Η ζωή και ο Θεός είναι αλλού

- Η προσωπική διαδρομή από την επιστήμη στον μοναχισμό.
- Εκκλησία είναι ένα θρησκευτικό σωματείο ή κάτι βαθύτερο;
- Η Εκκλησία δεν πρέπει να συμβολίζει, αλλά να είναι.
- Κάτι που δεν είναι αγκαλιά, μια απειλή, μια υπερβολή τύπων δεν είναι Εκκλησία.
- Τι σημαίνει πρακτικά η στροφή προς την θρησκεία και γιατί (δεν) μας αφορά.
- «Γιατί όχι σε μένα, Θεέ μου;»
- «Να ταπεινωθείς στο μεγάλο που μας περιβάλλει»
- Ο ψυχολογικός και ο Θεός – υπηρέτης.
- «Η επιτυχία και η επιστήμη δε με γέμιζε».
- «Μαλάκωσε την ψυχή σου και η στιγμή συνάντηση με το Θεό-πρόσωπο θα ‘ρθει».
- Κάθε άνθρωπος είναι μια ευκαιρία συνάντησης.
- «Αν Θεός σημαίνει μια εκκλησία της χλιδής, της ρηχότητας, της υποκρισίας και της αρρωστημένης αντίληψης, την απορρίπτω και είμαι άθεος».

Συνέντευξη του Μητροπολίτη Μεσογαίας & Λαυρεωτικής π. Νικολάου στην εκπομπή της ΕΤ-1 «Η Ζωή είναι αλλού».



Aκούστε ΕΔΩ

Ομιλία π. Αθανασίου Μυτιληναίου - στην παραβολή του Τελώνου και Φαρισαίου

Aκούστε Εδω

H αγάπη πληροφορεί και τα ζώα...

Ο πνευματικός άνθρωπος δίνει την αγάπη του πρώτα στον Θεό, έπειτα στους ανθρώπους, και την υπερχείλιση της αγάπης του την δίνει στα ζώα και σε όλη την κτίση.

Αυτή η θεϊκή αγάπη πληροφορεί και τα ζώα, τα οποία καταλαβαίνουν τον άνθρωπο που τα αγαπάει και τα πονάει και τον πλησιάζουν, χωρίς να φοβούνται.

Ακόμη και τα άγρια ζώα μπορούν να διακρίνουν έναν άνθρωπο που τα αγαπάει από έναν κυνηγό που θέλει να τα σκοτώση. Τον κυνηγό τον αποφεύγουν, τον άνθρωπο που τα αγαπάει τον πλησιάζουν...

π.Παίσιος

Αρχαιολόγοι μεν, φασίστες δε

Εντυπωσιάζουν οι αρχαιότητες που ανακαλύπτονται με την πάροδο του χρόνου στην γεωγραφική περιοχή της πΓΔΜ.

Ακόμη πιο πολύ, όμως, εντυπωσιάζει η εμμονή των απογόνων των Σλάβων της βυζαντινής περιόδου που εγκαταστάθηκαν στη Μακεδονία να ιδιοποιούνται τον πολιτισμό της περιοχής που υπήρξε πριν από αυτούς.

Εκατοντάδες επιγραφές έχουν βρεθεί αλλά καμία δεν παρουσιάζουν. Είναι, βλέπεις, στην μισητή ελληνική γλώσσα…

Όταν βρέθηκε το άγαλμα της θεάς Αφροδίτης στην περιοχή των Σκοπίων –τον Ιούλιο του 2008- οι Σλαβομακεδόνες αρχαιολόγοι παρουσίασαν το άγαλμα στα διεθνή μέσα ενημέρωσης ως εξής:

«Το άγαλμα είναι κατασκευασμένο από μάρμαρο σε φυσικό μέγεθος και πιστοποιεί την καλλιτεχνική παράδοση της περιοχής της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στη ρωμαϊκή περίοδο.(…)
και για τους …Σκοπιομαθείς επί λέξει: «сведочи за уметничките традиции на територијата на Република Македонија во римскиот период»

Δηλαδή είναι τόσο παλιά η Δημοκρατία τους, που φθάνει μέχρι τη ρωμαϊκή περίοδο, κάπου δύο χιλιάδες χρόνια πίσω…

Και αυτά είναι λόγια αρχαιολόγων, επιστημόνων κατά τα άλλα, που απέχουν από ιστορικοπολιτικές σκοπιμότητες…

Ας αναφέρουμε λίγα λόγια για την ανακάλυψη που καμιά σχέση δεν έχει με την …ελληνική Αφροδίτη!

(Στα Σκόπια η λέξη ‘ελληνική’ απαγορεύεται σε αυτά τα πράγματα!).

“Το άγαλμα είναι ισάξιο με το έκθεμα του Μουσείου του Λούβρου” λέει η αρχαιολόγος Onchevska-Todorovska.

(Ποιό έκθεμα κυρία μου; Γιατί δε λές τη λέξη ‘Αφροδίτη’ ή γιατί δε λες Αφροδίτη της Μήλου; Μίσος και σε αυτήν τη λέξη; )

Τα σπασμένα κομμάτια του αγάλματος βρέθηκαν σε κεντρικό μέρος της αρχαίας πόλης Σκούποι, όπου ανακαλύφθηκε πρόσφατα και μια Βασιλική. Η δημιουργία του αγάλματος ανάγεται στον 3ο αιώνα μ.Χ.

Το γυαλιστερό μαρμάρινο άγαλμα είναι φυσικού μεγέθους, 170 εκατοστών, με κολλημένο στο πόδι της Αφροδίτης ένα δελφίνι και βρέθηκε στα ερείπια ενός λουτρού, που ανήκει στα χρόνια της ύστερης κλασικής περιόδου.

Η παραπάνω αρχαιολόγος, που πιθανόν θα …αγνοεί οτιδήποτε περί Αφροδίτης, λέει πως η ‘Βενέρα’ (Венера, στα σλάβικα, από το ρωμαϊκό Venus=Αφροδίτη), είναι η ρωμαϊκή θεά του έρωτα, γυμνή με τα χέρια να κρύβει το ντροπαλό σημείο της.

Σύμφωνα με τους σλαβομακεδόνες αρχαιολόγους το εύρημα είναι μοναδικό γιατί σπάνια βρίσκονται αγάλματα με διατηρημένο κεφάλι.

Ένα παρόμοιο, ακέφαλο, βρέθηκε στους αρχαίους Στόβους και σήμερα εκτίθεται στο Βελιγράδι.

Η ανακάλυψη του αγάλματος της θεάς Αφροδίτης και όχι φυσικά της ‘βενέρας’ δημοσιεύθηκε σε όλον τον σκοπιανό τύπο καθώς και στο επίσημο αρχαιολογικό περιοδικό της πΓΔΜ.

Όλα τα κείμενα είχαν παραπομπές για περαιτέρω πληροφορίες στη Wikipedia στο λήμμα ‘Venus figurines’, όπου καμιά σχέση δεν έχει με το άγαλμα που βρέθηκε, απλά γίνεται αναφορά για γυναικεία ειδώλια προϊστορικής περιόδου.

Φυσικά αποφύγανε να παραπέμψουν τους αναγνώστες στο λήμμα: Aphrodite

Ο κομπλεξικός λέει η επιστήμη είναι αυτός που διέπεται από σύμπλεγμα κατωτερότητας.

Εδώ περί τίνος πρόκειται;

Σλαβομακεδόνες αρχαιολόγοι γαρ…

http://olympia.gr/2010/01/24/

Το κυνήγι της ευτυχίας είναι αναζήτηση μιας ζωής!
Ποτέ δεν είναι αργά να γίνεις αυτό που θα μπορούσες να είχες γίνει.


Οι ιδέες δεν πρόκειται να δουλέψουν εκτός αν δουλέψεις ΕΣΥ

Το μυαλό μας είναι σαν αλεξίπτωτο…δουλεύει μόνο αν είναι ανοικτό.

Witchcraft in Congo : Testimonies from the Orthodox Mission in Africaby- Monk Damascenos Gregoriates

Humanly speaking, Africa is the most unfairly treated continent when it comes to the spreading of the salvific word of God. Reasons of natural obstacles or other negative parameters did not facilitate the divine kerygma to reach the innermost parts of the continent, except only around its northern and northeastern regions. It may have been the plan of Divine Providence, for the Faith to spread there, only recently, during the twentieth century...

It is a known fact that other Christian "churches" have been established in practically all of Africa, since the middle of the 18th century, through colonization by European peoples. Apart from the purpose of exploiting those gold-bearing soils, these peoples had also arranged to propagate their religion. Thus, there are Papist christians there since the middle of the 18th century, Protestants from the beginning of the 20th century, followed by latter-day heretical "churches" with a christian or even a demonic content, that were formed by African pastors.

These "churches", which are cut off from the fullness of the Truth and Life, have never managed - not in the past nor in the present (nor will they ever manage in the future) - to deliver the mystically-minded African from his various demonic influences and convictions. The explanation is simple: The devil is afraid of the Truth; the Truth is Christ and Orthodoxy, and there is a vast chasm between Him and the demonic legions.

The Orthodox Church has long delayed bringing its Christian message to Africa. Only the more ardent of the Clergy, from Greece and abroad, who, with the blessings of their local Bishops, have settled in various regions of Africa and have ignited little sparks of spiritual light. And it is only this light - the light of the Orthodox faith and life - that is able to animate the indigenous African and unshackle him from the torments that are attributed exclusively to witchcraft and idolatry.

My consecutive travels to Central Africa for missionary purposes have helped me to acquire an authentic picture of the pagan element and to reach the relative conclusions.

In Africa - at least in the sphere that I am most frequently preoccupied with - there is no mention of an atheist African. That is a very encouraging element, when aspiring to guide them to our true Saviour Christ and His Church.

Witchcraft involves a faith that within the animal and plant kingdoms there are invisible, supernatural powers which act like spirits which have various characteristics, and which influence a person's life. One of the most ancient forms is "homeopathic" witchcraft. As an example, we would like to mention the practice of the witch doctor who, in order to harm an enemy, will fashion a likeness of him (a "doll") out of wood or wax or clay. He shapes it in such a way as to make it resemble the enemy, as much as possible. If it does not resemble the enemy, he "baptizes" the likeness with the enemy's name and then proceeds to torture it, depending on the result he wishes to achieve. For example, if he wants to cause the death of an animal, he has only to re-enact the death of that animal. To kill his "customer's" enemy, he stabs a needle into the "heart" of a doll or a wooden image that supposedly represents that enemy.

They consider it inconceivable that one can live, without his life being dependent on some higher power. This is evident in the various circumstances in their lives. If, for example, a relative became sick or died, they believe that someone hates them and is now taking their revenge. So, they run to the witch doctor. They tell him what their problem is, and they seek to discover who caused that terrible fate in their home.

The basic idolatrous religion in Africa is ancestor worship. This demonic phenomenon of invoking the deceased is called Spiritualism in my country. They believe in the spirits of their ancestors, and they invoke them. In this way, the devil assumes the voice of their deceased relative, and responds to their invocations during the night. The people believe that they are actually conversing with their deceased relative, when in fact it is the devil who is intervening and who tells them whatever he wants.

At one time I was in Kolwezi of Congo. Once a week, I would teach to a circle of baptized women. One day, I spoke to them about the sanctity and the glory of our saints in heaven. When I told them that true holy people exist only in the Orthodox Church, many of the women sprang up from their seats. They objected very strenuously, saying that they also have saints in their own, previous religion of ancestor worship. Despite my attempts to convince them of the opposite to their belief, they remained unconvinced. So, that lesson ended, with some of them not having accepted the uniqueness of our teaching regarding the Saints.

For those who have not become familiar - empirically and dogmatically - with the Orthodox Church, in Africa She is regarded as one of the numerous religious Protestant Communities. However, they are amazed at the wondrous work that is performed within Her, through the Grace of the Holy Spirit. Thus, they rush to the conclusion that (according to their steadfast religious mentality) the Orthodox Priests are awesome witch doctors - far superior to all the witch doctors of Africa!

When, in July of 1999, we went to the village of Lwankoko of the Kolwezi Detachment, having been invited by the villagers themselves regarding a horrific episode of witchcraft, we witnessed the following. The devil had brought the inhabitants of all the surrounding villages to an impasse and they were on the verge of civil war, on account of a deceased villager killed by the sorcery of three witch doctors, who had been baptized Orthodox two years before. They had become baptized hypocritically and for self-seeking purposes, without renouncing their magic implements and their demonic activities.

When I arrived at their village, the coffin with the body inside it was "stuck" to the ground and it was impossible to move it to the place of burial. The three witch doctors who had killed him were revealed by the devil himself in an uncanny way, as they too lay pinned down on the ground, unable to move.

Upon our arrival there, we could hear comments by many of the bystanders: "Now let's see what the Orthodox are going to do...." After reading the Exorcisms, we untied the rubber strap with which the coffin was symbolically tied through magic powers, then we sprinkled Holy Water over the body of the deceased, as well as all the people who were standing around us. Many of them scampered away, because they thought we were witch doctors and were sprinkling them with a magic potion that would harm them.

We then gave instructions for the coffin to be picked up by 3-4 people and to follow us. But no-one dared respond. They knew that the coffin was pinned down and could not be moved, so why should it now agree to move from its place? In a more austere tone of voice, 4 of our Christians obeyed, and we proceeded to go into the forest, at 10 o'clock at night, for the burial. Doubt and curiosity made many leave the village; they came along with us, saying among themselves: "Now we shall see - will the coffin agree to be placed in a grave, or will it return to the village again, stuck to the backs of the bearers, like it did yesterday?" It is a fact, that is exactly what had happened the day before. The coffin would not come down from the backs of the bearers, instead, with a demonic power it sped back to the village from where they had come, and it demolished the huts of the witch doctors who had killed the deceased...

Not only the Orthodox, but also people of other religions and idolatrous convictions resort to our Orthodox priests, in order to be rid of the torments of witchcraft. Our native priest, fr. Jacob Banza, has been ministering for 20 years in the Kolwezi Detachment. He has the divine charisma of opening the hearts of people. With the approval of the one responsible for the Detachment, he is the one who is sent to resolve all the complicated demonic cases. Once, he had been invited by two orthodox families of a Kolwezi suburb, because a young witch doctor, barely 12 years old, had bewitched two of their children. Fr. Jacob spoke to the young boy. He asked him:

"How do you do your magic?"

"I have such powers, that if I simply put my finger on the garment of the one I want to harm, whatever I wish is immediately done."

"Do you mean that if you touch my cassock, you will be able to do what you want to me too?"

"You Orthodox priests are all fire. If I touch you, I will burn. I will lose my power!"

Another time, father Jacob had told me that he kept company with a certain compatriot of his - a witch doctor. After numerous discussions they agreed that when the witch doctor performed his rituals, father Jacob would also be present, and when father Jacob would say his prayers, the witch doctor would also be present. The outcome was that the witch doctor was unable to stay in place while father Jacob was saying his prayers. He admitted: "I can't stay - something is driving me away."

In Africa, it is not only the witch doctors who are preoccupied with witchcraft; many of the people are also. Even young children can perform signs and monstrosities with the power of Satan.

Witchcraft in Africa has tremendous powers and methods of achieving its satanic designs. In the case of a person's death, the family of the deceased embark on a persistent search to find the cause of that death. That is when a scene reminiscent of a tragedy unfolds. Once, when I went to a village to buy vegetables for the the children in our boarding home, I noticed that the house where I used to purchase the vegetables had a huge hole in one of its clay walls. I asked around, to find out where the woman of the house was, and why the house was demolished. I was told that she was imprisoned, because they discovered she had participated in causing the death of a certain person, who had returned, still in his coffin, and had demolished the house. People who had seen that coffin - with the deceased inside it - flying past them at an incredible speed, had run after it, out of breath, and saw it smashing through enclosures and houses and even uprooting trees in its path, until it reached the house where it finally stopped. The villagers then arrested the people living in that house, because they had "proof" that they were the murderers of the deceased. That is how tortures, conflicts and clashes begin. Suffice it to say that within a single month, 62 people were killed in one village alone. The devil managed to divide them into two opposing sides and then prompted them to fight among themselves, to the death.

In June of 2002, we received a phone call from one of our Christians named Pandeleimon, who was severely wounded. He was taken to the Emergency Ward of the hospital in Likasi. He told us that he had fallen victim to witchcraft and that his head was broken in two. We sent our priest, father Augustine and Deacon Fotios. Through them, we learnt about the entire tragic incident. Co-workers of his at the same worksite had become envious of his skill and his promotion. He worked as a truck driver, transporting cobalt and copper which was mined by the GECAMINES company of Likasi. His envious co-workers took him to a witch doctor; they paid him, and he promised he would exterminate the undesirable worker. So, one evening while Pandeleimon was transporting copper from the plant to Likasi, a black dog jumped into his truck, through the window. The dog began to bite him, and in fact, in his private parts. The driver struggled to commandeer the truck with his one hand and with the other, tried - without success - to push away the dog. He was unable to get rid of the dog, which was a devil sent by the witch doctor; his truck overturned and fell on the right-hand side of the road into a ditch. The driver fell sideways and was almost mortally wounded in the head. Having achieved its purpose, the dog jumped out of the window and vanished into the forest.

The mistake that our Christian had made, was that it never occurred to him that the nocturnal aggressor might have been a devil in the form of a dog. If he had crossed himself immediately, he would have been saved. His attempts to stave off the dog with his own power failed miserably, and led him to be hospitalized. With the Grace of God, he escaped death and returned to his family, where his wife and four children were anxiously waiting for him.

Witch doctors are so well taught by their master the devil, that they rarely or never disclose the secrets underlying their satanic plans and rituals. This has been observed particularly with women witch doctors; they prefer to die taking their secrets with them to the grave, rather than confess them or disclose them to others.

When the devil revealed the three witch doctors who had killed Katoka, the guard at the Kolwezi Detachment's farm in July of 1999, only one of them had disclosed the following to father Meletios by way of a confession:

"Before you baptized us father, the spirits came to us and said the following: We don't mind if you decide to be baptized; we only demand one thing from you - do not say anything to the Orthodox priest about us. You have seen how we have been helping you so far, in every one of your problems. Do not betray our friendship. Surely you have no complaints against us?"

In Brazzaville there are currently three Orthodox parishes. From morning to night, father Jacob Banza receives tens of people who have no links to our Church. They do not come to ask for material support, as is the case in Kolwezi - only spiritual help. They come, looking for a "lifeboat", because the devil - in whose meshes they have become entangled - has driven them to an impasse. Father Jacob truly suffers in his efforts to help them confess their sins and their setbacks, which are attributed to witchcraft. He finds it necessary to tell them that he too, before being baptized, was a very powerful witch doctor; that he had relations with not only one woman, but two or even three women every day. In this way, they are encouraged to divulge their secrets. They begin to narrate their own sins. That is how their therapy begins - with catechesis and their eventual incorporation through Holy Baptism into the Corpus of our Church.

When Baptisms are to take place, there have been cases where shocking things have occurred. People who had any involvement with witchcraft and had not confessed honestly and thoroughly, would fall down, screaming and trembling at the sound of the benedictions of our Church being read. When the Precious Cross is extended towards them, they are scared, terrified, and want to escape it by running away. They admit that this Sign "burns" them.

One other time in Kolwezi we had a seminar for our catechism teachers. One of them - as we had heard - had not entirely renounced the powers of witchcraft in his life. During the Divine Liturgy one Sunday, when the procession of the Great Entry (of the Precious Gifts) was taking place, the catechist ...... collapsed on the floor as if he had died. After confessing, the unclean spirit departed from him and he recovered.

Another of our catechists was under the impression that he could have "the best of both situations". Whenever the need arose, he would visit his local witch doctor. The end result was that he eventually became possessed. He suffered immensely. The people of his village avoided him. Those who are demon-possessed have no place in a community of people. That is the reason the Authorities of their land oblige them to live in the forests, far away from other people.

With God's Will, the catechist was cured. He was again undesired in his village, because people now said that he was not N., but a foreign spirit with his form. They were afraid of him and had forced him to leave for the forest.

In 2001 a government minister had come to Kolwezi. It was the time when war had broken out on the border between Congo and Rwanda. Trains would come to pick up soldiers who were entirely inexperienced for warfare, to transport them to the war zones. The minister had made his appearance at the time, in order to boost the morale of the inhabitants when confronting the enemy. We were impressed at how he had publicly encouraged all the enlisted men to go to witch doctors; to be smeared with the unctions that they would give them, so that the enemy's bullets would not "find" them. And we were assured by local Christians of ours that of all those who had taken those unctions and obeyed what the witch doctors prescribed, would actually go to war wearing shorts, without any other protective garments, because the enemy bullets did not find them!

At a time of political confrontations, it is only normal for the representatives of party candidates to go on tour. A group of young men, who were supporters of a certain political party, set up their grass hut outside a neighbouring village, Chamboula. Hoping to create an artificial fear to passers-by, they also manufactured a fake grave, placing a Christian Cross at the head.

But their behaviour became tyrannical. Not only did they try to persuade the people passing by to support their party, they also asked them for money and from whatever merchandise they may have been transporting from the city to their villages, they would forcefully seize a portion of it for their own survival as well as their families'. Their presence became a plague to us also, because we would pass by there every day in order to get to the nearby farm for our vegetables. One afternoon, one of our clergymen passed by there, and, after making sure that no-one was around, he lit a fire and burnt down their hut. The next day, he departed for his vacation in Greece.

2-3 days later, I passed by there with another brother and the driver of our car, as we were heading for our farm. I was surprised but also shaken, when three of those young men suddenly sprang out of the tall grass. They were wearing shorts only; they had placed feathers in their hair, they had painted their half-naked bodies with multi-coloured vertical stripes and each of them was also carrying a long sword. They raised their hands in the air and forced our car to a standstill.

"We have something to settle with you Orthodox".
"What's the matter boys? Why did you stop us?"
"Why did you burn down our hut?"
"We could never do something like that. You have known us for so many years. We love you and have been caring for you and for your country".
"We went to our chief, and he said that your Orthodox priest .......... burnt down our hut. So, you will not pass through; instead, you will come with us to the village and our chief will pass judgment on you."
"Listen, my children. Get into the car. Let's go to our farm together and talk things over with you peacefully. Whatever it is you want and we can do, we shall do it."

They agreed, and so we all went together to the farm.

I asked Mr. Gerasimos - one of our Orthodox Christians - to talk to them and then let me know what their demands were. I withdrew from them, and pretended to examine the vegetables on the farm. Indeed. They asked for workers and materials of ours, in order to rebuild their hut. Then, in order to thank the witch doctor who had informed them about the burning of their hut, they also asked for a white rooster, half a sack of cornmeal, rice, potatoes and beans, so that they could all dine together. What could I do? I went to the market, I purchased a white rooster and gave them the rest of the supplies. I also sent them our workers to rebuild their hut and that is how my little adventure ended. From then on, we became painfully aware that one should not associate too much with witch doctors, because they don't take things lightly....

In the village of Mapendo, 30 kilometers away fom Kolwezi, there is a massive demonic "hornets' nest". We frequently go past it, on the way to the next village of Lwankoko, where the large farm of our Mission is. One evening, as father Meletios (currently Bishop) was returning from the farm, he stopped at the aforementioned village because he could hear shouting and a general turmoil. The village's chief and the witch doctor had summoned everyone to a meeting. Father Meletios got out of the car and began to approach that demonic congregation, holding a Crucifix in his hand. The witch doctor yelled out to him:

"Don't come any closer. You will ruin my work. Leave quickly..."
"But I won't interfere. I am only coming towards you to greet you."
"No, no.... You Orthodox priests are very powerful witch doctors. You are a hindrance, even by just being present here!!"

Lacking the fullness of the Truth, the other "churches" also lack that sanctifying grace. That is why many of the people hasten full of hope to our Orthodox priests. When a certain Papist priest attempted to read the Exorcisms over a demon-possessed person, the demon mocked him sarcastically - and of course did not depart. Another Papist priest - as father Kosmas had told me - actually proceeded to exorcise a demon-possessed individual, and the outcome was horrific - the priest himself became possessed!

So, as we can see, the only life-saving ark - everywhere and always, for every person anywhere in the world - is our Orthodox Church, with our Bishops and our priests, who are in the canonical, Apostolic succession, bearing a valid, grace-filled priesthood. The thanks of the Orthodox of Congo to all those who work together for the spreading of Orthodoxy in their land are innumerable, and life-long.

They now have empirical knowledge that only the Orthodox Church is the bulwark that can withstand all the evil currents of witchcraft and idolatry.

All of us neo-Hellenes will be tremendously accountable, not only for having generally kicked out the Faith of our Saints from our lives, but with our selfish and inadmissible stance have also hindered it from being broadcast to the fellow-humans "living in the land and the shadow of death" of Africa and Asia.

It is time that we recovered from this stance. It is time that we turned our mind thankfully towards Jesus Christ, for having the ancestral privilege of being Orthodox and unaffected by the bonds of witchcraft and eternal death.

The millions of African brethren are waiting for our Orthodox presence, with our prayers, the establishment of edifices that will be beneficial to them, holy Altars and other missionary buildings where the faithful can be sanctified and the powers of darkness driven far away from them.

«THE ACTS OF WITCHCRAFT IN AFRICA», BY MONK DAMASCENOS GREGORIATES,

«ORTHODOXI KYPSELI» PUBLICATIONS

Source: http://www.impantokratoros.gr/root.en.aspx

Θεοφάνεια στο Βατοπαίδι (με πλούσιο φωτογραφικό και ηχητικό υλικό)

Ενάτη Ώρα την Παραμονή των Θεοφανείων με την «Φήμη» και το Δοξαστικό.

Θα ακολουθήσουν και άλλα…
ακούστε εδώ:Ora Enati

http://vatopaidi.wordpress.com/2010/01/23/

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ, Λουκ.18,10-14

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ : ΤΟ ΣΤΑΘΕΡΟ ΠΡΟΤΥΠΟ

Η Εκκλησία μας με την σημερινή ευαγγελική διήγηση της παραβολής του τελώνου και του φαρισαίου, μάς προσκαλεί σε μια συστράτευση και πορεία με σκοπό την ανακάλυψη της αληθινής ζωής.

Αυτή η πορεία διακρίνεται σε δυο φάσεις προετοιμασίας και αγώνα. Και αξίζει να τονίσουμε, ότι οι τρείς πρώτες εβδομάδες του Τριωδίου σημαδεύουν το προκαταρτικό στάδιο του αγώνα που θα ακολουθήσει. Στάδιο προετοιμασίας για να αντιμετωπίσει την επόμενη και δυσκολότερη φάση, όταν το «λαμπρόν στάδιον τῶν ἀρετῶν» θα ανοίξει τις πύλες του σε αγώνες υψηλότερων επιδόσεων που η Εκκλησία μας έχει αιώνες τώρα αθλοθετήσει.

Τα έπαθλα θα είναι «λίαν σημαντικά» ώστε να ικανοποιούν και τους πιο απαιτητικούς αθλητές. Εκείνους που θα τηρήσουν με συνέπεια τους κανόνες του «καλῶς ἀγωνίζεσθαι» ανάλογα με τις δωρεές που ο Θεός επιφυλάσσει στους αγωνιζόμενους.

Αυτούς όμως τους αγώνες και τη μέθοδο της διεξαγωγής του καθώς και για τα έπαθλα μπορεί κανείς να τα διαπιστώσει μέσα από τα ευαγγελικά αναγνώσματα που πολλή σοφία όρισε η εκκλησία για τη Μ. Τεσσαρακοστή και όλο βέβαια τον ετήσιο λειτουργικό κύκλο.

Ξεκινάμε με το ταπεινό ήθος του Τελώνη και τη σχετική προτροπή όπως σημειώνεται στο κοντάκιό του Τριωδίου.

Γιατί ο Τελώνης είναι ένας από εμάς. Ένας συνειδητοποιημένος αμαρτωλός. Είναι το αρχέτυπο του Χριστιανού που αποφάσισε να αγωνιστεί μπαίνοντας στο στάδιο από πλάγια, χωρίς τον αέρα του νικητή, ούτε καν του αθλητή. Το αντίθετο δηλ. της επισημότητας και αυτοπροβολής που ενσαρκώνει ο Τελώνης.

Στην περίπτωση του Τελώνη βλέπουμε να μετατίθεται το κέντρο βάρους από την αυτοπροβολή στη συναίσθηση της αμαρτωλότητας. Στην αναγνώριση μιας άλλης νίκης που εκπορεύεται από το φρόνημα και το ήθος του αληθινά ταπεινόφρονος ανθρώπου. Του προσγειωμένου στην πραγματικότητα των προσωπικών αμαρτημάτων αλλά και του μολυσμένου κλίματος όπου διαμορφώνεται η σημερινή ζωή.

Σε μια ανάλογη περίπτωση ο Δαυίδ εξομολογούμενος στον πεντηκοστό ψαλμό, θα αποκαλύψει το κληρονομικό του αμάρτημα : «ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου». Και ο τελώνης τύπτωντας το στήθος του θα αναφωνήσει με συντριβή : «κύριε ἰλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ».

Καταλαβαίνουμε τώρα γιατί η εκκλησία τοποθέτησε την παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου στην αρχή της πρώτης φάσης του Τριωδίου, δηλ, την προετοιμασία που στοχεύει στην οριστική κατατρόπωση και κατανίκηση των παθών, με πρώτη την εγωπάθεια. Μια τέτοια νίκη τότε μόνο θα είναι αληθινή όταν ο αγώνας θεμελιωθεί στο ήθος και το φρόνημα της ταπείνωσης.

Συνεπώς, το ζητούμενο για όλους εμάς τους φορείς της αμαρτίας είναι η σπουδή και η απόκτηση του μυστικού εκείνου ήθους που κοσμούσε την άδολη αν και εφάμαρτη ψυχή του Τελώνη.

Εδώ μπορεί ο καθένας να έχει το δικό του υπόδειγμα, το δικό του δάσκαλο και παιδαγωγό, ένα πρόσωπο, ίσως μια ιδεολογία ή ένα σύστημα.

Όμως όλα αυτά κάποτε θα τα αμφισβητήσει βάζοντας στη θέση τους νέα εναλλακτικά υποδείγματα και μοντέλα, ενώ θα αναζητεί διαρκώς στο σταθερό και μόνιμο πρόσωπο.

Αυτό το σταθερό και αδιάψευστο πρόσωπο μας δίνει η Εκκλησία στην οποία αναπτύσσεται και διαμορφώνεται το αυθεντικό ήθος του ανθρώπου. Γιατί στην Εκκλησία υπάρχει ο Χριστός, το μοναδικό και ασύγκριτο υπόδειγμα προς μίμηση για την κατάκτηση του ήθους που ο ίδιος αναγνώρισε στον Τελώνη.

Σ’ εμάς ανήκει η προσπάθεια να πλησιάσουμε το ήθος της Εκκλησίας. Και είναι ανάγκη να τονίσουμε, ότι το ήθος αυτό δεν υπάρχει έξω από αυτήν, ούτε σπουδάζεται με οδηγίες και φυλλάδια που εξαπολύουν κάθε τόσο οι ψευδώνυμες αιρέσεις.

Σπουδάζεται στη λατρεία και τη ζωή της Εκκλησίας, αφού μόνον αυτή παρέχει τα μέσα και τη δύναμη της επαναφοράς του αλλοτριωμένου ανθρώπου στην αρχική του γνησιότητα στο «ἀρχέγονον κᾶλλος».

π.Γ.Στ.

Παράδεισος σε φυλακή

Ενδιαφέρουσα πραγματική ιστορία

Είναι πολλά χρόνια. Περισσότερα από είκοσι πέντε. Ευρέθηκα στην ιστορική πόλη της Πελοποννήσου και πρώτη πρωτεύουσα της Ελλάδος, το ευγενικό Ναύπλιο. Το ενδιαφέρον, που του δίνει η ιστορία του από τους αρχαιοτάτους χρόνους, και μάλιστα κατά την εθνεγερσία του 1821, και τη γραφικότητα, που παίρνει από την τοποθεσία του στον ήρεμο μυχό του Αργολικού κόλπου με τα καταγάλανα νερά του, -αυτή τη χαριτωμένη και ιδιότυπη μικρή πόλη τη σκιάζουν δυο όγκοι φυσικοί, πέτρινοι, απότομοι. Βουνό το ένα και βράχος, ολόϊσα στημένος στην βορειοανατολική πλευρά του Αναπλιού, με τα χίλια περίπου σκαλοπάτια του και τις ντάπιες και τα φρούριά του, -το Παλαμήδι- ρίχνει τη μελανή σκιά του, σχεδόν όλη την ημέρα, στην ευγενικιά πόλη. Νησί το άλλο, μικρό αλλά βραχώδες, μεσ' στο μυχό του ήρεμου Αργολικού, φρούριο σωστό με τις πολεμίστρες και τις ντάπιες του κι αυτό, -το Μπούρτζι- μελανιάζει με τη βαρειά σκιά του τα ήρεμα και ολόφωτα νερά του Αργολικού, -αντίθεση απαίσια και ανορθογραφία χτυπητή στη χαρά της γύρω φύσης!

* * *

Αλλά για μένα, και το Παλαμήδι και το Μπούρτζι μου ήσαν πιο απαίσια, από το σκοπό, που υπηρετούσαν! Το Παλαμήδι ήταν η πιο μεγάλη και πιο αυστηρή φυλακή του Κράτους, που στα υπόγεια και σκοτεινά κελλιά του, έμεναν για πάντα εγκάθειρκτοι οι μεγαλύτεροι εγκληματίες, θανατηφόροι κι' ισοβίτες. Το Μπούρτζι, μονάχο κι' ήρεμο και σκοτεινό, έκλεινε στα σκοτεινά πηγάδια του, τις πιο μισητές και θλιβερές υπάρξεις, που και ο θρύλλος και η όψη τους προξενούσε φρίκη σ' όλους τους ανθρώπους, φυλακισμένους και ελεύθερους: τους μπόγηδες. Τους θανατηφόρους εκείνους εγκληματίες, που, για να σώσουν το τομάρι τους, εδέχτηκαν θεληματικά να μείνουν ισόβια φυλακισμένοι στο απαίσιο εκείνο φρούριο, και να κόβουν στην καρμανιόλα τα κεφάλια των συνανθρώπων τους θανατηφόρων, -παίρνοντας μάλιστα και μια ασήμαντη καταραμένη αμοιβή για κάθε κεφάλι! Ησαν οι δήμιοι!*
Ετσι μου πίεζαν την ψυχή ιδιαίτερα το Παλαμήδι και το Μπούρτζι! Μα κάτι με τραβούσε σε επίσκεψή τους. Και τα ιστορικά κ' επιστημονικά βέβαια διαφέροντα, που είχα γι' αυτά, αλλά και κάποια ιδιαίτερη συμπόνοια, που αισθανόμουν από μικρός για τους φυλακισμένους. Γιατί και οι φυλακισμένοι, άνθρωποι σαν και μας τους άλλους είναι, και η φυλάκιση είναι μια δυστυχία αληθινή, δίκαια βέβαια για όσα κακά στο βίο τους έκαμαν - μα και καμμιά φορά άδικη ή κι' αυστηρότερη αφ' ό,τι θα έπρεπε. Ετσι, όπως κι' αν το πάρης, η επίσκεψη και παρηγόρια τους -εκτός που δίνει τόσα διδάγματα σ' εμάς τους ίδιους- αλλ' είναι και καθήκον στοιχειώδες κι' απαραίτητο, και μάλιστα σε κάθε Χριστιανό. γιατί παρηγορεί ανθρώπους δυστυχείς και δίνει κουράγιο και ανύψωση κ' ελπίδα σε ρημαγμένες ψυχές και σε καρδιές φουρτουνιασμένες!

... Κι' αποφάσισα την άλλη μέρα να ανεβώ στο Παλαμήδι.

* * *

Ηταν Απρίλης. Η πρωϊνή αύρα λεπτή φυσούσε κ' έφερνε το ελαφρό μύρο των ανοιξιάτικων λουλουδιών κι' όλης της οργώσης ζωής του Αργολικού κάμπου. Ετσι τα πρώτα σκαλοπάτια του Παλαμηδιού τ' ανέβηκα άκοπα. μα από τη μέση κι' έπειτα, παρ' όλη την αντοχή μου και τα νειάτα του καιρού εκείνου, η κούραση άρχισε να γίνεται αισθητή. Ευτυχώς, που κάθε τόσο υπήρχαν και χτιστοί εξώστες, σαν μικρές βεράντες, που μπορούσε ο αναβάτης να ξεκουραστή, αποζημιωμένος σύγχρονα και με το υπέροχο θέαμα, που του έδινε η γύρω φύση, ο κάμπος ο Αργολικός, μαζί με τα γαλανά νερά του ομώνυμου κόλπου. Ηταν αληθινό πανόραμα, σωστή ζωγραφιά, που και στα χείλη του πιο κρύου κι' αδιάφορου, έκανε άθελα να έρχωνται τα λόγια του μεγάλου ποιητή και βασιλέα - του Δαυίδ: «Ως εμεγαλύνθη τα έργα Σου, Κύριε»!... Κι' αυτά τα λόγια ψιθυρίζοντας ευλαβικά κι' εγώ, έμενα πολλές ώρες εκστατικός θαυμαστής της γύρω ομορφιάς και καλωσύνης, που είχε σκορπίσει για τους ανθρώπους τόσο πλούσια ο Πλάστης!
Αλλά τη χάρη αυτή θλιμμένη σκέψη ήλθε να θολώση! Ο όγκος του Παλαμηδιού από κοντά εγιγαντώνονταν και μου πλάκωνε τα στήθη, με τις σιδερένιες πόρτες και τις ντάπιες του, που μέσα έρρεβαν, στο υγρό τους σκοτάδι, τόσοι δυστυχισμένοι άνθρωποι! Ω, πόσο τραγική αντίθεση της δημιουργίας του Θεού μας προς τα έργα των ανθρώπων! Τί ομορφιά και τί χαρά εδημιούργησε ο Θεός για τους ανθρώπους, - και πόση ασχημιά και φρίκη έφτιαξε ο άνθρωπος για τον εαυτό του και τους συνανθρώπους του! Ω, την αμαρτία!... Πόσο δυστυχισμένο κάνει ‘κείνον, που σκλαβώνεται σ' αυτή, πόσο μας αφαιρεί τις χάρες και τις ομορφιές, που δημιούργησε ο Θεός για μας τα πλάσματά του...
Μ' αυτές τις σκέψεις απορροφημένος, δεν κατάλαβα πότε έφτασα στην πρώτη πόρτα του Παλαμηδιού. Ανοίχτηκε βαρειά και σιδερένια αμέσως και πολλές διατυπώσεις απαραίτητες δεν μ' εβασάνισαν, γιατί έτυχε να είναι τότε φρούραρχος εκεί επάνω αγαπητότατος εξάδελφός μου, ο έφεδρος από το Ναύπλιο ανθυπολοχαγός Η.Κ., που λίγους μήνες έπειτα έπεσε -Θεός σχωρέσει τον!- σαν παληκάρι Ελληνόπουλο στα χιονισμένα του Μπιζανιού υψώματα!

* * *

Του είπα το σκοπό μου. Ήτανε για να ιδώ το Παλαμήδι, να το μελετήσω, μα και να δω και τις τρομερές του φυλακές και τους φυλακισμένους, να μείνω λίγο με αυτούς, και να τους πω δυο λόγια, αν μου το επέτρεπαν.
Με προθυμία και χαρά ο καλός ξάδελφός μου δέχτηκε την επιθυμία μου. Κι' αφού μαζί γυρίσαμε μελετώντας όλο το φρούριο κ' εθαυμάσαμε από κει πάνω ακόμη πιο μεγαλόπρεπο το γύρω θέαμα, που τώρα αγκάλιαζε τον Αργολικό ολόκληρο, με τα όμορφα νησιά του, κι' έφτανε στις αντικρυνές ακτές της Πελοποννήσου και, πέρα βαθειά, αυτής της Αττικής, - μ' επήγε έπειτα να ιδώ τις φυλακές και τους φυλακισμένους, αρχίζοντας από τις «φυλακές του Αγίου Ανδρέα».
Οι φυλακές του Αγίου Ανδρέα δεν ήταν παρά ένα περιμάντρωμα ψηλό, με ντάπιες και με πολεμίστρες, αν καλά θυμάμαι, σχεδόν στο κέντρο του Παλαμηδιού, προς τη βορεινή πλευρά του. Πήραν δε τ' όνομά τους από το μικρό εκκλησάκι, που ήταν στη μέση της αυλής, και που τόκτισε, σύμφωνα με την παράδοση, κατά την Επανάσταση του '21, ο Νικηταράς, κατά διαταγή του Κολοκοτρώνη. Γιατί ανήμερα του Αγ' Ανδρέου κυρίεψε ο Κολοκοτρώνης με τα παλικάρια του το Παλαμήδι από τους Τούρκους, και μάλιστα εκείνη τη ντάπια πρώτη, που κτίστηκε κατόπιν το εκκλησάκι.
... Οι βαρειές πόρτες της φυλακής άνοιξαν και οι φυλακισμένοι όλοι είχαν συγκεντρωθή, κατά διαταγή του Φρουράρχου στην αυλή, για το κήρυγμα. Πολύ θλιβερό θέαμα με περίμενε! Προχώρησα στο εκκλησάκι για να προσκυνήσω, μα μέσα αντίκρυσα το λείψανο ενός φυλακισμένου. κι' η θλίψη μου έγινε ακόμη μεγαλύτερη, όταν έμαθα πως ο νεκρός αυτός ήταν το θύμα συμπλοκής, που είχε γίνη την προηγούμενη ημέρα μεταξύ των φυλακισμένων! Επάγωσα και με συντριβή ζήτησα το έλεος του Θεού, αποφασισμένος να μη μιλήσω. Τί να πη κανείς και τί να κηρύξη μέσα σε τέτοια ζούγκλα, που, σαν να μη τους έφτανε η δυστυχία της φυλακής τους, σκοτώνονταν και αναμεταξύ τους! Μα η χάρη του Θεού μ' ελέησε και έκρινα ότι γι' αυτό ακριβώς ήταν περισσότερη ανάγκη ν' ακουστή εκεί ο λόγος του Θεού! Γι' αυτό, και όταν βγήκα από το εκκλησάκι, ανέβηκα αμέσως στο πεζούλι που το έζωνε, και με πόνο αδελφικό είπα ό,τι ο Θεός με φώτισε, λαμβάνοντας ως αφορμή το νεκρό, που ήταν μεσ' στην εκκλησία.

* * *

Οι φυλακισμένοι άκουγαν με προσοχή, αν και είπα ότι όποιος θέλει, ήταν ελεύθερος να φύγη απ' το κήρυγμα. Έμειναν όλοι ακίνητοι, και μόνον ένας, που ήταν κράμα θλιβερό λεβεντιάς και αγριωσύνης, έκοβε βόλτες πάρα πέρα, μα σταμάταγε και κάπου κάπου κι' άκουγε με αδιαφορία. Οι άλλοι όλοι ήτανε ικανοποιημένοι. με κάποια έκπληξη άκουγαν τα κηρυττόμενα, αλλά σ' όλων τα πρόσωπα μια θλιβερή συγκίνηση ήταν ζωγραφισμένη. Να ήταν αρχή αυτή συντριβής και μετανοίας; Να ήταν ανάμνηση του πρώην βίου τους, του ελεύθερου; Να ήταν έλεγχος σωτήριος της συνείδησής τους για τα εγκλήματα, που είχαν κάνη; Ποιος ξέρει τι η χάρη του Θεού ενεργούσε στα βάθη της ψυχής του καθενός από τους ακροατάς εκείνους ...
Αλλά δεν πρόκειται εδώ ο λόγος για τη σωτήρια ενέργεια του λόγου του Θεού επάνω στων ανθρώπων τις ψυχές, και σε εκείνες ακόμη, που ο κόσμος με το σκληρό ταρτουφισμό του, θεωρεί οριστικά χαμένες! Πρόκειται για μια έκπληξη που μ' επερίμενε, ευθύς μετά το κήρυγμα, για μια σκηνή που μένει ακόμη χαραγμένη βαθειά κι' ευχάριστα μεσ' στην ψυχή μου, και που αισθάνομαι την υποχρέωση να σας την πω όπως έγινε.
Μόλις κατέβηκα από το πεζούλι του ναού κι' εσκόρπισαν οι κατάδικοι στα κελλιά τους, με πλησιάζει ευγενικά ένας φυλακισμένος εξηντάρης και με συστολή μου κάνει την παράκληση, αν είχα την καλωσύνη να περάσω στο κελλί του να πάρω τον καφέ, που ήμουν κουρασμένος απ' το κήρυγμα... Τον περιστοίχιζαν πέντε-έξ συγκατάδικοί του, σαν κι' αυτοί να ένωναν την παράκλησή τους, -μα ήσαν τόσο ιλαρά και ταπεινά και ήμερα τα πρόσωπά τους,- που δεν μπόρεσα να επιμείνω στην πρώτη άρνησή μου. Η άδεια εδόθη πρόθυμα απ' τη Διοίκηση των φυλακών και επροχώρησα μαζί τους να δοκιμάσω «τον καφέ του Παλαμηδιού», όπως οι ίδιοι χαριεντιζόμενοι μου έλεγαν στο δρόμο...
Μπήκα στο κελλί του πρώτου, που μ' εκάλεσε. Ένα κελλί λίγο μεγαλύτερο από τ' άλλα, αλλά καθάριο, τακτοποιημένο, ειρηνικό. Μα δεν ήταν μόνο αυτό... Εικόνες του Χριστού, της Παναγίας κι' άλλες εστόλιζαν τον καθαρότατο τοίχο και κάμποσα βιβλία, θρησκευτικά και άλλα, ήσαν επάνω σ' ένα πολύ μικρό τραπέζι, -το μοναδικό του κελλιού εκείνου έπιπλο. Η πρώτη περιέργειά μου μετεβλήθηκε σε πραγματική έκπληξη, σαν έβλεπα γύρω μου. κι' η έκπληξή μου εκείνη μου ‘δινε σιγά - σιγά ένα ευάρεστο συναίσθημα γαλήνης κι' ηρεμίας, τόσο αναπάντεχο και ξένο κι' απροσδόκητο μέσα σ' ένα κελλί των φυλακών βαρυποινήτου του Παλαμηδιού!

* * *

Ο καφές ηλθ' ευγενικά και η κουβέντα άρχισε δειλά - δειλά. Μιλούσα με τον εξηντάρη, που μ' εκάλεσε. μα καμμιά δεκαριά συγκατάδικοί του άλλοι καθισμένοι σταυροπόδι χάμω κι' άλλοι όρθιοι, -όλοι γαλήνιοι και ειρηνικοί- άκουγαν προσεκτικά. Μα τι ευλoγία μ' επερίμενε! Δεν ήταν η πρόσκληση εκείνη στο κελλί απότοκος μόνον της Ελληνικής φιλοξενίας, για να μου δώσουν τον καφέ... μα ήτανε το προϊόν ενός βαθύτερου αισθήματος, μιας αναγέννησης ψυχών ευγενικών και εκλεκτών!
Γιατί όλοι ‘κείνοι που ήσαν στο κελλί, δεν είχαν σχηματίση απλώς μια παρέα ήσυχη και ειρηνική. Αλλά -θαύμα αληθινό!- αποτελούσαν μια αδελφότητα αληθινή, που ζούσαν για το Χριστό, που ελάτρευαν το Χριστό, που εμελετούσαν κάθε μέρα το Ευαγγέλιό Του και που ήσαν πραγματικά δοσμένοι στο Θεό και Τον υμνούσαν ταπεινά κι' ειλικρινά με προσευχές και ψαλμωδίες!
Την πρώτη αφορμή στη νέα μου ζωή, άρχισε να μου διηγήται ο φυλακισμένος, που μ' εκάλεσε, την πρώτη αφορμή στη νέα μου ζωή, την πήρα από το Λαμπράκη, το γραμματικό της Βασίλισσας της Όλγας, που κάθε τόσο ερχόταν, από μέρους της, εδώ και μας μοίραζε το Ευαγγέλιο κι' άλλα θρησκευτικά βιβλία, καθώς κι' ασπρόρουχα. Αυτός, Θεολόγος ήταν, είπε στους φυλακισμένους δυο καλά λόγια, προτού μας μοιράση το Ευαγγέλιο και τ' άλλα τα βιβλία... Ο Θεός μ' εφώτισε, κι' άρχισα να διαβάζω το Ευαγγέλιο...
Δεν είχα ποτέ ενδιαφερθή για τη θρησκεία. Μικρός, πήγαινα στην Εκκλησία τις μεγάλες μόνο γιορτές με τους γονείς μου. Μα όταν μεγάλωσα, έκοψα κι' απ' αυτή κι' εζούσα όπως οι περισσότεροι συγχωριανοί μου, μέρα μου και νύχτα μου, χωρίς σκοπό, ώσπου το έγκλημα μ' έφερε εδώ. Παπάς που και που ερχόταν εδώ ‘πάνω, να μας λειτουργήση. κήρυγμα σπανιώτατο, για να μη πω καθόλου! Άνθρωπος να μας επισκεφθή κανείς -εκτός από κανά οικείο μας-... και μόνο του Αγίου Αντρέα, στη μνήμη του ναού, βλέπαμε κανάν άνθρωπο και ακούγαμε και κανά λόγο! Μα η φυλάκιση μ' είχε λυγίση... Και μόνο μένα; Κι' άλλους... Γι' αυτό μου φάνηκε κάτι, σαν είδα, πως η Βασίλισσα μας θυμήθηκε, αν κι΄ αγνώστους της, και μας έστειλε βιβλία και εσώρουχα. και τα λόγια του Γραμματικού της, του Λαμπράκη, μου ‘καναν μια εξαιρετική εντύπωση!

* * *

- Ρίχτηκα με τα μούτρα -εξακολούθησε ο φυλακισμένος συνομιλητής μου- ρίχτηκα με τα μούτρα στο διάβασμα των βιβλίων, που μας μοίρασαν. Με τα λίγα γράμματα, που ‘ξερα, στην αρχή λίγα καταλάβαινα. μα και με κείνα τα λίγα ένοιωθα μια ευχαρίστηση μέσα μου, πρώτα γιατί εσκότωνα την ώρα από το αφόρητο εκείνο καθησιό της φυλακής. έπειτα, άκρες - μέσες, ένοιωθα ότι για καλά πράγματα μιλούσαν τα βιβλία ‘κείνα. και σ' ότι δεν καταλάβαινα, ζητούσα τη βοήθεια κανά-δυο συγκαταδίκων μου, που έβλεπα ότι κι' αυτοί είχαν την περιέργεια να διαβάζουν τα βιβλία, -κι' έδειξε δυο από τους παρισταμένους εις τον κύκλο μας συγκαταδίκους. Ετσι οι τρεις μας, χωρίς να το καταλάβουμε, ανταμώναμε συχνά και διαβάζαμε τα βιβλία, και μάλιστα το Ευαγγέλιο, και γίναμε σιγά - σιγά μια ξεχωριστή παρέα, που κάτι εσωτερικό την εσυνέδεε...

- Θεού δάκτυλος ήταν!... Ετόλμησα να ψιθυρίσω...

-Και βέβαια Θεού δάκτυλος ήταν! Επανέλαβε θριαμβευτικά ο συνομιλητής μου, κ' εκινήθηκαν επιβεβαιωτικά τα κεφάλια των δυο παρισταμένων καταδίκων, που, όπως κατάλαβα, ήταν τα πρώτα μέλη της ιεράς εκείνης συντροφιάς.

Συνέχισε έπειτα σε τόνο ταπεινής και ήρεμης χαράς:

-Από τότε ο Θεός μας ελυπήθηκε και πλούσιες τις ευλογίες του μας έδωκε... Αισθανθήκαμε την ανάγκη να μετανοήσουμε, ν' αλλάξουμε βίο, ν' ακολουθήσουμε την φωτεινή εκείνη και ήρεμη ζωή, που η μελέτη μας μας εφανέρωσε... Φωνάξαμε τον πνευματικό από τ' Ανάπλι, με την άδεια της Επιστασίας. εξωμολογηθήκαμε. και να εμείς, οι αμαρτωλοί, μπρος στην «Αγία Θύρα», έπειτα από τόσα χρόνια, κοινωνήσαμε... Ω τί καινούργιοι κόσμοι τότε, μετά τη Θεία Κοινωνία, μας φανερώθηκαν! Τί χαρά και τί αγάπη στο Σωτήρα μας Χριστό αισθανθήκαμε! Και πως νοιώθαμε κ' οι τρεις μας από τότε τον εαυτό μας σφικτά συνδεδεμένο μεταξύ μας. Εννοιώσαμε κι' οι τρεις μας ότι είμαστε αδελφοί, μα αδελφοί πνευματικοί, περισσότερο και βαθύτερα αγαπημένοι από τους σαρκικούς!

...Εστήριξε για λίγο τα μάτια του, ήρεμα και φωτεινά, στο χαμηλό ταβάνι του κελλιού του. Κ' έπειτα επρόσθεσε:
-Ας είναι ευλογημένο του Θεού το όνομα! Είναι δέκα περίπου χρόνια από τότε και οι τρεις μας γίναμε δέκα, με μια ψυχή και μια καρδιά, μ' ένα σκοπό και με μια ζωή!... Εκτός από κείνους τους συγκρατουμένους μας, που συμπαθούν τη συντροφιά μας! Γιατί όχι λίγοι, οι περισσότεροι από τους συναδέλφους μας στη φυλακή, πολλές φορές θέλουν τη συντροφιά και την κουβέντα μας, κι' ευχάριστα, όσο ‘μπορούν κι' αυτοί, ακούν τις συμβουλές μας... Οι άλλοι τράβηξαν το δρόμο τους... Καυγάδες, συμπλοκές, φόνους κι' όλα τα κακά της φυλακής... Κι' απ' αυτούς είναι και κείνοι, που έγινε κι' ο χθεσινός ο φόνος...

-Και η Διοίκηση των Φυλακών πως βλέπει την ξεχωριστή αυτή παρέα; Ερώτησα...

-Στην αρχή με κάποια υποψία και παρακολούθηση. Γιατί δεν έλειπαν εκείνοι, που, περισσότερο από άγνοια, μας έλεγαν ειρωνικά άλλοι κουτούς, κι' άλλοι «αλλούτερους, προτεστάντες»! Μα σιγά-σιγά είδαν το φως κι' επείσθησαν πως είμαστε ορθόδοξοι, όπως γεννηθήκαμε, στην πίστη των πατέρων μας. Και η Διοίκηση κι' η Εισαγγελία τώρα μ' ευχαρίστηση βλέπει τη νέα μας ζωή. γι' αυτό, όπως και βλέπετε, κάθε ευκολία μας παρέχει...

* * *


Η συνέχεια εδω:http://radiofloga.ath.cx/forum/viewtopic.php?t=938

Δεν μπορείς να διαβάσεις ;

γίνε μέλος:http://radiofloga.ath.cx/forum/profile.php?mode=register&sid=a24f07c90b15e1a56612ce7a790001e4

Η έννοια της λέξεως: "έθνος"

Eπισκόπου π.Ιερόθεου:Έθνος και Εθνικισμός

Η λέξη έθνος απαντάται κατ’ αρχάς στον Όμηρο και δηλώνει την ομάδα, το άθροισμα των ανθρώπων που αποτελούν ένα σύνολο. Στον Όμηρο απαντώνται οι φράσεις «έθνος λαών», «Αχαιών έθνος», «Λυκίων μέγα έθνος», «έθνεα πεζών» κλπ. Ο όρος έθνος αναφέρεται ακόμη από τον Όμηρο και στο σύνολο των νεκρών: «έθνεα νεκρών». Επίσης αποδίδεται και στα σμήνη και τις ομάδες των εντόμων και των ζώων. Είναι χαρακτηριστικές οι φράσεις «έθνεα μυιάων, μελισσάων, ορνίθων» κλπ. Από διαφόρους άλλους αρχαίους συγγραφείς η λέξη έθνος ταυτίζεται με τον λαό, αποδίδεται σε διάφορες φυλές «το Θετταλών... Πενεστικόν έθνος» σε ιδιαίτερες τάξεις ανθρώπων, όπως «έθνος κηρυκικόν, ραψωδών», καθώς επίσης αποδίδεται και σ’ ένα συγκεκριμένο φύλο, όπως «το θήλυ έθνος»1.

Γενικά από την μελέτη των πηγών συμπεραίνεται ότι η λέξη έθνος είχε κατ’ αρχάς φυλετικό χαρακτήρα και έδειχνε τα κοινά γνωρίσματα που συγκροτούν μια ιδιαίτερη φυλή και αυτά είναι η καταγωγή, η θρησκεία και «τα ομότροπα ήθη»2. Μέσα δε στην καταγωγή και τα «ομότροπα ήθη», που αποτελούν τον πολιτισμό ενός λαού, συγκαταλέγεται οπωσδήποτε και η γλώσσα.

Η πολιτιστική ενότητα του ελληνικού έθνους δεν συνδεόταν αναπόσπαστα και με την πολιτική κρατική ενότητα. «Είναι δυνατόν μία εθνότητα να υφίσταται ως εθνότητα πολιτισμού χωρίς να έχη κατορθώσει να οργανωθή εις πολιτικήν κρατικήν ενότητα»3. Έχουμε δε δύο συγκεκριμένα παραδείγματα τα οποία πιστοποιούν αυτήν την πραγματικότητα. Το ένα είναι η ενότητα των αρχαίων ελλήνων που απαρτιζόταν από την ίδια πολιτιστική κληρονομιά, χωρίς να αποτελούν μια συγκεκριμένη πολιτική κρατική κοινότητα. Το άλλο παράδειγμα είναι η ζωή των Ρωμηών κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας, όταν υπήρχε το έθνος χωρίς να υπάρχη και ιδαίτερη κρατική κοινότητα4. Έτσι, λοιπόν, υφίσταται διαφορά μεταξύ έθνους και Κράτους. Το έθνος μπορεί να λειτουργή και χωρίς να υπάρχη Κράτος, καθώς επίσης μπορεί να υπάρχη κρατική ενότητα, χωρίς να υπάρχη συνείδηση της εθνότητος.

Στην Αγία Γραφή ιδιαιτέρως ο πληθυντικός αριθμός έθνη χρησιμοποιείται για να δηλώση τους ειδωλολατρικούς λαούς που δεν πιστεύουν στον αληθινό Θεό, αλλά στα είδωλα. Ο Χριστός στην ομιλία Του στο όρος των Μακαρισμών, αναφερόμενος στην εμπιστοσύνη που πρέπει να έχουν οι δικοί του Μαθητές στην πρόνοια του Θεού, την αντιπαραβάλλει με την νοοτροπία των ειδωλολατρών και λέγει «πάντα γαρ ταύτα τα έθνη επιζητεί» (Ματθ. στ', 32). Ο Χριστός παραδόθηκε στα έθνη (Ματθ. κ', 19), και μετά την ανάστασή Του έδωσε εντολή στους Μαθητάς να πορευθούν εις «πάντα τα έθνη» (Ματθ. κη', 19). Υπάρχουν πάρα πολλά χωρία στην Αγία Γραφή που αναφέρονται σε αυτήν την έννοια του έθνους, δηλαδή ότι τα έθνη ταυτίζονται με τους ειδωλολάτρες που πιστεύουν στα είδωλα.

Αντίθετα, όταν γίνεται λόγος για την αποκάλυψη του Θεού στους Ιουδαίους χρησιμοποιείται ο όρος «λαός του Θεού» και «έθνος των Ιουδαίων». Παρατηρώντας τα σχετικά χωρία μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι η λέξη έθνος έχει την έννοια και της φυλετικής καταγωγής, αλλά κυρίως και προ παντός της αποκαλυπτικής εμπειρίας, της εκλογής από τον Θεό ενός συγκεκριμένου έθνους για να ενανθρωπήση και σώση ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Στην Καινή Διαθήκη το έθνος, που ονομάζεται και «έθνος άγιον», αποσυνδέεται από την φυλετική καταγωγή και συνδέεται στενά με τον λαό του Θεού, με όλους εκείνους οι οποίοι δια του Βαπτίσματος εισάγονται στην Εκκλησία και ενώνονται με τον Χριστό, άσχετα από την φυλετική καταγωγή, την γλώσσα και την προηγούμενη πολιτιστική παράδοση.

Ο Απόστολος Παύλος, καίτοι αποκαλείται διδάσκαλος των Εθνών, αφού αποστέλλεται για να κήρυξη στα Έθνη, εν τούτοις κάνει λόγο για τον λαό του Θεού και τον συνδέει με όλους εκείνους που ενώνονται με την Κεφαλή της Εκκλησίας, που είναι ο Χριστός. Σ’ ένα χαρακτηριστικό χωρίο, στο οποίο προσαρμόζει και χωρίο της Παλαιάς Διαθήκης, συνδέει τον λαό του Θεού με τον ναό του ζώντος Θεού, καθώς επίσης και με την κατά Χάριν υιοθεσία. «Υμείς γαρ ναός Θεού εστε ζώντος, καθώς είπεν ο Θεός ότι ενοικήσω εν αυτοίς και εμπεριπατήσω, και έσομαι αυτών Θεός, και αυτοί έσονταί μοι λαός. διό εξέλθετε εκ μέσου αυτών και αφορίσθητε, λέγει Κύριος, και ακαθάρτου μη άπτεσθε, καγώ εισδέξομαι υμάς και έσομαι υμίν εις πατέρα, και υμείς έσεσθέ μοι εις υιούς και θυγατέρας, λέγει Κύριος παντοκράτορ» (Β' Κορ. στ', 16-1.

Με αυτήν την έννοια και ο Απόστολος Πέτρος αναφέρεται στον λαό του Θεού το έθνος το άγιον που δέχθηκε την άκτιστη Χάρη του Θεού, και οι άνθρωποι έγιναν μέλη του Σώματος του Χριστού, «υμείς δε γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός εις περιποίησιν, όπως τας αρετάς εξαγγείλητε του εκ σκότους υμάς καλέσαντος εις το θαυμαστόν αυτού φώς, οί ποτε ου λαός, νυν δε λαός Θεού, οι ουκ ηλεημένοι, νυν δε ελεηθέντες» (Α' Πέτρ. β', 9-10). Στο χωρίο αυτό που νομίζω αποτελεί κεντρικό χωρίο της Καινής Διαθήκης φαίνεται καλά ότι οι λέξεις λαός και έθνος αποδεσμεύονται από την φυλετική έννοια και συνδέονται με την χαρισματική σχέση Θεού και ανθρώπου που επετεύχθη με την ενανθρώπηση του Χριστού, και την ένταξη των ανθρώπων στο πραγματικό Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία. Οι Χριστιανοί, που προηγουμένως δεν ήταν λαός, τώρα είναι λαός του Θεού, αφού ελεήθηκαν από Αυτόν, είναι γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον. Και αυτό έγινε διότι ο Χριστός τους κάλεσε από το σκοτάδι της αμαρτίας στο θαυμαστό φως Του.

¶λλωστε είναι γνωστόν ότι οι πρώτοι Χριστιανοί είχαν σαφή αντίληψη ότι αποτελούσαν το τρίτο γένος, αφού δεν ήταν ούτε Ιουδαίοι ούτε Έλληνες, αλλά ένας καινούριος λαός. Προφανώς η πνευματική σχέση και κοινωνία των μελών της Εκκλησίας αποτελεί υπέρβαση της φυλετικής καταγωγής.

Καίτοι διατηρείται η φυλετική καταγωγή, εν τούτοις υπάρχει μια άλλη σχέση και κοινωνία των ανθρώπων που αποτελούν τα μέλη της Εκκλησίας. Είναι χαρακτηριστικός ο ύμνος των τεσσάρων ζώων και των εικοσιτεσσάρων πρεσβυτέρων, που συμβολίζουν σύνολη την Εκκλησία, στο αρνίο της Αποκαλύψεως: «εσφάγης και ηγόρασας τω Θεώ ημάς εν τω αίματί σου εκ πάσης φυλής και γλώσσης και λαού και έθνους, και εποίησας αυτούς τω Θεώ ημών βασιλείς και ιερείς και βασιλεύσουσιν επί της γης» (Απ. ε', 9-10).

Είναι σαφές, λοιπόν, από όσα αναφέραμε μέχρι τώρα, ότι από την αρχή ακόμη του ελληνισμού το έθνος συνδεόταν περισσότερο με τα κοινά πολιτιστικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα και κατά κάποιο τρόπο ήταν υπέρβαση του φυλετισμού και της φυλετικής καταγωγής. Επίσης στην Εκκλησία χωρίς να καταργήται η φυλετική καταγωγή κάθε ανθρώπου, χωρίς να καταργήται η πατρίδα, εν τούτοις υπερβαίνεται με την άκτιστη Χάρη του Χριστού. Γι’ αυτό η Εκκλησία ως έννοια και τρόπος ζωής είναι το μείζον, ενώ η φυλετική καταγωγή είναι το έλασσον. Έτσι η ελληνιστική παράδοση και η αποκαλυπτική εμπειρία στην εκκλησιαστική ζωή, η ένταξη του ανθρώπου στο Σώμα του Χριστού και την κοινωνία της θεώσεως συνιστά την υπέρβαση του εθνικισμού.

Αυτό το βλέπουμε καθαρά στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, στο λεγόμενο Βυζάντιο. Κατ’ αρχάς, βέβαια, οι Ρωμαίοι, που κατέκτησαν την Ελλάδα, και πριν από αυτήν την κατάκτηση, αλλοιώθηκαν από την παράδοσή της, αφού όλος ο πολιτισμός και ο τρόπος ζωής τους είχε επηρεασθή από τον ελληνιστικό τρόπο ζωής. Έτσι ο ελληνισμός με την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία απέκτησε οικουμενικό χαρακτήρα. ¶λλωστε και πριν την κατάκτηση των Ελλήνων από τους Ρωμαίους ο ελληνισμός είχε οικουμενικό χαρακτήρα με την εκπολιτιστική πορεία του Μ. Αλεξάνδρου στις χώρες της ανατολής. Με την επιλογή όμως του Χριστιανισμού από το Ρωμαϊκό Κράτος και την μεταφορά της πρωτεύουσάς του από την Παλαιά Ρώμη στην Νέα Ρώμη ενισχύθηκε αυτό το υπερεθνικό και οικουμενικό πνεύμα.

Έτσι η Ρωμηοσύνη, η Μεγάλη Ρωμανία, ήταν το άγιον έθνος, όχι με την έννοια του φυλετισμού, αλλά με την έννοια του οικουμενικού πνεύματος της ελληνιστικής παραδόσεως και το υπερεθνικό πνεύμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Γι’ αυτό, όταν γινόταν λόγος στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία για άγιον έθνος, δεν εντασσόταν σε ρατσιστική και φυλετική νοοτροπία, αλλά σε υπερεθνικιστική, αφού το Ρωμαίϊκο έθνος ήταν αναίρεση του εθνικισμού. Υπήρχαν πολλοί λαοί, πολλά έθνη, αλλά ένα άγιον έθνος, το έθνος των Ρωμαίων, των Ρωμηών.

Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά την ζωή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας θα διαπιστώσουμε ότι, ενώ οι Πατέρες της Εκκλησίας, που εξέφραζαν το Ρωμαίϊκο ήθος, είχαν καθολική συνείδηση και υπερεθνικό χαρακτήρα, εν τούτοις οι αιρετικοί και οι φιλόσοφοι ήταν προσκεκολλημένοι σε φυλετικές έννοιες και σε εθνικιστικές σκοπιμότητες.


--------------------------------------------------------------------------------

1. βλ. Liddel – Scott: Μέγα Λεξικόν της ελληνικής γλώσσης, τόμ. ΙΙ, σελ. 22.

2. βλ. Κ. Γεωργούλη εις Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τόμ. 5, στ. 357 και εξής.

3. ένθ. ανωτ. σελ. 358.

4. ένθ. ανωτ. σελ. 358.



Η συνέχεια εδώ:http://radiofloga.ath.cx/forum/viewtopic.php?t=71

Δεν μπορείς να διαβάσεις ;

Γίνε μέλος εδώ:http://radiofloga.ath.cx/forum/profile.php?mode=register&sid=ac9d64a4f54476068883598eda7587f8

OMAΡ ΚΑΓΙΑΜ

Μετάνοιας κάθε τάξιμο παράτησα και πάλι,
Κι έτσι τη θύρα σφάλισα της καλής φήμης πάλι·
Μ' αν φαίνομαι σαν παλαβός άδικα μη με κρίνεις,
Με της αγάπης το κρασί έμέθυσα και πάλι.

Ακάθεκτος ο Χρυσοχοίδης

Με γοργούς ρυθμούς «ξεπλένεται» η Ελληνική Αστυνομία από τα εθνικά της σύμβολα, προκειμένου να περάσει στη νέα πολυεθνική της φάση.Μετά την κατάργηση του σταυρού στο έμβλημα της ΕΛ.ΑΣ, πριν ένα χρόνο, τώρα, κατεπειγόντως διατάσσεται άμεσα και η αφαίρεση της ελληνικής σημαίας από τις στολές των αστυνομικών.

Διαβάστε λεπτομέρειες εδώ:http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=4133

Ο Χρυσοχοϊδης με τη βιασύνη του υπηρέτη και τον ηδονικό ζήλο του «εκτελεστή» προωθεί τους νεοταξικούς σχεδιασμούς: Υλοποιεί το παλιό σχέδιο πρόσληψης αλλοδαπών στην Ελληνική αστυνομία.

Το ΡΕΣΑΛΤΟ από πολύ παλιά είχε αποκαλύψει και αναλύσει αυτό το σχέδιο το οποίο δεν πρόλαβε να υλοποιήσει ο Σημίτης και δεν τόλμησε να βάλει σε εφαρμογή η Ν.Δ.

Η νέα κυβέρνηση δεν έχει τέτοιες αναστολές. Εξάλλου ο ρόλος που της έχει ανατεθεί είναι να «εκτελέσει» τάχιστα τα μοχθηρά σχέδια των πλανηταρχών. Ο Χρυσοχοϊδης άρχισε ήδη να μας «πελεκίζει» ακούραστα και αχόρταγα, θέλοντας να διατρανώσει το πόσο «πιστός» και «υπάκουος» είναι στα υπερατλαντικά αφεντικά.

Διαβάστε το άρθρο μας: Αστυνομία αλλοδαπών γενιτσάρωνΕδώ:http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=19557#19557

Ο Π ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΔΥΟΝΗΣΙΑΤΗΣ ΑΦΗΓΕΙΤΕ

Ο Προσκυνητής

Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Πρώτη εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης


Τα βουνά περνάω
και τις θάλασσες περνώ
Κάποιον αγαπάω
Δυο ευχές κρατάω
και δυο τάματα κρατώ
Περπατώ και πάω

Κάποιος είπε πως η αγάπη
σ' ένα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα 'μαι εκεί
Κάποιος είπε πως ο έρωτας
για μια στιγμή κρατά
αύριο βράδυ θα 'ναι αργά

Στα πουλιά μιλάω
και στα δέντρα τραγουδώ
Κάποιον αγαπάω
Κι όταν τραγουδάω
προσευχές παραμιλώ
περπατώ και πάω

Κάποιος είπε πως ο δρόμος
είναι η φλέβα της φωτιάς
ψυχή μου πάντα να κυλάς
Κάποιος είπε πως ταξίδι
είναι μόνο η προσευχή
καρδιά μου να 'σαι ζωντανή

Κάποιος είπε πως η αγάπη
σ' ένα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα 'μαι εκεί
Κάποιος είπε πως ο έρωτας
για μια στιγμή κρατά
αύριο βράδυ θα'ναι αργά

Stella: God's little sparrow

A Modern day fool for Christ

Source : http://www.parembasis.gr/2006/06_06_02.htm



This is the story of Stella, a little old lady, unknown by most people around her, who lived her life as free as a sparrow, but entirely devoted to God.




On the 3rd of June 2005 our beloved Stella was killed in a car accident.

She bore all the signs of a "fool for Christ", with an inner life of spirituality.

It was her will to remain homeless; she lived on the streets; at nights - in summer and in winter - she slept on park benches, in hovels and in the waiting rooms of Hospitals, but she was always filled with a love for God, for the Saints and for unfortunate people. Her clothes were always clean. Whatever earnings she had, she would dedicate to the requirements of charity. She did not like to be praised, and when they did praise her, she would act «silly»...

She came from Constantinople; she had acquired a good education; she handled the Greek language extremely well, and she was also familiar with the French language, and lately was also trying to learn Italian.

Her departure from this life was exactly as she had desired it: with a violent death, and as a stranger among strangers. Nobody had gone to identify her. They interred her without a funeral service, because they didn't know who she was. But all this missing information became known in a miraculous manner a year later; that was also when her funeral service was performed. I was honoured to perform her memorial service also. After her memorial service, in the guest hall of the Holy Monastery of Pelaghia, Mrs. Militsa Pisimisi-Loukidou, a lawyer, and Mrs. Chrysoula Mandas, a dentist, narrated all they knew about Stella, who was truly a person of God.

In this issue, we are publishing the text by Mrs. Militsa Pisimisi-Loukidou, which was written in collaboration with Mrs. Chrysoula Mandas also, outlining only a portion of her blessed life, while in the next issue we shall be publishing the remembrances of Stella - «God's little sparrow» - by the Monastic community of the Sacred Monastery of Pelaghia, who was unknown to the world but certainly well known by God - who had lived «alone, with only God». It is my belief that this narration will be beneficial to those people who live their lives seeking unbridled bliss, laden with a neurotic mentality and constantly complaining about the things they would have liked to possess.

The following words of Christ were applicable in her case: «Observe the fowl of the sky, how they neither sow nor reap nor collect in barns, and how your heavenly Father sustains them; are you not far different than them? » (Matthew 6:26).

Finally, Man «is» not what he «has»; he «has» what he «is».

The ever-memorable Stella, whom I was exceptionally blessed to meet, is a positive protest for all those who are «insured».

+ Metropolitan of Nafpaktos and Saint Vlassios, Hierotheos



«God's little sparrow»

by Militsa Pisimisi-Loukidou, Lawyer, Employee of the Labour Ministry



I became acquainted with Stella in the summer of 1979 at the Chocolate Factory. She was an ordinary worker; she worked very hard - more than 9 hours a day. Everyone exploited her, everyone gave her orders and she would obey immediately, and always with a smile. Stella - here! Stella, there! The owner-employer was very fond of her because of her obedience and her diligence.

To most of the other workers, she was "stupid Stella". Her face always shone, her lips always murmuring something. When you listened carefully, you would hear her saying "Glory to You, o Lord".

Quite often our supervisor would assign a chore that we were supposed to undertake together, so I was given the opportunity to savour her kindness, her love... I remember that she would constantly say the prayer, then suddenly burst into laughter and turn her dear head upwards, towards the sky. That's when her face glowed.

«Glory to You, o Lord» was what you would frequently hear proceeding from her mouth.

That Chocolate Factory produced various kinds of chocolates. Its more inferior range of chocolates would be exported to countries in Africa. That upset Stella very much. Once, when we were working together in the packaging sector, I remember Stella concentrating her attention over those boxes and praying «for the little black children who would be eating those chocolates».

Whenever we were wronged in our workplace - they used to «whittle away» our wages - she would never respond, never criticize, never react. Stella was for me a little harbor of comfort - I however used to react against every injustice. To my comments, she would simply reply with «Ah, Militsa!». I don't remember her ever putting a single chocolate in her mouth (I would remind you that she worked in a chocolate factory!) Even though most of the employees regarded her as «crazy», still, they respected her and would always wonder how she managed to work so efficiently.

Stella never participated in our discussions; she was with us, but at the same time, she abstained from comments, from unnecessary talk. Very often, when she was asked to give her opinion, she played the fool. I had noticed that she did that on purpose. For all worldly things, she was crazy - a lunatic; but when you asked for her assistance at work, her tiny hands would move tenderly in assistance; if it were possible, she would even offer them do all the work for you.

This is the environment in which we became acquainted. I had so much respect for her, that I never asked her about her private life. She told me herself that she came from Constantinople. It as surprising how all those who knew her had (somewhat thoughtlessly) characterized her as «crazy», when I had sensed that they were wrong to do so. The truth is, I had perceived very early along that Stella wanted them to regard her as «crazy». There were times when the two of us happened to be alone, talking quite normally, and when someone else approached, she would start to talk entirely incoherently. She always gave me a feeling of serenity, so the others' judgments were entirely indifferent to me...

I worked at that Chocolate Factory only for a short period of time. I would often encounter Stella on the street, and she would always be saying that prayer - in her heart and with her lips. She used to say the prayer audibly, but in a very soft voice. Every now and then she would come to my house. During that time, she used to live in the laundry of that 2-storey home.

The years passed, I lost track of her, but I always brought her to mind her with a sweet remembrance and nostalgia.

Later, as a married woman, I saw her again at the Holy Monastery of the Nativity of the Theotokos (Hossia Pelaghia) at Akrefnion. We had gone there with my husband and were to stay at the Monastery overnight, to be there for the Divine Liturgy early next morning. The nuns there very politely apologized to us, explaining that they did not have any available room to put us up for the night on account of the construction work that was going on, and that we would have to share the cell where «a very eccentric lady» was staying. I accepted. They led me to that cell, where to my surprise I realized that the «very eccentric lady» was my very dear Stella, whom I hadn't seen for years. My joy could not be described. We had remained embraced for quite a long time, when I suddenly heard the nuns shouting out: «Eldress, come and see Stella and Militsa embracing each other!». We were all overjoyed. That evening, Stella acted like a little child out of sheer joy. She kept clapping her hands, she laughed, she kept crossing herself....

-My Militsa, I am overjoyed that you are married. You know, I prayed a lot, that you would get married. I am so glad, so glad. I am only sad that you are suffering from your legs. I know you have a problem. Patience... Prayer... (you must bear in mind that Stella did not know that I had suffered a chronic and painful problem with my legs). Your husband's position will change, but don't worry - it will be for the better. (And indeed, entirely unexpectedly, my husband was obliged to move his veterinarian practice to another place).

That night, we spoke of many things. The next day, while Stella was some distance away, I told the nuns that I had perceived she was a holy soul... The next day, Stella left the Monastery. She had perceived what had been said. She did not want you to praise her. When we met again at a later date, she reprimanded me in a very serious manner for having praised her. I was taken aback, because I had not said anything in front of her. And yet, she knew I had praised her...

Another time, she had said to me: «I can't stand the honour that the Eldress is bestowing on me. Look what she did - she recently made me dine together with them - with all those holy souls! Who am I ?.... Oh no, no, no Militsa! ».

We lost track of her for a long time after that. The Eldress would call us on the phone and ask us if we had seen Stella. At the time, I had realized that if I ever wanted to see her again, I had to stop talking about her.

Stella had become homeless. She had retired from her job and had been allocated the minimum pension by our Social Services (about 411 Euros per month), which she would distribute to the poor, to prisoners in jail, to the Overseas Missions etc. She was now living on park benches, in hovels, in deserted country chapels, on stairs, in unfinished buildings. She had personally entrusted this information to me.

Pressured by the Eldress and myself, she had come to us - during heavy winter weather - and stayed with us. She always asked to be lodged in the lowliest part of the house.

I remember very nostalgically that whenever we did offer her the hospitality of our home, serenity and light prevailed, and everything was peaceful. When my husband would come to join us, Stella would depart; and whenever he addressed her, she never replied. She delighted in eating plain tomato soups that contained no oil. She incessantly glorified the Lord and her soul overflowed with gratitude, with a continuous «thank You, thank You».

Many times at night, on the pretext that I was tired, I would ask her to recite the Evening Prayers. It is impossible for me to describe what occurred when she began to pray. Her expression gradually changed, her petite face would light up and she would entirely forget herself in her glorification of God. I would leave her and go off to sleep.

One time, while thinking of her with compassion «wandering about like a little sparrow in the streets» she looked at me suddenly and said: -«Don't worry about me. It is the will of God that I sleep on park benches. I am just fine; I am very happy. You know, I even sew my own clothes on those park benches (Stella was also an excellent seamstress). For example, I had a very nice time at Easter. On Easter Saturday I went and bought some lamb, I put it in a little confectionery pan, I gave it to the bakery and they baked it for me. I hid it under the bench and the next day I celebrated Easter on my park bench, happy and pleased, because my Priest had also given me a red-dyed Easter egg. So don't worry about me. No, no, because I am under the shelter of our Most Holy Mother».

Another time, she narrated to me that she had gone and washed her hair in the bathroom of the Municipal Health Center. The employees there saw her and reprimanded her severely. Stella did not accept their reprimand, arguing that she was not stealing anything - not the water, nor the soap - because as a worker she had been consistently paying her dues to the Social Security authorities. She spoke in a very bad manner to them and they called the Police, so Stella was taken to the Police station. This was how she narrated the dialogue between her and the Police Chief:

«Mister Police Chief, forgive me for tiring you, but please listen to me. I am homeless, I have nothing of my own. See, all I have is this Social Security Medical Coverage Booklet which verifies that I have paid my dues to them. The Health Center where I washed my hair belongs to the Social Security organization, therefore I have a right to it. When I am inside a Social Security building, I feel as though I am in my own home. Please forgive me».

Police chief: «You can leave, but next time you wash your hair, make sure that nobody sees you. Now go on your way».

She left, glorifying God and with gratitude towards the Police chief.

She had slept in hospital lounges many a night. Or rather, we should say that she pretended to sleep, because as soon as things calmed down in the hospital, she would hurry to the lonelier patients who were in need of help and would tend to them, but, as soon as she sensed that a third person had noticed her, she would begin to display her «craziness».

On numerous mornings while on my way to work (around 6,30 - 7 am) I would run into her as she was leaving the Accident Center Hospital, and when I pressured her into telling me why she wouldn't come to my house to stay, she confessed that she loved the Saints very much; that she regarded them as her friends, her relatives, and would rush to their feast-days, to the festivals, and was so happy when they also distributed food there. She would go on various pilgrimages during the entire year. On the Myrrh-Bearers' Sunday she would be in Mantamados (on Lesvos island) for the feast-day of the Archangel Michael, then in Aegina island for Saint Nektarios, at Nafpaktos for Saint Paraskeve, etc.. Indicatively, I would like to mention the following: Once, she had gone to Saint Paraskeve at Nafpaktos and had acted like a little child, as she herself described it. She was very fond of the Reverend Hierotheos (Vlachos), whom she regarded as someone very close to her; she was so happy to watch him officiating in his splendid priestly attire and to listen to him speaking so beautifully. She had a great deal of respect for him. She was so proud that he had spoken to her and had given her his blessing at the Monastery at Akrefnio. She rejoiced over him, as she used to say.

All of Stella's narrations were enjoyment and relaxation for me. I had been observing an elderly woman feeling and expressing herself like a little child.

One time, we hosted a celebration at our house, with quite a few guests. Suddenly, Stella showed up. She seated herself, and I went and seated myself right next to her. Among the guests was a couple who was facing very many problems, which I was aware of. Stella was «in her own world», whispering the prayer and simultaneously telling me in a low voice what was going on with that couple - what was wrong with them - but to the other guests she would say irrelevant things or just smile at them. But she was always focused on the prayer. Most of the people present thought she was «nuts», but that was exactly what Stella wanted, so that they wouldn't understand her.

It was August 12th, 2004. I was in my office, and I was to travel to Lesvos island on that day for my summer vacations. All morning, I was tormented by a trivial detail - my mind was «stuck» as we commonly say. I didn't have a key chain to hook my spare keys on, that I was going to give my neighbours so they could come and water my garden while I was away on holidays. Suddenly, around lunch time, my door opened and Stella appeared, soaked in perspiration, dead tired and panting. She said: «Here, take it. I was at Omonia Square, and she told me to bring you this key chain». I was stunned. When I asked her who told her to bring it to me, she mumbled «the Holy Mother» at first, but then she began her incoherent rambling, her «crazy» act. She had purchased that key chain at the Monastery, and on it was a depiction of our Holy Mother. To my insistence that she remain a little longer with us to rest herself, to have some refreshment, she sat down on the couch and began to tell me things about herself. That was when she told me : «My Militsa, I will die on the streets, alone. No-one will hear about it - no-one, no-one...». Those words hurt me deeply, so I told her somewhat forcefully: «My Stella, please, I want you to tell me about it. I want to learn about your departure». And I hugged her. After that, she stopped talking for several minutes. Then, suddenly, she turned and looked at me with a tender gaze full of love and said to me: «My Militsa, you will hear about it, you will hear about it».

She stayed at my place for the last time, in October of 2004. She had pains in her leg at the time and was forced to limit her walks. I happened to have offered hospitality at my place during that period to a person who was finding it difficult to tolerate her presence, especially during her evening prayer, because she went to bed early and would get up late at night and begin to chant in a loud voice. We would often hear her repeat the words: «Liveth, the Lord God».

So, in view of this problem, a friend of ours - Chrysoula - offered to let her live in a small apartment which remained vacant after the death of her parents. Stella was happy to be living in a house near people with love and understanding - especially now that she was having trouble with the pain in her legs. She stayed there, until May of 2005. On the 1st of June 2005, Chrysoula saw her leave the house. We lost all traces of Stella after that day.

We began to worry eventually, but because she regularly used to disappear, we believed that she would show up again. Every now and then, we used to communicate with the Eldress - Chrysoula and myself - in the hope of learning news of Stella. The Eldress would always say: «Go and look for her and find her». But we were convinced that she had left on a trip somewhere and would be returning.

After Easter of 2006 one evening, very late at night and with my family sound asleep, I lay down and fell asleep immediately - unusual for me - and was awakened just as quickly (I verified this, by looking at the clock) by a powerful dream: I saw Stella underneath a beautiful tree, standing upright and leaning lightly against its trunk, looking very youthful and exceptionally beautiful and sweet, and she was looking at me with an infinitely warm gaze. I felt my soul releasing a cry that reached the heavens and tore through my chest: «My Stella....my Stella.... my Stella....» And I ran to embrace her, with my arms outstretched, but when I came near the tree, she vanished and in her place stood a lit, pure white Easter candle, which radiated a wonderful light all around and I could see its flame rising straight up into the sky. Then I noticed on the ground - right next to the candle - a newspaper clipping that showed a horribly mangled body, as though from a ghastly automobile accident...

An unbearable message pierced my being: «Stella is dead!». I awoke, overcome by mixed feelings: immense joy at Stella's appearance and the light of that candle, and terrified by the photo that I saw in the newspaper clipping. I wanted to wake up my husband Dimitri, to tell him about Stella - the «little sparrow» as we used to call her, not only because she lived «as a bird living alone on a rooftop», but also because her walk resembled a sparrow's. But something powerful kept me from waking him. The next day, I rang the Eldress and Chrysoula and I told them about the dream. They both recommended that we try to locate Stella. From that moment on, we commenced our agonized search. Traffic Police, Hospitals, Military Police, Morgues....

Chrysoula discovered that on the 3rd of June 2005 and at 6:10 pm an unidentified woman (sparrows don't have names!) was killed in an automobile accident, near her house. Her death was instantaneous. All the research proved that the unidentified woman was indeed Stella. She was run over while crossing the road, by a car with an Army officer who was driving at a dangerous speed. She was crushed. Only her face was discernible (as shown in the Traffic Police photos).

Stella's body remained in the "Aesclepion" Hospital until the 18th of June 2005 and was then transferred to the Central Morgue of the Popular Hospital of Athens, where it remained among the unclaimed bodies until the 20th of July 2005, after which, it was released for interment. The Funeral Office that handled the interment informed us that the Funeral Service was not performed; only a Trisaghion prayer over the grave.

It should be noted that all of us who were involved in locating her would speak to her in our prayers, saying: «If you can hear us, if you are in God's favour, lead us, help us... ». And help us she did; we were led to her «nonexistent» grave which was overgrown with weeds, at the easternmost end of the Zographos district cemetery, marked with the number 8915...

Forty days after the feast of Easter, a year after her repose, Stella's Funeral Service was performed in the Holy Temple of the Life-Giving Fount, where she used to celebrate during the Paschal period. The priest had said about Stella: «She had her crazy behaviour, but she said correct things and she always came here laden with food for the poor, with sacramental bread, oil, and wine for Holy Communion... she had even commissioned the icon of Saint Marina to be painted in our Church.....».

On the 3rd of June 2006 her annual memorial service took place - with her very favourite Bishop, father Hierotheos as celebrant - at the Monastery of the Nativity of the Theotokos (Hossia Pelaghia), at Akrefnio.

In one of our last encounters, she had said: «This life has made me feel complete. The Lord has given me everything. Only one wish has not been fulfilled: I wanted to baptize two children, to which I would have given the names of Saint Nektarios and our Holy Mother, but nobody wanted me as a godmother». When I told her that I would try to baptize two children in her place - and in fact, that when they grew up I would speak to them about «their true godmother» - she was overjoyed and exclaimed: «Now I am at peace. I am ready to leave».



STELLA'S HANDWRITTEN NOTES





"Nothing - I have done nothing good and proper in my life. If I know or read or study or write the Greek language of my Homeland or whatever else, small or big, is it beneficial to my fellow-man?"



"Others have done many good things, and they do them entirely noiselessly, with patience. With God's help, truly great things. Liveth, the Lord God. With His help, I shall not despair - He will not abandon me in Despair. I have not done anything right. I have thought of nothing correct. I am guilty, deserving many punishments.



God is my hope for everything. He will Never be victorious, and in no way, that enemy of my soul. Styliani.





In the care of GOD. Yes, of CHRIST. "I am a foreigner and a sojourner on Earth". My Hope in You makes me conquer opponents.



My GOD, I THANK YOU. My CHRIST. Saint Catherine, intercede for me, 25 November. Saint Stylianos, 26 November.



FREEDOM

«Fools for Christ» belonged to a category of people who decided to pursue a difficult path. Albeit city dwellers, they would feign madness. They did things that a madman would do, but those acts of theirs had an intrinsic content. «Fools for Christ» had noetic energy to a sublime degree; albeit in full control of their mental faculties, they purposely chose a gruelling path and way of life...

The lifestyle of «fools for Christ» was a perfect - perhaps even an extreme - implementation of in-Christ folly, which is the quintessence of the whole spirit of the Gospel. Not everyone can of course pass himself off as a fool for Christ - as we observed previously - because it happens to be a special charisma and a special blessing given by God. However, it is possible for everyone to experience in-Christ folly, in a more moderate form and adjusted proportionately; this can be perceived, by the fact that the lifestyle of the Church - a life of love, of faith, of self-restraint - aspires to and is inspired by another polity: one that is clearly contrary to human polities. This way of life that the Church has cannot be easily comprehended by those who have logic and the physical senses as the hub of their life. Christian life does not abolish logic and the senses, it just moves beyond them.