"Πως χάθηκε το 95% της περιουσίας της Εκκλησίας"

Επειδή θέμα της επικαιρότητας αλλά και της μόδας στις μέρες μας είναι «η Εκκλησιαστική περιουσία» και γίνονται συζητήσεις συνεχώς από αρμόδιους και αναρμόδιους, από ενημερωμένους και ανημέρωτους, από καλοπροαίρετους και κακοπροαίρετους και ο καθένας έχει λόγο και άποψι κατά το δοκούν και εική και ως έτυχε, γι’ αυτό θα προσπαθήσωμε στη συνέχεια να καταχωρίσωμε τα πράγματα όπως αληθώς έχουνε ώστε ο κάθε αναγνώστης να γνωρίσει τα πράγματα και να σχηματίσει την πραγματικήν εικόνα του θέματος ώστε να βγάλει τα συμπεράσματά του «χωρίς φόβο και πάθος».

Μητροπολίτης Μαντινείας π.Αλέξανδρος

Το θέμα τούτο έχει τη μακρά και έμπονη ιστορία του, ξεκινάει από το γλωσσόκομον του Ευαγγελίου που κρατούσε ο Ιούδας και εκάλυπτε τις ανάγκες διαβιώσεως του Χριστού και των μαθητών του, αλλά και τους διευκόλυνε να εξασκούν το φιλανθρωπικό τους έργο στους αναξιοπαθούντες ανθρώπους της εποχής τους.

Το παράδειγμα του Κυρίου και των μαθητών Του ακολούθησε στη συνέχεια η πρώτη Εκκλησία που από τις προσφορές των Πιστών δημιούργησε ένα ταμείο από το οποίο ασκούσε την φιλανθρωπία και την αγαθοεργία Της.

Με την πάροδο του χρόνου η Εκκλησία επεκτείνετο και οι Πιστοί επολλαπλασιάζοντο αλλά ταυτόχρονα εμεγάλωναν και οι ανάγκες των Πιστών, τις οποίες η Εκκλησία εκαλείτο να καλύψει.

Βέβαια η Εκκλησία ως θείος οργανισμός δεν έχει ανάγκη από τα υλικά μέσα αλλά στοχεύει μόνο στα πνευματικά και κυρίως στον αγιασμό των ανθρώπων, αφού αυτό είναι το θέλημα του Θεού «τούτο γαρ εστί θέλημα Θεού ο αγιασμός ημών», όμως είναι και ανθρώπινος οργανισμός και σαν τέτοιος χρειάζεται και τα υλικά μέσα για να πραγματοποιεί τους σκοπούς Της μέσα στην κοινωνίαν των ανθρώπων.

Γι’ αυτό βλέπομε από την πρώτη στιγμή παράλληλα με την πνευματικήν οικοδομήν να αναπτύσσεται και ένας οικονομικός οργανισμός της Εκκλησίας και γίνεται φανερόν ότι όσο οργανώνεται και αναπτύσεται η Εκκλησία,τόσον αναγκαίος εμφανίζεται ο οικονομικός οργανισμός αυτής για να καλύψει τις ανάγκες των εργατών Της και των Πιστών.

Οι Πιστοί από την αρχή είχαν συνείδησι αυτής της ανάγκης και γι’ αυτό προσέφεραν χρήματα, κτήματα και οικοδομήματα και άλλα υλικά πράγματα τα οποία οι υπεύθυνοι της Εκκλησίας, πάντοτε υπό την καθοδήγησιν του Επισκόπου, τα συνεκέντρωναν, τα αξιοποιούσαν και τα χρησιμοποιούσαν στις ανάγκες Της στο Λαό και έτσι η Εκκλησία απέκτησε έναν οικονομικό Οργανισμό με πόρους από τακτικές είτε έκτακτες εισφορές των Πιστών Της, που φέρει μέχρι σήμερα το όνομα Εκκλησιαστική περιουσία.

Στους τρεις πρώτους αιώνες που η Εκκλησία ευρίσκεται εν διωγμώ ιδιοκτήτες και διαχειριστές της περιουσίας αυτής είναι οι κατά τόπους Χριστιανικές Κοινότητες, αλλά από του Μεγάλου Κωνσταντίνου και έπειτα που η Εκκλησία είναι ελευθέρα οργανώνεται σε ενορίες, σε επισκοπές και Μητροπόλεις και καθορίζονται τα πέντε τότε Πατριαρχεία και ταυτόχρονα εμφανίζεται και ο οργανωμένος Μοναχισμός με τις Λαύρες και τα άλλα Μοναστήρια η Εκκλησιαστική περιουσία διαχωρίζεται σε ενοριακή Εκκλησιαστική Περιουσία της οποίας ιδιοκτήτης και διαχειριστής είναι η Ενορία και σε Μοναστηριακή Εκκλησιαστική Περιουσία της οποίας ιδιοκτήτης και διαχειριστής είναι η Ιερά Μονή υπό την εποπτείαν του Επισκόπου πάντοτε.

Η κατάστασι αυτή διετηρήθη καθ’ όλην την διάρκειαν της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ακόμη δε και κατά την περίοδον της Τουρκοκρατίας, μάλιστα δε κατά την Βυζαντινήν περίοδον η Μοναστηριακή κυρίως περιουσία αυξήθηκε σημαντικά από αφιερώσεις των Πιστών και κυρίως των αυτοκρατόρων στα Μοναστήρια, δια αγορών υπό των Πατέρων των Μοναστηριών, σώζονται τα αυτοκρατορικά χρυσόβουλα των δωρεών αυτών και τα αφιερωτικά έγγραφα των Πιστών κυρίως κατά την Τουρκοκρατίαν στα Μοναστήρια.

Η Εκκλησία την περιουσία Της δεν την κρατούσε για τον εαυτό της αλλά την χρησιμοποιούσε για το Λαό της. Τάιζε πεινασμένους, πότιζε διψασμένους, έντυνε γυμνούς, περιέθαλπε αρρώστους, φρόντιζε πτωχούς, προστάτευε ορφανούς, στήριζε γερόντους, μόρφωνε απόρους, αποφυλάκιζε φυλακισμένους, ξεχρέωνε χρεωμένους, ελευθέρωνε αιχμαλώτους, δημιουργούσε σχολεία, νοσοκομεία και πλήθος ευαγών ιδρυμάτων. Στάθηκε κοντά στο σκλαβωμένο Γένος που το αγκάλιασε και το περιέσωσε από τον κίνδυνο του αφανισμού. Έγινε η κιβωτός της σωτηρίας του Ελληνικού Γένους.

Στον αγώνα δε του Γένους για την ελευθερία του η Εκκλησία ανέλαβε την πρωτοπορεία του αγώνα για την ανεξαρτησία της Ελλάδος και σε κάθε βήμα του αγώνα μπροστάρης είναι είτε ένας καλόγερος όπως ο Σαμουήλ στο Σούλι, είτε Διάκος όπως το Αθανάσιος Διάκος στην Αλαμάνα, είτε ένα Αρχιμανδρίτης σαν τον Παπαφλέσσα στο Μανιάκι, είτε ένας Δεσπότης σαν τον Παλαιών Πατρών Γερμανό στην Αγία Λαύρα, είτε ο ίδιος ο Οικουμενικός Γρηγόριος ο Ε’ κρεμασμένος στην εξώθυρα του Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολι.

Και τα Μοναστήρια δεν υστέρησαν αλλά έτρεξαν οι Καλόγεροι κοντά στους

αγωνιστές και με το Σταυρό και το Καριοφύλλι έδωσαν τον εαυτό τους για την Πίστι και το Γένος.

Έγιναν τα Μοναστήρια οι τροφοδότες των αγωνιστών, τα νοσοκομεία των λαβωμένων κλεφτών, έδωσαν βοήθεια στον αγώνα, τα κοπάδια τους για τη διατροφή των αγωνιστών και χρήματα

για τις ανάγκες του αγώνα, ακόμη και τα ιερά σκεύη προσέφεραν για να καλυφθούν τα έξοδα του αγώνα. Παραθέτουμε μία απόδειξι της Πελοποννησιακής Γερουσίας που βεβαιώνει την προσφορά του Μοναστηριού της Παναγίας της Έλωνας Κυνουρίας που αποδεικνύει το χρέος της Ελλάδος προς αυτήν και τέτοιες αποδείξεις δεν είναι ούτε μία ούτε δύο αλλά πλήθος και σε όλα τα Μοναστήρια που παραμένουν ανεξόφλητες και βροντοφωνάζουν την οφειλήν την Πολιτείας στην Εκκλησία.

Μετά την Επανάστασιν του 1821 και την δημιουργία του Νεοελληνικού Κράτους, τούτο αντί

να αναγνωρίσει την προσφορά της Εκκλησίας στον αγώνα του Έθνους για την Ελευθερία του Έθνους εστράφη με αχαριστία εναντίον Της με πρώτη κίνησι την αποκοπή της Εκκλησίας του Βασιλείου της Ελλάδος από την φυσική Της αγκαλιά, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, και τη δημιουργία ενός μορφώματος Εκκλησίας με αρχηγό τον Βασιλέα και διορισμένην από το Κράτος εξαμελή Ιερά Σύνοδο και δεύτερο βήμα τη διάλυσι 416 ορθοδόξων Μοναστηριών και την αρπαγήν της κινητής και ακίνητης περιουσίας τους με την πρόφασιν ότι θα διμιουργήσει Εκκλησιαστικόν Ταμείον για να πληρώνεται ο Ιερός Κλήρος.

Πράγματι το έτος 1834 ιδρύθη το Εκκλησιαστικόν Ταμείον που ενώ εισέπραξε πολλά χρήματα αλλά δεν έκαμε καμμίαν χρηματικήν παροχήν προς την Εκκλησία μετ’ ολίγον διαλύθη και τα χρήματα, τα οποία, όπως φαίνεται από τα πράγματα ήσαν σημαντικά, δεν απεδόθησαν στην Εκκλησία αλλά περιήλθαν στο Ελληνικό Κράτος αι κατεσπαταλήθησαν από τους επιτηδείους της Πολιτείας τους οποίους ο ηρωικός Μακρυγιάννης τους χαρακτηρίζει «τα μωλαίματα της Ευρώπης».

Εβδομήντα χρόνια αργότερα το 1909 το Κράτος πάλι απαλλοτρίωσε αναγκαστικά μεγάλο μέρος από την Εκκλησιαστική Περιουσία και εδημιούργησεν το λεγόμενον Γενικόν Εκκλησιαστικόν Ταμείον με σκοπό να καλύψει την μισθοδοσίαν του Ιερού Κλήρου, αλλά και τούτο δεν ευδοκίμησε διότι λόγω των πολιτικών παρεμβάσεων μέσα στην δεκαετία του 1920 οδηγήθηκε σε πλήρη χρεωκοπίαν και τέλος κατηργήθη.

Επίσης στη δεκαετία του 1920 λόγω της μεγάλης Μικρασιατικής Καταστροφής το Ελληνικό Κράτος προέβη σε αναγκαστική απαλλοτρίωση «για την αποκατάστασι προσφύγων και για λόγους προφανούς ανάγκης και δημόσιας ασφαλείας» από την εκκλησιαστικήν περιουσίαν εκτάσεων αξίας τότε ενός δισεκατομμυρίου προπολεμικών δραχμών και σαν αντάλλαγμα το κράτος κατέβαλλε μόνον το 4% δηλαδή 40.000.000 δραχμών. Στην τότε ασυνέπεια και την κοντόφθαλμη πολιτική του Κράτους έμεναν ασαφή και απλήρωτα τα χρέη του προς τις Μονές που έδωσαν την περιουσίαν τους και ανέμεναν την εξόφλησί τους με αποτέλεσμα να δημιουργηθή στις ημέρες μας το πρόβλημα της Μονής του Βατοπεδίου.

Το 1930 συνεστήθη νέος οικονομικός οργανισμός δια την Εκκλησιαστική περιουσία με το όνομα ΟΔΕΠ, δηλαδή Οργανισμός Διοικήσεως Εκκλησιαστικής Περιουσίας, και τότε η περιουσία των Ιερών Μονών, όση απέμεινε από το παρελθόν, διακρίθηκε σε δύο κατηγορίες:

1) την διατηρητέαν Μοναστηριακήν περιουσίαν που παρέμεινε στην δικαιοδοσίαν τών Ιερών Μονών και 2) στην εκποιητέαν Μοναστηριακήν περιουσίαν που περιήλθε στην δικαιοδοσία και στην διαχείρισι του ΟΔΕΠ.

Ο οργανισμός του ΟΔΕΠ επέζησε μέχρι το έτος 1976 και το μόνο που επέτυχε ήτο να διασπαθήσει και να απωλέσει την εκκλησιαστικήν περιουσίαν που είχε αναλάβει να διασφαλίσει και να αξιοποιήσει με αποτέλεσμα, όπως είμαι σε θέσι να καταθέσω διότι ζούσα από κοντά τα πράγματα ως Γραμματεύς στην Ιερά Σύνοδο, να έχει φθάσει σε τέτοια χρεωκοπία όχι μόνον να μη δύναται να πληρώσει τους υπαλλήλους του, αλλά το τραγικώτερο να μην έχει την δυνατότητα να πληρώσει τους δεκαπέντε καφέδες των Συνοδικών Αρχιερέων κατά τις συνεδριάσεις της Ιεράς Συνόδου.

Τότε ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σεραφείμ αναγκάστηκε να ζητήσει την κατάργησι του ΟΔΕΠ και την αντικατάστασί του με την Ε.Κ.Υ.Ο. που σημαίνει Εκκλησιαστική Υπηρεσία Οικονομικών η οποία από τότε ανέλαβε την διασφάλισι και την διαχείρισι των οικονομικών πραγμάτων της Εκκλησίας.

Αλλ’ όπως δείχνουν τα πράγματα και βεβαιούν τα σημεία των καιρών και η τύχη της ΕΚ.Υ.Ο. δεν είναι καλύτερη από την τύχη των προηγούμενων οικονομικών της Εκκλησίας.

Η χαριστική βολή βέβαια της Πολιτείας προς την Εκκλησία αναφορικά με την περιουσίαν της έγινε το έτος 1952 ότε το Κράτος «προς αποκατάστασι ακτημόνων γεωργών και κτηνοτρόφων» ανάγκασε με τον Νόμο την Εκκλησίαν να παραχωρήσει προς την Πολιτείαν το 80% της καλλιεργήσιμης αγρότικης περιουσίας της πολύ μεγάλης αξίας και έλαβε εις αντάλλαγμα μερικά αστικά ακίνητα ευτελούς και αμφιβόλου αξίας.

Μάλιστα τότε το Κράτος υπέγραψε και σύμβασι στην οποία τονίζεται ότι η απαλλοτρίωσι αυτή της εκκλησιαστικής περιουσίας θα είναι η τελευταία και δεν πρόκειται να γίνει άλλη στο μέλλον και ακόμη ότι το Κράτος δεσμεύεται να παρέχει στην Εκκλησία κάθε αναγκαία υποστήριξι (υλική και τεχνική) δια την αξιοποίησιν της εναπομείνασας Εκκλησιαστικής περιουσίας δια να δυνηθή αύτη να συνεχίσει το φιλανθρωπικό και κοινωνικό Της έργο.

Με τη Σύμβασι του 1952 καθιερώθηκε και η μισθοδοσία του Ιερού Κλήρου, αφού η Πολιτεία δεν ήταν σε θέσι να πληρώσει το αντίτιμον της απαλλοτριωθείσης εκκλησιαστικής περιουσίας.

Όμως η Εκκλησία παρά τις αδικίες που υφίσταται από την Πολιτεία δεν παύει να προσφέρει στο Κράτος τη γη της για να ιδρυθούν ιδρύματα ευαγή για τις ανάγκες του Λαού Της. Έδωσε στο παρελθόν δωρεάν οικόπεδα στην Αθήνα όπου κτίσθηκαν:

1) η Ριζάρειος Σχολή, 2) η Ακαδημία των Αθηνών, 3) το Αιγινίτειον Νοσοκομείον, 4) το Μετσόβειο Πολυτεχνείο, 5) το Σκοπευτήριο, 6)το Πτωχοκομείο, 7) η Μαράσλειος Ακαδημία, 8) το θεραπευτήριο Ευαγγελισμός, 9) το Αρεταίειο Νοσοκομείο, 10) η Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή, 11) οι Αστυνομικές Σχολές, 12) το Νοσοκομείον Παίδων, 13) το Νοσοκομείον Συγγρού, 14) το Λαϊκό Νοσοκομείο Σωτηρία, 15) το Ασκληπιείο Βούλας, 16) η Γεννάδιος Βιβλιοθήκη, 17) το Ορφανοτροφείο Βουλιαγμένης, 18) το ΠΙΚΠΑ, 19) το Ιπποκράτειο Νοσοκομείο, 20) το Γηροκομείο Αθηνών, 21) η Εθνική Βιβλιοθήκη, 22) το Πανεπιστήμιον των Αθηνών ως και 142 Δημοτικά Σχολεία και Γυμνάσια των Αθηνών και της ευρυτέρας περιοχής Αττικής, ενώ σε άλλες περιοχές της Χώρας παρεχώρησε μεγάλες εκτάσεις γης και μεγάλης χρηματικής αξίας όπου δημιουργήθηκαν κατασκηνώσεις, κτίσθηκαν Σχολεία και άλλα ευαγή Ιδρύματα, Γυμναστήρια, Στρατόπεδα, Πλατείες και διάφοροι κοινόχρηστοι χώροι για την αναψυχή του Ελληνικού Λαού.

Η Μητρόπολις Μαντινείας και Κυνουρίας με τη σύμβασι του 1952 παρεχώρησε στο Κράτος κατά Μονές, όπως είναι καταχωρημένα στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως τα εξής κτήματα που συνολικά ανέρχονται σε 30.549 στρέμματα τα οποία δόθηκαν τυπικά μεν εις τους δήθεν ακτήμονες γεωργοκτηνοτρόφους ουσιαστικά στους πολιτικούς φίλους του Κόμματος της Ε.ΠΕ.Κ. που κυβερνούσε τότε και όλοι αυτοί οι δήθεν ακτήμονες αδιάφοροι για την γην και εκ φύσεως οκνηροί όπως ήσαν τα κτήματα των Μοναστηριών που πήραν με την πάροδον ολίγου χρόνου τα επώλησαν και αυτοί μεν φαινομενικά έμεινα πάλιν ακτήμονες η Εκκλησία όμως αποστερήθηκε τα 4/5 της περιουσίας της με την οποίαν ευεργετούσε τον πτωχό Λαό μας.

romfea

Ο Άλις Κούπερ (Alice Cooper) πίστεψε στο Χριστό

ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ! ΚΑΝΕΙ ΛΟΓΟ ΓΙΑ ΘΑΥΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ.ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ!



Ο Κούπερ γνώρισε το αλκοόλ όταν άρχισε την μουσική του καριέρα, και έπινε πολύ για τα επόμενα 15 χρόνια. Ο Lonn παρέθεσε τα λόγια του ίδιου του Κούπερ:

«Ήμουν ένας απόλυτα λειτουργικός αλκοολικός – πιθανότατα ο πιο λειτουργικός που έχει υπάρξει ποτέ. Δεν έχανα παράσταση. Ποτέ δεν σκόνταψα. Ποτέ δεν μπέρδεψα τις λέξεις. Δηλαδή, ήμουν ο Ντην Μάρτιν του ροκ-εντ-ρολ» είπε στην συνέντευξή του στο KNAC.COM. Ο Κούπερ δήλωσε πως αυτό που του έκοψε την συνήθεια του ποτού ήταν η θεία επέμβαση στα μέσα της δεκαετίας του ’80.

«Πίστεψα ειλικρινά πως θεραπεύθηκα, απλά και οριστικά» είπε. «Φαντάζομαι πως θα μπορούσατε να το ονομάσετε θαύμα. Είναι ο μόνος τρόπος που μπορώ να το εξηγήσω. Εξαλείφθηκε απόλυτα από την ζωή μου.»

Ο Κούπερ έχει συχνά κατονομασθεί ως πρότυπο των σημερινών σοκαριστικών ροκάδων, όπως ο Μέριλιν Μάνσον. Αν και δεν κριτικάρει τον Μάνσον για τους θεατρινισμούς του επί σκηνής, ο Κούπερ ενοχλείται με την αντιχριστιανική στάση του Μάνσον.

«Το δηλώνει έξω από τα δόντια, φωναχτά» είπε ο Κούπερ στην KNAC.COM. «Πιστεύω πως το άλμπουμ [του Μανσον] «Αντίχριστος Σούπερ Σταρ» ήταν μια απευθείας βολή προς το πρόσωπό μου. Δεν ξεκίνησα εγώ τις βολές σε όλο αυτό το πράγμα – στην αντιχριστιανική του στάση… εγώ είχα το στυλ: ‘Ε! Εγώ είμαι Χριστιανός, και δεν θα αποκηρύξω αυτό που πιστεύω.’ Μπορώ να είμαι αστέρας του ροκ-εντ-ρολ, Χριστιανός και Άλις Κούπερ.»

Συνέχισε ο Κούπερ:

«Έχω την εντύπωση πως ο Μέριλιν είχε μια πολύ άσχημη Χριστιανική εμπειρία όταν ήταν πιο νέος. Υποψιάζομαι πως είχε μπλέξει με κάποιους όχι-τόσο-Χριστιανούς Χριστιανούς και πως αυτό μάλλον σίγουρα –συγχωρήστε μου την έκφραση- του την κάρφωσε για τα καλά. Ξέρετε, είναι ένας από τους πιο επιδέξιους στο να «βρίσκουν τα κουμπιά σου» που έχω γνωρίσει ποτέ. Και το παιχνίδι αυτό το γνωρίζω καλά, επειδή εγώ το ανακάλυψα το παιχνίδι. Ο Μάνσον … βρήκε μια εντελώς νέα σειρά κουμπιών να πατήσει…. Μέχρι και τα δικά μου κουμπιά πατούσε – κάτι πολύ εντυπωσιακό, αν σκεφθείς πως εγώ πατούσα κουμπιά πριν καν γεννηθεί αυτός.»

Το αγκάλιασμα του Χριστιανισμού από τον Κούπερ επρόκειτο περισσότερο για επιστροφή στην πίστη παρά η ανεύρεσή της.

«Ήμουν αρκετά πεπεισμένος όλη μου τη ζωή, πως μόνο ένας Θεός υπάρχει, και πως υπήρχε ο Ιησούς Χριστός και υπήρχε και ο Διάβολος», είπε στο KNAC.com. «Δεν μπορούσες να πιστεύεις στον Θεό χωρίς να πιστεύεις στον Διάβολο. Πάντα λέω στα συγκροτήματα πως το πιο επικίνδυνο πράγμα που μπορείς να κάνεις, είναι να πιστεύεις απλώς στην έννοια «Διάβολος» ή την έννοια «Θεός», διότι έτσι δεν τους δίνεις την πρέπουσα βαρύτητα. Όταν πιστεύεις στον Θεό, πρέπει να πιστεύεις στον παντοδύναμο Θεό. Δεν είναι απλώς ο Θεός – είναι ο παντοδύναμος Θεός και έχει πλήρη έλεγχο πάνω στις ζωές όλων. Ο Διάβολος από την άλλη είναι μια μάρκα ένα πραγματικό πρόσωπο που προσπαθεί επίμονα να καταστρέψει την ζωή σου. Αν πιστεύεις πως αυτό είναι μυθολογία, τότε είσαι ένας τέλειος στόχος, διότι πρέπει να ξέρεις πως αυτό ακριβώς θέλει ο Σατανάς: να είναι ένας μύθος. Όμως δεν είναι μύθος – γι’ αυτό είμαι απόλυτα πεπεισμένος. Περισσότερο από κάθε τι στον κόσμο, είμαι πεπεισμένος γι’ αυτό.»

Δήλωσε ο Κούπερ:
«Πρέπει να επιλέξουμε. Και όλοι, σε κάποιο σημείο της ζωής τους πρέπει να κάνουν μια επιλογή. Όταν οι άνθρωποι λένε ‘Πώς το πιστεύεις αυτό; Γιατί το πιστεύεις αυτό;’, εγώ απλώς τους λέω πως τίποτε άλλο δεν μιλάει στην καρδιά μου. Δεν μιλάει στην διανόησή μου, δεν μιλάει στην λογική μου – μιλάει κατ’ ευθείαν στην καρδιά μου και κατ’ ευθείαν στην ψυχή μου, βαθύτερα απ’ ότι έχω ποτέ φανταστεί. Και το πιστεύω απόλυτα. Μετά απ’ όλα αυτά, δεν είμαι ένας πολύ καλός Χριστιανός. Δηλαδή, κανείς δεν είναι ποτέ ‘καλός’ Χριστιανός. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Όταν είσαι Χριστιανός, δεν σημαίνει πως θα γίνεις καλός – σημαίνει πως έχεις ένα πιο ζόρικο δρόμο να τραβήξεις.»

Αν και ορισμένοι έχουν αμφισβητήσει τον συνδυασμό της πίστης του στον Θεό με το ροκ-εντ-ρολ υπόβαθρό του, ο Κούπερ δεν βλέπει κάποια σύγκρουση.

«Είμαι ο πρώτος που θα ροκάρει όσο πιο δυνατά μπορεί, αλλά όταν πρόκειται για αυτό που πιστεύω, είμαι και ο πρώτος που θα το υπερασπιστεί» είπε. «Με έχει βάλει και σε μπελάδες, με τους αυστηρούς Χριστιανούς που πιστεύουν πως για να είσαι Χριστιανός, πρέπει να είσαι γονατιστός 24 ώρες την ημέρα, κλεισμένος μέσα σε ένα ντουλάπι κάπου. Ε, ίσως κάποιοι άνθρωποι μπορούν να ζουν έτσι, αλλά δεν νομίζω πως αυτός είναι ο τρόπος που περιμένει ο Θεός να ζούμε. Όταν ήρθε ο Χριστός, είχε συναναστροφές με τις πόρνες, τους μπεκρήδες και τους άπιστους, επειδή ήταν άνθρωποι που Τον χρειάζονταν. Ο Χριστός ποτέ δεν περνούσε τον χρόνο του με τους Φαρισαίους.»

Όμως, ενώ ο Κούπερ μπορεί να ταυτίζεται με ορισμένα από τα παλιά του θέματα, σήμερα έχει ένα νέο μήνυμα.

«Κάποτε εξυμνούσα την ηθική αποσύνθεση, την όλη παρακμή της» παραδέχθηκε στην συνέντευξή του στο KNAC.com. «Μπορώ και κοιτάζω πίσω σε όσα έκανα τότε και τι κάνω τώρα, και είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Όμως την εποχή εκείνη ήμουν το παιδί-αφίσα για την ηθική αποσύνθεση, ξέρετε. Οπότε, ναι, έχω πολλά που χρήζουν συγχώρησης…λόγω άγνοιας… τότε νόμιζα πως έκανα το σωστό. Ήμουν απόλυτα σύμφωνος πως κάθε αγόρι μπορούσε να κοιμάται με το κάθε κορίτσι και να πίνει όσο μπορεί. Αυτό δεν το πιστεύω τώρα. Δεν το πιστεύω, διότι βλέπω πόσο καταστροφικό είναι.»

Ο Κούπερ πιστεύει πως σε όλο τον κόσμο παρατηρείται σήμερα μια πνευματική αφύπνιση.

«Είναι προφανές πως η ανθρωπότητα διψάει για απαντήσεις που να προκύπτουν απευθείας από την συνεδητοποίηση» είπε. «Πρόκειται για το πιο υγιές πράγμα που έχω δει, εδώ και πολύ καιρό, διότι υπάρχει κάτι καλύτερο, και πρέπει ο καθένας να το βρει με τον τρόπο του. Οι άνθρωποι δεν νοιώθουν ολοκληρωμένοι με το πόσα αυτοκίνητα τους ανήκουν, ή πόσο μεγάλο είναι το χρηματιστηριακό χαρτοφυλάκιό τους. Μέχρι και οι εξαρτημένοι λένε ‘Όσα ναρκωτικά και αν παίρνω, δεν νοιώθω ολοκληρωμένος’. Υπάρχει γύρω μας μια πνευματική πείνα. Όλοι το αισθάνονται. Αν δεν το αισθάνεστε τώρα, θα το αισθανθείτε κάποια στιγμή. Πιστέψτε με. Θα το αισθανθείτε.»

2. ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ του στο BBC Radio-2, Σεπτ. 2007

Ερ. Λοιπόν, ξαναβρήκες την σύνδεσή σου με την πνευματική πλευρά των πραγμάτων – ή μήπως χρησιμοποίησες τον όρο «ανωτέρα δύναμη» – μέσα από την βοήθεια που έλαβες;

Απ. …και στο να γίνω Χριστιανός; Σίγουρα δεν πρόκειται να το αρνηθώ αυτό. Μπορεί να είμαι ένας… και δεν είμαι αυτό που λένε σαρκικός Χριστιανός… δηλαδή, πιστεύω εντελώς την κάθε λέξη της Αγίας Γραφής. Αλλά έτσι όπως την ξέρω εγώ, δεν σημαίνει πως πρέπει να ζω μέσα σε ένα καβούκι κάπου… Νομίζω πως αυτό σημαίνει πως ο τρόπος ζωής μου είναι κατά κάποιον τρόπο αυτό που πιστεύω – δηλαδή, ξέρεις, δεν πάω στα στριπτιζάδικα. Ζω με την σύζυγό μου, το λεξιλόγιο μου μπορεί να είναι διαφορετικά από τους άλλους αστέρες του ροκ, αλλά αυτό σίγουρα δεν έχει αλλάξει την αίσθηση του χιούμορ που έχω – δεν έχει αλλάξει την απόδοσή μου στο ροκ… έχει αλλάξει την άποψή μου, την άποψή μου στο επίπεδο πώς θεωρώ τον κόσμο ότι δεν είναι εντελώς σπίτι μου πια – ξέρεις, για να τον παρατηρώ περισσότερο και να τον σατιρίζω περισσότερο… Ξέρεις, όλα τα τραγούδια μου είναι ή κυνικά, ή σατιρικά ή κάτι άλλο, πάντως μέσα τους πάντα υπάρχει ένα μήνυμα, και δεν κρίνω τους ανθρώπους. Κοιτάω τους ανθρώπους, και σκέφτομαι «α, για φαντάσου»…. Αν με ρωτήσουν, τους λέω «κοιτάξτε, μπορώ να δώσω μια βοήθεια εδώ, αλλά δεν πρόκειται να πηδήξω μέσα στη ζωή σας και να επιδιώξω να σας βαράω στο κεφάλι με την Αγία Γραφή.» Αν με ρωτήσετε, θα σας πω τι πιστεύω… καταλαβαίνετε… οπότε, είμαι σαν ένα έργο που βρίσκεται σε εξέλιξη… αλλά δεν νομίζω πως… δεν είναι γραμμένο πουθενά μέσα στην Γραφή ότι δεν μπορώ να παίξω τον Μάκβεθ… δεν λέει πουθενά στην Γραφή ότι δεν μπορώ να παίζω ροκ-εντ-ρολ…

Ερ. …και δεν νοιώθεις ντροπή μιλώντας για αυτά…

Απ. Όχι.. όχι… έχουν υπάρξει φορές όπου οι άνθρωποι σκέφτονται «ναι, ίσως να το πιστεύω, αλλά δεν πρόκειται να πω στον κόσμο ότι το πιστεύω, επειδή – ξέρεις – θα χαλάσει το ίματζ μου. Υπ’ όψιν, πως αν έρχεσαι να δεις την παράσταση, και αυτό που κάνω χαλάει το ίματζ… Εγώ πάντα πίστευα πως το καλύτερο στοιχείο του Άλις είναι η εξυπνάδα του. Ο Άλις ποτέ δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει την λέξη «γαμ…», ποτέ δεν υπήρχε υβρεολόγιο στην δική μου παράσταση – ποτέ! Ο Άλις ποτέ δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει την γύμνια, ο Αλις δεν χρειάστηκε ποτέ να γίνει «μπλε» (σημ:. από το κρύο, λόγω γύμνιας). Η παράστασή μου ήταν πάντα μια θεατρική παράσταση βαριετέ. Ήταν ανέκαθεν μια πολύ σκοτεινή και κωμική βαριετέ.

Ερ. Δεν σου έχει λείψει ποτέ το αλκοόλ; [Σημ. ΟΟΔΕ: ήταν Αλκοολικός] Ξέρεις, το να βγαίνεις έξω και να περάσεις μια βραδιά πίνοντας;

Απ. Δεν περνάει καθόλου από το μυαλό μου… Είναι παράξενο, αλλά όταν βγήκα από το νοσοκομείο, το πρώτο πράγμα που μου είπαν ήταν «εδώ είναι η ομάδα Ανώνυμων Αλκοολικών, ο ψυχαναλυτής σου επίσης… αλλά όλα αυτά δεν έχουν φύγει. Πίστεψέ με, μπορεί να νοιώθεις καλά τώρα, αλλά – έχε μου εμπιστοσύνη – οι επιθυμίες σου θα επανέλθουν.»

Και όμως, ποτέ δεν επανήλθαν. Ποτέ. Η επιθυμία (του αλκοόλ) ποτέ δεν επανήλθε. Μέχρι και οι γιατροί μου τηλεφώνησαν μετά από 6 μήνες, ρωτώντας «Πόσες φορές υποτροπίασες;»

«Καμμία»

«Καμμία;» με ρώτησε

«Καμία» του είπα. «Το αλκοόλ έφυγε»

Και δεν έγινε με θεραπεία. Έγινε επούλωση. Ειλικρινά πιστεύω πως ήταν θαύμα, διότι, ένας γιατρός θα σου πει πως – αν είσαι αλκοολικός – είναι σαν να έχεις φυματίωση: βγάζεις μια ακτινογραφία, και να το, μπροστά στα μάτια σου. Δεν φεύγει την επόμενη μέρα. Βγήκα από το νοσοκομείο. Τώρα μου βάζεις πενήντα ποτά μπροστά μου, κάτω από συνθήκες υψηλής έντασης, και ειλικρινά δεν πρόκειται να πιώ ούτε γουλιά από αυτά. Τώρα, αν με γνωρίζεις καλά, θα γνωρίζεις πως δεν έχω καθόλου θέληση… ποτέ δεν κατάφερνα να κάνω δίαιτα. Αν κάπνιζα, θα κάπνιζα οκτώ πακέτα την ημέρα. Μου αρέσει η τηλεόραση, έχω 27 τηλεοράσεις μέσα στο σπίτι. Πίνω 20 Κόκα-Κόλα λάϊτ την ημέρα… Είμαι εντελώς εθισμένο άτομο. Οπότε, δεν έχει τίποτε να κάνει με το να έχω αποφασίσει – έτσι ξαφνικά – «α, δεν πρόκειται εγώ να ξαναπιώ ποτέ». Έγινε θαύμα. Μέχρι και οι γιατροί είπαν «δεν ξέρω καν πώς να το εξηγήσω αυτό το φαινόμενο»… αλλά εγώ πιστεύω πως απλώς μου αφαιρέθηκε (ο αλκοολισμός)…. Ήταν ένα θαύμα…. Και δεν ήμουν Χριστιανός όταν έφυγε το αλκοόλ. Ήταν ένα δώρο. Διότι, πίστεψέ με, θα είχα ξανακυλήσει είκοσι φορές…

Ερ. Λοιπόν, ποιόν έχεις να ευχαριστείς για το θαύμα που λες; Ο Θεός ήταν;

Απ. Τον Θεό ευχαριστώ, χωρίς αμφιβολία! Εδώ που τα λέμε, αφού μπόρεσε να χωρίσει την Ερυθρά Θάλασσα και να δημιουργήσει το Σύμπαν, εννοείται πως μπορεί να αφαιρέσει τον αλκοολισμό από κάποιον! Αυτό είναι μικρό πράγμα, ελάχιστο…

Μετάφραση: Κ. Ν.

vatopaidi.

Sir Edmund Lyons “Μια πραγματικά ανεξάρτητη Ελλάδα είναι παραλογισμός…”

Το 1841 ο Βρετανός πρεσβευτής στην Ελλάδα sir Edmund Lyons δηλώνει: «Μια πραγματικά ανεξάρτητη Ελλάδα είναι παραλογισμός. Η Ελλάδα μπορεί να γίνει είτε Ρωσική είτε Αγγλική. Και αφού δεν πρέπει να γίνει ρωσική είναι ανάγκη να γίνει Αγγλική».

Η ενδόμυχη επιθυμία των δανειστών μας, για την χώρα μας, ήταν να κυριαρχείται από ένα ιδιότυπο ημι-αποικιακό καθεστώς.

Το 1854 οι σύμμαχοί μας, προχωρούν σε μία άνευ προηγουμένου κατοχή της χώρας,ενώ μέχρι το τέλος του Α! πολέμου, διορίζουν υπουργούς και ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις.

Το 1857 συγκροτούν μαζί με ρώσους εκπροσώπους μια επιτροπή Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου που είχε ως στόχο την εξεύρεση τρόπων για την πληρωμή των ελληνικών δόσεων του δανείου του 1832. Η επιτροπή αποφασίζει την εκχώρηση των εσόδων του ελληνικού κράτους από τα κυβερνητικά μονοπώλια, τους φόρους του καπνού, τα έσοδα φορολόγησης και τους τελωνειακούς δασμούς. Παράλληλα, καταθέτει προτάσεις και υποδείξεις για την εξυγίανση των δημοσιονομικών και τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης.

Από το 1879 ως το 1890 η χώρα δανείζεται αλόγιστα ενώ αναγκάζεται να εκχωρεί σε δάνεια το 40 με 50% των εσόδων της.

Το 1893 ο Τρικούπης αναφωνεί στη βουλή το ιστορικό « Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν».

Ο Δηλιγιάννης προσπάθησε ανεπιτυχώς να έρθει σε συμφωνία με τους ξένους ομολογιούχους των δανείων για συμβιβασμό. Το 1896 ξεσπάει εξέγερση στην Κρήτη εναντίον της Οθωμανικής διοίκησης.

Η Ελλάδα ανέτοιμη από κάθε άποψη υπέστη στρατιωτική πανωλεθρία από τον τουρκικό στρατό τον Μάιο του 1897.

Ως αποτέλεσμα της ήττας αναγκάστηκε να πληρώσει πολεμικές αποζημιώσεις 4 εκ. τουρκικών λιρών και να δεχθεί νέο Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο για το διογκωμένο εξωτερικό της χρέος. Η εθνική κυριαρχία της χώρας είχε δεχθεί ακόμη ένα ισχυρό πλήγμα.

Ο Βενιζέλος δεν επιχείρησε μια πραγματικά δίκαιη αναδιανομή του πλούτου, από το 1923 ως το 1932 τα συνεχή δάνεια από το εξωτερικό αυξάνουν το ανυπέρβλητο πια δημόσιο χρέος ενώ το ισοζύγιο πληρωμών παρά τις όποιες προσπάθειες παραμένει αρνητικό.

Η κατάρρευση του αμερικανικού χρηματιστηρίου στη Νέα Υόρκη το φθινόπωρο του 1929, είχε σοβαρές συνέπειες σε όλες τις ευρωπαϊκές οικονομίες. Αυτές έγιναν έντονες στην Ευρώπη το πρώτο εξάμηνο του 1931.

Από τις 30 Ιουνίου 1931, ο διορισμένος από την Κ.Τ.Ε. Άγγλος σύμβουλος της Τράπεζας της Ελλάδας, Η. C. Finlayson, έγραψε στο Ε.Βενιζέλο προειδοποιώντας τον, «…εξακολουθεί να υφίσταται στην Ελλάδα σοβαρή έλλειψης οικονομικής ισορροπίας και ότι, αν δε ληφθούν διορθωτικά μέτρα, είναι δυνατόν να δημιουργηθεί μια σοβαρή κατάστασης…»

Ο Βενιζέλος αποδέσμευσε παντελώς το νόμισμα από το χρυσό, η απότομη υποτίμηση θα αλλοίωνε το οικονομικό προφίλ της χώρας.

Έτσι ανακλήθηκε (με τον Ν.5322/28-9-1931) η σύνδεση με την αγγλική λίρα και την ισοτιμία του 1928 (1 λίρα=375 δραχμές) και το νόμισμα συνδέθηκε με το δολάριο (1 δολάριο=77,05 δραχμές) που ακόμα διατηρούσε τη σχέση του με το χρυσό. Ο πιεζόταν να προχωρήσει στην υποτίμηση του νομίσματος, διαφορετικά γρήγορα, θ’ αναγκαζόταν να διακόψει τις πληρωμές των χρεών προς το εξωτερικό, πράγμα που θα σήμαινε χρεοκοπία για την Ελλάδα. Tο μόνο που έμενε να κάνει, ήταν ν’ αυξήσει τους φόρους, για να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό.

Στο εσωτερικό η πολιτική κατάσταση χειροτέρευε.Ο Βενιζέλος σε συνάντηση με τους πολιτικούς αρχηγούς των κομμάτων στις 25 και 28 Μαρτίου, πρότεινε τη συγκρότηση οικουμενικής κυβέρνησης και την υποστήριξη των αιτημάτων της Ελλάδας στην Κ.Τ.Ε. στα μέσα του Απριλίου.

Οι ηγέτες της αντιπολίτευσης συμφώνησαν, εκτός από τον Παναγή Τσαλδάρη του Λαϊκού Κόμματος που διέβλεπε τάση μεταφοράς της αποτυχίας της οικονομικής πολιτικής του Βενιζέλου στα υπόλοιπα κόμματα…(πάσα ομοιότης με την σημερινή κατάσταση είναι τελείως … συμπτωματική!!!).

Οι μικρές τράπεζες είχαν σοβαρά προβλήματα και η Τ.τ.Ε. προχώρησε σε χορηγήσεις ύψους 733 εκατομμυρίων δραχμών από τα οποία τα 500 πήγαν προς τις μικρότερες τράπεζες.

Η ρευστότητα των τεσσάρων μεγάλων εμπορικών τραπεζών είχε μειωθεί από 16,8% το Δεκέμβριο του 1931 και σε 9,7% τον Απρίλιο του 1932. Οι καταθέσεις του πρώτου τριμήνου του 1932 είχαν παρουσιάσει μείωση μέχρι 11%, η κυκλοφορία του νομίσματος είχε μείωση 2,5%, ενώ το κάλυμμα του στην Τ.τ.Ε. ήταν πλέον σταθερά κάτω από το όριο του 40% που είχε θέσει η Τ.τ.Ε. όταν είχε ιδρυθεί.

Όμως, η τελική απόφαση της Κ.Τ.Ε. δεν ήταν ευνοϊκή .(σήμερα αναμένουμε την σύνοδο κορυφής της Ε.Ε της Κυριακής 23/10/2011, και το αποτέλεσμά της ).

Μετά και από αυτή την απόφαση, οι εξελίξεις για την Ελλάδα ήταν ραγδαίες. Στις 21 Απριλίου 1932, παραιτήθηκε ο υπουργός Οικονομικών, Γεώργιος Μαρής, ύστερα από διαφωνία με το Βενιζέλο.

Ο Μαρής πίστευε ότι, αν εγκατέλειπαν το χρυσό κανόνα, θα έπρεπε να κηρύξουν εκλογές, γιατί διαφορετικά θα έπρεπε τα βαριά φορολογικά μέτρα να τα χρεωθεί μόνο το κόμμα τους. Αλλά ο Βενιζέλος διαφώνησε κι έτσι ο Μαρής παραιτήθηκε.

Στις 23 Απριλίου 1932, ο νέος Υπουργός, καθηγητής Κυριάκος Βαρβαρέσσος, κήρυξε την πτώχευση και την αναστολή των πληρωμών από το ελληνικό δημόσιο, ενώ ζήτησε από τη ΔΟΕ δάνειο 200.000.000 δραχμών, αίτημα που δε βρήκε ανταπόκριση.

«Στους εσωτερικούς παράγοντες που επηρέασαν αρνητικά την ελληνική οικονομία και την οδήγησαν στην πτώχευση συγκαταλέγονται, ο υπερβολικός δανεισμός και ο ρόλος των τραπεζών στην εσωτερική αγορά. …»

Ο κ. Θάνος Κονδύλης είναι συγγραφέας του βιβλίου Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ 1928-1932, από το οποίο προέρχονται τα παραπάνω αποσπάσματα.

Στην περίπτωση της επίσημης πτώχευσης του ελληνικού κράτους το 1932 υπήρξε πράγματι προσωρινή παύση πληρωμών, αλλά η χώρα δεν γλύτωσε ούτε από τα χρέη της, ούτε από τους δανειστές της. Ακόμη και σήμερα συνεχίζει το ελληνικό κράτος να πληρώνει το διακυβερνητικό δάνειο με τις ΗΠΑ που συνάφθηκε το 1929! Κι ας έχει μεσολαβήσει επίσημο χρεοστάσιο της χώρας.

Όπως φαίνεται, αυτή η κατάρα του υπερβολικού δανεισμού της χώρας, ως πολιτική πρακτική των εκάστοτε κυβερνώντων εδώ και αρκετά χρόνια, ως συνήθεια, επιβεβαιώνει το λαϊκό ρητό « πρώτα βγαίνει η ψυχή και ύστερα το χούγι».

Όσο περισσότερο κρατήσει η επιθανάτια αγωνία, τόσο περισσότερο κερδίζουν από τα αυξημένα spread-επιτόκια, από τις επισφάλειες των ελληνικών ομολόγων, από τα κάθε είδους παράγωγα χρέους, από τα πιθανά swap και τις συμφωνίες πάνω και κάτω από το τραπέζι προκειμένου η χώρα να συνεχίσει να δανείζεται για να συνεχίσει απρόσκοπτα την εξυπηρέτηση των χρεών της.

Το ιδεώδες για τις αγορές θα ήταν να συνεχιστεί στο διηνεκές αυτή η κατάσταση. Αυτό θέλουν να εγγυηθεί η κηδεμονία της χώρας από το ΕΕ και το ΔΝΤ. Επιζητούν δηλαδή μια ελεγχόμενη πτώχευση σαν αυτή που επέβαλε το ΔΝΤ στην Ουρουγουάη το 2003, η οποία την μετέτρεψε σε μια από τις φτωχότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής, χωρίς να την γλυτώσει από το χρέος της.

Με την σύνοδο κορυφής της 25ης Μαρτίου 2010, οι ηγέτες της ευρωζώνης σύστησαν επίσημα την Ελλάδα στο ΔΝΤ.

«Ελπίζουμε ότι αυτό θα καθησυχάσει όλους τους κατόχους των Ελληνικών ομολόγων ότι η ευρωζώνη δεν θα αφήσει την Ελλάδα να αποτύχει», όπως είπε ο Χέρμαν Βαν Ρομπέι μετά τη Σύνοδο Κορυφής.

Δυστυχώς η χώρα βαδίζει, όπως έχει προκαθοριστεί από τις αγορές, τους κερδοσκόπους, και επίσημους τοκογλύφους, από το κακό στο χειρότερο. Κάθε επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης αποφέρει κέρδη,δις ευρώ, σε διεθνείς θεσμικούς και μη επενδυτές. Γιατί έχουν επενδύσει στον αργό θάνατό της χώρας και στην σύγχρονη προστασία τους από το τοξικό Ελληνικό χρέος.

«Η πρώτη διαταγή των νόμων των είναι, να νομίζουν τους λόγους του τυράννου ως νόμους απαράβατους», έγραφε για τα καθεστώτα της τυραννίας ο Ανώνυμος Έλληνας».

Ωστόσο, δεν υπάρχουν «νόμοι απαράβατοι». Ιδίως όταν η αναζήτηση μιας εναλλακτικής προοπτικής αποτελεί ζήτημα ζωής ή θανάτου για τη χώρα και το λαό της.

Το μόνο που μπορεί να κάνουν οι αγορές απέναντι σε μια αποφασισμένη χώρα και σε έναν αποφασισμένο λαό, είναι να μηδενίσουν την πιστοληπτική του ικανότητα.

Όμως αυτό δεν αποτελεί ουσιαστικό πρόβλημα. Κι αυτό γιατί η συμμετοχή των κρατικών ελλειμμάτων στο δημόσιο δανεισμό κινείται λίγο πάνω από το 3%. Αυτό σημαίνει ότι, αν απαλλαγεί η χώρα από την εξυπηρέτηση των δανείων, οι πραγματικές δανειακές ανάγκες, ακόμη και με τα σημερινά δεδομένα, είναι ασήμαντες.

Όμως εν αναμονή της απόφασης της συνόδου Κορυφής της 23/10/2011, πρέπει οι πολιτικοί μας να γνωρίζουν ότι ένα κράτος δεν είναι μια επιχείρηση για να την κλείσεις όποτε θέλεις.

Ας διαβάσουν και λίγο την Ιστορία αυτού του Έθνους, έχει αρκετά να τους διδάξει.

vatopaidi.

Χρονία ἀσθένεια

Σαράντος Καργάκος

Δέν νομίζω ὅτι χρειάζονται ἰδιότητες Κάλχαντος ἤ Τειρεσία γιά νά ἀποδείξει ἤ νά δείξει κανείς ὅτι καί κατ᾽ αὐτήν τήν περίοδο, παρά τά λαμβανόμενα μέτρα –ἴσως καί ἐξ αιτίας τους– ἡ Ἑλλάς θά κινηθεῖ inter flentium et doloris (= μεταξύ θλίψεων καί ὀδύνης).

Ὑπό σωστή διακυβέρνηση καί μέ πολίτες σώφρονες, ἡ Ἑλλάς θά ἔπρεπε νά ἦταν σύμβολο εὐπρεποῦς εὐημερίας, γαλήνης καί ἠρεμίας, ὅπως ἡ beata (= εὐδαίμων) Ἑλβετία. Δυστυχῶς, ὅπως τό ἔχουμε γράψει συχνῶς, ἡ χώρα μας ἐδῶ καί δεκαετίες παραδέρνει σάν τό «Μεθυσμένο Καράβι» τοῦ Ρεμπώ, ἐπειδή ἔχει μπεῖ στό χῶρο τῆς ἐξωπραγματικότητας. Κινεῖται σέ μή πραγματική διάσταση, ἔξω ἀπό τίς δυνατότητές της, τίς συγκυρίες καί τίς εὐκαιρίες...

Ὁ λαός μας ἀφιονισμένος ἀπό τίς ὑποσχέσεις τῶν πολιτικῶν καί τήν εἰκονική πραγματικότητα τῆς τηλοψίας καί τῶν ἐντύπων πού τοῦ «πουλᾶνε ὄνειρο», ἄκουγε τά πολιτικά μυθεύματα καί κουνοῦσε αὐτάρεσκα τό κεφάλι του σάν τό πλαστικό σκυλί πού μερικοί τοποθετοῦν σάν «μασκώτ» στό πίσω μέρος τοῦ αὐτοκινήτου τους. Μέ ἄλλα λόγια, ἐπί ἔτη ὁ Ἕλλην ἐβλάκευε.

Ἦταν τόσο τό μέγεθος τῆς ἀνοησίας, τῆς ἀσυναρτησίας καί παρεῖχε τόσο θέαμα οἰκτρό πού μποροῦσε νά ξαναδώσει τήν ὅρασή του σ᾽ ἕναν τυφλό. Ἄν καί γιά νά δεῖς τό σκοτάδι, δέν χρειάζεται νά βλέπεις. Στή χώρα πού κανονικά θά ἔπρεπε νά εἶναι βασίλισσα τῆς ὀμορφιᾶς, βιώνουμε ἐπί δεκαετίες τώρα τή δικτατορία τῆς ἀσχήμιας, τή δικτατορία τῆς βλαστήμιας, τῆς χυδαιολογίας, τῆς χυδαιοπραξίας, τῆς αἰσχρογραφίας καί τῆς ἀνόητης μαγκιᾶς. Ὁ «μάγκας Ἕλληνας» εἶναι τό πιό ἠλίθιο προϊόν τῆς Εὐρώπης.

Ὁ Ρωμαίος Αὖλος Γέλιος, μαγεμένος ἀπό τόν ἔναστρο οὐρανό μας, ἔγραψε τό «Nοctes Atticae» (= Ἀττικές νύχτες), κι ἐμεῖς οἱ γελοῖοι κατορθώσαμε ἀκόμη καί τά ὑπέροχα δειλινά νά τά κάνουμε θλιβερά σάν τήν ἐλεημοσύνη. Ἔγραφε στά τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος ὁ πικρόγλωσσος Ἐμμ. Ροΐδης ὅτι τό μόνο πού δέν κατόρθωσαν νά χαλάσουν οἱ Ἕλληνες πολιτικοί, εἶναι τά ὡραῖα ἡλιοβασιλέματα. Μέ τή δική μας συμβολή χάλασαν κι αὐτά κι ἔγιναν –κατά τό ἄσμα– ὡραῖες ἀναμνήσεις.

Ὅταν θέλω νά μελαγχολήσω ἐντονότερα, σταματῶ τήν ἀνάγνωση τοῦ Σοπενάουερ καί παρακολουθῶ δηλώσεις ἤ διακηρύξεις τοῦ πρωθυπουργοῦ ἤ ὑψηλόβαθμων στελεχῶν του στήν τηλοψία. Θαρρῶ ὅτι τό μυαλό τους πετᾶ ἀπό σκέψη σέ σκέψη σάν πεταλούδα ἀπό λουλούδι σέ λουλούδι, ἀνίκανο νά κατασταλάξει σέ μιά ἀπόφαση. Κι ὅσες φορές λαμβάνεται μία ἀπόφαση, σπανίως εἶναι ἡ καλύτερη. Κατάρα τό ᾽χουμε νά καταλήξουμε σέ κάτι καλό. Τό κακό ἔγινε ριζικό μας. Κισμέτ. Γι᾽ αὐτό καί κάθε λίγο γίνεται «τό κιαμέτι τό μεγάλο».

Αὐτή ἡ τῶν κακῶν ἐπιλογή εἶναι ἡ χρονία νόσος μας. Ἀερολογοῦμε καί ἀεροκοπανᾶμε. Ἀέρας κοπανιστός εἶναι τό ἐθνικό μας προϊόν. Κι αὐτό δέν εἶναι διόλου παράδοξο. Ἀρκεῖ νά ἀναλογισθεῖ κανείς πόσοι καί τί λογῆς φωστῆρες διαχειρίσθηκαν τά οἰκονομικά, τά ἐκπαιδευτικά καί τά λοιπά ζητήματά μας, ὅπως ἡ δημόσια τάξη, ἀπό τήν μεταπολίτευση κι ἐντεῦθεν. Μισθοφόροι κατά τό μεγαλύτερο μέρος μέ ὄγκο σπουδῶν ἀλλά χωρίς κοινό νοῦ, χωρίς τή σοφία τῆς ἁπλῆς λογικῆς. Ἀποτυχημένοι διανοούμενοι καί φιλόδοξοι τεχνοκράτες πού εἶχαν προσόντα ἀκριδῶν: νά πέφτουν στήν ἔρμη πατρίδα μας καί νά τήν κάνουν ρημαδιό.

Ἡ χώρα μας αὐτή τή στιγμή εἶναι ἕνα ἀσθμαῖνον ράκος. Σέ μιά ἐποχή πού οἱ ἀντιθέσεις τῶν κρατῶν ἔχουν ἐξελιχθεῖ σέ μάχη ἐγκεφάλων, ἡ ἐφαρμοζόμενη στή χώρα μας οἰκονομική πολιτική εἶναι ἀνεγκέφαλη καί ξεπερασμένη ὅσο τό τόξο, συγκρινόμενο μέ μιά σύγχρονη βλητική μηχανή. Ἡ διεθνής οἰκονομία –καλῶς ἐξεταζόμενη– εἶναι μιά παρτίδα σκακιοῦ. Ἐμεῖς ἐκπαιδευόμαστε στό... τάβλι! Εἶναι κι αὐτό σύμπτωμα τῆς χρονίας νόσου μας.

Συντηροῦμε ὡς λαός τόν μύθο τῆς δημοκρατίας, πού γιά μερικούς ἔγινε κλεφτοκρατία καί γιά ἄλλους ἀλητοκρατία, καί φοβόμαστε τό μόνο ὑγιές πολίτευμα πού εἶναι ἡ ΑΛΗΘΟΚΡΑΤΙΑ. Ξορκίσαμε τήν ἀλήθεια ἀπό τή ζωή μας. Χορτάσαμε ψέματα. Μοιραῖα τά λάθη ἦταν τό καθημερινό ψωμίμας. Στά χάλια πού φθάσαμε, προσπαθοῦμε νά κρυφτοῦμε πίσω ἀπό τόν ἴσκιο μας. Φοβᾶμαι, ὅμως, ὅτι φθάσαμε στό λυκόφως τῆς ἱστορίας. Βρισκόμαστε ἐδῶ καί χρόνια στό τέλος τῆς ἱστορίας, ὅπου δέν ὑπάρχει πιά χῶρος γιά ἀφυπνισμένες συνειδήσεις. Ὡς λαός –παρά τή θορυβομανία μας– μοιάζουμε μέ ταριχευμένο δικαστικό κλητήρα. Τό μέλλον –ἄν τό σκεφθεῖ κανείς καλά– εἶναι σάν τό κοστούμι. Κι αὐτό τό κοστούμι τό ἐμπιστευτήκαμε σέ ἀρχάριους κατασκευαστές τσουβαλιῶν. Ἔτσι τό ἐθνικό μας ἔνδυμα μοιάζει μέ σάβανο δυστυχίας. Λυπᾶμαι πού πικρολογῶ, ἀλλά χρόνια ζῶ σ᾽ ἕνα ἀγωνιῶδες σταυρόλεξο. Καί τώρα νοιώθω πώς ἔχουμε μπεῖ σέ μιά διακεκαυμένη ζώνη· καί ὅτι ἡ ἐφαρμοζόμενη πολιτική μοιάζει σάν ν᾽ ἀδειάζει κανείς ἕναν τενεκέ βενζίνη πάνω σέ μιά ἀναμμένη σόμπα. Γι᾽ αὐτό ἡ γραφή μου μοιάζει μέ κραυγή ὀδύνης. Εἶναι ἡ δική μου χρονία ἀσθένεια.

thriskeftika

Οι ξένοι υπερασπίζονται τη Μακεδονία και οι "Έλληνες" πολιτικοί την ξεπουλάνε!

Η Μακεδονία είναι ένα ελληνόφωνο βασίλειο στη Βόρεια Ελλάδα, με κατοίκους που έχουν ελληνικά ονόματα και λατρεύουν Έλληνες θεούς. Αυτοί που ζουν στα Σκόπια και λένε ότι εκείνη είναι η Μακεδονία, η πατρίδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, είναι αμαθείς και εξοργιστικοί. Είναι σαν να πει κάποιος ότι το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης έχει τις ρίζες του στη Λευκορωσία και ότι η Οξφόρδη είναι το Μινσκ.

Λέων Φοξ, καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης

Αγιορείτικη αυτοκριτική...

-...Πάντως, να σου πω και κάτι ακόμα. Έχω νοσταλγία. Νοσταλγώ το Όρος που γνώρισα πριν τριάντα και... χρόνια. Κάθε βράδυ που ανάβω το καντηλάκι μου, παρακαλώ την Παναγία μας να βάλει το χέρι της . Το Όρος έχει αλλάξει.

- Δηλαδή, τί άλλαξε; Οι λόφοι και τα δένδρα; Τα πουρνάρια και οι πέτρες;

- Έλα τώρα, μη κάνεις πώς δεν καταλαβαίνεις. Ό τόπος είναι άγιος, εμείς δεν ζούμε άγια.

- Συγχώρα με, αλλά διαφωνώ. Εμένα φτύσε με. Γνωρίζω όμως, αλλά και ακούω για πατέρες που αγωνίζονται φιλότιμα, που εγώ προ­σωπικά υποκλίνομαι. Τώρα, τι εννοείς άλλαξε, δεν καταλαβαίνω. Πάντοτε υπήρχαν καλόγεροι εκτός των όρων της καλογερικής ζωής. Αυτό κατά βάθος κανείς δεν μπορεί να το ελέγξει.

- Πάς να μου τα εξωραΐσεις. Έτσι όπως τα λες, και είναι και δεν είναι. Δεν λέω για τους πατέρες που αγωνίζονται φιλότιμα. Λέω για τον γενικό τρόπο ζωής. Πρέπει να το ομολογήσουμε, ζούμε πιο άνετα και η κοσμική ζωή δεν είναι ένα όνειρο μακρυνό, αλλά είναι μεσ' τα πόδια μας.

- Δεν μου λες, εσύ νομίζεις ότι το Όρος είναι μέσα σε μία γυάλα απομονωμένο, αποστειρωμένο και το αναφέρουμε σαν τα παραμύθια της γιαγιάς μας, «...τον παλιό καλό καιρό...», με όλα τα άλλα ονειροβατήματα; Ξυπνά, καϋμένε! Δες την ιστορία. Πάντα το Όρος είχε μία σχέση με τον κόσμο. Πάντα, η κάθε εποχή έδινε μία μορφή ζωής στο Όρος. Για παράδειγμα, παλαιότερα μερικοί κυνηγούσαν μέσα στο δάσος αγριογούρουνα, κάνοντας μάλιστα πολύωρη αγρυπνία, καιροφυλακτώντας. Σήμερα, κυνηγούν αλλά θηράματα μέσα στα δάση του διαδικτύου, πάλι με πολύωρες αγρυπνίες. Τι άλλαξε λοι­πόν;

- Πάψε να τα γελοιοποιείς. Όλο εξυπνάδες είσαι. Ρίξε τώρα, κανένα ξύλο στο τζάκι, γιατί πάγωσα.

- Εγώ κρύωσα, με αυτά που λες. Που ζεις καϋμένε;

- Νοσταλγώ. Μπορεί παλαιότερα η ζωή να ήταν πιο κουραστική με την έλλειψη των διευκολύνσεων, αλλά είχε μία χάρη. Μπορεί οι πατέρες να μάλωναν καμιά φορά μεταξύ τους για μικροζητήματα, αλλά το «ευλόγησον», ακουγόταν συνέχεια και ήταν με την καρδιά τους, όχι παγωμένο καί ειρωνικό, όπως το ακούω τελευταία.

- Μου θυμίζεις κάτι παππούδες, που έχουν ξεπεράσει την ημερομηνία λήξεως, που ό,τι δουν στους νέους το θεωρούν άχρηστο καί στρα­βό. Γι' αυτούς ό,τι παλαιό είναι και τέλειο.

- Δεν μιλάω για τελειότητες. Μιλάω για τον τρόπο που αγωνιζόμα­στε. Για τον τρόπο που διοικούμαστε. Για τον τρόπο που επικοι­νωνούμε με τον κόσμο. Για τον τρόπο που επικοινωνούμε μεταξύ μας. Για τον...

- Μια στιγμή, γιατί μου τα λες μαζεμένα. Δεν μπορώ να τα βάλω όλα σε ένα τσουβάλι. Όλα κάτω από έναν παρονομαστή. Ένα-ένα για να μπορούμε να συνεννοηθούμε. Είπες για τον τρόπο που αγωνιζό­μαστε. Γιατί δεν γίνονται τώρα ακολουθίες και αγρυπνίες; Σταμάτησε η προσευχή; Άδειασαν οι εκκλησίες και τα μοναστήρια; Δεν καταλαβαίνω τί θες να πεις. Αν εννοείς για τον εσωτερικό αγώνα του καθενός, όποιος έχει φιλότιμο και ακολουθεί τους αγίους πατέ­ρες, θα πάρει και την ανάλογη δωρεά του κόπου του από τον άγιο Θεό. Το μόνο που μπορώ να πω, είναι ότι έχει μειωθεί η ησυχαστική ζωή.

- Δηλαδή, μόνο η ακολουθία είναι ο αγώνας μας; Προσευχηθήκαμε, τελειώσαμε και όλα είναι εντάξει; Παλιότερα υπήρχε μια ατμό­σφαιρα ευλάβειας, ένα κλίμα γενικά ασκητικό, περισσότερος κόπος. Ξεκινούσε από το καλντερίμι με τις πέτρες και κάλυπτε όλη την καθημερινότητα του καλόγερου. Τα πάντα ήθελαν κόπο. Η σόμπα, η λάμπα, το ρούχο, τα ξύλα για το φαγητό και όλα τα αλλα.

- Συγχώρα με, αλλά όταν κατεβαίνω στην Δάφνη με το αυτοκίνητο, μου βγαίνουν τα σκώτια από τις λακκούβες. Αυτό δεν είναι κόπος;

- Με εσένα, δεν μπορώ να μιλήσω σοβαρά.

- Ευλόγησον. Πάμε παρακάτω. Λες για τον τρόπο που διοικούμαστε. Τι εννοείς; Χάθηκαν, η Κοινότητα και οι συνάξεις των μονών; Πάνε όλοι οι πατέρες που ανέλαβαν τη διοίκηση του ιερού τόπου; Άλλα, πριν μου απαντήσεις, να βάλουμε να πιούμε ένα ζεστό, για­τί θα κρυώσω με αυτά που θα ακούσω.




- Δηλαδή, η διαπίστωση ότι άλλαξαν οι ευαισθησίες και τα θέματα των διοικούντων, είναι κρυάδα για σένα; Παλαιότερα, στα χρόνια μου, το Όρος είχε φωνή, ισχυρή μάλιστα. Όταν άρχισαν οι πρώτες αλλοιώσεις στην παιδεία, έβγαλε κείμενο τρανταχτό. Όταν κάποι­ος ανόητος έβγαλε μία ταινία βλάσφημη για τον Χριστό μας, η Ιερά Κοινότητα και ο Πρώτος, με εκατό καλογήρους, βγήκαν σύσσωμοι στη Θεσσαλονίκη για να διαμαρτυρηθούν. Άφησε, τις ευαισθησίες για την πίστη, που καιροφυλακτούσαν να μην προσβληθεί. Τί να πρωτοθυμηθώ; Τώρα γίνονται χειρότερα, καί εμείς πανηγυρίζουμε στο ναό της «κοιμήσεως».

- Δεν κατάλαβες φαίνεται, αυτό που είπα ενωρίτερα. Το Άγιον Όρος δεν είναι μία κοινωνία αποκομμένη, κάπου μεταξύ ουρανού καί γης. Ή κάθε εποχή δίνει μία μορφή ζωής στο Όρος. Μάλιστα, με τα μέσα καί τίς συγκοινωνίες που έχουμε τώρα, ζει τη συγκεκριμμένη, τη δική μας εποχή. Παλαιότερα, ο έξω κόσμος ήταν κατά βάση αγροτικός. Είχε ευλάβεια. Ήταν δεμένος με την γη της πατρίδος. Σήμερα ο κόσμος είναι αστικός καί πολυπολιτισμικός. Αδιάφορος, τεχνοκρατικός. Βλέπει το χώμα σαν αξιοθέατο. Βλέπει ένα ζώο του δάσους και ψάχνει να δει από που μπαίνει η μπαταρία του. Σου είπα, προσγειώσου. Έξω, όλα τα μετράμε με το ευρώ. Αυτό το φρόνημα το κεφαλαιοκρατικό, έρχεται πότε-πότε να ξεκουραστεί εδώ. Έρχεται να προσκυνήσει, μήπως και εξαγιαστεί. Γι' αυτό όλες σχεδόν οι επίσημες συζητήσεις, είναι οικονομικές.

- Δηλαδή, με άλλα λόγια, να αφήσουμε τους εξέχοντες κοσμικούς να μας κάνουν κουμάντο στον τόπο μας; Αυτό θες να πεις;

- Δεν λέω, τι πρέπει να γίνεται. Λέω, τι γίνεται. Εξάλλου, ούτε πρόκειται ποτέ να σε ρωτήσουν, όποτε δεν έχει νόημα η συζήτηση μας. Ανώφελος κόπος.

- Ναί, αλλά νοσταλγώ καί πονώ. Στον διοικητικό τομέα είμαι απο­γοητευμένος. Σέ ρωτώ, το καλό τού τόπου είναι το οικονομικό, ή το πνευματικό; Όλοι γνωρίζουμε ότι πολλές φορές αυτά είναι αντίθε­τα.

- Δεν μου λες, εσύ που είσαι παλαιός. Δεν γνωρίζεις, ότι δεν υπάρχει θεσμική εξουσία, ή οποιαδήποτε, είτε πολιτική, ή οικονομική, ή κοινωνική, ή θρησκευτική, που να μη βάζει την ουρίτσα του ο έξω από εδώ; Έ! λοιπόν μην πετάς στα σύννεφα.

- Παλαιά, δεν ήταν έτσι. Ερχόμασταν με δέος στίς Καρυές. Έμπαι­νες στο Πρωτάτο καί έλειωνες από την ιστορία του. Έβλεπες τον Πανσέληνο, τον Θεοφάνη, τα αναλόγια, τα στασίδια και πέταγε ψηλά η καρδιά σου. Όλοι οι άγιοι που πέρασαν από εκεί, έρχον­ταν μπροστά σου, σαν σε ένα συλλείτουργο. Τώρα, τί να δεις; Σίδερα μέσα, λαμαρίνες απ' έξω. Μία κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Ένας ασθενής, που σβήνει, στο κρεβάτι των «ειδικών» χειρουρ­γών. Άσε με, γιατί με πιάνουν τα δάκρυα όταν τα θυμάμαι.

- Άλλαξε θέμα, τώρα. Περνάει η ώρα. Κάτι έλεγες για το πώς επικοι­νωνούμε με τον κόσμο. Μην μιλάς γι' αυτό, γιατί τον κόσμο τον έχεις στην τσέπη σου. Είναι μαζεμένος ολόκληρος μέσα στο κινητό σου. Μήπως διαφωνείς;

- Έφθασε να γίνει αναγκαίο κακό.

- Άμα είναι κακό, πέταξε το. Η απλωταριά είναι αριστερά. Μη μου λες λόγια μόνο. Ούτε τη συχνή επαφή με τον κόσμο την έφεραν οι νεώτεροι. Στο καράβι όλο ασπρογένηδες βλέπω.

- Παλαιά, για να βγεις από το Όρος, ήταν μία ολόκληρη ιστορία. Χαρτιά, άδειες, οδοιπορίες, πολύωρα ταξίδια. Ήταν μεγάλη από­φαση να κάνεις μία έξοδο.

- Είτε τώρα, είτε παλαιά, το ταξίδι για τα πνευματικά μας, είναι ξύδι. Εγώ αυτό ξέρω.

- Ό άγιος Αθανάσιος, προκειμένου να μη γίνονται ταξίδια, προτι­μούσε να έχει το Όρος όλα τα χρήσιμα και αναγκαία για τη ζωή του καλόγερου.

- Άμα, μπει ο λογισμός για έξοδο, και του πουλιού το γάλα να έχει, ο καλόγηρος θα βγει.

- Σταμάτα πια, την ειρωνεία. Άσπρο λέω, μαύρο θα πεις. Μαύρο λέω, άσπρο θα πεις. Βάλε επιτέλους έναν καλό λογισμό.

- Ξέρω, τι λέω εγώ. Αλλά δεν είναι η ώρα για να μαλώσουμε. Φεύγω, γιατί νύχτωσε... Ευλόγησον.

μοναχός Παΐσιος Καρεώτης

Ο δίκαιος ανταμείβεται και σ’ ετούτη την ζωή

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Έχω δει ψυχές που αδικήθηκαν, αλλά υπέμειναν την αδικία με καλούς λογισμούς και τους έλουσε η Χάρις σ’ αυτήν την ζωή. Πριν από πολλά χρόνια με είχε επισκεφθή ένας ευλαβής Χριστιανός, απλός και καλοκάγαθος, και με παρακάλεσε να ευχηθώ να φωτίση ο Χριστός τα παιδιά του, όταν ενηλικιωθούν, να μην γογγύσουν κατά των συγγενών για την μεγάλη αδικία που τους είχαν κάνει, και μου διηγήθηκε την υπόθεση. Όπως είδα, ο άνθρωπος αυτός ήταν πραγματικά άνθρωπος του Θεού. Ήταν ο μεγαλύτερος αδερφός από πέντε παιδιά της οικογενείας του και μετά τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα τους συμπαραστάθηκε σαν καλός πατέρας στα αδέρφια. Εργάσθηκε σκληρά, απέκτησε και άλλη περιουσία, κτήματα κ.λπ. και αποκατέστησε τις δυό αδερφές τους. Παντρεύτηκαν και τα μικρότερα αδέρφια του, πήραν όλα τα καλά κτήματα, ελαιώνες κ.λπ. Και σ’ αυτόν άφησαν τα άχρηστα, τα άγονα, κάτι αμμουδιές. Στο τέλος παντρεύτηκε και αυτός και απέκτησε τρία παιδάκια. Ήταν ηλικιωμένος φυσικά και σκεφτόταν τα παιδιά του, όταν μεγαλώσουν, μήπως καταλάβουν την αδικία και γογγύσουν. Μου έλεγε: “Εγώ δεν στενοχωριέμαι για την αδικία, γιατί διαβάζω το Ψαλτήρι. Ένα Κάθισμα το απόγευμα και δυό Καθίσματα πριν ξημερώση. Σχεδόν το έμαθα απ’ έξω το Ψαλτήρι. Κανένας Ψαλμός δεν λέει ότι οι άδικοι έκαναν προκοπή. Ενώ τους δικαίους τους σκέφτεται ο Θεός. Εγώ, Πάτερ μου, δεν λυπάμαι τα κτήματα που έχασα, αλλά λυπάμαι τα αδέρφια μου που χάνουν την ψυχή τους.” Έφυγε μετά ο ευλογημένος αυτός άνθρωπος και με ξαναεπισκέφθηκε μετά από δέκα χρόνια περίπου, πολύ χαρούμενος, και με ρωτάει: “Με θυμάσαι, Πάτερ, με θυμάσαι;” “Ναι”, του είπα και τον ρώτησα πώς περνάει. “Έγινα πλούσιος τώρα”, μου απάντησε. “Και πώς έγινες πλούσιος αδερφέ;” “Να, εκείνα τα άχρηστα χωράφια, οι αμμουδιές, πήραν μεγάλη αξία, γιατί ήταν παραθαλάσσια. Αυτήν την φορά ήρθα να μου πης τι να τα κάνω τα πολλά χρήματα που έχω”. “Να εξασφαλίσης τα παιδιά σου με ένα σπιτάκι και να κρατήσης μερικά χρήματα και για τις σπουδές τους, μέχρι να τακτοποιηθούν”. “Έχω και για τα παιδιά μου, μου λέει, αλλά πάλι είναι πολλά”. “Δώσε στους φτωχούς συγγενείς σου πρώτα και μετά σε άλλους φτωχούς”. “Έδωσα, Πάτερ, αλλά πάλι είναι πολλά”. “Δώσε, για να φτιάξουν τον Ναό του χωριού σου και τα εξωκκλήσια”. “Έδωσα, αλλά πάλι είναι πολλά”. Τότε του λέω: “Θα εύχωμαι να σε φωτίζη ο Χριστός, για να κάνης καλωσύνες εκεί που υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη”. Μετά τον ρώτησα: “Τι κάνουν τα αδέρφια σου; που βρίσκονται;” Ξέσπασε σε κλάμα και με λυγμούς μου απάντησε: “Δεν ξέρω, Πάτερ μου, χάθηκαν και τα ίχνη τους. Είχαν πουλήσει τα κτήματα από το χωριό, ελαιώνες και χωράφια, και τώρα δεν ξέρω που βρίσκονται. Είχαν πάει πρώτα στην Γερμανία, μετά στην Αυστραλία και τώρα δεν ακούγονται”. Μετανόησα που τον ρώτησα για τα αδέρφια του, γιατί δεν ήξερα πως θα λυπηθή τόσο πολύ. Τον παρηγόρησα μετά και έφυγε ειρηνικός. Του είπα να ευχηθούμε και οι δυό να μάθουμε και γι’ αυτούς χαρούμενες ειδήσεις. Θυμήθηκα μετά τον Ψαλμό που λέει: “Είδον τον ασεβή υπερυψούμενον και επαιρόμενον ως τας κέδρους του Λιβάνου. Και παρήλθον και ιδού ουκ ην και εζήτησα αυτόν και ουχ ευρέθη ο τόπος αυτού” (6). Αυτό ακριβώς συνέβη με τα ταλαίπωρα αδέρφια του.

Χειρότερο πράγμα από την αδικία δεν υπάρχει. Οτιδήποτε κάνετε, κοιτάξτε νάχετε την ευλογία του Θεού.

6) Ψαλμ. 36, 35-36

(ΛΟΓΟΙ Α΄ – ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ)
vatopaidi

Ανατολή και Δύση… του Αγίου Νικολάου Βελίμιροβιτς

Ανατολή και Δύση…

του Αγίου Νικολάου Βελίμιροβιτς
από το βιβλίο του «Οι στοχασμοί περί τον καλόν και τον κακόν»,
Μετάφρασης από τα σερβικά Μ. Βέσκοδ

Η ΔΥΣΗ ευρίσκεται στην σπασμώδη ταραχή, ενώ η Ανατολή στην παραίτηση και την υποταγή στο πεπρωμένο.
Η ΔΥΣΗ συνεχώς τρώγει εκ του Δένδρου της Γνώσεως και αισθάνεται ολοένα και περισσότερον την πείνα δια την γνώση, η Ανατολή κάθεται κάτωθεν του Δένδρου της ζωής, άλλα δεν μπορεί να φθάση εως τον καρπόν.
Η ΔΥΣΗ έχει μανία δια την οργάνωση. Η Ανατολή έχει μανία δια τον οργανισμό.

Η ΔΥΣΗ απαύστως τακτοποιεί τα εξωτερικά πράγματα, ενώ οι εσωτερικές αξίες η μία μετά την άλλη εξαφανίζονται. Η Ανατολή απαύστως καλλιεργεί τας εσωτερικάς αξίας, καθώς αί εξωτερικοί πίπτουν και χάνονται.

Η ΔΥΣΗ κτίζει τους τερατώδεις βαβυλώνιους πύργους, άλλ’ επειδή οι πύργοι αυτοί κτίζονται από ακατέργαστο πέτρα και επειδή πάντοτε τείνουν προς μία πλευρά, ταχέως καταρρέουν η Ανατολή εν ιδρώτι κατεργάζεται «πέτρα την πέτραν» και κατάφερε να κατεργασθεί τας ωραιότερος πέτρας, όμως, καθόλου δεν ημπορεί να τας συναρμολόγηση σε ένα οικοδόμημα.

Στην Δύση καλλιεργούνται τα πράγματα και τα πράγματα λάμπουν, καθώς ο άνθρωπος ολοένα και περισσότερον εξαγριώνεται και σκεπάζεται με το σκότος.
Στην Ανατολή καλλιεργούνται μόνον μερικοί άνθρωποι και αυτοί λάμπουν, καθώς τα πράγματα είναι ξεχασμένα στον αγριότοπο και μεγαλώνουν εκει εντός των ζιζανίων.

Η ΔΥΣΗ πιστεύει πρωτίστως εις τα έργα του ανθρώπου, έπειτα εις τα έργα του Θεού και τελικώς εις τον Θεόν. Η Ανατολή πιστεύει εις τον Θεόν, αλλά εκμηδενίζει τα έργα του Θεού και απορρίπτει τα έργα του ανθρώπου. Δια τούτο ή ΔΥΣΗ δεν έχει την ενότητα, ούτε μπορεί να φθάση μέχρι την ενότητα, διότι ή ενότητα υπάρχει μόνον εν Θεώ. Ούτως η Ανατολή έχει την ενότητα εσωτερική, αλλά δεν θέλει να την εφαρμόσει και στα εσωτερικά. Δια τούτο τόσον συχνά ή δραστηριότητα της Δύσεως μετατρέπεται στον πόλεμο και την ειρήνη και της Ανατολής εις στην παραίτηση και την υποταγή στο πεπρωμένο.

Διατί όλα γίνονται ούτω διερωτάσαι, παιδί μου;

Επειδή η ΔΥΣΗ δεν μπορεί να δεχθεί τον Χριστόν, και επειδή η Ανατολή δεν ημπορεί να δεχθεί τον Ιησούν.

Η επειδή η ΔΥΣΗ ανεγνώρισε τον άνθρωπον και δεν αναγνωρίζει τον Θεόν, ενώ η Ανατολή ανεγνώρισε τον Θεόν και δεν αναγνωρίζει τον άνθρωπον.

Δια τούτο η ΔΥΣΗ ευρίσκεται στην σπασμώδη ταραχή και η Ανατολή στην παραίτηση στο πεπρωμένο. Καθώς ό Ιησούς Χριστός απλώνει και τα δικά του χέρια, δια να εναγκαλιστεί εις μίαν αγκάλη και την Ανατολή και την Δύση, αλλά δεν μπορεί. Δεν μπορεί να εναγκαλιστεί την Ανατολή, λόγω της νιρβάνας, ούτε την Δύση λόγω των ξιφών.
Ιδού η Ανατολή και η ΔΥΣΗ είναι στην ψυχή σου. Ο σπασμός και η παραίτησης είναι σπόροι στον ίδιο αγρό. Το Δένδρον της Γνώσεως και το Δένδρον της Ζωής μεγαλώνουν το ένα πλάι εις το άλλο. Η Ανατολή και η ΔΥΣΗ συγκρούονται εις έκαστον άνθρωπον. Και δεν σημαίνουν την συγκατοίκησιν, αλλά την σύγκρουσιν. Εάν η Ανατολή και η ΔΥΣΗ σήμαιναν την συγκατοίκηση και όχι την σύγκρουση, στον άνθρωπον θα βασίλευεν η ειρήνη, ως και εις τον κόσμον τότε εις την θέση τής σπασμώδους ταραχής και της παραιτήσεως στο πεπρωμένο θα ήσαν άλλες δυνάμεις, θετικές και ήπιες.
Γνώρισε το Δένδρον της Ζωής και θα θεραπευθείς από τάς ασθενείας και της Δύσεως και της Ανατολής.

Και θα γίνεις υγιής και πλήρης άνθρωπος. Ένας υγιής και πλήρης άνθρωπος είναι αισιόδοξος.

Τότε η δραστηριότητα και η πίστη -τα αντίθετα των εν λόγω ασθενειών- θα ανθίσουν στον σκουπιδότοπο της σπασμώδους ταραχής και της παραιτήσεως στο πεπρωμένο.

πηγή : ΑΗΔΟΝΙ
http://vatopaidi.wordpress.com/

Αμέθυστος

Ο πράκτορας του Ναπολέοντα Κοραής κατά της Ρωμηοσύνης, και η "Ελληνική Νομαρχία"

Πώς προκύψαμε από Ρωμηοί: "Έλληνες"; Γιατί σήμερα μερικοί ανιστόρητοι λένε ότι οι Έλληνες είναι "υπόδουλοι" στην Κωνσταντινούπολη; Από πού "εισήχθη" στη χώρα μας ο ξενόφερτος "Διαφωτισμός"; Τι ρόλο έπαιξαν κατά της χώρας μας και της Εκκλησίας ο Κοραής και ο Ναπολέων; Τι παραμύθι έχουν καταπιεί οι σημερινοί "Εκσυγχρονιστές" και "Διαφωτιστές" που παπαγαλίζουν ανιστόρητες και αφιλοσόφητες Δυτικές ανοησίες;

Για όλες αυτές τις απαντήσεις, θα βρείτε διαφωτιστικό το παρακάτω κειμενάκι. Είναι μεταφρασμένο από την καθαρεύουσα σε απλή γλώσσα, από τον πρόλογο της β΄ έκδοσης του βιβλίου: "ΤΟ ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ" εκδόσεις Δομός δεύτερη έκδοση, του π. Ι. Ρωμανίδη, γραμμένο το Πάσχα του 1989 ως πρόλογος. Είναι ένα τμήμα του προλόγου, που θεωρήσαμε χρήσιμο να γίνει ευρύτερα γνωστό σε κάθε Ρωμηό.

Όταν γραφόταν η παρούσα μελέτη, δεν ήταν ακόμα αισθητό, ότι στα ξένα κέντρα αποφάσεων, σχεδιάσθηκε όχι μόνο η κατάργηση της Ρωμηοσύνης, αλλά και η αλλοίωση της Ορθοδοξίας κατά τα πρότυπα των δυτικών. Σήμερα παραδόξως, η έρευνα οδηγεί στον Ναπολέοντα και το επιτελείο του, ως αρχιτέκτονες των ενεργηθέντων.

Αυτός είχε στο επιτελείο του μεταξύ άλλων τον Ρήγα Βελεστινλή και τον Αδαμάντιο Κοραή. Ο Ρήγας πρόσφερε σχέδιο Επαναστάσεως και ιδρύσεως ελεύθερης Ρούμελης/Ρωμανίας, που θα είχε την Κωνσταντινούπολη ως πρωτεύουσα όλων των Ορθοδόξων Χριστιανών, που αποτελούσαν το μιλιέτ των Ρωμαίων, αλλά και των Μουσουλμάνων. Κατ' εντολήν όμως του Ναπολέοντα, ο Κοραής εργάσθηκε για την ανατροπή των σχεδίων του Ρήγα, έργο που συντελέσθηκε δια ψηφίσματος της Γ΄ Εθνικής Συνελεύσεως του 1927. Με αυτό, αναγνωρίζονταν ως θεμελιώδη τα "άριστα συγγράμματα", οι "λόγοι" και οι "παραγγελίες" του Κοραή. Ασφαλώς οι πληρεξούσιοι που γνώριζαν τις παραγγελίες αυτές ήταν λίγοι, επειδή ψήφισαν:

α) ότι το Έθνος ήταν υπόδουλο στην Κωνσταντινούπολη από την εποχή του Μεγάλου Κωσταντίνου ως του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, και στη συνέχεια στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Και

β) ότι οφείλουν να μεταβάλουν θρησκεία χωρίς όμως αλλαγή των δογμάτων. Είναι εμφανές πλέον ότι το επιτελείο του Ναπολέοντα μερίμνησε για την έκδοση του βιβλίου "Ελληνική Νομαρχία ήτη Λόγος περί ελευθερίας" το έτος 1806, του οποίου ο συντάκτης αναφέρει ότι "κράζομαι ανώνυμος Έλλην". Αφιερώνει το βιβλίο στον "Ρίγα" κατά Γαλλική ορθογραφία), κατ' ουσίαν όμως ανατρέπει το σχέδιο του Ρήγα με σχέδιο του Ναπολέοντα, το οποίο αργότερα φέρεται ως σχέδιο του Κοραή. Προς συγκάλυψη της πηγής του σχεδίου, ο συντάκτης επιτίθεται κατά του δυνάστη της Γαλλίας και κατά των θρόνων, υποστηρίζοντας όμως την αριστοκρατία και την φυσική ανισότητα των ανθρώπων που αποτελούν τα θεμέλια των θρόνων. Παραγγέλλεται μάλιστα στο υπό ίδρυσιν Ελληνικό έθνος, να δεχθεί τον Κοραή ως έναν των διαδόχων του Ρήγα και νέο Ιπποκράτη και φιλόσοφο, αν και αυτός κατά την εποχή αυτή ήταν αφοσιωμένος στον Ναπολέοντα και στα σχέδιά του. Επιπλέον παραγγέλλει στους μη γνωρίζοντες ακόμα ότι είναι Έλληνες, να ελευθερώσουν τους εαυτούς τους, επειδή εάν ελευθερωθούν από άλλους, απλώς θα αλλάξουν δυνάστη. Το τελευταίο φανερώνει ότι ο συντάκτης είναι ζηλωτής της απόλυτης και άνευ όρων ανεξαρτησίας, δηλαδή ότι δεν είναι πράκτορας ουδενός. Εύλογο λοιπόν δημιουργείται το ερώτημα, γιατί δεν αποκαλύπτει το όνομά του να τον ακολουθήσουμε, αλλά συνιστά τον πράκτορα Κοραή, ενώ ο ίδιος δεν είναι πράκτορας κανενός, ώστε να τον ακολουθήσουμε.

Το ότι η συγγραφή και έκδοση του βιβλίου αυτού είναι έργο του επιτελείου του Ναπολέοντα, ξεσκεπάζεται σαφώς από την πολεμική την οποία επιχειρεί ο "συγγραφέας" εναντίον της ισότητας των ανθρώπων, υποστηρίζοντας ότι και στην αυτοκρατορία μπορεί να υπάρχει ελευθερία: «επειδή και εις τας δύο αυτάς διοικήσεις, δημοκρατίαν και αριστοκρατίαν σώζεται η ελευθερία. Αδιάφορος είναι η εκλογή». Κατά τον συντάκτη, η ελευθερία, δηλαδή η Νομαρχία, «χωρίς να θελήση ματαίως να κάμη όλους δυνατούς , όλους πεπαιδευμένους ,όλους πλουσίους, ή τουναντίων, εμετρίασε μόνον με τους νόμους την φυσικήν ανομοιότητα, και τόσον καλώς εξίσωσε τας λοιπάς, ώστε οπού έκαμε να χαίρονται οι άνθρωποι μίαν εντελή ομοιότητα, αγκαλά και κατά φύσιν ανόμοιοι». Η ομοιότητα λοιπόν όλων, επιτυχάνεται με την υπακοή στους νόμους, που κάνει εξ ίσου ελεύθερους και τον αριστοκράτη και τον μη αριστοκράτη, αν και υφίστανται μεταξύ των ανθρώπων ανομοιότητες: «Οι άνθρωποι διαφέρουσι αναμεταξύ των κατά φυσικόν τρόπον». Ουσιαστικά πρόκειται περί ανατροπής των θεμελίων της δημοκρατίας και ελευθερίας και σαφούς επιστροφής στην μεσαιωνική ρατσιστική φιλοσοφία-θεολογία της τευτονικής ευγένειας της Ευρώπης. Αυτής που γέννησε τον Καρλομάγνο, τον Ναπολέοντα και τον Χίτλερ.

Μάλιστα είναι κωμική η αγανάκτηση του αριστοκράτη συντάκτη του βιβλίου, επειδή ένας τιποτένιος γεωργικής προέλευσης νέος μπορεί να φθάσει μέχρι του αξιώματος του Πατριάρχη. Κωμικά αλλά και ουσιώδη είναι επίσης τα λάθη που διατυπώνονται περί της οργάνωσης και λειτουργίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας (την οποία αντιλαμβάνεται σαν όμοια με την Παπική), μέσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Αγνοώντας το συνοδικό μας σύστημα, θεωρεί ότι οι Πατριάρχες Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων "υπόκεινται" στον Οικουμενικό Πατριάρχη, γι' αυτό γράφει: «ο γελοιώδης τίτλος οικουμενικός φανερώνει, ότι οι άλλοι τρεις Πατριάρχαι υπόκεινται εις αυτόν. Αυτός λοιπόν διαμοιράζει εις όλας τας επαρχίας του Οθωμανικού κράτους». Καθόλου δεν υποπτεύεται ο συντάκτης ότι στον χώρο της εν λόγω Αυτοκρατορίας υπάρχουν αυτοκέφαλες και αυτόνομες Εκκλησίες, η κάθε μία των οποίων έχει τη δική της σύνοδο προεδρευομένη από του Πατριάρχη, Μητροπολίτη ή Αρχιεπισκόπου, και ότι εκλέγει τους επισκόπους της αυτόνομα. Ισχυρίζεται ακόμα ο συντάκτης του βιβλίου, ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης «πολλάκις πέμπει εις όλην την Οθωμανικήν επικράτειαν και εκεί που δεν είναι Χριστιανοί τόσας εκατοντάδας αρχιεπισκόπους, εξ ων ο καθείς έχει τέσσαρες ή πέντε επισκοπάς, εις τας οποίας πέμπει και αυτός τόσους επισκόπους». Ο Φράγκος νομίζει ότι μόνο η Κωνσταντινούπολις έχει σύνοδο, στην οποία ο Πατριάρχης είναι δέσμιος, όπως ακριβώς στην Curia ο Πάπας της Ρώμης. Μία φορά αναφέρει το όνομα "μητρόπολις" αλλά ουδέποτε "μητροπολίτες", ενώ είναι γνωστό ότι κατά την εποχή εκείνη, ο Μητροπολίτης προήδρευε συνήθως συνόδου. Ο δε Αρχιεπίσκοπος ως μέλος αυτής της συνόδου, ήταν ο πρώτος κατά πρεσβεία επίσκοπος, όπως ο Αρχιδιάκονος μεταξύ των διακόνων.

Η σύγχυση του συντάκτη όσον αφορά θέματα οργάνωσης της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ασφαλώς οφείλεται στις πηγές από τις οποίες αντλεί τις πληροφορίες του, που βρίσκονταν στα αρχεία κατασκοπίας. Στα αρχεία αυτά, βρίσκονταν κατατεθειμένες οι αναφορές των "περιηγητών", οι οποίοι συνέλεγαν πληροφορίες κατά τη διάρκεια των ταξιδιών τους, μη μπορώντας όμως να κατανοήσουν ορθά όσα έβλεπαν και άκουγαν. Είναι χαρακτηριστικό το ότι μιλάει ο συντάκτης για «κλάσιν της ιερωσύνης», ακριβώς επειδή έχει υπ' όψιν του τη δική του Φράγκικη παράδοση, κατά την οποία ο κλήρος αποτελούσε ιδιαίτερη τάξη (classe). Σε αυτή ηγούνταν οι Φράγκοι επίσκοποι, και ήταν διαφορετική από την classe των ευγενών στην οποία ανήκαν οι Φράγκοι, και της τρίτης κατάστασης στην οποία ανήκαν οι Γαλλορωμαίοι.

Ισχυρίζεται επίσης ότι ο ιερέας του χωριού, που φέρει «φόρεμα ιερωσύνης», αναγορεύεται σε αρχιμανδρίτη «με γρόσια», και με τον ίδιο τρόπο μπορεί να ανέλθει μέχρι τον πατριαρχικό θρόνο. Αγνοεί εμφανώς ότι οι Ιερείς των χωριών, (όπως μέχρι σήμερα), ήταν έγγαμοι και επομένως δεν προβιβάζονταν σε αυτούς τους βαθμούς. Φανταζόταν εσφαλμένα ότι οι Ιερείς και οι Επίσκοποι όλων των βαθμίδων άρχιζαν τη σταδιοδρομία τους ως Ιερείς χωριών, λόγω των πληροφοριών του περί χωρικής προελεύσεως. Συγχέει τους Ιερείς των χωριών με τους άγαμους κληρικούς και αγνοεί ότι μόνο οι άγαμοι αποκτούν τα ανωτέρω οφφίκια. Η προέλευση των μοναχών από τα χωριά, που ανέβαιναν μέχρι τη θέση του Πατριάρχη, τον οδηγεί στο εσφαλμένο συμπέρασμα ότι αυτοί είναι απαίδευτοι. Και αυτό επειδή στη δική του πατρίδα μόνο οι αριστοκράτες σπουδάζουν στις ανώτερες σχολές για να αποκτήσουν νευραλγικές θέσεις στην Εκκλησία. Και είναι γνωστό ότι εκεί η "Εκκλησία" κυβερινόταν κυρίως από Φράγκους ευγενείς, όπως ακριβώς και το κράτος. Αγνοεί ο συντάκτης ότι από αυτούς τους χωρικούς αναδείχθηκαν μέγιστες φυσιογνωμίες της Ορθόδοξης Θεολογίας, λόγω ακριβώς της σπουδής χειρογράφων των ιερών μονών, μέσα στις τεράστιες βιβλιοθήκες. Γι' αυτό ακριβώς γνώριζαν καλύτερα από τους Λατίνους τους πατέρες και την ιστορία της αυτοκρατορίας. Γιατί οι Λατίνοι τους μελετούσαν με κλειδί ερμηνείας μόνο τον Αυγουστίνο και τους σχολαστικούς. Είναι γνωστό ότι ο εκ γενετής αριστοκράτης δεν μπορεί να αποκρύψει την απέχθειά του για όσους γίνονταν ηγέτες χωρίς να είναι αριστοκράτες. Γι' αυτό και ο συντάκτης της "Ελληνικής Νομαρχίας" γράφει: «όθεν όλοι οι αρχηγοί της Εκκλησίας κατάγονται από την ιδίαν ποταπότητα και οι περισσότεροι είναι αμαθέστατοι». Φαίνεται μάλιστα να αγνοεί ο αριστοκράτης αυτός, ότι οι Απόστολοι ήταν "ποταποί" και ο κορυφαίος Πέτρος "αγράμματος".

Επαναλαμβάνοντας ο συντάκτης τις θέσεις του Ναπολέοντα και του Κοραή, διατείνεται ότι οι Ελλαδικοί, μετά από τόσους αιώνες δουλειάς στην Κωνσταντινούπολη, λησμόνησαν ότι είναι Έλληνες και έλαβαν το όνομα Ρωμαίοι. Γιατί όμως ο συντάκτης χρησιμοποιεί το όνομα: "Έλλην"; Στη Δύση μας γνώριζαν ως «Greci», ενώ στην ανατολή το όνομα σήμαινε "ειδωλολάτρης". Οι Χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού θέματος λέγονταν "Ελλαδικοί", ενώ πολλοί Ρωμαίοι είχαν συνηθίσει από την εποχή της Φραγκοκρατίας να ονομάζονται Greci από τους Φράγκους. Το 1801 ο Ναπολέων έστειλε στο Ελλαδικό το "Σάλπισμα πολεμιστήριον" του οποίου συντάκτης ήταν ο Κοραής, για να προκαλέσει επανάσταση κατά των Τούρκων και να πετύχει την αποστολή επανδρωμένου στόλου στην Αίγυπτο για βοήθεια του στρατού του εναντίον των Τούρκων και των Άγγλων. Μέσω του "Σαλπίσματος" προσπαθεί πρώτα να πείσει τους Ελλαδικούς ότι δεν είναι Ρωμαίοι αλλά Έλληνες, οι οποίοι ξέχασαν το όνομά τους μετά τόσους αιώνες δουλείας στην Κωνσταντινούπολη.

...

Ήδη στις 5.2.1801, σαράντα έξι μήνες πριν από τη στέψη του Ναπολέοντα, ως imperator, o Κοραής δηλώνει σε επιστολή του το κωδικό όνομα του κυρίου του: "Ο «Καραοσμάνογλου» (= Carolus Magnus, κατά τουρκική εκφορά του ονόματος), έχει την ελπίδα να κατακτήση την Ιωνία και να καταστρέψει το θρόνο του Βυζαντίου, γενόμενος βασιλεύς δηλαδή imperator".


oodegr

«Αντιρατσιστικός» νόμος: Το λουκέτο της ολικής φίμωσης

Ομόφωνα «πέρασε» χτες από το Υπουργικό Συμβούλιο το νομοσχέδιο «για την καταπολέμηση εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας», σε εφαρμογή της απόφασης - πλαίσιο 2008/913/ΔΕΥ του Συμβουλίου της ΕΕ.
Η κυβέρνηση των ανδρεικέλων εκτελεί ένα ακόμα μακάβριο «συμβόλαιο θανάτου»:
-Νομιμοποιεί και επιβάλλει το «γύψο» του φασισμού σε κάθε αντι-ιμπεριαλιστική εκδήλωση.
-Φιμώνει ολοκληρωτικά τον πολιτικό λόγο, αλλά και κάθε προβληματισμό πάνω στο νεοταξικό εφιάλτη.
-Ποινικοποιεί όχι μόνο τη δράση, αλλά και τη σκέψη πάνω στα ζητήματα της πολιτικής θεωρίας και έκφρασης…
-Ποινικοποιεί και την ιστορική αλήθεια: Στο άρθρο 4 του νομοσχεδίου, μεταξύ των άλλων αναφέρεται πως, όποιος εγκωμιάζει ή αρνείται ή εκμηδενίζει τη σημασία των εγκλημάτων πολέμου τιμωρείται με ποινή φυλάκισης!!!

Με τέτοιες αόριστες ρυθμίσεις και αφηρημένες «κατηγορικές προσταγές», ιστορικά γεγονότα και ζητήματα γνώμης για την Ιστορία και ιδεολογίες, μπορεί να αποτελέσουν αντικείμενο ποινικής δίωξης, ενώ ο τρόπος και το περιεχόμενο της έκφρασης απέναντι σ' αυτά ρυθμίζονται με νόμο!!!

Είναι προφανές ότι η Ιστορία «κλειδώνεται» στα μέτρα των λουκέτων της Νέας Τάξης. Δηλαδή στη διαστρέβλωση και τη δολοφονία της Ιστορίας, στην προσαρμογή της στα συμφέροντα της διεθνούς ιμπεριαλιστικής μαφίας.

Η κυβέρνηση των ανδρεικέλων δεν θα μπορούσε να θεσμοθετήσει αυτή την οργουελική φρίκη αν όλα τα κόμματα και ιδιάιτερα η «αριστερά» δεν έβαζαν πλάτες.

Οι πάντες δουλέψανε προς αυτή την κατεύθυνση δεκαετίες τώρα: Προώθησαν και του «υλικούς όρους» της πολυπολιτισμικότητας (αλλοδαπή εισβολή και κατοχή, κατασκευές μειονοτήτων κ.λπ), αλλά και τους ιδεολογικοπολιτικούς όρους: «αντιρατσιστική» φρενίτιδα, υπόθαλψη, ενθάρρυνση, οργάνωση και ΕΠΙΔΟΤΗΣΗ του «αντιρατσισμού», με πολύχρωμα «αντιρατσιστικά» νεφελώματα και «ομάδες κρούσης»…

Δεκαετίες τώρα τα διεθνή χρηματιστηριακά Ιδρύματα και τα κυβερνητικά κόμματα υπέθαλπαν, ενθάρρυναν, οργάνωναν και ΕΠΙΔΟΤΟΥΣΑΝ τις «εστίες» εναντίον της Ιστορίας, του «εθνικισμού», του «αντιρατσισμού» και γενικά εναντίον της εθνικής μας υπόστασης…

Η «αριστερά» σε όλες τις αποχρώσεις της παρείχε το ιδεολογικό και πολιτικό άλλοθι και τεκμήριο αυτής της πλανητικής, ιμπεριαλιστικής «επιχείρησης»: Είχε μεταβληθεί σε ιδεολογικό ροπαλοφόρο του καθεστώτος, σε νέο γενίτσαρους της Νέας Τάξης…

Σήμερα η κατοχική κυβέρνηση «περνάει» τον πιο άγριο και αποτρόπαιο ΡΑΤΣΙΣΜΟ εναντίον της ελληνικής κοινωνίας και του λαού της με το πρόσχημα του «αντιρατσισμού»…

Για το οργουελικό αυτό νομοθέτημα έχουμε ήδη γράψει το Φλεβάρη του 2011 πολλά κείμενα εδώ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=26521#26521
Αναδημοσιεύουμε ένα από αυτά, το παρακάτω:

Η αυθαιρεσία του Ποινικού Κώδικα ανάγεται σε ρυθμιστής των ιδεών



Η κυβέρνηση η οποία εκτελεί τα «συμβόλαια θανάτου» της ελληνικής κοινωνίας, με το προτεινόμενο σχέδιο νόμου κατά του «ρατσισμού και της ξενοφοβίας», επιχειρεί να θωρακίσει παραπέρα το ετοιμόρροπο, εγκληματικό (οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά) και εξαχρειωμένο καθεστώς της «ελεύθερης αγοράς» με ένα νομοθέτημα ποινικής αυθαιρεσίας.

Με ένα νομοθέτημα που θα εμφανίζει τα θύματα αυτού του καθεστώτος ως εγκληματίες («ρατσιστές») και θα ποινικοποιεί κάθε αντίδραση και εκδήλωση διαμαρτυρίας των θυμάτων εναντίον του εφιάλτη που ζούνε, αλλά και κάθε άποψη και προβληματισμό που θα διατυπώνεται πάνω στην πολυπολιτισμική ζούγκλα και τη μακάβρια κόλαση που έχουν ρίξει την ελληνική κοινωνία.

Η κυβέρνηση των μαφιών του χρήματος δεν βρήκε άλλο μέσο άμυνας απέναντι στην κοχλάζουσα κοινωνική οργή η οποία απορρέει από την ολοκληρωτική κατεδάφιση της χώρας και την άλωσή της από την αλλοδαπή εισβολή και κατοχή, από το εδώλιο και τη φίμωση: Την ποινικοποίηση δηλαδή της κοινωνικής οργής, την ποινικοποίηση κάθε εκδήλωσης και σκέψης πάνω στο υπ’ αριθμόν ένα κοινωνικό, και πολιτικό πρόβλημα της εποχής μας, το οποίο είναι η διάλυση της εθνικής μας υπόστασης.

Γι’ αυτό θέλει να αναθέσει, με το νέο «αντιρατσιστικό» τρομονόμο, τη διαχείριση των πολιτικών προβλημάτων στις διωκτικές αρχές. Με το κυβερνητικό τρομοθέτημα του Καστανίδη ανατίθεται επίσημα και θεσμοθετημένα στις διωκτικές αρχές να κάνουν πολιτική.

Όταν ο ποινικός κώδικας γίνεται ρυθμιστής των κοινωνικών και πολιτικών μας πραγμάτων, τότε καταργείται η Πολιτική, μπαίνουν στο γύψο οι κοινωνικές διεργασίες, φιμώνεται η σκέψη, εντοιχίζεται η σύγκρουση των ιδεών, ρίχνονται στην πυρά η επιστημονική έρευνα, η θεωρητική εργασία, τα συγγράμματα και τα βιβλία…

Όλη η μακάβρια φιλοσοφία του νέου νομοθετήματος που προωθεί η κυβέρνηση συμπυκνώνεται στο κατωτέρω εδάφιο:

«Με τις ρυθμίσεις του παρόντος σχεδίου νόμου δημιουργείται ένα σύγχρονο και αποτελεσματικό θεσμικό πλαίσιο για την καταπολέμηση των εκδηλώσεων ρατσισμού και της ξενοφοβίας, καθώς και των εγκλημάτων που τελούνται με τέτοια κίνητρα».

Εδώ, όπως και σε όλο το σχέδιο νόμου καθορίζεται ο «εχθρός»: Ο «ρατσισμός και η ξενοφοβία»!!!

Στο όνομα, λοιπόν, της υπεράσπισης δήθεν της κοινωνίας από το «έγκλημα» του «ρατσισμού» θωρακίζει την εγκληματικότητα και το ρατσισμό της εξουσίας επιχειρώντας να βάλει την κοινωνία στο «γύψο» και να επιβάλει τον τρόμο και την καταστολή στιγματίζοντας ως «εγκληματικές» (δηλαδή «ρατσιστικές) όχι μόνο τις λαϊκές διαμαρτυρίες εναντίον της ισοπέδωσης της Ελλάδας, αλλά και τις «εκδηλώσεις» του Λόγου και της Σκέψης εναντίον του νεοταξικού εφιάλτη: Θεσμοθετεί με πρόσχημα το «έγκλημα» του «ρατσισμού και της ξενοφοβίας» την πολιτική αυθάδεια του ποινικού κώδικα και την ποινική ασυδοσία της ΦΙΜΩΣΗΣ…

Φυσικά όλο το σχέδιο νόμου του Καστανίδη ΔΑΙΜΟΝΟΠΟΙΕΙ το μύθο του «ρατσισμού», τον εμφανίζει σαν «θανάσιμη απειλή» εναντίον της κοινωνίας!!!

Η απειλή που νιώθει το νεοταξικό καθεστώς και οι πολυπολιτισμικές του μοχθηρίες από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, από τη συσσωρευμένη λαϊκή οργή και το γιγάντιο κύμα των προβληματισμών που συνεχώς διογκώνεται, η απειλή αυτή αναποδογυρίζεται και στιγματίζεται σαν «ρατσιστική απειλή» κατά της κοινωνίας!!!!

Αυτή η αναστροφή της πραγματικότητας και η δαιμονοποίση του νεοταξικού ιδεολογήματος του «ρατσισμού» φτάνει ακόμα μέχρι την ποινική «εξιχνίαση» των «κινήτρων»: «καθώς και των εγκλημάτων που τελούνται με τέτοια κίνητρα».



Είναι τέτοια η δαιμονοποίηση του ρατσιστικού μύθου που ΠΟΥΘΕΝΑ το σχέδιο αυτού του νέου τρομονόμου δεν προσδιορίζει τους όρους και τα στοιχεία του «εγκλήματος»: Του «ρατσισμού»!!!

Αυτή η αοριστία και απροσδιοριστία αποτυπώνει το συνειδητό δόλο της κυβέρνησης και αποκαλύπτει τις επιδιώξεις της.

Στόχος αυτού του τρομοθετήματος είναι να καλύψει πίσω από το απροσδιόριστο και αφηρημένο «τέρας» του «ρατσισμού και της ξενοφοβίας» τις μακάβριες πολιτικές επιδιώξεις της Νέας Τάξης και των καθεστωτικών της ανδρεικέλων.

Σισανίου: "Μιλάτε εσείς ένας από τους ενόχους για την κατάντια της χώρας;"

Γράφει ο Αιμίλιος Πολυγένης

"Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί" αναφέρει σε ανοικτή επιστολή προς τον υπουργό Ν. Σηφουνάκη ο μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος.

Ο π. Παύλος κατηγορεί τον υπουργό για τα όσα υποστήριξε κατά των ιερέων λέγοντας πως η ανακοίνωσή του χαρακτηρίζεται από αλαζονεία και τον προτρέπει να είναι πιο σεμνός γιατί είναι ένας από τους ενόχους για το "κατάντημα της χώρας".

"Διάβασα την ανακοίνωσή σας, δηλαδή την μισαλλόδοξη επίθεσή σας, που αφορά την μισθοδοσία των κληρικών και διερωτήθηκα ποιός τίτλος θα ήταν ο πιο κατάλληλος για να αποδόσει το νόημά της και το φρόνημά σας. Δεν βρήκα άλλο κατάλληλο από τον «Η ΑΛΑΖΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ» σε όλο το θλιβερό μεγαλείο της", αναφέρει ο π. Παύλος.

Εν συνεχεία τονίζει ότι "σκέφθηκα μετά, ότι σεις, που εκδόσατε αυτή την ανακοίνωση, είσθε ένας υπουργός σήμερα και ήσασταν υπουργός και βουλευτής παλαιότερα. Είσθε δηλαδή ένας από τους βασικούς ΕΝΟΧΟΥΣ για το κατάντημα αυτής της χώρας. Αυτή η χώρα έφθασε σε αυτό το κατάντημα εξ αιτίας πρώτιστα και κύρια της αλαζονίας της εξουσίας η οποία προκειμένου να διακρατήσει τη νομή της, κατέστρεψε αυτό τον τόπο. Θα έπρεπε λοιπόν να είσθε πολύ σεμνός αφού είσθε ΕΝΟΧΟΣ. Η εκδήλωση αλαζονίας και επιθετικότητας δε μπορεί να καλύψει την ευθύνη σας. Στο σπίτι του κρεμασμένου δέν μιλάνε για σχοινί."

"Στοχοποιήσατε ένα ιερέα. Πιθανόν να έκανε λάθος. Τον διασύρατε όμως αδίκως. Τον είπατε διπλοθεσίτη. Αλλού ψάξτε εκείνους που παίρνουν και δύο και τρεις μισθούς. Είναι εκπαιδευτικός και είναι καί Ιερέας. Δεν κάνει κάτι παράνομο. Παράνομος είσθε εσείς που καταστρατηγείτε το νόμο που προβλέπει ότι μπορεί να είναι και ιερέας και εκπαιδευτικός, και αχρηστεύετε αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας σχετικές με το θέμα, ίσως γιατί νομίζετε ότι το Κράτος είσθε εσείς", υπογραμμίζει χαρακτηριστικά ο δυναμικός Μητροπολίτης Σισανίου.

Σε άλλο σημείο ο π. Παύλος, αναφέρει: "Επιτεθήκατε εναντίον ενός θανόντος Αρχιεπισκόπου και ενός ενεργεία Μητροπολίτου με ασυνάρτητα λόγια. Ζηλέψατε «του κισσού το πλάνο το ψήλωμα». Νομίζετε ότι γίνεσθε σπουδαίος βρίζοντας και υποτιμώντας τους όντως σπουδαίους."

Μιλάτε για παχυλούς μισθούς, λιμουζίνες και οδηγούς. Σας προτείνω ευθέως να ανταλάξουμε το μισθό μας. Να πάρετε εσείς το δικό μου «παχυλό» μισθό και να μου δόσετε το δικό σας. Μιλάτε για οδηγούς. Σας προσφέρω το δικό μου οδηγό. Θα γίνετε τότε πολύ σπουδαίος γιατί θα έχετε οδηγό Δεσπότη. Μιλάτε για Γραμματείς. Πρόκειται για Γραμματείς υπαλλήλους υπηρεσιών και όχι προσώπων.

Κλείνοντας ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης, τονίζει: "Μπορείτε όμως να μου πείτε ο κάθε Υπουργός και ο κάθε Βουλευτής πόσους προσωπικούς υπαλλήλους έχει; Το θέμα της μισθοδοσίας των Ιερέων δεν είναι καλωσύνη της Πολιτείας, αλλά συμβατική της υποχρέωση. Ψεύδεσθε ισχυριζόμενος ότι μόνον στην Ελλάδα η Πολιτεία μισθοδοτεί τους Ιερείς η αγνοείτε την ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Μήπως η δική σας φορολογία πρέπει να γίνει ισότιμη με τη δική μας; Υπάρχουν πάρα πολλοί Ιερείς που απλά και ταπεινά προσφέρουν πολύ περισσότερο σημαντικές υπηρεσίες στο λαό από τις δικές σας"

Αυτά προς το παρόν και είμαι έτοιμος και για την συνέχεια εάν χρειασθεί".

romfea

Ο Καίσαρας το παράκανε..

Συνέντευξη τού Σεβ. Μητρ. Λαυρεωτικής Νικολάου στη Δημοσιογράφο Άννα Παναγιωταρέα

Τις δύσκολες ώρες που περνάμε, πολλές φορές, αναφύεται το εύλογο ερώτημα: «Η Εκκλησία τι κάνει για τους ασθενέστερους, για όσους έχουν ανάγκη». Ο λόγος, που άρθρωσε στην εγκύκλιο, προς το ποίμνιό του, ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος, πνευματικά αιχμηρός, αληθινός και απροσδόκητος, προκάλεσε τους ελάχιστους, που θέλουν την Εκκλησία μακρινή και αμέτοχη στην καθημερινότητα μας και ανάπαυσε τους περισσότερους: «Όσοι δεν μπορούν να μη πληρώσουν. Να μη φτάσουν στην απόγνωση», είπε για το τέλος της ακίνητης περιουσίας. Λόγος ασυνήθιστος για εκκλησιαστικό. Στη συνέντευξή του ζητάει, ως καλός ποιμένας, «να αγωνιστούμε όλοι μαζί και να μοιραστούμε όλοι μαζί ό,τι έχουμε». Δηλώνει ότι « Φιλόπτωχο ταμείο με υπόλοιπο σημαίνει ότι είναι ταμείο χωρίς φιλοπτωχεία». Πιστεύει ότι, «έστω και την τελευταία ώρα, μπορεί ο λαός -που έχει μεγάλη δύναμη- να υποχρεώσει την κυβέρνηση σε άλλες επιλογές, ώστε να αποφύγουμε την πτώχευση», διότι ο «Ο Καίσαρας, τον τελευταίο καιρό το έχει παρακάνει». Στο τέλος, μας προτρέπει «να συνδυάσουμε την αξιοπρέπειά μας με τη λιτότητα. Από τώρα».

1.Σεβασμιότατε, εκδώσατε μία εγκύκλιο για τα θέματα της κρίσης, η οποία πολύ συζητήθηκε. Πώς την αποφασίσατε;
Με πίεσε η ανάγκη του κόσμου. Βέβαια, δεν περίμενα να πάρει τόση έκταση. Δεν είμαι αρμόδιος να βγάζω διαγγέλματα για το λαό. Αισθάνομαι όμως ότι έχω μία απόλυτη ευθύνη να αγκαλιάσω και τις καθημερινές ανάγκες του κόσμου. Βλέπω το δράμα του και κάτι πρέπει να κάνω. Δεν έχω τα εκατομμύρια να δώσω για τον κόσμο. Δεν έχω την πολιτική επιρροή να ανατρέψω τις όποιες πολιτικές αποφάσεις. Ούτε και την αρμοδιότητα. Έχω όμως φωνή που μπορώ να την ενώσω με την κραυγή του λαού. Αυτό και έκανα.

2. Είναι στα πνευματικά καθήκοντα ενός μητροπολίτη να εκδίδει εγκυκλίους, έστω και για χαράτσι, όπως ονομάστηκε το τέλος της ακίνητης περιουσίας, που να καλεί σε ανυπακοή έναντι του κράτους τους πολίτες; Θυμάστε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ…

Αν προσέξατε στην εγκύκλιο, ούτε τη λέξη χαράτσι χρησιμοποιώ, ούτε καλώ σε απειθαρχία τον κόσμο. Απλά, λέω ότι όσοι δεν μπορούν να πληρώσουν, να μη φτάσουν σε απόγνωση. Όλοι μαζί θα αγωνιστούμε, όλοι μαζί θα μοιραστούμε ό,τι έχουμε. Μπορείτε να μου πείτε αν αυτό είναι λάθος ή απειθαρχία προς το νόμο; Παραβίαση του νόμου και μάλιστα του ηθικού είναι όποιος δεν έχει, είτε να κλέψει είτε να του κλέψει το κράτος και τα τελευταία ψήγματα αξιοπρέπειας. Δεν υπάρχει άλλη λύση. Μήπως τελευταία το έχει παρακάνει ο Καίσαρας; Εδώ ο αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως, που μάλιστα εκλέγεται βουλευτής στην περιφέρεια μας, είπε ότι «αν δεν έχει δε θα δώσει».

3. Θα βοηθούσατε και τον κ. Πάγκαλο ;

-Ας πάμε πάρα κάτω…

4. Τα Μεσόγεια και η Λαυρεωτική δε θεωρούνται από τις πιο φτωχές περιοχές. Θα έλεγα το αντίθετο. Μάλιστα υπάρχουν τεράστιες ακίνητες περιουσίες. Γιατί να μην πληρώσουν οι έχοντες;

Κανείς δεν είπε να μην πληρώσουν οι έχοντες. Είναι δυνατόν; Αλλά θα σας πω κάτι για την περιοχή μας. Είναι αλήθεια ότι δεν είχαμε πολλούς φτωχούς πριν ξεσπάσει η κρίση. Υπήρχε μία ευημερούσα αστική τάξη που όμως τώρα βρέθηκε σε κατάσταση αιφνίδιας και μεγάλης ένδειας. Έχουν σπίτια και δεν έχουν χρήματα οι άνθρωποι. Πώς θα ζήσουν; Θα αρχίσουν να τρώνε τους τοίχους; Πώς θα πληρώσουν;

5. Όταν λέτε ότι «θα δώσετε τα πάντα για να σταθείτε στο πλευρό των πολιτών», τι εννοείτε; Θα πρόσφερε η Μητρόπολη τα χρήματα, που απαιτούνται για να πληρωθούν λογαριασμοί;

Όταν λέμε «τα πάντα», εννοούμε ό,τι έχουμε, που σημαίνει ότι τα ταμεία μας δεν πρέπει να έχουν ποτέ υπόλοιπο. Φιλόπτωχο ταμείο με υπόλοιπο σημαίνει ότι είναι ταμείο χωρίς φιλοπτωχεία. Εξάλλου τι νομίζετε ότι είναι τα έσοδα της Εκκλησίας; Είναι η εισφορά του κόσμου. Ο ένας δίνει για τον άλλον.

6. Πάντως το κείμενό σας έχει έναν αέρα ανατροπής και επανάστασης. Δηλαδή καλείτε τον κόσμο σε εξέγερση;

Τη λέξη επανάσταση τη χρησιμοποίησα στο κείμενο μόνον μία φορά. Εκεί που μιλώ για τη μετάνοια και την εσωτερική επανάσταση. Η αλλαγή πρέπει να αρχίσει από μας. Όχι να αλλάξουμε τους άλλους, αλλά πρωτίστως τους εαυτούς μας. Αυτή την εξέγερση πραγματικά την εννοώ για όλους μας. Όσο για το ενδεχόμενο μιας αναρχικού τύπου ανατροπής πολύ απέχει από το ήθος του κειμένου. Η εγκύκλιος βασικά θέλει να μας ξυπνήσει . Εδώ είναι ο ρόλος του επισκόπου.

7. Σεβασμιότατε, μήπως πρέπει να ξυπνήσετε πρώτα τη Σύνοδο και μετά το λαό;

Η σχέση μου με τη Σύνοδο δεν είναι να την ξυπνώ εγώ, αλλά να με ξυπνάει εκείνη.

8. Νομίζω ότι αποφεύγετε να μου απαντήσετε. Δεν πιστεύετε ότι εκφράζετε μία διαφορετική εκκλησία;

Με κανέναν τρόπο δε συμβαίνει κάτι τέτοιο. Όμως αισθάνομαι ότι ενδεχομένως εκφράζω διαφορετικά την Εκκλησία είμαι η διαφορετική προσωπική μου φωνή μέσα στην πολυφωνία της εκκλησίας. Πιθανότατα να χρησιμοποιώ μία προσωπική πλατφόρμα επικοινωνίας για να εκφράσω όμως την ίδια μαρτυρία.

9. Έχω διαβάσει πολλά σχόλια διθυραμβικά για σας. Αλλά διάβασα και άλλα που σας καταγγέλλουν για πολιτικό λόγο.

Υπάρχει πολιτικός λόγος που εκφράζει εμπάθεια, κοσμικότητα, έπαρση, και συνήθως διαιρεί. Υπάρχει και πολιτικός λόγος που αφυπνίζει και είναι πνευματικός. Αν προσέξατε στο κείμενό μου, τα βασικά σημεία της εγκυκλίου είναι τα εξής: Πρώτο, η περιγραφή της κατάστασης. Το δεύτερο, η προτροπή του κόσμου να αρχίσει την αλλαγή από μέσα του, την προσωπική του αλλαγή. Το τρίτο, να ξανασυνδεθεί ο λαός με την εκκλησία για να θηλάσει από αυτήν. Το τέταρτο, να υψώσει τη φωνή του και το τελευταίο όλοι μαζί να εκφράσουμε αυτό που νοιώθουμε. Υπογραμμίζω το μαζί. Είναι διαιρετικός αυτός ο λόγος;

10. Είναι κατά τη γνώμη μου ασαφής. Τι εννοείτε να υψώσουμε τη φωνή; Πώς να συνδεθεί ο κόσμος με μια αδιάφορη εκκλησία;

Πρώτα θα απαντήσω στο δεύτερο: Μια Εκκλησία που δίνει ετησίως 96 εκατομμύρια ευρώ στο φτωχό λαό ή προσφέρει φαγητό σε 50.000 κόσμο ημερησίως είναι αδιάφορη; Μια εκκλησία που λέει ότι αδειάζω τα ταμεία μου για να μοιραστώ το βάρος είναι αδιάφορη;

11. Δεν είναι έτσι όλη η Εκκλησία…

-Αυτή είναι η Εκκλησία και, θα με συγχωρέσετε που θα το πω, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.

12. Πώς εννοείτε το να υψώσουμε τη φωνή μας. Να βγούμε στους δρόμους, να καταλάβουμε δημόσια κτίρια; Τι να κάνουμε;

Προς το παρόν να πούμε «δεν μπορούμε». Πρέπει να καταλάβουν τα όρια μας. Είναι λίγο, νομίζετε;

13. Πώς μεταφράζεται αυτό;

Δεν έχω, δεν πληρώνω. Πέστε μου εσείς, αν δεν έχω πώς να πληρώσω; Η εγκύκλιος λέει βγάλτε το φόβο από την ψυχή σας.

14. Ποιόν θα ωφελήσει ότι θα σβήσετε τους πολυελαίους των εκκλησιών, όταν ο άλλος δε θα έχει φως στο σπίτι του;

Ασφαλώς κανέναν. Θα δείξει όμως ότι κάνουμε την συμπαράστασή μας με όποιον τρόπο μπορούμε. Αρνούμαστε να χαιρόμαστε τη ζωή, όταν οι άλλοι υποφέρουν.

15. Αν δεν αποφύγουμε την κατάρρευση και την πτώχευση, εσείς τι θα κάνετε για τους πολίτες που ζουν στην περιοχή σας;

Προσεύχομαι να μην έρθει αυτή η στιγμή. Πιστεύω ότι έστω και την τελευταία ώρα, αν υποχρεώσουμε την κυβέρνηση σε άλλες επιλογές, θα την αποφύγουμε. Η δύναμη του λαού είναι μεγάλη. Η δύναμη όμως του Θεού είναι ακόμη μεγαλύτερη. Αυτό που τώρα θα ήθελα να τονίσω είναι η σοφία του ύμνου: «πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού». Και τον λόγο του Αποστόλου Παύλου: «Μέγας πορισμός η ευσέβεια μετ’ αυταρκείας». Ας συνδυάσουμε την αξιοπρέπειά μας με τη λιτότητα. Από τώρα.

oodegr