Να μην ξεχνάμε

Χαίρε Έλληνα Ίκαρε! Δόξα και τιμή στον Ήρωα πιλότο Κώστα Ηλιάκη! (23/5/2006) ΑΘΑΝΑΤΟΣ! 

"Ου Θνάσκει Ζάλος Ελευθερίας" (Δεν αποθνήσκει ο ζήλος της ελευθερίας) "Έλληνες αεί παίδες εστέ"

Το «αντιρατσιστικό» τρόμο-νομοσχέδιο: Το «απόσταγμα» του φασισμού του 4ου Ράιχ

Ο σύγχρονος ΦΑΣΙΣΜΟΣ ξεπερνά σε δολιότητα και κακουργία κάθε προηγούμενο…
Δεν κατεβάζει τανκς, σου κλειδώνει το Μυαλό και τη Βούληση…
Δεν καταργεί άμεσα το Σύνταγμα (το δικό τους Σύνταγμα), αλλά το υπονομεύει και το καθιστά κουρελόχαρτο…
Δεν διώκει την τελεσθείσα ΠΡΑΞΗ, αλλά και τη ΔΙΑΘΕΣΗ για πράξη, την ΙΔΕΑ και τη ΒΟΥΛΗΣΗ της πράξης…
Το δόλιο τέχνασμα για όλα αυτά είναι η ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ των ΠΑΝΤΩΝ:
Της λαϊκής οργής, κάθε εκδήλωσης και ΣΚΕΨΗΣ, κάθε προβληματισμού και κάθε Διάθεσης και Βούλησης…

Αυτό με απλά λόγια σημαίνει: Ποινικοποίηση της Πολιτικής, των κοινωνικών διεργασιών, των Ιδεών, της θεωρητικής εργασίας, της επιστημονικής έρευνας, της ΙΣΤΟΡΙΑΣ, της ΓΛΩΣΣΑΣ…

Δηλαδή ο σύγχρονος φασισμός βάζει από την πίσω πόρτα τις διωκτικές αρχές να σε φιμώσουν και να στήσουν στο εδώλιο

Γιατί ποινικοποίηση σημαίνει ότι ανυψώνεις σε δικτατορική αυθάδεια τον ποινικό κώδικα: Δηλαδή αναθέτεις στις διωκτικές αρχές να ρυθμίζουν την κοινωνική και πολιτική ζωή και όλο το οικοδόμημα της κουλτούρας…

Όταν ο ποινικός κώδικας ανάγεται σε θεότητα και αυθάδη ρυθμιστή των ΠΑΝΤΩΝ τότε καταργείται η Πολιτική, μπαίνουν στο γύψο οι κοινωνικές διεργασίες, φιμώνεται η σκέψη, εντοιχίζεται η σύγκρουση των ιδεών, ρίχνονται στην πυρά η επιστημονική έρευνα, η θεωρητική εργασία, τα συγγράμματα και τα βιβλία…

Σε όλα αυτά τα δόλια και μοχθηρά συνίσταται ο σύγχρονος φασιστικός ΕΦΙΑΛΤΗΣ…

Από την εποχή ακόμα του Σημίτη είχαν «σχεδιαστεί» τα φασιστικά εδώλια των μαφιόζων του χρήματος.

  Από τότε είχαν «σχεδιαστεί» τα συμβόλαια θανάτου της ελληνικής κοινωνίας και άρχισαν να υλοποιείται η ολοκληρωτική κατεδάφιση και άλωση της χώρας.

Από τότε άρχισαν να προωθούνται συστηματικά και σταθερά και τα ανάλογα «αντιρατσιστικά» ιδεολογήματα και να συγκροτούνται τα «έμμισθα τάγματα» των «αντιρατσιστών»: Η αναγκαία ιδεολογική πλύση…

ΟΙ κατοχικές κυβερνήσεις προώθησαν την τρόμο-νομοθέτηση όλων αυτών που είχαν προωθηθεί υλικά (λαθρομεταναστευτική εισβολή), ιδεολογικά και πολιτικά, από την εποχή της «εκσυγχρονιστικής» λαίλαπας.

Από τη δωσίλογη κυβέρνηση του ΓΑΠ μέχρι την τωρινή πέρασαν, σαν αλυσίδα, πολλά τρόμο-θετήματα με άξονα τα ιδιώνυμα εναντίον του «ρατσισμού».

Παραθέτουμε αναλυτικά κείμενά μας πάνω σε όλα αυτά:

Φλεβάρης 2011:

α). «Ο «αντιρατσιστικός» νόμος: Η κωδικοποίηση της ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗΣ αγριότητας της Νέας Τάξης»
β). «Η αυθαιρεσία του Ποινικού Κώδικα ανάγεται σε ρυθμιστής των ιδεών»
Βρίσκονται ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=26521#26521

Οκτώβριος 2011:

«Αντιρατσιστικός» νόμος: Το λουκέτο της ολικής φίμωσης»
ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=6015

Δεκέμβριος 2012:

«Θεσμοθετήθηκε και η «αντιρατσιστική» ρουφιανιά…»
ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=7093

6 Μαΐου 2013:
«Αντιρατσισμός»: Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ του πλανητικού ΦΑΣΙΣΜΟΥ
ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=30893#30893

Το σημερινό «αντιρατσιστικό» τρόμο-νομοθέτημα τα συνθέτει ΟΛΑ τα προηγούμενα σε πιο φρικαλέες διαστάσεις και μορφές.

Αποτελεί το «απόσταγμα» της νεοφασιστικής δολιότητας και ΦΡΙΚΗΣ.

ΤΩΡΑ γίνονται πιο καθαρές οι αγχόνες που στήνονται.

ΤΩΡΑ επιστρατεύεται ΑΝΟΙΚΤΑ και ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΑ ΟΧΙ μόνο η ΠΡΑΞΗ, αλλά και η Σκέψη και η Βούληση και οι Ιδέες και η ΓΛΩΣΣΑ…

Αλλά και αυτός ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ θα συντριβεί. Εξάλλου αυτά τα μέσα άμυνας που επιλέγει δείχνουν ότι η ζωή του είναι μετρημένη…

Οι λαοί ποτέ θα κάθισαν για πολύ πάνω σε ξιφολόγχες.

ΟΥΤΕ η ΣΚΕΨΗ και οι ΙΔΕΕΣ μπορεί να κλειδωθούν…

ΜΑΤΑΙΟΠΟΝΟΥΝ…

Διαβάστε και ΕΔΩ:
 http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=7496

Το Πολιτικό Μανιφέστο του Αγίου Κωνσταντίνου

 Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στον Ιερό Καθεδρικό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Γλυφάδος, στις 20/5/2008.

Σεβασμιώτατε, σεβαστοί πατέρες, λαέ και άρχοντες του τόπου αυτού· λαέ που υπάρχεις για να κυριαρχείς και να άρχεις των παθών σου· άρχοντες που υπάρχετε για να άρχετε και του λαού και των παθών σας.

Πριν από τέσσερις-πέντε αιώνες πριν το Χριστό, ο δικός μας μεγάλος φιλόσοφος Πλάτωνας είχε πει μια ιδέα, γράφοντας τα δικά του πλατωνικά ιδεολογήματα στην ιδεατή πολιτεία του. Σκέφθηκε πως θα ήταν πολύ καλό - θα ήθελε πάρα πολύ - οι άνθρωποι ενός τόπου να είναι φιλόσοφοι. Θα ήταν καλύτερη, σίγουρα, η διοίκηση. Τέσσερις αιώνες μετά το Χριστό, ο Πλάτωνας διαψεύστηκε και ξεπεράστηκε. Ένας αυτοκράτορας δεν έγινε φιλόσοφος, έγινε άγιος.

Γιορτάζοντας σήμερα τη μνήμη του Αγίου Κωνσταντίνου μπορούμε να δούμε αυτή την προοπτική και να κάνουμε τη σύγκριση, με το πώς και γιατί ένας αυτοκράτορας έγινε άγιος, ποιες ήταν οι διεργασίες οι οποίες έγιναν πάνω του και, ακόμη περισσότερο, χρησιμοποιώντας το λόγο του και τα δικά του λεγόμενα, ποιο ήταν -να το πω με τη μοντέρνα λέξη- το δικό του πολιτικό μανιφέστο. Ας το αναφέρω σήμερα, για να καταλάβουμε όσο μπορούμε πιο ενδελεχώς ποια διεργασία συντελέστηκε πάνω του για να γίνει άγιος.

Το βασικό του αξίωμα μέσα από αυτό -όπως το είπα- το πολιτικό του μανιφέστο είναι το εξής· το λέει ο ίδιος: ποιος μπορεί να πετύχει το καλό αν δεν γνωρίζει την αιτία των καλών που είναι ο Θεός; Είναι πραγματικά συγκλονιστικό το ερώτημα. Πώς θα κάνεις καλό για το λαό σου αν δεν ξέρεις την αιτία του καλού και φυσικά καίρια θέση σ’ αυτό το δικό του μανιφέστο κατέχει η έννοια της ενότητας, έννοια που όλοι οι άρχοντες τη θέλουν και την επιθυμούν. Ποιο είναι το μοντέλο του Αγίου Κωνσταντίνου για την ενότητα; Λέει εκείνος «η ενότητα της Εκκλησίας είναι προϋπόθεση ευημερίας του κράτους». Αυτό είναι συγκλονιστικό, γιατί ένας φορέας ενότητας μόνο υπάρχει· είναι ο τριαδολογικός φορέας ενότητας που βιώνεται μέσα στην Εκκλησία, μέσα από το γεγονός του ένα και του τρία της Αγίας Τριάδας, όπου υπάρχει περιχώρηση, αγάπη και ταπείνωση. Χωρίς λοιπόν Εκκλησία και χωρίς ενότητα της Εκκλησίας, κράτος που έχει ενότητα δεν μπορεί να υπάρχει.

Κι αυτό το μανιφέστο του Αγίου Κωνσταντίνου αγγίζει τον πολιτικό τον λόγο. «Δεν είναι ούτε πρέπον ούτε θεμιτό να φιλονικείτε για μικρά και ασήμαντα πράγματα, ενώ έχετε την ευθύνη της καθοδήγησης του λαού, με συνέπεια να διχογνωμούν τόσοι άνθρωποι». Πολιτικός λόγος λοιπόν δε σημαίνει φιλονικία για τα ασήμαντα. Και ταυτόχρονα, αναφερόμενος στις προϋποθέσεις και το ήθος του λόγου, ξεπερνάει αυτό που λέμε εμείς σήμερα «ξύλινο» πολιτικό λόγο. Τέτοιες συζητήσεις προκαλούνται από την ανώφελη φλυαρία της αργίας. «Υπάρχει ο κίνδυνος ο λαός να περιέλθει σε κατάσταση βλασφημίας ή σχίσματος αν ο λόγος είναι περιττός» και όπως το λέμε εμείς σήμερα «ξύλινος». Και μπαίνει στην προοπτική και την ουσία της ποιότητας της διοικήσεως. Αναιρεί τη δικτατορική συμπεριφορά και ακόμη, όπως θα τη λέγαμε εμείς, τη δικτατορική «δημοκρατία». Λέει «διαφωνώ με την αλαζονική δύναμη, με την υβριστική συμπεριφορά των υπερηφάνων, με αυτούς που έχουν έπαρση, ανταποδίδω όμως τα δέοντα στους αγαθούς, στους ανεξίκακους, στους ταπεινούς». Και κάνει ένα άγγιγμα, θα τολμούσα να πω, στο ανύπαρκτο της πολιτικής ζωής -προσέξτε, στο ανύπαρκτο. «Ο καθένας από εσάς να συγχωρεί τον άλλο». Πόσο σπουδαίο θα ήταν μες στο χώρο του λόγου του πολιτικού και της πολιτικής διεργασίας να υπήρχε η λέξησυγχώρεση. Άγγιγμα λοιπόν στο ανύπαρκτο, κατά τα δεδομένα που βλέπουμε μπροστά μας.

Και ταυτόχρονα ανατρέπει τις προοπτικές και την πίστη των πολιτικών. Υπό ποια έννοια; Οι πολιτικοί πάντοτε πιστεύουν στο αύριο, εκείνος, ο Κωνσταντίνος ο Άγιος, πιστεύει στο Θεό. Γι’ αυτό τονίζει και λέει «περί της πίστεως σπουδάζομεν». Και πάλι επανέρχεται στην ενότητα. «Προσπαθώ να ενώσω την προς τα θεία διάθεση όλων των εθνών». Το εργαλείο μέσα από το οποίο θα επιτύχει την ενότητα των εθνών των οποίων άρχει -και είναι αυτοκράτορας πρώτα των παθών του και έπειτα του λαού- είναι ακριβώς το στοιχείο αυτό: η ενότητα μέσα στη θεία διάθεση. Ο άνθρωπος του πολιτικού μάρκετινγκ -θα λέγαμε- ή ο άνθρωπος του μυστικού οφθαλμού; Μια αναμέτρηση την οποία προβάλλει ο μέγας Κωνσταντίνος και άγιος. «Επιδιώκω να πραγματοποιήσω τη διοίκηση αυτού του τόπου με τον απόρρητο οφθαλμό της διανοίας», λέει. Ένα πολύ σπουδαίο στοιχείο. Όχι με πολιτικά διαγράμματα, όχι με πολιτικές ιδεολογίες, όχι με τη θεωρία των πολιτικών συστημάτων, αλλά με αυτή τη χάρη που του έδωσε ο Θεός μέσα του -σε κάθε άνθρωπο την έδωσε- για να λειτουργεί τα του Θεού. Αυτός ο μυστικός οφθαλμός.

Και θέτει μπροστά του και την έννοια της ενότητας· ποια είναι η προϋπόθεση της ενότητας. «Επανέλθετε λοιπόν προς τη μεταξύ σας φιλία και χάρη, αγκαλιάστε όλο το λαό και γνωριστείτε μεταξύ σας, αφού προηγουμένως καθαρίσετε την ψυχή σας». Βλέπετε; Η προϋπόθεση της ενότητας στο χώρο της οποιασδήποτε κοινωνικής ή πολιτικής διεργασίας είναι η κάθαρση των ψυχών - κι αυτό το γεγονός [είναι] τελείως απρόσιτο στα σημερινά δεδομένα. Κι αναφέρεται ο Άγιος Κωνσταντίνος στα κλειδιά του διαλόγου· τόσο απαραίτητος ο διάλογος σε τόπους δημοκρατικής διεργασίας. «Ας ζητήσει συγχώρεση όποιος κάνει βιαστικές ερωτήσεις ή δίνει βιαστικές απαντήσεις». Αλήθεια, πόσο σπουδαίο θα ήταν αυτό το στοιχείο για το χώρο και την έκφραση του σημερινού πολιτικού διαλόγου. Κι αγγίζει το μεγάλο· το πώς ένας άρχοντας αγγίζει το πρόσωπο του λαού. Την εποχή εκείνη υπήρχε η έννοια της χαράξεως του προσώπου, αν κάποιος καταδικαζόταν για κάποιο μεγάλο έγκλημα, ήταν εγεγγραμμένος, ήταν χαραγμένος. Όλοι καταλάβαιναν ότι αυτός ήταν καταδικασμένος, είχε το ποινικό του μητρώο αποτυπωμένο πάνω στο μέτωπό του. Με ένα νόμο του ο Μέγας Κωνσταντίνος απαγορεύει την παραμόρφωση του προσώπου των καταδίκων. Γιατί, όπως λέει εκείνος, το πρόσωπο του ανθρώπου δε στιγματίζεται ποτέ, αφού είναι εικόνα του ουρανίου κάλλους.

Όταν κινείται σε χώρους, διεργασίες κοινωνικές και στέλνει εκπροσώπους, ειδικά στα θέματα τα εκκλησιαστικά, συνηθίζει να στέλνει εκπρόσωπό του όχι οποιονδήποτε πολιτικό που έχει καριέρα, αλλά έναν άγιο, τον Όσιο -έτσι λεγόταν, το όνομά του ήταν Όσιος· Όσιος, επίσκοπος Κορδούης- της σημερινής Κόρδοβα της Ισπανίας. Ένας άγιος, ο οποίος αναγνωρίστηκε αργότερα άγιος, ο Όσιος Κορδούης, εκπροσωπεί αυτόν. Γι΄ αυτό λοιπόν, για τον κατευνασμό των παθών δεν χρησιμοποιεί πολιτικά πρόσωπα, αλλά πρόσωπα πνευματικά και αγίους. Και έρχεται, με τις κινήσεις που κάνει, η συντριβή της εννοίας της μονοκρατορίας. Η Ρώμη ολόκληρη ήταν μονοκρατορική. Ποτέ η Ρώμη -για πεντακόσια και χρόνια- δεν συγκάλεσε μια ευρύτερη σύνοδο που ξεπερνούσε τη μονοκρατορία. Όταν εκείνος συγκαλεί την πρώτη Οικουμενική Σύνοδο, υπόσχεται να είναι θεατής και ακροατής, όχι κυρίαρχος. Συντρίβει έτσι αυτό το μοντέλο που έχει την έννοια της μονοκρατορίας της Ρώμης. Καταργεί τη μονοκρατορία και ο δικός μας ιστορικός, ο Παπαρρηγόπουλος, τονίζει «η Ρώμη ουδέποτε συνεκάλεσε κοινή, πόλεων και εθνών, Σύνοδον». Και σ΄ αυτή τη Σύνοδο καλεί επισκόπους που δεν ανήκουν στο ρωμαϊκό κράτος· δέχεται την Εκκλησία που εκφράζει την οικουμενικότητα και παγκοσμιότητα, όχι το κράτος. Έτσι λειτουργεί μια αγαπητική παγκοσμιότητα, μέσα από το χώρο των ενωτικών δεσμών, των πνευματικών, που λειτουργεί η Εκκλησία. Και έρχεται ενάντιος στη σημερινή κερδοσκοπική παγκοσμιότητα· σήμερα το κέρδος είναι το στοιχείο της παγκοσμιότητας.

Καταργεί τους τύπους. Όταν εισέρχεται ως αυτοκράτορας στην πρώτη Οικουμενική Σύνοδο, εισέρχεται χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς τιμητικές υποδοχές, χωρίς συνοδεία οπλιτών. Κάθισε στο ορισμένο κάθισμα, όταν του εδόθη και άδεια μάλιστα του εδόθη από τον πρόεδρο της Συνόδου. Κάνει έκκληση στο λαό του «χαρίστε μου λοιπόν ήσυχες μέρες και γαλήνιες νύχτες, ώστε στο εξής να μπορώ και εγώ να απολαύσω την ευχαρίστηση του καθαρού φωτός και την ευφροσύνη μιας ήσυχης ζωής».

Το πολιτικό του αύριο. Είναι σύνηθες το πολιτικό αύριο στους πολιτικούς και είναι συνηθισμένες οι προγραμματικές δηλώσεις. Είναι κάτι συγκλονιστικό. «Θα σταματήσω μέχρις ότου σταματήσει αυτός που προχωράει μπροστά μου και αυτός είναι ο Χριστός». Η ζωή του τελειώνει με μια προσευχή. Λέει στο Χριστό «σε παρακαλώ να είσαι πράος και ευμενής προς τους λαούς σου. Σε σένα αφιέρωσα την ψυχή μου μ’ άγιο έρωτα κι αγνό και σεβασμό. Επιθυμώ να ειρηνεύσει ο λαός σου [προσέξτε: ο λαός σου, όχι ο λαός μου] και να είναι αδιατάρακτος προς χάριν της κοινής ωφελείας όλων των ανθρώπων. Και αν ακόμη είναι θέλημα του Κυρίου της ζωής και του θανάτου να συνεχιστεί η επίγεια ζωή μου και να συνυπάρχω με το λαό του Θεού, θα πλαισιώσω τη ζωή μου με όλους εκείνους τους κανόνες που αρμόζουν στο Θεό».

Ο άγιος Κωνσταντίνος. Ο Μέγας Κωνσταντίνος. Το πολιτικό του -όπως είπα- μανιφέστο. Μια άλλη προοπτική στο χώρο της πολιτικής. Είναι μήπως η μοναδική προοπτική, η προοπτική της οποιασδήποτε πολιτικής διεργασίας στα μεγάλα σχήματα των κρατικών μεγεθών αλλά και στα μικρά σχήματα των ομάδων που διοικούμε και κυβερνούμε; Από ό,τι γνωρίζω, ο χώρος της πολιτικής δεν έχει προστάτη άγιο. Μήπως ήρθε η ώρα να αποκτήσει; Μήπως εκείνος είναι εκείνος που μπορεί μέσα από αυτά τα διδάγματα που τα έκανε βιώματα της ζωής του να λειτουργήσει την προστασία του παλινδρομούντος πολιτικού λόγου;

trelogiannis

«εχθροπάθεια» μας μάρανε

Ο «αντιρατσισμός» και οι λαθρομετανάστες είναι το ψωμοτύρι της πολιτικής ορθότητας.

Πουλώντας το πρώτο και αβαντάροντας τους δεύτερους δικαιώνουν την πολιτική τους ύπαρξη οι μύστες αυτής της χλαπάτσας της δημοκρατίας μας, από την Άκρα Αριστερά έως την νεοφιλελεύθερη ή ελαφρολαϊκή Δεξιά.

Εκεί βέβαια που η πολιτική ορθότητα έχει πήξει σαν μάκα στις εγκεφαλικές σπείρες, είναι στο ιερατείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ήμουν στη Λευκωσία προ ημερών και αργά το βράδυ έβλεπα BBC.

Συζητούσαν για την Ελλάδα και τη λαθρομετανάστευση μια δημοσιογράφος, που σίγουρα ελληνίδα της είχε φάει γκόμενο, τέτοιο άχτι μας είχε, μια αξιωματούχος της ΕΕ με αρμοδιότητα τους πρόσφυγες κλπ, κι ένας προγναθικός Άγγλος, πρώην Home Secretary.

Το τι μας σούρανε δεν λέγεται.

Λέξη βέβαια για την Τουρκιά, που σπρώχνει με το αζημίωτο τις ορδές των εξαθλιωμένων στους κακούς και ρατσιστές Έλληνες.

Αδέρφια, λέω, να καταγγείλουμε το Δουβλίνο ΙΙ, να το κάνουν κορνίζα, να δώσουμε ταξιδιωτικό έγγγραφο στους απρόσκλητους μουσαφιραίους και να ξαμολυθούν στας Ευρώπας, για να χορτάσουν αλληλεγγύη από πρώτο χέρι και να το φχαριστηθούν και τα στελέχη της ΕΕ, που θα την δίνουν στην αυλή τους.

Πίσω όμως από όλα αυτά είναι ο καθεστωτικός «αντιρατσισμός».

Τώρα δε, πάει στην Βουλή κι ο νέος Αντιρατσιστικός Νόμος, εκεί που προεδρεύει ενίοτε ο Δραγασάκης, ο Χρήστος Ζαμπούνης του κοινοβουλευτικού σαβουάρ βιβρ.

Τον μετέφερε με ευλάβεια στην Κιβωτό της Προόδου, ο Αντώνης Ρουπακιώτης, υπό τα δάκρυα ευσέβειας της ΔΗΜΑΡ και τις δαιμονικές κραυγές του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ/Βίλα Αμαλία/Σόρος, που ανυπομονεί.

Τι σας λείπει, Έλληνες;

Με ποιον καημό ξυπνάτε και κοιμάστε; Τι σας καίει; Παραδεχτείτε το, δεν είναι το χαράτσι ή η ανεργία, δεν είναι που αγοράσατε με δάνειο σπίτι στην Πλατεία Αμερικής και βρεθήκατε να μένετε στο Μογκαντίσου, σύνορα με Λαχώρη.

Εκεί που μπεγλεράτε στην αναμονή του ΕΟΠΥΥ, άνεργοι και άρρωστοι από πάνω, ή όταν ανοίγετε με κλειστά μάτια και δαγκωμένα χείλη τον λογαριασμό της ΔΕΗ, γιατί δεν παραδέχεστε ότι τίποτα από αυτά δεν σας απασχολεί;

Το Έθνος σύσσωμο περιμένει να εναρμονιστούμε, αλφαδιά, με την Απόφαση Πλαίσιο 2008/913 του Συμβουλίου της ΕΕ «για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου». Στον Πειραιά λένε «ψωμί, τυρί δεν έχουμε, λουλούδια για …..».

Απλές και καθαρές κουβέντες.

Η υφιστάμενη ποινική νομοθεσία είναι επαρκέστατη για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Υπάρχει νόμος από το 1979, ο 927, όπως τροποποιήθηκε με τον Ν. 1419/1984, που διώκει αυτεπάγγελτα πράξεις ή ενέργειες που μπορεί να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βία κατά ομάδων ή ατόμων λόγω φυλετικής ή εθνικής καταγωγής ή θρησκεύματος.

Υπάρχουν επίσης οι διατάξεις περί εξύβρισης, αυτές που τιμωρούν την προτροπή σε τέλεση εγκληματικών πράξεων, την επιβουλή της δημόσιας τάξης, την προτροπή σε διατάραξη κοινής ειρήνης και τα άλλα εγκλήματα κατά της ζωής, της τιμής και της περιουσίας.

Κυρίως όμως, για οποιαδήποτε αξιόποινη πράξη, κάθε είδους, υπάρχει από το 2008 η παράγραφος 3 του άρθρου 79 του Ποινικού Κώδικα, που προβλέπει το ρατσιστικό κίνητρο ως επιβαρυντική περίσταση σε οποιοδήποτε έγκλημα.

Γιατί λοιπόν χρειαζόμαστε κι άλλον; Λένε, γιατί το επιβάλλει η Απόφαση Πλαίσιο της ΕΕ. Μα αυτές ζητούν από τα μέλη την επίτευξη του στόχου, δεν επιβάλλουν το πώς. Έχουμε λοιπόν επαρκέστατο θεσμικό πλαίσιο, που προβλέπει αυξημένες ποινές, όταν τελέσεις πραγματικό έγκλημα, προσβάλλεις, χτυπήσεις, σκοτώσεις με ρατσιστικά κίνητρα ή προτρέπεις άλλους να το κάνουν.

Αυτό που θέλουν να μας κοτσάρουν οι εν Ελλάδι ιαχωβάδες της «προόδου» είναι τους όρους «εχθροπάθεια» και μίσος. Ο όρος «εχθροπάθεια», απ’ όσο ξέρω δεν υπάρχει στην αντιρατσιστική νομοθεσία άλλων χωρών. Αλλά αυτό δεν με ενδιαφέρει. Οι Γερμανοί έχουν και μπορντέλα όπου πάνε και βιάζουν δύστυχα σκυλιά, πρέπει να τους μιμηθούμε;

Όταν ποινικοποιείς αφηρημένες έννοιες, τόσο υποκειμενικές όπως το «μίσος», τότε είσαι μεσοτοιχία με τον ολοκληρωτισμό και σίγουρα αγκαλιά με τη βλακεία. Και τι πάει να πει «εχθροπάθεια»; Τι ελληνικούρα είναι αυτή; Ποιος σκερβελές την έπλασε;

Εγώ, πχ θεωρώ ότι σειρά θέσεων και δηλώσεων βουλευτών της Κουμουνδούρου σπέρνουν μίσος σε βάρος των Ελλήνων και τους συκοφαντούν ως δήθεν «ρατσιστές», ενδεχομένως προτρέποντας έτσι αλλοδαπούς να ασκήσουν βία.

Θεωρώ επίσης ότι θέσεις του ΚΚΕ και της αριστεράς εν γένει εγκωμιάζουν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, όχι λιγότερα απεχθή από του ναζισμού, τα οποία τέλεσαν τα κομμουνιστικά καθεστώτα.

Σε πολλές δε ανατολικοευρωπαϊκές χώρες έχουν ψηφιστεί και σχετικοί νόμοι αναγνωρίζοντας τα κομμουνιστικά εγκλήματα.

Με βάση την λογική αυτού του νόμου, θα πρέπει να κάτσει στο σκαμνί η μισή Ελλάδα την άλλη μισή.

Επομένως νόμους έχουμε, δικαστές κι αστυνομία έχουμε. Ας αφιερώσουμε χρόνο και φαιά ουσία για την επίλυση των αληθινών προβλημάτων. Πιστεύω ότι στην κυβέρνηση, στην ΝΔ τουλάχιστον, θα επικρατήσει η λογική και δεν θα ρίξουμε κι άλλη βενζίνη στη φωτιά της κοινωνίας…

Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης

 αmethystoς

 

"ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΞΥΠΝΗΣΤΕ!

Κάλεσμα Μητροπολίτη Αμβρόσιου για πνευματικό ξεσηκωμό κατά του ανθελληνικού ν/σ

Λάβρος καταφέρεται κατά του λεγόμενου "αντιρατσιστικού", αλλά στην πράξη ανθελληνικού, νομοσχεδίου, ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος, ένας από τους ιεράρχες που επιμένουν τα τιμούν τα ράσα που φορούν, με επιστολή του που αναρτήθηκε στο προσωπικό του ιστολόγιο και με την οποία αποδομεί ν/σ έκτρωμα, άρθρο προς άρθρο.

Ο ιεράρχης αποδεικνύει με μεστό, και χειμαρρώδη λόγο, με στέρεα επιχειρήματα, ότι σκοπός του νομοσχεδίου αυτού είναι η φίμωση οποιουδήποτε έχει την "κακή" τάση να σκέφτεται και να δρα ελληνοκεντρικά.

Είναι παραγματικά απορίας άξιο ποιοι κατάρτισαν αυτό το νομοσχέδιο και τις διατάξεις του. Αν και πλέον έχει ομολογηθεί εμμέσως ότι δεν καταρτίστηκε, αλλά μεταφράστηκε. Γιατί οι συντάκτες του βρίσκονται στο εξωτερικό...

Και ενδιαφέρονται σφόδρα την ύπαρξη μιας κοινωνίας στην Ελλάδα που δεν θα αντιδρά, σε αυτά που επιβάλλονται από υπερεθνικά κέντρα εξουσίας και επιζητούν ένα Παγκόσμιο Κράτος όπου δεν θα υπάρχουν εθνότητες, θρησκείες, ήθη, έθιμα, ιδεολογίες, οικογένειες. Δηλαδή εν ολίγοις η πλήρης επικράτηση, του υλισμού, και της ανηθικότητας - ανελευθερίας, που αυτός επιβάλει. Ο υλισμός αποτελεί την βάση του Εωσφωρισμού, και αυτό ο Σεβασμιώτατος το γνωρίζει, για αυτό και αντιδρά. Διότι έχει διαβάσει πολλές φορές την δεύτερη επιστολή του Παύλου προς Θεσσαλονικείς  κεφ. β':
2:3     μη τις υμας εξαπατηση κατα μηδενα τροπον οτι εαν μη ελθη η αποστασια πρωτον και αποκαλυφθη ο ανθρωπος της ανομιας αμαρτιας ο υιος της απωλειας
2:4     ο αντικειμενος και υπεραιρομενος επι παν λεγομενον θεον η σεβασμα ωστε αυτον εις τον ναον του θεου ως θεον καθισαι αποδεικνυντα εαυτον οτι εστιν θεος
Δηλαδή το σύστημα που θα κυριαρχήσει θα είναι υπεράνω οποιουδήποτε Ιερού και Όσιου, και το σύστημα (με όποιον ορίσει ως ηγέτη του) το ίδιο θα λατρευτεί ως θεός. Και κανείς δεν θα μπορεί να μιλήσει για της ανομίες του καθ'ότι θα έχει φιμωθεί σε όλη την υφήλιο από "αντιρατσιστικούς" νόμους, οι οποίοι με διασταλτικές ερμηνείες, θα αλυσοδέσουν κάθε μορφή έκφρασης.
Ένα νομοσχέδιο σαν αυτό, θα εμποδίσει την Εκκλησία και οποιονδήποτε έχει αντίληψη των πραγμάτων να προειδοποιεί για τα κακά που έρχονται, για την βοή των γεγονότων που ακούγεται, και για τον Υιό της ανομίας που πιθανώς να προλάβουμε να δούμε

Συνήθως η σιωπή επιβάλεται όταν έχει επικρατήσει ένα καθεστώς. Το ότι επιβάλεται αυτή την στιγμή, σημαίνει δύο τινά. Είτε προς βοήθεια επικράτησης του νεου αυτού καθεστώτος, είτε γιατί ήδη έχει επικρατήσει, χωρίς να έχουμε ενημερωθεί επίσημα!

Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, όμως, ποτέ δεν κάνουν επίσημες ανακοινώσεις, ροκανίζουν τις ελευθερίες μας λίγο-λίγο, και ξαφνικά μια μέρα έρχεται η συνειδητοποίηση, ότι φοράμε αλυσίδες.

Να πούμε ότι θέτει ζητήματα και για την ηγεσία της Ελληνικής Εκκλησίας, επικρίνοντας με έντονο τρόπο την φοβική-συνθηκολογημένη τακτική του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου απέναντι στο νομοσχέδιο και της ανησυχίας που έχει διατυπώσει ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος να μην θεωρηθεί ότι "Η Εκκλησία αντίκειται στις διατάξεις του νομοσχεδίου"!

Ιδού το κείμενο-κάλεσμα για πνευματικό ξεσηκωμό:

"ΞΥΠΝΗΣΤΕ, ΡΑΓΙΑΔΕΣ!

ΞΥΠΝΗΣΤΕ, ΔΙΑΚΟΙ!

ΞΥΠΝΗΣΤΕ, ΠΑΠΑΔΕΣ!

ΞΥΠΝΗΣΤΕ, ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ!

Αδελφοί μου,

Θέλω να μιλήσουμε για το Νομοσχέδιο κατά του ρατσισμού, το οποίον έχει ήδη κατατεθή  στη Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή της Βουλής.

Εξ αρχής πρέπει να δηλώσουε, ότι εξ ορισμού είμεθα αντίθετοι και συνεπώς απεριφράστως καταδικάζουμε κάθε μορφή ρατσισμού και κάθε μορφή βιαιοπραγίας εναντίον των συνανθρώπων μας, που προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, οποθενδήποτε και να προέρχεται!

Αλλά τούτο δεν σημαίνει, ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να αγαπάμε την Πατρίδα μας, να ομιλούμε για την Πατρίδα μας και να εκφέρουμε τη γνώμη μας για όσα συμβαίνουν ολόγυρά μας!

Ωστόσο με το Νομοσχέδιο, που προωθείται τώρα προς ψήφιση στην Βουλή καταλύονται ΘΕΜΕΛΙΩΔΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ! Θέτουν ΦΙΜΩΤΡΟ στο στόμα του νομοταγούς Έλληνος, ενώ δεν λαμβάνουν κανένα μέτρο για τους εγκληματίες αλλοδαπούς, οι οποίοι εν πολλοίς λυμαίνονται τον τόπο μας και συχνά απειλούν τη ζωή μας!

Με το επίμαχο Νομοσχέδιο, λοιπόν, επιχειρούν να φιμώσουν τον Έλληνα!

Του απαγορεύουν να έχει γνώμη! Και επίσης του απαγορεύουν να  εκφράζει ελευθέρως και δημοσίως τη γνώμη του! Αν τολμήσει να εκφρασθή δημοσίως για κάτι, που θα τον ενοχλούσε, τον περιμένει η φυλακή και ένα σοβαρό χρηματικο πρόστιμο. Είναι λοιπόν ως εάν οι Βουλευτές μας ν'ά μα[ς λέγουν:

"Σκάσε καί δούλευε, ραγιά"  Θα το δεχθούμε;

Το τραγικό στην υπόθεση αυτή είναι ό,τι η Διοίκησις της Εκκλησίας μας τηρεί σιγήν ιχθύος επί του ζητήματος αυτού! Φήμες μάλιστα λέγουν, ότι η Ιερά Σύνοδος, παρασυρομένη ίσως από τις απαράδεκτες σχετικές θέσεις του Σεβ. Μητροπολίτου Σισανίου κ. Παύλου,  υποστηρίζει το κατάπτυστο αυτό Νομοσχέδιο, ο δε Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος φέρεται ως να διαμαρτυρήθηκε στον Αρχηγό του ΠΑΣΟΚ κ. Ευάγγελο Βενιζέλο για τις σχετικές διαρροές! ,   

Ας προσεγγίσουμε, λοιπόν, το ζήτημα με περισσότερη προσοχή. Έχουμε τήν γνώμη, ότι απ΄εδώ και πέρα ό,τι στραβό κι’ αν συμβαίνει ολόγυρά μας, θα είναι υπό την προστασία του Νόμου, αφού δηλ. εμείς δεν θά μπορούμε να εκφράσουμε την γνώμη μας δημοσίως,

Δηλ.

•  Ο Γυμνισμός θα είναι ελεύθερος!
• Η Ομοφυλοφιλία, η πορνεία και κάθε είδους διαστροφή θα κυριαρχήσουν ολόγυρά μας ανεμποδίστως, παρασύροντας τους νέους μας στην ηθική πτώση και την εξαθλίωση!
•  Οι έμποροι ναρκωτικών καθώς και τα «βαποράκια» τους θα κινούνται ελεύθερα!

Κανείς, μα κανείς, δεν θα μπορεί να αρθρώσει ένα λόγο εναντίον τους, μόνο και μόνο επειδή θα χαρακτηρίζεται «ρατσιστής»! Έτσι η αμαρτία και η διαστροφή θα δρουν ανενόχλητοι πιά! Το κοινωνικό Σύνολο δεν θα έχει το δικαίωμα να διατυπώσει είτε προφορικώς, είτε γραπτώς μιά γνώμη εναντίον τους! Αυτό χαρακτηρίζεται «ρατσισμός»!

Το μέτρο αυτό θα έχει σοβαρές επιπτώσεις για την Εκκλησία! Μεταξύ των άλλων θα  φιμώνουν και τον ιερόν άμβωνα!  Μια πιό προσεκτική ανάγνωση του Νομοσχεδίου μας οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι

•   Απαγορεύεται στον Επίσκοπο να διδάσκει τους πιστούς του!
•   Απαγορεύεται στον ιεροκήρυκα να αναπτύσσει τον Ευαγγελικό Νόμο!
•   Απαγορεύεται στον Εφημέριο να ενημερώνει τους Ενορίτες του για τα διάφορα ιδεολογικά   ρεύματα της εποχής, για τις αιρέσεις κλπ. και να εφιστά την προσοχή τους. Εάν π.χ. τολμήσει να κηρύξει κατά των Χιλιαστ[ων, θα συλλαμβάνεται! 

     'Ετσι λοιπόν:

•     Οι Χιλιαστές ελεύθερα θα χτυπάνε την πόρτα μας! 
•     Οι έμποροι της σάρκας ανεμπόδιστοι θα παρενοχλούν τα παιδιά μας!
•     Οι έμποροι των ναρκωτικών θα στήνωνται έξω από τα σχολεία, για να πωλούν την πραμάτειά τους!

 Κανείς από αύριο δεν θα μπορεί να πει κάτι εναντίον τους, αφού ο Νόμος μας το απαγορεύει! «Όποιος με πρόθεση, δημόσια, προφορικά ή διά του τύπου, μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, παροτρύνει, προκαλεί ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή μίσος, κατά προσώπου ή ομάδας προσώπων, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, τον γενετήσιο προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών και χρηματική ποινή πέντε έως είκοσι χιλιάδων (5.000-20.000) ευρώ».

Παρακαλούμε όποιον γνωρίζει λίγα ελληνικά να μας εξηγήσει:

• Ποιός Δικαστής είναι τόσο καρδιογνώστης, ώστε να γνωρίζει την «πρόθεση» κάποιου; 
• Ποιός Νόμος θεσπίζει την καταδίκη των «προθέσεων»; Μέχρι τώρα κρίνονταν οι πράξεις, όχι  όμως και οι προθέσεις των πολιτών! 
• Ποιά σχέση μπορεί να έχει ο ρατσισμός με «την εθνοτική καταγωγή» κάποιου; Τι  ακριβώς σημαίνει ο όρος «εθνοτική» και σε τι διαφέρει από τον όρο «εθνική καταγωγή» ενός προσώπου;
• Ποιά σχέση μπορεί να έχει ο ρατσισμός με «τον γενετήσιο προσανατολισμό» ενός ατόμου; Δηλ. δεν μπορούμε να έχουμε γνώμη για τίς σεξουαλικές διαστροφές; 
• Ποιά σχέση μπορεί να έχει ο ρατσισμός με «την ταυτότητα φύλου» ενός προσώπου; Δηλ. δεν μπορούμε να έχουμε γνώμη για το αν είναι κοινωνικώς αποδεκτή η διά της χειρουργικής ιατρικής αλλαγή του φύλου σε ένα πρόσωπο;

Κατά τη γνώμη μας, με δυό λόγια:

Εμάς τους Κληρικούς, μερικώς τουλάχιστον, μας καταργούν!

Με το επιχείρημα του ρατσισμού μας απαγορεύουν  να διδάσκουμε πλέον τον ηθικό νόμο και μάλιστα μέσα στον ιερό Ναό! Αν το επιχειρήσουμε, τότε θα μπορούν να μας συλλάβουν! Ο Εφημέριος, που θα βλέπει τους Χιλιαστές να αλωνίζουν στην Ενορία τους, δέν θα μπορεί να συστήσει στους χριστιανούς την απλή αυτή σύσταση: "μή τους ανοίγετε τήν πόρτα του σπιτιού σας! Μη δέχεσθε τα βιβλία τους και τα περιοδικά τους Είναι αιρετικοί!" Αν το τολμήσει, θα χαρακτηρίζεται ρατσιστής! Θα του προσάπτεται η κατηγορία, ότι  "προκαλεί ή διεγείρει σε.......μίσος, κατά προσώπου ή ομάδας προσώπων" !

Καi όχι μόνον αυτό! Αλλά ενώ θα τρώμε και ξύλο από τους ξένους, θα πληρώνουμε εμείς τα σπασμένα! 

Όπως μας πληροφορεί ο κ. Ιωσήφ Κονδυλάκης, πυρηνικός φυσικός, ένας θαρραλέος υπερασπιστής  της Ορθοδοξίας:

"Αλβανός κτύπησε Έλληνα μαθητή και απεβλήθη ο Έλληνας"!!!!

Το περιστατικό συνέβη στις 14 Απριλίου 2013 σε Γυμνάσιο του Ναυπλίου.

 «Έλληνας μαθητής δέχθηκε άνανδρη και ανελέητη επίθεση με λακτίσματα στο κεφάλι και γροθιές στον αυχένα αμέσως μετά το σχόλασμα. Η επίθεση προκλήθηκε από  μαθητή Αλβανικής καταγωγής, βρίζοντας παράλληλα την Ελλάδα, τον Ιησού Χριστό και την οικογένεια του θύματος, που ευτυχώς σώθηκε χωρίς να συμβεί το μοιραίο.

Το εξοργιστικό όμως είναι, όπως ανέφερε ο Έλληνας μαθητής, πως όχι μονάχα δεν βρήκε την απαιτούμενη ψυχολογική και ηθική συμπαράσταση από τους περισσοτέρους καθηγητές, μετά από έντονη και ποικίλη ψυχολογική και ενδοσχολική βία, που δέχεται εδώ και πολύ καιρό από αλλοδαπούς μαθητές, αλλά δέχθηκε κιόλας μία ημέρα αποβολή!

Πρίν το συμβάν και την ίδια ακριβώς ημέρα ο τραυματισθείς μαθητής είχε ενημερώσει τον Γυμνασιάρχη για χτυπήματα και βρισιές και απειλές, που δεχόταν στα διαλείμματα από τους αλλοδαπούς μαθητές, οι οποίοι εν τούτοις, παρά το κάλεσμα του Γυμνασιάρχη αρνήθηκαν να προσέλθουν στο Γραφείο του». Ο δράστης είναι ένας φανατικός Μουσουλμάνος Αλβανικής καταγωγής».  

Στο όνομα του ρατσισμού, λοιπόν, μας επιβάλλεται μια φίμωση και μια πνευματικής φύσεως δικτατορία!  Από τώρα και εξής το πανανθρώπινο, και γι αυτό και αναφαίρετο, δικαίωμα νά έχουμε γνώμη καί κυρίως να την εκφράζουμε δημοσίως "μπαίνει στό γύψο"! Μας βάζουν φερμουάρ στο στόμα! Ώστε οι αλλοδαποί θα έχουν περισσότερες ελευθερίες από εμάς τους γηγενείς και αυτόχθονες. Θα είμαστε, λοιπόν, πρόσφυγες στον τόπο μας!

 Ας το σκεφθούμε καλύτερα.
Με το κατάπτυστο αυτό Νομοσχέδιο μας απαγορεύουν να σας διδάσκουμε:

•   Για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά ή απλώς Χιλιαστές!
•   Για τους Μασώνους και την Μασωνία!
•   Για την απαράδεκτη συμμετοχή των Τεκτόνων στις παρελάσεις των εθνικών μας Επετείων!  
•   Για τους Εβραίους και το Εβραϊκό λόμπυ!
•   Για την παιδοφιλία!
•   Για την ομοφυλοφιλία!
•   Για τη μοιχεία και την πορνεία!
•   Για την παράνομη συμβίωση!
•   Για τη γενοκτονία, που συντελείται διά μέσου των εκτρώσεων!
•   Για τον ανάξιο εκείνο πατέρα, που κακοποιούσε την κόρη του επί μία δεκαετία και μέχρι τα 16 της χρόνια, γεγονός που την ανάγκασε σε απόπειρα αυτοκτονίας! (Ελ. Τύπος, 16.05.2013)
•   Για τον Ολλανδό ανιματέρ στην Κρήτη, που κατέσφαξε με 20 μαχαιριές ένα δωδεκάχρονο αγόρι-τουρίστα!((Ελ. Τύπος, 16.05.2013).
•   Για το εμπόριο της σάρκας!
•   Για τη προσπάθεια νομιμοποιήσεως του γάμου των gays!
•   Γενικώς, για ό,τι αντιστρατεύεται στο Νόμο του Θεού, δηλ. για την ΑΜΑΡΤΙΑ!

Με το Νομοσχέδιο για τον ρατσισμό αναγνωρίζεται και εμμέσως νομιμοποιείται κάθε είδους παληανθρωπιάς, παντός είδους αμαρτίας και διαστροφής!

   Απ’ εδώ και εμπρός καθένας θα μπορεί να ζήσει όπως θέλει και ουδείς πλέον θα έχει το δικαίωμα να διαμαρτυρηθεί! Η παρανομία επιβάλλεται με δικτατορικό τρόπο! Η ελευθέρα έκφραση της Γνώμης καταργείται! Ματαίως το Σύνταγμα της Ελλάδος ορίζει (άρθρο 14, παρ. 1), ότι «έκαστος δύναται να εκφράζει και να διαδίδει προφορικώς, εγγράφως και διά του τύπου τους στοχασμούς του, τηρών τους Νόμους του Κράτους»!

   Αλλά και η εκπαίδευση των Ελληνοπαίδων ανατρέπεται! Ποιός Καθηγητής  πια μπορεί χρησιμοποιήσει την αίθουσα διδασκαλίας για να αυξήσει την Ορθόδοξη πίστη στις καρδιές των Ελληνοπαίδων ή και για να δημιουργήσει τήν «εθνική» συνείδηση στις ψυχές των μαθητών του; Και όμως το Σύνταγμα της Ελλάδος ορίζει τα ακόλουθα: «Η Παιδεία αποτελεί βασικήν αποστολήν του Κράτους, έχει δε ως σκοπόν την ηθικήν, πνευματικήν, επαγγελματικήν και φυσικήν αγωγήν των Ελλήνων, την ανάπτυξιν της εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως και την διάπλασιν αυτών ως ελευθέρων και υπευθύνων πολιτών» (άρθρον 16 παρ. 2). 

Απ’ εδώ και πέρα ξεχάστε τελείως ό,τι έχει σχέση με την ανάπτυξη της εθνικής και της θρησκευτικής συνειδήσεως!  Μας μεταβάλλουν σε ζώα, ούτε κάν παραγωγικά, αφού και η ανεργία μαστίζει την μετα-μνημονιακή κοινωνία μας! 

Ελάτε να ξανακοιτάξουμε το Νομοσχέδιο:

Άρθρο 3

Δημόσιος εγκωμιασμός, άρνηση ή εκμηδένιση εγκλημάτων

1.     Όποιος με πρόθεση, δημόσια, προφορικά ή διά του τύπου, μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, εγκωμιάζει, αρνείται κακόβουλα ή εκμηδενίζει τη σημασία εγκλημάτων γενοκτονίας, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και εγκλημάτων πολέμου, όπως αυτά ορίζονται στα άρθρα 6,7 και 8 του Καταστατικού του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου που κυρώθηκε με το ν. 3003/2002 (Α΄ 75) ή των εγκλημάτων που ορίζονται στο άρθρο 6 του Καταστατικού του Διεθνούς Στρατοδικείου που προσαρτάται στη Συμφωνία του Λονδίνου της 8^ης Αυγούστου 1945, καθώς και των εγκλημάτων του ναζισμού, και η πράξη αυτή στρέφεται κατά ομάδας προσώπων που προσδιορίζεται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, τον γενετήσιο προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου, κατά τρόπο που μπορεί να διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή μίσος κατά μιας τέτοιας ομάδας ή μέλους της, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών και χρηματική ποινή πέντε έως είκοσι χιλιάδων (5.000 -20.000) ευρώ.

Παρακαλούμε όποιον γνωρίζει λίγα ελληνικά να μας εξηγήσει:

•  Ποιός έχει το δικαίωμα να μας απαγορεύσει να έχουμε γνώμη για ζητήματα, τα οποία έχουν σχέση με «εγκλήματα γενοκτονίας»;
•  Ποιός έχει το δικαίωμα να μας απαγορεύσει να καταδικάσουμε συμπεριφορές ατόμων, ομάδων ή και Κρατών, που έχουν σχέση με «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητος»;
• Ποιός π.χ. έχει το δικαίωμα να μας απαγορεύσει να καταδικάσουμε τον πρό ολίγων ετών βομβαρδισμό από τα αμερικανικά αεροσκάφη της πόλεως του Βελιγραδίου, των αμάχων, του Νοσοκομείου κλπ. εκεί  με «τις ειρηνικές αμερικανικές βόμβες», όπως τις ονόμασαν τότε;
• Δηλ. μόνον οι Βουλευτές δικαιούνται να απολαμβάνουν της ασυλίας είτε στα λόγια τους, είτε στις πράξεις τους; Εμείς ο φτωχός λαός  δεν έχουμε κάποιο δικαίωμα έκφρασης γνώμης; Θα αφεθούμε λοιπόν άοπλοι και ανυπεράσπιστοι στην κρίση κάποιου Δικαστού, ο οποίος, αν είναι γαλάζιος, θα κρίνει αλλοιώτικα τις προθέσεις μας, αν είναι πράσινος, θα τις κρίνει αλλοιώτικα, ή αν είναι κόκκινος θα κρίνει τις προθέσεις μας κατά το δικό του γούστο! Είναι Κράτος Δικαίου αυτό;

Πολύ σωστά ο Δημοσιογράφος κ. Πάσχος Μανδραβέλης  σε άρθρο του, που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της 14ης Μαΐου 2013, επισημαίνει ότι διά του περί ρατσισμού και ξενοφοβίας Νομοσχεδίου επεισάγεται ένας νέος όρος, «η εχθροπάθεια»!

Και διερωτάται: 

"Γιατί χρειάζεται λοιπόν το άρθρο 3 του σχεδίου νόμου Καστανίδη (που θα ξανασερβίρει ο κ. Ρουπακιώτης), το οποίο προβλέπει πως «όποιος από πρόθεση, δημόσια, προφορικά ή διά του τύπου ή μέσω του Διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, προκαλεί ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή εχθρο-πάθεια κατά ομάδας ή προσώπου, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, τον γενετήσιο προσανατολισμό, ή κατά πραγμάτων που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από τις παραπάνω ομάδες ή πρόσωπα, κατά τρόπο που μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών έως τριών (3) ετών και χρηματική ποινή χιλίων έως πέντε χιλιάδων (1.000 – 5.000) ευρώ»;

Για να ψάχνουμε να βρούμε ποια είναι η «εχθροπάθεια»; Εδώ οι δικαστές το 1992 βρήκαν «εχθροπάθεια» εκεί που δεν υπήρχε και καταδίκασαν τους αφισοκολλητές σε φυλάκιση, δεν μπορούν με το υπάρχον νομικό πλαίσιο να τιμωρήσουν την πραγματική προτροπή σε ρατσιστικά εγκλήματα ακόμη και με το άρθρο 189 παρ. 2 του Π.Κ. (προτροπή σε διατάραξη κοινής ειρήνης) ή το άρθρο 46 (ηθική αυτουργία);  ...

Η «Αυγή» έγραφε στις 9/3/2011: «Οι νέες ρυθμίσεις για την καταπολέμηση της ξενοφοβίας και του ρατσισμού αποτελούν απαράδεκτους και αντισυνταγματικούς περιορισμούς της ελευθερίας της έκφρασης. Υπό το πρόσχημα του αντιρατσισμού, επιχειρείται μια επίθεση στην ελευθερία του λόγου...".

Ο Καθηγητήςτου Συνταγματικού Δικαίου κ. Άλκης Δερβιτσιώτης μας δίδει μια ακόμη διάσταση του Νομοσχεδίου. Αναφέρεται στην κρυφή πλευρά του κειμένου και υποστηρίζει, ότι "πολλαπλώς προβληματική είναι η διάταξη αυτή στο μέτρο που κάτω από την ένωση προσώπων υποκρύπτει  το πολιτικό κόμμα" Και συνεχίζει: "Επιπλέον εγείρονται ζητήματα, όχι κατ' ανάγκη συγκρουσιακά, για την ελευθερία του λόγου, της έκφρασης και την ακαδημαϊκή ελευθερία υπό την έννοια της έρευνας και της ανακοίνωσης των πορισμάτων της" (ΤΑ ΝΕΑ, 17.05.2013). Άρα και οι Ακαδημαϊκοί Διδάσκαλοι φτύνουν αυτό τό κατασκεύασμα. Τα πολιτικά κόμματα προσπαθούν να λύσουν τα εσωκομματικά τους ή και τα εσωπολιτικά τους προβλήματα και οδηγούν τον Ελληνικό Λαό στο γύψο και στο φίμωτρο! 

     

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Μέχρι σήμερα οι άνθρωποι του υποκόσμου, της ανομίας και της φαυλότητος  στην μέχρι σήμερα Ορθόδοξη Χριστιανική Ελλάδα μας εθεωρούντο "περιθωριακοί", "ανώ- μαλοι", "έκφυλοι", "εμποροι της σαρκός", "αποβράσματα της κοινωνίας" και ήσαν παραδείγματα πρός αποφυγήν!  Δυστυχώς μετά την υπερψήφιση του Νομοσχεδίου όλοι αυτοί θα έχουν την δυνατότητα νά δρουν ανενόχλητοι και με θρασύτητα! Δηλ. θα είναι ελεύθεροι να κάνουν ό,τι θέλουν, ό,τι τους καπνίσει!
Αντιθέτως οι έντιμοι οικογενειάρχες, οι άνθρωποι της αρετής και της σεμνότητος, οι ηθικοί και αξιοπρεπείς  άνθρωποι, θα υπο- χρεωθούν να φοράνε πλέον ένα φίμωτρο στο στόμα τους!

Και όλα αυτά γίνονται προς δόξαν της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!!!

Εμπρός, λοιπόν, Αδελφοί μας, ελάτε εδώ στο Αίγιο! Ελάτε να κάνετε πρόβα το φίμωτρο, που θα σας φορέσουν! Ελάτε να διαλέξετε το στυλ, το χρώμα και το μέγεθος στο δικό σας φίμωτρο! Να μερικά μοτίβα, που διατίθενται! Και βέβαια εντελώς δωρεάν!

Αίγιον, 20 Μαΐου 2013
+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
ΣΗΜ. Ελπίζων πως σήμεραι δεν θα είναι η τελευταία φορά, που μπορώ να σας γράφω έτσι, λίγο επαναστατικά!

*************

 ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ.

Με πόνο ψυχής διαβάσαμε σε ιστότοπο, ότι ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας μας, συνομιλώντας με τον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο, συμφώνησε μαζί του σε όλα! Ένα μόνο παράπονο διατύπωσε: Εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για τις «διαρροές», πού ήθελαν την Εκκλησία να αντιδρά στο νομοσχέδιο κατά του ρατσισμού.

Δηλαδή, εάν καταλάβαμε καλά, ο Αρχιεπίσκοπος θέλει την Εκκλησία να εμφανίζεται, ότι συμφωνεί με τις διατάξεις του Νομοσχεδίου περί  ρατσισμοῦ; Σκεφθείτε, ότι το ΠΑΣΟΚ είναι αυτό που προωθεί το Νομοσχέδιο!

Άρα ο Αρχιεπίσκοπος ζήτησε ... συγγνώμην από τον  κ. Βενιζέλο;

Ιδού ακριβώς το σχετικό απόσπασμα:

Ο Αρχιεπίσκοπος μόνο για ένα θέμα εξέφρασε ανοιχτά τη δυσαρέσκειά του: για τις διαρροές» που ήθελαν την Εκκλησία να αντιδρά στο νομοσχέδιο κατά του ρατσισμού. «Γι' αυτό και σπεύσαμε να δηλώσουμε, ότι ουδεμία αντίρρηση είχατε», τον καθησύχασε ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ ...

Αλήθεια, λοιπόν, η Μητέρα Εκκλησία ΔΕΝ έχει αντίρρηση για το επίμαχο νομοσχέδιο;

Εάν όντως έτσι έχουν τα γεγονότα, τότε πρέπει όλοι μας να πάμε να πνιγούμε στον Σαρωνικό, μία θάλασσα, που ευρίσκεται πολύ κοντά στην Αθήνα! Διερωτώμεθα: 

Η Εκκλησία έχει αλωθεί εκ των ένδον;  

ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ,  ΞΥΠΝΗΣΤΕ!

ΞΥΠΝΗΣΤΕ, ΡΑΓΙΑΔΕΣ!

ΞΥΠΝΗΣΤΕ, ΔΙΑΚΟΙ και ΠΑΠΑΔΕΣ!

ΞΥΠΝΗΣΤΕ, ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ  και ΑΡΧΟΝΤΕΣ!

ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΓΥΨΟ ΚΑΙ ΦΙΜΩΤΡΟ ΓΙΑ ΜΑΣ! 

ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΑΣΥΔΟΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ!"

Πάντως, στην κυβέρνηση εξακολουθούν και υπάρχουν ελληνόψυχοι θύλακες οι οποίοι δεν είναι διατεθειμένοι να αφήσουν να περάσει το νομοσχέδιο που υπαγορεύθηκε από ξένα κέντρα. Πρόκειται για μια μάχη μεταξύ Ελλήνων από την μία και αυτών που επιδιώκουν να εκθεμελιώσουν το ελληνικό πνεύμα και την ελληνική ψυχή από την άλλη.

Ο τελικός κερδισμένος θα είναι, βέβαια, αυτός που ακριβώς θέλουν να κτυπήσουν: Η "σκληρή" δεξιά...

Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ποντίων

Ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού ζούσε στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανούς δεν τους αλλοίωσε το φρόνημα και την ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό.
Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα -το 40% του πληθυσμού, αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα.
Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και την πνευματική τους άνοδο. Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000 ψυχές, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ου αιώνα άγγιζαν τις 700.000.
Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο.
Το 1908 ήταν μια χρονιά - ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τη χρονιά αυτή εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα των Νεότουρκων, που έθεσε στον περιθώριο τον Σουλτάνο. Πολλές ήταν οι ελπίδες που επενδύθηκαν στους νεαρούς στρατιωτικούς για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της θνήσκουσας Αυτοκρατορίας.
Σύντομα, όμως, οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν. Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στο Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ελληνικό κράτος, απασχολημένο με το «Κρητικό Ζήτημα», δεν είχε τη διάθεση να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο με την Τουρκία.
Οι Τούρκοι με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους» εκτοπίζουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα, μέσω των λεγόμενων «ταγμάτων εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»).
Στα «Τάγματα Εργασίας» αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στο στρατό. Δούλευαν σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, κάτω από εξοντωτικές συνθήκες. Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες.
Αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, ανέβηκαν αντάρτες στα βουνά για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν.
Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1916, οι τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους. Ό,τι δεν κατάφερε ο Σουλτάνος σε 5 αιώνες το πέτυχε ο Κεμάλ σε 5 χρόνια.
Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος. Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να προχωρήσουν στην «τελική λύση».
Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των γερμανών και σοβιετικών συμβούλων του. Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 350.000.
Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 ήλθαν στην Ελλάδα. Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρειο Ελλάδα.
Με αρκετή, ομολογουμένως, καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Ο Γολγοθάς των ελληνορθόδοξων της Συρίας

 

 Νίκος Καρατουλιώτης Υποστράτηγος ε.α
Μέλος Κίνησης Εθνικής Άμυνας (Κ.ΕΘ.Α)
Ο ελληνισμός στην Συρία είναι μια πονεμένη ιστορία και χαμένη στα βάθη των αιώνων.
Ξεκινά με το Μέγα Αλέξανδρο (και ειδικότερα το 323 π.Χ. από το Σέλευκο Νικάτορα) με την κατάκτηση της Ασίας για να συνεχιστεί από τους έλληνες εποίκους της βυζαντινής περιόδου.

Το 1939 με την προσάρτηση της Αλεξανδρέττας από την Τουρκία, οι Έλληνες της Αντιοχείας μετανάστευσαν στην Συρία όπου ενσωματώθηκαν με τους υπόλοιπους «Ρωμιούς» οι οποίοι ζούσαν στην περιοχή, που όμως είχαν χάσει την ελληνική γλώσσα και μιλούσαν αραβικά.

Το σύνολο αυτών των χριστιανών είναι ελληνικής καταγωγής, αν και ορισμένοι από αυτούς μιλούν ελληνικά και τουρκικά ενώ η πλειονότητα ομιλά τα αραβικά. Είναι λάθος μας να απομονώνουμε και να ονομάζουμε Έλληνες, μόνον αυτούς που ομιλούν την ελληνική γλώσσα και είναι χριστιανοί στο δόγμα. Το σύνολο των χριστιανών της περιοχής περίπου στα 2.000.000, είναι ελληνικής καταγωγής.

Ο αφελληνισμός των εν λόγω Ελλήνων επετεύχθη ένεκα αδράνειας της μητέρας Ελλάδας αλλά και των επεκτατικών βλέψεων της Ρωσίας στην περιοχή μέσω της γεωθρησκείας.

Μέχρι το 1897 ο Πατριάρχης Αντιοχείας ήταν Έλληνας στην καταγωγή και ελληνόφωνος. Με τη μεσολάβηση όμως της Ρωσίας η οποία ήθελε να έχει μια μεγαλύτερη επίδραση στη Μέση Ανατολή, ο Έλληνας Πατριάρχης (που ήταν Κύπριος στην καταγωγή) αναγκάστηκε να παραιτηθεί και στη θέση του εκλέχτηκε αραβόφωνος Πατριάρχης .

ΣΥΝΕΡΓΑΣΕΙΑ ΕΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΕ ΜΠΑΑΘ

Όταν η Συρία έγινε ανεξάρτητη χώρα, οι εκάστοτε κυβερνήσεις και κυρίως το Αραβικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Μπάαθ που κυβερνάει τη χώρα από το 1963, έθεσαν τον εθνικισμό και τον παναραβισμό ως προτεραιότητα για τη ενότητα της χώρας.

Η παρουσία, όμως, των Ρωμιών και του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου στη Δαμασκό (το οποίο είχε μετοικήσει εδώ και αιώνες από την Αντιοχεία) αποτελούσε μια ανωμαλία μέσα στο δόγμα του παναραβισμού αφού οι μουσουλμάνοι που ταύτισαν τον αραβισμό με το Ισλαμ τους θεωρούσαν ως ξένο στοιχείο.

Έτσι, το Κόμμα Μπάαθ που κυβερνάει τη Συρία προθυμοποιήθηκε να προστατέψει τους Ρωμιούς από τους μουσουλμάνους, με αντάλλαγμα να ασπασθούν τον παναραβισμό. Και ποιος ήταν ο καλύτερος τρόπος για να επιτευχθεί αυτός το στόχος; Η συνεργασία του Κόμματος Μπάαθ με τον Ελληνορθόδοξο Πατριάρχη Αντιοχείας φυσικά!

Έτσι, εδώ και δεκαετίες βλέπουμε το Πατριαρχείο Αντιοχείας να ασπάζεται τον παναραβισμό και να προωθεί την ιδέα στους Ρωμιούς ότι δεν είναι Έλληνες στην καταγωγή, αλλά Άραβες…

Το Πατριαρχείο Αντιοχείας για δεκαετίες τώρα προπαγάνδιζε στο ποίμνιό του ότι ήταν άραβες. Και μπορεί όλα να φαίνονταν μια χαρά, και ότι η συνεργασία του Πατριαρχείου Αντιοχείας με το Κόμμα Μπάαθ να είχε φέρει τα ποθούμενα αποτελέσματα, όμως οι μουσουλμάνοι δεν πίστεψαν ποτέ ότι οι Ρωμιοί ήταν πραγματικά άραβες αφού τους μισούσαν και ήθελαν να τους εξοντωνόσουν από τη χώρα.

Μέχρι και πριν ένα χρόνο έβρισκαν εμπόδιο τη κυβέρνηση Άσαντ και το Κομμα Μπαάθ στην εξολόθρευση των Ρωμιών με αντάλλαγμα την υποστήριξή τους. Να, όμως που σήμερα το καθεστώς Άσαντ έχει χάσει τον έλεγχο της χώρας και απειλείται με κατάρρευση.

Οι μουσουλμάνοι έχουν βγάλει το μένος τους πάνω στους Ρωμιούς και τους Αλεβίτες οι οποίοι υποστήριζαν το κοσμικό καθεστώς του Άσαντ.

Καθημερινά οι Ρωμιοί ομόθρησκοί μας εξοντώνονται από τους μουσουλμάνους, ενώ ο παναραβισμός του Πατρειαρχείου Αντιοχείας το μόνο που φαίνεται ότι κατάφερε τελικά είναι να απομονώσει το ποίμνιό του από τον υπόλοιπο ελληνισμό και να το οδηγήσει σαν σφαχτάρι στους Μουσουλμάνους….

Τα τελευταία χρόνια όπου ο Άσαντ έχασε τον έλεγχο της Συρίας, έχασε ταυτόχρονα και το Πατριαρχείο Αντιοχείας τον έλεγχο πάνω στους πιστούς του. Ο αραβισμός είναι πλέον μια νεκρή ιδέα, αλλά μετά από αυτό, ήρθε στην επιφάνεια και μια απρόσμενη αλήθεια. Και η αλήθεια αυτή είναι ότι παρ' όλες τις κοινές προσπάθειες Άσαντ και Εκκλησίας, η μάζα των Ρωμιών δεν ταυτίστηκε με τον αραβισμό, πρώτα -πρώτα επειδή η λέξη Ρουμ που σημαίνει Ρωμιός στ' αραβικά, είναι συνώνυμη με τη λέξη Έλληνας, και δεύτερον, επειδή ο αραβισμός είναι στενά συνδεδεμένους με τη θρησκεία του ισλάμ.»(1) .

ΟΙ ΕΡΙΔΕΣ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ



Οι αντιπαλότητες και οι έριδες στο πολυδιασπασμένο Ισλάμ, έχουν πεδίο δράσης λαμπρό στην Συρία και το μάρμαρο το πληρώνει το χριστεπώνυμο πλήθος (δηλαδή ο ελληνισμός)

Οι σιιίτες οι οποίοι ελέγχονται από το Ιράν μέσω της Χεζμπολάχ, σχημάτισαν ήδη σε διάφορα σημεία της συριακής επικράτειας στρατό άνω των 50 χιλιάδων αντρών, που σκοπό έχουν σε πρώτη φάση τη στήριξη του Άσαντ αλλά και ένα έρεισμα στην ενδεχομένως μετά Άσαντ Συρία.

Μέσα σε αυτή την λογική ο μεγάλος μουφτής της Συρίας, Σεΐχ Αχμάντ Μπαντρ αλ Ντιν Χασούν, ο οποίος είναι σιίτης και διατηρεί άριστες σχέσεις με το καθεστώς Ασαντ εξέδωσε φετφά με την οποία καλεί «όλες τις μητέρες και τους πατέρες της πατρίδας» να εγγράψουν στις ένοπλες δυνάμεις τα παιδιά τους προκειμένου να εξουδετερωθεί η απειλή των συνωμοτών ξένων, μεταξύ των οποίων Αραβες, σιωνιστές και Δυτικοί.

«Πολεμάμε τα ξαδέλφια μας που μας πρόδωσαν και μερικούς από τους γιους του έθνους οι οποίοι υπέστησαν πλύση εγκεφάλου και σήμερα ζητούν από τους Γάλλους, τους Βρετανούς και τους Αμερικανούς όπλα προκειμένου να διαμελίσουν τη Συρία και να κατακερματίσουν τον αραβικό κόσμο», συνέχισε ο ίδιος.

Από την άλλη μεριά ο μουφτής του «απελευθερωτικού στρατού», του FSA (τον οποίο στηρίζει η Δύση), ο al-Arifi είχε εκδώσει φετφά λέγοντας στους Σύριους αντάρτες ότι μπορούν να "παντρευτούν προσωρινά" κορίτσια από τη Συρία άνω των 14 ετών προκειμένου να κάνουν "γάμο επαφής" με αιχμαλωτισμένες Σύριες γυναίκες που θα διαρκεί για λίγες ώρες, προκειμένου να προκειμένου να ξεδίνουν οι μαχητές.

ΟΙ ΑΠΑΓΩΓΕΙΣ, ΤΑ ΛΥΤΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΦΡΙΧΤΑ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ

Ταυτόχρονα μια σειρά από καταστροφή των ορθόδοξων εκκλησιών αλλά και ένας απηνής διωγμός εναντίον των ιερωμένων βρίσκεται σε εξέλιξη από τους «απελευθερωτές» του FSA.

"'Ένας Ελληνορθόδοξος ιερέας που υπηρετούσε στο Πατριαρχείο Αντιοχείας δολοφονήθηκε από μισθοφόρους ισλαμιστές στην Συρία, αφού πρώτα βασανίστηκε φρικτά, ενώ μετέφερε λύτρα για την απελευθέρωση ενός απαχθέντος Σύρου γιατρού επίσης ελληνορθόδοξου. Ο ιερέας απήχθη με την σειρά του και ζητήθηκαν λύτρα για την απελευθέρωσή του.

Είναι μόνο ένα αιματηρό επεισόδιο από τα εκατοντάδες που έχουν συμβεί σε βάρος της Ελληνορθόδοξης κοινότητας της Συρίας τους οποίους δολοφονούν καθημερινά οι ισλαμιστές αντάρτες και οι μισθοφόροι ενώ το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών έχει ταχθεί σαφώς υπέρ των ισλαμιστών με δηλώσεις ακόμα και του ίδιου του υπουργού Εξωτερικών Δ. Αβραμόπουλου.

Ο 43χρονος ιερέας Σωτήρη Χαντάντ, βρέθηκε νεκρός στην πόλη Κατάνα και ενώ αγνοούνταν η τύχη του επί μια τουλάχιστον εβδομάδα. Τον είχαν βασανίσει φρικτά, του έβγαλαν τα μάτια και βέβαια είχαν αρπάξει τα λύτρα που μετέφερε .

Όλα ξεκίνησαν πριν από δέκα ημέρες όταν άγνωστοι απήγαγαν έναν 35χρονο γιατρό μέλος της Ορθόδοξης Κοινότητας. Τότε ισλαμιστές μισθοφόροι τηλεφώνησαν στην οικογένειά του και ζήτησαν λύτρα ύψους 550.000 ευρώ για να τον αφήσουν ελεύθερο.

Τα χρήματα ανέλαβαν να μεταφέρουν ο ιερέας και ο θείος του γιατρού, όμως και αυτοί στην συνέχεια, έπεσαν θύματα απαγωγής.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες σήμερα, Πέμπτη, το πρωί οι επιτελείς του Πατριαρχείου Αντιοχείας δέχθηκαν τηλεφώνημα αγνώστου, πιθανότατα από την ομάδα των απαγωγέων, ο οποίος τους έδωσε πληροφορίες για την τοποθεσία που βρισκόταν η σωρός του ιερέα στην πόλη Ντρούσα, στην συνοικία Τζαραμάνα. Το ακόμα πιο τραγικό είναι ότι κατά την διάρκεια της κηδείας του οι ισλαμιστές είχαν τοποθετήσει βόμβες στις πορεία της πομπής, οι οποίοι σκότωσαν τουλάχιστον 4 άτομα, όλους Ελληνορθόδοξους»(2).

ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΑΝΤΙΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ

Ο γνωστός ακτιβιστής ιεράρχης κ. Γιοχάνα Ιμπραήμ, σύμφωνα με ανακοίνωση της Επισκοπής που ποιμαίνει, «πραγματοποιούσε ανθρωπιστική αποστολή για την απελευθέρωση δύο ιερέων που απήχθησαν πριν από δύο μήνες.

Ταυτοχρόνως συνόδευε στο Χαλέπι τον Ελληνορθόδοξο Μητροπολίτη κ. Παύλο ο οποίος βρισκόταν στη μεθόριο. Στον δρόμο της επιστροφής στο χωρίο Κάφαρ Ντάελ μια ομάδα σταμάτησε το αυτοκίνητό τους και αφού κάλεσαν τους μητροπολίτες για να τους δώσουν πληροφορίες για το πού βρίσκονται οι απαχθέντες κληρικοί στη συνέχεια τους παγίδευσαν και έκτοτε αγνοείται η τύχη τους. Τα άτομα μιλούσαν αραβικά και έδειχναν ξένοι».

Η παρουσία ομάδων από την Τσετσενία αλλά και την Λιβύη έχουν καταγγελθεί πολλές φορές ότι βρίσκονται πίσω από τις απαγωγές και τις εκτελέσεις ιερέων και επίλεκτων στελεχών των χριστιανικών κοινοτήτων της Συρίας. Και είναι χαρακτηριστικό ότι από την ώρα που ξέσπασε ο πόλεμος απήχθηκαν συνολικά πέντε κληρικοί, οι τρεις εκ των οποίων είχαν τραγικό τέλος ενώ οι υπόλοιποι αγνοούνται.

Εν ολίγοις η Συρία καταρρέει και μαζί της το καθεστώς Άσαντ κάτω από τον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Ο ελληνορθόδοξος πληθυσμός της, παραδίδεται βορά στις ορέξεις των αντικαθεστωτικών (FSA).

Η Ρωσία προσπαθεί να κατοχυρώσει τα συμφέροντα της στην περιοχή και ετοιμάζει την ειδική επίλεκτη αντιτρομοκρατική ομάδα spetsgruppa A, προκειμένου να απελευθερώσει τους μητροπολίτες και ουσιαστικά να εδραιώσει την θέση της στην ορθοδοξία.

ΑΠΟ ΛΑΘΟΣ ΣΕ ΛΑΘΟΣ Η ΤΡΙΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ Ο ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ



Η ελληνική τρικομματική κυβέρνηση των Δάνειων Δυνάμεων συντάσσεται με τους διώκτες των ελληνορθόδοξων της Συρίας και στο Μαρόκο όπου πραγματοποιήθηκε η συνάντηση των «φίλων της Συρίας», στην οποία συμμετείχε και η Ελλάδα με τον Υπουργό Εξωτερικών κ Δημήτρη Αβραμόπουλο (Δεκέμβριος του 2013), ζήτησε από την Πρέσβη της Συρίας στην Ελλάδα καθώς και δυο διπλωματικούς υπαλλήλους να εγκαταλείψουν την χώρα, αναγνωρίζοντας τον συνασπισμό της αντιπολίτευσης ως τον νόμιμο εκπρόσωπο του λαού της Συρίας ( όπως μετέδωσε Μαροκινό Πρακτορείο Ειδήσεων).

Η Τουρκία ως σουνιτική χώρα και εκμεταλλευόμενη την γεωγραφική θέση της, συντάσσεται με τους αντικαθεστωτικούς της Συρίας και προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τα τεκταινόμενα της περιοχής στην βάση της θεωρίας νεοθωμανισμού (Νταβούτογλου).

Η Γερμανία αφού υπέταξε τον ελληνισμό ( Ελλάδα- Κύπρο), προωθεί σύγχρονα οπλικά συστήματα κατά μήκος των συνόρων Τουρκίας – Συρίας (συστοιχίες πυραύλων πάτριοτ) και επανεμφανίζεται στην περιοχή μας, το φάντασμα της συμμαχίας του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου (Τουρκία – Γερμανία).

Η Τουρκία ξεσαλωμένη από τον μεγαλοϊδεατισμό της , αλλά και από την Γερμανική προσέγγιση της, στις 26/4/2013, αμφισβήτησε ευθέως για πρώτη φορά το Αιγαίο και ζητά την διχοτόμηση του.

Η τρικοματική κυβέρνηση προχωρά ακάθεκτη στο έργο της, διαλύει ακόμη τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας καταργώντας το Α΄ και Β' Σώματα Στρατού. Η προτεινόμενη Νέα Δομή Δυνάμεων (που παρουσιάστηκε στις 25/4/2013 στα μέλη της Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής), είναι ακριβές αντίγραφο της μελέτης του ιδρύματος ΙΣΤΑΜΕ (του ιδρύματος του ΠΑΣΟΚ για την εξωτερική πολιτική και άμυνα) σε συνεργασία με το περιβόητο ΕΛΙΑΜΕΠ!

Η μελέτη είχε παρουσιαστεί στον υπηρεσιακό υπουργό Εθνικής Άμυνας και πρώην Α/ΓΕΣ, Φ.Φράγκο επανειλημμένα και είχε επιστραφεί με τον χαρακτηρισμό «Απαράδεκτη και άκρως επικίνδυνη».
________________________
1.ΕΛΛΗΝΩΝ ΝΕΑ (Η ελληνική καταγωγή των Ρωμιών της Συρίας που σήμερα σφαγιάζονται από τους μουσουλμάνους). 6/7/2012

2. DEFENCE NET ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΡΑΣΑ 25/10/2012


resalto

Δέκα μικροί μύθοι για το 1821: μια απάντηση σε όσους ταλαιπωρούν την ελληνική ιστορία

Σκοπός του άρθρου αυτού, είναι ν’ απαντήσει σε ένα ατεκμηρίωτο αρθρίδιο που δημοσιεύτηκε από την εφημερίδα «Το Βήμα» το 2006 και περιέχει μια περίληψη όλων των επινοήσεων που προήλθαν από τους οπαδούς της λεγόμενης «αποδομητικής» ιστορικής σχολής.

Το κείμενο ξεκινά γεμάτο ειρωνεία για τους «φανατικούς» που πιστεύουν σε «εθνικούς μύθους» και από «εθνική τύφλωση» έχουν οδηγηθεί σε «απώλεια του κριτικού πνεύματος», ενώ κλείνει με έμμεση αναφορά στη γνωστή ρήση του Σολωμού περί «εθνικού» και «αληθούς»[1].

Διαβάζουμε τελικά το άρθρο, και διαπιστώνουμε ότι αποτελούσε είτε προϊόν καθολικής ιστορικής άγνοιας, είτε είχε γραφτεί για να πετύχει εξαπάτηση αφελών με σκοπό την προώθηση της ιδεοληψίας του συντάκτη.

Μια λοιπόν που ήρθε η κουβέντα σχετικά με ζητήματα εξαπάτησης και ιδεοληψίας, τυχαία μας ήρθε στο νου το blog «Ροΐδη εμμονές»…

Γι’ αυτό, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι οι συντάκτες του ήταν αυτοί που μετά από 7 χρόνια ξέθαψαν το αρθρίδιο αυτό και μας το παρουσίασαν κάνοντας και ένα πομπώδες σχόλιο όπου με το ρητό «ιδού λοιπόν η Ρόδος!» οι δύο ιδιοκτήτες του blog προκάλεσαν κάποιον αναγνώστη ν’ ανασκευάσει αν μπορεί «τυχόν ανακρίβειες του συγγραφέα», διότι «το να αναιρέσει μια υπόθεση μετά λόγου και να δημοσιεύσει μια επιστημονική αλήθεια είναι ίδιον μόνο του σοφού και του επιστήμονος»!

Αλήθεια, πολύ εντυπωσιακή η βεβαιότητά τους ότι αυτό το ατεκμηρίωτο κατασκεύασμα είναι αδύνατον να απαντηθεί πειστικά!

Τέλος πάντων, συντάκτης του κειμένου αυτού, είναι κάποιος Ανδρέας Παππάς, ο οποίος λέει πως ξέρει «δέκα μικρούς μύθους για το 1821». Ένα από τα αστεία της όλης υπόθεσης, είναι ότι οι συντάκτες του «Ροΐδη Εμμονές» μας προκαλούν να βρούμε «τυχόν ανακρίβειες του συγγραφέα» στο κείμενο που ανάρτησαν, και διαβάζοντας, βλέπουμε πως σχεδόν οι μισοί από τους «μύθους» που περιλαμβάνονται εκεί δεν αναφέρονται καν στην εποχή της επανάστασης... Από αυτό και μόνο, μπορεί κάποιος να λάβει ενδείξεις του πόσο «σοβαρής» επεξεργασίας έτυχε το κειμενάκι αυτό.

Παρακάτω βεβαίως θα δούμε πλήθος από άλλες ανακρίβειες και ακραίες τοποθετήσεις τις οποίες περιλαμβάνει. Στις τεκμηριωμένες βιβλιογραφικά απαντήσεις μας επιλέξαμε την τακτική της εικονογραφημένης παρουσίασης των τεκμηρίων για να γίνει περισσότερο κατανοητή η προχειρότητα του κειμένου του Ανδρέα Παππά και κατά συνέπεια και εκείνων που αναδημοσιεύουν αυτές τις φαιδρότητες.

 

Μύθος 1ος: «Δεν υπήρξαν βίαιοι εξισλαμισμοί»

Απάντηση Α΄: Βίαιοι εξισλαμισμοί λόγω της οθωμανικής τρομοκρατίας:

(Νικολάου Γιώργος, «Εξισλαμισμοί στην Πελοπόννησο. Από τα μέσα του 17ου αιώνα έως το 1821», εκδ. Ηρόδοτος, Θεσσαλονίκη 2006, σελ. 73)

 

Απάντηση Β΄: Βίαιη αρπαγή και εξισλαμισμός παιδιών, λόγω οικονομικής εξόντωσης των Χριστιανών από τους κατακτητές:

(Νικολάου Γιώργος, «Εξισλαμισμοί στην Πελοπόννησο. Από τα μέσα του 17ου αιώνα έως το 1821», εκδ. Ηρόδοτος, Θεσσαλονίκη 2006, σελ. 80)

 

Απάντηση Γ΄: Βίαιοι εξισλαμισμοί λόγω αδυναμίας επιβίωσης των Χριστιανών:

 (Νικολάου Γιώργος, «Εξισλαμισμοί στην Πελοπόννησο. Από τα μέσα του 17ου αιώνα έως το 1821», εκδ. Ηρόδοτος, Θεσσαλονίκη 2006, σελ. 68)

 

Απάντηση Δ΄: Βίαιοι εξισλαμισμοί λόγω «αδιαλείπτων κακουχιών» από τους κατακτητές:

(Αραβαντινός Παναγιώτης, «Χρονογραφία της Ηπείρου», τόμ. Α΄, τυπ. Σ.Κ. Βλαστού, εν Αθήναις 1856, σελ. 245)

 

Συμπέρασμα:

Όλοι οι εξισλαμισμοί στην περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν αποτέλεσμα βιαιότητας. Διαφορετικά, αν στους Χριστιανούς άρεσε τόσο πολύ το Ισλάμ, γιατί δεν έγιναν από μόνοι τους μουσουλμάνοι στη διάρκεια τόσων αιώνων «γνωριμίας», ήδη από την εποχή των αραβοβυζαντινών συγκρούσεων; Και βεβαίως, αν τους άρεσε τόσο πολύ το Ισλάμ, για ποιον λόγο οι Χριστιανοί που μεταστρέφονταν θεωρούνταν πλέον από τους θυσιαζόμενους ομοπίστους τους «προδότες της πίστης» αλλά και «προδότες της πατρίδας»[2];

Δυστυχώς, οι «προοδευτικοί» της οπισθοδρόμησης εκμεταλλεύονται τις καταστάσεις υποχρεωτικής ηρεμίας[3] ανάμεσα σε Χριστιανούς και Μουσουλμάνους, για να μας παρουσιάσουν ένα δήθεν «πολυπολιτισμικό» πλαίσιο ανοχής. Όμως, οι εξισλαμισμένοι, μετά τη μεταστροφή τους, εντάσσονταν σε ένα διαφορετικό πλαίσιο αξιών και «σε καταστάσεις εντάσεων» ταυτίζονταν πλέον με τον εχθρό[4]. Και για την διάλυση των ψευδαισθήσεων αρκεί να σκεφτεί κανείς: όταν ταρασσόταν αυτή η δήθεν «πολυπολιτισμική ανοχή», γιατί αυτό γινόταν πάντα εις βάρος των Χριστιανών από αυθαιρεσίες των μουσουλμάνων κατακτητών; Και αφού τάχα υπήρχε «πολυπολιτισμική ανοχή» εις όφελος των κατακτημένων, γιατί οι Χριστιανοί επαναστατούσαν και καταπνίγονταν τελικά στο αίμα;

Η εικόνα του κατακτημένου λαού που διαρκώς επαναστατεί και ακολούθως κατασφάζεται, δεν περιγράφει καμία ανοχή, αλλά μόνο καθεστώς ανελευθερίας, στέρησης δικαιωμάτων, καταπίεσης και καταστολής. Άρα, ακόμα κι αν δεχτούμε ότι υπήρξαν πράγματι εκούσιοι εξισλαμισμοί από… «θαυμασμό» στο Ισλάμ ή για να κάνουν «καριέρα» κάποιοι Χριστιανοί, μιλάμε για την εξαίρεση που απλώς επιβεβαιώνει τον Κανόνα. Εξαιρέσεις θα υπάρχουν πάντα και για όλα. Το να πιάνεται όμως κάποιος από την εξαίρεση για να χτίσει μια νέα ιστοριογραφία της Τουρκοκρατίας κόντρα στις πηγές, αποτελεί ωμή εξαπάτηση.

Εξισλαμισμός διά της βίας δεν είναι μόνο το να γίνεσαι μουσουλμάνος με την απειλή όπλου. Εξισλαμισμός διά της βίας είναι να γίνεσαι μουσουλμάνος για να μην αρπάξουν τα παιδιά σου και να τα βιάζουν στα χαρέμια, εξισλαμισμός διά της βίας είναι να γίνεσαι μουσουλμάνος για να μην πεθάνεις από την πείνα εσύ και η οικογένεια σου, είτε από τους δυσβάσταχτους φόρους, είτε από τις αρπαγές περιουσίας, είτε από αυθαίρετα χρέη, είτε από δικαστικές αποφάσεις που ευνοούν σχεδόν πάντα τους μουσουλμάνους στις αντιδικίες τους με χριστιανούς. Και βεβαίως, οι βίαιοι αυτοί εξισλαμισμοί γίνονταν μέχρι τις παραμονές της Επανάστασης.

Είδαμε λοιπόν τα τεκμήρια που γκρεμίζουν τον φανταστικό κόσμο του Ανδρέα Παππά, στον οποίο, τάχα, «δεν υπήρξαν βίαιοι εξισλαμισμοί στη μετέπειτα ελληνική επικράτεια»…

 

Μύθος 2ος: «Το παιδομάζωμα δεν γινόταν βιαίως»

Απάντηση Α΄: Οικογένειες και ολόκληρες κοινότητες προσπαθούν να γλυτώσουν το παιδομάζωμα:

 (Παπούλια Βασιλική, «Καταγωγή και Υφή του Παιδομαζώματος στο Οθωμανικό Κράτος», Βάνιας, Θεσσαλονίκη 2010, σελ. 135-140)

 

Απάντηση Β΄: Η απελπισία οικογενειών και κοινοτήτων απέναντι στο παιδομάζωμα:

(Miklosich Franz-Muller Joseph, «Acta et diplomata graeca medii aevi sacra et profana», τόμ. 3, Vindobonae 1865, σελ. 291)

 

Συμπέρασμα:

Είναι προφανές ότι ο μύθος πως δεν υπήρξαν παιδομαζώματα αλλά οι γονείς «απολάμβαναν» την απώλεια των παιδιών τους επειδή αυτά θα έκαναν… λαμπρή καριέρα, αποτελεί μια τερατώδη παραχάραξη της πραγματικότητας.

Τα τεκμήρια δείχνουν το προφανές. Προκειμένου να γλυτώσουν το παιδομάζωμα, ολόκληρες κοινότητες έκλαιγαν και παρακαλούσαν, απειλούσαν, δωροδοκούσαν, μετακινούνταν αλλάζοντας τόπο διαμονής, έπαιρναν και τα όπλα ακόμα. Γονείς, επειδή αρνούνταν το παιδομάζωμα, για παραδειγματισμό απαγχονίζονταν στην πόρτα του σπιτιού τους, αλλά και τα ίδια τα παιδιά πολλές φορές δραπέτευαν στα βουνά για να γλυτώσουν.

Φαίνεται πως όλοι αυτοί, δεν ήθελαν τα παιδιά τους να κάνουν «καριέρα»…

Ενώ λοιπόν η ιστορία δείχνει ότι το τελευταίο που ήθελαν οι γονείς στην Τουρκοκρατία (όπως και σε όλους τους αιώνες) ήταν να αποχωριστούν οριστικά τα παιδιά τους και να μην τα ξαναδούν ποτέ, ο Ανδρέας Παππάς μας εξαπατά, και μετατρέπει σε κανόνα τις αυτονόητες εξαιρέσεις.

Μήπως όμως και αυτές οι εξαιρέσεις, δικαιολογούν τα τερατώδη συμπεράσματα του συντάκτη, ότι δήθεν, «από ένα χρονικό σημείο και έπειτα τουλάχιστον» η αρπαγή των παιδιών «δεν γινόταν βιαίως» αλλά με τη θέληση των γονιών;

Φυσικά και όχι.

Όπως είδαμε να σημειώνει η Βασιλική Παπούλια στο εξειδικευμένο έργο της, όχι μόνο οι περιπτώσεις γονιών που έδιναν πρόθυμα τα παιδιά τους αποτελούσαν εξαίρεση, επιπλέον όμως ακόμα και η εξαίρεση αυτή γινόταν σε συνθήκες εξαθλίωσης, καθώς ως μοναδική αιτία είχε την «ένδεια», δηλ. το γεγονός ότι οι γονείς αυτοί στερούνταν ακόμα και τα αναγκαία για την επιβίωση τους!

Και κάτι ακόμα:

Αυτή η ελπίδα αποκατάστασης των παιδιών σε ένα περιβάλλον όπου θα μπορούσαν να απολαύσουν μια καλύτερη ζωή, δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μια ελπίδα και μόνο:

Οι Χριστιανοί ήταν υπόδουλοι. Η ζωή τους εξαρτιόταν από το πώς ξύπνησε ο Τούρκος το πρωί. Το γεγονός ότι κάποιοι γονείς αναγκάζονταν να πείσουν τον εαυτό τους ότι μπορούσαν να ελπίζουν σε μια καλύτερη μοίρα για τα παιδιά τους, τα οποία θα έχαναν για πάντα, παραδίδοντας τα στους αναξιόπιστους, παραδόπιστους κατακτητές με επιβεβαιωμένες από τις ιστορικές πηγές παιδεραστικές ορέξεις, δείχνει απλώς την εξαθλίωση και το απόλυτο αδιέξοδο της οικογένειας αυτής.

Εκτός αν μας πει ο Ανδρέας Παππάς ότι υπήρχε τρόπος να εγγυηθεί κάποιος απόλυτα για την τύχη αυτών των ανυπεράσπιστων παιδιών, ότι από χέρι σε χέρι δεν θα πωλούνταν σε κάποια καλή τιμή και δεν θα κατέληγαν βιασμένα, ή σεξουαλικοί σκλάβοι σε κάποιο χαρέμι, ή στην καλύτερη, ως δουλικά υποζύγια σε άθλιες συνθήκες.

Ενώ λοιπόν το παιδομάζωμα είναι καταγεγραμμένο στη λαϊκή μνήμη και τις πηγές ως κάτι φριχτό και απάνθρωπο, έχουμε ανθρώπους να τολμούν να ισχυρίζονται πως ο κανόνας στην Τουρκοκρατία ήταν, οι γονείς να χάνουν οριστικά τα παιδιά τους, παραδίδοντας τα «ευχαρίστως» στα «σίγουρα» και «αξιόπιστα» χέρια αιμοβόρων παιδεραστών για να κάνουν καριέρα…

Οι απόψεις αυτές δυστυχώς, δεν δείχνουν μόνο ιστορική άγνοια, αλλά εδραιώνουν και το διαζύγιο της αποδομητικής σχολής από την κοινή λογική.

 

Μύθος 3ος: «Ουδέποτε υπήρξε κρυφό σχολείο, όποιος ήθελε μάθαινε ελληνικά»

Απάντηση Α΄: Παράδειγμα αναγκαιότητας Κρυφού Σχολειού. Οι Τούρκοι αφανίζουν εκκλησίες και σχολεία από τη Λάρισα για 30 ολόκληρα χρόνια:

(Κούμας Κων., «Ιστορίαι των ανθρωπίνων πράξεων από των αρχαιοτάτων χρόνων έως των ημερών μας», τόμ. 12, εν Βιέννη 1832, σελ. 583-584)

 

Απάντηση Β΄: Μητροφάνης Κριτόπουλος, Παχριάρχης Αλεξανδρείας (1589-1639). Απαγόρευση της παιδείας, απαγόρευση της ελληνικής γλώσσας και καταστροφή ελληνικών βιβλίων από τους Τούρκους

(Κ.Ι. Δυοβουνιώτης, «Μητροφάνους Κριτοπούλου Ανέκδοτος Γραμματική της Απλής Ελληνικής Εκδιδομένη», ΕΕΘΣΠΑ, τόμ. 1, Αθήναι 1924, σελ. 106-107)

 

Συμπέρασμα:

Ο τρίτος «μύθος» που δήθεν εντοπίζει ο Ανδρέας Παππάς είναι βεβαίως το «Κρυφό Σχολειό». Όμως, το κείμενο του Ανδρέα Παππά είναι από το 2006. Εδώ λοιπόν έχουν ευθύνη οι συντάκτες του «Ροΐδη Εμμονές» που ζώντας μέσα στη γυάλα της ιδεοληψίας τους, δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι το παραμύθι του Άλκη Αγγέλου για την δήθεν ανυπαρξία του Κρυφού Σχολειού διαλύθηκε οριστικά το 2011. Με μια πρωτοφανή ομοβροντία τεκμηρίων που έφερε στο προσκήνιο ο Γιώργος Κεκαυμένος (βλ. μερικά εδώ) και τα οποία εκδόθηκαν σε βιβλίο το 2012, καταρρίφθηκε οριστικά πλέον το αντιδραστικό παραμύθι ενάντια στο Κρυφό Σχολειό που δημοσίευσε και η «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» της Εκδοτικής Αθηνών (τόμ. Ι΄, σελ. 366-367).

Η συλλογική μνήμη, ασφαλώς δεν κρατάει πηγές και βιβλιογραφία, αλλά τείνει να απλουστεύει τα νοήματα. Επικράτησε λοιπόν η μνήμη του «Κρυφού Σχολειού» ως κάτι που ίσχυε σε όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Κάποια στιγμή όμως, μέσα στα «ζήτω» και «μπράβο» των εθνικών γιορτών, έρχεται η άλλη πλευρά και βρίσκει χώρο για το ιδεολογικό της παιχνίδι. Μεθυσμένοι όμως από τον αιφνιδιασμό που πέτυχαν οι χαρωποί «προοδευτικοί» της οπισθοδρόμησης, δεν προσέχουν και πέφτουν στην ίδια παγίδα: αντί να περιγράψουν το Κρυφό Σχολειό ως αναγκαίο και υπαρκτό κατά τόπους και κατά περιόδους φέρνοντας το γεγονός στις πραγματικές του διαστάσεις, εκείνοι οδηγούν τα πράγματα στο άλλο άκρο, στην πλήρη ανυπαρξία του! Σήμερα όμως, που η μεθοδολογία των ιδεολογικών αυτών τεχνασμάτων έχει γίνει γνωστή και πολλοί άνθρωποι ασχολούνται σοβαρά με την ιστορία μέσα από τις πηγές, η ήττα της σχολής αυτής ήταν πανηγυρική, αν και αναμενόμενη, καθώς από χρόνια, αρκετές προσπάθειες είχαν δείξει τα κενά της θεωρίας αυτής του Άλκη Αγγέλου.

Αυτή τη στιγμή βεβαίως, το να εξακολουθεί κάποιος να ισχυρίζεται ότι Κρυφό Σχολειό δεν υπήρξε, αυτομάτως γίνεται γραφικός, αυτό όμως δεν μας εκπλήσσει, αφού το blog Ροΐδη Εμμονές επαξίως διατηρεί αυτόν τον «τίτλο» εδώ και χρόνια…

 

Μύθος 4ος: «Ο ρόλος της Εκκλησίας στην επανάσταση ήταν αρνητικός, κατηγορείται ως ανθενωτική, κατά των Διαφωτιστών και των Φιλικών»

Απάντηση Α΄: Ο Επίσκοπος Ηλίας Μηνιάτης στις «Διδαχές» του (αγαπημένο λαϊκό ανάγνωσμα επί Τουρκοκρατίας, 1^η έκδ. 1716), προσεύχεται στη Θεοτόκο για την ελευθερία του Ελληνικού Γένους και την ενδυνάμωση των ελλήνων και ξένων αγωνιστών, και επιβεβαιώνει ότι οι Τούρκοι ήταν «βάρβαροι» και «αιμοβόροι»

(Μηνιάτης Ηλίας, «Διδαχαί εις την Αγίαν και Μεγάλην Τεσσαρακοστήν», Εν ετίησιν 1800, σελ. 305α)

 

Απάντηση Β΄: Η Εκκλησία στον Αγώνα, επίσκοποι στη Φιλική Εταιρεία, πλήθος νεκρών κληρικών

(Frazee A. Charles, «Ορθόδοξος Εκκλησία και Ελληνική Ανεξαρτησία 1821-1852», Δόμος, Αθήνα 1987, σελ. 27-28,38,65)

 

Απάντηση Γ΄: Ο Πασχάλης Κιτρομηλίδης για τη στάση του Πατριαρχείου και της ιεραρχίας στην Τουρκοκρατία

(Κιτρομηλίδης Πασχάλης, «Το Όραμα της Ελευθερίας στην Ελληνική Κοινωνία», Πορεία, Αθήνα 1992, σελ. 37)

 

Απάντηση Δ΄: Ο διαφωτιστής Αδαμάντιος Κοραής ευγνωμονεί τους ανθενωτικούς

(Αδ. Κοραής, «Άτακτα», τόμ. Α΄, εν Παρισίοις 1828, σελ. κδ΄-κε΄)

 

Απάντηση Ε΄: Ο παγανιστής Πλήθων Γεμιστός πρωτοστατεί στους ανθενωτικούς

 (Μπαρτζελιώτης Κ. Λεωνίδας, «Ο ελληνοκεντρισμός και οι κοινωνικοπολιτικές ιδέες του Πλήθωνος», Αθήνα 1989, σελ. 37-38)

 

(Toynbee Arnold, «Οι Έλληνες και οι Κληρονομιές τους», Καρδαμίτσας, Αθήνα 1992, σελ. 405)

 

Απάντηση ΣΤ΄: Ο διαφωτιστής Αδαμάντιος Κοραής ενάντια στη Φιλική Εταιρεία

(«Η Φιλική Εταιρεία και το έργον της», στη «Νέα Εστία», έτος ΛΗ΄, τόμ. 76, τεύχ. 898 (1 ΔΕΚ 1964), σελ. 1695)

Απάντηση Ζ΄: Αμέριστη ήταν στήριξη του Πατριαρχείου στον διαφωτιστή Θεόφιλο Καΐρη, πριν μαθευτεί ότι το διδασκαλείο του (που έχτισε με δωρεά γης και χρηματική βοήθεια της Εκκλησίας) το μετέτρεψε σε κέντρο θεοκρατικής σέκτας, στρατολογώντας παιδιά εν αγνοία των γονιών τους, μεταμφιεσμένος σε Ορθόδοξο κληρικό

(Παπαδόπουλος Χρυσόστομος, «Ιστορία της Εκκλησίας της Ελλάδος», εν Αθήναις 1920, σελ. 241-243)

 

Συμπέρασμα:

Όπως είχαμε σημειώσει και στο άρθρο μας «Το Κρυφό Σχολειό ως αναγκαιότητα», είναι γνωστό το παιχνίδι των αναθεωρητών της ιστορίας, οι οποίοι προβάλουν στους οπαδούς τους είτε κάποια επίσημα εκκλησιαστικά έγγραφα της Τουρκοκρατίας που υποχρεωτικά ακολουθούν το πρωτόκολλο της υποταγής στον κατακτητή, είτε ευκαιριακές ανακοινώσεις όπως η «Πατρική Διδασκαλία» που ουσιαστικά αποτελούσε πολεμική κατά της εισαγόμενης ευρωπαϊκής αθεΐας. Διότι όλοι θέλουν να «ξεχνούν» ότι το έτος έκδοσης της «Πατρικής Διδασκαλίας» ήταν το 1798, χρονιά που ολόκληρη η Ευρώπη αναγκάζεται να συμπράξει κατά της Γαλλίας του Ναπολέοντα, ο οποίος είχε ήδη πραγματοποιήσει μια σειρά από νικηφόρες εκστρατείες και εξαπλωνόταν διαρκώς. Ακόμα όμως και ο Κοραής στην επιστολογραφία του, ως κάτοικος του Παρισιού και αυτόπτης, περιέγραφε την πρώτη δεκαετία της Γαλλικής Επανάστασης (1789 - 1799) με τα πιο μελανά χρώματα: ασυδοσία, ανομία, αθεΐα και ανεξέλεγκτα σφαγεία, όπου αμόρφωτοι Γάλλοι αγροίκοι για το παραμικρό γέμιζαν αίμα και ακέφαλα πτώματα τους δρόμους[5]. Τότε ήταν που κυκλοφόρησε η «Πατρική Διδασκαλία» -γραμμένη πιθανόν από τον Αθανάσιο Πάριο- και γι’ αυτό πρώτο και κύριο θέμα της είχε την διάσωση της πίστης, φτάνοντας φυσικά σε εντελώς ακραίες θέσεις, όχι όμως και σε ταύτιση με τον κατακτητή. Διότι, ο Πάριος ζητούσε να τιμώνται τα σύμβολα αντίστασης στον μουσουλμανισμό, οι λεγόμενοι Νεομάρτυρες, όπως ακριβώς οι αρχαίοι μάρτυρες της Εκκλησίας, και μάλιστα να τιμώνται ως άγιοι και προ της εγκρίσεως της Μεγάλης Εκκλησίας ενώ προέτρεπε τον λαό στη μίμησή τους. Και είναι γνωστό ότι στην Τουρκοκρατία, διατήρηση της χριστιανικής ταυτότητας σήμαινε ταυτόχρονα και διατήρηση της εθνικής ταυτότητας.

Όμως και πάλι, δεν είναι δυνατόν να υποστηρίζουν κάποιοι ότι μόνο ο Κοραής αντέδρασε στην «Πατρική Διδασκαλία», όταν ο Διδάσκαλος του Γένους, Σέργιος Μακραίος, στην «Εκκλησιαστική Ιστορία» του καταδικάζει το κείμενο αυτό, ενώ μας δίδει την πληροφορία ότι το αποκήρυξε και μάλιστα Συνοδικά, και ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Άνθιμος, με του οποίου το όνομα κυκλοφόρησε ψευδεπίγραφα η «Πατρική Διδασκαλία»[6].

Επίσης, αν και οι Χιώτες είχαν από μόνοι τους προτείνει στον Πάριο ν’ αναλάβει την σχολαρχία της σχολής της Χίου, τελικά λόγω της διαρκούς κριτικής του, οι ίδιοι τον ανάγκασαν να παραιτηθεί στα 1811, ενώ και προ αυτών των γεγονότων, ο Πάριος δεν κατάφερε να μείνει ούτε στην υπό την αιγίδα του Πατριαρχείου Αθωνιάδα Σχολή, αφού οι εντάσεις που δημιουργήθηκαν μεταξύ μαθητών, διδασκάλων και του Παρίου, δεν του επέτρεψαν να διατηρήσει τη θέση του[7]. Είναι τελικά αστείο, να βλέπουμε ότι σε μια χώρα όπου όλοι ήταν ορθόδοξοι και οι μεγαλύτεροι διδάσκαλοι και φωτιστές του Γένους ήταν ορθόδοξοι κληρικοί, να έχουμε τον σημερινό διαδικτυακό αθεο-νεοπαγανισμό, να ταυτίζει τους πάντες με τις απόψεις του Αθανασίου του Παρίου που βλέπουμε στην «Πατρική Διδασκαλία»…

Γι’ αυτό, στο παράθεμα που επισυνάψαμε, ακόμα και ο Πασχάλης Κιτρομηλίδης θεωρεί ότι τα περί «εθελοδουλείας» της Εκκλησίας αποτελούν «ευτελή πολεμική», και πώς να ήταν διαφορετικά, όταν ο Γρηγόριος ο Ε΄ «που αφόρισε την επανάσταση», είδαμε παραπάνω ότι δεν προσπαθεί καν να αποθαρρύνει την Φιλική Εταιρεία, ενώ πλήθος κληρικών καταγράφονται στους καταλόγους μελών της, ιεράρχες αναλαμβάνουν ηγετικές θέσεις στα επαναστατικά σχέδια, ενώ αποδιοργανώνεται ακόμα και η εκκλησιαστική ζωή από το θάνατο μεγάλου αριθμού κληρικών κατά την Επανάσταση.

Το πνεύμα όλων των παραπάνω, επαληθεύουν περίτρανα οι «Διδαχές», έργο του ληξουριώτη κληρικού Ηλία Μηνιάτη (1669-1714), ένα από τα ευρέως διαδεδομένα αναγνώσματα της Τουρκοκρατίας. Όπως γράφει ο Κ.Θ. Δημαράς, ο Ηλίας Μηνιάτης…

… «φημίσθηκε όμως ιδίως για τις διδαχές και τους λόγους του […] μεγάλη υπόληψη […] είχε αποκτήσει ακόμη και στα λαϊκά στρώματα […] μα και στους λογίους δεν εστάθηκε λιγότερο τιμημένος […] Ο μεγάλος αριθμός των εκδόσεων των έργων του δείχνει ότι είχε ανταπόκριση μ’ ένα ευρύ αναγνωστικό κοινό: μέσα στον ιη΄ αιώνα μας είναι γνωστές περισσότερες από […] δέκα [εκδόσεις] των Διδαχών (1716-1800)»[8].

Τα λαϊκά στρώματα λοιπόν, μέσα από τέτοια κείμενα ορθοδόξου διδαχής αφομοίωναν και την θεολογία της απελευθέρωσης από την πλευρά της Εκκλησίας, πνεύμα εντελώς αντίθετο από αυτό της «Πατρικής Διδασκαλίας».

Από εκεί και πέρα, είδαμε πως και η κατηγόρια περί «αντιδραστικής Εκκλησίας», εξαιτίας του ανθενωτικού κινήματος, είναι αβάσιμη. Ανθενωτικός ήταν και ο «ήρωας» των αναθεωρητών, ο Πλήθων Γεμιστός, αλλά επίσης, τους ανθενωτικούς της εκκλησίας υμνεί ως σωτήρες του ελληνισμού και ο ίδιος ο Αδαμάντιος Κοραής! Άρα, η επιπολαιότητα και η μονομέρεια του κειμένου του Ανδρέα Παππά είναι σαφής. Επιπλέον, ο Κοραής όπως και άλλοι λόγιοι της εποχής αντιτίθενται στην Φιλική Εταιρεία την οποία κατηγορούν ως «επιβλαβή»!

Όσο για το γεγονός ότι η Εκκλησία κανένα πρόβλημα δεν είχε με τη μόρφωση του λαού ή τους «διαφωτιστές», τρανή απόδειξη αποτελεί η στήριξη της στον Θεόφιλο Καΐρη, στον οποίο έδωσε χρήματα, έδωσε γη για να φτιάξει το διδασκαλείο του, και του έστελνε μαθητές για να διδαχθούν κάθε επιστήμη. Πρόβλημα απέκτησε ο Καΐρης μόνο όταν αποκαλύφθηκε ότι αντί να σέβεται την ελευθερία των μαθητών του, εκείνος - ουσιαστικά μεταμφιεσμένος σε ορθόδοξο ιερέα- παραπλανούσε τα παιδιά και τα στρατολογούσε στη θεοκρατική σέκτα που είχε δημιουργήσει με το όνομα «Θεοσέβεια». Μάλιστα, η αισχρή αυτή τακτική του Καΐρη, αν διαβάσουμε τον Καντ, τον οδηγεί ακόμα και εκτός των ορίων του «Διαφωτισμού»:

«Διαφωτισμός είναι η έξοδος του ανθρώπου από την ανωριμότητά […] να μεταχειρίζεσαι το νου σου χωρίς την καθοδήγηση ενός άλλου»[9].

Ο Καΐρης όμως δεν σεβάστηκε ούτε καν αυτή τη θεμελιώδη αρχή των ηγετών της ιδεολογίας του.

Όπως προκύπτει λοιπόν, το μοναδικό πρόβλημα της Εκκλησίας σε όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, ήταν μονάχα ο αθέμιτος προσηλυτισμός στην αθεΐα.

Προδότες, υπήρχαν παντού και θα υπάρχουν πάντα. Αποτελούν όμως σενάριο κωμωδίας τα ξεπερασμένα δίπολα που ονειρεύεται η απαρχαιωμένη, μαρξιστική θεώρηση της ιστορίας και ο ηγέτης της Κορδάτος, που έχει δεχτεί πλήθος κριτικών για το γεγονός ότι αποδείχτηκε ανελέητος παραχαράκτης της ελληνικής ιστορίας. Υπήρχαν κληρικοί και επίσκοποι μαχητικοί, υπήρχαν και φοβισμένοι ή προδότες. Υπήρχαν κοτζαμπάσηδες συμφεροντολόγοι ή συνεργάτες των κατακτητών, αλλά και πολλοί που έδωσαν τα πάντα στον Αγώνα. Υπήρχαν άνθρωποι λαϊκής καταγωγής και αγρότες που αποδείχθηκαν φλογεροί επαναστάτες, όμως υπήρχαν και φοβισμένοι ή υποταγμένοι, γι’ αυτό ο Κολοκοτρώνης θύμιζε το «τσεκούρι και φωτιά στους προσκυνημένους»[10], σε «όποιο χωριό δεν ήθελε να ακολουθήση την φωνήν της Πατρίδος»[11], φροντίζοντας να κρεμά σε κοινή θέα τους βεβαιωμένους προδότες που οι Τούρκοι έστελναν εναντίον του.

Δεν έχουν λοιπόν καταλάβει ότι ο τρόμος ή τα συμφέροντα δεν έχουν «τάξεις». Η αφέλεια του Κορδάτου και των υποστηρικτών του, δεν μπορεί να κατανοήσει πως χωρίς το χρήμα, την οργάνωση και τους ιδιωτικούς στρατούς των προεστών (κοτζαμπάσηδων), και χωρίς τη συνεργασία του λεγόμενου «ανώτερου κλήρου», θα ήταν αδύνατον οι φτωχοί αγρότες μόνοι τους ν’ αποκτήσουν τα όπλα, τα εφόδια, τα βόλια, τα άλογα, τις άμαξες, τα πλοία, την οργάνωση, την ελευθερία κίνησης και τους διαύλους επικοινωνίας με τις ξένες δυνάμεις που απαιτούσε η Επανάσταση. Και τουλάχιστον, όλοι αυτοί οι ιεράρχες, οι κοτζαμπάσηδες, οι οπλαρχηγοί, οι κλέφτες και οι αγρότες, ζούσαν και πέθαιναν εδώ, και δεν κάθονταν βολεμένοι στην Ιταλία ή στο Παρίσι, όπως ο Ανώνυμος της Ελληνικής Νομαρχίας και ο Κοραής…
 

Μύθος 5ος και 6ος: Η Ελλάδα και ο ρόλος των συμμάχων

Απάντηση Α΄: Η Ελλάδα δεν είχε μόνο κέρδη, αλλά και προσέφερε χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες στρατιώτες στο πλευρό των συμμάχων

(Sotan D.K., «Η Ελληνική Συμβολή εις τον Συμμαχικόν Αγώνα (Μακεδονίαν, Ρωσσίαν, Νικομήδειαν, Δυτικόν Μέτωπον)», Αθήναι 1922, σελ. 13-14)

 

(Sotan D.K., «Η Ελληνική Συμβολή εις τον Συμμαχικόν Αγώνα (Μακεδονίαν, Ρωσσίαν, Νικομήδειαν, Δυτικόν Μέτωπον)», Αθήναι 1922, σελ. 22)

 

(Sotan D.K., «Η Ελληνική Συμβολή εις τον Συμμαχικόν Αγώνα (Μακεδονίαν, Ρωσσίαν, Νικομήδειαν, Δυτικόν Μέτωπον)», Αθήναι 1922, σελ. 23)

 

(Sotan D.K., «Η Ελληνική Συμβολή εις τον Συμμαχικόν Αγώνα (Μακεδονίαν, Ρωσσίαν, Νικομήδειαν, Δυτικόν Μέτωπον)», Αθήναι 1922, σελ. 46)

 

Συμπέρασμα:

Ως προς τον μύθο που βλέπει ο Ανδρέας Παππάς σχετικά με τους συμμάχους μας, να πούμε τα εξής: όταν βλέπουμε κράτη να ασχολούνται με χώρες, αυτό οφείλουμε να ξέρουμε ότι γίνεται μόνο από συμφέρον. Φιλελληνικά κράτη δεν υπάρχουν, μόνο πρόσωπα φιλέλληνες μπορούν να υπάρξουν. Είναι αλήθεια ότι οφείλουμε ν’ αναγνωρίσουμε τον ρόλο των ξένων δυνάμεων στην απελευθέρωση του μικρού τμήματος της πατρίδας μας, και κυρίως, να θυμόμαστε με σεβασμό το αίμα των απλών ξένων στρατιωτών που πέθαναν στα γεγονότα εκείνα.

Όμως, ο Ανδρέας Παππάς… παραβιάζει ορθάνοιχτες πόρτες. Όφειλε να θυμάται ότι ουδέποτε οι Έλληνες θεωρούσαν δυνατόν να ελευθερωθούν μόνοι τους! Πάντα έλπιζαν ότι θα ενδιαφερθεί κάποια από τις μεγάλες δυνάμεις για την τύχη τους. Άρα, δεν αποτελεί κάποια νέα είδηση ότι επενέβησαν καταλυτικά οι ευρωπαίοι, αφού εμείς οι ίδιοι το επιθυμούσαμε αυτό.

Άλλωστε, παρόμοια γεγονότα υπάρχουν σε ολόκληρη την παγκόσμια ιστορία: Οι αυστριακοί στα 1683 θα έπρεπε να καθίσουν να τους σφάξουν οι Τούρκοι και να αρνηθούν την απελευθέρωση τους από τους Πολωνούς του Σομπιέσκι; Ο Μπολιβάρ είναι λιγότερο ήρωας ή η Λατινική Αμερική θα έπρεπε να αρνηθεί την ελευθερία της επειδή βοηθήθηκε από τους Άγγλους που είχαν συμφέροντα κατά των Ισπανών; Στις αρχές του 16ου αιώνα, οι Βενετοί θα έπρεπε να αρνηθούν την βοήθεια των Ελβετών που για δικά τους συμφέροντα βοήθησαν στην εκδίωξη των Γάλλων; Κι αν δεν υπήρχαν συμμαχίες Άγγλων και Αυστριακών, τότε ποια θα ήταν η έκβαση και του Βατερλό ακόμα;

Πάντα λοιπόν και παντού, για διάφορους λόγους και συμφέροντα, δυνάμεις μάχονται μαζί, συμμαχούν, διεκδικούν. Έτσι έγινε και στην Ελλάδα.

Βεβαίως, αν κάποιος λέει ότι ελευθερωθήκαμε αποκλειστικά μόνοι μας, αυτός είναι προφανώς ανιστόρητος κι αν ο Ανδρέας Παππάς έχει υπόψη του ανθρώπους που ισχυρίζονται κάτι τέτοιο, καλώς στηλιτεύει τις απόψεις τους.

Όμως, οφείλουμε να θυμόμαστε ότι όσα έγιναν για την Ελλάδα, τα προκάλεσαν οι Έλληνες με το δικό τους αίμα, οι οποίοι πολέμησαν, πέθαναν, βασανίστηκαν και σφαγιάστηκαν μέχρι να ξυπνήσει το ενδιαφέρον του κόσμου. Οι Έλληνες βεβαίως μάτωναν και αιώνες πριν το 1821, όμως, η προσπάθεια τους, που θύμιζε την αναμέτρηση του «Δαβίδ» με τον «Γολιάθ», φορτίστηκε ιδιαίτερα μέσα στα πλαίσια του ιδεολογικού ρεύματος του Ρομαντισμού το οποίο διαπερνά τον 18^ο και τον 19^ο αιώνα. Ακόμα περισσότερο που στη θέση του Γολιάθ ήταν οι βάρβαροι και απολίτιστοι Τούρκοι, και στη θέση του Δαβίδ ήταν ο πολιτισμός που θεμελίωσε σε μεγάλο βαθμό τη φιλοσοφία και τις επιστήμες.

Εμείς λοιπόν ματώσαμε, οι Ευρωπαίοι πολίτες μας συμπάθησαν, και οι πολιτικές ηγεσίες τους ασχολήθηκαν μαζί μας, μια που το θέμα της Ελλάδας ήταν εξαιρετικό για εσωτερική πολιτική κατανάλωση, έφερνε ψήφους, και ταυτόχρονα ήταν μια ευκαιρία για νέες σφαίρες επιρροής και γεωπολιτικές στρατηγικές.

Ο Ανδρέας Παππάς μας λέει ότι η Ναυμαχία του Ναβαρίνου (20 Οκτωβρίου 1827) ήταν αποτέλεσμα της απόφασης των ξένων να γίνει ελληνικό κράτος. Αν εννοεί με αυτό ότι ήταν κάτι σκόπιμο, δεν είναι αλήθεια. Η Ναυμαχία του Ναβαρίνου ήταν ένα τυχαίο γεγονός που καμία από τις μεγάλες δυνάμεις δεν ήθελε να γίνει, και ίσως να χρωστάμε την αίσια πορεία των γεγονότων σε κάποιον ή κάποιους θερμοκέφαλους… Αιγύπτιους!

Από αιγυπτιακό πλοίο προήλθαν δύο σφαίρες κατά αγγλικής λέμβου που έφερε λευκή σημαία και είχαν ως αποτέλεσμα δύο άγγλους νεκρούς, γεγονός που οδήγησε σε προειδοποιητική βολή από αγγλικό πλοίο για προστασία της λέμβου. Σε μια ατμόσφαιρα όμως που εξαρχής «μύριζε μπαρούτι», ο ήχος του κανονιοβολισμού ήταν αρκετός ώστε να ξεκινήσει μία τρομακτικής βιαιότητας ναυμαχία διάρκειας πέντε ωρών, που κατέληξε στην εξαφάνιση σχεδόν του τουρκοαιγυπτιακού στόλου με έξι χιλιάδες νεκρούς και με τα συμμαχικά πλοία παρά τις ζημιές, να μένουν στο τέλος της μάχης όλα αβύθιστα.

Φυσικά παρά το γεγονός ότι οι ηγέτες των Μεγάλων Δυνάμεων σε καμία περίπτωση δεν επιθυμούσαν κάτι τέτοιο, εμείς οφείλουμε να τιμούμε τους περίπου 600 νεκρούς συμμάχους, που το αίμα τους πότισε τα ελληνικά νερά, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι και τους αγαπημένους τους ανθρώπους, σε μια ναυμαχία που έβαλε σε σταθερή τροχιά το ζήτημα της ελευθερίας μας.

Από εκεί και πέρα, η ιστορία της επέκτασης των συνόρων της Ελλάδας είναι ταυτισμένη με την δράση μας στο πλευρό των συμμάχων. Πολύ χρήμα σε αποπληρωμή δανείων έδωσε η Ελλάδα στους ξένους, και πολύ αίμα από τις απώλειες που είχε ο στρατός στα πεδία των μαχών για χάρη της συμμαχίας. Δεν χρειάζεται λοιπόν να διακατέχεται ο Ανδρέας Παππάς από το σύνδρομο του μίζερου υποτακτικού που μονίμως χρωστάει ευγνωμοσύνη. Δεν μας έκαναν «χάρη» οι ξένοι, αλλά για όσα μας βοήθησαν να πάρουμε, πληρώσαμε το ανάλογο αντίτιμο (και πολύ μεγαλύτερο μερικές φορές, αν αναλογιστούμε τις θυσίες που κατέληξαν στη Μικρασιατική Καταστροφή).

Ξέρουμε καλά ότι και σήμερα, αν είχαμε αφήσει 2-3 χιλιάδες νεκρά παιδάκια μας στο Ιράκ ή στο Αφγανιστάν, η αντιμετώπιση της κρίσης τουλάχιστον σε επίπεδο επικοινωνιακό και ίσως οικονομικό, θα ήταν διαφορετική… Και βεβαίως, αν είχαμε κάνει κάτι τέτοιο, θα είχαμε και μερικές εκατοντάδες αθώους νεκρούς στο μετρό ή τον ηλεκτρικό από την ισλαμική τρομοκρατία αλλά και το ανάλογο εσωτερικό πλήγμα στην οικονομία μας. Ό,τι διαλέγεις, αυτό παίρνεις, και ειδικά σε επίπεδο διπλωματικών σχέσεων κανείς δεν χαρίζει τίποτα…

 

Μύθος 7ος: Οι «Έλληνες» ελευθερώθηκαν από «Σουλιώτες», «Αρβανίτες», «Σλάβους» και «Βλάχους»

Απάντηση Α΄: Ο Κοραής γνωρίζει ότι οι Σουλιώτες είναι Έλληνες - Η ελληνική εθνική συνείδηση των Σουλιωτών

(Αραβαντινός Παναγιώτης, «Χρονογραφία της Ηπείρου», τόμ. Β΄, τυπ. Σ.Κ. Βλαστού, εν Αθήναις 1857, σελ. 155)

 

(Καραμπελιάς Γιώργος, «Συνωστισμένες στο Ζάλογγο. Οι Σουλιώτες, ο Αλή πασάς, και η αποδόμηση της ιστορίας», Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2011, σελ. 162)

Απάντηση Β΄: Η ελληνική εθνική συνείδηση των Αρβανιτών

 (Μπίρης Η. Κώστας, «Αρβανίτες, οι Δωριείς του Νεώτερου Ελληνισμού», Μέλισσα, 5η έκδ., Αθήνα 2005, σελ. 187-189)

 

Απάντηση Γ΄: Η ελληνική εθνική συνείδηση των Βλάχων που πολέμησαν στην Επανάσταση

(Λιάκος Σωκράτης, «Η καταγωγή των Βλάχων ή αρμάνιων», Θεσσαλονίκη 1965, σελ. ΙΙ-IV)

 

Απάντηση Δ΄: Η ελληνική εθνική συνείδηση Βλάχων και σλαβόφωνων που πολέμησαν στην Επανάσταση

 («Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τόμ. ΙΓ', «Νεώτερος ελληνισμός από 1833 ως 1881», Εκδοτική Αθηνών Α.Ε., Αθήνα 1977, σελ. 380-381)

 

Συμπέρασμα:

Όπως γνωρίζουμε, οι αποδομητές της ιστορίας θεωρούν πως «παίζουν στην έδρα τους» όταν αναφέρονται στους πληθυσμούς της Τουρκοκρατίας και νομίζουν ότι μιλώντας για «φυλετικές καταγωγές» θα μας προβληματίσουν στην ανεύρεση της ελληνικής εθνικής ταυτότητας…

Καταρχάς, ακόμα κι αν η επιθυμία κάποιου ν’ ανακαλύψει το ποσοστό φυλετικής καθαρότητας των Ελλήνων, οφείλεται σε απλή περιέργεια και όχι σε ρατσιστικά στερεότυπα, θα ήταν μάταιο να κοπιάσει για κάτι τέτοιο. Ακόμα κι αν θέλαμε να ελέγξουμε την καθαρότητα των Ελλήνων που ζουν γύρω μας, που θα βρίσκαμε DNA από τα… αρχέγονα ελληνικά φύλλα που έφτασαν στον τόπο αυτό κατά την 3^η χιλιετία π.Χ.;

Τα πράγματα λοιπόν είναι απλά.

Χωρίς καν να ασχοληθούμε με το ζήτημα της αρχαίας φυλετικής τους καταγωγής, μπορούμε να πούμε ότι οι Βλάχοι, οι Αρβανίτες και όσοι άλλοι εντάχθηκαν στην ελληνική εθνική ταυτότητα, έστω και αν ήταν δίγλωσσοι, ήταν όμως Ορθόδοξοι και οικείοι με τον ελληνισμό: άκουγαν και διάβαζαν λειτουργικά κείμενα στα ελληνικά και έχτιζαν ελληνικά σχολεία όπου διδάσκονταν αποσπάσματα από ελληνικά κείμενα χριστιανών συγγραφέων, αλλά και αρχαίων Ελλήνων ποιητών, ρητόρων, ιστορικών και δραματουργών.

Μέσα από τη στοιχειώδη αυτή ελληνική και χριστιανική παιδεία, μεγάλωναν με τα ηρωικά πρότυπα και τις προσωπικότητες της αρχαιότητας και του Βυζαντίου, ενώ τα εδάφη της Αρχαίας Ελλάδας όχι μόνο τα γνώριζαν μέσα από την αρχαία ιστορία, αλλά τα έβλεπαν και με συναισθηματική φόρτιση επειδή τα ίδια αυτά εδάφη με κέντρο την Κων/πολη, αποτέλεσαν το τελευταίο κομμάτι της Ρωμανίας/Βυζαντίου που έπεσε στα χέρια των Τούρκων.

Ταυτόχρονα, με αναφορές στον Λεωνίδα, τον Μεγαλέξανδρο και τον Βασίλειο Διγενή Ακρίτα πολεμούσαν κοινούς αγώνες με τους παλαιότερους ελληνικούς πληθυσμούς, και μάχονταν τον Οθωμανό ως μια αντίπαλη ταυτότητα που τους καταπίεζε και τους στερούσε ελευθερίες και δικαιώματα. Αυτά τα χαρακτηριστικά, κατά την περίοδο εκείνη ήταν υπεραρκετά για να περιγράψουν ανθρώπους που εντάσσονταν στην ελληνική εθνική ταυτότητα, όπως βλέπουμε στα παραπάνω βιβλιογραφικά τεκμήρια.

Και επαναλαμβάνουμε ότι δεν είναι απαραίτητο να υιοθέτησαν τις παραμέτρους αυτές όλοι οι πληθυσμοί. Όσοι όμως δέχτηκαν για τον εαυτό τους τα χαρακτηριστικά αυτά, δικαίως εντάσσονται στην ελληνική εθνική συνείδηση του Γένους, και μάλιστα με τη δική τους θέληση και τις δικές τους θυσίες.

Κάνουν λοιπόν λάθος οι αναθεωρητές αν νομίζουν ότι απευθύνονται σε ανθρώπους που πείθονται από το σενάριο της «φυλετικής καθαρότητας» και ότι σε ένα τέτοιο πολύβουο σταυροδρόμι πολιτισμών, θα ήταν δυνατόν να βρεθούν οικογένειες στις οποίες δεν έτυχε κανένα μέλος τους ποτέ, να γεννήθηκε από άνθρωπο διαφορετικής φυλετικής προέλευσης σε βάθος τόσων χιλιάδων χρόνων!

Εμείς αντίθετα, είμαστε απλώς οπαδοί της κοινής λογικής, των ιστορικών πηγών και της έγκυρης βιβλιογραφίας την οποία και παραθέσαμε.

 

Μύθος 8ος: Μας «δώρισαν» τη Θεσσαλονίκη αν και δεν είχε μόνο Έλληνες κατοίκους

Απάντηση Α΄: Σύμφωνα με τις μεσαιωνικές πηγές, ο Μουράτ Β΄ στα 1430 κατέκτησε την Θεσσαλονίκη που ήταν «πόλη Ελληνίς»

(Laonici Chalcocondylae Atheniensis Historiarum libri decem, CSHB, Bonnae 1843, σελ. 235-236)

 

Απάντηση Β΄: Η Θεσσαλονίκη είχε πολλούς μη Έλληνες κατοίκους διότι αλλοιώθηκε διά της βίας η πληθυσμιακή της σύνθεση από τους κατακτητές

(Γλύκατζη-Αρβελέρ, Ανδρόνικος, Βακαλόπουλος κ.ά., «Μακεδονία-4000 Χρόνια Ελληνικής Ιστορίας και Πολιτισμού», Εκδοτική Αθηνών Α.Ε., Αθήνα 1982, σελ. 442)

 

Συμπέρασμα:

Σίγουρα ο μύθος περί «πολυπολιτισμικής» Θεσσαλονίκης που έγινε ιδιαίτερα της μόδας από το σχετικό βιβλίο του Μαρκ Μαζάουερ, θα μπερδέψει πολλούς αν δεν διαβάσουν και έναν αντίλογο στα επιχειρήματα του.

Το βέβαιο είναι πως τα τεκμήρια που παραθέσαμε, μαρτυρούν την Θεσσαλονίκη ως μια ελληνικότατη μεσαιωνική πόλη η οποία αλώθηκε από τους Τούρκους, και από τις αλλεπάλληλες σφαγές, τους εξανδραποδισμούς και τις μετακινήσεις πληθυσμών, βρέθηκε με ένα μείγμα πληθυσμού που περιελάμβανε λιγότερους Έλληνες κατοίκους ως αποτέλεσμα των βίαιων ενεργειών του κατακτητή.

Οι Έλληνες ορθά διεκδίκησαν και πάλι την Θεσσαλονίκη. Δεν πήγαν άλλωστε να διεκδικήσουν την… Ινδία, με την δικαιολογία ότι πέρασε από εκεί ο Μέγας Αλέξανδρος! Η Θεσσαλονίκη ήταν ελληνική, συνδεδεμένη με αιώνες ελληνικής ιστορίας, και παρέμεινε στις συνειδήσεις των ανθρώπων ως μια πόλη σκλαβωμένη επί 500 χρόνια.  Ήταν αυτονόητο για τους Έλληνες πως μετά την φυγή των παράνομων κατακτητών η πόλη θα ξαναγινόταν ελληνική.

Επίσης, το είπαμε και πριν, σε επίπεδο διπλωματικών σχέσεων κρατών, κανείς δεν χαρίζει τίποτα σε κανέναν.

 

Μύθος 9ος: Μας «δώρισαν» το Ρέθυμνο, τα Γιαννιτσά και το Κιλκίς, αν και είχαν πολλούς μουσουλμάνους και λίγους Έλληνες κατοίκους

Απάντηση Α΄: Το Κιλκίς και τα Γιαννιτσά είχαν πολλούς μουσουλμάνους επειδή οι κατακτητές εγκατέστησαν εκεί εποίκους

(«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τόμ. ΙΓ', 'Νεώτερος ελληνισμός από 1833 ως 1881', Εκδοτική Αθηνών Α.Ε., Αθήνα 1977, σελ. 379)

 

Απάντηση Β΄: Το Ρέθυμνο εμφανίζεται με πολλούς μουσουλμάνους επειδή όσοι Έλληνες δεν σφαγιάστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν, λόγω της πρωτοφανούς τρομοκρατίας, δεν τολμούσαν να δηλώσουν Χριστιανοί εκτός ελαχίστων

(Κόκκινος Διονύσιος, «Η Ελληνική Επανάστασις», τόμ. Α΄, 6η έκδ., Μέλισσα, Αθήνα 1974, σελ. 614)

 

Συμπέρασμα:

Όπως και στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης που προαναφέραμε, η αλλοίωση του μείγματος των πληθυσμών με διάφορους τρόπους ήταν μια τακτική της εποχής που είχε σκοπό την καλύτερη διοίκηση από την πλευρά του κατακτητή. Αυτό συνέβη στα Γιαννιτσά και το Κιλκίς όπου εγκαταστάθηκαν μουσουλμάνοι έποικοι, ενώ στο Ρέθυμνο είχαμε την αλλοίωση του χριστιανικού στοιχείου με τη μέθοδο της τρομοκρατίας.

Σε κάποιες περιπτώσεις, οι διά της βίας εξισλαμισμοί, οδηγούσαν στην εμφάνιση του φαινομένου των κρυπτοχριστιανών ή δημιουργούσαν νέους μουσουλμάνους που λόγω της απότομης αλλαγής, διατηρούσαν κάποια σύνδεση με τις συνήθειες του χριστιανικού τους παρελθόντος. Για παράδειγμα, υπήρξαν φορές που οι λεγόμενοι Τουρκοκρητικοί προστάτευαν τους χριστιανούς συμπολίτες τους, ενώ στο δεύτερο μισό τού 19^ου αιώνα πολλοί επανήλθαν στον χριστιανισμό.

Βεβαίως, οι συνολικές λύσεις που επιβάλλονται σε επίπεδο κρατών δημιουργούν θλιβερές καταστάσεις, και πολλοί Τουρκοκρητικοί μετά την Μικρασιατική Καταστροφή υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν το νησί και να εγκατασταθούν στην Σμύρνη και αλλού, παρά την επιθυμία τους να παραμείνουν στην Κρήτη.

 

Μύθος 10ος: «Η Μικρά Ασία δεν ήταν κοιτίδα ελληνισμού, και οι Έλληνες της Μικράς Ασίας στα 1922 ήταν μετανάστες από την Ελλάδα»

Απάντηση Α΄: Ο ελληνικός πληθυσμός της Μικράς Ασίας αλλοιώθηκε διά της βίας

(Βακαλόπουλος Ε. Απόστολος, «Ιστορία του Νέου Ελληνισμού», τόμ. Β΄. 'Οι ιστορικές βάσεις της νεοελληνικής κοινωνίας και οικονομίας', έκδ. 2η, Θεσσαλονίκη 1976, σελ. 89)

 

Απάντηση Β΄: Ο κύριος όγκος των Ελλήνων που πήγαν στην Μικρά Ασία τον 19ο αιώνα δεν ήταν «μετανάστες», αλλά ήταν εκείνοι που είχαν εκδιωχθεί διά της βίας από τους Οθωμανούς κατά την Επανάσταση του ’21 και τώρα επέστρεφαν

(Λήμμα «Μικρά Ασία», εγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα», τόμ. 42, εκδ. Πάπυρος, Αθήνα 2004-2005 [CD-ROM])

 

Συμπέρασμα:

Φαίνεται πως ο Ανδρέας Παππάς δεν γνωρίζει τον στίχο: «ο θαυμαστός Καππάδοκας Βασίλειος Ακρίτης», από το έπος του Διγενή, έργο του μεσαιωνικού ελληνισμού των αρχών του 12^ου αιώνα. Γι’ αυτό και ειρωνεύεται την ύπαρξη ελληνισμού στην Μικρά Ασία η οποία θεωρεί πως περιορίζεται σε μερικούς… μετανάστες που πήγαν εκεί από την Ελλάδα κατά τον 19^ο αιώνα!

Πραγματικά, αν και όλοι οι «μύθοι» από το κείμενο του Ανδρέα Παππά μας δίνουν αφορμές να σκεφτούμε ότι ο άνθρωπος αυτός απλά παπαγαλίζει απόψεις άλλων χωρίς να έχει διαβάσει τίποτα σχετικά, ιδιαίτερα όμως για το θέμα του ελληνισμού της Μικράς Ασίας, διαφαίνεται η μνημειώδης άγνοιά του.

Είδαμε λοιπόν στα παραπάνω τεκμήρια ότι και στην Μικρά Ασία, η αλλοίωση του ελληνικού στοιχείου έγινε διά της βίας από τους κατακτητές, ενώ οι άνθρωποι που μετανάστευσαν εκεί από την Ελλάδα κατά τον 19^ο αιώνα, απλώς προστέθηκαν στο μεγάλο ρεύμα επιστροφής, όσων Ελλήνων είχαν διωχθεί από την Μικρά Ασία κατά την Επανάσταση του 1821.

Μα ακόμα κι αν δεν γνωρίζει κάποιος όλα αυτά, είναι δυνατόν, να νομίζει ο Ανδρέας Παππάς πως η απέραντη βιβλιογραφία που μιλά για τον «Ελληνισμό της Μικράς Ασίας», αναφέρεται απλώς σε κάποιους Έλληνες μετανάστες που πήγαν εκεί για πρώτη φορά τον… 19^ου αιώνα;!

 

Επίλογος

Με το άρθρο μας λοιπόν, απαντήσαμε και στο blog Ροΐδη Εμμονές, που μας προκαλούσε να βρούμε «τυχόν ανακρίβειες του συγγραφέα» Ανδρέα Παππά, και μάλιστα με βάση την «επιστημονική αλήθεια» η χρήση της οποίας όπως είπαν, «είναι ίδιον μόνο του σοφού και του επιστήμονος» (θυμίζουμε για την ιστορία, ότι το κείμενο του Ανδρέα Παππά δεν παρείχε ούτε ένα επιστημονικό τεκμήριο, παρά ταύτα το ανάρτησαν αυτοί οι τόσο ανυποχώρητοι φιλεπιστήμονες)…

Μπορούμε λοιπόν να κλείσουμε το άρθρο μας εδώ, αφού είχαμε και την τύχη να εισπράξουμε, έστω και με έμμεσο τρόπο, τον θαυμασμό ενός blog που έχει τόσο συμβάλλει στο κωμικό ρεπερτόριο της σύγχρονης διαδικτυακής επιθεώρησης…

Σημειώσεις

---

[1] Μερικά αποφθέγματα όπως αυτό του Διονυσίου Σολωμού, επειδή τα διαβάζουμε συχνά έχουμε και την εντύπωση ότι είμαστε σίγουροι για την πηγή τους. Η αλήθεια όμως είναι ότι στο διαδίκτυο και την βιβλιογραφία συναντάμε τη φράση αυτή σε αμέτρητες παραλλαγές, χωρίς όμως αυτοί που την χρησιμοποιούν να μας δείχνουν την πηγή προέλευσής της. Μετά από έρευνα, βρήκαμε την παραπομπή σε άρθρο που έγραψε στα 1957 ο καθ. Γεώργιος Ζώρας για τον Σολωμό· τελικά, η είδηση για την φράση αυτή μας παραδόθηκε από τον Ιάκωβο Πολυλά στα προλεγόμενα της έκδοσης, «Διονύσιου Σολωμού - Τα Ευρισκόμενα», τυπ. Ερμής Αντωνίου Τερζάκη, εν Κερκύρα 1859, ο οποίος γράφει στη σελίδα μθ΄:

«Σύγχρονα ετέλειωσε και τον Πόρφυρα, και έμελλε να το δημοσιέψη. Προς εναν φίλον του, ο οποίος του επαρατήρησε ότι το έθνος ήθελε δεχθή καλήτερα ένα ποίημα εθνικό, απάντησε ευθύς· Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρή εθνικόν ό,τι είναι Αληθές. Όμως εις την άλλην παρατήρησι, ότι ήθελ’ ήναι καλό να ευχαριστηθή και η φιλοτιμία του έθνους, έστερξε, και είπε ότι ήθελε τυπώση συγχρόνως και ένα μέρος των Ελευθέρων Πολιορκημένων».

Αφού βρήκαμε την ακριβή διατύπωση, την αναζητήσαμε στην Google, και ενώ για τις παραλλαγές της φράσης η μηχανή αναζήτησης μάς έδωσε δεκάδες χιλιάδες ευρήματα, για την ακριβή φράση μας επέστρεψε μόλις 75. Προφανώς λοιπόν, ελάχιστοι από αυτούς που την χρησιμοποιούν την γνωρίζουν ακριβώς.

[2] Νικολάου Γιώργος, «Εξισλαμισμοί στην Πελοπόννησο. Από τα μέσα του 17ου αιώνα έως το 1821», εκδ. Ηρόδοτος, Θεσσαλονίκη 2006, σελ. 70.

[3] Αν οι περίοδοι ηρεμίας ερμήνευαν με γνήσιο τρόπο την κατάσταση της ζωής στην Τουρκοκρατία, δεν θα υπήρχαν όλα αυτά τα επαναστατικά κινήματα που κατέληξαν σε σφαγές Χριστιανών, ούτε φυσικά θα είχε λόγο να συμβεί η Επανάσταση του 1821.

[4] Νικολάου Γιώργος, «Εξισλαμισμοί στην Πελοπόννησο …», ό.π., σελ. 71.

[5] Βλ. Καραγεώργος Στ. Βασίλειος, «Ο Αδαμάντιος Κοραής και η Ευρώπη», Αθήνα 1984, σελ. 84 και εξής.

[6] Βλ. Σέργιος Μακραίος, «Εκκλησιαστική Ιστορία», στο Σάθας N. Κωνσταντίνος, «Μεσαιωνική Βιβλιοθήκη», τόμ. 3, εν Βενετία 1872, σελ. 394.

[7] Βλ. κεφ. «Αθανάσιος ο Πάριος», στο Τζώγας Χαρίλαος, «Η περί μνημοσύνων έρις εν τω Αγίω Όρει κατά τον ΙΗ΄ αιώνα», (ΕΕΘΣΘ, παράρτ. #3), Θεσσαλονίκη 1969, σελ. 29-42.

[8] Δημαράς Θ.Κ., «Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας», 9η έκδ., Γνώση, Αθήνα 2000, σελ. 141.

[9] «Απόκριση στο ερώτημα: Τι είναι Διαφωτισμός», στο Kant Immanuel, «Δοκίμια» (μτφρ. Παπανούτσος Ευάγγελος), Δωδώνη, Αθήνα 1971, σελ. 42.

[10] Τερτσέτης Γεώργιος, «Ο Γέρων Κολοκοτρώνης», τόμ. 2, εν Αθήναις 1889, σελ. 19.

[11] Τερτσέτης Γεώργιος, «Ο Γέρων Κολοκοτρώνης», τόμ. 1, εν Αθήναις 1889, σελ. 54.

 oodegr