέντων και αμετάθετων στόχων. Δ) Οριακά και με σύνεση θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί και η αναπροσαρμογή των στρατηγικών για την επίτευξη των αμετάθετων αυτών στόχων...».

Το έγγραφο καταλήγει: «Η πρόταση της Διοίκησης (του Τμήματος) να εισαχθεί η ίδρυση «Εισαγωγικής κατεύθυνσης Μουσουλμανικών Σπονδών» στο υπάρχον Πρόγραμμα Σπουδών και να θεωρηθεί τροποποίηση ή αναμόρφωση του υπάρχοντος: Α) Δεν λαμβάνει υπ όψιν τα ανωτέρω. Β) Συγχέει ανεπίτρεπτα παλαιούς και νέους στόχους. Γ) Αλλοιώνει τη φύση, την ταυτότητα και την λειτουργία του Τμήματος Θεολογίας». Έτσι, «Η εισαγωγή της «Εισαγωγικής κατεύθυνσης Μουσουλμανικών Σπονδών» στο πρόγραμμα σπονδών, πέραν της παγκόσμιας διπλής πρωτοτυπίας: α) Εισαγωγική κατεύθυνση, β) Μία κατεύθυνση τετραετούς διάρκειας πλάι σε ένα πρόγραμμα τετραετές χωρίς 'κατεύθυνση ή κατευθύνσεις' κομίζει νέους στόχους και αποτελεί νέα ακαδημαϊκή οντότητα. Όπως προσφυώς και ακριβώς και επιστημονικώς και με παρρησία δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας στο ‘nonpaper’ η Εισαγωγική κατεύθυνση Ισλαμικών Σπουδών' αποτελεί κατ' ουσίαν 'οιονεί Τμήμα'».

2.            Αναφερόμενος, κύριε Υπουργέ, στην απόφαση της συνέλευσης 416/7.3.2014 του Τμήματος Θεολογίας, δεν αποτυπώνετε όλη την αλήθεια. Συγκεκριμένα, η απόφαση για τη λειτουργία σ' αυτό «Εισαγωγικής κατεύθυνσης Μουσουλμανικών Σπουδών» λήφθηκε με είκοσι τρείς (23) ψήφους υπέρ, έξι (6) κατά, μία (1) λευκή και εννέα (9) απόντες. Αποκρύπτετε, επίσης, το γεγονός ότι το δεύτερο Τμήμα της Θεολογικής Σχολής, το Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας ομόφωνα αντιτάχθηκε στη λειτουργία «Εισαγωγικής  κατεύθυνσης Μουσουλμανικών Σπουδών» στη Θεολογική Σχολή. Κατά συνέπεια, σε σύνολο εβδομήντα δύο (72) μελών ΔΕΠ της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, ΜΟΝΟ είκοσι τρείς (23) ψήφισαν υπέρ. Παρενθετικά εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι έπρεπε να ζητήσετε την άποψη της Θεολογικής Σχολής Αθηνών και την επίσημη θέση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος για το εν λόγω πρόβλημα.

3.            Ακολούθως, κύριε Υπουργέ, λόγω, ασφαλώς κακής πληροφόρησης, αναφέρετε την ύπαρξη στο Τμήμα Θεολογίας Τομέα Θρησκειολογίας. Σε όλα τα Θεολογικά Τμήματα υπάρχει ένα γνωστικό αντικείμενο της Θρησκειολογίας, το οποίο αναφέρεται σε όλα τα θρησκεύματα και όχι αποκλειστικά στο Ισλάμ.

4.            Πράγματι, κύριε Υπουργέ, η ακαδημαϊκή κοινότητα οφείλει να πορεύεται με βάση τις διαδικασίες που προβλέπουν οι νόμοι. Στην εν λόγω περίπτωση, το Υπουργείο σας, αφού κατήργησε την Ειδική Ακαδημία για τους Μουσουλμάνους δασκάλους, μετά την άρνηση άλλων Πανεπιστημιακών Τμημάτων να αναπτύξουν Ισλαμικές Σπουδές, απευθύνθηκε στην Κοσμητεία της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ και, ασφαλώς, όχι και στην αντίστοιχη Κοσμητεία της Θεολογικής Σχολής Αθηνών. Ο τότε Κοσμήτορας, αντί να καλέσει Συνέλευση Σχολής, απευθύνθηκε στο Τμήμα Θεολογίας, ενέργεια μη σύννομη.

5.            Δεν γίνεται κατανοητή, κύριε Υπουργέ, η θέση σας ότι «Το Τμήμα Θεολογίας προφανώς έκρινε ότι οι θεολόγοι -οποιασδήποτε Θρησκείας- πρέπει να αποφοιτούν από τις Θεολογικές Σχολές». Δηλαδή από τις Θεολογικές Σχολές αποφοιτούν μουσουλμάνοι, βουδιστές, ινδουιστές, κ.λπ. θεολόγοι; Πως μπορεί να συμβεί αυτό με βάση τις ιδρυτικές πράξεις ύπαρξης και Λειτουργίας του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, στις οποίες ρητώς ορίζονται α) η ταυτότητα, του, β) οι σκοποί και στόχοι του  και γ) το γενικό γνωστικό του αντικείμενο (χριστιανική θεολογία, καθ' αυτή και εν σχέσει...);

6.            Είναι αναληθή τα γραφόμενα πως: «Η συνύπαρξη χριστιανικής θεολογίας και μουσουλμανικής θεολογίας μια συνηθισμένη πρακτική στα Πανεπιστήμια της Ευρώπης και των ΗΠΑ καθώς οι μουσουλμανικές σπονδές υπηρετούνται κυρίως εντός τον πλαισίου των θρησκειολογικών σπονδών. Ακόμα και όταν υπηρετούνται από Τμήματα Ισλαμικών Σπουδών, αυτά εντάσσονται στις Θεολογικές Σχολές».

Συνάδελφος της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, μετά από έρευνα, απέδειξε ότι σε Πανευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς επίσης και στο χώρο των ΗΠΑ, ΟΥΔΕΜΙΑ σύνδεση υπάρχει μεταξύ Ισλαμικών Σπουδών και των εκεί λειτουργούντων Θεολογικών Σχολών. Μάλιστα στο Πανεπιστήμιο του Τϋbingen, στο οποίο και αναφέρεστε, το Center of Islamic Theology   ανήκει στη Φιλοσοφική Σχολή του Τϋbingen. Ως Υπουργός, εφαρμόσατε το ίδιο και στον ελλαδικό χώρο.

7.            Η αντίθεση μας στη λειτουργία «Εισαγωγικής κατεύθυνσης Μουσουλμανικών Σπουδών» σε Τμήμα Θεολογικής Σχολής ΟΥΔΟΛΩΣ σχετίζεται με την ανάγκη καταλλαγής μεταξύ μελών διαφόρων θρησκευτικών κοινοτήτων. Εξάλλου, κύριε Υπουργέ, η ιστορία της Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας ουδεμία σχέση έχει με τα όσα συνέβησαν στη Δύση κατά τον Μεσαίωνα (λ.χ. Ιερά εξέταση). Η ίδια, ως τις μέρες μας, πορεύεται ως Εκκλησία μαρτυρίας και μαρτυρίου (Κωνσταντινούπολη [ακόμη να λειτουργήσει η Θεολογική Σχολή της Χάλκης, ενώ η αγία Σοφία στην Τραπεζούντα του Πόντου ξανάγινε τζαμί!!!], κατεχόμενη Κύπρο [οι συλημένες Εκκλησίες, έχοντας μετατραπεί σε ξένους προς τη λατρεία χώρους χρήσης, αποτελούν αψευδείς μάρτυρες απάνθρωπης συμπεριφοράς], Σερβία [οι κατεστραμμένες ιστορικές εκκλησίες και μοναστήρια που σεβάστηκαν οι αιώνες, πολλές και πολλά από τα οποία είχαν χαρακτηριστεί ως μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς, μας υπενθυμίζουν τα απάνθρωπα τεκταινόμενα από «πολιτισμένους» ανθρώπους], Σκόπια [ο Ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος Ιωάννης, ως σύγχρονος νεομάρτυρας, «λιώνει» στη φυλακή], Μέση Ανατολή [συγκλονίζουν τα φρικτά μαρτύρια, το ξερίζωμα και η εξαφάνιση των χριστιανών]).

8.            Στις Θεολογικές Σχολές ουδέποτε ζητήθηκε από τους φοιτητές «πιστοποιητικό νομιμοφροσύνης». Ο κάθε νέος, ανεξάρτητα, εάν πιστεύει ή όχι, ή εάν είναι ορθόδοξος, ή μουσουλμάνος, ή βουδιστής κ.λπ., μπορεί να φοιτήσει στις Θεολογικές Σχολές. Όμως, όπως ο καθένας, ανεξαρτήτως καταγωγής, φυλής και θρησκεύματος, που θα θέλει να σπουδάσει σε Φιλοσοφική Σχολή της Ελλάδος, θα παρακολουθήσει μαθήματα ελληνικής φιλοσοφίας και ελληνικής γλώσσας και όχι μαθήματα λ.χ. κινεζικής φιλοσοφίας και γλώσσας, έτσι, οι Θεολογικές Σχολές αντιμετωπίζοντας, όπως γράφετε, «στην πράξη την ελευθερία του ανθρώπου ...ως δώρο θεόσδοτο» όποιος θελήσει να σπουδάσει σ' αυτές θα εντρυφήσει στη μελέτη των κειμένων και των μνημείων της δισχιλιετούς ζωής και δράσης της Ορθόδοξης Καθολικής Εκκλησίας. Αυτό το ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ προσφέρουν, μέσω των Προγραμμάτων τους, οι Θεολογικές Σχολές σε σημαντικό αριθμό ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ προπτυχιακών και μεταπτυχιακών φοιτητών. Αυτοί, στη συνέχεια, αναδεικνύονται οι ανά την υφήλιο καλύτεροι ΠΡΕΣΒΕΙΣ της Ελλάδος.

9.            Για να μη προσδώσουμε στις Θεολογικές Σχολές ομολογιακό χαρακτήρα, αποφύγαμε να μιλούμε για Ορθόδοξες Θεολογικές Σχολές. Όμως, με τη λειτουργία «Εισαγωγικής   κατεύθυνσης Μουσουλμανικών Σπουδών», το Τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ γίνεται Ομολογιακό!!! Και επειδή αναφέρεστε στις Ανώτατες Εκκλησιαστικές Ακαδημίες, απλώς υπενθυμίζω πως ΟΛΟΙ οι επίσκοποι της Εκκλησίας μας είναι απόφοιτοι των Θεολογικών Σχολών.

Τελειώνοντας, κύριε Υπουργέ, σημειώνω πως, από την Πολιτεία εξαρτιόταν η, για το καλό της Εκκλησίας και του Γένους, ανάπτυξη των θεολογικών σπουδών (Ως Κοσμήτορας [2006-2010] παρουσίασα ολοκληρωμένη μελέτη για την ίδρυση Τμήματος «Θεολογικών εφαρμογών» με δύο κατευθύνσεις: α) εκκλησιαστικής μουσικής κ.λπ. και β) αγιογραφίας κ.λπ. Η προσπάθεια πολεμήθηκε, γι' αυτό και δεν καρποφόρησε, [βλ. Διακονώντας ως Κοσμήτορας τη Θεολογική Σχολή τον ΑΠΘ -Πεπραγμένα Κοσμητείας 2006-2010-, Θεσ/νίκη 2010, σσ. 410-459]).

Δυστυχώς, τώρα από εσάς και τους διαδόχους σας εξαρτάται η, τουλάχιστο, αναχαίτιση της μετάλλαξης, συρρίκνωσης ή και κατάργησης των Θεολογικών Σχολών της πατρίδας μας, της προσπάθειας, δηλαδή, που ηγούνται Νεοέλληνες, με στόχο την αποδόμηση των Πανεπιστημιακών θεολογικών σπουδών. (Βέβαια, όπως και εμείς, είναι και αυτοί απόγονοι των ηρωικών Ρωμιών, οι οποίοι κατά την Τουρκοκρατία, παρότι, όπως οι σημερινοί χριστιανοί στη Μέση Ανατολή, υπέστησαν τα πάνδεινα, δεν αλλαξοπίστησαν, δεν τούρκεψαν).

Προσωπικά εύχομαι τόσο εσείς όσο και ο Πρύτανης και οι Συγκλητικοί του ΑΠΘ να μη διακατέχεστε από ενοχές, εάν, με τις υπογραφές σας, επικυρώσετε τη μετάλλαξη και «άλωση» μιας ιστορικής Σχολής, όπως είναι η Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Ας μη ξεχνούμε ότι η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία, παρά τον εναντίον της, εντός, δυστυχώς, της πατρίδος μας, κρυφό ή φανερό διωγμό, έσωσε το Γένος μας, παλαιότερα από τον εκλατινισμό και στη συνέχεια από τον εκτουρκισμό.

 Με τιμή

Καθηγητής Ιωάννης Β. Κογκούλης

τέως Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ

 

 

ΠΕΘ

Με τον «αντιρατσιστικό νόμο» γκρεμίζεται ο ακρογωνιαίος λίθος του Ποινικού Δικαίου!

Γράφει  η Ἀγγελική  Εὐθ.  Ζώη

Νοµικός

Οἱ πολῖτες κινδυνεύουν νά καταστοῦν εὐάλωτα θύµατα τῆς αὐταρχικῆς ἄσκησης τῆς ποινικῆς ἐξουσίας ἐκ µέρους τῆς Πολιτείας!

ΜΕ  ΤΟΝ  «ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ  ΝΟΜΟ»

ΓΚΡΕΜΙΖΕΤΑΙ   Ο  ΑΚΡΟΓΩΝΙΑΙΟΣ  ΛΙΘΟΣ

ΤΟΥ  ΠΟΙΝΙΚΟΥ  ΔΙΚΑΙΟΥ!

Νόµο τοῦ κράτους ἀποτελεῖ πλέον τό πολυσυζητηµένο «ἀντι­ρα­τσι­στικό νοµοσχέδιο», µετά τήν ψήφισή του στίς 9 Σεπτεµβρίου 2014 ἀπό τό τµῆµα διακοπῆς τῶν ἐργασιῶν τῆς Βουλῆς. Ὁ “ἀντιρατσιστικός” νόµος ἔχει ἐπισήµως τίτλο καί ἀριθµό, εἶναι ὁ ν. 4285/2014 ὑπό τόν τίτλο «Τροποποίηση τοῦ ν. 927/1979 καί προσαρµογή του στήν ἀπόφαση-πλαίσιο 2008/913/ΔΕΥ τῆς 28ης  Νοεµβρίου 2008 γιά τήν καταπολέµηση ὁρισµένων µορφῶν καί ἐκδηλώσεων ρατσισµοῦ καί ξενοφοβίας µέσῳ τοῦ Ποινικοῦ Δικαίου καί ἄλλες διατάξεις» (Φ.Ε.Κ. Ἅ΄ 191/10.09.2014). 

Στερεῖται ὅµως ὑποβάθρου, ἀφοῦ στήν οὐσία καταστρατηγεῖ τό Σύνταγµα. Τήν ἀντισυνταγµατικότητά του θά ἐπιχειρήσω νά καταδείξω στή συνέχεια ἔχοντας ὡς ὁδηγό τό ἴδιο τό Σύνταγµα, ἀλλά καί τό πόρισµα τῆς Κεντρικῆς Νοµοπαρασκευαστικῆς Ἐπιτροπῆς ( στό ἑξῆς ΚΕΝΕ),  ἡ ὁποία σηµείωσε ὅτι τό “ἀντιρατσιστικό” νοµοσχέδιο περιέχει ἀρκετές συνταγµατικά µή ἀνεκτές προτάσεις καί ἀοριστίες! Ἡ ἀντισυνταγµατικότητα ἐντοπίζεται, σέ πρώτη τοὐλάχιστον ἀνάγνωση, στήν καταστρατήγηση τῆς κατοχυρωµένης στό ἀρ. 7 τοῦ Συντάγµατος «ἀρχῆς τῆς νοµιµότητας», τῆς κατοχυρωµένης στό ἀρ. 14 ἐλευθερίας τῆς ἔκφρασης καί τῆς κατοχυρωµένης στό ἀρ. 16 ἐλευθερίας τῆς ἐπιστηµονικῆς ἔρευνας. Τό παρόν ἄρθρο µου περιορίζεται στήν ἀνάπτυξη τοῦ τρόπου θέσπισης καί τῶν ρυθµίσεων τοῦ “ἀντιρατσιστικού” νόµου σέ σχέση µέ τήν «ἀρχή τῆς νοµιµότητας». Τήν (µᾶλλον ἀνύπαρκτη!) σχέση του µέ τήν ἐλευθερία τῆς ἔκφρασης καί τήν ἐλευθερία τῆς ἐπιστηµονικῆς ἔρευνας ἐπιφυλάσσοµαι νά ἀναλύσω, πρῶτα ὁ Θεός, σέ ἑπόµενο ἄρθρο.

Ὁ σχετικός προβληµατισµός ξεκινᾶ λοιπόν ἀπό τή διάταξη τῆς παρ. 1 τοῦ ἄρθρου 7 τοῦ Συντάγµατος, ὅπου προβλέπονται τά ἑξῆς: «Ἔγκληµα δέν ὑπάρχει, οὔτε ποινή ἐπιβάλλεται χωρίς νόµο πού νά ἰσχύει πρίν ἀπό τήν τέλεση τῆς πράξης καί νά ὁρίζει τά στοιχεῖα της. Ποτέ δέν ἐπιβάλλεται ποινή βαρύτερη ἀπό ἐκείνη πού προβλέπεται κατά τήν τέλεση τῆς πράξης». Μέ τή διάταξη αὐτή κατοχυρώνεται συνταγµατικά ἡ ἀρχή τῆς νοµιµότητας τῶν ἐγκληµάτων καί τῶν ποινῶν, ἡ ὁποία συνιστᾶ ἀκρογωνιαῖο λίθο τοῦ Ποινικοῦ Δικαίου. Κατοχυρωµένη εἶναι ἐπίσης ἡ ἀρχή αὐτή καί στήν Εὐρωπαϊκή Σύµβαση τῶν Δικαιωµάτων τοῦ Ἀνθρώπου, ἀλλά καί στό Διεθνές Σύµφωνο γιά τά Ἀτοµικά καί Πολιτικά Δικαιώµατα.

Κεντρικός ἄξονας ὅλων αὐτῶν τῶν διατάξεων εἶναι, ὅπως φαίνεται καί ἀπό τήν ἀνωτέρω συνταγµατική πρόβλεψη, ἡ τέλεση πράξεως. Συµπεριφορά πού δέν ἔχει µετουσιωθεῖ σέ πράξη ἀπαγορεύεται νά στοιχειοθετήσει ἔγκληµα καί νά ἐπισύρει ποινή. Τό Ποινικό Δίκαιο δέν τιµωρεῖ τόν πολίτη γιά τίς σκέψεις, τά συναισθήµατα ἤ τό φρόνηµά του, ἀλλά µόνο γιά τίς πράξεις του. Τό ἄρθρο 1 τοῦ “ἀντιρατσιστικοῦ” νόµου τιµωρεῖ τή «δηµόσια ὑποκίνηση βίας ἤ µίσους». Ὄχι δηλαδή τό µῖσος αὐτό καθ’ ἑαυτό (σέ µία τέτοια περίπτωση ἡ διάταξη θά ἦταν ἀνυπόφορα ἀντισυνταγµατική), ἀλλά κάθε πράξη δηµόσιας ὑποκίνησης, πρόκλησης διέγερσης ἤ προτροπῆς σέ (ἄλλες) πράξεις ἤ ἐνέργειες πού µποροῦν νά προκαλέσουν διακρίσεις, µῖσος ἤ βία. 

Τό δέ ἄρθρο 2 παρ. 1 τοῦ νόµου τιµωρεῖ τή δηµόσια ἐπιδοκιµασία ἤ κακόβουλη ἄρνηση ἐγκληµάτων γενοκτονιῶν, ἐγκληµάτων πολέµου, ἐγκληµάτων κατά τῆς ἀνθρωπότητας, τοῦ Ὁλοκαυτώµατος καί  τῶν ἐγκληµάτων τοῦ ναζισµοῦ «ὅταν ἡ συµπεριφορά αὐτή ἐκδηλώνεται κατά τρόπο πού µπορεῖ νά ὑποκινήσει βία ἤ µῖσος (…). Σχετικά µέ τή νοµοθετική αὐτή ρύθµιση παρατηρεῖ ἡ ΚΕΝΕ: «Θά πρέπει νά ἐξηγηθεῖ στήν αἰτιολογική ἔκθεση µέ ποιό τρόπο ἡ κακόβουλη ἄρνηση ἑνός ἀπό τά ἐγκλήµατα αὐτά µπορεῖ νά διεγείρει σέ βιαιοπραγίες  ἤ µῖσος κατά τῶν ὁµάδων πού  προσδιορίζονται µέ τόν γενετήσιο προσανατολισµό ἤ τήν ταὐτότητα τοῦ φύλου. Διαφορετικά προτείνεται ἡ διαγραφή τῶν ὁµάδων αὐτῶν ἀπό τή συγκεκριµένη διάταξη». Ἡ αἰτιολογική ἔκθεση κάνει λόγο γιά πράξεις πρόσφορες νά ὁδηγήσουν στή θυµατοποίηση ὁµάδων ἤ προσώπων, χωρίς καµία ἄλλη ἐξήγηση.

Περαιτέρω, ἀπό τήν ἀρχή τῆς νοµιµότητας ἀπορρέουν µερικότερες ἀρχές, ἀπό τίς ὁποῖες θά µᾶς ἀπασχολήσουν ἐδῶ µόνο δύο, ἡ ἀρχή «κανένα ἔγκληµα, καµία ποινή χωρίς γραπτό νόµο» καί ἡ ἀρχή «κανένα ἔγκληµα, καµία ποινή χωρίς ὁρισµένο νόµο».

A΄ Ἡ ἀρχή «Κανένα ἔγκληµα, καµία ποινή, χωρίς γραπτό νόµο» καί ἡ ἀπόφαση-πλαίσιο τῆς Ε.Ε.

Μιλῶντας γιά «γραπτό νόµο» ἐννοοῦµε καταρχήν τόν τυπικό νόµο, δηλαδή τό νόµο πού ψηφίζεται σύµφωνα µέ τήν προβλεπόµενη στό Σύνταγµα διαδικασία ἀπό τή Βουλή καί µάλιστα κατά κανόνα ἀπό τήν Ὁλοµέλεια τῆς Βουλῆς. Μπορεῖ ὁ Ποινικός Νόµος νά θεσπίζεται καί ἀπό τό ἁρµόδιο διοικητικό ὄργανο, κατά ρητή ἐξουσιοδότηση τυπικοῦ νόµου. Ἀπαιτῶντας τό Σύνταγµα νά προέρχεται ὁ Ποινικός Νόµος ἄµεσα ἤ ἔµµεσα ἀπό τή Βουλή διασφαλίζει τή δηµοκρατική θεµελίωση τῆς ποινικῆς ἐξουσίας τῆς Πολιτείας: ἡ ποινή, ὡς τό δραστικότερο µέσο κρατικοῦ καταναγκασµοῦ, πρέπει νά βασίζεται σέ ἀπόφαση τῶν ἐκπροσώπων τοῦ Λαοῦ. Σέ ὁρισµένες περιπτώσεις ὅµως, ὅπως συµβαίνει µέ τόν “ἀντιρατσιστικό” νόµο, ἡ ποινή βασίζεται σέ ἀπόφαση-πλαίσιο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης, ὁπότε τίθεται ζήτηµα δηµοκρατικῆς θεµελίωσής της. Γιά νά γίνει κατανοητό τό πρόβληµα χρήσιµο θά ἦταν στό σηµεῖο αὐτό νά δοῦµε συνοπτικά τί εἶναι ἡ ἀπόφαση-πλαίσιο.

Πρόκειται γιά πράξη τοῦ Συµβουλίου τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης πού υἱοθετεῖται στόν τοµέα τῆς «ἀστυνοµικῆς καί δικαστικῆς συνεργασίας σέ ποινικές ὑποθέσεις» καί ἔχει ὡς στόχο τήν προσέγγιση τῶν νοµοθετικῶν διατάξεων τῶν κρατῶν-µελῶν. Ἐφόσον ἡ ἀπόφαση-πλαίσιο λαµβάνεται ἀπό τό Συµβούλιο παρουσιάζει τό λεγόµενο δηµοκρατικό ἔλλειµµα, διότι συνιστᾶ ἔκφραση τῶν ὑπουργῶν τῶν κρατῶν-µελῶν καί ὄχι τῶν ἄµεσα ἐκλεγµένων ἐκπροσώπων τῶν Εὐρωπαίων πολιτῶν. Τό δηµοκρατικό αὐτό ἔλλειµµα ἀναπληρώνεται ὡς ἑξῆς: ἡ ἀπόφαση δέν ἔχει ἄµεσο ἀποτέλεσµα, δέν ἀποτελεῖ δηλαδή ἄµεσα µέ τήν ἔκδοσή της µέρος τοῦ ἐθνικοῦ δικαίου τῶν κρατῶν µελῶν, ἀλλά τά νοµοθετικά ὄργανα τῶν τελευταίων ὑποχρεοῦνται νά ψηφίσουν νόµο  γιά τήν ἐπίτευξη τῶν σκοπῶν πού αὐτή θέτει. Ὁ Ποινικός Νόµος, δηλαδή, πού στηρίζεται σέ ἀπόφαση-πλαίσιο στήν οὐσία ἐπιβάλλεται ἀπό τήν ἐκτελεστική ἐξουσία καί µόνο ἔµµεσα θεµελιώνεται δηµοκρατικά. Στήν περίπτωση δέ τοῦ “ἀντιρατσιστικοῦ” νόµου καί αὐτή ἀκόµα ἡ ἔµµεση δηµοκρατική θεµελίωση εἶναι σαθρή.

Στήν ὀνοµαστική ψηφοφορία πού διενεργήθηκε γιά τά τρία πρῶτα καί κυριότερα ἄρθρα του τά δύο πρῶτα ψηφίστηκαν ἀπό πενῆντα ὀκτώ βουλευτές, ἐνῷ τό τρίτο ἀπό ἑξῆντα. Στό σηµεῖο αὐτό θά πρέπει νά σηµειώσουµε ὅτι τό τµῆµα διακοπῶν τῆς Βουλῆς ἀποτελεῖται ἀπό ἑκατό βουλευτές. Τό δέ ἄρθρο 70 τοῦ Συντάγµατος ὁρίζει στήν παράγραφο 5 ὅτι «Γιά νά λάβουν ἀπόφαση τό κατά τό ἄρθρο 71 Τµῆµα (διακοπῆς τῶν ἐργασιῶν τῆς Βουλῆς) καί οἱ διαρκεῖς κοινοβουλευτικές ἐπιτροπές, ὅταν ἀσκοῦν νοµοθετικό ἔργο (…), ἀπαιτεῖται πλειοψηφία πού δέ µπορεῖ νά εἶναι µικρότερη ἀπό τά δύο πέµπτα τοῦ ἀριθµοῦ τῶν µελῶν τους». Ἀπό τά ἀνωτέρω γίνεται εὔκολα κατανοητό τό γιατί ὁ “ἀντιρατσιστικός” νόµος εἰσήχθη πρός ψήφιση στό Τµῆµα διακοπῆς τῶν ἐργασιῶν τῆς Βουλῆς: ὥστε νά εἶναι τυπικά σύµφωνος µέ τό Σύνταγµα καί νά δεσµεύει τούς Ἕλληνες πολῖτες –ἀπειλῶντας τους µέ ποινές ὕψους ἕως πέντε ἐτῶν- ἐνῷ ψηφίστηκε µόλις ἀπό τό ἕνα πέµπτο τῶν ἐκπροσώπων τους!

Οἱ πολιτικοί µας ὑποστηρίζουν, ὅτι εἶναι ὑποχρεωτική καί ἀναπόφευκτη ἡ δέσµευση αὐτή τῶν πολιτῶν ἀπό τόν ἐν λόγῳ νόµο, διότι ἡ Ἑλλάδα δεσµεύεται ἀπό τίς ἀποφάσεις-πλαίσιο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Αὐτή εἶναι ἡ µισή ἀλήθεια. Οἱ ἀποφάσεις-πλαίσιο δεσµεύουν µέν τά κράτη-µέλη, ἀλλά µόνο ὡς πρός τό ἐπιδιωκόµενο µέ αὐτές ἀποτέλεσµα. Ἀφήνουν στήν ἁρµοδιότητα τῶν ἐθνικῶν ἀρχῶν τήν ἐπιλογή τοῦ τύπου καί τῶν µέσων ἐπίτευξής του. Δέν ἦταν ὑποχρεωµένη ἡ Ἑλλάδα νά υἱοθετήσει αὐτούσια τήν ἀπόφαση-πλαίσιο «γιά τήν καταπολέµηση ὁρισµένων µορφῶν ρατσισµοῦ καί ξενοφοβίας» (µιά ἁπλῆ ἀντιπαραβολή τοῦ κειµένου τοῦ νόµου πρός τό κείµενο τῆς ἀπόφασης ἀρκεῖ γιά νά διαπιστωθεῖ ὅτι τό πρῶτο συνιστᾶ κατά βάση ἀντιγραφή τοῦ δεύτερου). Μποροῦσε ὁ Ἕλληνας νοµοθέτης νά θεωρήσει ὅτι τό ὑπάρχον νοµοθετικό πλαίσιο ἐπαρκεῖ γιά τήν ἐπίτευξη τοῦ στόχου τῆς ἀπόφασης-πλαίσιο καί νά προβεῖ µόνο σέ συµπληρώσεις του.

Τοῦτο τονίζει ἡ ΚΕΝΕ στίς παρατηρήσεις τῆς ἐπί τοῦ ἀντιρατσιστικοῦ νοµοσχεδίου: «Ἡ Ἐπιτροπή ἔχει τή γνώµη ὅτι τό ὑπάρχον νοµικό πλαίσιο µέ ἐπάρκεια ἀντιµετωπίζει τά περισσότερα ἀπό τά θέµατα τοῦ ὑπό ἐπεξεργασία σχεδίου νόµου. Εἰδικότερα σέ ἐπίπεδο ἐθνικοῦ δικαίου ὁ κοινός ποινικός νοµοθέτης µέ σειρά ποινικῶν διατάξεων, εἴτε αὐτοτελῶς, εἴτε µέ προσθῆκες σέ ἄλλους νόµους ἀντιµετώπισε τά ἐν λόγῳ θέµατα». Παραθέτει στή συνέχεια τίς διατάξεις αὐτές καί καταλήγει: «Ἑποµένως, ἡ νέα ἐπέµβαση τοῦ νοµοθέτη στόν τοµέα τοῦ Ποινικοῦ Δικαίου θά µποροῦσε νά περιοριστεῖ στήν κάλυψη ἐνδεχοµένων κενῶν τοῦ ὑφισταµένου νοµικοῦ πλαισίου (…). Ἡ ἐπέµβαση αὐτή νοµοτεχνικά ὀρθότερο εἶναι νά γίνει µέ ἀντίστοιχες τροποποιήσεις ἤ προσθῆκες στό ν. 927/1979 καί αὐτό γιατί, σύµφωνα µέ βασική ἀρχή τῆς καλῆς νοµοθέτησης, κάθε νοµοθετική ρύθµιση, ἀνεξάρτητα ἄν εἶναι ἀκέραιη ἤ ἀποσπασµατική, προορίζεται νά ἐνταχθεῖ στό ὑπάρχον νοµικό σύστηµα».

Σέ κάποιες µάλιστα περιπτώσεις ὁ ἀντιρατσιστικός νόµος παρέχει µεγαλύτερη «προστασία» ἀπό αὐτήν πού ἀξιώνεται µέ τήν ἀπόφαση-πλαίσιο. Χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση συνιστᾶ τό πεδίο ἐφαρµογῆς τοῦ νόµου, τά ἐγκλήµατα δηλαδή πού ἐµπίπτουν στίς ρυθµίσεις του. Ἡ ἀπόφαση ὁρίζει (ἀρ. 1 παρ.1) ὅτι: «Κάθε κράτος µέλος λαµβάνει τά ἀναγκαῖα µέτρα ὥστε νά ἐξασφαλίσει ὅτι τιµωροῦνται οἱ ἀκόλουθες ἐκ προθέσεως τελούµενες πράξεις: α) ἡ δηµόσια ὑποκίνηση βίας ἤ µίσους πού στρέφεται κατά ὁµάδας προσώπων ἤ µέλους ὁµάδας, πού προσδιορίζεται βάσει τῆς φυλῆς, τοῦ χρώµατος, τῆς θρησκείας, τῶν γενεαλογικῶν καταβολῶν ἤ τῆς ἐθνικῆς ἤ ἐθνοτικῆς καταγωγῆς». Δέν ἀποκλείει τή δυνατότητα κάθε κράτους µέλους νά ἐπεκτείνει τήν ἐφαρµογή τῆς διάταξής της αὐτῆς καί σέ ὁµάδες πού προσδιορίζονται βάσει ἄλλων κριτηρίων. Ὁ Ἕλληνας νοµοθέτης, κάνοντας χρήση τῆς δυνατότητας αὐτῆς ἐπεκτείνει τό πεδίο ἐφαρµογῆς τοῦ παραπάνω ἄρθρου  σέ ἐγκλήµατα πού ἀπευθύνονται εἰς βάρος προσώπων ἤ ὁµάδων πού προσδιορίζονται βάσει τοῦ σεξουαλικοῦ προσανατολισµοῦ, τῆς ταυτότητας φύλου ἤ τῆς ἀναπηρίας! Η ΚΕΝΕ χαρακτηρίζει τήν ἐχθρική συµπεριφορά σέ βάρος τῶν ὁµάδων αὐτῶν ὡς «ἕνα εἶδος κοινωνικοῦ ρατσισµοῦ».

Ἐπίσης, ἡ ἀπόφαση στό ἀρ. 8 ἀξιώνει ἀπό τά κράτη-µέλη νά λαµβάνουν τά ἀναγκαῖα µέτρα, ὥστε νά ἐξασφαλίσουν ὅτι οἱ ἔρευνες σχετικά µέ τίς πράξεις πού ἀναφέρονται στά ἄρθρα 1 καί 2 ἤ ἡ δίωξή τους δέν ἐξαρτῶνται ἀπό ἀναφορά ἤ καταγγελία τοῦ θύµατος (αὐτή εἶναι ἡ ἔννοια τῆς αὐτεπαγγέλτως διενεργούµενης ἔρευνας ἤ δίωξης), τουλάχιστον στίς σοβαρότερες περιπτώσεις κατά τίς ὁποῖες ἡ πράξη ἔχει τελεστεῖ στήν ἐπικράτειά τους. Τό ἄρθρο 5 παρ. 1 τοῦ νόµου προβλέπει τήν αὐτεπάγγελτη δίωξη ὅλων τῶν πράξεων πού περιγράφονται σέ αὐτόν, καθώς καί τῶν ἐγκληµάτων πού τελοῦνται συνεπείᾳ αὐτῶν. Ὡς δικαιολογητικός λόγος τῆς νοµοθετικῆς αὐτῆς ἐπιλογῆς ἀναφέρεται στήν αἰτιολογική ἔκθεση τοῦ νόµου (ἀλλά καί στήν ἀπόφαση) τό ὅτι τά θύµατα «εἶναι συχνά ἰδιαιτέρως εὐάλωτα καί διστάζουν νά κινήσουν δικαστικές διαδικασίες».

β΄ Ἡ ἀρχή «Κανένα ἔγκληµα, καµία ποινή χωρίς ὁρισµένο νόµο».

Ἡ ἀρχή αὐτή ἀφορᾶ τήν περιγραφή τῶν στοιχείων τοῦ ἐγκλήµατος καί τήν πρόβλεψη τῆς ποινῆς στόν Ποινικό Νόµο καί ἀξιώνει νά εἶναι αὐτός εἰδικά, ἀναλυτικά καί µέ σαφήνεια διατυπωµένος. Τό Σύνταγµα τῆς δίνει ἰδιαίτερη ἔµφαση, ἀφοῦ ἀπαιτεῖ ρητά νά ὁρίζει ὁ νόµος τά στοιχεῖα τῆς ἐγκληµατικῆς πράξης. Δικαίως, ἀφοῦ ἡ σηµασία της εἶναι καίρια γιά δύο λόγους: πρῶτον, διότι ἐπιτρέπει στόν πολίτη νά γνωρίζει ποιά ἀκριβῶς συµπεριφορά ἀπαιτεῖ ἀπό αὐτόν ἡ πολιτεία καί νά ρυθµίσει ἀναλόγως τή δράση του. Καί δεύτερον, διότι συνιστᾶ «ἀνάχωµα» ἐναντίον τῆς αὐθαίρετης ἄσκησης τῆς ποινικῆς ἐξουσίας τῆς Πολιτείας καί ἐγγυᾶται τήν προστασία τῶν ἀτοµικῶν ἐλευθεριῶν.

Ὅπως καί παραπάνω σηµειώσαµε, ἡ ΚΕΝΕ ἐντόπισε στό κείµενο τοῦ νόµου ἀρκετές συνταγµατικά µή ἀνεκτές ἀόριστες ἔννοιες. Μία ἀπό αὐτές εἶναι ἡ ἔννοια τοῦ µίσους («παροτρύνει, προκαλεῖ ἤ διεγείρει σέ πράξεις πού µποροῦν νά προκαλέσουν διακρίσεις, µῖσος ἤ βία»), ἀλλά καί ἡ ἔννοια τῆς θρησκείας («κατά προσώπου ἤ ὁµάδας προσώπων πού προσδιορίζονται µέ βάση… τή θρησκεία»). Η ΚΕΝΕ παρατηρεῖ ὅτι «οἱ ἔννοιες αὐτές πρέπει, εἴτε µέ συγκεκριµένους χωριστούς ὁρισµούς, ἤ στό ἴδιο περιεχόµενο τῶν διατάξεων νά ἀποσαφηνισθοῦν καί νά ἐξειδικευθοῦν ἤ νά ἀντικατασταθοῦν, ὥστε νά µήν ἐλλοχεύει κάθε φορά ὁ κίνδυνος νά παρερµηνευθοῦν καί νά ἐφαρµοσθοῦν σέ περιπτώσεις πού δέν ἦταν στούς σκοπούς οὔτε τῆς Ἀπόφασης, οὔτε τοῦ ἐσωτερικοῦ νοµοθέτη».

Ἀντίστοιχα γιά τίς ἔννοιες τοῦ «σεξουαλικοῦ προσανατολισµοῦ καί τῆς «ταὐτότητας φύλου» («κατά προσώπων ἤ ὁµάδας προσώπων πού προσδιορίζονται µέ βάση…τό σεξουαλικό προσανατολισµό, τήν ταὐτότητα φύλου…») σηµειώνει ὅτι «καί στήν περίπτωση αὐτή πρέπει νά ὑπάρξει ἐξειδίκευση τῶν ἐννοιῶν αὐτῶν, τουλάχιστον στήν αἰτιολογική ἔκθεση, γιατί ὑπάρχει σοβαρό ἐνδεχόµενο καί ἄλλες ὁµάδες ἀπό ἐκεῖνες πού πιθανόν θέλει νά προστατεύσει ἡ νοµοθετική παρέµβαση ἐπικαλούµενοι τό γενετήσιο (σεξουαλικό κατά τήν αἰτιολογική ἔκθεση καί τό νόµο) προσανατολισµό τους νά ἐπιδιώξουν τήν ἐφαρµογή τῆς διάταξης. Τό ἴδιο ἰσχύει καί ὡς πρός τήν ἀποσαφήνιση τῆς ἔννοιας τῆς “ταὐτότητας τοῦ φύλου”».

Μέ ἄλλα λόγια, στίς δύο τελευταῖες αὐτές παρατηρήσεις της ἡ ΚΕΝΕ ἐπισηµαίνει τόν κίνδυνο νά ὑπάρξει κατάχρηση τοῦ νόµου λόγω τῶν ἀόριστων ἐννοιῶν πού προαναφέρθηκαν. Ἡ κατάχρηση αὐτή θά ἔχει ὡς συνέπεια νά µπλεχτοῦν στά «γρανάζια» τοῦ µηχανισµοῦ ποινικῆς καταστολῆς πρόσωπα πού δέ θά ἔχουν διαπράξει κανένα ἔγκληµα. Νά στιγµατισθοῦν ἀδίκως τά πρόσωπα αὐτά ὡς ἐγκληµατίες καί νά στερηθοῦν ἀδίκως τήν προστατευόµενη ἀπό τό ἄρθρο 5 παρ. 3 τοῦ Συντάγµατος προσωπική τους ἐλευθερία. Ὁ νοµοθέτης καµία σηµασία δέν ἔδωσε στίς ἐπισηµάνσεις τῆς ΚΕΝΕ σχετικά µέ αὐτόν τόν τόσο σοβαρό κίνδυνο. Ὥστε λοιπόν ἡ Πολιτεία νοιάζεται µόνο γιά τά “ἰδιαίτερα εὐάλωτα” θύµατα τῶν ἐκδηλώσεων ρατσισµοῦ καί ξενοφοβίας! Ἀδιαφορεῖ προκλητικά γιά τούς πολῖτες πού κινδυνεύουν νά καταστοῦν εὐάλωτα θύµατα τῆς αὐταρχικῆς ἄσκησης τῆς ποινικῆς ἐξουσίας ἐκ µέρους της! Καί ἔχει τό θράσος νά ἀναφέρεται –στήν ἴδια µάλιστα τήν αἰτιολογική ἔκθεση τοῦ “ἀντιρατσιστικοῦ” νόµου- στά δικαιώµατα τῆς ἀνθρώπινης ἐλευθερίας καί ἀξιοπρέπειας καί στό συνταγµατικά κατοχυρωµένο σεβασµό καί τήν προστασία τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρώπου!

1. Δηµοσιευµένη ἠλεκτρονικά σέ http://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/PDF/?uri=CELEX:32008F0913&rid=1

2. Δηµοσιευµένο ἠλεκτρονικά σέ http://to-synoro.blogspot.com/2013/05/blog-post_2708.html

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ»  Ἀρ. Τεύχους 148 Δεκέμβριος 2014

Όταν η ειδησεογραφία ξυπνά την εν Χριστώ ελπίδα ...

«ἐπιτίθημι τήν χεῖρά μου ἐπί τόν δοῦλόν σου ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΝ»

(Μία φωτογραφία ἀπό τό μέλλον …)

Ἐν τοῖς Πατριαρχεῖοις  …

“Laetentur Caeli”

ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ, δοῦλος τῶν δούλων τοῦ Θεοῦ  :

«Εὐλόγησον, Δέσποτα, ἐμέ καί τήν Ἐκκλησία τῆς Ρώμης».

ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ, Ἀρχιερέας τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ :

«Βούλει, ἄνθρωπε, γενέσθαι ὀρθόδοξος καί ἀποτάσσῃ πᾶσι τοῖς αἰσχίστοις καί ἀλλοτρίοις δόγμασι τῶν Λατίνων;»

ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ, δοῦλος τῶν δούλων τοῦ Θεοῦ  :

«Ναί, Δέσποτα ἅγιε, ἐξ ὅλης μου τοῦτο ποιῶ τῆς ψυχῆς».

ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ, Ἀρχιερέας τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ:

«Ἀποστρέφῃ τελείως καί τάς συνάξεις τῶν Λατίνων ἐν ταῖς αὐτῶν Ἐκκλησίαις, ἤ καί αὐτῶν τῶν λατινοφρόνων, καί τούς τά ἄζυμα ἰουδαϊκῶς ἤ ἀπολλιναριστικῶς ταῦτα ἱερουργοῦντας, ὡς αἱρετικούς ;»

ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ, δοῦλος τῶν δούλων τοῦ Θεοῦ  :

«Ναί, Δέσποτα ἅγιε, ἐξ ὅλης μου τοῦτο ποιῶ τῆς ψυχῆς».

ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ, Ἀρχιερέας τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ:

«Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.  Ἐπί τῷ ὀνόματί σου, Κύριε, ὁ Θεός τῆς ἀληθείας, … ἐπιτίθημι τήν χεῖρά μου ἐπί τόν δοῦλόν σου ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΝ τόν καταξιωθέντα καταφυγεῖν ἐπί τό ἅγιον ὄνομά σου … Ἀπόστησον ἀπ’ αὐτοῦ τήν παλαιάν ἐκείνην πλάνην… Αὐτός, Δέσποτα, τόν δοῦλόν σου ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΝ, τόν ἐπιστρέφοντα ἐκ τῆς Λατινικῆς πλάνης πρός τήν ἀλήθειαν τοῦ Εὐαγγελίου σου  … πρόσδεξαι … συνάπτων αὐτόν καί ἐνῶν τοῖς ἀληθέσι δόγμασι τῆς ἁγίας σου καθολικῆς καί ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας … στερέωσον αὐτόν διαμένειν ἐν τῇ ὀρθοδόξῳ πίστει καί ὁμολογίᾳ σου … μή μνησθῇς τῶν ἀνομιῶν αὐτοῦ ^. κάθαρον αὐτοῦ τήν ψυχήν αἱρετικῆς ἀχλύος καί πάσης ἄλλης δυσσεβείας καί σύναψον αὐτόν δι’ ἡμῶν προστρέχοντα τῇ ὀρθοδόξῳ σου ποίμνῃ…».

Μ. ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΟΣ  τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου  :

            «Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ ἐλέους ζωῆς, εἰρήνης, ὑγείας, σωτηρίας καί ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ τοῦ ἀπεκδεχομένου τό παρά σου μέγα καί πλούσιον ἔλεος».

Ὤ!  τότε ! πραγματικά 

«Εὐφραινέσθωσαν οἱ οὐρανοί» - “Laetentur Caeli”   ΑΜΗΝ

Πάτρα 5.12.2014

γιά τήν ἀκρίβεια τῆς ἐν Χριστῷ ἐλπίδος

π. Ἀναστάσιος  Γκοτσόπουλος

τηλ. 6945-377621,  agotsopo@gmail.com

Ποῖος εἶναι ὁ ἅγιος

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 31-10-2014 (Κήρυγμα στόν Ἱ. Ν. Ἁγίων Ἀναργύρων Πενταπλάτανου Γιαννιτσῶν).

Η ελληνική γλώσσα είναι πρώτα δουλειά της Μάνας

Γράφει ο Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος

«Ναι, ίσια ίσια αυτό θέλουμε κι εμείς, να μπούμε στη χορεία των εθνών και στο δρόμο του πολιτισμού. Αλλά πώς να μπούμε και πως να προχωρήσουμε, αν όχι με τα δικά μας πόδια; Πώς θα μας αγκαλιάσουν τα άλλα έθνη, αν δεν έχουμε δικιά μας αξία, για να συμβάλουμε κι εμείς στο γενικό καλό; Κι από πού θα τη βγάλουμε αυτή την αξία, αν δεν εκμεταλλευτούμε τον φυσικό πλούτο της χώρας μας και δεν καλλιεργήσουμε τους υλικούς και πνευματικούς θησαυρούς μας; Να ξεριζώσουμε λοιπόν τ’ αμπέλια και τις ελιές για να φυτέψουμε καφέδες και μπανάνες; Κάθε τόπος έχει και τον τρόπο που προκόβει, καλλιεργώντας εκείνο που προσφέρεται στην ζωή του. Γιατί τότε αναπτύσσει τον πλούτο τον δικόνε του, υλικό και πνευματικό και αποκτά δύναμη και λευτεριά, που μόνον αυτή προκόβει τους λαούς». Το προηγηθέν κείμενο δεν είναι κάποιου εκπροσώπου της «αντίδρασης» ή της πάλαι ποτέ επαράτου, αλλά του ποιητή Βασίλη Ρώτα, ο οποίος πολέμησε και τραυματίστηκε στην ένδοξη μάχη του Κιλκίς. Υπήρξε κομμουνιστής, αριστερός, αλλά δεν του έλειπε η φιλοπατρία και το σέβας στην εθνική μας παράδοση. Είμαι σίγουρος πως αν το διαβάσει κάποιος νέος «κουκουές» το κείμενο αυτό, χωρίς να του αποκαλύψεις την ταυτότητα του συγγραφέα, θα το κατατάξει στα εθνικιστικά. Αλλά «ήταν τότε που οι άνθρωποι έζων δι’ εν έπαινον και πέθαινον δι’ ένα τραγούδι» όπως έλεγε ο Ανδρέας Καρκαβίτσας.

Έχουμε το πιο πλούσιο και όμορφο μεταλλείο. Το κελάρι του πατρογονικού μας σπιτιού είναι γεμάτο από τα καλούδια της εξαίσιας παράδοσής μας, χάσαμε όμως το κλειδί και ωσάν τον Άσωτο της παραβολής λιμοκτονούμε «εις χώραν μακράν» και εσθίομεν, τρώμε τα ξυλοκέρατα, τις γουρουνοτροφές των Φράγκων. Και βρεθήκαμε-ποιοί; εμείς οι Έλληνες- εκτός της ιστορίας.

 Έρχονται μάνες στο σχολείο και εκφράζουν την αγωνία τους για την υστέρηση, την σχεδόν αδυναμία να εκφραστούν γραπτώς τα παιδιά τους, οι μαθητές μας. Έχουν δίκιο, έτσι είναι τα πράγματα. Τις πταίει, όμως;

Απαντώ δανειζόμενος λόγια του Σπύρου Μελά, ο οποίος σε κείμενο γραμμένο το 1950, όταν ακόμη οι μάνες δεν είχαν «εξευρωπαϊστεί» και το γάλα τους δεν είχε ξινίσει.

«Αλλά παιδεία θα ειπεί γλώσσα. Και η ελληνική γλώσσα είναι πρώτα δουλειά της Μάνας. Οι μαστοί της είναι τρεις. Οι δύο για το γάλα και ο τρίτος το στόμα της, η λαλιά της, η γνήσια και άδολη πηγή της γλώσσας. Αγράμματη, αμόρφωτη, πες ό,τι θέλεις. Είναι όμως κεφαλάρι αστείρευτο βαθύτατης και φυσικής σοφίας. Στις λέξεις που πέφτουν από τα χείλη της, με την ησυχία και την ομορφιά του σταλαχτίτη, στο τρυφερό αυτί του παιδιού, γενεές γενεών έχουν κλείσει νόηση και αίσθημα, πείρα και Ιστορία-όλη την ουσία της ζωής τους. Έτσι δίνει στο νήπιο, που το κρατά στην αγκαλιά της η μάνα, μαζί με το γάλα και την πρώτη παιδεία. Γιατί παιδεία δεν είναι μονάχα το απόσταγμα μνημείων του γραπτού λόγου. Αυτή έρχεται πολύ αργότερα, και είναι θυγατέρα μιας άλλης, παμπάλαιης και άγραφτης παιδείας, που οι ρίζες της χάνονται στα βάθη των αιώνων, μιας σοφίας που μιλεί με το παραμύθι, το τραγούδι και το νανούρισμα...». (Β.Περσείδη, «Το εθνικό μας τραγούδι», σελ. 140-141, Αθήνα 1983).

Ποια μάνα σήμερα μεταβιβάζει με το στόμα της, στο παιδί της, την μακραίωνη παράδοση του λαού μας; Ποιά το νανουρίζει; (Τα τρισάθλια βιβλία Γλώσσας, όπως έχω γράψει, ζητούν από τα παιδιά να γράψουν ένα νανούρισμα για χταπόδια, στο Ανθολόγιο Γ’-Δ’ Δημοτικού).

Πριν ανοίξουμε τα πορτοπαράθυρα των σπιτιών μας και εισβάλλουν οι αναθυμιάσεις του ευρωπαϊκού, «δυτικού μοντέλου αγωγής», οι Μάνες κατηχούσαν τα παιδιά τους στο σπίτι. Τους πρόσφεραν μαθήματα πατριδογνωσίας και αγωγή αγιότητας.

Προσφεύγω και πάλι στο «κελάρι». Σε κείμενο της απροσπέλαστης Γαλάτειας Σουρέλη. (Συμβουλεύω να αγοράζουν οι γονείς τα βιβλία της, είναι το καλύτερο δώρο για τα παιδιά τους, ν’ αφήσουν τα «κινητά» δηλητήρια).

«…Αγωγή αγιότητας γινόταν και με τον λαϊκό κατηχητικό λόγο, που μάθαιναν οι μανάδες στα παιδιά τους:

Ένας είναι ο Κύριος, δεύτερη είναι η Παναγιά, τρίτος είναι ο Πρόδρομος, τέσσερα τα Ευαγγέλια, πέντε οι Παρθένες, έξι τα εξαπτέρυγα, επτά είναι τα μυστήρια, οκτώ το οκτωήχι, εννιά είναι τα τάγματα, δέκα είναι οι εντολές, έντεκα τα εωθινά, δώδεκα οι Απόστολοι.

Όλα αυτά τα μάθαιναν οι μανάδες στα παιδιά τους ψέλνοντάς τα.

Και το παιδομάνι-τότε οι άνθρωποι κάνανε πολλά παιδιά-κατέβαζε αυτήν την πρόσθεση και την έκανε αφαίρεση:

Δώδεκα οι Απόστολοι, έντεκα τα εωθινά, δέκα είναι οι εντολές.... ένας είναι ο Κύριος!

Αγωγή, ακόμα, γινόταν και με το νανούρισμα: Στο πάπλωμα σου κέντησα αετούς να σε στολίζουν/σου κέντησα μια Παναγιά, στ’ αχνό προσκέφαλό σου/κι ακόμα την Αγιά-Σοφιά να’ χεις στο μαγουλό σου.

Αγωγή γινόταν και με την ευχή: Η Παναγιά μαζί σου, που περιέχει ολόκληρη την ορθόδοξη παράδοση!

Ποιο παιδί φεύγει σήμερα για το σχολείο του και κάποιος βρίσκεται πίσω του να το σταυρώσει και να του πει: να ‘χεις την ευχή μου, η Παναγιά μαζί σου; Ακόμα και από την ευχή μας έχουμε στερήσει τα παιδιά μας». («Αγιότητα, ένα λησμονημένο όραμα», συλλογικό έργο, σελ. 218, εκδ. «Ακρίτας»).

Κανένας κατακτητής δεν μπόρεσε να καταστρέψει την ψυχική μας έκφραση και τον ελληνισμό μας. Ξέβαφαν και ξεθώριαζαν, γιατί έστεκαν στα σπίτια, φρουροί ακοίμητοι, οι Μάνες οι Ρωμηές, που μοσχοβολούσαν σαν το Τίμιο Ξύλο.

«Απ’ όλα τα λαλούμενα κάλλιο λαλεί η καμπάνα/κι απ’ όλα τα μυρωδικά κάλλιο μυρίζει η μάνα».

Τώρα στα σπίτια δεν ακούγεται το μυρίπνοο στόμα της Μάνας, αλλά το δυσώδες και ρυπαρό στόμα της τηλεόρασης. Τα  σκύβαλα της τηλοψίας πήραν τη θέση της. Το γάλα της, το άδολο και γνήσιο, αντικαταστάθηκε από τα φαρμάκια της κάθε ξιπασμένης σαχλαμάρας. Και αγρίεψαν τα παιδιά, δεν είναι γαλήνια. (Θυμίζω ότι οι λέξεις γαλήνη-γαληνεύω μάλλον προέρχονται, ετυμολογικώς, από το γάλα. Το γάλα γαληνεύει το πεινασμένο βρέφος και νήπιο).

Το ζούμε αυτό μες στην τάξη. Έχω χρόνια να ακούσω μαθητή μου, όταν μεταφέρει εξωσχολικές γνώσεις, να πει «μου είπε, μου διηγήθηκε ο μπαμπάς μου, η μαμά μου ή η γιαγιά μου».

Όλοι ξεκινούν με την εξής στερεότυπη φράση: «Κύριε, είδα στην τηλεόραση ή στο διαδίκτυο». (Χάσαμε και τις γιαγιάδες! Βλέπουν, με τα δύσμοιρα εγγονάκια τους, τις τουρκοσειρές ή τις ημέτερες που «παιδαγωγούν» στην ευτέλεια, την διαφθορά και την ασέλγεια).

Αγαπούν τα παιδιά τους και οι σημερινές μητέρες, θυσιάζονται γι’ αυτά, αλλά έχασαν την πυξίδα, εκτροχιάστηκαν, όπως όλοι μας.

Όπως λέω και στις μάνες που έρχονται να ρωτήσουν για την πρόοδο των παιδιών τους,  για να βρουν την περπατησιά τους, ας αρχίσουν μ’ αυτό που έκαναν οι γιαγιάδες τους, «όταν τις έβρισκε το κακό και θόλωνε ο νους τους». (Ελύτης):

«Ω Παναγιά μου, Δέσποινα και του Χριστού μητέρα/σε σένα παραδίνομαι, νύχτα και την ημέρα,/κι όντες κοντύνει η γλώσσα μου και θαμπωθεί το φως μου/τότε κυρά μου Παναγιά, να στέκεις βοηθός μου».