Ιερά Μονή Οσίου Δαβίδ Ευβοίας

Ο υπαίθριος χώρος, εκτός της μονής.

Η είσοδος της Ιεράς Μονής του Οσίου Δαυίδ

Λιθογραφία επάνω από την είσοδο εσωτερικά της Μονής.Άποψη της ανατολικής πτέρυγας της Ιεράς Μονής.

Η βρύση "Ζωοδόχος πηγή" στην αυλή της μονής απο την οποία τρέχει "αγίασμα"

Ο τάφος του γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη.

Εσωτερικός χώρος της Μονης.

Δυτική άποψη της Μονής

Θέα απο το καμπαναριό της Μονής.

Το καθολικό της Μονής

Το καμπαναριό της Μονής

Το εσωτερικό του κελιού του Γέροντος Ιακώβου 1

Το εσωτερικό του κελιού του Γέροντος Ιακώβου 2

Το εσωτερικό του κελιού του Γέροντος Ιακώβου 3

Το εσωτερικό του κελιού του Γέροντος Ιακώβου 4

Λίγες μέρες πριν την κοίμηση του, ο Γέροντας Ιάκωβος έγραψε στο σταυρό "Μνήσθητι Κύριε του δούλου σου Ιακώβου Ιερομονάχου"

Ιστορία – Παράδοση:

Στους πρόποδες του βουνού Καβαλάρης στην Έυβοια με υψόμετρο 927 μέτρα, βρίσκεται η μονή του Οσίου Δαβίδ Γέροντος αφιερωμένη στη χάρη της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος.

Το έτος της πρώτης οικοδόμησης της μονής δεν είναι ακριβώς γνωστό. Το βέβαιο είναι ότι προϋπήρχε του 1500, αφού ο όσιος Δαβίδ (που έζησε γύρω στο 1550) δημιούργησε τη μονή πάνω στα ερείπια προϋπάρχοντος ναού. Λογικά ο προϋπάρχων αυτός ναός πρέπει να κατεστράφηκε από τους Τούρκους μετά την κατάληψη της Εύβοιας το 1470.

Ο Όσιος καταγόταν από τη Γαρδινίτζα. Νέος ακόμη έγινε μοναχός. Διετέλεσε ηγούμενος της Μονής Βαρνακόβης, ασκήτεψε στο Στείριον όρος και δοκιμάσθηκε από τον οθωμανό άρχοντα της Λιβαδειάς. Πέρασε στην Εύβοια, όπου έκτισε το ναό της Μεταμορφώσεως του Κυρίου, σε σημείο όπου προϋπήρχε παλαιότερος ναός, κοντά στις Ροβιές και όπου συνέρρευσαν σύντομα πολλοί μοναχοί. Η φήμη της αγιότητός του ξαπλώθηκε γρήγορα, από τα θαύματα που έκανε. Η μονή, στα χρόνια του Βυζαντίου φέρεται να είχε τιμηθεί με αυτοκρατορικούς τίτλους, οι οποίοι δυστυχώς καταστράφηκαν κατά την πυρπόλησή της. Ακόμη, Πατριαρχικό σιγίλιο του 1638, επί Πατριάρχου Κυρίλλου, αναγνώριζε την Σταυροπηγιακή και Πατριαρχική αξία της Μονής.

Κατά τη διάρκεια της επαναστάσεως του 1821, οι μοναχοί βοήθησαν στον αγώνα, με αποτέλεσμα νά προκαλέσουν την οργή των Τούρκων, οι οποίοι κατέστρεψαν ολοσχερώς το μοναστήρι, το οποίο ανακαινίσθηκε το 1877.

Σε απόσταση ενός χιλιομέτρου βόρεια της μονής βρίσκεται το “Αγιονέρι”. Κατά την παράδοση, ο Όσιος Δαβίδ χτύπησε με το ραβδί του το βράχο και ανέβλησε καλό, άφθονο και ιαματικό νερό.

http://vatopaidi.wordpress.com/

Επιστολή Μητροπολίτη Κυθήρων προς τη Σύνοδο για το Μητροπολίτη Μεσσηνίας και άλλα φλέγοντα θέματα

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΚΥΘΗΡΩΝ & ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ
Τ.Κ. 801 00 Κ Υ Θ Η Ρ Α
ΤΗΛ.:2736031202 & 2736038359
FAX :2736031202
Ἐν Κυθήροις τῇ 16ῃ Σεπτεμβρίου 2010 Ἀριθ. Πρωτ.: 855

Πρός
Τήν Ἱεράν Σύνοδον
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
Ἰωάννου Γενναδίου 14
115 21 Ἀθήνας

Μακαριώτατε ἅγιε Πρόεδρε,
Σεβασμιώτατοι ἅγιοι Συνοδικοί,
Εὐσεβάστως προάγομαι νά ἀναφέρω τῇ Ἱερᾷ ἡμῶν Συνόδῳ, κατόπιν τοῦ μή εἰσέτι ἀπαντηθέντος ὑπ' ἀριθ. 493/1-6-2010 ἡμετέρου ἐγγράφου, ἀφορῶντος εἰς τήν διευθέτησιν καί διαλεύκανσιν σοβαροτάτης ἐκκλησιολογικῆς παρεκκλίσεως Σεβασμιωτάτου Ἀδελφοῦ Μητροπολίτου, τά ἀκόλουθα :
1. Ἀνεπισήμως ἐπληροφορήθην ὅτι τό εἰρημένον ἔγγραφόν μου, τεθέν ὑπ' ὄψιν τῆς προηγουμένης Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, παρεπέμφθη εἰς τήν Συνοδικήν Ἐπιτροπήν ἐπί τῶν Δογματικῶν καί Νομοκανονικῶν Ζητημάτων. Ὁ Σεβ. Πρόεδρος τῆς Συνοδικῆς αὐτῆς Ἐπιτροπῆς Μητροπολίτης Φιλίππων, Νεαπόλεως καί Θάσου κ.Προκόπιος ἔλαβε τήν εὐγενῆ πρωτοβουλίαν -διό καί τόν εὐχαριστῶ θερμῶς- νά μέ ἐνημερώσῃ προφορικῶς, εἰς τό διάλειμμα τῆς ἐκτάκτως συνεδριασάσης κατά μῆνα Ἰούνιον ἐ.ἔ. Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας ἡμῶν, περί τῆς λήψεως τοῦ ἐν θέματι ἐγγράφου μου καί τῆς ἀναπέμψεώς του εἰς τήν Δ.Ι.Σ. διά τά κατ' αὐτήν, ἄνευ σχολίων καί παρατηρήσεων, ὡς ἀντελήφθην......
2. Ὁ περί οὗ ὁ λόγος Σεβ.Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ.Χρυσόστομος, λαβών γνῶσιν τοῦ ἐν θέματι ἐγγράφου μου, δέν ἀπήντησεν ἐπί τῆς οὐσίας τοῦ θιγομένου τρισμεγίστου καί οὐσιώδους ἐκκλησιολογικοῦ θέματος, ἀλλ' ἀντί τούτου ἐξετράπη εἰς ἀπαξιωτικάς καί μειωτικάς διά τό πρόσωπον καί τήν θεολογικήν μου κατάρτισιν ἐκφράσεις.

Ἀντιπαρέρχομαι τό θέμα αὐτό, διότι ἀφορᾶ εἰς τό πρόσωπόν μου καί ἐπιμένω εἰς τήν διόρθωσιν τοῦ ἐκκλησιολογικοῦ ἀτοπήματος.Ἐκ τῆς ἀπαντητικῆς του ἐπιστολῆς πρόδηλον τυγχάνει ὅτι δέν κατενόησε τό εὖρος καί τό βάθος τῆς ὑποδειχθείσης καιρίας ἐκκλησιολογικῆς ἀποκλίσεως, διό καί ἀπαντητικῶς γράφει εἰς τήν ἀπό 15/7/2010 ἐπιστολήν του, σελ.2, 3α, τά ἑξῆς : «Τήν ἐπιφύλαξη τοῦ Σεβ. Κυθήρων δέν τήν ἔχει ἐκφράσει μέχρι σήμερα οὔτε προφορικά, οὔτε γραπτά ὁ Ἐλλογιμώτατος Καθηγητής κ.Δημήτριος Τσελεγγίδης, ὁ ὁποῖος ἔλαβε τήν ἐπιστολή, τήν ὁποίαν ἐπικαλεῖται ὁ Σεβ. Κυθήρων, καί μέ τόν ὁποῖον κατ' ἀντίληψιν ἐπικοινώνησα τόσο τηλεφωνικά ὅσο καί διά ζώσης, ἐξ ἀφορμῆς πανεπιστημιακῶν θεμάτων καί ὑποχρεώσεων.

Ἕνα τέτοιου εἴδους σοβαρό ἐκκλησιολογικό ἀτόπημα πέρασε ἀπαρατήρητο ἀπό τόν καταξιωμένο Καθηγητή τῆς Δογματικῆς καί Συμβολικῆς Θεολογίας καί ἀσχολίαστο;».

3. Ὅταν, ὅμως, ὁ «καταξιωμένος»καί «διακεκριμένος», κατά τούς ὀρθούς καί δικαίους χαρακτηρισμούς τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μεσσηνίας, Καθηγητής κ.Δημήτριος Τσελεγγίδης, προκαλούμενος, ἔλυσε τήν ἐπί μῆνας τινας ᾐτιολογημένην σιωπήν του καί ὡς ὁ καθ' ὕλην ἁρμόδιος Πανεπιστημιακός διδάσκαλος, ὀρθοτομῶν τόν λόγον τῆς Θείας Ἀληθείας, καί ἐν προκειμένῳ τῆς Ἐκκλησιολογικῆς Ἀληθείας, οὐ μόνον προσεπεβεβαίωσε καί προσεπεκύρωσε τά περί τοῦ κορυφαίου τούτου δογματικοῦ - ἐκκλησιολογικοῦ θέματος γραφέντα καί ὑπό τῆς ταπεινότητός μου, ἀλλ' ἐν συναισθήσει τελῶν τοῦ μεγέθους τοῦ ἐκκλησιολογικοῦ τούτου ἀτοπήματος μετά παρρησίας καί τόλμης, αἰτιολογῶν τήν τοποθέτησίν του, προσέθεσε τά ἑξῆς : «... καί τοῦτο, γιατί ὡς δογματολόγος γνωρίζω, ὅτι ἐκπίπτει ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ὁ κάθε πιστός -καί πολύ περισσότερο ὁ Κληρικός- πού συνειδητά ἀμφισβητεῖ ἤ ἀπορρίπτει μερικῶς ἤ ὁλικῶς τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως αὐτή διατυπώνεται μέ ἀκρίβεια στούς Ὅρους τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Γιατί, ἀσφαλῶς, κανείς δέν μπορεῖ νά καταλύει οὔτε νά σχετικοποιεῖ τήν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, ἐπειδή κανείς δέν βρίσκεται ὑπεράνω αὐτῆς» (βλ. ἐπιστολή Δημ. Τσελεγγίδη, Καθηγητοῦ, πρός τόν Σεβ.Μεσσηνίας, Θεσ/νίκη 7-7-2010, σελ.2), τότε ἐξαίφνης ὁ κατηξιωμένος Καθηγητής ἐξέπεσεν εἰς ἀπηξιωμένον καί ὁ διακεκριμένος ἐλογίσθη ὡς κατώτερος ἑνός «πρωτοετοῦς μεταπτυχιακοῦ φοιτητοῦ τῆς Δογματικῆς» (βλ. ἐπιστολή Σεβ.Μεσσηνίας πρός τόν Καθηγ. κ.Δημ. Τσελεγγίδην, Καλαμάτα 15/7/2010, σελ.11), χρησιμοποιῶν «παιδαριώδεις δικαιολογίες» (Αὐτόθι, σελ.1).

Ταπεινῶς δέ φρονῶ ὅτι ἡ τοιαύτη μεταπτωτική φορά καί ἡ ἀπότομος αὐξομείωσις τῆς ἐκτιμήσεως καί τῆς ὑπολήψεως προσώπου τινος, καί δή κατ' ἀνοίκειον τρόπον καί διά βαρέων ἀπαξιωτικῶν φράσεων, εἶναί τι τό ἥκιστα τιμητικόν δι' ἕνα Ἱεράρχην καί συνάμα Πανεπιστημιακόν καθηγητήν καί χρῄζει ἀμέσου διορθώσεως καί ἀνακλήσεως εἰς τήν τάξιν ὑπό τῆς οἰκείας προϊσταμένης Ἀρχῆς.

4. Ὁ Καθηγητής κ.Δημ.Τσελεγγίδης εἰς ἀμφοτέρας τάς ἀπαντητικάς ἐπιστολάς του (7-7-2010 καί 19-8-2010), θεωρῶν ὅτι μέ τήν ἐκκλησιολογικήν τοποθέτησιν τοῦ Σεβ. Μεσσηνίας («Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, εἶναι Μία καί Ἀδιαίρετη, πρίν τό σχίσμα, σήμερα εἶναι διῃρημένη, ἀφοῦ βρισκόμαστε σέ σχίσμα, αὐτό ἐπιβεβαιώνει τό περιεχόμενο τῆς §41 τοῦ Κειμένου τῆς Ραβέννας», ἐπιστολή Σεβ.Μεσσηνίας πρός τόν Καθηγητήν κ.Τσελεγγίδην 1-10-2009, σελ.4, παρ.γ') καί τήν ἑτέραν ταυτόσημον («Τό σχίσμα τοῦ 1054 σημαίνει διαίρεση τῆς Ἐκκλησίας. Νομίζω ὅτι οὐδεμία ἀμφισβήτηση ὑφίσταται ... ὅτι ἔχουμε διῃρημένη τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τήν εὑρισκομένην ὑπό τήν Μίαν Κεφαλήν τοῦ Σώματος, τόν Χριστόν», Ἐπιστολή Σεβ. Μεσσηνίας 15-7-2010 πρός τόν Καθηγητήν κ.Τσελεγγίδην σελ. 6Γ) «ἀλλοιώνεται οὐσιωδῶς ἡ δογματική ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας» (Ἐπιστολή Καθηγητοῦ Δημ.Τσελεγγίδη πρός τόν Σεβ.Μεσσηνίας 7-7-2010, σελ.3), ὑπεραμύνεται τοῦ κορυφαίου τούτου ἐκκλησιολογικοῦ δόγματος, ἐκφράζων σαφῶς, θεολογικῶς καί ἁγιοπατερικῶς τήν περί τούτου πίστιν καί δογματικήν διδασκαλίαν τῆς Ἐκκλησίας, διατυπουμένην ἐν τοῖς Ὅροις τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί δή ἐν τῷ Ἱερῷ Συμβόλῳ τῆς Πίστεως ἡμῶν, τῷ τῆς Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως, διαδηλοῦντι καθαρῶς καί ἀπεριφράστως τήν πίστιν καί προσήλωσιν εἰς τήν «Μίαν Ἁγίαν Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν».

5. Ἐνῷ δέ σαφῶς, ἐναργῶς καί ἀπεριφράστως, συμφώνως τῇ Ὀρθοδόξῳ Δογματικῇ διδασκαλίᾳ τῆς Ἐκκλησίας μας καί τοῖς Ὅροις καί Ἀποφάσεσι τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων ἐξετέθη ὑπό τοῦ κ.Καθηγητοῦ ἡ περί τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, καί οὐχί τῆς διῃρημένης, πίστις καί παραδοχή τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστεπωνύμου Πληρώματος, μή ἐπιδεχομένη ἀμφισβητήσεως ἤ παρερμηνείας, ὁ Σεβ.Μητροπολίτης Μεσσηνίας εἰς τήν προμνημονευθεῖσαν ἐπιστολήν τῆς 15-7-2010, διευρύνων τόν λόγον καί ἀναφερόμενος, ἀκαδημαϊκῷ τῷ τρόπῳ, εἰς τήν Καθολικότητα καί τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, τά σχίσματα καί τάς αἱρέσεις, καταθέτει μέν τήν ἀναμφισβήτητον περί αὐτῶν Ὀρθόδοξον θέσιν, θέτει ὅμως ἐν ἀμφιβόλῳ τήν περί τῆς Μιᾶς καί ἀείποτε ἀδιαιρέτου Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ἀναπτυχθεῖσαν ἀκραιφνῶς ὑπό τοῦ κ.Καθηγητοῦ σχετικήν διδασκαλίαν τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἡ ὁποία τυγχάνει ἡλίου φαεινοτέρα, διατυπῶν διάφορα συναφῆ ἐρωτήματα καί περιστρεφόμενος περί τήν ἐσφαλμένην ἄποψιν τῆς διῃρημένης Ἐκκλησίας.

Καί ἐνταῦθα νομίζω ὅτι ἑστιάζεται τό συγκεχυμένον τῆς ἐκκλησιολογίας τοῦ Σεβ. Ἀδελφοῦ. Φοβοῦμαι ὅτι τάς λέξεις : διαίρεσις, διῃρημένος -η, σχίσμα, σχισματικός, τάς ἐννοεῖ ὀρθολογικῶς καί ὄχι ὑπερλόγως καί ἐκκλησιολογικῶς, ὑπέρ τήν λογικήν κατανόησιν. Βεβαίως ἕνας ἄρτος ἀπό τό ἀρτοποιεῖον, ἐάν κοπῇ εἰς δύο μέρη, εἶναι διῃρημένος, ἕνας μεγάλος Δῆμος ἐάν χωρισθῇ εἰς περισσοτέρους θά ὑποστῇ πολλαπλῆν διαίρεσιν καί ἕνα μεγάλο ὕφασμα, ἐάν διχοτομηθῇ ἤ τριχοτομηθῇ, θά διαιρεθῇ. Ὁ Οὐράνιος, ὅμως, Ἄρτος τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ὁ Χριστός, ὁ Ἀμνός τοῦ Θεοῦ, «ὁ μελιζόμενος καί μή διαιρούμενος, ὁ πάντοτε ἐσθιόμενος καί μηδέποτε δαπανώμενος», ὅπως καί ἡ Ἁγία Του Ἐκκλησία, ἡ ὁποία εἶναι «ὁ Χριστός παρατεινόμενος εἰς τούς αἰῶνας», ὁ θεανθρώπινος ὀργανισμός μέ μίαν καί μόνην Κεφαλήν, τόν Ἰησοῦν Χριστόν, εἶναι ἄτμητος, ἀδιαίρετος καί ἀείποτε ἑνιαῖος - α. Χίλια σχίσματα νά προκύψουν καί μυριάδες αἱρέσεων νά ἀναφανοῦν ἡ Μία τοῦ Χριστοῦ Ἁγία Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία θά μένῃ αἰωνίως ἑνιαία, ἀκεραία καί ἀλώβητος.

Εἶναι ἀδύνατον, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ νά διατηρῇ τήν καθολικότητα καί τήν ἑνότητά της ὑπό μίαν Κεφαλήν τόν Χριστόν καί ταυτοχρόνως νά εἶναι καί διῃρημένη, ὡς διατείνεται ὁ Σεβ.Μεσσηνίας.

Ἐδῶ ἀκριβῶς ἑστιάζεται τό «ἐκκλησιολογικῶς ἀπαράδεκτον καί τό ἀντιφατικόν», τό ὁποῖον ἐπισημαίνει ὁ Καθηγητής κ.Τσελεγγίδης καί περί τοῦ ὁποίου διερωτᾶται εἰς τήν ἀπό 1/10/2010, σελ.4, παρ. γ΄ἐπιστολήν του ὁ Σεβασμιώτατος. Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία δέν εἶναι δυνατόν νά εἶναι Μία καί διῃρημένη, Ἁγία καί διῃρημένη, Καθολική καί διῃρημένη, Ἀποστολική καί διῃρημένη, διότι ὁ Χριστός οὐδεπώποτε μεμέρισται ἤ μερίζεται.Ἐάν διχοτομοῦντες διά μαχαίρας ἕνα ἄνθρωπον παύει νά εἶναι ζῶν ἄνθρωπος, ζῶν ὀργανισμός, πολλῷ μᾶλλον ἡ Ἁγιωτάτη ἡμῶν Ἐκκλησία δέν θά ἠδύνατο νά λογίζεται μετά τήν διαίρεσιν ὡς ζῶν θεανθρώπινος ὀργανισμός.

Οἱ σχισματικοί προκαλοῦν, εἶναι διῃρημένοι, ἀποκόπτονται καί εὑρίσκονται εἰς τό σχίσμα καί οὐδόλως «βρισκόμαστε σέ σχίσμα» (κατά τήν φράσιν τοῦ Σεβ.Μεσσηνίας, προμνημ. ἐπιστολή 1-10-2009, σελ. 4, παρ.γ') καί ἡμεῖς, ὅσοι ἀνήκομεν εἰς τό Ὀρθόδοξον Χριστεπώνυμον Πλήρωμα.

Ὀρθῶς ὁμιλεῖ περί ἀποκοπῆς ἐκ τῆς Ἐκκλησίας τῶν σχισματικῶν καί τῶν αἱρετικῶν ὁ Σεβασμιώτατος. Ἐννοεῖ, ὅμως, ὅτι οἱ μεθ΄ὧν διαλέγεται ἐν τῇ Μικτῇ Θεολογικῇ Ἐπιτροπῇ ἀνήκουν καί μετέχουν τῆς λύμης τοῦ σχίσματος καί τῆς αἱρέσεως, ὄντες ἐν τῷ σχίσματι καί ἔχοντες αἱρετικά δόγματα καί ἑπομένως οὔτε ἁπλῆ συμπροσευχή δέν συγχωρεῖται ὑπό τῶν Ἱερῶν Κανόνων (Β' Κανών Πενθέκτης ἐν ἀναφορᾷ πρός τόν 10ον Ἀποστολικόν Κανόνα);

6. Ἐδῶ θεωρῶ ὅτι εἶναι ἀπαραίτητος μία διευκρίνισις. Οὔτε ἐγώ προσωπικῶς, οὔτε ὁ Καθηγητής κ.Τσελεγγίδης καί «οἱ ὁμόφρονές μας», εἴχαμε ποτέ ἤ ἔχομεν ὡς στόχον μας «νά προσδώσωμεν τήν κατηγορίαν τῆς αἱρέσεως» εἰς τόν Σεβ.Μεσσηνίας, ὡς γράφει εἰς τήν ἐπιστολήν τῆς 15-7-2010 (σελ. 10γ, πρβλ. καί σελ. 8, Ε'). Δέν εἶναι ἐπίσης ὀρθόν αὐτό, τό ὁποῖον ἐγράφη εἰς τόν ἐκκλησιαστικόν τύπον, μετά τήν ἀπό 1-6-2010 ἐπιστολήν μου, ὅτι «ὁ Κυθήρων ζητεῖ τήν καθαίρεσιν τοῦ Μεσσηνίας». Ὄχι, πρός Θεοῦ, Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι ἅγιοι Ἀδελφοί. Οὔτε τήν Μητροπολιτικήν, οὔτε τήν Καθηγητικήν του ἕδραν ἐποφθαλμιοῦμεν. Εἰλικρινῶς εὐχόμεθα καί προσευχόμεθα νά εἶναι πάντοτε ἄξιος ἀμφοτέρων καί νά τάς χαίρεται ἐπί μακρόν. Ἀναίρεσιν καί μόνον, ἀνάκλησιν ζητοῦμεν ἀπό τόν Σεβασμιώτατον τῆς ἐπισημανθείσης ἀντιεκκλησιολογικῆς του θέσεως περί διῃρημένης Ἐκκλησίας καί οὐδέν πλέον.

7. Διατί, ὅμως, προσδίδεται τοιαύτη καί τοσαύτη ἔμφασις εἰς τήν χρῆσιν τοῦ ὅρου «διῃρημένη Ἐκκλησία» ὑπό τοῦ Σεβ. Μεσσηνίας; Εἰς τά ὅσα σχετικῶς προελέχθησαν θά προσθέσω καί τά ἀκόλουθα : Ὅσοι ἀποδέχονται τήν θεωρίαν περί «διῃρημένης Ἐκκλησίας» δέν ἐννοοῦν, οὔτε ἀποδέχονται οὐσιαστικῶς τό σχετικόν θεόπνευστον ἄρθρον, ἀλλ' ἀντιφάσκουν λέγοντες τό Ἱερόν Σύμβολον τῆς Πίστεώς μας. Διότι τοῦτο εἰς τόν ἐνεστῶτα χρόνον διαδηλοῖ τήν πίστιν εἰς «Μίαν, Ἁγίαν ... Ἐκκλησίαν». Εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ παρόντος καί ὄχι τοῦ παρελθόντος ἤ τοῦ μέλλοντος. Ὅσοι πιστεύουν εἰς τήν θεωρίαν ταύτην δέν δύνανται νά λέγουν καί νά τό ἐννοοῦν εἰς τήν εὐχήν μετά τόν Καθαγιασμόν τῶν Τιμίων Δώρων˙ «Ἔτι προσφέρομέν Σοι τήν λογικήν ταύτην λατρείαν ὑπέρ τῆς Οἰκουμένης, ὑπέρ τῆς Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας...», διότι, οὖσα διῃρημένη, δέν δύναται νά ὑφίσταται ὡς ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἀφοῦ οὕτω πως ἔχομεν ἀντίφασιν ἐν τοῖς ὅροις. Ὅσοι πρεσβεύουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι διῃρημένη ὁμολογοῦν ἐν τοῖς πράγμασι τήν ὀντολογικήν της ἀνεπάρκειαν καί τήν ἀπαραίτητον δραστηριοποίησίν της διά νά «ἑνωθῇ» καί συγκολληθῇ μέ τό ἔλλειμά της, τό ἕτερον ἥμισυ, ἤ τά ὑπόλοιπα μέρη (ἑτεροδόξους), προκειμένου νά συναποτελέση τήν μίαν καί ἀκεραίαν Ἐκκλησίαν. Ὅσοι, ἐναρμονίζονται πρός τήν πεπλανημένην καί λίαν ἐσφαλμένην θεωρίαν ταύτην δέν φοβοῦνται τήν αἱρετικήν κοινωνίαν μετά τῶν σχισματικῶν καί αἱρετικῶν, διότι ἐν τῇ τοιαύτῃ «ἑνώσει» θεωροῦν ὅτι ἐκφράζεται ἡ πλήρης καί ἀπόλυτος ἀλήθεια καί ἡ ἀπόλυτος καί τελεία Ἐκκλησία, συγκεκολλημένη οὖσα ἐξ ὅλων τῶν ἑτεροδόξων ὁμολογιῶν. Καί ὅσοι, τέλος, ἐνασμενίζονται ἐπί τῷ ἀκούσματι τῆς καινοτόμου ταύτης περί διῃρημένης Ἐκκλησίας θεωρίας οὐσιαστικῶς δέν σῴζονται, διότι δέν ἔχουν κοινωνίαν μέ τόν Ἀρχηγόν τῆς σωτηρίας ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν καί ὑφίστανται ὅ,τι συμβαίνει μέ τό ἀνθρώπινον ἐκεῖνο σῶμα, τοῦ ὁποίου κάποια μέλη προσεβλήθησαν ἐκ τῆς νόσου τῆς γαγγραίνης, ἀφοῦ αὕτη καθιστᾶ σεσηπός τό σῶμα καί παρακωλύει τήν διοχέτευσιν τοῦ αἵματος εἰς ὁλόκληρον τόν ὀργανισμόν.

8. Ὅλα τά ἀνωτέρω καταδεικνύουν τό ἀνακῦψαν ἐκ τῆς καιρίας καί βασικῆς ἐκτροπῆς τοῦ Σεβ. Μεσσηνίας ἀπό τῆς ἀκραιφνῶς ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογικῆς ἀληθείας πρόβλημα καί τῆς πρός ἐκεῖνον οὐσιαστικῆς διαφωνίας τοῦ εἰδικοῦ περί τά θέματα ταῦτα Καθηγητοῦ κ.Τσελεγγίδη καί τῆς ἐλαχιστότητός μου. Ἀσφαλῶς δέν πρόκειται περί τινος παρωνυχίδος ἤ συζητήσεως «περί ὄνου σκιᾶς». Ὡς καίριον δογματικόν θέμα ἅπτεται τῆς σῳζούσης ὀρθοδόξου ἀληθείας καί αὐτῆς ταύτης τῆς σωτηρίας μας. Δι' αὐτό εἰλικρινῶς λυπεῖται κανείς ὅταν λέγεται παρ' Ἀδελφοῦ τινος Ἀρχιερέως ὁ λόγος «ἄς τά βροῦν μεταξύ τους οἱ δύο Ἀρχιερεῖς», ὡς ἐάν ἦτο ἰδιωτική μας ὑπόθεσις τό δογματικόν τοῦτο ζήτημα, καί παρ' ἄλλου συνεπισκόπου μας, ἀπαντήσαντος εἰς σχετικήν ἐρώτησιν˙ «μ' αὐτά τά θέματα θά ἀσχολούμεθα;». Ὑπάρχουν, Μακαριώτατε, ἄλλα θέματα ἀνώτερα καί καιριώτερα τῶν θεμάτων πίστεως καί δογματικῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας μας;

9. Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων, καί μή λαβών ἐπί τρίμηνον ἐπίσημον ἀπάντησιν παρά τῆς Ἀνωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησιαστικῆς Ἀρχῆς εἰς τό ἀνακινηθέν μέγα τοῦτο δογματικόν θέμα, ἐτέλουν ἐν ἀναμονῇ τῆς ἐξελίξεως τούτου, μή συμβιβαζόμενος ἐπ΄οὐδενί νά ἐτίθετο ἄνευ κανονικῆς λύσεως καί διευθετήσεως αὐτοῦ εἰς τό Ἀρχεῖον. Καί πράγματι συνεζητήθη τό ἀνακῦψαν θέμα κατά τάς τελευταίας συνεδρίας τῆς ἀπελθούσης Δ.Ι.Σ. καί ὡρίσθη συνάντησις εἰς τά Γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου διά τήν 16ην Σεπτεμβρίου 2010, προκειμένου νά συζητηθῇ καί διευθετηθῇ τό θέμα παρουσίᾳ τῶν τριῶν ἐμπλεκομένων προσώπων (ἡμῶν τῶν δύο Μητροπολιτῶν καί τοῦ κ. Καθηγητοῦ) ὑπό τήν Προεδρίαν τοῦ Σεβ.Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ.Ἱεροθέου.

Ὁμολογῶ ὅτι πολύ μέ ηὐχαρίστησεν ἡ Ἀπόφασις αὕτη τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου, δι΄ὅ καί ἀληθῶς ἠγαλλίασε τό πνεῦμα μου. Ἡ προσέγγισις καί συζήτησις αὐτή μέ τόν φωτισμόν τοῦ Παναγίου Πνεύματος καί μέ τήν ἐμπνευσμένην ἐπιστασίαν καί παρέμβασιν τοῦ ἐγκρατοῦς καί διακεκριμένου περί τά θεολογικά γράμματα, τά ἐκκλησιολογικά καί ἀντιαιρετικά θέματα καί τήν λιπαράν γνῶσιν τῆς Πατερικῆς Θεολογίας καί Γραμματείας Σεβ.Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ.Ἱεροθέου, πρεσβυτέρου τῇ ἡλικίᾳ καί τῇ Ἀρχιερωσύνῃ Ἀδελφοῦ, θά ἐφώτιζε τό ὅλον θέμα καί καλῇ τῇ πίστει καί τῇ θελήσει θά διηυθετεῖτο θεοφιλῶς εἰς δόξαν Θεοῦ καί εἰς ψυχικήν ἀνάπαυσιν καί κατηρέμησιν τοῦ Χριστεπωνύμου Πληρώματος, τό ὁποῖον διά τοῦ διαδικτύου καί τῶν λοιπῶν μέσων μαζικῆς ἐνημερώσεως πληροφορεῖται ἀμέσως τά πάντα καί ἤ εὐφραίνεται ἤ σκανδαλίζεται καί ἀπογοητεύεται ἀπό τούς ποιμένας του.

Δυστυχῶς ἡ συνάντησις αὐτή δέν ἐπραγματοποιήθη, εὐθύνῃ τοῦ Σεβ.Μεσσηνίας, προτιμήσαντος νά διεξαχθῇ αὕτη μετ΄ Ἀδελφῶν συνεπισκόπων καί μόνον.

Ὅμως, μή γενομένης τῆς ἐν θέματι συναντήσεως, μή συμπεριληφθέντος, ὡς ὤφειλε, τοῦ ζωτικοῦ τούτου θεολογικοῦ θέματος εἰς τά θέματα τῆς Ἡμερησίας διατάξεως τῶν ἐπικειμένων Συνεδριῶν τῆς Τακτικῆς κατά μῆνα Ὀκτώβριον Ἱεραρχίας καί μή περαιωθείσης τῆς θεολογικῆς συζητήσεως ἐπί τοῦ καυτοῦ τούτου θέματος , τό πλήρωμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, καί ἰδιαιτέρως τῆς πατρίδος μας, ἀνησυχεῖ, στενοχωρεῖται καί σκανδαλίζεται, καί αὐτό δέν τό ἀποκρύπτει συνήθως παρεμβαῖνον δι' ἐπιστολῶν καί ἄλλων τρόπων.

Καί μετά πολλῆς λύπης πληροφοροῦμαι ὅτι, ἐπειδή χωρίς τήν πραγματοποίησιν τῶν ὡς ἄνω ἡ νέα Δ.Ι.Σ ἐχώρησε εἰς τήν ἀνάθεσιν τῆς ἐντολῆς εἰς τόν Σεβ.Μεσσηνίας νά ἐκπροσωπήσῃ τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος εἰς τήν Μικτήν Ἐπιτροπήν τοῦ Θεολογικοῦ διαλόγου μέ τούς Ρωμαιοκαθολικούς, ἄνευ τοὐλάχιστον προηγουμένης ἀκροάσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου ἐπί τῶν θέσεών του εἰς τό καίριον αὐτό ἐκκλησιολογικόν θέμα, προεκλήθησαν δυσμενεῖς κρίσεις καί σχόλια, καί

10. Ταπεινῶς φρονῶ ὅτι τοιαῦτα φλέγοντα θέματα, ἁπτόμενα τῆς Πίστεως, τῆς ὑποστάσεως καί τῆς Δογματικῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας μας, ἁπτόμενα δέ καί τῆς ἱερωτάτης ὑποθέσεως τῆς σωτηρίας μας, πρέπει νά ἔχουν ἄμεσον προτεραιότητα ὄχι μόνον εἰς τάς Τακτικάς, ἀλλά καί εἰς τάς Ἐκτάκτους Συνελεύσεις τῆς Σεπτῆς ἡμῶν Ἱεραρχίας. Εἰς τά θέματα τῆς προσεχοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, τά ὁποῖα εἶναι μέν χρήσιμα καί ἐπίκαιρα, οὐχί ὅμως καί κατεπειγούσης φύσεως, θά ἦτο εὐχῆς ἔργον, συναινούντων τῶν ἁγίων Συνοδικῶν Συνέδρων τῆς Ι.Σ.Ι., νά προστεθοῦν καί ἕτερα καίρια καί κατεπείγοντα -καί κατ' ἀνάγκην νά αὐξηθοῦν αἱ ἡμέραι τῶν Συνεδριῶν της-, ὅπως εἶναι τό περί οὗ ὁ λόγος ἐκκλησιολογικόν, περί τοῦ ὁποίου θά ἠδύνατο νά εἰσηγηθῇ ἐμπεριστατωμένως ὁ ὁρισθείς ὑπό τῆς ΔΙΣ Σεβ.Μητροπολίτης Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ.Ἱερόθεος καί νά ἐπακολουθήσῃ ἐποικοδομητική συζήτησις καί εἰδικόν ἀνακοινωθέν τῆς ΙΣΙ, τό ὁποῖον θά εὕρισκε εὐμενεστάτην ἀπήχησιν εἰς τά ὦτα τοῦ ἀγωνιῶντος Ὀρθοδόξου Χριστεπωνύμου Πληρώματος. Ἄλλως, ἐάν σύρεται διαρκῶς τό θέμα τοῦτο ἀνεξήγητον καί ἀναπάντητον, ἀναποδράστως θά σοβῇ κρίσις εἰς τό ἐκκλησιαστικόν σῶμα καί τό Ἱερόν Σῶμα τῆς Σεπτῆς Ἱεραρχίας μας, ἀφορῶσα εἰς τήν ἑνότητα τῆς πίστεως καί τήν κοινωνίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τήν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι κοινωνίαν τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου καί τοῦ Λαοῦ.

Εἶναι καί ἄλλα σοβαρότατα καί κατεπείγοντα θέματα, ἐπί τῶν ὁποίων οἱ διανυόμενοι δυσχείμεροι καιροί ἀπαιτοῦν τήν ἐνεργόν παρουσίαν, τήν ἀπάντησιν καί τόν διακριτικόν χειρισμόν τοῦ Ἱεροῦ ἡμῶν Σώματος, τά ὁποῖα ἀναμένει ἐναγωνίως τό πλήρωμα τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας, ὡς φερ' εἰπεῖν˙ α) τήν παρέμβασιν ἡμῶν δι' εἰδικῶν προτάσεων εἰς θέματα τῆς σχολικῆς παιδείας πρός τό ἁρμόδιον Ὑπουργεῖον, ὅπως εἶναι, σύν τοῖς ἄλλοις, τά ἀκατάλληλα καί ἐπιζήμια ἐν πολλοῖς ἐγχειρίδια τοῦ μαθήματος τῆς Γλώσσης εἰς τήν πρωτοβάθμιον καί δευτεροβάθμιον ἐκπαίδευσιν β) τήν ὑπεύθυνον τοποθέτησιν εἰς τό ζήτημα τῆς ὑποχρεωτικῆς λήψεως τῆς «Κάρτας τοῦ Πολίτη», περί ἧς ἐκφράζονται σοβαρόταται ἐπιφυλάξεις ὑπό κορυφαίων ἐπιστημόνων τῶν θετικῶν ἐπιστημῶν, γ) τήν ἀντιμετώπισιν τοῦ συγχρόνου ρεύματος τῶν νέων «Ἀποστόλων» τῆς «μεταπατερικῆς θεολογίας», ἡ ὁποία ἔρχεται εἰς συνάφειαν μέ τήν νεοφανῆ, τήν σύγχρονον ἐκκλησιολογίαν, περί ἧς ὡμιλήσαμεν ἀνωτέρω κ.ἄ.

Μακαριώτατε,
Σεβασμιώτατοι ἅγιοι Ἀδελφοί,

Ἐθεώρησα ὡς ἐπιτακτικόν ἐπισκοπικόν μου χρέος νά ἀναφερθῶ καθηκόντως εἰς τά ὡς ἄνω θέματα ἐξ ἀφορμῆς τοῦ ἐκκρεμοῦντος εἰσέτι βασικοῦ θέματος, τό ὁποῖον εὐσεβάστως ἐξέθεσα καί ἔθεσα πρό τριμήνου ὑπ΄ ὄψιν Ὑμῶν καί τοῦ Ἱεροῦ Σώματος τῆς Σεπτῆς Ἱεραρχίας. «Οἱ καιροί οὐ μενετοί».

Κοινοποιῶ τό ἀνά χεῖρας κείμενον εἰς ὅλους τούς Σεβασμιωτάτους Ἀδελφούς Μητροπολίτας διά τήν ἐνημέρωσιν αὐτῶν καί τήν ἐπ΄αὐτοῦ θεοφιλῆ τοποθέτησιν. Κύριος ὁ Θεός ὡς Παντογνώστης καί καρδιογνώστης γνωρίζει τό βάθος τῆς καρδίας μου, τά κίνητρα, τάς προθέσεις μου, τάς ἐπιδιώξεις μου καί τόν ἅγιον πόθον τῆς ψυχῆς μου διά τήν ἐπικράτησιν τοῦ Θείου Θελήματος, τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί εὐταξίας ἐν τῇ Ἁγίᾳ ἡμῶν Ἐκκλησίᾳ, τῆς Ἁγιογραφικῆς καί Ἁγιοπατερικῆς διδασκαλίας καί Παραδόσεως καί τοῦ σεβασμοῦ εἰς τούς Θείους καί Ἱερούς Κανόνας καί τά ἱερά τῆς πίστεως ἡμῶν δόγματα, ὅπως ἐκφράζονται ὑπό τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας διά τῆς δογματικῆς Αὐτῆς διδασκαλίας καί τῶν Ὅρων καί Ἀποφάσεων τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καί τῶν ὑπ' αὐτῶν ἐπικυρωθεισῶν Τοπικῶν.

Ἐπικαλούμενος τήν Ὑμετέραν συγγνώμην καί συμπάθειαν διά τήν ἐκ τοῦ μακροῦ τούτου κειμένου καταπόνησίν Σας, ἀλλά καί τήν Ὑμετέραν κατανόησιν καί συναντίληψιν διατελῶ,

Μετά βαθυτάτου σεβασμοῦ
Ἐλάχιστος ἐν Ἐπισκόποις
Ὁ Μητροπολίτης
† Ὁ Κυθήρων Σεραφείμ

Κοινοποίησις : Σεβ. Μητροπολίτας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Τα δυο μαχαίρια!

Λίγο πριν την σύλληψή Του, ο Χριστός θέλοντας να υπενθυμίσει στους μαθητές Του την προφητεία “και μετά ανόμων ελογίσθη”, ότι δηλ. θα τον θανατώσουν σαν ένα κοινό εγκληματία, τους είπε: «Όποιος δεν έχει μαχαίρι να αγοράσει».
Τότε οι απόστολοι, χωρίς να καταλάβουν τί τους έλεγε, είπαν: «Να, Κύριε, υπάρχουν εδώ δύο μαχαίρια». (Λουκ. 22, 37)!
Γιατί δύο μαχαίρια και όχι τρία ή τέσσερα ή…;
Στον κόσμο που ζούμε έχουμε μπροστά μας δύο μαχαίρια:
Το ένα στρέφεται προς τα έξω, στους άλλους- και το άλλο στρέφεται προς τα μέσα, στον εαυτό μας.
Το ένα προκαλεί βλάβη στο διπλανό μας όπως το μαχαίρι που χρησιμοποίησε ο απόστολος Πέτρος για να κόψει το αυτί του υπηρέτη του αρχιερέα.
Αυτού του είδους το μαχαίρι, ο Χριστός είπε να επιστραφεί στη θήκη του.
Το άλλο μαχαίρι (εκείνο που στρέφεται προς τα μέσα) είναι αυτό με το οποίο κόβουμε -πρέπει να κόβουμε – όχι τους άλλους αλλά τον εαυτό μας, δηλ. τα πάθη μας.
Το ένα το κρατάνε στα χέρια τους τα έθνη, για να προκαλούν μεταξύ τους πολέμους και να αλληλοεξοντώνονται.
Το άλλο το κρατάμε ο καθένας στα δικά του χέρια για να αφαιρεί από πάνω του οτιδήποτε τον εμποδίζει να ανεβεί στον ουρανό.
Όσο λιγότερο οι άνθρωποι πολεμούν το κακό μέσα τους, τόσο περισσότερο θα πολεμούν το διπλανό τους το γείτονά τους και τα άλλα κράτη. Και αντίστροφα. Όσο περισσότερο αγωνίζονται εναντίον του κακού τόσο λιγότερη θα είναι η ανάγκη να μάχονται με τον εξωτερικό εχθρό. Όταν ο άνθρωπος “χύνει” λιγότερο δικό του αίμα πολεμώντας το κακό μέσα στη καρδιά του, αναπόφευκτα θα χύσει περισσότερο ξένο αίμα, του αδελφού του. Η αυτοδικαίωση και ο εμφύλιος σπαραγμός πάνε μαζί χέρι-χέρι!
Εκείνος που δεν ψάχνει να βρει τον εχθρό που εμφωλεύει μέσα του, οπωσδήποτε θα τον βρει έξω!
Κάθε άνθρωπος, κάθε ήμερα, κάθε στιγμή, μέσα στα μύχια της καρδιάς του διεξάγει έναν εμφύλιο πόλεμο με τον εαυτό του. Αν σ’ αυτόν τον πόλεμο δεν δείξει παλληκαριά και ηττηθεί, σίγουρα θα τον προεκτείνει και προς τα έξω, στους αδελφούς του!
Εκείνος που δεν αγωνίζεται να σταυρώνει καθημερινά τον εαυτό του και τα πάθη του, να είσαι βέβαιος ότι θα σταυρώνει καθημερινά τους άλλους.
Εκείνος που δεν σηκώνει καθημερινά το δικό του σταυρό, πρόσεξε και θα το δεις θα τον τοποθετεί στην πλάτη των άλλων!
Μη σας φανεί περίεργο το ότι πολλές φορές αναρωτιόμαστε γιατί δεν έχουμε μέσα μας ειρήνη και γαλήνη. Η αλήθεια είναι πως ακόμη δεν ξεκινήσαμε τον πόλεμο με τον εαυτό μας. Και γιατί δεν τον ξεκινήσαμε; Μα γιατί δεν έχουμε τη διάθεση να το παραδεχθούμε ότι πράγματι μέσα μας έχουμε ένα εχθρό ο οποίος δεν παύει κάθε στιγμή να μας κλέβει και να μας τραυματίζει. Ενώ αυτός δουλεύει έντεχνα για την απώλειά μας, εμείς καμαρώνουμε και λέμε πως ό,τι μας συμβαίνει, οφείλεται σε εξωτερικές αιτίες!..
Τί κρίμα! Τί κρίμα! Άνθρωπος που ποτέ δεν έκατσε να σκεφτεί την καλωσύνη και την απέραντη αγάπη του Θεού, ποτέ δεν θα αναλάβει ένα τέτοιο αγώνισμα.
Γιατί;
Επειδή έγινε ο ίδιος νομοθέτης του εαυτού του! Νόμο έχει το προσωπικό του συμφέρον! Έμπνευσή του έχει τη φιλαυτία του! Σκοπό και στόχο του έχει την αυταρέσκεια και για Θεό λατρεύει – ποιόν άλλο; – τον εαυτούλη του!

Επιστολή π.Σαράντη Σαράντου πρός τον Mακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο

Πολλοί αναγνώστες μας ρωτούν καθημερινά εναγωνίως : «τι γίνεται με την επιστολή της Κάρτας Πολίτη; Απάντησε ή Ιεραρχία; ο Αρχιεπίσκοπος;  Πέρασαν ήδη 3 μήνες!  Πήραν θέση αφού σε ελάχιστους μήνες θα είμαστε μπροστά στην απειλή :  «ή παίρνεις την Κάρτα και επιβιώνεις ή δεν την παίρνεις και δεν μπορείς»!

Σε όλα αυτά τα ερωτήματα και σε άλλα ερωτήματα ερχόμαστε σήμερα σαν ιστολόγιο "Αναβάσεις" να απαντήσουμε επισήμως στους ερωτώντες: « Μόλις τώρα έστειλε απαντητική επιστολή ο Αρχιεπίσκοπος για την περσινή επιστολή του ΑΜΚΑ»!!  Με αυτήν την λογική αν δεν μας ελεήσει ο Θεός θα χρειαστεί ένα χρόνο για να απαντηθεί η επιστολή της Κάρτας Πολίτη, εμείς όμως σε 3 μήνες θα πρέπει να έχουμε ήδη αποφασίσει»!

Παρουσιάζουμε αυτούσια την επιστολή του πατρός Σαράντη προς τον Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο :

Μαρούσι Παρασκευή 17-9-2010

Μακαριώτατε,
Ἀσπάζομαι εὐλαβῶς τήν Δεξιάν Σας.

Ἔλαβα τήν ἀπαντητική Σας ἐπιστολή στίς 6-9-2010 πού εἶχε συνταχθεῖ τῇ 27η Ἰουλίου 2010.
Ἐκφράζετε εὐχαριστία, γιατί Σᾶς ἐνημερώνω περί ΑΜΚΑ.  Ἡ περί ΑΜΚΑ ἐπιστολή μου ἐστάλη στή Σεπτή Μακαρότητά Σας πρό ἑνός ἔτους.
Ἡ νέα ἐπιστολή μου Σᾶς ἐστάλη μέ ἡμερομηνία 17-06-2010 διά τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καί Ὠρωποῦ μέ θέμα «Ἡ ἠλεκτρονική Κάρτα τοῦ Πολίτη».
Ἐπιτρεπόταν ἡ Ἱερά Σύνοδος νά ἀπαντήσει μέ πέντε σειρές εὐτελίζοντας τό περί ΑΜΚΑ θέμα;  Ὡς ἐσχατολογικό θέμα ἀπαιτεῖ ὑπεύθυνη Συνοδική ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι τοποθέτηση καί ὄχι τήν ἀπάντηση Ἐπιτροπῆς.
Τό βιβλίο τῆς Ἱερᾶς Ἀποκαλύψεως ἐδόθη στόν ἠγαπημένο μαθητή τοῦ Κυρίου, τόν Ἰωάννη δι’ Ἀγγέλου, ὥστε ἡ μαρτυρία του νά εἶναι ἀδιάψευστη.  Καθίσταται ἔτσι γνωστό καί στόν πνευματικό κόσμο τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων καί Ἀρχαγγέλων καί δέν μπορεῖ κανένα ἀπό τά λογικά ὄντα, τούς ἀνθρώπους καί τούς Ἀγγέλους, νά ἀμφισβητήσουν τήν Ἁγιοπνευματική καί Χριστοκεντρική ἀξιοπιστία του.  Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός μᾶς διαφωτίζει γιά τά μέλλοντα συμβαίνειν ἐν τοῖς ἐσχάτοις ὄχι ἁπλῶς γιά νά γνωρίζουμε ἐμεῖς οἱ χριστιανοί περισσότερα ἀπό τούς ἀπίστους, ἀλλά ἐγκύρως πληροφορημένοι καί συνεπῶς ἑτοιμασμένοι, νά τοποθετηθοῦμε.
Κάποιοι ἀφελῶς καί ἐπιπολαίως διατείνονται, ὅτι αὐτά πού γράφει ἡ Ἀποκάλυψη ἔτσι καί ἀλλιῶς θά συμβοῦν καί ὅτι ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά κάνουμε τίποτα.  Ὑπονοοῦν ὅτι δέν θά ἀποφύγουμε τό σφράγισμα, ἐνῷ τό ἀντίθετο συμβαίνει.  Αὐτονόητη ἀλλά καί συγκεκριμένη εἶναι ἡ σύσταση νά μή σφραγισθοῦμε ἀπό τόν Ἀντίχριστο.  Ταπεινῶς φρονοῦμε, ὅτι δέν θά διαθέτει χρόνο καί ὑπομονή

Μετά την σχεδιασμένη ιεροσυλία στον Ιερό Ναό οι οργανωτές των special olympics είχαν δώσει εντολή να υποσταλεί η Ελληνική σημαία στον Εβρο!

Μετά την σχεδιασμένη ιεροσυλία στον Ιερό Ναό οι οργανωτές των special olympics είχαν δώσει εντολή να υποσταλεί η Ελληνική σημαία στον Εβρο!

Όπως ομολόγησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως στην συνέντευξή του στο πρακτορείο εκκλησιαστικών ειδήσεων Ρομφαία "...ήτανε μια προσπάθεια που άρχισε να συζητιέται από πέρυσι, όταν ήρθε εδώ η Ελληνική επιτροπή υπό την κα Δεσποτοπούλου των Special Olympics...".
Αυτό αποδεικνύει ότι όλοι οι "αρμόδιοι", εδώ και καιρό, ήταν γνώστες των λεπτομερειών αυτής της φιέστας η οποία εκτός τη σχεδιασμένη ιεροσυλία στον Ιερό Ναό της Παναγίας Κοσμοσώτηρας στις Φέρες (βλέπε σχετικές αναρτήσεις μας εδώ και εδώ), περιελάμβανε και διάφορες εκδηλώσεις όπως την "περιφορά" της φλόγας με βάρκα στο Δέλτα του Έβρου.
Στο λιμανάκι και ενώ περίμενε ο Έλληνας βαρκάρης τον αθλητή που θα μετέφερε την "φλόγα του Απόλλωνα" (Ολυμπιακή φλόγα), είδε με έκπληξη (όπως και όλοι οι παρευρισκόμενοι) έναν υπάλληλο της δημαρχίας να προσπαθεί να υποστείλει την Ελληνική Σημαία που ανέμιζε σε ιστό του λιμανιού.Αμέσως ο κόσμος που ήταν εκεί απέτρεψε αυτή την πράξη ,ενώ ο υπάλληλος απολογούμενος έλεγε ότι απλώς εκτελεί "άνωθεν" εντολές.Η αστυνομικοί που επενέβησαν αρνήθηκαν να υποστείλουν την Ελληνική Σημαία και αιφνιδιασμένοι προσπάθησαν να αποτρέψουν τα χειρότερα.

Ο σχεδιασμός των νεοταξικών επιτελείων όχι μόνο δεν ήταν τυχαίος, αλλά είχε σκοπό μέσω της ιεροσυλίας στον Ιερό ναό της Παναγίας Κοσμοσώτηρας και της υποστολής της Ελληνικής Σημαίας ,να ξεφτιλίσει και την θρησκευτική και την πατριωτική μας συνείδηση.

Σας συνιστούμε να διαβάσετε το παρακάτω κείμενο που δημοσίευσε το ιστολόγιο evrodelta.blogspot.com

Το χρονικό της ξεφτίλας έχει ως εξής:

Στο πρόσφατα, πάρα πολύ όμορφα, εξωραϊσμένο λιμανάκι, μπροστά στο αναψυκτήριο, γίνονται οι τελευταίες ετοιμασίες για την υποδοχή και περιήγηση της φλόγας..

Υδροφόρες του Δήμου καταβρέχουν τον μόλις προ διημέρου ξυμένο και ισιωμένο δρόμο ώστε να μη σηκώνεται σκόνη από τη διέλευση των οχημάτων...

(αν αυτό το ξύσιμο γινόταν μια φορά το μήνα, τους προηγούμενους τρεις μήνες, αν αυτό το βρέξιμο γινόταν μια φορά τη μέρα, τα μεγάλα τουριστικά γραφεία θα συνέχιζαν να στέλνουν τα λεωφορεία τους και οι τουρίστες δεν θα είχαν πάψει να επισκέπτονται το ανατολικό Δέλτα. Το τουριστικό κέντρο του Δήμου Φερών δεν θα είχε απαξιωθεί και δεν θα είχε καταντήσει -από πλευράς επισκεψιμότητας- στο σημερινό χάλι)

Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα, γιά το οποίο θα κάνουμε κουβέντα στο άμεσο μέλλον.

.

Γυρνάμε λοιπόν στα προχτεσινά. Στο αναψυκτήριο κάποιοι από τους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στο Δέλτα πίνουν τον καφέ τους. Ανάμεσά τους κι ένας από τους βαρκάρηδες του ΤΚΔΦ (Τουριστικό Κέντρο Δήμου Φερών), που θα έπαιρνε μέρος στην περιφορά της φλόγας.

Στην είσοδο του καταστήματος υπάρχουν δύο ιστοί, που πάνω τους πάντα κυματίζουν η Ελληνική σημαία και μία άλλη με το έμβλημα του Δήμου Φερών.

Ξαφνικά εμφανίζεται ένας υπάλληλος της δημαρχίας, ο οποίος αφού υποστέλλει τη σημαία του Δήμου και την αντικαθιστά με αυτή των special olympics, αρχίζει να κατεβάζει την Ελληνική σημαία.

Στην ερώτηση, εκ μέρους των παρευρισκομένων, γιατί το κάνει αυτό, απαντά πως έχει εντολή να την αντικαταστήσει με την σημαία της Πολωνίας!

Εξαγριωμένοι οι ντόπιοι του λένε πως δεν θα επιτρέψουν να συμβεί κάτι τέτοιο, πως η σημαία αποκλείεται να κατεβεί από το κέντρο του Δέλτα και απειλείται σύρραξη. Προτείνουν να αναρτηθεί η Πολωνική σημαία κάτω από την Ελληνική ή μαζί με την σημαία των special olympics.

Ο υπάλληλος της δημαρχίας επικοινωνεί με προϊστάμενό του και παίρνει εντολή να προχωρήσει στην αλλαγή. Οι ντόπιοι το απαγορεύουν και τα πνεύματα έχουν οξυνθεί επικίνδυνα.

Και τότε ο προϊστάμενος του υπαλλήλου ζητά την συνδρομή της αστυνομίας.

Ο βαρκάρης του ΤΚΔΦ παίρνει τη βάρκα του και φεύγει, αρνούμενος να πάρει μέρος στην τελετή.
Οι κάτοικοι είναι εξοργισμένοι και η ομαλή εκτέλεση των προγραμματισμένων εκδηλώσεων κρέμεται από μιά κλωστή.
Στη γη της ουτοπίας, οι Έλληνες αστυνομικοί φυλούν μιά ξένη σημαία, στην τελευταία άκρη της Ελλάδας, λίγες εκατοντάδες μέτρα από τα σύνορα με την Τουρκία....

Οι εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν κι όλα πήγαν καλά, όλοι είναι ευχαριστημένοι, κανείς δε φαίνεται να πήρε χαμπάρι τι έγινε νωρίτερα, κανείς δε φάνηκε να πρόσεξε την απουσία της σημαίας.

Οι επίσημοι, οι κάμερες και οι αθλητές φεύγουν, η φλόγα παίρνει το δρόμο για το μακρινό της ταξίδι...

Η ζωή μας επιστρέφει στους κανονικούς της ρυθμούς και η σημαία μας στον ιστό της...

Όμως μια πίκρα έμεινε στο στόμα μας. Και τούτη τη φορά δεν θα την κρατήσουμε. Θα τη βγάλουμε, να μάθει ο κόσμος τα ρεζιλίκια.

Κανονικά θα' πρεπε να' χουμε φύγει όλοι οι βαρκάρηδες, μαζί με το Χρήστο το Σαρηγιαννίδη (που κάπου στο βάθος της ψυχής μου αισθάνομαι πως τον πρόδωσα), να μην έχουν βάρκες να κάνουν την εκδήλωση. Μα αν το κάναμε, θα ρεζιλευόμασταν όλοι, θα ρεζιλευόταν ο τόπος μας. Με την παραμονή μας, η ξεφτίλα έμεινε στους λίγους, τους ελάχιστους, τους ανεπαρκείς, σ' αυτούς που λησμόνησαν πως γι' αυτό το πανί, πριν λίγα χρόνια, κάποια παληκάρια έχασαν τη ζωή τους στα ξεράδια που λέγονται Ίμια. Όχι δεν είμαστε εθνικισταράδες, εκτός κι αν εθνικιστής είναι όποιος αγαπάει τον τόπο του. Μα ζούμε στα σύνορα. Κι οι άνθρωποι των συνόρων, όλων των συνόρων της γης, έχουν ένα αλλιώτικο δέσιμο, ένα διαφορετικό δεσμό με τα σύμβολα της πατρίδας τους...

Δεν τελειώνει εδώ το θέμα. Δεν θα το αφήσουμε να τελειώσει. Γιατί έρχονται εκλογές.

Κι όποιος παίζει με το Δέλτα, όποιος προσβάλλει τους ανθρώπους του, όποιος δεν είναι άξιος να κάνει τη δουλειά του σωστά κι όποιος δεν σέβεται τη γαλανόλευκη θα φάει μαύρο.

http://klassikoperiptosi.blogspot.com/2010/09/special-olympics_17.html#more

Μνήμη π. Ιωάννου Ρωμανίδη

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Μεταλληνού

Ένας από τους μεγαλυτέρους ορθοδόξους θεολόγους του 20ου αιώνος και ανακαινιστής της θεολογίας μας, με την επιστροφή της στην γνησιότητα της αγιοπατερικής παραδόσεως, ο πρωτοπρεσβύτερος π. Ιωάννης Ρωμανίδης, προπέμπεται από όλους μας, φίλους, συνεργάτες και μαθητές του, στην αιώνια και αληθινή Πατρίδα μας. Εκ μέρους του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και του Προέδρου του κ. Δημ. Γόνη, έχω την τιμή να καταθέσω λίγα λόγια, αγάπης, σεβασμού και τιμής εις τον Μεγάλον Συνάδελφο, που οδεύει «εις τα άνω βασίλεια».

Ο ίδιος ο εκλιπών έχει σημειώσει σε μία από τις σπάνιες αυτοπαρουσιάσεις του τα εξής: «Οι γονείς μου ήσαν από την Ρωμαϊκήν Καστρόπολιν της Αραβησσού της Καππαδοκίας, όπου εγεννήθη ο Ρωμαίος αυτοκράτωρ Μαυρίκιος (582-602), ο οποίος διώρισεν ως Πάπαν της Ρώμης τον Άγιον Γρηγόριον τον Μέγαν (590-604) και ο οποίος με την σειράν του διώρισεν ως πρώτον αρχιεπίσκοπον του Καντέρμπουρι τον Αυγουστίνον (597-604). Γεννήθηκα εις τον Πειραιά, τας 2.3.1927 [...] Έφυγα από την Ελλάδα και μετηνάστευσα εις την Αμερικήν, εις τας 15 Μαΐου 1927 (εις ηλικίαν 72 ημερών), με τους γονείς μου και εμεγάλωσα εις την πόλιν της Νέας Υόρκης εις το Manhattan, εις την 46ην Οδόν, μεταξύ της 2ας και της 3ης Λεωφόρου. Είμαι απόφοιτος του Ελληνικού Κολλεγίου Brookline Μασσαχουσέτης, της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Yale, Διδάκτωρ της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Harvard (School of Arts and Sciences), Ομότιμος Καθηγητής, της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και Επισκέπτης Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού του Πανεπιστημίου του Balamand του Λιβάνου από το 1970».

Θα προσθέσουμε σ’ αυτά ότι σπούδασε ακόμη στο Ρωσικό Σεμινάριο του Αγίου Βλαδιμήρου της Ν. Υόρκης, στο επίσης Ρωσικό Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου στο Παρίσι και στο Μόναχο της Γερμανίας. Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος το 1951 και έκτοτε διηκόνησε ως εφημέριος εις διαφόρους ενορίας των Η.Π.Α. Μεταξύ των ετών 1958 και 1965 υπηρέτησε ως καθηγητής στην Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού, παραιτήθηκε όμως το 1965, διαμαρτυρόμενος δια την απομάκρυνση του π. Γ. Φλωρόφσκυ από την Σχολή. Η εκλογή του για την Έδρα της Δογματικής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης έγινε στις 12 Ιουνίου 1968, αλλά δεν διωρίζετο, διότι εκατηγορείτο ως «κομμουνιστής»! Τελικά ο διορισμός του έγινε το 1970. Το 1984, δια προσωπικούς λόγους, παρητήθη με πλήρη σύνταξη, αλλά δεν εθεωρήθη καλό να του απονεμηθεί ο τίτλος του Ομοτίμου, κάτι που έρχεται να αποκαλύψει και τις δυσλειτουργίες της θεολογικής συντροφιάς μας.

Έχει συγγράψει πλήθος μελετών, πολλές από τις οποίες είναι ακόμη ανέκδοτες και πρέπει να συνεκδοθούν εις σειράν τόμων. Τα κατάλοιπά του είναι ανάγκη να ασφαλισθούν, διότι έχουν πολλά να προσφέρουν και αποκαλύψουν. Η διδακτορική του διατριβή περί του Προπατορικού αμαρτήματος, κυριολεκτικά επαναστατική, άνοιξε νέους δρόμους στη Θεολογία μας, ακολούθησαν δε τα βιβλία του για τη Ρωμαιοσύνη, που είχαν την ίδια σημασία για τον χώρο της Ιστορίας. Και των δύο αυτών χώρων την έρευναν και κατανόηση, ανενέωσε ο π. Ιωάννης. Το έργο και η προσφορά του στην επιστήμη έχουν διερευνηθεί συστηματικά στη διδακτορική διατριβή του Andrew Sorko, Prophet of Roman Orthodoxy - The Theology of John Roamanides, Canada 1998.

Εξ ίσου όμως μεγάλη υπήρξε η συμβολή και η προσφορά του στην Εκκλησία μας με την συμμετοχή του στους Θεολογικούς Διαλόγους με Ετεροδόξους, ιδιαίτερα με τον Αγγλικανισμό αλλά και Αλλοδόξους (Ιουδαϊσμό και Ισλάμ). Το γεγονός δε, ότι μητρική του γλώσσα ήταν η Αμερικανική, του εξασφάλιζε την άνεση που χρειαζόταν, για να αναπτύσσει με κάθε ακρίβεια τις θέσεις της Εκκλησίας μας. Στο διάλογο με την Παγκόσμια Λουθηρανική Ομοσπονδία (1978 κ.ε.) είχα την ευκαιρία να τον γνωρίσω βαθύτερα, να συνδεθώ μαζί του με ισχυρά φιλία και, το κυριότερο δι’ εμέ, να γίνω πραγματικά μαθητής του, πέρα από την πολυετή και συνεχή μελέτη των έργων του. Στους διάλογους αυτούς εφαίνετο η ευρεία γνώση του στην πατερική παράδοση, αλλά και τις παραχαράξεις της, στην Ανατολή και τη Δύση, κατ’ εξοχήν δε η γνώση της Θεολογίας του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, ακρογωνιαίου λίθου της ορθοδόξου παραδόσεως. Ο π. Ιωάννης υπεστήριζε την σχέση θεολογίας και αγιοπνευματικής εμπειρίας, και τους σταθμούς της πνευματικής πορείας των Αγίων: κάθαρσις-φωτισμός-θέωσις, ως προϋπόθεση των Οικουμενικών Συνόδων και της αυθεντικής αποδοχής των, κάτι που έχει χαθεί στη Δύση, αλλά και στη δυτικίζουσα δική μας θεολογική σκέψη. Η στροφή αυτή στην πατερικότητα, ως εκκλησιαστική γνησιότητα, συνέχισε και συνεπλήρωσε την ανάλογη κίνηση του π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ, την πορεία του οποίου ακολούθησε στον Οικουμενικό Διάλογο, θεωρούμενος και αυτός συχνά ενοχλητικός και όχι εύκολος συνομιλητής. Κάποτε θα γραφούν αυτά όλα, για να φανεί η υπεροχικότητα του εκλιπόντος, αλλά και η αληθινή συμβολή του στη διεθνή και οικουμενική παρουσία της Ορθοδοξίας, έστω και αν συχνά έμενε μόνος...

Θεωρώντας το θεολογικό του έργο, διδακτικό, συγγραφικό και αγωνιστικό, αναγκαζόμεθα εκ των πραγμάτων να κάνουμε λόγο για εποχή προ και μετά τον Ρωμανίδη. Διότι έφερε αληθινή τομή και ρήξη με το σχολαστικό παρελθόν μας, που λειτουργούσε ως βαβυλώνιος αιχμαλωσία στη θεολογία μας. Η διατριβή του σφράγισε αποφασιστικά αυτή την αναγεννητική πορεία, σε σημείο, που και αυτοί οι για διαφόρους λόγους επικριταί ή ιδεολογικά αντίπαλοί του να προδίδουν στα γραπτά τους την επιρροή του π. Ιωάννου στη Θεολογική τους σκέψη.

Συγκεκριμένα, ο π. Ιωάννης:

α) Επανέφερε στον ακαδημαϊκό Θεολογικό χώρο την προτεραιότητα της πατερικής εμπειρικής θεολογήσεως, παραμερίζοντας τον διανοητικό-στοχαστικό-μεταφυσικό τρόπο θεολογήσεως.

β) Συνέδεσε την ακαδημαϊκή θεολογία με την λατρεία και την φιλοκαλική παράδοση, καταδεικνύοντας την αλληλοπεριχώρηση θεολογίας και πνευματικής ζωής και τον ποιμαντικό-θεραπευτικό χαρακτήρα της δογματικής θεολογήσεως.

γ) Διείδε και υιοθέτησε στη θεολογική μέθοδο τον στενό σύνδεσμο δόγματος και ιστορίας και γι’ αυτό μπόρεσε να κατανοήσει, όσο λίγοι, την αλλοτρίωση και πτώση της θεολογίας στη Δυτική Ευρώπη, που επήλθε με την φραγκική κατάκτηση και αποβολή. Η καλή γνώση της ιστορίας εξ άλλου Φραγκοσύνης και Ρωμαιοσύνης (προοριζόταν για καθηγητής της Ιστορίας στο Yale) τον βοήθησε να διαπιστώσει και αναλύσει τη διαμετρική διαφορά Φράγκικου και Ρωμαίικου πολιτισμού, εισάγοντας ρωμαίικα κλειδιά στη διερεύνηση της ιστορίας και του πολιτισμού μας.

δ) Βοήθησε έτσι την πληρέστερη έρευνα και του Ελληνισμού, έξω από τις κατασκευασμένες δυτικές θέσεις, με την ορθή -ως απόλυτα τεκμηριωμένη- χρήση των ιστορικών μας ονομάτων, της σημασίας και δυναμικής τους στην ιστορική μας πορεία.

Είναι γεγονός, ότι οι ετερόδοξοι ανεγνώριζαν περισσότερο από μας την προσωπικότητα του π. Ιωάννου και την σημασία του για την Ορθοδοξία. Εθεωρείτο ο καλύτερος ορθόδοξος ερευνητής του ι. Αυγουστίνου, που βοηθούσε και την δυτική θεολογία στην κατανόησή του, χαρακτηρίσθηκε δε «ο μεγαλύτερος σίγουρα των εν ζωή ορθοδόξων θεολόγων, του οποίου τα συγγράμματα αποτελούν κριτική μελέτη του έργου του Αυγουστίνου υπό το φως της πατερικής θεολογίας». Πρέπει δε να λεχθεί, ότι στον π. Ιωάννη οφείλεται η σπουδαία επισήμανση, ότι η διδασκαλία του Βαρλαάμ του Καλαβρού για τις θεοπτικές εμπειρίες των προφητών ως «φαινομένων φυσικών, γινομένων και απογινομένων» ανάγεται στο περί Τριάδος έργο του ι. Αυγουστίνου.

Σεβαστέ και αγαπητέ π. Ιωάννη.

Οι φίλοι, συνεργάτες και συνόμιλοί σου, σου εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας για όσα με την χάρη του Θεού μας έδωσες. Οι χιλιάδες των αμέσων ή εμμέσων μαθητών σου επίσης. Κρατούμε την θεολογική παρακαταθήκη σου ως βακτηρία στο σκοτάδι, που εξαπλώνει παντού ο υπολογισμός, η άγνοια, η αδιαφορία και το συμφέρον. Μας συνέδεσες με την πατερικότητα στο χώρο της ακαδημαϊκής θεολογίας, παραπέμποντας συνεχώς στη λατρεία και την άσκηση, όπου καλλιεργείται η αληθινή θεολογία. Σε ευχαριστούμε!

Αιωνία σου η μνήμη και καλή αντάμωση στο ουράνιο θυσιαστήριο. Συνάδελφε και Συλλειτουργέ, πεφιλημένε.

Όσοι έχουν διαβάσει το συγκεκριμένο άρθρο συνήθως διαβάζουν επίσης τα παρακάτω:

Ορθόδοξος Εκκλησία και Βατικανό Εκκλησία. Συμφωνία μεταξύ Ορθοδόξων και Βατικανού, Balamand Λίβανος. Του Πρωτοπρεσβυτέρου Ιωάννου Ρωμανίδη. Εκ του περιοδικού Θεοδρομία. (16/11/07)

Ο «ψυχοπαθής» κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας Του π. Ιωάννη Ρωμανίδη. Ποιος είναι ο ψυχοπαθής κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας; ... (2/9/2010)

http://www.impantokratoros.gr/romanidis.el.aspx

Το ιατρείο που λέγεται Εκκλησία

Ποιά είναι η ουσία της θεολογίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας; Ακούστε τη διαφωτιστική ομιλία του Μητροπολίτη Λεμεσού π. Αθανασίου.

- Η δημιουργία του ανθρώπου από τον Θεό

- Τί είναι η αμαρτία και τα πάθη του ανθρώπου;

- Γιατί ήρθε ο Χριστός στον κόσμο;

- Γιατί τα μή και τα όχι της Εκκλησίας; Γιατί κάτι είναι αμαρτία;

- Τί (καί γιατί) προτείνει η Εκκλησία στον άνθρωπο για τη ζωή τού;

- Πού κατατάσσεται και γιατί η θεολογία στον χώρο των επιστημών;

- Το νοσοκομείο της Εκκλησίας

- Αμαρτία και ευτυχία

- Τί ρόλο παίζουν οι εντολές του Θεού;

- Αναμαρτησία, μετάνοια και προσευχή

- Χαρά κί ευτυχία στον κόσμο και την Εκκλησία

- Ελευθερία, αναζήτηση και άρνηση του Θεού

- Πώς θ’ ανακαλύψουμε αν υπάρχει Θεός

- Η θεολογία στην Ελλάδα από το 1821 έως σήμερα

- Σαρίκι τούρκικο ή τιάρα παπική;

- Θεολογία, εμπειρία, αίρεση και αθεΐα

Για την ομιλία πατήστε : Ιατρείο Η Εκκλησία.mp3

http://vatopaidi.wordpress.com/

Ὁδοιπορικό στὴν Ἁγία Γῆ.

http://www.agiazoni.gr/

L’Élévation de la Croix

p. Alexander Schmemann

Le 14 septembre, dès siècles durant, lorsque la Fête de l’Élévation de la Croix était célébrée dans les cathédrales, l’évêque prenait sa place au centre de l’église et, entouré d’un grand nombre de ses clercs, élevait majestueusement la croix bien haut, au-dessus de la foule, et bénissait les fidèles aux 4 coins de l’église, pendant que le choeur laissait éclater sa réponse, comme un tonnerre : “Seigneur, prend pitié”! [Kyrie eleison!] C’était la célébration de l’empire Chrétien, un empire né sous le signe de la Croix en ce jour où l’empereur Constantin-le-Grand eu la vision de la Croix haut dans le ciel et entendit les paroles “Par ce signe tu vaincras!” ["In hoc signo vinces!"]. C’est la fête du triomphe du Christianisme sur les royaumes, cultures et civilisations, la fête de ce monde Chrétien qui est en ruine à présent, continuant à s’effondrer sous nos propres yeux. encore…
Oui, cet ancien et solennel rite sera à nouveau célébré cette année. Le choeur chantera encore avec joie que “la Croix est la puissance des rois, la Croix est la beauté de l’univers.” Mais aujourd’hui, la tumultueuse grande ville entourant l’église ne participe pas à ce triomphe caché, et en est complètement déconnectée. Ses millions d’habitants mèneront leur vie habituelle, avec ses hauts et ses bas, ses intérêts, ses joies et ses peines, sans la moindre référence à quoique ce soit de ce qui sera en train de se dérouler dans le bâtiment de l’église. Pourquoi donc alors continuons-nous à répéter les paroles parlant de triomphe universel, et chantons et rechantons sans cesse que la Croix est invincible? Hélas, nous devons admettre que beaucoup, beaucoup trop de Chrétiens sont incapables de répondre à cette question. Ils sont habitués à voir l’église en exil et en marge de la vie, exilée de la culture, de la vie, des écoles et de tout et de partout. Nombre de Chrétiens sont satisfaits et ne s’en font pas lorsque les autorités civiles leur permettent, avec condescendance, “d’observer leurs rites” pour autant qu’ils se tiennent calmes et obéissants, et qu’ils n’interfèrent en rien dans la construction d’un monde où il n’y aurait ni le Christ, ni la foi, ni la prière. Ces Chrétiens fatigués ont presqu’oublié que le Christ a dit, la nuit où Il s’en alla vers la Croix : “Vous aurez à souffrir dans le monde. Mais courage! J’ai vaincu le monde” (Jean 16,33).

A moi, il me semble que nous continuons de célébrer l’Élévation de la Croix et répéter les anciennes paroles de victoire non pas simplement pour commémorer une vieille bataille qui a été gagnée, ou pour nous rappeler un passé qui n’existe plus, mais afin de réfléchir plus profondément sur la signification du mot “victoire” pour la Foi Chrétienne. Il se pourrait bien que ce ne soit que maintenant, alors que nous sommes privés de tout pouvoir et gloire externe, de tout soutien de gouvernement, de richesse indicible, et de tous les symboles apparents de victoire, que nous sommes capables de comprendre que tout cela n’était, peut-être, pas l’authentique victoire. Certes oui, la croix élevée au-dessus des foules, en ces temps-là, était couverte d’or et d’argent et ornée de pierres précieuses. Cependant, ni l’or ni l’argent ni les pierres précieuses ne peuvent effacer la signification originelle de la Croix en tant qu’instrument d’humiliation, de torture et d’exécution, instrument sur lequel un homme fut cloué, un homme rejeté de tous, épuisé de douleur et de soif. Avons-nous le courage de nous demander à nous-mêmes : si tous ces royaumes Chrétiens et cultures Chrétiennes sont morts, si la victoire a été remplacée par la défaite, n’est-ce pas parce que nous, Chrétiens, étions devenus aveugles sur la signification ultime et véritable du plus important symbole du Christianisme? Nous avions décidé que l’or et l’argent seraient autorisés à éclipser cette signification. Et nous avons de même décidé que Dieu désire nos cultes du passé. Honorer la Croix, l’élever, chanter la victoire du Christ : est-ce que cela ne signifie pas, par dessus tout, croire dans le Crucifié et croire que la Croix est un signe d’une renversante défaite? Car seulement parce qu’il s’agit d’une défaite, et dans la mesure où elle est acceptée comme défaite, la Croix devient victoire et triomphe. Non, le Christ n’est pas venu dans le monde pour remporter des victoires visibles, externes. Il S’est vu offrir un royaume, mais l’a refusé. Et au moment même où on Le trahissait et livrait à la mort, Il dit : “Crois-tu que Je ne puisse invoquer Mon Père, Qui M’enverrait à l’instant plus de 12 légions d’Anges?” (Matthieu 26,53). Et pourtant, jamais le Christ n’a été plus roi que lorsqu’Il marcha vers le Golgotha, portant Sa propre croix sur Ses épaules pendant que la foule remplie de haine et de moqueries L’entourait. Sa royauté et puissance n’ont jamais été aussi évidentes que lorsque Pilate L’amena devant la foule, vêtu de pourpre, Le condamna à la mort d’un criminel, une couronne d’épines sur Sa tête, et que Pilate dit à la foule enragée : “Voici votre roi”. Il n’y a que là que l’on puisse voir l’entièreté du mystère du Christianisme, car la victoire du Christianisme réside dans la joyeuse foi que c’est ici, à travers cet homme rejeté, crucifié et condamné, que l’amour de Dieu a commencé à illuminer le monde et qu’un Royaume s’est ouvert, que nul n’aura jamais le pouvoir de refermer. Chacun d’entre nous, cependant, doit accepter le Christ et Le recevoir de tout son coeur, de toute son âme et de toute son espérance. Sinon, les victoires extérieures sont toutes sans intérêt. Peut-être avions-nous besoin de cette défaite extérieure du monde Chrétien. Peut-être avions-nous besoin de la pauvreté et du rejet, pour purger notre foi de son orgueil terrestre et de sa confiance dans la puissance et victoire externe, afin de purifier notre vision de la Croix du Christ, élevée, exaltée et triomphante. “La Croix est la beauté de l’univers.” Car quelles que soient les ténèbres dans lesquelles les peuples se trouvent, et aussi grand puisse être le triomphe externe du mal en ce monde, le coeur sait toujours et entend les paroles : “Courage, J’ai vaincu le monde.”

Sourcw: Extrait de, “Celebration of Faith” Sermons, Vol. 2, “The Church Year” par le Protopresbytre Alexander Schmemann, 1994

Παγκόσμια ύψωση του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού

Σήμερα η Εκκλησία εορτάζει την παγκόσμια ύψωση του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού. Η γιορτή είναι αρχαιότατη και μια από τις Δεσποτικές γιορτές, τις γιορτές δηλαδή τις αφιερωμένες στο Δεσπότη Χριστό. Η γιορτή συνδέεται με μεγάλα ιστορικά γεγονότα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, γι’ αυτό έχει πανηγυρικό χαρακτήρα. Συγχρόνως όμως αναφέρεται στη σταύρωση και το θάνατο του Κυρίου, γι΄ αυτό και τιμάται με αυστηρή νηστεία, όπως η Μεγάλη Παρασκευή. Το Ευαγγέλιο, που διαβάζεται στη θεία Λειτουργία, είναι το ίδιο που διαβάζεται και τη Μεγ. Παρασκευή. Μέχρι πριν λίγα χρόνια η εορτή της Υψώσεως του τιμίου Σταυρού ήταν ημέρα γενικής αργίας, αλλά μετά τον πόλεμο οι εργάσιμες ημέρες της εβδομάδας, ενώ από έξη έγιναν πέντε, η εορτή του Σταυρού είναι εργάσιμη ημέρα.

Το 326, ένα χρόνο μετά την πρώτη οικουμενική Σύνοδο, η αγία Ελένη πήγε στα Ιεροσόλυμα, να προσκυνήσει τους αγίους τόπους και να ευχαριστήσει το Θεό, για τις νίκες και τις θριαμβευτικές επιτυχίες του παιδιού της και πρώτου χριστιανού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου. Τότε έκτισε διάφορους ναούς, όπως στο όρος των Ελαιών και στο σπήλαιο της Βηθλεέμ. Με διαταγή του Κωνσταντίνου ανέλαβε να κτίσει μεγάλο ναό στο λόφο του Γολγοθά, εκεί που σταυρώθηκε ο Ιησούς Χριστός. Εκεί, πριν από διακόσια χρόνια, ο αυτοκράτορας Αδριανός, για να εμποδίσει τους χριστιανούς να προσκυνούν τον άγιο τόπο, είχε αναγείρει ναό αφιερωμένο στην Αφροδίτη. Η άγια Ελένη κατεδάφισε τον ειδωλολατρικό ναό, ξεκαθάρισε τον τόπο, εξακρίβωσε τη θέση που σταυρώθηκε ο Κύριος και βρήκε τον τίμιο Σταυρό.

Η είδηση ότι βρέθηκε ο τίμιος Σταυρός διαδόθηκε σ’ όλο τον τότε χριστιανικό κόσμο. Έτρεξαν λοιπόν όλοι, και μάλιστα οι πιστοί της Παλαιστίνης, για να προσκυνήσουν το τίμιο ξύλο. Όταν τελείωσε ο ναός της Αναστάσεως, που έκτισε η αγία Ελένη πάνω στο λόφο του Γολγοθά, στις 14 Σεπτεμβρίου του 336 έγιναν επίσημα και με κάθε λαμπρότητα τα εγκαίνια. Τότε ο Πατριάρχης των Ιεροσολύμων Μακάριος, επειδή το πλήθος του λαού ήταν πολύ, για να δουν όλοι και να προσκυνήσουν, ανέβηκε στον άμβωνα, που ήταν στη μέση του ναού και ύψωσε τον τίμιο Σταυρό. Οι πιστοί προσκυνούσαν, κάνοντας το σταυρό τους κι έλεγαν «Κύριε, ελέησον». Αυτή λοιπόν την ύψωση του τιμίου Σταυρού γιορτάζει σήμερα η Εκκλησία και υψώνει τον τίμιο Σταυρό στη μέση του ναού.

Ύστερα από 280 περίπου χρόνια, το 614, οι Πέρσες κυρίευσαν τα Ιεροσόλυμα, έκαναν μεγάλες καταστροφές, πήραν αιχμάλωτο τον Πατριάρχη Ζαχαρία και μαζί τη μεγάλη ασημένια λειψανοθήκη, στην οποία η αγία Ελένη είχε φυλάξει τον τίμιο Σταυρό. Ο αυτοκράτορας Ηρά­κλειος, ύστερα από 14 χρόνια, έκανε εκστρατεία, έφτασε νικητής ως την πρωτεύουσα της Περσίας, ελευθέρωσε τους αιχμαλώτους χριστιανούς, πήρε τον τίμιο Σταυρό και τον Πατριάρχη Ζαχαρία και γύρισε στην Κωνσταντινούπολη. Από εκεί κατέβηκε στα Ιεροσόλυμα, έβγαλε το βασιλικό στέμμα και ανυπόδητος, σηκώνοντας το κιβώτιο με το τίμιο ξύλο το έφερε στο Γολγοθά. Εκεί, πάλι στις 14 Σεπτεμβρίου και στο ναό της Αναστάσεως, ο Πατριάρχης Ζαχαρίας ύψωσε στον άμβωνα τον Σταυρό κι ο λαός έψαλλε «Σώσον, Κύριε, τον λαόν σον…»,

Η ανεύρεση του τιμίου Σταύρου από την αγία Ελένη και η δεύτερη ύψωσή του στον άμβωνα από τον Πατριάρχη Ζαχαρία συνοδεύονται με δύο θαύματα. Το πρώτο θαύμα είναι η θεραπεία μιας ετοιμοθάνατης γυναίκας. Η αγία Ελένη βρήκε τρεις σταυρούς· οι άλλοι δύο ήσαν των δύο ληστών. Γεννήθηκε λοιπόν απορία ποιός ήταν ο Σταυρός του Κυρίου. Εκεί κοντά βέβαια βρέθηκε η επιγραφή του Πιλάτου «Ιησούς ο Ναζωραίος ο Βασιλεύς των Ιουδαίων», αλλά ο Πατριάρχης Μακάριος άγγιξε την ετοιμοθάνατη γυναίκα με το τίμιο Ξύλο κι η άρρωστη αμέσως έγινε καλά. Το δεύτερο θαύμα είναι ότι, ανεβαίνοντας με το τίμιο Ξύλο προς το Γολγοθά, ο αυτοκράτορας Ηράκλειος σταμάτησε και δεν μπορούσε να προχωρήσει. Τότε ο Πατριάρχης Ζα­χαρίας του είπε κι έβγαλε το βασιλικό στέμμα και τα υποδήματά του. Κι αμέσως ξεκίνησε.

Η Εκκλησία, τιμά και προσκυνεί τιμητικά τα ιερά λείψανα των Αγίων και τα άμφια της υπεραγίας Θεοτόκου. Πολύ περισσότερο τον τίμιο Σταυρό του Κυρίου, που είναι «ο φύλαξ πάσης της οικουμένης, η ωραιότης της Εκ­κλησίας και πιστών το στήριγμα». Από τότε που η αγία Ελένη βρήκε τον τίμιο Σταυρό στα Ιεροσόλυμα, είναι μεγάλο απόκτημα και θησαυρός για κάθε πόλη και μοναστήρι, που μπορεί να έχει ένα ελάχιστο κομμάτι από το τίμιο Ξύλο.

«Χριστός ο αληθινός Θεός ημών… δυνάμει του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού… ελεήσαι και σώσαι ημάς». Αμήν.

Μητροπ. Σερβίων και Κοζάνης +Διονυσίου, «Εικόνες έμψυχοι»

http://vatopaidi.wordpress.com/

Μητροπολίτης Πειραιώς για την προσευχή των Μουσουλμάνων στην Πλατεία Κοτζιά

Οι Μουσουλμανικής θρησκευτικής παραδοχής πρόσωπα δια πρώτην φοράν μετά την Εθνεγερσία και την αποτίναξη της βάναυσης τουρκικής θηριωδίας επετέλεσαν δημοσία τα θρησκευτικά των καθήκοντα!

Με αισθήματα οδύνης και βαθυτάτου παραπικρασμού παρακολουθήσαμε από την τηλοψία την παραχώρηση από την Δημοτική Αρχή των Αθηνών ανευθύνως της πλατείας Κοτζιά στο κέντρο της Αθήνας σε Μουσουλμανικής θρησκευτικής παραδοχής πρόσωπα, τα οποία επετέλεσαν δημοσία, αντί σε προσωρινά παραχωρημένο κλειστό χώρο τα θρησκευτικά των καθήκοντα δια πρώτην φοράν μετά την Εθνεγερσία και την αποτίναξη της βάναυσης τουρκικής θηριωδίας.

Επιθυμούμε να καταθέσωμε τις απόψεις μας για το θέμα:

1. Είναι πρόδηλος η σύγχυση που επιχειρείται να επικρατήση με την ταύτιση της συνταγματικά κατοχυρωμένης εννοίας της ανεξιθρησκείας και της ελευθερίας θρησκευτικής συνειδήσεως με την έννοια της επικρατούσης θρησκείας.

Η παραχώρηση του κέντρου των Αθηνών για την τέλεση θρησκευτικών τελετών μίας άλλης εκτός της επικρατούσης κατά το Σύνταγμα θρησκείας αποτελεί απαράδεκτον συμπεριφοράν που πλήττει την επικρατούσα εις το Κράτος θρησκευτικήν πίστιν.

Η Ελληνική Πολιτεία βάσει του ισχύοντος Συντάγματος δεν είναι ουδετερόθρησκος Πολιτεία. Επιπροσθέτως ουδείς έχει το δικαίωμα εν ονόματι του δήθεν εκσυγχρονισμού και της δήθεν πολυπολιτισμικότητος να ποδοπατεί βαναύσως την ιστορική μνήμη του Ελληνικού Έθνους, παραθεωρώντας τους ποταμούς αιμάτων των αγρίως σφαγιασθέντων και αναιρεθέντων Νεομαρτύρων από τους οπαδούς της συγκεκριμένης θρησκευτικής παραδοχής, αλλά και των ηρώων της Εθνικής μας παλλιγγενεσίας.

Μόνον γαικύλοι και προδόται της πατρίδος διατάκται και υπεργολάβοι της νέας εποχής και του αθλίου συγκρητισμού μπορούν να αμνηστεύουν με αυτόν τον απαράδεκτο τρόπο «τέσσερα μαύρα ατέλειωτα εκατόχρονα σκλαβιάς», φρίκης, δολοφονιών, βιασμών και ειδεχθών εγκλημάτων που είχαν ως εφαλτήριο και την συγκεκριμένη θρησκευτική παραδοχή.

Ενταύθα βέβαια παραθεωρήθηκε πλήρως η διεθνώς κατωχυρωμένη έννοια της αμοιβαιότητος διότι εις ουδεμία μουσουλμανική χώρα θα επετρέπετο ποτέ μία παρόμοια θρησκευτική ενέργεια και επί πλέον εκθέτει διεθνώς την χώρα μας διότι την εμφανίζει ως δήθεν αρνουμένη την στέγασιν της συγκεκριμένης θρησκευτικής κοινωνίας την στιγμήν κατά την οποίαν εις την Ελληνικήν Επικράτειαν υφίστανται και λειτουργούν ανέτως μουσουλμανικά τεμένη στην Θράκη και την Δωδεκάννησο, αι μουσουλμανικαί μουφτείαι τυγχάνουν ανεγνωρισμέναι ως ΝΠΔΔ και μισθοδοτούνται υπό του Ελληνικού Δημοσίου οι Θρησκευτικοί λειτουργοί της Μουσουλμανικής Θρησκευτικής παραδοχής και επιβαρύνουν τον Κρατικό Προϋπολογισμό τα Μουσουλμανικά Ιεροδιδασκαλεία. Στο δε λεκανοπέδιον ανεξελέγκτως λειτουργούν άτυπα μουσουλμανικά τεμένη.

2. Επί της συγκριτικής μελέτης των δύο θρησκειών επισημειούμεν ότι το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού είναι η μόνη και η πλήρης για τον Θεόν, τον κόσμον και τον άνθρωπον αλήθεια, η οποία απεδείχθη και εσφραγίσθη όχι με το κήρυγμα των Αποστόλων και μαθητών του Χριστού μόνον, αλλά με το αίμα και το μαρτύριον τους, διότι τα αληθινά παιδιά του αληθινού Θεού ουδέποτε επεβλήθησαν με την βία και την μάχαιρα και τον θάνατο των άλλων αλλά με το θαύμα και την προσωπική τους θυσία.

Το αληθές κήρυγμα λοιπόν του Χριστού, του Μεσσίου βεβαιούται με την μαρτυρία και το μαρτύριο επί τρεις ολοκλήρους αιώνες των Αποστόλων, των Πατέρων της Εκκλησίας και 11.000.000 περίπου σφαγιασθέντων κατακρεουργηθέντων και καέντων μαρτύρων και Αγίων Της και επομένως εγείρεται το αμείλικτο ερώτημα: Ποίος λέγει την αλήθειαν;

Ο Ιησούς Χριστός, ο Θεάνθρωπος, που εγεννήθη στον κόσμον αυτόν υπερφυσικώς, δια του Πνεύματος του Θεού και όχι κατά την φυσικήν οδόν των ανθρώπων όπως αποδέχεται και διακηρύσσει πλήρως και ο ιδρυτής του Μουσουλμανισμού στο Κοράνιόν του, και του οποίου Ιησού Χριστού το κήρυγμα αποτελεί συμπλήρωσιν και ολοκλήρωσιν της εις τους Προφήτας της Παλαιάς Διαθήκης γενομένης υπό του Θεού Αποκαλύψεως, ο δε Λόγος Του και η Ανάστασίς Του μας δίδεται αψευδής δια των με τον θάνατο τους μαρτυρησάντων την Αλήθειαν η ο λόγος και οι πεποιθήσεις ενός κοινού ανθρώπου του Άραβα εμπόρου Μωάμεθ υιού του Αμπνταλάχ και της Άμινα Μπιντ Ουαχάμπ, που έζησε εξακόσια χρόνια μετά τον Ιησούν Χριστόν και που γεννήθηκε όπως όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται κατά φύσιν και που ανατρέπουν πλήρως και ουσιαστικώς όλον το περιεχόμενον της αποκαλύψεως του Θεού δια των προφητών και του ενσαρκωθέντος, σταυρωθέντος και αναστάντος Υιού Του, Κυρίου ημών Ιησού Χριστού;

Όταν ληφθή επιπροσθέτως ότι ο Μωάμεθ υπ’ ουδενός επροφητεύθη διότι ο ισχυρισμός του στη σούρα του Κορανίου (Πολεμική παράταξη 61:6) «Ο δε Ιησούς Υιός της Μαριάμ είπε προς τον λαόν αυτού Ω υιοί Ισραήλ εγώ ειμί Απόστολος του Θεού πεμφθείς προς υμάς όπως κυρώσω την προ εμού αποσταλείσαν Πεντάτευχον και ευαγγελίσωμαι υμίν την έλευσιν ετέρου Αποστόλου μετ’ εμέ ου το όνομα Αχμέτ» καθώς και η θέσις των Μουσουλμάνων ερμηνευτών ότι δήθεν στο Ευαγγελικό εδάφιο Ιω. 16, 7 «Εάν μη απέλθω ο Παράκλητος ουκ ελεύσεται προς υμάς, εάν δε πορευθώ πέμψω αυτόν προς υμάς» υπήρχε αρχικά η λέξις περικλυτός και όχι Παράκλητος η οποία σημαίνει ένδοξος και είναι συνώνυμος της κορανικής λέξεως Αχμέτ είναι εντελώς ανάξια αντικρούσεως διότι προσκρούουν στην επί έξι αιώνες μέχρι της εμφανίσεως της δήθεν αποκαλύψεως του Κορανίου, χριστιανική πίστη, Οικουμενικές Συνόδους, θεολογία, συγγραφική δραστηριότητα, παγχριστιανική πεποίθηση και επιστήμη και μάλιστα στην κοινή λογική διότι είναι εντελώς αδιανόητο να ανέμενε ο Θεός έξι ολοκλήρους αιώνες από την υπερφυσική ενσάρκωση, δράση και παρουσία του Μεσσίου και ανάληψή του στους ουρανούς για να αποστείλει την δήθεν σφραγίδα πάντων των προφητών δηλαδή τον κοινόν άνθρωπον Μωάμεθ.

Αντιθέτως ο αληθινός Παράκλητος, το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, το Πανάγιον Πνεύμα επεφοίτησε πενήντα μέρες μετά την Ανάσταση του Χριστού και δέκα μετά την ανάληψη Του στους μαθητάς και Αποστόλους Του ιδρύοντας την Εκκλησία Του που είναι το σώμα Του με εκείνον κεφαλή, ενδυναμώνοντας τους κρυβομένους και τρομοκρατημένους μαθητάς του Χριστού για να κηρύξουν σε όλο τον κόσμο το Ευαγγέλιο της υιοθεσίας του ανθρώπου από το Θεό Πατέρα και να αδιαφορήσουν για την προσωπική τους τύχη και για τα τρομακτικά βάσανα και τελικά τον μαρτυρικό και επώδυνο θάνατο, που θα «κέρδιζαν» από όλη αυτή την πνευματική προσπάθεια.

Όταν ληφθή επίσης υπ’ όψιν ότι ο Μωάμεθ κατά τα ανωτέρω επέβαλε την θρησκεία του με την βία, τον θάνατο και την εξουσία και το κυριώτερον εάν ήσαν αληθείς οι δήθεν αποκαλύψεις που εγένοντο σε αυτόν από τον φερομένον σαν αρχάγγελον Γαβριήλ, θα έπρεπε ο Θεός να είναι εντελώς παράφρων, εφ’ όσον άλλα εκήρυσε και απεκάλυπτε επί αιώνες στο ανθρώπινον γένος και εξακόσια χρόνια μετά την τελευταίαν του αποκάλυψιν «μετέβαλε γνώμην» και άλλαξε ριζηδόν την περί του Εαυτού του γνωστοποίηση.

Επειδή όμως αυτό είναι βλασφημία και ύβρις κατά του αληθινού Θεού, ο οποίος όπως το μεγαλειώδες σύμπαν, «το έργον των χειρών Του» αποδεικνύει με την υπερμαθηματικήν ακρίβειαν των δισεκατομμυρίων γαλαξιακών σχηματισμών είναι η πανσοφία, είναι η απόλυτος αλήθεια, είναι η απόλυτος αγάπη, λογικώς είναι εντελώς αδύνατον να έχει συμβεί και κατά λογική ακολουθία το συμπέρασμα που εξάγεται ευχερώς είναι, ότι ο κοινός άνθρωπος Μωάμεθ διεμόρφωσε εξακόσια χρόνια μετά την ολοκλήρωση της Θείας Αποκαλύψεως εξ ιδίας πρωτοβουλίας, σκέψεως και αντιλήψεως το θρησκευτικό του σύστημα που αποτελεί συμπίλημα αρχαίων αραβικών θρησκευτικών δοξασιών ιουδαϊκών και χριστιανικών αντιλήψεων και το χρησιμοποίησε για να συνενώσει τις Αραβικές φυλές της εποχής του και για να δημιουργήσει το θεοκρατικό, ηγεμονικό του καθεστώς, κατακτώντας την εξουσία και δημιουργώντας κράτος.

Ως εκ τούτων ο Μουσουλμανισμός αποτελεί βαθυτάτη πλάνη και η θρησκευτική παραδοχή αυτού δεν αποτελεί αποκάλυψη του ζώντος Θεού αλλά ανθρωποπαθές κατασκεύασμα που ουδεμία σχέση έχει με την αλήθεια του αποκαλυφθέντος στην Παλαιά Διαθήκη Δημιουργού του σύμπαντος κόσμου Ενός και μοναδικού Τρισυποστάτου Θεού, στους γενάρχες του εβραϊκού έθνους Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ και εξαιρέτως στον Προφήτη Μωϋσή και κατά την Καινή Διαθήκη ενσαρκωθέντος εν τω προσώπω του Λόγου Αυτού σε εκπλήρωση των ανά τους αιώνας προφητειών για την σωτηρία του κόσμου.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ο Πειραιώς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

http://www.romfea.gr/component/content/article/25-2009-12-18-08-37-46/5800-2010-09-10-17-54-30

Μνήμη Γέροντος Ιωσήφ Ησυχαστού στο Βατοπαίδι

Την Κυριακή 16/29 Αυγούστου εορτάστηκε στο Βατοπαίδι μαζί με την Σύναξη της Παναγίας και η μνήμη του μακαρίου Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού (1897-1959).

Στην Θεία Λειτουργία προΐστατο ο σεβασμιώτατος μητροπολίτης Ατλάντας κ. Αλέξιος. Για τους φιλόμουσους αναγνώστες του ιστολογίου μας δημοσιεύουμε το πολύ ωραίο Χερουβικό σε ήχο πλ. α΄ πεντάφωνο και μέλος Ιωάννη Αρβανίτη, όπως το έψαλλε η χορωδία των πατέρων της Μονής Βατοπαιδίου.

Heroubiko – IMMB, 16-8-2010

Ακολουθεί φωτογραφικό υλικό από την εορτή:

http://vatopaidi.wordpress.com/

Εμπειρίες ενός γιατρού στο Άγιο Όρος

- Πως αντιμετωπίζουν οι μοναχοί την αρρώστια;
- Με υπομονή και καρτερικότητα. «Ασθένεια, Θεού επίσκεψη» λένε.
Μου λέει μια μέρα ένας μοναχός: «Για να μου στείλει ο Θεός την αρρώστια σημαίνει ότι με θυμήθηκε κι ότι κάτι θέλει να μου πει. Αυτός ξέρει. Κι Αυτός που μου την έδωσε, Αυτός και θα μου την πάρει αν και όποτε Εκείνος το θελήσει»

Τι να πεις;

Ο γερο-Ευγένιος λέει: «Για 4 λόγους δίνει ο Θεός τις αρρώστιες: για τις αμαρτίες των γονέων μας, για τις αμαρτίες τις δικές μας, για να ασκηθούμε στην υπομονή και στην ταπείνωση και για έναν τέταρτο λόγο μου μόνο Εκείνος γνωρίζει».

Υπάρχουν βέβαια και οι δυσκολίες.

Ένα βράδυ την άνοιξη που μας πέρασε έρχεται ο γερο-Νικόδημος στο ιατρείο με σχισμένη την αριστερή παλάμη. Δέχτηκε να του την περιποιηθώ, δεν δέχτηκε να του την ράψω. Δεν μπόρεσα να τον πείσω να δεχτεί να του κάνω τον αντιτετανικό ορό. «Η Παναγιά φύλαξε να μην κοπώ πολύ κι αυτή είναι που θα με κάνει καλά».

Μία από τις πρώτες μέρες μου στο Ιατρείο του Αγίου Όρους ήρθε ο γερο-Ιερεμίας. Χωρίς πολλά λόγια μου λέει: «Γιατρέ έχω καρκίνο και ήρθα να μου γράψεις τα φάρμακά μου».

Έμεινα.

Όταν συνειδητοποίησα τι μου είχε πει προσπάθησα να διασκεδάσω κάπως την κατάσταση. Μάταιος κόπος. Ο γερο-Ιερεμίας έδειχνε ότι δεν του χρειαζόταν παρηγοριά. Την είχε μέσα του. «Τώρα είμαι καλά, γιατρέ» μου κάνει. «Όταν θα ‘ρθουν οι μεταστάσεις στα κόκαλα να εύχεσαι να μου δώσει ο Θεός δύναμη να τις αντέξω».

Οι παλιοί μοναχοί είναι χάρμα οφθαλμών και ακοής. Χαίρεσαι να κάθεσαι δίπλα τους, ακόμα κι όταν είναι κατάκοιτοι. Ξανανιώνεις μαζί τους.

Δεν είναι μόνο η πείρα τους και η ανθρώπινη σοφία που έχουν να σου προσφέρουν. Σου μεταδίδουν τον αέρα και την άνεση μιας άλλης ζωής. Πας να τους βοηθήσεις ιατρικά και σου λένε: «Γιατρέ, δεν έχω να σου δώσω τίποτα. Το βράδυ όμως θα κάνω προσευχή για σένα. Και νιώθεις για μια στιγμή ότι αυτή είναι η καλύτερη αμοιβή, το πιο δυνατό «φακελάκι». Ξέρεις ότι φεύγοντας δε θα ‘ναι μόνο το κρασί, τα κηπευτικά και το θυμίαμα με τα οποία θα σε έχουν φιλοδωρήσει…

Οι νέοι μοναχοί είναι πιο κοντά μας. Αντιμετωπίζουν την ασθένεια λιγότερο φιλοσοφημένα, περισσότερο ορθολογιστικά. Οι περισσότεροι είναι μορφωμένοι. Με ένα, δύο ή και περισσότερα πτυχία. Έρχονται στο ιατρείο για λιγότερο σοβαρά προβλήματα υγείας, ζητούν εξηγήσεις πιο επιστημονικές. Οι απορίες τους είναι πολλές φορές για μένα έναυσμα για περισσότερη μελέτη. Όχι λίγες φορές ανοίγω μπροστά τους κάποιο ιατρικό βιβλίο για να τους δώσω μια πιο έγκυρη απάντηση και το εκτιμούν αυτό.

- Πως αντιμετωπίζουν οι μοναχοί τον θάνατο;
- Χωρίς φόβο. Θα τολμούσα να πω με χαρά.
Έχω δει πολλούς θανάτους μοναχών. Φεύγουν όλοι «πλήρεις ημερών». Ο ένας 86 χρονών, ο άλλος 92.

Πριν 3-4 μήνες στην Σκήτη Κουτλουμουσίου «κοιμήθηκε» ο γερο-Ιωσήφ σε ηλικία 108 χρονών. Μια μέρα πριν το θάνατό του έκανε τον περίπατό του στη Σκήτη. «Αποχαιρέτισε τη Σκήτη» το εξηγούν οι πατέρες.

Κοντά στις Καρυές, στο κελλί του Αγίου Νικολάου, ζει ο γερο-Προκόπης της συνοδείας του γέροντα Ιερόθεου. Επιμένει ότι είναι 99 χρονών. Αν δεν σου το πει, δεν το πιστεύεις. Γυρνάει πάντα ξυπόλητος μέσα και έξω από τα κελί, ακόμα και στις πιο κρύες μέρες του χειμώνα.

Κάνει χιούμορ. Αν του πεις «να τα κατοστήσεις» σου λέει ότι αυτό δεν είναι ευχή, αλλά κατάρα!..

Δουλεύει πολύ. Το εργόχειρό του είναι το πλέξιμο σκουφιών και ραπτική. Έχει μάτι αετού παρόλη την προχωρημένη ηλικία του.

Εκείνο που μου κάνει εντύπωση είναι η ηρεμία και η γαλήνη στο πρόσωπό τους την ώρα που ξεψυχούν, που μεταδίδονται και στους γύρω τους.

Συχνά ο μελλοθάνατος δίνει κουράγιο σε όσους τον φροντίζουν. Τους λέει να μη κλαίνε, τους δίνει συμβουλές από την πείρα του ως άνθρωπος και ως μοναχός, τους δίνει την ευχή του.

Πολλοί προβλέπουν το τέλος τους. Φροντίζουν να φεύγουν πάντα έτοιμοι για το αιώνιο ταξίδι. Εννοούν να έχουν εξομολογηθεί και να έχουν κοινωνήσει. Να μην είναι μαλωμένοι με κανένα. «Να μην έχουν χρωστούμενα».

Πριν δύο μήνες κοιμήθηκε στην Μονή Σταυρονικήτα ο γερο-Νικήτας, γύρω στα 90. Παλιός Αγιορείτης – είχε 60 χρόνια στο Όρος. Μου είπε μια μέρα που πήγα να τον επισκεφθώ: «Ακόμα και αν βγάζεις νερό από την πέτρα, μην έχεις την απαίτηση να δεις την Παναγιά».

Τα τελευταία 5-6 χρόνια τα πέρασε στο κρεβάτι με απανωτά εγκεφαλικά. Έκανε υπομονή.

Οι νεώτεροι πατέρες της μονής τον υπηρέτησαν με υπομονή. «Μάλωναν» ποιος θα τον περιποιηθεί. Αμοιβή τους ήταν οι συμβουλές, η πείρα, η ευχή του.

«Νιώθουμε πιο φτωχοί χωρίς αυτόν» είπε ο Ηγούμενος στην κηδεία. «Ήταν παράγοντας ισορροπίας για όλο το μοναστήρι μας, ευλογία της Παναγίας».

Έτσι «κοιμούνται» οι μοναχοί στο Άγιο Όρος. Αφανείς άγιοι. Που δεν τους έμαθε και δεν θα τους μάθει ποτέ κανείς. Συμφιλιωμένοι με όλους και με όλα, με τον εαυτό τους, με το Θεό.

Πριν λίγο καιρό ήρθε στο Όρος γνωστός μου δικηγόρος και τέως βουλευτής με σκοπό να επισκεφθεί ένα ασκητή, φημισμένο για τη σοφία και την αγιότητά του, για κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας του γιου του.

Κατεβήκαμε μαζί στο καλύβι του γέροντα. Τον δέχτηκε εγκάρδια σα να τον γνώριζε από χρόνια.

Περίμενα με πολλή ανυπομονησία και περιέργεια να ακούσω τη «γνωμάτευση» του γέροντα: «Αν ο γιος σου και συ δεν κάνετε προσευχή η αρρώστια θ’ αλλάξει δρόμο. Αν ο Θεός κρίνει ότι ο γιος σου είναι έτοιμος μπορεί να σου τον πάρει τώρα – μη λυπηθείς γι’ αυτό. Αν πάλι κρίνει ότι δεν είναι ακόμη έτοιμος θα σου τον αφήσει κι άλλο».

Ο ίδιος ασκητής μ’ αγαπάει και μου το δείχνει πάντα με πολύ χιούμορ. «Πάλι εδώ είσαι, ρε γιατρέ; Γιατί ήρθες αφού δεν σε κάλεσα;». Για να συμπληρώσει στο ίδιο στυλ: «Καλά, αφού ήρθες τώρα, θα αρρωστήσω για να μη φύγεις, χωρίς δουλειά!».

Δείχνει του κουτί με τα λουκούμια. «Αυτό είναι το εξωτερικό ιατρείο το δικό μου! Έχει φάρμακα μέσα. Πάρε ένα. Εσύ έχεις τόσο γλυκά φάρμακα;».

Με ξεπροβοδίζει χαριτολογώντας. «Καλύτερα αγροτικός γιατρός παρά Καθηγητής Πανεπιστημίου. Τον αγροτικό γιατρό τον έχεις δίπλα σου ό,τι ώρα θέλεις. Τον καθηγητή που να τον βρεις;».

http://vatopaidi.wordpress.com/

Ι. Θ. Καρακασίδης (Ιατρός)
από το περιοδικό «Πρωτάτον»