Δεν συγκλονίζεται λοιπόν η Ιεραρχία μας;

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου., Πρ. Ιερού Ναού Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης Πειραιώς.

Με πόνο και οδύνη γράφονται οι γραμμές, που ακολουθούν.Δεν έχουμε την πρόθεση να ασκήσουμε κριτική και έλεγχο προς τους Ιεράρχες μας στο σύντομο αυτό σχόλιό μας, ποιοί άλλωστε είμαστε εμείς; Μόνο μια έκκληση προς την Ιεραρχία μας ας θεωρηθούν, όσα επακολουθούν, μιά κραυγή πόνου και αγωνίας ενός τελευταίου και αναξίου κληρικού της πολύπαθης πατρίδος μας.

Ένα πολύ σημαντικό ερώτημα έθεσε ο Κύριος προς τους μαθητάς του και ιδιαίτερα σήμερα προς όλους μας: «Πλήν ο Υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γής;» (Λουκ.18,8). Όταν ο Υιός του ανθρώπου έλθει κατά την Δευτέρα του Παρουσία, για να κρίνη τον κόσμο θα εύρη άραγε επί της γής ανθρώπους, που θα κρατούν και θα ομολογούν την Ορθόδοξη πίστη ανόθευτη και απαραχάρακτη από κάθε αίρεση και πλάνη; Και ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος σ’ ένα λόγο του στην Δευτέρα Παρουσία, προσθέτει: «Ουαί τοις μιαίνουσι την αγίαν πίστιν ή τοις αιρετικοίς συγκαταβαίνουσιν».[1]

Αλλοίμονο σ’ εκείνους που μολύνουν την αγία πίστη με αιρέσεις, ή συγκαταβαίνουν στους αιρετικούς. Το παρά πάνω ερώτημα του Κυρίου καθώς και τον λόγο του οσίουΕφραίμ νομίζω, ότι συνεχώς θα πρέπει να έχουμε προ οφθαλμών εμείς οι κληρικοί, ιδιαιτέρως όμως οι Ιεράρχες μας, που είναι οι κατ’ εξοχήν υπεύθυνοι για την καταπολέμηση και εξουδετέρωση των αιρέσεων. Θα πρέπει να αποτελούν αφορμή αυτοκριτικής, ένα καθρέφτη, μέσα στον οποίον θα καθρεφτίζουμε συνεχώς την πορεία της ποιμαντικής μας διακονίας, εάν και κατά πόσον μιμούμεθα και ακολουθούμε την ζωή και την διαγωγή των αγίων και θεο- φόρων Πατέρων μας, στους αγώνες και τις θυσίες που εκείνοι έκαναν, για να καταπολεμήσουν τις αιρέσεις της εποχής των και να διαφυλάξουν ανόθευτη την Ορθόδοξη πίστη. Την πίστη δηλαδή αυτή, την οποία με καύχηση,φορώντας τα επίσημα άμφιά μας μέσα σε μια πανηγυρική ατμόσφαιρα, ομολογήσαμε πριν από λίγες ημέρες την Κυριακή της Ορθοδοξίας:  «Οι Προφήται ως είδον, οι απόστολοι ως εδίδαξαν, η Εκκλησία ως παρέλαβεν, οι διδάσκαλοι ως εδογμάτισαν, η Οικουμένη ως συμπεφρόνηκεν, η Χάρις ως έλαμψεν, η αλήθεια ως αποδέδεικται, το ψεύ- δος ως απελήλαται, η σοφία ως επαρρησιάσατο, ο Χριστός ως εβράβευσεν, ούτω φρονούμεν, ούτω λαλούμεν, ούτω κηρρύσωμεν…». Εκείνοι για να διαφυλάξουν αυτή την πίστη θυσίασαν θέσεις και εκκλησιαστικά αξιώματα, μητροπολιτικούς και πατριαρχικούς θρόνους, υπέστησαν εξορίες, διωγμούς, φυλακίσεις,βασανιστήρια, ή ακόμη θυσίασαν και την ίδια την ζωή τους.

Εκείνοι τότε έπραξαν το χρέος τους. Εμείς άραγε σήμερα πράττουμε το χρέος μας; Μιμούμεθα το παράδειγμά τους απέναντι στη σύγχρονη παναίρεση του Οικουμενισμού, την φοβερότερη εκκλησιολογική αίρεση όλων των εποχών, την φοβερή αυτή θύελλα, που έχει σαρώσει τα πάντα, μη υπαρχόντων ικανών αντιστάσεων και απειλεί να κατεδαφίσει τα πάντα;  Ή μήπως καθ’ όν χρόνον το σκάφος της Εκκλησί ας κλυδωνίζεται επικίνδυνα, καθ’ ον χρόνον η θύελλα μαίνεται, καθ’ όν χρόνον η αίρεση επεκτείνεται καλπάζοντας, εμείς κοιμώμαστε αμέριμνοι, (εκτός βέβαια ελαχίστων εξαιρέσεων), μεριμνούμε και τυρβάζουμε περί πολλά επουσιώδη και δευ- τερεύοντα και παραθεωρούμε το πρώτο και αναγκαιότερο «ου εστί χρεία», δηλαδή την αποτελεσματική καταπολέμηση και εξουδετέρωση της αιρέσεως με την επίσημη συνοδική καταδίκη της,αλλά και εκείνων που  την προωθούν;Δεν θα σχολιάσωτα πλείστα όσααντορθόδοξα και βλάσφημα, σωρηδόν και επί καθη- μερινής βάσεως λέγονται και πράττονται επισήμως και γυμνή τη κεφαλή από την πλευρά των Οικουμενιστών,  για τα οποία θα ήταν αρκετό και ένα μόνον από αυτά να προκαλέση την οργή και την αγανάκτηση των αγίων Πατέρων μας, αν ζούσαν σήμερα στην εποχή μας!Ναί, ας μην αμφιβάλουμε,Σεβασμιώτατοι αρχιερείς,  ότι αν ζούσαν σήμερα οι άγιοι Πατέρες μας, προ πολλού θα είχαν συγκροτήσει, όχι μία και δύο, αλλά πολλές Συνόδους, στις οποίες θα είχαν καταδικάσει την παναίρεση αυτή και τα παρακλάδια της, καθώς και εκείνους που την εκφράζουν. Εγώ θα επισημάνω μια άλλη πλευρά του θέματος, εξ’ίσου σημαντική και αξία,νομίζω, πολλής προσοχής. Το γεγονός δηλαδή, ότι ο πιστός λαός του Θεού και ικανός αριθμός ακαδημαϊκών διδασκάλων της Θεολογίας καθώς και μοναστικών αδελφοτήτων, έχουν ήδη αφυπνισθή και κινητοποιηθή εδώ και δεκαετίες και αγωνί-ζονται με όλες τις δυνάμεις των κατά της αιρέσεως. Θα παραθέσω ελάχιστα μόνον γεγονότα της τελευταίας δεκαετίας, γεγονότα ιστορικής σημασίας, τα οποία μαρτυρούν την αγωνία του πιστού λαού του Θεού. Γεγονότα, τα οποία θα έπρεπε να αφυπνίσουν και να κινητοποιήσουν έστω και τώρα, να συγκλονίσουν κυριολεκτικά την Ιεραρχία μας και να την θέσουν πρό των ευθυνών της.

Τον Σεπτέμβριο του 2004 διοργάνωσε το τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. και η «Εταιρεία Ορθοδόξων Σπουδών» μεγάλο (πενταήμερο) Διορθόδοξο Επιστημονικό Συνέδριο στην αίθουσα τελετών του Α.Π.Θ. με τίτλο: «Οικουμενισμός, Γένεση, Προσδοκίες, Διαψεύσεις». Οι 57 εισηγήσεις των εκλεκτών ομιλητών του Συνεδρίου, μάς έδωσαν μιάπανο- ραμική εικόνα της αιρέσεως με όλες τις πλευρές και τις πτυχές της και με όλα τα διαδοχικά στάδια εξελίξεώς της, από την γένεσή της μέχρι των ημερών μας. Τα πολύτιμα συμπεράσματα και πορίσματα καθώς και τα Πρακτικά του Συνεδρίου έχουν εκδοθή σε ένα μεγάλο δίτομο έργο (1030 σελίδων) από τις εκδόσεις «Θεο- δρομία» το 2008. Ωστόσο το ιστορικό αυτό γεγονός, το οποίο έχει ήδη καταγραφή στην νεότερη εκκλησιαστική μας ιστορία, δυστυχώς δεν έφερε το αναμενόμενο αποτέλεσμα στην Ιεραρχία μας. Διότι ενώ θα έπρεπε κυριολεκτικά να συγκλονίση τους Ιεράρχες μας, να τους προβληματίση και να τους πείση να ασχοληθούν επί τέλους συνοδικά και να πάρουν θέση απέναντι στην αίρεση, αυτοί το προσπέρασαν αδιάφοροι. Όπως με λύπη και απογοήτευση σημειώνει ο Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. πρωτ. π. Θεόδωρος Ζήσης στα προλεγόμενα των Πρακτικών: «Λυπούμαστε, γιατί η δυνατή φωνή του Συνεδρίου, που ακούστηκε τον Σεπτέμβριο του 2004 στην Θεσσαλονίκη, ενώ έφθασε στα αυτιά των εκκλησιαστι- κών ηγετών, δεν επέδρασε θετικά στο νου και στις καρδιές τους, ώστε να αλλάξουν την καταστροφική οικουμενιστική τους πορεία. Εξακολουθούν προκλητικά να συγχρωτίζονται και να συμπροσεύχονται με τους αιρετικούς, να τους εγκωμιάζουν και να τους ευλογούν μέσα σε Ορθόδοξους ναούς, να συνθέτουν ακόμη και εκκλησιαστικούς ύμνους, για να τους τιμήσουν, με θεολογικά δε κείμενα και δηλώ- σεις, αλλά και με την συγκρητιστική ασεβή συμπεριφορά τους, να αθετούν και να προσβάλλουν τα δόγματα και τους Ιερούς Κανόνες, τους οποίους όμως μετά ζήλου και αυστηρότητος επικαλούνται και εφαρμόζουν, για να στηρίξουν θρόνους και δικαιοδοσίες, ή για να τιμωρήσουν ζηλωτάς και ομολογητάς κληρικούς, μοναχούς και λαϊκους»[2].

Ένα άλλο σημαντικότατο γεγονός, που αποτελεί εξ’ ίσου μεγάλο σταθμό στην ιστορία του αντιαιρετικού αγώνοςκατά του Οικουμενισμού, αποτελεί η έκδοση και κυκλοφόρηση του κειμένου «Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού», που συνέταξε η «Σύναξη Ορθοδόξων Κληρικών και Μοναχών» το 2009. Το κείμενοαυ- το δημοσιεύθηκε στον «Ορθόδοξο Τύπο», σε διάφορες ιστοσελίδες του διαδικτύου και στην «Θεοδρομία», μεταφράσθηκε στην Αγγλική,Σερβική και Ρουμανική, τυπώθηκε σε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα και μοιράσθηκε δωρεάν στον ελληνικό λαό, ο οποίος έσπευσε όχι απλώς πρόθυμα, αλλά με ενθουσιασμό και με αισθήματα ανακουφίσεως να προσυπογράψη το περιεχόμενό της. Κυριολεκτικά το Ορθόδοξο πλήρωμα αγκάλιασε το ομολογητικό αυτό κείμενο, όπως αγκάλιασε στο γνωστό θαύμα η Αγία Ευφημία τον τόμο των Ορθοδόξων Πατέρων της Δ´ εν Χαλκηδόνι Οικουμενικής Συνόδου και πέταξε στα πόδια της τον τόμο των Μονοφυσιτών. «Λίαν ηύφρανε τους Ορθοδόξους και κατήσχυνε τους κακοδόξους».Δεν ευφράνθηκανόμως οι του Φαναρίου και οι οικουμενιστικοί κύκλοι της ελλαδικής Εκκλη- σίαςαπό την «Ομολογία», αλλά ενοχλήθηκαν, εστενοχωρήθηκαν, καταισχύνθηκαν. Την «Ομολογία» υπέγραψαν περίπου 25.000 κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί, πολλοί ηγούμενοι αγιορειτικών Μονών, πολλοί αρχιμανδρίτεςηγούμενοι Ιερών Μονών, πρωτοπρεσβύτεροι, ιερομόναχοι, πρεσβύτεροι, διάκονοι, μοναχοί, μοναχές, θεολόγοι κ.ά. Δυστυχώς από τους επισκόπους της ελλαδικής Εκκλησίας μόνον τρεις μαχητές και ομολογητές Ιεράρχες,μπροστάρηδες στον αντιαιρετικό αγώνα υπέ- γραψαν,οι Σεβασμιώτατοι Πειραιώς κ. Σεραφείμ, Αιτωλοακαρνανίας κ. Κοσμάς και Κυθήρων κ. Σεραφείμ. Με την υπογραφή τους οι παρά πάνω Ιεράρχες ταυτόχρονα επεσήμαναν την ανάγκη Συνοδικής καταδίκης του Οικουμενισμού. Δυστυχώς και πάλι η Ιεραρχία μας εκώφευσε στην κραυγή αγωνίας του κλήρου και του πιστού λαού του Θεού. Και ενώ τόσος θόρυβος έγινε και συνεχίζει να γίνεται γύρω από την αίρεση,τόσα άρθρα εγράφησαν, ημερίδες διοργανώθηκαν, βιβλία εκδόθηκαν κ.λ.π.,η Ιεραρχία μας αρνείται πεισματικά να ασχοληθή Συνοδικά και να καταδικάση την αίρεση.Μόνο ένα σύντομο ανακοινωθέν περιορίσθηκε να εκδώση στην πέμπτη τακτική Συνεδρία της στις 16 Οκτωβρίου 2009, στην οποία συζήτησε το θέμα του Διάλογου με τους Παπικούς (για πρώτη φορά μετά 30 σχεδόν χρόνια Διαλόγου)  και την «Ομολογία Πίστεως», πιεζόμενη από τα γεγονότα και ιδίως από επιστολή, που απέστειλε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κ. Ιερώνυμο, στην οποία ο Πατριάρχης μέμφεται με πολύ σοβαρές εκφράσεις την προσυπογραφή της Ομολογίας από πολλούς Αρχιερείς, ηγουμένους, κληρικούς και λαϊκούς της Εκκλησίας της Ελλάδος. Μεταξύ άλλων ο Πατριάρχης «συνοδική διαγνώμη» εκφράζει «τον έντονονπροβληματισμόν του Οικουμενικού Πατριαρχείου» και καταγγέλλει την «Ομολογία Πίστεως» ότι «παραπλανά μέρος του πιστού λαού», οδηγεί σε «σχίσμα» όχι μόνο τους πιστούς, αλλά και την ίδια την Ιεραρχία και επιπλέον δημιουργεί προβλήματα στη επικοινωνία της Εκκλησίας της Ελλάδος με τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες! Ο Οικουμενικός κατακλύει την επι- στολή του με την πρόσκληση στην Ιεραρχία «το ταχύτερον δυνατόν λάβη επισήμως θέσιν» και να καταδικάσει την «Ομολογία» και τους κληρικούς, που την υπέγραψαν «αναλογιζομένη τον κίνδυνον, τον οποίο εγκυμονεί διά την ενότητα της Εκκλησίας η επιδεικνυμένη ανοχή ή, ως αποδείκνυται, και υπό τινων εκ των επισκόπων αυτής ενθάρρυνσις, τοιούτων διχαστικών ενεργειών».Στην ανακοίνωσή της η Ιεραρχία έσπευσε να καθησυχάση τον λαό,(ουσιαστικά έκλεισε το θέμα), ότι «οι Ιεράρχες είναι φύλακες της Ορθοδόξου Παραδόσεως, όπως ομολόγησαν κατά την εις επί- σκοπον χειροτονία τους» το δε κείμενο «Ομολογία Πίστεως» εχαρακτήρισε«ως εκ περισσού».

Θα κλείσω (παραλείποντας πολλά άλλα για να μην μακρύνω τον λόγο), με ένα τρίτο πολύ θλιβερό και εξ’ ίσου συγκλονιστικό γεγονός. Γεγονός, το οποίο θα έπρε- πε τουλάχιστον αυτή τη φορά να αφυπνίση και να προβληματίση επί τέλους την Ιεραρχία μας. Πρόκειται για την αποτείχιση ικανού αριθμού, λαϊκών κυρίως, πι- στών, οι οποίοι με δήλωσή τους εγνωστοποίησαν την Κυριακή της Ορθοδοξίας του 2011 την αποτείχισή τους «από τους αιρετίζοντες επισκόπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας», εξ’ αιτίας και πάλιν του Οικουμενισμού. Όπως γράφουν στην δήλωσή τους: «Η παναίρεση (κατά τον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς) του Οικουμενισμού είναι μια κατάσταση υπαρκτή, που οι επίσκοποί μας αρνούνται να εξετάσουν και να καταδικάσουν συνοδικά. Είναι πρωτοφανές γεγονός στην δισχιλιετή ζωή της Εκκλησίας, η Ιεραρχία να σιωπά εν καιρώ αιρέσεωςκαι να συμπορεύεται δεκαετίες με την αίρεση.Ως φυσική συνέπεια έρχεται η ραγδαία επικράτηση του Οικουμενισμού, η οποία αλλοιώνει τα Ορθόδοξα αισθητήρια του λαού, διαγράφοντας από τις συνει- δήσεις των χριστιανών-διά καθημερινών λόγων και πράξεών της-την Ορθόδοξη πα- ράδοση και εισάγοντας «νέα» δήθεν «οδό σωτηρίας», διάφορη από εκείνη των αγίων…Γνωστοποιούμε λοιπόν την απόφασήμας, να αποτειχιστούμε από τους κατά τόπους αιρετίζοντες επισκόπους και να μην έχουμε εκκλησιαστική κοινωνία μαζί τους, έως ότου καταδικάσουν Συνοδικά με λόγια και με έργα την αίρεση του Οικουμενισμού και τους αιρετικούς,που την υπηρετούν και την προωθούν».[3]Δεν πονά λοιπόν και δεν οδύρεται η Ιεραρχία μας πρό αυτού του τραγικού φαινομένου, δεν σπαράσσεται να βλέπη τα λογικά της πρόβατα να αποσχίζονται και να αποχωρίζονται από την μάνδρα της, σκανδαλιζόμενα από την στάση της; Πως προσπερνά το οδυνηρό και συγκλονιστικό αυτό γεγονός, σφυρίζοντας αδιάφορα;Πωςαμελεί να πράξη το καθήκον της, το οποίον ας σημειωθή, προβλέπεται από τους ίδιους τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας; Συγκεκριμένα ο 37ος Αποστολικός Κανών λέγει τα εξής: «Δεύτερον τοῦἔτους Σύνοδος γινέσθω τῶν ἐπισκόπων καὶ ἀνακρινέτω σαν ἀλλήλως τὰ δόγματα τῆς εὐσεβείας καὶ τὰς ἐμπιπτούσας ἐκκλησιαστικάς ἀντιλογίας διαλυέτωσαν…».[4] Δηλαδή δύο φορές τον χρόνο να συγ- κροτείται Σύνοδος σε επίπεδο τοπικών Εκκλησιών,και να γίνεται λεπτομερής ανάκρισις και εξέτασις μεταξύ των επισκόπων, των δογμάτων της πίστεως, έτσι ώστε να διαλύονται οι μεταξύ αυτών τυχόν παρουσιαζόμενες εκκλησιαστικές αντιλογίες, προκειμένου να διαφυλάσσεται η ειρήνη και η ενότητα της πίστεως. Εάν λοιπόν για απλές εκκλησιαστικές αντιλογίες προβλέπει ο Κανόνας Σύνοδο, σκεφθείτε τι θα προέβλεπαν οι συντάκτες του Κανόνος αυτού προκειμένου περί της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, η οποία χρονίζει εδώ και πολλές δεκαετίες. Η εν ΚΠόλειΣύνοδος του 1836 επί των αειμνήστων Πατριαρχών ΚΠόλεως Γρηγορίου ΣΤ΄ και Ιεροσολύμων Αθανασίου με συνοδική της απόφαση ορίζει τα εξής σχετικά με το θέμα αυτό: «Ταύτα εισίν [τα αντιαιρετικά μέτρα], άπερ εντόνως διορίζομεν εις τους αρχιερείς, τους υπό τω καθ’ ημάς αγιωτάτω, πατριαρχικώ, αποστολικώ, και οικουμενικώ θρόνω υποκειμένους, εντελλόμενοι εκκλησιαστικώς, ίνα επιμελώς και αγρύπνωςεκτελεσθώσι, θεωρούντες ως έγκλημα καθοσιώσεως πάσαν περί τα τοιαύτα αμέλειαν ή αδιαφορίαν.Πολλώ δή μάλλον ο τοιούτος αρχιερεύς δεν θέλει αποφύγει την οργήν του Θεού και της Εκκλησίας, ως αμελών των ουσιωδεστέρων χρεών της ποιμαντορίας και γινόμενος εκουσίως και αναπολογήτως ένοχος της φθοράς της Ορθοδοξίας και του έθνους και της απωλείας του ποιμνίου του».[5]Ο δε Μέγας Αθανάσιος προσθέτει: «…οὐδὲ πρέπει προκρίνεσθαι πράγματος ἐξέτασιντῆςπερὶ πίστεως ἐξετάσεως. Χρὴγὰρ πρώτον πάσαν περὶ τῆς πίστεως διαφωνίαν ἐκκόπτεσθαι καὶ τότε τὴν περὶ τῶν πραγμάτων ἔρευναν ποιεῖσθαι».[6]Δηλαδή εδώ ο άγιος θεωρεί τα θέματα της πίστεως ως θέματα πρώτης προτεραιότητος, των οποίων η εξέτασις και επίλυσις θα πρέπει απαραιτήτως, να προηγείται οποιουδήποτε άλλου ζητήματος.

Κατόπιν των ανωτέρω αμείλικτο τίθεται το ερώτημα: Ποιά άραγε απολογία θα δώσουμε,Σεβασμιώτατοι αρχιερείς, την ημέρα της κρίσεως προ του φοβερού βήματος του Χριστού για την αμέλειά μας αυτή; Τι έχουμε να φοβηθούμε; Μήπως μας καθαιρέσουν κάποια εκκλησιαστικά ρετιρέ; Τιμή και καύχημά μας, γιατί έτσι αξιωνόμαστε, να μιμηθούμε έστω και  στο ελάχιστο τους αγίους Πατέρες μας. Ανά- δειξε Κύριε στους εσχάτους καιρούς,που μας επεφύλαξες να ζήσουμε, αξίους και αγίους και ομολογητές Ιεράρχες προς καταισχύνην της πλάνης και δόξαν της αγίας Σου Εκκλησίας, «ην περιεποιήσω διά του ιδίου Σου αίματος». Αμήν.

---

[1] Αγίου Εφραίμ του Σύρου, Λόγος εις την ΔευτέρανΠαρουσίαντου Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, εν: Οσίου Εφραίμ του Σύρου Έργα, τομ Δ΄, Εκδ. «Το περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1992,σελ.26.

[2]Πρωτ. π. Θεοδώρου Ζήση, Εισαγωγικά προλεγόμενα, εν: «Οικουμενισμός, Γένεση, προσδοκίες διαψεύσεις», Πρακτικά Διορθοδόξου Επιστημονικού Συνεδρίου, Εκδ. «Θεοδρομία», τομ΄. Α΄, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 12.

[3]«Η αποτείχιση Ορθοδόξων πιστών από τους αιρετίζοντες επισκόπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας και δήλωση αποτειχίσεως», Μάρτιος 2011, σελ.5,9.

[4]Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Πηδάλιον,Εκδ. Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 1991, σελ.41.

[5]Της εν Κωνσταντινουπόλει Συνόδου του 1836 εγκύκλιος κατά των Διαμαρτυρομένων Ιεραποστόλων & 8 εν: Ιω. Ρωμανίδου, «Ορθόδοξος  και Βατικάνειος Συμφωνία περί Ουνίας, Balamand, Λίβανος 1993», σελ. 525.

[6] ΕΠΕ 9,284

aktines

Ανακοίνωση-φωτιά Σεραφείμ κατά του Α.Σαμαρά για την πολιτική του απέναντι στην Τουρκία!

Σφοδρή επίθεση με ισχυρότατα επιχειρήματα κατά της κυβέρνησης και του πρωθυπουρογύ Α.Σαμαρά για την πολιτική που ακολουθεί απέναντι στις διεκδικήσεις της Τουρκίας εξεπέλυσε ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ με αφορμή τις δηλώσεις του δημάρχου της Αθήνας Γ.Καμίνη που δήλωσε ότι θέλει 14+1 τζαμιά στην Αθήνα.

Πρακτικά τον κατηγορεί τον Α.Σαμαρά για πολιτική μειοδοσίας και υποχωρητικότητας απέναντι στον Ρ.Τ.Ερντογάν...
Οι τοποθετήσεις του λαοφιλούς ιεράρχη πραγματικά "καίνε": Εἶναι θλιβερό τό γεγονός ὁ Πρωθυπουργός τῆς Χώρας μετά τόν χυδαῖο ἐμπαιγμό του ἀπό τόν Τοῦρκο ὁμόλογό του, ὁ ὁποῖος κατά τήν μαρτυρία τοῦ Πρεσβευτοῦ τῆς Ἀρμενίας στήν Ἑλβετία γνωστοῦ τραγουδιστή Σάρλ Ἀζναβούρ «μισεῖ θανάσιμα Ἕλληνες καί Ἀρμενίους» ἀμέσως μόλις ἐπέστρεψε ἀπό τήν κοινή συνεδρίαση καί κοινοποιήθηκε στά Ἡνωμένα Ἔθνη ἡ ρηματική διακοίνωση τῆς Τουρκίας, ὅτι ἡ Ἑλλάς ψεύδεται ἀσύστολα καί δῆθεν παραβιάζει τό διεθνές δίκαιο καί ὅτι τά νησιά της δέν ἔχουν ὑφαλοκρηπίδα, ἔσπευσε διά τοῦ ἁρμοδίου Ὑπουργοῦ Ἀνάπτυξης νά ἀναρτήση στήν «Διαύγεια» τήν δημοπράτηση κατασκευῆς τοῦ Τεμένους.
Παρά τό γεγονός ὅτι ἐξεδικάσθη ἐνώπιον τῆς Ὁλομελείας τοῦ ΣτΕ αἴτησις ἀκυρώσεως καί ἀναμένεται ἡ ἔκδοσις ἀποφάσεως περί τοῦ εὐθέως σχετικοῦ ἀντισυνταγματικοῦ Νόμου πού παραβιάζει ἀνερυθρίαστα τίς συνταγματικές ἀρχές τῆς ἰσότητος, τῆς ἀναλογικότητος καί τῆς περιβαντολλογικῆς προστασίας καί μάλιστα χωρίς κανένα ἐμφανές ἀντάλλαγμα μέ τήν ἀρχή τῆς ἀμοιβαιότητος, ἐπεστράφη λ.χ. ὁ πανίερος ναός τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας στό νόμιμο ἰδοκτήτη του τό πάνσεπτο Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο;
Στην ουσία πρόκειται για ένα εθνικό κήρυγμα στο οποίο επισημαίνεται μεταξύ άλλων ότι: "Ὁ κ. Γ. Καμίνης πού ἀρνήθηκε τήν χριστιανική θρησκευτική ὁρκοδοσία, πού «διέγραψε» τήν πρωϊνή προσευχή ἀπό τόν «ΑΘΗΝΑ 9,84», πού κατά τήν κοπή τῆς χριστιανικῆς βασιλόπιττας τοῦ Δήμου Ἀθηναίων ἀπηξίωσε τήν παράδοση καί πού φέρεται σάν ἀγνωστικιστής, τόν «ἔπιασε» ὁ καϋμός καί ὁ πόνος γιά νά γεμίση τίς γειτονιές τῶν Ἀθηνῶν μέ μουσουλμανικά τζαμιά γιατί βέβαια ἄν τοῦ βγεῖ «ὁ Θεός νά φυλάξη» καί σέ κάθε γειτονιά ἀνεγείρει 2 τζαμιά γιά τούς σουνίτες μουσουλμάνους θά πρέπει νά ἀνεγείρει καί 2 γιά τοῦς σιϊτες μουσουλμάνους, 2 γιά τούς δρούζους μουσουλμάνους, 2 γιά τούς μπετακτξήδες μουσουλμάνους, 2 γιά τοὐς ἀλεβίδες μουσουλμάνους καί δέν συμμαζεύεται... "
Ιδού ολόκληρη η ανακοίνωση με την ορθογραφία του Μητροπολιτη που προτιμά το πολυτονικό σύστημα...
᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 8ῃ Ἀπριλίου 2013
 Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν
Μέ πρόσχημα τήν ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως πού δῆθεν παραβιάζεται γιά νομίμους καί παρανόμους κατοικούντας στό λεκανοπέδιο μουσουλμανικῆς θρησκευτικῆς παραδοχῆς συνανθρώπους μας πού ὡστόσο ἀκώλυτα καί ἐλεύθερα διατηροῦν 150 τόπους λατρείας τους, ἡ θεσμοθέτηση καί ἡ μετά πάσης κρατικῆς ἐπισημότητος ἑδραίωση στήν ἱστορική πρωτεύουσα τῆς Εὐρώπης τήν Ἀθήνα, τήν ποτισμένη μέ τό αἷμα τῶν μαρτύρων της γιά τήν ἀποτίναξη τῆς 400ετούς δουλείας τοῦ Ἰσλάμ μέ τήν σέ βάρος τοῦ Κρατικοῦ προϋπολογισμοῦ ἀπό τήν Πολιτεία ἀνέγερση τεμένους στό Βοτανικό, εἶναι ἕνα πολύ καλά ἐνορχηστρωμένο σχέδιο γιά τήν ἀπό πολλῶν χρόνων ἐπιχειρουμένη ἀποδόμηση τῆς Ἑλληνορθοδόξου ἰδιοπροσωπείας καί ταυτότητος τῆς χώρας.
Σάν πολιορκητικός κριός γιά τήν ἐκπόρθηση τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Γένους χρησιμοποιεῖται τό Ἰσλάμ, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπό τίς δηλώσεις στό Δημοτικό Συμβούλιο Ἀθηνῶν τοῦ Δημάρχου κ. Γ. Καμίνη, ὁ ὁποῖος παρουσίασε τόν σέ ἐξέλιξη σχεδιασμό γιά τήν δημιουργία 14 ἄλλων Τζαμιῶν σέ ὅλη τήν ἔκταση τοῦ Δήμου Ἀθηναίων.
Εἶναι θλιβερό καί ἀποκαρδιωτικό τό γεγονός ὅτι σέ αὐτό τό βύθιο σχέδιο ἐξανδραποδισμοῦ, συμπράττουν τά κόμματα τῆς συγκυβέρνησης Ν. Δημοκρατίας καί Πασόκ, πού κατά τεκμήριον ὄφειλαν ἐκφράζοντα τήν ἐκλογική τους βάση νά μήν «κουβαλοῦν νερό στό μῦλο» τῆς διεθνοῦς ἀποδόμησης -ὅπως στήν πλειοψηφία τους τά λοιπά κόμματα τῆς ἀριστεράς- πού ἔχει στήσει τό γνωστό διεθνές σύστημα, ὅπως πασίδηλα ἀποδείχθηκε πλέον μέ τήν λεγόμενη «Ἀραβική Ἄνοιξη» γιά τήν ἐπανίδρυση τοῦ χαλιφάτου καί τήν διά μέσου αὐτοῦ ἐκπόρθηση τῆς χριστιανικῆς Εὐρώπης.
Εἶναι θλιβερό τό γεγονός ὁ Πρωθυπουργός τῆς Χώρας μετά τόν χυδαῖο ἐμπαιγμό του ἀπό τόν Τοῦρκο ὁμόλογό του, ὁ ὁποῖος κατά τήν μαρτυρία τοῦ Πρεσβευτοῦ τῆς Ἀρμενίας στήν Ἑλβετία γνωστοῦ τραγουδιστή Σάρλ Ἀζναβούρ «μισεῖ θανάσιμα Ἕλληνες καί Ἀρμενίους» ἀμέσως μόλις ἐπέστρεψε ἀπό τήν κοινή συνεδρίαση καί κοινοποιήθηκε στά Ἡνωμένα Ἔθνη ἡ ρηματική διακοίνωση τῆς Τουρκίας, ὅτι ἡ Ἑλλάς ψεύδεται ἀσύστολα καί δῆθεν παραβιάζει τό διεθνές δίκαιο καί ὅτι τά νησιά της δέν ἔχουν ὑφαλοκρηπίδα, ἔσπευσε διά τοῦ ἁρμοδίου Ὑπουργοῦ Ἀνάπτυξης νά ἀναρτήση στήν «Διαύγεια» τήν δημοπράτηση κατασκευῆς τοῦ Τεμένους.
Παρά τό γεγονός ὅτι ἐξεδικάσθη ἐνώπιον τῆς Ὁλομελείας τοῦ ΣτΕ αἴτησις ἀκυρώσεως καί ἀναμένεται ἡ ἔκδοσις ἀποφάσεως περί τοῦ εὐθέως σχετικοῦ ἀντισυνταγματικοῦ Νόμου πού παραβιάζει ἀνερυθρίαστα τίς συνταγματικές ἀρχές τῆς ἰσότητος, τῆς ἀναλογικότητος καί τῆς περιβαντολλογικῆς προστασίας καί μάλιστα χωρίς κανένα ἐμφανές ἀντάλλαγμα μέ τήν ἀρχή τῆς ἀμοιβαιότητος, ἐπεστράφη λ.χ. ὁ πανίερος ναός τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας στό νόμιμο ἰδοκτήτη του τό πάνσεπτο Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο;
Ὅπως ἀποκαλύψε ὁ κ. Γ. Καμίνης πού θά ξαναεκτεθεῖ γιά Δήμαρχος Ἀθηναίων, ὅπως δήλωσε, γιά νά ὑλοποιήση φαίνεται τήν πρόθεσή του νά ἰσλαμοποιήση τήν Ἀθήνα, τό σχέδιο προβλέπει τήν διά μέσου τῆς ἰσλαμοποιήσεως συνταγματική θρησκευτική οὐδετεροποίηση τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας ὥστε νά πάψη νά εἶναι Ἑλληνορθόδοξη Πολιτεία καί νά πάψη νά ἐκφράζη τό Ὀρθόδοξο Γένος.
Εἶναι χαρακτηριστικό καί ἀποκαλυπτικότατο τῶν ἀνωτέρω τὀ ἄρθρο τοῦ κ. Γ. Λιεροῦ στήν ἐφημερίδα ΕΠΟΧΗ (10/3/2013) τῆς Ἀνανεωτικῆς Ἀριστερᾶς δηλ. τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ πού ἔγραψε τά ἑξῆς φρικιαστικά: «Δέν μᾶς ἀρκεῖ ἡ Ἐκκλησία νά πάψει νά ἐμποδίζει τήν ἀνέγερση λατρευτικῶν χώρων γιά τούς Μουσουλμάνους. Πρέπει νά πάει μπροστά καί νά ἀναλάβει ἐνεργό ρόλο στήν ὑπεράσπιση τῶν δικαιωμάτων τους συμπεριλαμβανομένων καί τῶν θρησκευτικῶν. Έτσι θά ἔδινε τό ἔναυσμα γιά μιά γόνιμη διαδικασία συναντήσεων καί ἀνταλλαγῶν μέ τούς μουσουλμάνους μετανάστες οἱ ὁποίοι θά μποροῦσαν νά δώσουν πολύ ἐνδιαφέρουσες πολιτισμικές συνθέσεις τά στοιχεῖα γιά ἕνα νέο λαό ἀπό ντόπιους καί μετανάστες (sic)».
Στίς πολύ ἐνδιαφέρουσες πολιτισμικές συνθέσεις περιλαμβάνεται ἀσφαλῶς ἡ Σαρία, ἡ μπούργκα καί ὁ «τετιμημένος στῦλος» τοῦ Ἰσλάμ τό Τζιχάντ. Αὐτό εἶναι τό ζητούμενο λοιπόν, ὅτι δέν πέτυχε ὁ Ἰμπραήμ πασᾶς πού σχεδίαζε τήν δημογραφική ἀλλοίωση τῆς Χώρας μέ τήν μεταφορά φελλάχων ἐπιδιώκει μέ κάθε μέσο νά τό ἐπιτύχη σήμερα τό δειθνές σύστημα μέ ὀργανέτα, διατάκτες καί παπαγαλάκια του τούς παραπάνω ἀναφερομένους καθώς καί μέ τό συρφετό τοῦ μιντιακοῦ ἐξωνημένου χώρου.
Ὁ κ. Γ. Καμίνης πού ἀρνήθηκε τήν χριστιανική θρησκευτική ὁρκοδοσία, πού «διέγραψε» τήν πρωϊνή προσευχή ἀπό τόν «ΑΘΗΝΑ 9,84», πού κατά τήν κοπή τῆς χριστιανικῆς βασιλόπιττας τοῦ Δήμου Ἀθηναίων ἀπηξίωσε τήν παράδοση καί πού φέρεται σάν ἀγνωστικιστής, τόν «ἔπιασε» ὁ καϋμός καί ὁ πόνος γιά νά γεμίση τίς γειτονιές τῶν Ἀθηνῶν μέ μουσουλμανικά τζαμιά γιατί βέβαια ἄν τοῦ βγεῖ «ὁ Θεός νά φυλάξη» καί σέ κάθε γειτονιά ἀνεγείρει 2 τζαμιά γιά τούς σουνίτες μουσουλμάνους θά πρέπει νά ἀνεγείρει καί 2 γιά τοῦς σιϊτες μουσουλμάνους, 2 γιά τούς δρούζους μουσουλμάνους, 2 γιά τούς μπετακτξήδες μουσουλμάνους, 2 γιά τοὐς ἀλεβίδες μουσουλμάνους καί δέν συμμαζεύεται...
Ἀντιλαμβάνεται ὁ καθείς τί πράγματι συμβαίνει ἐν προκειμένῳ καί ὅτι στόχος τοῦ γνωστοῦ διεθνιστικοῦ συστήματος εἶναι νά παύση ἡ Ἑλλάδα νά εἶναι Ὀρθόδοξη καί νά μεταβληθῆ σέ δῆθεν οὐδετερόθρησκο κράτος πού στήν συγκεκριμμένη περίπτωση σημαίνει διωγμό τῆς Ἐκκλησίας καί κατάλυση τῆς Ἑλληνορθοδόξου ἰδιοπροσωπείας.
Αὐτό διερωτῶμαι δέν τό ἀντιλαμβάνεται μεγάλο μέρος τῆς διοικούσης Ἐκκλησίας καί σύμπας ὁ πνευματικός κόσμος ὁ περί ἄλλα τυρβάζων;      
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ
defencenet

Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΑΜΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

Με αγνό, πατριωτικό παλμό και γνήσιο ορθόδοξο φρόνημα μίλησε ο Σεβασμιώτατος Ιερεμίας, σε μια ομιλία μέσα από την καρδιά του για το Τάμα του Έθνους και όχι μόνο.

Ο ΜΕΓΑΛΟΕΒΡΑΙΟΣ ΑΡΧΙΣΙΩΝΙΣΤΗΣ ΧΕΝΡΥ ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ!!!

Ρωτά ο δημοσιογράφος τον Κίσιγκερ για το Μεμοράντουμ 200 που έγραψε ο ίδιος προτείνοντας την μείωση του πληθυσμού σε 13 χώρες του κόσμου.Επίσης δίνει εντολές και κινεί νήματα στην πολιτικη της Αμερικής.Παλαιά δήλωση του Κίσιγκερ για την Ελλάδα ήταν αυτη...Ο λαός των Γκρεκών είναι αναρχικός και δύσκολος να τιθασευθή. Γι' αυτό πρέπει να τον χτυπήσουμε βαθιά στις πολιτιστικές του ρίζες. Τότε ίσως αναγκασθή να συμμορφωθή. Εννοώ να πλήξουμε τη γλώσσα του, την θρησκεία του, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε την δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, ώστε να μην μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή την νευραλγική περιοχή στρατηγικής σημασίας για μας"

ΕΞ ΑΦΟΡΜΗΣ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΗΣ ΚΑΙ “ΕΝΘΡΟΝΙΣΕΩΣ” ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΠΑΠΑ

Τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΛΑΜΙΑΣ»
. Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐκλογὴ καὶ ἐνθρόνιση τοῦ νέου πάπα Ρώμης, ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ καταλάβουμε εἶναι ὅτι ἄλλο καλὸς ἄνθρωπος κι ἄλλο ὀρθόδοξος χριστιανός.  Καλοὶ ἄνθρωποι ὑπάρχουν παντοῦ. Ἀκοῦνε ἁπλὰ τὴν φωνὴ τοῦ ἔμφυτου ἠθικοῦ νόμου ποὺ ὑπάρχει μέσα σὲ κάθε ἄνθρωπο, σαφῶς μὲ ἕνα σωρὸ προσμίξεις ἀπὸ ἀνθρώπινες παραδόσεις καὶ τοπικὲς συνήθειες. Ἂν ἔφτανε ὅμως μόνο νὰ εἶναι κάποιος καλὸς ἄνθρωπος, δὲν θὰ ὑπῆρχε ἀνάγκη γιὰ τὸ Eὐαγγέλιο καὶ τὴν Ἐκκλησία.
.           Ἡ ὀρθόδοξη ἐκκλησία διασώζει τὴν ἀληθινὴ σχέση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν ἀληθινὸ καὶ ζωντανὸ Θεό. Βλέπουμε αὐτὲς τὶς μέρες τὸν καινούργιο πάπα καὶ λέμε τί καλὸς ἀνθρωπος. Μέχρι ἐκεῖ ὅμως. Ἂν ἔχει πλήρη τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως, ἂς πάει τὸ πάσχα νὰ βγάλει τὸ ἅγιο φῶς στὸν τάφο τοῦ Χριστοῦ, ἂς κάνει ἕνα ἐξορκισμὸ καὶ ἂς διαβάσει ἕνα ἁγιασμὸ καὶ ὁ ὁποῖος νὰ μὴ βρωμίσει τὴν ἄλλη μέρα.

         
.           Ἡ Ὀρθοδοξία ἔχει τὴν Ἀλήθεια καὶ αὐτὴ ἡ Ἐκκλησία, δηλαδὴ ἡ Ἐκκλησία μας δηλαδή, ἔχει τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Μὴ ἐντυπωσιαζόμαστε σὲ ἐντυπώσεις καὶ τελετές. Ἡ Ὀρθοδοξία ἀναδεικνύει Ἁγίους καὶ κάνει θαύματα. Οἱ παπικοὶ ἀπὸ τὸ 1054 ποὺ ξέκοψαν ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ ἔγιναν αἱρετικοὶ ἔχασαν τὴν Χάρη καὶ πλέον ἔγιναν μία θρησκευτικὴ κοινότητα.
.            Ὁ Χριστὸς δὲν ἵδρυσε πολλὲς συμπληρωματικὲς ἐκκλησίες, ἀλλὰ τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Οἱ παπικοὶ ὅλα αὐτὰ τὰ γνωρίζουν κι ὅμως δὲν κάνουν ἕνα βῆμα νὰ ἐπανέλθουν.  Κάνουν κάποια καλὰ ἔργα, ἀλλὰ τὰ ἔργα εἶναι ἁπλὰ ἀποσκευὲς γιὰ τὸ μεγάλο ταξίδι τοῦ οὐρανοῦ. Τὸ κλειδὶ καὶ τὸ εἰσιτήριο τά ᾽χει ἡ Ὀρθοδοξία.  Κανενας ποτὲ δὲν ταξιδεύει μὲ βαλίτσες μόνο. Εἶναι δὲ ἀξιοσημείωτο ὅτι οἱ παπικοὶ ἔχουν ἀλλοιώσει ὅλα τὰ μυστήρια καὶ ἔχουν συνολικὰ καὶ χοντρικὰ 20 αἱρετικὲς διδασκαλίες φοβερές, περισσότερες μάλιστα καὶ ἀπὸ τοὺς χιλιαστές. Ἐκεῖνο δὲ ποὺ τοὺς κάνει ἀπαράδεκτους πέραν τῶν θεολογικῶν ἀτοπημάτων τους εἶναι ὅτι ἔφτιαξαν κράτος καὶ ὁ ἀρχηγός τους δὲν εἶναι πλέον ὁ Χριστός, τὸν ὁποῖο τυπικὰ ἐπικαλοῦνται, ἀλλὰ ὁ ἀλάθητος (!!!) πάπας, τὸν ὁποῖο καὶ οὐσιαστικὰ ἀναγνωρίζουν «ὡς θεὸ ἐπὶ τῆς γῆς».
.           Ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι δὲν ἔχουμε μονοκρατορία, ἀλλὰ συνοδικὸ πολίτευμα. Ἐξ ἄλλου μὴ ξεχνᾶμε δὲ ὅτι ὁ παπισμὸς βαρύνεται μὲ σταυροφορίες, κάψιμο μαγισσῶν, συγχωροχάρτια, ἀποικιοκρατίες, σεξουαλικὰ σκάνδαλα, ἱερὰ ἐξέταση κλπ. Τὸ θέμα βέβαια γιὰ μᾶς εἶναι ὅτι γιατί καὶ σ᾽ αὐτὰ τὰ θέματα μᾶς κατατρώγει ἡ ξενομανία μας καὶ δὲν εἴμαστε εὐχαριστημένοι μὲ τὴν ἀληθινὴ πίστη μας καὶ ἀλλοιθωριζουμε σὲ ξένες αὐλές.
.           Ὁ πάπας δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ὡς ἄτομο,  ἀλλὰ ὡς θεσμὸς καὶ φορέας μιᾶς ὁλόκληρης νοοτροπίας, τὴν ὁποία ἀντιμετωπίζουμε καθημερινὰ στὰ πλαίσια τῆς Ε.Ε., ἀλλὰ καὶ πολὺ παλιότερα, ἀφοῦ ὄχι μόνο ἱστορικὰ ἢ θεολογικά, ἀλλὰ κοινωνικὰ καὶ ἐθνικὰ νεώτεροι πατέρες ἀσχολήθηκαν μὲ τὸν παπισμὸ (ἅγ.  Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ἅγ. Νεκτάριος Κεφαλᾶς κ.ἄ.)
.           Αὐτὸ ποὺ ἔχει ἀποτυπωθεῖ στὸ Σύνταγμά μας, δηλ. ἡ ἐπίκληση τῆς Ἁγίας Τριάδος, δὲν εἶναι καθόλου μία ἀπομίμηση ἑνὸς δυτικοῦ-παπικοῦ προτύπου, ἢ ἕνας ὀρθόδοξος φανατισμός. Ἀλλὰ ἡ συνειδητὴ ἀπόφαση τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 1821, ὅπως αὐτὴ βγῆκε μέσα ἀπὸ τὴν βιωματική τους πίστη τὰ 400 χρόνια σκλαβιᾶς καὶ ὅπως αὐτὴ ἀποτυπώθηκε σὲ κείμενα τῶν ἁπλῶν ἐκείνων ἀνθρώπων καὶ τῶν ἐθνοσυνελεύσεών τους, ἀκριβῶς ἐπειδὴ τὴν ζοῦσαν ὡς πρόσωπα καὶ ὡς κοινότητες-σύνολα.
.           Αὐτὸ ἀκριβῶς -τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν- εἶχε γίνει καὶ μὲ τοὺς Ἁγίους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ συμφώνου φανέρωσαν συνοδικὰ τὴν ἀλήθεια ποὺ ζοῦσαν ἀλάθητα καὶ ὑπῆρχε πρωτίστως στὴν Ἁγια Γραφή. Μπορεῖ βέβαια ἡ Ἁγία Γραφὴ νὰ εἶναι τὸ γραπτὸ μέρος τῆς ὅλης παραδόσεώς μας, ὅμως ἡ ὅλη παράδοσή μας στηρίζεται καὶ ποτὲ δὲν ἀντιτίθεται σ᾽ αὐτή, διότι εἶναι τὸ ἴδιο Ἅγιο Πνεῦμα ποὺ ἐμπνέει καὶ ἐποπτεύει καὶ τὶς δύο ἰσόκυρες πηγὲς τῆς πίστεώς μας. Ὁ ὅρος ἐπικρατοῦσα θρησκεία δὲν σημαίνει ὅτι ἐπιβάλλεται ἀπὸ ἔξω καὶ γιὰ αὐτὸ ἐπικρατεῖ, ἀλλὰ εἶναι ἕνας τεχνικὸς ὅρος ποὺ σηματοδοτεῖ ὅτι ὁ λαός μας ἔχει τὸ θρήσκευμά του ὀρθόδοξο, πράγμα τὸ ὁποῖο ἐπιβεβαιώνεται μὲ τὰ ἄτυπα δημοψηφίσματα τῶν βαπτίσεων τῶν παιδιῶν τῶν Ἑλλήνων καὶ τοῦ ἐκκλησιασμοῦ τῶν μεγάλων ἑορτῶν. Τὸ τεκμήριο τῆς Ἀληθείας στὴν Ὀρθοδοξία μας δὲν ὑπάρχει σὲ ἕνα ἄτομο, ἀλλὰ σὲ ὁλόκληρο τὸν λαό μας.
.           Μὴ ἀνησυχοῦμε τόσο γιὰ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ξεπέφτουμε ἀπὸ τὴν εὐαγγελικὴ ἀλήθεια καὶ συμπεριφορά. Ἐμεῖς ἂς μείνουμε σταθεροὶ καὶ ἀμετακίνητοι. Πρέπει ὅλοι νὰ ξέρουμε ὅτι «ὑπὲρ πάντα νικᾶ ἡ ἀλήθεια».
.            Ἂς πάρουμε παράδειγμα ἀπὸ τὰ ἀποτελέσματα τῆς ποιμαντικῆς τῆς ᾽Εκκλησίας μας. Ὅσα σκουπίδια κι ἂν πέσουν πάνω στὴν ψυχή μας, ἔρχεται κάποια στιγμὴ καὶ ὁ ἄσωτος ξαναγυρίζει καὶ ἡ πόρνη μετανοεῖ καὶ ὁ διώκτης ὁμολογεῖ καὶ ὁ ληστὴς τὴν τελευταία στιγμὴ κλέβει τὸν παράδεισο καὶ μπαίνει πρῶτος. Ἐμεῖς θὰ λέμε τὴν ἀλήθεια. Ὑπάρχει καὶ Θεὸς καὶ ἡ ψυχὴ ἔχει τὴν δική της δυναμική. Χρέος μας ὄχι νὰ σώσουμε. Ὁ Θεὸς σώζει. Χρέος μας εἶναι νὰ μιλᾶμε.  Καὶ μετὰ “ὅστις θέλει”. Ὁ Θεὸς ἀγαπάει τὸν κόσμο πιὸ πολὺ ἀπὸ ὅλους. Ἔχυσε τὸ αἷμα του γιὰ μᾶς. Αὐτὸ ἰσχύει διαχρονικά. Ἔλεγε ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σαρώφ: «βρὲς μέσα σου τὴν εἰρήνη ἐσὺ καὶ χιλιάδες γύρω σου θὰ βροῦν τὴν σωτηρία».!!!
.           Συμπληρωματικά: ἡ ἀπόσταση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς εἶναι πάγια θέση τοῦ Εὐαγγελίου καὶ διαφοροποιεῖται ἀπὸ τὴν μεταξὺ τῶν ὀρθόδοξων οἰκοδομή. Τοὺς αἱρετικοὺς τοὺς ἀφήνουμε μετὰ «ἀπὸ πρώτη καὶ δεύτερη νουθεσία». Γιὰ τοὺς ὀρθοδόξους, ποὺ δυσκολεύονται πνευματικά, ἰσχύει τὸ «οἰκοδομεῖτε ὁ εἷς τὸν ἕνα».
.           Ἄλλο αἱρετικὸς λοιπὸν κι ἄλλο ἁμαρτωλός. Οἱ βαπτισμένοι ἔχουν μέσα τους τὸ ἅγιο Πνεῦμα καὶ μὲ τὴν βοήθεια τοῦ λόγου καὶ τὸ καλὸ παράδειγμα, τὴν ἀγάπη μας, ἐπιστρέφουν ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Οἱ αἱρετικοὶ χρειάζονται νὰ νιώσουν ὅτι βρίσκονται σὲ λάθος δρόμο. Αὐτὸ γίνεται, ὅσο κι ἂν φαίνεται σκληρό, μὲ μία ἀπόσταση, γιὰ νὰ φανεῖ ἡ διαφορά. Ἀλλοιῶς νομίζουν ὅτι εἴμαστε τὸ ἴδιο καὶ τίποτε δὲν μᾶς χωρίζει.
.           Ἡ ἀνασφάλεια τῆς αἵρεσης ζητεῖ στηρίγματα σὲ κοινωνικὲς σχέσεις.  Ἂν δὲν τοὺς τὶς δώσουμε, ἀρχίζουν καὶ ἀνησυχοῦν. Σαφῶς δὲν ὑβρίζουμε τὰ πρόσωπα.  Κρατᾶμε ψηλὰ τὴν ἀλήθεια. Ἡ ἀλήθεια εἶναι τὸ λιμάνι ποὺ πρέπει νὰ γυρίσουν ὅλοι.  Καὶ πρέπει νὰ φαίνεται ἀπὸ μακριὰ σὰν φάρος. Ὁπωσδήποτε ἀπαγορεύονται ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες συλλείτουργα καὶ συμπροσευχὲς μὲ αἱρετικούς.
.           Πολλοὶ λένε νὰ συνεργασθοῦμε καὶ μὲ τοὺς αἱρετικοὺς γιὰ νὰ βοηθήσουμε τοὺς τριτοκοσμικούς. Τὸ θέμα δὲν εἶναι ὅτι βοηθᾶμε κάποιον…ἀλλὰ πῶς, ποῦ, πότε καὶ τί βοήθεια τοῦ δίνουμε. Οἱ Κινέζοι λένε: «μὴ δίνεις ψάρια στὸν ἄλλο. Μάθε τον νὰ ψαρεύει». Μάθε τον νὰ πιστεύει ὀρθὰ – λέμε ἐμεῖς – καὶ θὰ βρεῖ τὸν δρόμο γιὰ τὸν πολιτισμὸ καὶ τὴν εὐτυχία.
.           Ἡ δυστυχία στὸν τρίτο κόσμο ἀκριβῶς ἀπὸ δυτικοὺς αἱρετικοὺς προῆλθε. Πῶς τώρα οἱ ἔνοχοι θὰ ἐξαλείψουν ὄντας ἀδιόρθωτοι τὰ λάθη τους; Λάθη ἐπὶ λαθῶν θὰ ἔχουμε πάλι. Αὐτὴ τὴν στιγμὴ μὲ τόση βοήθεια ποὺ ἔχει πάρει ἀπὸ τὸν Πάπα ἡ Δύση, δυστυχῶς βλέπουμε νὰ στρέφεται μαζικὰ στὸν μουσουλμανισμό. Ἡ πείνα τῆς ψυχῆς εἶναι πολὺ ἀνώτερη τοῦ σώματος. Ὁ ἄνθρωπος ζητεῖ ἀκρίβεια πίστεως καὶ ποιότητα ζωῆς. Ἡ φιλανθρωπία δὲν πρέπει νὰ εἶναι μία προπαγάνδα πίστεως. Πήραμε κι ἐμεῖς ἐπιδοτήσεις χρόνια ἀπὸ τὴν Ε.Ε., ἀλλὰ ἰδοὺ ποῦ εἴμαστε τώρα! Ἡ καλύτερη βοήθεια εἶναι ἡ ἀλήθεια. Καὶ ὄχι μόνο γιὰ τοὺς τριτοκοσμικούς, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς ἴδιους τοὺς αἱρετικούς. Ἂν τοὺς ἀγαπᾶμε, ἂς κρατᾶμε ἀποστάσεις, γιὰ νὰ ζητήσουν ἐντονότερα τὸ φῶς. 

.           Ἀσφαλῶς δὲν διαγράφουμε τελείως κάποιες καλὲς προσπάθειες. Ὅμως πάντα πρέπει νὰ δείχνουμε τὴν κορυφή. Ἡ ψυχή μας δὲν ἀναπαύεται μὲ λιγότερο οὐρανό. Ὅσοι ἰσχυρίζονται ὅτι μὲ τοὺς παπικοὺς καὶ τοὺς ἄλλους αἱρετικοὺς θὰ συνεργασθοῦμε καὶ θὰ συμπράξουμε σὲ κοινωνικὰ ἔργα γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ματαιοπονοῦν. Γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι ὅσοι δὲν ἔχουν ὑγιῆ ἀντίληψη περὶ Θεοῦ δὲν ἔχουν καὶ περὶ ἀνθρώπου.  Ἂν δὲν πιστεύουμε σωστὰ στὸν Θεό, δὲν σεβόμαστε καὶ τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο. Πῶς λοιπὸν θὰ διακονήσουμε τὸν ἄνθρωπο σὲ ἕνα κοινὸ πλαίσιο δράσης, ὅταν δὲν ἔχουμε κοινὴ τὴν ἀλήθεια περὶ τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀλήθεια περὶ τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου;
.           Τὸ θέμα δὲν εἶναι νὰ στείλουμε κάποια φορτηγὰ τρόφιμα στοὺς τριτοκοσμικούς, πράγμα ποὺ κάνει καὶ ὁ ἐρυθρὸς σταυρὸς καὶ ὁ ΟΗΕ, ἀλλὰ νὰ τοὺς μιλήσουμε τελικὰ περὶ τοῦ λόγου τῆς ἀληθείας καὶ σωτηρίας. Οἱ παπικοὶ λένε ὅτι γιὰ τὴν σωτηρία μᾶς χρειάζεται ὁ “Ἀριστοτέλης” καὶ ὅτι γνωρίζουμε τὸν Θεὸ μὲ τὴν νόηση καὶ τὴν λογικὴ καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς λέγει ὅτι μετέχουμε τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὰ μυστήρια καὶ ἔτσι σωζόμαστε. Ὕστερα ὁ πληθωρικὸς μηχανισμὸς τῆς παπικῆς αἵρεσης ξεπερνᾶ κατὰ πολὺ τὴν φτωχὴ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ σαφῶς ἐπισκιάζει τὴν ἀλήθεια. Εἴμαστε σὰν φτωχοὶ συγγενεῖς. Αὐτὸ γίνεται καὶ τώρα στὸ παγκόσμιο συμβούλιο ἐκκλησιῶν, ἀπὸ τὸ ὁποῖο δεχόμαστε δυστυχῶς ἐπιδοτήσεις καὶ δῶρα – “ἔλαιον ἁμαρτωλοῦ” - καὶ μετὰ δὲν μποροῦμε νὰ ἀρθρώσουμε τὴν ὀρθόδοξη ἐτυμηγορία μας. Συμπλέουμε δυστυχῶς μὲ αἱρετικούς.
.           Ἕνα ἄλλο ποὺ χρειάζεται νὰ ποῦμε εἶναι ὅτι καὶ στὴν ὀρθόδοξη ἀνατολὴ μπορεῖ νὰ ὑπῆρξαν ἐκπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας μὲ παραβατικὴ συμπεριφορά. Αὐτὸ ὅμως πότε δὲν ἔγινε θεσμὸς καὶ δόγμα. Δὲν πῆρε ποτὲ συνοδικὴ ἔγκριση. Ἀντίθετα στὴν Δύση καὶ στὴν παπικὴ αἵρεση ὅλα τὰ στραβὰ καὶ ἀντιευαγγελικὰ ἐπενδύθηκαν μὲ ἐκκλησιαστικὲς ἀποφάσεις καὶ ἔγιναν νόμος.Ἕνα χαρακτηριστικὸ παράδειγμα εἶναι ἡ ὑποχρεωτικὴ ἀγαμία τοῦ παπικοῦ κλήρου. Πουθενὰ μέσα στὸ εὐαγγέλιο δὲν λέγει κάτι τέτοιο. Ἀποτέλεσμα: τὸν τελευταῖο καιρὸ χιλιάδες παπικοὶ κληρικοὶ ἐγκατέλειψαν τὸ ἔργο τους πιεζόμενοι ἀπὸ τὴν συνείδησή τους, γιατί δὲν μποροῦσαν νὰ ζοῦν διπλὴ ζωή. Αὐτὸ καὶ μόνο μᾶς δίνει τὸ δικαίωμα νὰ δοξάσουμε τὸν Θεὸ γιὰ τὴν φιλάνθρωπη καὶ ἀληθινὴ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας.
.           Αὐτὴ τὴ στιγμὴ στὴν ἀφρικὴ ἡ Ὀρθοδοξία κερδίζει συνεχῶς ὁλόκληρες φυλές, γιατί εἶναι φτωχὴ καὶ ἀπόλεμη. Ἐμεῖς δὲν πήγαμε ἐκεῖ μαζὶ μὲ ἀποικιοκράτες καὶ ἐμπόρους διαμαντῶν, ἀλλὰ σὰν διάκονοι ἀθανάτων ψυχῶν.
.          Τέλος μὴ ἐνθουσιαζόμαστε ἀπὸ τὴν τάξη ἡ τὴν “εὐπρέπεια” τῶν δυτικῶν. Ἡ οὐσία μετράει. «Τὸ πνεῦμά ἐστι τὸ ζωοποιοῦν». Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ δὲν ἔχει τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως, ὅ,τι καὶ ἂν κάνει, δὲν εἶναι ἀληθινό. Αὐτὸ ποὺ λέμε δὲν εἶναι κατάκριση, εἶναι θεολογικὴ ἀλήθεια. Δὲν κατακρίνουμε τοὺς αἱρετικοὺς ὡς πρόσωπα.
.           Προσευχόμαστε νὰ ἐπιστρέψουν. Τὴν αἵρεση ὡς ὁδὸν ἀπωλείας καταδικάζουμε. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μάλιστα μᾶς λέγει ὅτι «τὸ σχίσμα δὲν τὸ ξεπλένει ἀκόμη καὶ αἷμα μαρτυρίου». Οἱ παπικοὶ εἶναι καὶ σχισματικοὶ καὶ αἱρετικοί. Τὸ χρόνιο μάλιστα σχίσμα συνιστᾶ αἵρεση ἀπὸ μόνο του.

 christianvivliografia

 

Mε ένα κλικ πάμε Βυζάντιο

Μπορεί μία ηλεκτρονική πλατφόρμα να σε ταξιδέψει στην εποχή του Ιουστινιανού ή των Κομνηνών; Το νέο πόρταλ του Ευρωπαϊκού Κέντρου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων προσφέρει μια μοναδική προσομοίωση ενός χαμένου κόσμου

Μουσικοί και χορευτές σε τοιχογραφία της Μονής Αγίου Γεωργίου στη Φενεό

Εστω ότι το exploringbyzantium.gr δεν είναι ιστοσελίδα αλλά μια χρονομηχανή, ζηλευτή από την πιο ευρηματική επιστημονική φαντασία. Ενας ταξιδιώτης μπαίνει στην καμπίνα της, κάνει κλικ τέλος πάντων και διαπιστώνει ότι οι υπηρεσίες που προσφέρονται είναι τέσσερις.
Η μία ακολουθεί τρεις διαδρομές, τις οποίες έκαναν και αυτοκράτορες του διαμετρήματος ενός Μεγάλου Κωνσταντίνου ή ενός Νικηφόρου Φωκά. Ο ταξιδιώτης μπορεί να τις ακολουθήσεις ξανά, προσλαμβάνοντας όμως όλες τις ιστορικές, γεωγραφικές ή καλλιτεχνικές πληροφορίες με τη βοήθεια εικόνων ή βίντεο.
Μια άλλη περιλαμβάνει εκπαιδευτικά παιχνίδια για πιτσιρίκια, τα οποία καλούνται να χτίσουν μια πόλη ή να ξεσκεπάσουν έναν ποταπό σφετεριστή του θρόνου.
Μια τρίτη προσφέρεται με τη μορφή ραδιοφωνικών εκπομπών με ιστορικά κείμενα ή θέματα πολιτισμού, όπως εκείνη για τη «Θεσσαλονίκη μέσα από τα μάτια των βυζαντινών συγγραφέων του 12ου αιώνα».
Ο άνθρωπός μας επιλέγει την υπηρεσία που μοιάζει να εξασφαλίζει την πιο πλούσια, την πιο βαθιά μελέτη συγκεκριμένων πτυχών της καθημερινής ζωής των Βυζαντινών και να προσφέρει πληροφορίες ανάλογα με το αν ο χρήστης ανήκει στην κατηγορία του εξειδικευμένου κοινού, του κοινού γενικά ή του μαθητή.
Οι βασικές επιλογές εδώ, εμπλουτισμένες με εικόνες ευρημάτων της εποχής, έχουν ονόματα όπως «Η πόλη στο Βυζάντιο», «Μορφές επικοινωνίας», «Εθιμα των Βυζαντινών», «Βυζαντινών πολεμικά» ή «Η κοινωνική ζωή στο Βυζάντιο». Ο χρήστης μαθαίνει, μεταξύ άλλων, ότι η διατροφή των πλουσίων ξεχώριζε από την κατανάλωση κρέατος, ακριβών ψαριών και τυριών όπως το βλάχικο. Οι χαμηλότερες τάξεις, εκτός από λάδι, ψωμί και κρασί, είχαν πρόσβαση και σε τσίρους, σαρδέλες, καλαμάρια ή κακής ποιότητας ασβεστότυρο. Τα ρούχα; Λινά ή μάλλινα για τις μεσαίες και χαμηλές τάξεις, λινά ή μεταξωτά για τις ανώτερες, πολύτιμα υφάσματα για τους αυτοκράτορες. Ο καλλωπισμός, επικεντρωμένος στα μαλλιά, αρκετά διαδεδομένος, κρίνοντας από τα ευρήματα ή τις παραινέσεις των Πατέρων της Εκκλησίας για το αντίθετο. Οχι και άσχημα για μια ιστοσελίδα.

Από έθιμα, επίσης άλλο τίποτα. Αν το exploringbyzantium.gr, αυτή η ψηφιακή χρονομηχανή, προσγειώσει τον ταξιδιώτη μπροστά σε μια γέννηση, εκείνος μπορεί να δει όλη τη διαδικασία που κατά  κανόνα γινόταν στο σπίτι με τη βοήθεια μαίας, αλλά  και πώς η γυναίκα θεωρούνταν σχεδόν μολυσμένη για σαράντα ημέρες. Επισκέπτες φορτωμένοι ευχές ή και δώρα κατέφθαναν, είτε επρόκειτο για φτωχόπαιδο είτε για βασιλόπαιδα – με τη διαφορά ότι στον τελευταίο τα δώρα παραδίδονταν με φόντο συμπόσια ή ιππικούς αγώνες.
Αν η διαδρομή τον ξεβράσει σε μια βάπτιση πρώιμου βυζαντινού στυλ, ο χρήστης θα διαπιστώσει ότι αυτό γινόταν σε λίμνες ή ποτάμια και αφού ο ενδιαφερόμενος είχε ενηλικιωθεί – συνήθεια που εγκαταλείφθηκε λόγω της αυξημένης βρεφικής θνησιμότητας. Ο γάμος, τον οποίο για τις γυναίκες κανόνιζε φυσικά ο πατέρας, θεωρούνταν νόμιμος αν η σύζυγος είχε συμπληρώσει τα δώδεκα και ο σύζυγος τα δεκατέσσερα χρόνια. Περιελάμβανε τα «παστοπήγια» (κάτι σαν το σημερινό «στρώσιμο του κρεβατιού») και, αντίθετα με την επιθυμία της Εκκλησίας, λυνόταν συχνά.
Αν πάλι ο μακρινός επισκέπτης πετύχει κηδεία μπορεί και να παρατηρήσει ένα νόμισμα στο στόμα του νεκρού, να αγανακτήσει με τους ενδεχομένως υπερβολικούς ολολυγμούς των συγγενών ή να «φάει» λίγα κόλλυβα. Μπορεί φυσικά να κάνει και μια βόλτα στην πόλη, σε όποια από τις 900 του 6ου αιώνα θέλει, και να περιπλανηθεί στις δύο κεντρικές και διασταυρούμενες στο forum οδούς των πρώτων αιώνων, στις μάλλον δύσχρηστες των μέσων και ύστερων, τις γεμάτες λακκούβες, λάσπες ή σκουπίδια και υποταγμένες στις ιδιομορφίες του εδάφους. Να ξεκουραστεί όχι σε πλατείες, που δεν πρέπει να υπήρχαν όπως τις ξέρουμε σήμερα, αλλά σε διαμορφωμένους χώρους με θέα τη θάλασσα ή τη γύρω περιοχή. Να νιώσει λίγη από τη βουή των κάπως πρόχειρα στημένων από τον 7ο αιώνα και έπειτα αγορών. Να διαβεί επίσης τις πόρτες ενός χριστιανικού ναού: από τον 5ο και τον 6ο αι. οι ναοί ιδρύονταν σε κεντρικά σημεία του πολεοδομικού ιστού ή, στη μέση και ύστερη περίοδο, σε σημεία χωρίς δόμηση ή σε βασικούς δρόμους των πόλεων.

Η μουσική
Αν και για την κοσμική βυζαντινή μουσική γνωρίζουμε ελάχιστα, καθώς έχουν σωθεί κυρίως εκκλησιαστικές ψαλμωδίες, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξε. Σύμφωνα με το exploringbyzantium.gr, η μουσική των Βυζαντινών έχει επηρεαστεί τόσο από την αρχαία ελληνική και τη ρωμαϊκή όσο και από την ψαλτική των Εβραίων. Αυτή η μικρογραφία από το έργο «Σύνοψις Ιστοριών Ιωάννου Σκυλίτζη» απεικονίζει μουσικούς και βρίσκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Μαδρίτης.

Θανάσιμα Μυστικά - Ο χρυσός των Ναζί

Οι Γερμανοί έκλεψαν αμέτρητα εκατομμύρια από εκείνους τους οποίους νίκησαν ή σκότωσαν.Τι έγινε όμως αυτός ο ανυπολόγιστης αξίας θησαυρός, όταν τελείωσε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος;
-Σε ποιον ανήκει στην πραγματικότητα;



 defencenet.

"Ο ξεσηκωμός του Γένους"

  Η Ελληνική Επανάσταση ή Επανάσταση του 1821 ήταν η ένοπλη εξέγερση των Ελλήνων εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με σκοπό την απελευθέρωση του έθνους από τον οθωμανικό ζυγό και τη δημιουργία ανεξάρτητου εθνικού κράτους. Ένα εκπληκτικό ντοκιμαντέρ του National Geographic παρουσιάζει την ιστορία του ηρωισμού, της αυτοθυσίας και εν τέλει της νίκης του λαού μας.
Σε έξι ολιγόλεπτα βίντεο, στην ελληνική.

ΤΙ ΘΑ ΜΑΣ ΕΛΕΓΕ Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝ ΖΟΥΣΕ ΣΗΜΕΡΑ;

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Τι έχει να πει η επανάσταση του 1821 στο σήμερα, στα νέα παιδιά, σε όλους τους Έλληνες που είμαστε απόγονοι εκείνων οι οποίοι ξεσηκώθηκαν με σύνθημα «Ελευθερία ή θάνατος;» και   έδωσαν την ψυχή τους για να μπορούμε εμείς σήμερα να συλλογιόμαστε ελεύθερα και επομένως καλά, ασχέτως αν η ελευθερία μας δεν είναι δεδομένη;

Τι έχει να πει ένας ήρωας, όπως για παράδειγμα ο Μακρυγιάννης σε νέο παιδί του σήμερα;  

Όταν ο κόσμος στον οποίο ζούμε έχει αναγορεύσει σε θεό του το χρήμα, όταν οι αγορές δεν επιτρέπουν στους λαούς να ανασάνουν, οδηγώντας τους αρχικά σε έναν τρόπο ζωής με βάση τον καταναλωτισμό και στη συνέχεια δείχνοντας σε όλους ότι δεν είναι πρόσωπα, αλλά αριθμοί, προς φορολόγηση και εκμετάλλευση; Όταν ο κόσμος ανταλλάσσει την ελευθερία με την επιβίωση και το ρεαλισμό, με αποτέλεσμα άλλοι να αποφασίζουν πριν από μας για μας;

Ο Μακρυγιάννης όμως, όπως και όλοι οι ήρωες του 1821, έρχεται να μας θυμίσει ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος, πέρα από τον συμβιβασμό και την άνευ όρων παράδοση στα κελεύσματα άλλων.

Υπάρχει ο δρόμος της ψυχής, ο δρόμος της θυσίας, ο δρόμος του αγώνα. Υπάρχει ο δρόμος της αντίστασης και της διατήρησης των αξιών και των θέσμιων της πατρίδας μας.

Αν ζούσε σήμερα ο Μακρυγιάννης θα ξαναέλεγε:
 

Για την πατρίδα και τη θρησκεία παλεύουμε πρώτα. Για ό,τι μας κρατά ξεχωριστούς από τους άλλους λαούς και την ίδια στιγμή ελεύθερους. Πατρίδα δεν σημαίνει να μισούμε τους άλλους. Δεν σημαίνει κούφια λόγια. Πατρίδα σημαίνει μνήμη της ιστορίας μας, της θρησκευτικής μας πίστης, της γλώσσας μας, του ξεχωριστού του προσώπου μας. Σημαίνει ετοιμότητα για αγώνα και θυσία. Απόφαση για πόλεμο εναντίον της νοοτροπίας που θέλει να εξαγοράσει την ψυχή μας. Που μας θέλει τον καθένα να νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του.  Που μας θέλει να μη ζούμε ως παρέα, τάξη, κοινότητα, ενορία, συλλογικότητα, για να να μην μπορούμε να αντισταθούμε. 

Αν ζούσε σήμερα ο Μακρυγιάννης θα ξαναέλεγε:

Είμαστε στο εμείς και όχι στο εγώ. Θα μας προέτρεπε να συνεργαστούμε, να λειτουργήσουμε ενωμένοι και αποφασισμένοι να δούμε τι ωφελεί την κοινή μας πορεία και όχι μόνο τον καθένα μεμονωμένα.  Να μάθουμε να σεβόμαστε το χώρο που ζούμε, να φοβόμαστε την οργή των νεκρών μας και των βράχων τα αγάλματα, να μην περιφρονούμε την αρετή και να βλέπουμε την Αλήθεια ως στόχο της κοινής μας ζωής.

Αν ζούσε σήμερα ο Μακρυγιάννης θα ξαναέλεγε:

Μην πιστέψετε αυτούς που ντύνονται φίλοι σας, ενώ κοιτούνε μόνο το συμφέρον τους. Αντίθετα, χτίστε εσείς σχέσεις αγάπης, αλληλεγγύης, μοιράσματος, προσφοράς, στηρίξτε ο ένας τον άλλο, έχετε όνειρα, αντλήστε δύναμη από την παράδοσή μας και μην εξαντλείτε τη ζωή σας μόνο στα όσα ξενόφερτα περνούνε ως ανάγκη.

Αν ζούσε σήμερα ο Μακρυγιάννης θα ξαναέλεγε:

Απλώστε το χέρι σας σε όλους, αλλά  μην κάνετε πίσω στις θέσεις σας. Μπορεί να είμαστε λίγοι, αλλά έχουμε μαγιά στην καρδιά και την ψυχή μας και θα αντέξουμε. Ξαναχτίστε μια κοινωνία στην οποία η ελπίδα δεν θα περιορίζεται στα δώρα των άλλων, αλλά θα ξεκινά από την πίστη στο Θεό, στην πατρίδα, στον εαυτό μας.

Και για να γίνουν αυτά, χρειάζεται παράδειγμα, θυσία, αγώνας και όχι βόλεμα. Γίνετε το παράδειγμα. Μάθετε από τα λάθη και μην γκρεμίζετε μόνο, αλλά δημιουργήστε, όπου κι αν βρίσκεστε!

Η μόνη ελπίδα, όπως θα ξαναέλεγε ο Μακρυγιάννης, είναι το «εμείς» και όχι το «εγώ μου» , το «εγώ σου», το «εγώ του».

400 χρόνια περίπου οι Έλληνες έζησαν στην σκλαβιά. Φάνηκε ότι είχαν νικηθεί, αλλά εργάζονταν για τον ξεσηκωμό. Μάθαιναν γράμματα. Πάλευαν εναντίον του εξισλαμισμού. Έβγαιναν στα βουνά. Ζούσαν με τους Τούρκους, γνωρίζοντας ότι δεν ήταν ελεύθεροι. Και όταν ήρθε η ώρα, πολέμησαν. Νίκησαν παρά τα λάθη και την διχόνοια. Γιατί ήταν αποφασισμένοι να αντισταθούν.

Αυτό το πνεύμα της αντίστασης που γεννούν η πατρίδα και η θρησκεία, τα πολυτίμητα τζιβαϊρικά του Ελληνισμού, ας τα κρατήσουμε στην καρδιά μας, μαζί με την μνήμη των ηρώων μας! 

Κέρκυρα, 25 Μαρτίου 2013

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας και η σύγχρονη αίρεση του Οικουμενισμού.

π.Παύλου Δημητρακοπούλου Πρ. Ιερού Ναού Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης Πειραιώς 
 Η Κυριακή της Ορθοδοξίας, είναι μια ιδιαίτερα χαρμόσυνη και πανηγυρική ημέρα. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το συναξάριο της ημέρας, η αγία μας Εκκλησία εορτάζει την «αναστήλωσιν των αγίων και σεπτών εικόνων, γενομένην παρά των αειμνήστων Αυτοκρατόρων Κωνσταντινουπόλεως, Μιχαήλ και της μητρός αυτού Θεοδώρας, επί πατριαρχείας του αγίου και ομολογητού Μεθοδίου». 

Γενικότερα όμως ως ημέρα αφιερωμένη στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας, εορτάζομε την νίκη και τον θρίαμβό της απέναντι σε κάθε αίρεση διά μέσου των αιώνων, όπως αυτή κατά τρόπο θριαμβευτικό και πανηγυρικό καταγράφεται στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας: «Οι Προφήται ως είδον, οι απόστολοι ως εδίδαξαν, η Εκκλησία ως παρέλαβεν, οι διδάσκαλοι ως εδογμάτισαν, η Οικουμένη ως συμπεφρόνηκεν, η Χάρις ως έλαμψεν, η αλήθεια ως αποδέδεικται, το ψεύδος ως απελήλαται, η σοφία ως επαρρησιάσατο, ο Χριστός ως εβράβευσεν, ούτω φρονούμεν, ούτω λαλούμεν, ούτω κηρρύσωμεν…». 

Γι’ αυτό και οι περισσότεροι ύμνοι στην ασματική ακολουθία του Τριωδίου της Κυριακής αυτής, αν προσέξουμε, έχουν πανηγυρικό και πασχάλιο χαρακτήρα: «Ουκέτι των ασεβών αιρετικών η οφρύς αίρεται, η γαρ Θεού δύναμις την Ορθοδοξίαν εκράτυνεν». Αλλά και η λιτάνευση των αγίων εικόνων, που γίνεται την ημέρα αυτή γύρω από τους ιερούς ναούς και τα μοναστήρια, όπως επίσης και τα αναθέματα, τα οποία αναγινώσκονται, όχι μόνον εναντίον των εικονομάχων αιρετικών, αλλά και κάθε αιρετικού, αισθητοποιεί ακριβώς ακόμη περισσότερο αυτή την νίκη της Ορθοδοξίας.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι η Εκκλησία ετοποθέτησε την εορτή αυτή μέσα στη νηστεία της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής και μάλιστα στην πρώτη Κυριακή αυτής. Το έκαμε αυτό για να μας διδάξη, ότι σε τίποτε δεν ωφελεί τον Χριστιανό ο αγώνας τον οποίο διεξάγει, για να νεκρώσει τα πάθη και να κάμει κτήμα του τις αρετές, αν δεν πιστεύει ορθά, αν δεν ανήκει δηλαδή στην Ορθοδόξη Εκκλησία. Έξω της Εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία, έστω και αν ο άνθρωπος κατωρθώσει με νηστείες και ασκητικούς αγώνες όλες τις αρετές. 

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει σ’ ένα λόγο του: «Μένε εις την Εκκλησίαν και ού προδίδοσαι από της Εκκλησίας. Εάν δε φύγης από Εκκλησίας ουκ αιτία η Εκκλησία. Εάν μεν γαρ ής έσω, ο λύκος ουκ εισέρχεται, εάν δε εξέλθης έξω, θηριάλωτος γίνη. Αλλ’ ου παρά την μάνδραν τούτο, αλλά παρά την σην μικροψυχίαν. Εκκλησίας γαρ ουδέν ίσον».[1] 

Μη φύγης, λέγει ο άγιος, από την Εκκλησία και δεν πρόκειται να προδοθής ποτέ από αυτήν. Εάν όμως φύγης, η αιτία δεν οφείλεται στην Εκκλησία. Εάν μείνης μέσα σ’ αυτήν, ο λύκος της αιρέσεως δεν τολμά να σε βλάψη, εάν δε εξέλθης, θα σε κατασπαράξη και αυτό θα οφείλεται στην ιδική σου μικροψυχία. Τίποτε δεν είναι ίσο με την Εκκλησία. 

Στο Γεροντικό αναφέρεται ένα πολύ χαριτωμένο περιστατικό, που υπογραμμίζει ακριβώς αυτή την αλήθεια: Κάποτε επισκέφθηκαν μερικοί ασκητές τον αβά Αγάθωνα, που ήταν ξακουστός για την μεγάλη διάκριση που είχε. Θέλοντας λοιπόν να τον δοκιμάσουν αν οργίζεται τον ρώτησαν: 

- "Εσύ είσαι ο Αγάθων, που λένε πως είσαι πόρνος και υπερήφανος;»

- «Ναι αδελφοί μου εγώ είμαι», απήντησε ο Γέροντας. 

Τον ρωτούν και πάλι: –«Εσύ είσαι ο Αγάθων ο φλύαρος και κατάλαλος;»

- «Ναι αδελφοί μου εγώ είμαι», είπε πάλι ο Γέροντας. 

Τον ρωτούν για τρίτη φορά: - «Εσύ είσαι ο Αγάθων ο αιρετικός;» 

Τότε ο Αγάθων αποκρίθηκε: «Όχι δεν είμαι αιρετικός». 

Οι ασκητές τον ρώτησαν να τους πεί, γιατί όσα του έλεγαν πρώτα τα παρεδέχετο για τον εαυτό του, ενώ τον λόγον αυτόν με την κατηγορία του αιρετικού δεν τον δέχθηκε. Και ο άγιος εκείνος γέροντας τους απήντησε: «τα πρώτα εμαυτώ επιγράφω. Όφελος γαρ εστί τη ψυχή μου. Το δε αιρετικός, χωρισμός εστί από του Θεού, και ου θέλω χωρισθήναι από Θεού». 

Τα πρώτα τα παραδέχομαι, διότι φέρνουν ωφέλεια στην ψυχή μου, το να δεχθώ όμως, ότι είμαι αιρετικός είναι χωρισμός από τον Θεό και εγώ δεν θέλω να χωριστώ από τον Θεό. Οι ασκητές τότε θαύμασαν την πνευματική σοφία και διάκριση του γέροντα και έφυγαν πνευματικά οικοδομημένοι.

Οι άγιοι Πατέρες, οι οποίοι αγωνίστηκαν εναντίον των αιρέσεων, έκαναν μεγάλους αγώνες για να διαφυλάξουν ανόθευτη την αλήθεια της πίστεως, όπως ο Κύριος την απεκάλυψε, όπως οι απόστολοι την εδίδαξαν και όπως η Εκκλησία την παρέλαβε. 

Αν ρίξουμε μια ματιά στην εκκλησιαστική μας ιστορία, θα διαπιστώσουμε, ότι πολλοί από αυτούς εφυλακίστηκαν, άλλοι καθαιρέθηκαν, άλλοι εδιώχθηκαν, υβρίστηκαν και συκοφαντήθηκαν, υπέμειναν βασανιστήρια και μερικοί από αυτούς εθυσίασαν την ζωή τους. 

Το γεγονός αυτό δεν είναι τυχαίο αλλά δείχνει ακριβώς πόσο μεγάλη ευασθησία είχαν και πόση σημασία έδιναν στις δογματικές αλήθειες της πίστεως. Η επιμονή τους αυτή οφείλεται στο ότι είχαν συνειδητοποιήσει, ότι έκπτωση από την αλήθεια της πίστεως, σημαίνει μετάπτωση στην κατάσταση της αιρέσεως, σημαίνει θάνατο πνευματικό και απώλεια της σωτηρίας. 

Είχαν ακόμη επισημάνει με τον πλούσιο φωτισμό της Χάριτος του αγίου Πνεύματος, που είχαν μέσα τους, ότι ακόμη και ελάχιστη απόκλιση από το ορθό δόγμα έχει καταστρεπτικές συνέπειες, σύμφωνα με τον λόγον του Κυρίου «ός εάν ουν λύση μίαν των εντολών τούτων των ελαχίστων και διδάξη ούτω τους ανθρώπους, ελάχιστος κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών» (Ματθ.5,19). 

Επίσης και ο απόστολος Παύλος στην προς Γαλάτας επιστολή του υπογραμμίζει την ίδια αλήθεια, όταν λέγει «αλλά και αν ημείς ή άγγελος εξ’ ουρανού ευαγγελίζηται υμιν παρ’ ό ευηγγελισάμεθα υμίν, ανάθεμα έστω» (1,8). 

Επομένως το συμπέρασμα είναι ότι στα θέματα της πίστεως δεν χωράει συγκατάβασις, δεν χωράει οικονομία και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να προσθέσει ή να αφαιρέσει ούτε το ελάχιστο από το περιεχόμενο της πίστεως, από την μόνην σώζουσαν αλήθεια της Ορθοδοξίας. 

Οι αλήθειες της πίστεως δεν είναι απλές δογματικές προτάσεις, που διατυπώθηκαν στις Οικουμενικές συνόδους, αλλά όροι ζωής, που παραπέμπουν στο ήθος και στην ίδια την ζωή της Εκκλησίας. 

Το δόγμα είναι τόσο άρρηκτα συνδεδεμένο με το ήθος, έτσι ώστε αλλοίωση του ενός να επιφέρει αναπόφευκτα αλλοίωση και καταστροφή και του άλλου: «Ώσπερ δόγματα πονηρά βίον ακάθαρτον εισάγειν είωθεν, ούτω και διεφθαρμένος βίος πονηρίαν δογματων πολλάκις έτεκεν»,[2] παρατηρεί ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. 

Το Πνεύμα το άγιον είναι Πνεύμα της αληθείας, το οποίο από την ημέρα της Πεντηκοστής εξακολουθεί να παραμένει μέχρι σήμερα μόνον εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας, επειδή ακριβώς μόνον Αυτή διετήρησε αναλοίωτο και αμετάβλητο τον θησαυρό της πίστεως, την καθιστά «στύλο και εδραίωμα της αληθείας» (Α΄Τιμ3,15), καθοδηγεί Αυτήν «εις πάσαν την αλήθειαν» (Ιω.15,26), ενεργεί διά των μυστηρίων και απεργάζεται την σωτηρίαν και τον αγιασμό των πιστών μόνο μέσα στους κόλπους της.

Ωστόσο οι άγιοι Πατέρες δεν αγωνίστηκαν μόνο για την διατύπωση και διαφύλαξη των δογμάτων, των αληθειών της πίστεως. Υπήρξαν εκείνοι που πριν απ’ όλα εβίωσαν τις αλήθειες της πίστεως. Δεν είχαν μόνο την Ορθοδοξία, είχαν και την Ορθοπραξία. 

Ετήρησαν με ακρίβεια τις δεσποτικές εντολές και ευρήκαν μέσα σ’ αυτές τον Χριστό, την μόνη αλήθεια, σαν ανεκτίμητο θησαυρό, όπως ακριβώς τον ευρήκε ο Φίλιππος, για τον οποίο κάνει λόγο το ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας αυτής. 

Ο Φίλιππος από την μικρή εμπειρία που είχε αποκομίσει από την συναναστροφή του με τον Χριστό, είχε βεβαιωθεί βαθειά μέσα στην ψυχή του, ότι Αυτός είναι Εκείνος για τον οποίο ομίλησαν οι προφήτες, Αυτός είναι Εκείνος, τον οποίον επερίμεναν, ο Μεσσίας, ο Υιός του Θεού. 

Γι’ αυτό και έτρεξε αμέσως στον φίλο του τον Ναθαναήλ, για να τον καταστήση συγκοινωνό και συμμέτοχο αυτής της χαράς, αυτού του θησαυρού και του είπε: «ον έγραψε Μωϋσής εν τω Νόμω και οι προφήται, ευρήκαμεν Ιησούν τον υιόν του Ιωσήφ, τον από Ναζαρέτ» (Ιω.1,44). 

Αλλ’ ο Ναθαναήλ απορεί, έχει επιφυλάξεις: «Εκ Ναζαρέτ δύναταί τι αγαθόν είναι;». Από την Ναζαρέτ, μία κακόφημη πόλη, μπορεί να βγή τίποτε καλό; Και του απαντά ο Φίλιππος: «Έρχου και ίδε». Έλα και δες μόνος σου. Έλα να βεβαιωθείς εκ πείρας. 

Ο Φίλιππος δεν προσπαθεί να τον πείσει με επιχειρήματα και περιγραφές, διότι δεν θα φέρουν κανένα αποτέλεσμα. Μόνο με την πείρα θα βεβαιωθεί. Και όταν στη συνέχεια συναντήθηκε με τον Χριστό και βεβαιώθηκε εκ πείρας, ότι αυτός είναι ο Μεσσίας αμέσως τον ομολόγησε: «Ραββί, συ ει ο υιός του Θεού, συ ει ο βα- σιλεύς του Ισραήλ». 

Αυτήν ακριβώς την εμπειρία της προσωπικής παρουσίας του Χριστού μέσα στις ψυχές των είχαν και οι άγιοι Πατέρες και προς αυτήν καλούσαν κά- θε καλοπροαίρετον άνθρωπον. Εδίδασκαν έργω και λόγω, ότι η χριστιανική ζωή στο εσώτατο είναι της δεν είναι φιλοσοφίες και θεωρίες, δεν είναι ένα σύστημα ιδεών. Είναι εμπειρία Χριστού, είναι εμπειρία Θείας Χάριτος, εμπειρία θεώσεως.

Σήμερα που η Εκκλησία μας ευφραίνεται και πανηγυρίζει τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας και καθώς φέρνει στη μνήμη μας τους αγώνες και τις θυσίες, που έκαναν οι άγιοι Πατέρες μας, για να επιτευχθεί αυτός ο θρίαμβος, αυτή η νίκη, υπαγορεύει και υποδεικνύει παράλληλα σ’ όλους μας ένα διπλό  χρέος. 

Το πρώτο χρέος μας είναι να ανακαινίσουμε με την μετάνοια και την άσκηση την εικόνα του Θεού, που φέρουμε μέσα μας, η οποία έχει καταφθαρεί και εξαχρειωθεί από τα πάθη και τις επιθυμίες του παλαιού ανθρώπου. 

Πολύ εύστοχα παρατηρεί κάποιος εκκλησιαστικός συγγραφέας των τελευταίων αιώνων: «Πόση λογιάζετε να είναι η κατάκρισή μας και η κόλασή μας, όπου ασχημίζομεν την εικόνα του Θεού; Οπού φθείρομεν τον έσω άνθρωπον, με τες επιθυμίες της απάτης; Δεν είναι επιθυμίες απάτης οι αδικίες, όπου κάμνομεν και αι παρανομίες, η υπερηφάνεια, η κενοδοξία και αι άλλες ακαταστασίες; Τι δεν βλέπουσι τα ομμάτια άτοπον, τι δεν ακούομεν κακόν; Εως πότε να υποφέρει ο Θεός τόσην μας ακαταστασίαν, τόσον κακόν, τόσην αμαρτίαν; Πότε ελπίζεις να βαλθείς εις την στράταν της δικαιοσύνης;
Κάμε τούτην την Χάριν της Ορθοδοξίας, όπου έμαθες, όπου εορτάζεις. Στολίσου πράξεις αγαθές, κάμε την αρετήν βάσιν της θεωρίας. Ανάβηθι εις την επίγνωσιν του Θεού, κατάβηθι εις το βάθος της ταπεινώσεως του Χριστού μέχρι θανάτου. Μη φθείρωμεν λοιπόν με τες κακές μας πράξεις την εικόνα του Θεού, μήπως και όταν έλθη ο καιρός του μυστικού γάμου, κρούοντες και ημείς την θύραν, μας αποκριθεί ο νυμφίος  ‘ουκ οίδα υμάς’, δεν σας γνωρίζω, επειδή αλλοιωμένην έχετε την εικόνα μου με τα κακά σας έργα. Αλλά ας στρέψωμεν εις μετάνοιαν δι’ εξομολογήσεως. Ας καθαρίσωμεν τους ρύπους από τες ψυχές μας, διά να μας γνωρίσει πρωτότυπον και αρχέτυπόν μας και να μας προσκαλέσει ως γνησίας εικόνας του, εις την αιώνιον βασιλείαν του».

Το δεύτερο χρέος μας είναι να διαφυλάξωμε τον θησαυρό της Ορθοδόξου πίστεως ως κόρην οφθαλμού, ανόθευτο και αναλλοίωτο από κάθε αιρετική διδασκαλία και πλάνη. Το καθήκον αυτό είναι σήμερα περισσότερο αναγκαίο και επιτακτικό από κάθε άλλη φορά, διότι και σήμερα η Εκκλησία μας βάλλεται και πολεμείται από πολλές σύγχρονες αιρέσεις, μιά από τις οποίες, η πιό επικίνδυνη, είναι η παναίρεση του Οικουμενισμού, όπως την χαρακτήρισε μια μεγάλη οσιακή μορφή του περασμένου αιώνος, ο Σέρβος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του πανεπιστημίου του Βελιγραδίου άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς. 

Η φοβερή αυτή αίρεση, προϊόν των συγχρόνων συγκρητιστικών τάσεων θρησκευτικής ενοποιήσεως της ανθρωπότητος, ανέπτυξε μέσα στους κόλπους της διάφορες αιρετικές θεωρίες, όπως η θεωρία των κλάδων, η θεωρία της βαπτισματικής ενότητος, η θεωρία των αδελφών Εκκλησιών, η θεωρία των δύο πνευμόνων, η θεωρία της μεταπατερικής θεολογίας κ.α., οι οποίες είναι ασυμβίβαστες με την δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας μας  και με την διαχρονική πίστη της ότι μόνον αυτή αποτελεί την Μία, Αγία, Καθολική, και Αποστολική Εκκλησία, όπως άλλωστε ομολογούμε στο σύμβολο της Πίστεως. 

Πέραν τούτου, μέσω μιάς άλλης θεωρίας, αυτής του δογματικού μινιμαλισμού, η ακρίβεια των δογματικών αληθειών της πίστεως, για τις οποίες, όπως αναφέραμε προηγουμένως, πολλούς αγώνες και θυσίες έκαναν οι άγιοι Πατέρες μας, σμικρύνεται, σχετικοποιείται και υποβιβάζεται. 

Η επιστροφή των αιρετικών ομολογιών του Παπισμού και Προτεσταντισμού στην Ορθόδοξη πίστη και αποστολική Παράδοση, δεν θεωρείται πλέον απαραίτητη προϋπόθεση για την ένωση των Εκκλησιών. 

Οι αγώνες των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας μας αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, μεγάλου Φωτίου, αγίου Μάρκου του Ευγενικού και άλλων, που αγωνίστηκαν εναντίον του Παπισμού, ακυρώνονται και αποδοκιμάζονται στην πράξη, τα αντιαιρετικά τους συγγράμματα με τα οποία κατέδειξαν τις πλάνες του Παπισμού, παραμερίζονται και υιοθετείται η καινοφανής αντίληψη, ότι οι δογματικές μας διαφορές προς αυτούς αποτελούν ποικιλλία διαφόρων παραδόσεων, ώστε να παύσουν να αποτελούν φραγμό προς την ένωση. 

Επιχειρείται έτσι μία  επιφανειακή επικοινωνιακού χαρακτήρος ενότητα, παρά τις τεράστιες δογματικές διαφορές, ώστε τελικά οι Παπικοί και οι Προτεστάντες να παρουσιάζονται ως αδελφές Εκκλησίες με Ορθόδοξη πίστη και έγκυρα μυστήρια. 

Κατ’ αυτόν τον τρόπο όμως η πλάνη της αιρέσεως γίνεται σεβαστή, τοποθετείται δίπλα στην αλήθεια ως ισότιμη και ισόκυρη με αυτήν και τελικά αναμιγ- νύεται μ’ αυτήν σε μια άμικτη μίξη. Ποιά κοινωνία όμως μπορεί να υπάρξει μεταξύ αληθείας, που είναι φώς και ψεύδους, που είναι σκότος; «Τις κοινωνία φωτί προς σκότος;», επιβεβαιώνει ο απ. Παύλος (Β΄Κορ.6,14).

Προβάλλουν ως επιχείρημα οι Οικουμενιστές την αγάπη προς τους αιρετικούς και την εξ’ αυτής απορρέουσαν ανάγκη της μαρτυρίας της Ορθοδοξίας και της μεταδόσεως του θησαυρού της πίστεώς της προς αυτούς. Η αγάπη όμως ποτέ δεν χωρίζεται από την αλήθεια, ούτε είναι δυνατόν ποτέ να στραφεί εναντίον της. Όταν ο διάλογος της αγάπης δεν συνυπάρχει με τον διάλογο της αληθείας είναι επικίνδυνη παγίδα, που οδηγεί σε συγκρητιστική αδιαφορία και απομακρύνει από την σωτηρία. 

Όπως λέγει ο άγιος Ιω. ο Χρυσόστομος «ει που την ευσέβειαν  παραβλαπτομένην ίδοις, μη προτίμα την ομόνοιαν της αληθείας, αλλ’ ίστασο γενναίως έως θανάτου…την αλήθειαν μηδαμού προδιδούς».[3] 

Δεν υπάρχει χειρότερο κακό από την στέρηση της σωτηρίας και μόνο ως έργο αγάπης δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Πολύ εύστοχα παρατηρεί ο αείμνηστος καθηγητής κ. Στέργιος Σάκκος[4]: «Δεν χωρίζεται η αγάπη από την αλήθεια. 

Ο διαχωρισμός τους, επί ζημία βεβαίως και των δύο, είναι των ημερών μας επίτευγμα. Είναι το κατόρθωμα του συγχρόνου διαχριστιανικού συγκρητισμού! Ποτέ άλλοτε η αγάπη δεν χρησιμοποιήθηκε τόσο πρόχειρα ανεύθυνα και ύπουλα εις βάρος της αλήθειας. 

Ποτέ στην ιστορία της Εκκλησίας δεν χρησιμοποιήθηκαν στις σχέσεις με τους αιρετικούς οι ανταλλαγές επισκέψεων και δώρων, οι εκατέρωθεν φιλοφρονήσεις, οι εναγκαλισμοί και οι ασπασμοί με πλήρη, ή έστω, μερική παραθεώρηση της αλήθειας…

Ποτέ η αγάπη δεν κατήργησε, ούτε υποβίβασε το δόγμα. Ποτέ δεν παραμερίσθηκε η αλήθεια χάριν μιάς κατ’ επίφασιν ειρήνης. ‘Αν η ειρήνη περιορίζεται μόνο στα λόγια είναι καταγέλαστη’, γράφει ο Μ. Βασίλειος[5], ενώ ο ευαίσθητος και πραότατος Θεολόγος Γρηγόριος διαγγέλλει: «Κρείττων γαρ επαινετός πόλεμος ειρήνης χωριζούσης Θεού. Και διά τούτο τον πραύν μαχητήν οπλίζει το πνεύμα, ως καλώς πολεμείν δυνάμενον’»[6].

Το επιχείρημα λοιπόν της αγάπης, που κατά κόρον προβλήθηκε και διατυμπανίστηκε από τους Οικουμενιστές αποδείχθηκε πλάνη και θανάσιμη παγίδα. Τούτο φάνηκε και από το ίδιο το αποτέλεσμα των μέχρι τώρα γενομένων διαλόγων. Οι μέχρι τώρα γενόμενοι διάλογοι όχι μόνον δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα, αλλά αντιθέτως οδήγησαν αναπόφευκτα σε προϊούσα φθορά και διάβρωση του Ορθοδόξου φρονήματος, σε συμβιβασμούς και ανεπίτρεπτες υποχωρήσεις στο δόγμα και στην Εκκλησιαστική μας αυτοσυνειδησία. 

Με πολύ επιπολαιότητα οι Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι στους Διαχριστιανικούς Διαλόγους, ανώριμοι όντες πνευματικά και μη έχοντες αγιοπνευματικές εμπειρείες, άπλωναν γέφυρες, μικρές και ανεπαρκείς, για να γεφυρώσουν τεράστια χάσματα και να εκμηδενίσουν αποστάσεις και διαφορές, πολύ σημαντικές στο δόγμα και στο ήθος των Εκκλησιών. 

Παραθεώρησαν το γεγονός, ότι η αλήθεια με την αίρεση δεν έχουν ποσοτική διαφορά. Η αίρεση δεν έχει απλώς λιγότερη αλήθεια, ώστε με κάποια προσθήκη να γίνει κι αυτή Ορθοδοξία. Η αίρεση όσο μικρή και αν φαίνεται, είναι πλάνη, είναι σκοτάδι και αμαρτία και θάνατος. Ο πνευματικός θάνατος που προξενεί η αίρεση, δεν παίρνει βελτίωση να γίνει λιγότερο θάνατος και κατόπιν ζωή. 

Έτσι φθάσαμε στο τραγικό φαινόμενο να διατυπώνονται από Ορθοδόξους εκπροσώπους και πατριάρχες, αντορθόδοξες και βλάσφημες δηλώσεις και να υπογράφονται κοινά κείμενα με τους αιρετικούς, ξένα προς την παράδοση και την δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Ο αρχικός ενθουσιασμός για την δήθεν μαρτυρία της Ορθοδοξίας προς τους ετεροδόξους δυστυχώς κατέληξε στο θλιβερό φαινόμενο, μετά από 64 χρόνια διαλόγου με τους Προτεστάντες και 32 με τους Παπικούς, να συμμαρτυρούμε με την πλάνη και να αναγνωρίζουμε τους ετεροδόξους ως αδελφές Εκκλησίες, με έγκυρα μυστήρια αι αποστολική διαδοχή. Δηλαδή, αντί εμείς να τους οδηγήσουμε στην Ορθοδοξία, μας παρέσσυραν αυτοί στην αίρεση και την πλάνη.

Ο γέρων Παΐσιος ο αγιορείτης, μεγάλη οσιακή μορφή των ημερών μας, του οποίου η αγιότης μαρτυρείται από όλους πανορθοδόξως, φωτισμένος από την Χάρη του αγίου Πνεύματος, που είχε πλούσια μέσα του, διέκρινε την ολέθρια αυτή αίρεση του Οικουμενισμού και την καταπολέμησε με όλες του τις δυνάμεις, όπως μαρτυρεί ο βιογράφος του Γέρων Ιερομ. Ισαάκ. 

Κάποτε σε μια σύναξη μοναζουσών έλεγε τα εξής: «Οικουμενισμός και Κοινή Αγορά, ένα κράτος μεγάλο, μια θρησκεία στα μέτρα τους. Αυτά είναι σχέδια διαβόλων».[7] Σε μια άλλη περίπτωση έλεγε: «Μου έκανε εντύπωση αυτό, που μου είπε ένας επίσκοπος από το Πατριαρχείο. 

Του είχα πεί: Μα τι κατάσταση είναι αυτή; Από τη μια ο Οικουμενισμός, από την άλλη ο Σιωνισμός, ο Σατανισμός…Σε λίγο θα προσκυνούμε τον διάβολο με τα δύο κέρατα αντί για τον δικέφαλο αετό. 

Σήμερα, μου λέγει, δύσκολα βρίσκεις επισκόπους σαν τον επίσκοπο Καισαρείας Παΐσιο τον Β΄. Ο Παΐσιος ο Β΄ τι έκανε; Πήγαινε στον Σουλτάνο για τα αιτήματά του με ένα σχοινί δεμένο στη μέση, αποφασισμένος δηλαδή να τον κρεμάσουν οι Τούρκοι. Σαν να έλεγε στον Σουλτάνο: Μην ψάχνεις σχοινί και χασομεράς, άμα θέλεις να με κρεμάσεις, έτοιμο το έχω το σχοινί».[8] Η παρά πάνω μαρτυρία εμφανίζει τον Γέροντα να διαμαρτύρεται σε κάποιον πατριαρχικό επίσκοπο κατά της αιρέσεως του Οικουμενισμού και να παρουσιάζει τον Οικουμενισμό και τον Σιωνισμό ως τα δύο κέρατα του διαβόλου.

Το γεγονός ότι η φοβερή αυτή αίρεση εξακολουθεί όχι μόνον να υφίσταται, παρ’ όλο που πέρασαν 100 περίπου χρόνια από της εμφανίσεώς της, αλλά και να εξαπλούται επικίνδυνα όλο και περισσότερο, υπογραμμίζει το χρέος όλων μας, κλήρου και λαού, για την αποτελεσματική καταπολέμησή της. 

Όπως και άλλοτε έχουμε επισημάνει, είναι ανάγκη ο κλήρος και ο πιστός λαός του Θεού να επαγρυπνεί και να διακρίνει τα «σημεία των καιρών» (Ματθ.16,3). Να μείνει ανυποχώρητος και ασυμβίβαστος στην υπεράσπιση της αληθείας, ανεπηρεάστος από το πνεύμα της χαλαρότητος, του εφησυχασμού και του ενδοτισμού, το οποίον κυριαρχεί σήμερα, ιδίως μεταξύ των εκκλησιαστικών μας ηγετών, εκτός από ελάχιστες επαινετές εξαιρέσεις. 

Να συνειδητοποιήσει και να ευαισθητοποιηθεί απέναντι στο σύγχρονο πολυκέφαλο θηρίο, την παναίρεση του Οικουμενισμού, που προετοιμάζει τον ερχομό της Νέας Παγκόσμιας Θρησκείας του σατανά, και που με ύπουλο τρόπο έχει διεισδύσει στα σπλάγχνα της Ορθοδοξίας και την απειλεί θανάσιμα. 

Είναι ανάγκη πρό παντός, να ενεργοποιηθεί σ’ ένα δυναμικότερο αντιαιρετικό αγώνα και να απαιτήσει από την Ιεραρχία μας να ασχοληθή με την φοβερή αυτή αίρεση και να την καταδικάση Συνοδικά, να επισημάνει τους φορείς της και να τους καλέση σε μετάνοια. Σε περίπτωση δε αμετανοησίας να τους καθαιρέση. Τέλος να διακόψη τους μέχρι τώρα γενομένους ακάρπους και επιβλαβείς διαλόγους με τους ετεροδόξους.

Καλή Σαρακοστή και καλόν αγώνα πνευματικόν.

---

[1] Εις Ευτρόπιον Β΄, PG 51,397.

[2] Εις το «Ου θέλω υμάς αγνοείν αδελφοί…», PG 51,252.

[3] PG 60,611.

[4] Εφ. «Ορθόδοξος Τύπος», 3 Ιουνίου 2011.

[5] Πατροφίλω επισκόπω της εν Αιγεαίς Εκκλησίας, Επιστολή ΣΝ, PG 32,932Α

[6] Λόγος Β΄ Απολογητικός της εις τον Πόντον φυγής 82, PG 35,488C.

[7] Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι, τομ. Β΄, Εκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης 1999, σελ. 176

[8] Γέροντος Παϊσίου…,ο.π. σελ. 230-232