Τρομοκρατικές ιλαρό-τραγωδίες.

Μας έχουν συνηθίσει να «σκεφτόμαστε» στους ρυθμούς της «ηλεκτρονικής» εποχής μας…

Η εποχή μας είναι βιαστική, κλείνει γρήγορα τις αποσκευές της , τους φακέλους της, τα προσπερνάει όλα και προχωράει σε επόμενους …σταθμούς.

Έτσι χάνουμε το νόημα της Ιστορίας και της ζωής των ανθρώπων, αποχρωματίζουμε τις συνειδήσεις μας και αφυδατώνουμε τη σκέψη μας.

Πρέπει να παλέψουμε εναντίον αυτής της εφιαλτικής πορείας.
Τα ιστορικά και πολιτικά γεγονότα, η εκμετάλλευση και καταπίεση των ανθρώπων, η οδύνη τους, οι μνήμες και οι αγωνιστικές παραδόσεις, καθώς και οι μέθοδοι και τα παιχνίδια των δήμιων του κόσμου και των ποικίλων εξουσιαστών ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ που δεν κλείνονται μαζί με τους φακέλους, δεν τερματίζονται συνοπτικά και ελαφροσυνείδητα, παραμένουν ΠΑΝΤΑ ΑΝΟΙΚΤΕΣ…
Το παρακάτω κείμενο φωτογραφίζει έξοχα, εύστοχα και παραστατικά το ιλαροτραγικό της εποχής μας…


ΠΗΓΗ
Το πήραμε από εδώ

Ένα –παρα δρόμος


Να εξομολογηθώ την αμαρτία μου εγώ για άλλη τρομοκρατία ήθελα να γράψω σήμερα, άλλη ...τρομοκρατία μας προέκυψε.

Θα μου πεις η μια κρατική, η άλλη... παρακρατική, ένα ...παρά διαφορά.

Το νέο νομοσχέδιο της Κυβέρνησης μας, αυτής ντε με το όραμα ...να σώσει την πατρίδα. Η οριστική κατεδάφιση του ΕΣΥ, της δημόσιας υγείας που περνάει έτσι στο ντουκου, έτσι στο πλαίσιο του ...εξορθολογισμού, του ...εκσυγχρονισμού, του απόλυτου ΚΥΝΙΣΜΟΥ, όταν τα δις στα -αχ να δεις πως τα λέγανε...πιρανχας σφυριζουν σαν σφαιρες. 6,5 για την ακριβεια. .

Και μα τω Θεώ, δεν ξέρω ποιο είναι πιο άνανδρο, πιο φρικιαστικό έγκλημα, να βλέπεις στα μάτια έναν άοπλο και να τον πυροβολείς, ή να περιφέρεσαι ανά τον κόσμο, με αεροπλάνα, τραίνα, πλοία, βαπόρια και κανό-τουρισμός και σοσιαλιστικές business- και αν τύχει να περάσεις κατά πατρίδα μεριά, να βάζεις την μεγαλοκοπέλα, το παιδί του κομματικού σωλήνα, την επαγγελματία ανεπάγγελτη, να ...νομοθετήσει ότι όποιος δεν έχει λεφτά να ...πεθάνει ο κερατάς, δεν θα τον γιατροπορεψω εγώ το Κράτος τζάμπα, εγώ εκτελώ με χειρουργική ακρίβεια το σχέδιο... «σώζω πατρίδα» τώρα.

Στην Ελλάδα, υπάρχει ένας νόμος πολιτισμού που αντέχει αιώνες τώρα. Ο νεκρός είναι δικαιωμένος. Οι λογαριασμοί του στη γη κλείνουν, οριστικά και αμετάκλητα. Και έτσι δεν πρόκειται να μιλήσω για τον νεκρό. Ούτε να κάνω επικήδειους, ούτε να σκυλεύω τον άσκαφτο ακόμα τάφο του.

Θέλω όμως να μιλήσω για αυτή την ...τρομοκρατία, που καλώς διασθανθήκαμε όλοι από την πρώτη στιγμή που το ακούσαμε ότι πρόκειται περί κλασικού μαφιόζικου χτυπήματος. Γιατί το παρακράτος, μαφιόζικο ήταν πάντα, αυτό ξέρει, αυτό καταλαβαίνει, έτσι εκτελεί.

Η σέχτα… Αστείο και σαν λεκτικός προσδιορισμός για να επιλεγεί από μια αριστερή οργάνωση. Ακόμα και το παρακράτος... αδιάβαστο και απλοϊκό είναι σε αυτή τη χώρα. Μέχρι αστειότητος και φρικιαστικής γελοιότητος
Αλλά θα είναι το πρώτο «αστείο»;

Τηλέφωνα πρωθυπουργών παρακολουθούνται, εργαζόμενοι επιφορτισμένοι με την ασφάλεια των δικτύων κινητής τηλεφωνίας αυτοκτονούν, πακιστανοί απάγονται, γυναίκες αλλοδαπές που δουλεύουν σε δημόσιους μεν χώρους αλλά με μαφιόζικες συμβάσεις και υπεργολαβίες του τρόμου βιτριολιζονται, βόμβες σκάνε τυχαία στα χέρια μικρών παιδιών από πατρίδες της κόλασης, εργαζόμενοι καίγονται ζωντανοί μέσα σε μια τράπεζα τη μέρα που η Αθηνα σειεται από ένα τα πιο μεγάλα συλλαλητήρια της μεταπολίτευσης, βόμβες περιφέρονται από πολιτικά σε υπουργικά γραφεία, με "καρφιτσωμένο" σημείωμα… του Καραβέλα για καυτές πληροφορίες για την υπόθεση της Siemens. Εκεί ξεπερνάμε και το πιο τρελό σενάριο, ο έμπιστος παρατρεχάμενος του υπουργού την πάει και βόλτα την βόμβα με το μέτρο. Εκρήγνυται στα χέρια του υπασπιστή του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη. Ίσως ο πιο γκροτέσκος τίτλος Υπουργείου που θα μπορούσε να επινοηθεί. Ο Ηγεμονας του κανό και ο Επιθεωρητής Κάλαχαν ...έγραψαν. Η πραγματικότητα να ξεπερνάει και να ξερνάει οποιαδήποτε φαντασία.

Και σήμερα μια μαφία πυροβολεί έναν δημοσιογράφο, μαθητή της μεγάλης του Γένους σχολής, της σχολής των Τριανταφυλλόπουλων και των Αναστασιάδηδων. Των πατριαρχών της εκτέλεσης συμβολαίων.

Γιατί τον Γκιόλια; Γιατί όχι;

Ιδανικό θύμα. Η δολοφονία του έχει "εξαιρετικά ατού" για τοςυ δράστες.

Είναι αφύλακτος και ανυποψίαστος. Σήμερα βγαίνουν όλοι οι... επώνυμοι της κάστας του-μηδε του δικηγόρου του εξαιρουμένου- να πουν ότι τον είχαν προειδοποιήσει επανειλημμένα. Ασφαλώς οι προειδοποιησεις τους δεν αφορουσαν τοςυ κινδυνους που διατρεχει απο την ...τρομοκρατία.

Και εκείνος κατεβαίνει αμέριμνος με τις πιζάμες, χαράματα γιατί κάποιος που δηλώνει αστυνομικός του λέει στο θυροτηλέφωνο ότι του κλεβουν το αυτοκινητο…

Ο Γκιόλιας είναι ο μαθητευόμενος Αναστασιάδης και Τριανταφυλλόπουλος αλλά στο πολύ πιο απλοϊκό, με μεγάλο παρελθο΄ν και ακομα μεγαλυτερο μέλλον. Και επενδυοντας στο μέλλον, ...έχει το μεγαλύτερο σε επισκεψιμότητα blog.

Είναι κάτι ιδιαίτερο το troktiko; Όχι. Απλοϊκό, λαϊκίστικο, γράφει ότι πουλάει.

Κάποιος που έχει γκόμενα, κάποιος που εθεάθη με κάποιον, κάποιος που μπορεί να είναι και gay. Και όλα αυτά διανθισμένα, με μπόλικες ματιές σε κρεβατοκάμαρες, ανθρώπων και εξουσιών, και με υφάκι Θέμου «σας λέμε ...αυτό αλλά ξέρουμε και περισσότερα». Ένα επιτυχημένο διαδικτυακό μεσημεριανάδικο.

Είναι επικίνδυνο το troktiko; Ασφαλώς όχι.

Τα συμβόλαια, τουλάχιστον τα μεγάλα, δεν εκτελούνται απο...troktika. Το troktiko είναι πολύ μικρό ψάρι, πολύ μικρός παίχτης για την διαφθορά σε ΚΑΘΕ επιπεδο της δημοσιογραφίας.

Το troktiko γράφει κάτι λίγα πολιτικοεπιχειρηματικάλαιφσταλικά από όσα ξέρει η μισή Αθήνα, ή ότι -όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να μάθει σε μια περατζαδα μεταξυ Τσακαλωφ, Μηλιωνη , Βαλαωρίτου.

Το troktiko δεν ενοχλεί κανέναν. Αντίθετα όταν μπορούν το χρησιμοποιούν και για δημιουργία κρίσεων και την ...αντιμετώπιση τους.

Μα το παρακράτος όπως και η μαφία, δεν σκοτώνει μόνο αυτόν που ...θέλει να σκοτώσει.

Τα χτυπήματα έχουν ...παιδαγωγικό χαρακτήρα.

Τα χτυπήματα του παρακράτους όπως ΑΚΡΙΒΩΣ και της μαφίας έχουν και άρωμα αντιπερισπασμού.

Παλιες ιστοριες, απανταχου στο κόσμο. Και στην Ελλαδα ...επισης.

Τα χτυπήματα του μαφιόζικου παρακράτους ΠΑΝΤΟΥ, εμπεριέχουν πάντα και την προειδοποίηση. Προς πολλούς ...αποδέκτες. Πολλοί σμπάροι με ελάχιστες σφαίρες...

Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο; Ποιος να ξέρει; Πάντως εγώ δεν ξέρω. Μήπως εσείς;

Υ.Γ. Ο Ιούλιος ήταν πάντα καυτός στην Ελλάδα, και λες και αυτός ο Ιούλιος να ζήλωσε την κάψα και άλλων.

Λες; Μπα ούτε μια στο εκατομμύριο, έχει πολύ ομερτά ακόμα γιατί έχει και τόσο μα τόσο λίπος να φαγωθεί ...ακόμα. Μέχρι κόκαλο. Α, σήμερα νοικιάσαμε και τον ουρανό μας στο Ισραήλ...


http://resaltomag.blogspot.com/2010/07/blog-post_84.html#more

Mαφιόζικη δολοφονία: κάποιες δέσμες φωτός στο βάθος του πηγαδιού

Μια δολοφονία ανθρώπου είναι πάντα ένα γεγονός αποτροπιασμού που πυροδοτεί τα πένθιμα συναισθήματα και εξάπτει στο έπακρο τη λαϊκή φαντασία. Συνακόλουθα εγκλωβίζει τη σκέψη στη συναισθηματική φόρτιση και στα αστυνομικά σενάρια…

Αυτά τα στοιχεία παίρνουν γιγάντια διάσταση όταν ο αποτροπιασμός και το μαφιόζικο του εγκλήματος παίρνουν εντυπωσιακή και θεαματική μορφή, όταν δηλαδή η στυγνή δολοφονία αφορά επώνυμο άνθρωπο της δημοσιογραφίας με γνωστές «περιπέτειες» συγκρούσεων με άλλους «επώνυμους» ή «σταρ».
Τα πάντα πλέον περιτυλίγονται σε μια «ερεθιστική» σεναριογραφία και σε ένα «ηθικολογικό σάβανο».
Οι βιομηχανίες του θεάματος (οι «Νταβάδες» και τα «παπαγαλάκια» τους) ΣΥΣΚΟΤΙΖΟΥΝ τα πάντα, επικαλύπτουν και ΚΟΥΚΟΥΛΩΝΟΥΝ τα ΠΑΝΤΑ…
Ιδιαίτερα οι δημοσιογράφοι της διαπλοκής μας πουλάνε κηρύγματα ηθικής εναντίον των «βρώμικων ΜΜΕ», της «ανομίας» που κυριαρχεί και άλλα τέτοια ηχηρά. Πατενταρισμένοι δημοσιογράφοι διαπλοκής με τους υπονόμους των μυστικών υπηρεσιών καθιστούν «δολοφόνους» του Σωκράτη Γκιόλια την «ανομία» για τα μεγάλα σκάνδαλα και τις «διαπλοκές» των ΜΜΕ με τη «17Ν»!!!

Είναι να γελά κανείς όταν ακούει δημοσιογραφικά παράσιτα των βρώμικων διαπλοκών να «θρηνούν» κατά της «ανομίας της βρωμιάς» των αφεντικών τους, αλλά και των «πηγών» τους!!!

Κάτι δεν πάει καλά εδώ!!!

Οι αναθεματισμοί και οι θρήνοι αλλού στοχεύουν: Στον εγκλωβισμό της σκέψης μας στη θρηνώδη και γλυκερή ηθικολογία περί «ανομίας» και «διαπλοκής» γενικά και αφηρημένα.

Ας προσπαθήσουμε να σκεφτούμε πολιτικά νηφάλια.

Μια δολοφονία τόσο εντυπωσιακά και θεαματικά μαφιόζικη δεν μπορεί να γίνει αν δεν συντρέχουν σοβαρότατοι λόγοι. Το να «βουλώσουν» το στόμα κάποιου «ενοχλητικού» μπορούν εύκολα να το κάνουν με άλλους τρόπους πιο αθόρυβους και «επιστημονικούς».

Κάτι, λοιπόν, πολύ βαθύτερο και ευρύτερο συμβαίνει με τη δολοφονία του Σωκράτη.

Για να φτάσουν οι μαφιόζοι σε ένα τέτοιο θεαματικό και εντυπωσιακό έγκλημα πρέπει η κατάσταση να έχει εκτροχιαστεί τελείως και να έχει χαθεί ο έλεγχος.

Πρέπει ο πόλεμος μεταξύ των αρπακτικών και των «μπράβων» τους (μυστικές υπηρεσίες και συμμορίες) να είναι εκτός ελέγχου.

Αυτό θα πρέπει να είναι το σημείο αφετηρίας για να ερμηνεύσουμε αυτό το έγκλημα.

Είναι ένα έγκλημα που δίνει άλλη διάσταση στον οξύτατο πόλεμο που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στα ποικίλα αρπακτικά. Ο πόλεμος ξεπέρασε τα όρια και είναι πόλεμος και με άλλα μέσα.

Η δολοφονία του Σωκράτη είναι, ταυτόχρονα, καθαρή τρομοκρατική προειδοποίηση προς τα άλλα αντιμαχόμενα στρατόπεδα και κυρίως προς τον ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΟ ΧΩΡΟ της δημοσιογραφίας. Δηλαδή προς τους δημοσιογράφους εκείνους της διαπλοκής που γνωρίζουν πολλά και κουνάνε την ουρά τους ή παίζουν τα δικά τους παιχνίδια…

Το μαφιόζικο αυτό έγκλημα επιχειρεί να κλείσει με στόκους τις ρωγμές που έχουν ανοιχθεί στο καθεστωτικό οικοδόμημα από το λυσσαλέο εσωτερικό πόλεμο των «νταβάδων».

Και ο Σωκράτης, αν σκεφτούμε χωρίς συναισθηματικές παρωπίδες, δημοσιογράφος της διαπλοκής ήταν. Δεν ήταν καμία «παρθένα».

Από τα μαγειρεία της διαπλοκής τράφηκε και ανδρώθηκε μέσα στη «μεγάλη σχολή» του αρχι-διαπλεκόμενου: Του Μάκη.

Από αυτή τη «σχολή» της ακραίας και πολυεδρικής διαπλοκής «βούτηξε» και ο Σωκράτης στον ωκεανό της διαπλοκής, έμαθε ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ και ΓΝΩΡΙΣΕ επίσης πάρα πολλούς του σιναφιού της διαπλοκής.

Ας μη κλείνουμε τα μάτια μπροστά στα γεγονότα και την ιστορία…

Με θεμέλιο όλα τα παραπάνω φτάνουμε και στο Μίτο της Αριάδνης:
Διαβάσαμε στο τρωκτικό:
«Mην χάσετε αύριο στο troktiko
Αύριο θα δείτε πως λειτουργεί το κράτος της διαπλοκής μεταξύ σωμάτων ασφαλείας και επιχειρηματία! Με φωτο και ντοκουμέντα»
http://troktiko.blogspot.com/2010/07/m-troktiko_9327.html

Τα παραπάνω λόγια του «Τρωκτικού» είναι καθαρά σε όσους γνωρίζουν από το καθεστώς της δημοσιογραφίας ή έχουν παρατηρητική οξύτητα γύρω από τις «συμπεριφορές» των ΜΜΕ.

Όταν έχεις μια συνταρακτική αποκάλυψη την «μπουμπουνίζεις» και δεν «προειδοποιείς»!

Όταν «προ-διαφημίζεις» το «συνταρακτικό» αποσκοπείς κάπου, δίνεις μήνυμα στους αποδέκτες, θέλεις να «διαπραγματευτείς».

Είναι άπειρα τα παραδείγματα μέσα στα ΜΜΕ τέτοιων «μηνυμάτων».

Τις περισσότερες των περιπτώσεων η «διευθέτηση» γινόταν και οι «αποκαλύψεις» πετιόντουσαν στον κάλαθο…

Και μη σκεφτεί κανείς ότι οι «διευθετήσεις» ήταν μόνο οικονομικού χαρακτήρα (το «οικονομικό» δέσποζε στους «τζογαδόρους» της δημοσιογραφικής διαπλοκής).

Οι «διευθετήσεις» διείσδυαν σε πιο βαθιά θέματα: Πολιτικά παιχνίδια και άλληλο-εκβιασμούς…

Τα πράγματα, όμως σήμερα είναι εκτός ελέγχου…

Οι «αξιωματικοί» και οι «στρατιώτες» των αντίπαλων «φατριών» είναι τα πρώτα θύματα της σφαγής…

Αναμένουμε να δούμε αν το «Τρωκτικό» θα αποκαλύψει αυτά που προανάγγειλε…

http://resaltomag.blogspot.com/2010/07/blog-post_2526.html

"Προετοιμασία για τη βίωση της κοινωνίας του Θεού"

Ομιλία του πανοσιολογιώτατου αρχιμανδρίτη
πατρός Αστερίου Χατζηνικολάου
στην Karpasia TV με θέμα:
"Προετοιμασία για τη βίωση της κοινωνίας του Θεο

Ὁ ἐκφυλισμός τῆς Ἑλληνικῆς Μουσικῆς καί ἡ Δύση

ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΝΤΟΠΙΟΤΗΤΑ:

Ὅσο δύσκολό μου εἶναι νά φανταστῶ ἕναν ἐλβετό ἤ καναδό ρεμπέτη, ἄλλο τόσο δέν μοῦ ἀρέσει ὁ ἕλληνας ροκάς (ἤ ὅ,τι ἄλλο ξένο). Ὄχι φυσικά πώς δέν μπορεῖ τό ἀποτέλεσμα νά εἶναι ὡραῖο, ἀλλά ὅτι ἀναγκαστικά εἶναι προσποιητό σέ μεγάλο βαθμό. Δέν εἶναι κάτι τό αὐθόρμητο. Πρέπει π.χ. ρεμπέτης τῆς Ζυρίχης νά παραστήσει πώς εἶναι στό πνεῦμα τοῦ '30, τῆς Σμύρνης, τοῦ Τσιτσάνη, ἀλλά δέν μπορεῖ νά μπεῖ στό νόημα. Τό ἴδιο κι ὁ ροκάς ὁ ἕλληνας, προσπαθεῖ νά παραστήσει τόν καουμπόη στήν ἄγρια Δύση ἤ τόν χίπυ μεσοαστό ἀμερικάνο τοῦ Γοῦντστοκ ἤ τόν Λονδρέζο, ἀλλά δέν μπορεῖ. Γι' αὐτό καί τό ἑλληνικό ρόκ πάντα θά εἶναι νευρικό (κι ὄχι μέ νεῦρο), σφιγμένο, κι ὄχι αὐθόρμητο ὅπως τό ἀγγλικό ἤ ἀμερικανικό.....Γι' αὐτό καί προτιμῶ νά ἀκούσω τήν αὐθεντικότητα ἤ μᾶλλον, καλλίτερα, τήν αὐθορμητικότητα ἑνός ἀγγλοσαξωνικοῦ ρόκ συκγροτήματος παρά τήν λίγο ἤ πολύ ἀνεπιτυχῆ μίμηση ἑνός ἑλληνικοῦ ρόκ συγκροτήματος.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΙ Ο ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ:

Δέν εἶμαι ἀπό αὐτούς πού πιστεύουν ὅτι κάθε ἀνάμιξη μέ ξένα στοιχεῖα προκαλεῖ ἐκφυλισμό. Γιά παράδειγμα, τό κλαρίνο καί τό βιολί εἶναι δυτικά μουσικά ὄργανα, ἀλλά καθόλου δέν ἐκφυλίστηκε ἡ δημοτική μουσική. Ὅμως τώρα, μέ τόν ἐξηλεκτρισμό της, μέ τήν ἐγκατάλειψη τῶν ἑλληνικῶν μουσικῶν κλιμάκων, ἐκφυλίστηκε. ...Ἄς ἐξετάσουμε τό "ρεμπέτικο". Στίς ἀρχές τοῦ αἰῶνα ἐγκαταλείφθηκαν τά ὄργανα πού δέν εἴταν συγκερασμένα (π.χ. ταμπουράς) χάριν ὀργάνων συγκερασμένων (π.χ. μπουζοῦκι), κι ἔτσι ἦταν πλέον ἀδύνατο νά παίζεται σωστά ἡ ἀνατολική ἑλληνική μουσική. Ἔπειτα, ἀπαγορεύθηκαν καί μέ τό νόμο τοῦ Μεταξά οἱ ἀμανέδες πού συνθέτονταν σέ διαστήματα μικρότερά του (δυτικοῦ) ἡμιτονίου. Μετά, ἄρχισαν νά χρησιμοποιοῦν οἱ ρεμπέτες, ἀπό τό 1938 καί μετά (Τσισάνης κ.α.) περισσότερο τίς δυτικές κλίμακες μινόρε καί ματζόρε, ἀγνοώντας τίς ὑπόλοιπες κλίμακες (σαμπάχ, χιτζάζ, χιτζάζκιαρ, πειραιώτικο, οὐσάκ) πού δέν τίς ἔχει ἡ δυτική μουσική. Στή δεκαετία τοῦ Σαράντα ἄρχισε νά χρησιμοποιεῖται τό τετράχορδο μπουζοῦκι ἀντί τοῦ τριχόρδου, γιά νά παίζεται καλλίτερα μέ συνοδεία κιθάρας. Στήν ἑπόμενη δεκαετία καί ἐφεξῆς κυριάρχησε τό ἠλεκτρικό μπουζοῦκι. Στό 60' ἐπικράτησε ὁ ἐξηλεκτρισμός καί στό μπαγλαμά, εἰσήχθη ἀκόμα καί ἠλεκτρική (ἀντί γιά ἀκουστική) κιθάρα (!), φλάουτα, ντράμς, ὀρχῆστρες, ἀηδίες, ἐνῷ ἀπό τά τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 60 καί μετά οἱ ρυθμοί ἀπό ζεϋμπέκικο καί χασάπικο ἔγιναν κάτι σάν ρόκ συρτάκι, προφανῶς γιά νά τά ματσώσουν οἱ μεγάλοι καί μικροί μας συνθέτες ἀπό τούς τουρίστες. Τό σκυλάδικο ἐπί θύραις. Παράλληλα, ἡ δημοτική μουσική γινόταν "πανηγυρτζίδικη", μέ "ἔκο", καί ἐξηλεκτρισμό λαούτων καί βιολιῶν. Τέλος, μέ τό "πολιτικό τραγοῦδι" γίναμε κουβανοζορμπάδες ρόκερς (ἐννοεῖται ὅτι γκρινιάζω γιά τή μουσική κι ὄχι γιά τή θεματολογία τῶν στίχων), καί μετά, μέ τό ντισκοσκυλάδικο τοῦ 80'-90', τούς "βανγκέλις", τούς "γιάνις", τούς βλαχοροκάδες, χιπχοπάδες καί ἄλλους καουμπόυδες Αἰτωλοακαρνανίας καί Τρικάλων, ἡσυχάσαμε.
Αἰωνία ἡ μνήμη τῆς ἑλληνικῆς μουσικῆς.
Αὐτός ὁ ἐκφυλισμός, αὐτό τό κίτς, αὐτή ἡ δουλική ἀπομίμηση, ἀσφαλῶς δέν εἶναι προϊόν τῶν λίγων ἠλιθίων πού εἰσήγαγαν ὅλα αὐτά τά πράγματα, δίχως νά σκεφτοῦν τί ταιριάζει καί τί ὄχι. Εἶναι προϊόν του ἀκραίου καί ἄνευ μέτρου ἐκδυτικισμοῦ πού ἐπικρατεῖ στό ἑλλαδικό κράτος ἐδῶ καί 170 χρόνια. Εἶναι ζήτημα πολιτικῶν ἐπιλογῶν τῶν κρατούντων: ἐάν οἱ θεσμοί, τό ντύσιμο, τά σπίτια, οἱ ἰδεολογίες καί κοσμοθεωρίες, οἱ συνήθειες ἐκδυτικιστοῦν, εἶναι δυνατόν νά ἔμενε ἀπείραχτη ἡ μουσική;
Καί βέβαια εἶναι νά γελᾶ κανείς καί μέ ἕναν ἄλλο λόγο πού οἱ κρατοῦντες περιφρόνησαν γιά τήν ἑλληνική μουσική: ἐπειδή νόμιζαν πώς ἐπειδή μοιάζει μέ τήν τουρκική εἶναι τουρκική, καί μή ἀρχαιοελληνική. Ὄντας ἀνιστόρητοι δέν σκέφτηκαν ποτέ ὅτι οἱ Τοῦρκοι, ὁ τελευταῖος λαός πού ἐγκαταστάθηκε στήν περιοχή πῆραν ἀπό τούς ἀπ' αἰώνων ἐγκατεστημένους λαούς τῆς πολύ περισσότερα πολιτισμικά στοιχεῖα ἀπ' ὅσα ἔδωσαν (ὄντας νομάδες). Ὄντας ἀνόητοι, δέν κατάλαβαν πώς ἡ ἑλληνικότητα δέν εἶναι μόνον ἀρχαιοελληνικότητα, ἀλλά ὅτι οἱ προσμίξεις εἶναι κάτι φυσιολογικό....

ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΥΤΙΚΗ:

ἡ δυτική (=δυτικότροπη. Ἑλληνόφωνη (στήν περίπτωσή μας) καί/ἤ ἀγγλόφωνη) μουσική εἶναι φτωχότατη σέ μουσικές κλίμακες (majore-minore) σχετικά μέ τίς κλ?μακε?
Ἡ δυτική μουσική βασίζεται στήν μεγάλη ἔνταση (πχ τά 50-100 ὄργανα σέ μία ὀρχήστρα.) καί τή βαβούρα (τό ντάμπα-ντούμπα τοῦ rave ἤ ὁ ἠλεκτρικός θόρυβος τοῦ ρόκ), γιά λόγους "ἐντυπωσιασμοῦ" καί "μεγαλείου". Αὐτό εἶναι τό πολιτισμικό ὑπόβαθρο τῆς δυτικῆς μουσικῆς: "ὅσο πιό μεγάλη ἔνταση καί φανφάρα, τόσο πιό πολύ Μεγαλεῖο".(Τό ἴδιο πολιτισμικό ὑπόβαθρο πού ὁδηγεῖ στούς μυτερούς γοτθικούς ναούς καί τούς οὐρανοξύστες, μέ τήν ἀλαζονική αὐταρέσκεια: καμμιά αἴσθηση τοῦ "μέτρου", καμμιά πνευματική μετριοπάθεια. Τό Τεράστειο καί τό Ὑπεράνθρωπο.) Βέβαια, δέν ἦταν πάντα ἔτσι(π.χ. τό μεσαίωνα ἤ στό μπαρόκ, μουσική δωματίου κτλ).
Ἡ δυτική μουσική, σέ γενικές γραμμές, διασκεδάζει, ἀλλά δέν ψυχαγωγεῖ (ἀναφέρομαι στά συναισθήματα πού προκαλεῖ ὁ ἦχος, ὄχι σέ στίχους). Ἀπό τήν ἀρχαιότητα ἀκόμη ἤξεραν τίς διαφορετικές ψυχικές ἐπιδράσεις/ἀγωγή ψυχῆς πού ἔχει κάθε μουσική κλίμακα,(π.χ. ὁ Δώριος Τρόπος τῶν ἀρχαίων, πού εἶναι ὁ Τέταρτος Ἦχος τῶν Ρωμηῶν, πού εἶναι ὁ 'δρόμος' Οὐσσάκ τοῦ ρεμπέτικου, ἔχει πολεμικό-γενναῖο ἦθος. Ὁ Ὑποφρύγιος Τρόπος τῆς ἀρχαιοελληνικῆς μουσικῆς, πού εἶναι ὁ Βαρύς Ἦχος τῆς βυζαντινῆς μουσικῆς, καί ὁ 'δρόμος' Σαμπάχ τοῦ ρεμπέτικου καί τῆς ἀραβοπερσικῆς μουσικῆς, ἔχει ἦθος ἡσυχαστικό καί προξενεῖ γαλήνη. Ὁ Ὑπολύδιος Τρόπος τῆς ἀρχαιοελληνικῆς μουσικῆς, δηλαδή ὁ Πλάγιος του Δευτέρου Ἦχος τῆς βυζαντινῆς, δηλαδή ὁ 'δρόμος' Χιτζάζκιαρ τοῦ ρεμπέτικου καί τῶν Ἀράβων, ἔχει συσταλτικό ἦθος, μέ κατανυκτικό καί πένθιμο χαρακτῆρα. Ὁ Ὑπομιξολύδιος Τρόπος τῆς ἀρχαιοελληνικῆς μουσικῆς, δηλαδή ὁ Πλάγιος του Τετάρτου Ἦχος τῆς βυζαντινῆς, δηλαδή ὁ 'δρόμος' Ραστ τῶν Ἀράβων ἔχει εὐχάριστο χαρακτῆρα.κ.ο.κ. Ὁ Πλάτων - κ.α. - ἀναφέρει ἀρκετά παραδείγματα τῆς ψύχ-ἀγωγικῆς σημασίας τῶν ἤχων) καί αὐτό συνεχίστηκε στήν ἀνατολική, ἀλλά ὄχι στή δυτική μουσική. Τέλος πάντων. Περί ὀρέξεως κολοκυθόπιτα, καί φυσικά κάθε μουσική ἔχει τήν ἰδιαίτερη χάρη της, δέν ἀμφιβάλλω γι' αὐτό. Ἄν τά παραεῖπα, κι ἐγώ θέλω νά μάθω, κι ὅσοι ξέρουν, ἄς μιλήσουν. Πάντως, εἶναι κρῖμα ὅλοι νά ἀκοῦνε κάτι ἐπειδή τούς τό προσφέρουν καί αὐτοί νά μήν ἐκλέγουν ἐλεύθερα, ψάχνοντας μόνοι τους. Γιατί δηλαδή ὁ λαός νά ἀκούει σκυλάδικα, τά πιτσιρίκια ρόκ παριστάνοντας τόν σκληρό & τόν ἐπαναστάτη, ἡ κουλτούρα νά ἀκούει κλασσική ἤ ὅτι ἄλλο κουλτουριάρικο, καί οἱ "προχωρημένοι" τήν μουσική τῶν ὑπολογιστῶν; Γιατί δέν ἔκατσαν νά ψάξουν ποτέ μόνοι τους;
Καί κυρίως, μοῦ φαίνεται τελείως λάθος ἡ ἀντίληψη πώς ἕνα δημοτικό ἤ ρεμπέτικο εἶναι πανηγυρτζίδικο, καί μόνο τότε ἔχει νόημα καί εἶναι ὡραῖο νά ἀκούγονται τά τραγούδια αὐτά, καί πώς σέ ἄλλες περιπτώσεις εἶναι κωμικό ἤ ἀντιαισθητικό νά τά ἀκοῦς. Ἡ ἀντίληψη αὐτή ἴσως καί προέρχεται ἀπό τίς ἀσπρόμαυρες ἐκεῖνες ἑλληνικές ταινίες τοῦ '50 μέ τούς φουστανελάδες, τήν Γκόλφω καί τά πανηγύρια. Μά δέν εἶναι ὅλα χορευτικά, ὑπάρχουν καί καθιστικά, καί δέν εἶναι καθόλου ὅλα τά δημοτικά "κλέφτικα" ἤ πολεμικά οὔτε ἀσχολοῦνται ὅλα μέ τά πρόβατα. Ἡ ἀντίληψη αὐτή ἐπίσης προέρχεται ἀπό τήν ξενομανία, πώς δηλαδή τό ἀγγλικό τραγοῦδι εἶναι δῆθεν πιό αὐθόρμητο, λές καί ἡ μοῦχλα τῶν λαῶν τῆς ὁμίχλης ὑπάρχει καί σέ μας, ἕνα λαό τοῦ ἥλιου καί τῆς θάλασσας καί τοῦ καθαροῦ οὐρανοῦ καί τῶν ψηλῶν βουνῶν. Δηλαδή, ἔχεις τήν ξεραΐλα, τήν τραχύτητα, τήν μεστότητα τήν ἑλληνική, καί τά πετᾶς αὐτά θέλοντας νά εἶσαι δῆθεν ἀμερικάνος στό γοῦντστοκ ἤ δῆθεν ἀγελαδάρης σέ κανένα ράντζο, ἤ κλάμπερ στό Λονδίνο, λές καί εἶναι δυνατόν νά ἔχεις τήν δική τους αὐτοσυνειδισία. Ἁπλῶς δέν πιστεύεις στόν ἑαυτό σου. Τρέμουν τά πόδια σου ὅταν κοιτᾶς τόν ἑαυτό σου. Νομίζεις πώς εἶσαι λίγος, ἀνεπαρκής, πώς δέ σού γεμίζεις τό μάτι, καί πώς "ἐκεῖ" βρῆκαν τή λύση καί εἶναι τόσο ὑπέροχοι, τόσο κούλ, τόσο αὐθόρμητοι, ἐνῷ ἐδῶ ὅλοι ντρέπονται γιά τόν ἑαυτό τους. Ἐ δέν εἶναι ἔτσι ὅμως, καί δέν ὑπάρχει λόγος νά γίνεσαι καραγκιόζης πραγμάτων καί ἀνθρώπων πού δέν θά τούς μοιάσεις οὔτε θά γίνεις σάν κι αὐτούς, γιατί ἄλλα πράγματα ἔχουν "στό αἷμα" τούς ἔπειτα ἀπό τόσες χιλιετίες, στό "DNA" τούς αὐτοί κι ἄλλα ἐσύ, ὅπως ἄλλα ἔχεις ἐσύ κι ἄλλα ὁ ἰρανός. Τό ἀντίστοιχο γυφταριό εἶναι κι ἐκεῖ στήν καθημερινότητά τους, καί καθόλου κούλ ἤ πιό μάγκες δέν εἶναι. Ἄν ἐσύ μοιάζεις μέ ἄλλους λαούς, αὐτοί εἶναι οἱ γείτονές σου: σέ Βαλκάνια καί Ἀνατολική Μεσόγειο. Ἁπλῶς, ξενομανῆ, ἔχεις πειστεῖ ἀπό τίς ταινίες πώς εἶναι ἀνώτεροι. Εἶναι διαφορετικοί, ἁπλῶς. Ὁ Καβάφης σέ εἶχε προειδοποιήσει: "Καινούργιους τόπους δέ θά βρεῖς, δέ θάβρεις ἄλλες θάλασσες. Ἡ πόλις θά σέ ἀκολουθεῖ. Στούς δρόμους θά γυρνᾶς τούς ἴδιους. Γιά τά ἀλλοῦ - μήν ἐλπίζεις."
Κι ὅλα αὐτά δέν τά λέω λόγω ἐθνικισμοῦ. Κι ἐγώ ἀκούω κλασσική μουσική, καμμιά φορᾶ καί ρόκ τοῦ 60-70, καί δέν ἀντέχω νά ἀκούω συνεχῶς τά ἴδια. Ἀνάλογα μέ τή διάθεση πάω ἀπό τήν ἀνατολή στή δύση κι ἀντίστροφα. Ἁπλῶς τά εἶπα ὅλα αὐτά, ἐπειδή ἡ δυτική μουσική κυριαρχεῖ καί κανείς δέν ἐνδιαφέρεται γιά τόν πλοῦτο τῆς ἀνατολικῆς (καί ἑλληνικῆς) μουσικῆς.

Αναδημοσίευση ἀπό τό «Παλιό Ἀντίβαρο», Ὀκτώβριος 2002

http://klassikoperiptosi.blogspot.com/2010/07/blog-post_9064.html#more

"O Kαραγκιόζης, Υπουργός Πολιτισμού"

"Είναι τελικά γεγονός ότι η πολιτιστική πολιτική που ευαγγελίζεται η νέα ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, βασίζεται στο ιδίωμα της βλακείας, της ημιμάθειας, της αφόρητης κοινοτοπίας και του κιτς. Τα μεγάλα σχέδια και λόγια γρήγορα εξαντλούνται –καίγονται για την ακρίβεια- μέσα στο υπουργικό αυτοκίνητο στη διαδρομή Μπουμπουλίνας –Σταδίου, εκεί όπου ο Παύλος Γερουλάνος συνδυάζει το προσωπικό αίσθημα του ωραίου με μια έμφυτη νεοπασοκική κλίση προς τα κυριλέ γυμναστήρια.

Όλοι βέβαια γνωρίζουν ότι ο κύριος Γερουλάνος τον ερχόμενο Νοέμβριο μετακομίζει στο Μέγαρο Μαξίμου, να μαζέψει τα ασυμάζευτα αποτελέσματα των εκλογών της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Πολιτιστική Πολιτική στην Ελλάδα δεν υπάρχει. Δεν υπήρξε για την ακρίβεια ποτέ. Από κανένα κόμμα. Το Υπουργείο Πολιτισμού στα 80ς δανείστηκε την γκλαμουριά μιας Υπουργού Μπλανς Ντυμπουα, τη Μελίνα Μερκούρη, που πίσω από την πλάτη της γελούσε με την ουτοπική καλλιτεχνική φλυαρία της, ΠΑ.ΣΟΚ και Ν.Δ. μαζί.

Μετά την πούλησε εκταμιεύοντας της στις δημοτικές εκλογές της Αθήνας και τέλος την αγιοποίησε σε μια μεγαλειώδη πανελλήνια φρενήρη ταφική πρόθεση και εκφορά πάνω στον κυλίβαντα πολυβόλου όπλου. Εποχή μια σειράς εκταμίευσης δημόσιων ταφικών τελετών που ακολούθησαν βέβαια...

Σήμερα το Υπουργείο Πολιτισμού μετά την ισοπεδωτική ακολασία της προηγούμενης κυβέρνησης, μένει επί της ουσίας ακέφαλο, μισοκυβερνάται από μια κυρία που η εμφάνιση της παραπέμπει σε πασοκική εκδοχή της χρυσοπηγής, με στέκα στα μαλλιά, φούστα κλαρωτή και γαρούφαλλο στο αυτί. Κι όλα αυτά με την επίφαση 5 δημοσιεύσεων του κώλου, με πλούσια συνδικαλιστική δράση, μυστικές διαβουλεύσεις και ψηφοθηρικό αποκλειστικά μοίρασμα της δημόσιας χρηματοοικονομικής πολιτικής φανουρόπιτας...

Από το Μάιο έχω αποστείλει επιστολή στο Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού για την υπόθεση της Unesco για τον τούρκικο Karagöz. Σιωπή.

Σήμερα τρεις σχεδόν μήνες μετά ξυπνήσανε οι Έλληνες δημοσιογράφοι κι ανακάλυψαν πως η UNESCO έδωσε την τουρκική υπηκοότητα στον Καραγκιόζη, επικυρώνοντας σχετική απόφαση που είχε ληφθεί πέρυσι από μία υποεπιτροπή της, η οποία απαρτιζόταν από εκπροσώπους έξι χωρών: της Τουρκίας, της Εσθονίας, του Μεξικού, της Βόρειας Κορέας, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Κένυας. Η υποεπιτροπή είχε συνεδριάσει στο Αμπου Ντάμπι και είχε αποδεχθεί την εισήγηση που συνέταξε το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού της Τουρκίας, βάσει της οποίας τόσο ο Καραγκιόζης όσο και ο Χατζηαβάτης είναι Τούρκοι. Η απόφαση επικυρώθηκε και από την αρμόδια επιτροπή της UΝΕSCΟ, χωρίς να υπάρξει καμία αντίδραση της Ελλάδος.

Ο Σπαθάρης αν ζούσε σήμερα βάζω στοίχημα πως θα είχε ήδη γράψει το έργο “Ο Καραγκιόζης, Υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού της Ελλάδας” και θα το παρουσίαζε ιδίοις εξόδοις με ελεύθερη είσοδο μπροστά από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη στο Σύνταγμα.

Καλή σας νύχτα αφεντάδες μου…"

http://santo-rinios.blogspot.com/2010/07/o-k.html

Το περσικό σύμπλεγμα της Τουρκίας

Ν. Λυγερός

Η μονόπλευρη εξέταση της Τουρκίας δεν μας επιτρέπει νʼ ανακαλύψουμε το περσικό της σύμπλεγμα. Η Περσία είναι διαχρονικά η αυτοκρατορία του κέντρου. Κι υπήρξε σε πολλές περιπτώσεις το κέντρο βάρους κι άλλων αυτοκρατοριών, ακόμα και αυτής του Μέγα Αλέξανδρου.

Στον τομέα της θρησκείας, η Περσία παίζει ένα σημαντικότατο ρόλο κι αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για πολλούς λαούς του Ισλάμ. Στον τομέα του πολιτισμού, η Περσία είναι μία από τις κορυφές, όχι μόνο του ισλαμικού κόσμου αλλά και της ανθρωπότητας. Όλα αυτά τα αντικειμενικά στοιχεία είναι πολλά για έναν γείτονα. Κι όπως η μίμηση είναι το πρώτο στάδιο του θαυμασμού, δεν ξαφνιάζει κανέναν ειδικό η προσπάθεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να λειτουργήσει μʼ ένα διαφορετικό τρόπο βέβαια, αλλά πάνω στο ίδιο έδαφος.

Όμως για να γίνει αντάξια και να μπορέσει να υλοποιήσει το όνειρό της, δηλαδή να ξεπεράσει ακόμα και την εμβέλεια της Περσίας, δεν αρκεί να έχεις τις ίδιες διεκδικήσεις, πρέπει να έχεις τους ίδιους εχθρούς και βέβαια να τους εξοντώσεις πιο αποτελεσματικά. Στον τομέα της φρίκης, η Τουρκία κατάφερε να κάνει την καινοτομία με τη γενοκτονία. Σʼ αυτό το σημείο εμπλέκεται κι ο ελληνισμός. Ο Μαραθώνας, οι Θερμοπύλες κι η Σαλαμίνα είναι στίγματα που δεν ξέχασε η ανθρωπότητα. Το θέμα δεν είναι αν ήταν νίκες ή ήττες, αλλά μάχες πολιτισμού και στρατηγικής. Κι η ύπαρξη της Τουρκοκρατίας για 400 χρόνια δεν μπόρεσε να σβήσει αυτές τις μνήμες και τις θυσίες. Για την Τουρκία, η Ελλάδα είναι ασήμαντη και δεν αποτελεί παρά μόνον ένα πέρασμα, μία πρόσβαση στην Ευρώπη. Όμως για το σύμπλεγμά της είναι και παραμένει ένα ενοχλητικό σύμβολο.

Στην πραγματικότητα, την έχει μετατρέψει στο εξής νοητικό σχήμα. Η Ελλάδα είναι για την Ευρώπη, ότι ήταν οι Θερμοπύλες για την Αθήνα. Και για να γίνει ακόμα πιο κατανοητό σε όλους, η Ελλάδα είναι οι Θερμοπύλες της Ευρώπης. Γιʼ αυτό το λόγο η πατρίδα μας έχει σημασία, όχι για το βαθύ κράτος, αλλά για τη συνέχεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλαδή του Νεοθωμανισμού. Το να γίνει κατανοητό σε όλους είναι απλώς θέμα χρόνου, αλλά είναι ήδη μία πραγματικότητα. Το πρόβλημα του περσικού συμπλέγματος δεν είναι η ύπαρξή του αλλά οι επιπτώσεις του.

http://www.lygeros.org/5815-gr.html

«Παράκεντρα εξουσίας» και αδικίας

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΕΙ:

«ΠΑΡΑΚΕΝΤΡΑ» ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΔΙΚΙΑΣ

ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΥΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ

ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΔΟΓΜΑΤΟΣ

Και ερωτάται: Τα ίδια κέντρα εξαφάνισαν τις Αιρετικές θέσεις του Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου και του επιτρέπουν να προβαίνει στην καταδίκη Καλογραιών;

Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος: «Παράκεντρα εξουσίας» έχουν αναδυθεί σε μια «δαιμονική προσπάθεια» για την αλλοίωση αποφάσεων ακόμα και «Δογματικών ζητημάτων».

Όταν καταθέταμε την Μηνυτήριο Αναφορά κατά του Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομου «επί αιρέσει», είμαστε περίεργοι να δούμε, με ποιόν τρόπο και σκεπτικό θα τον «αθωώσουν οι συνάδελφοί του», όπως πολλοί υποψιασμένοι μάς διαβεβαίωναν. Η περιέργειά μας μεγάλωσε ακόμα περισσότερο, όταν —προ μηνός περίπου— για το ίδιο θέμα κατέθεσε καταγγελία εναντίον του, όχι κάποιος λαϊκός (τον οποίο δεν υπολογίζουν πλέον οι στοργικοί μας «Πατέρες», οι Επίσκοποι), αλλά ο Μητροπολίτης Κυθήρων κ. Σεραφείμ. Με έκπληξη διαβάσαμε στη συνέχεια ότι, πράγματι, η Νομοκανονική Επιτροπή «αθώωσε» τον καταγγελλόμενο Μητροπολίτη δικαιώνοντας τους υποψιασμένους για την «ιερότητα και δικαιοσύνη» της Ιεράς Συνόδου(1).

Όμως, όλες οι απορίες μας λύθηκαν, όταν ανακαλύψαμε τις παρακάτω βαρύτατες καταγγελίες κατά Μητροπολιτών και φίλων τους, που είχε εκτοξεύσει ο τότε Θηβών κ. Ιερώνυμος σε συνέντευξή του προς την εφημ. «Έθνος». Όπως όλοι οι Έλληνες έχουν διαπιστώσει, τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει ακόμα, επί της αρχιεπισκοπίας του τότε καταγγέλλοντος κ. Ιερωνύμου, αλλά βαίνουν επιδεινούμενα. Το τμήμα της συνέντευξης του Αρχιεπίσκοπου κ. Ιερώνυμου που μας αφορά, έχει ως εξής(2):

Αρχιεπ.: «H αλλοίωση αυτή της έννοιας του συνοδικού συστήματος και η έκπτωσή του σε δήθεν δημοκρατικό πολίτευμα είναι ένα από τα εγκλήματα της νεοελληνικής ορθοδοξίας. Tί άλλο συνιστά ο τρόπος που καλούμαστε να λειτουργήσουμε ως Iεραρχία, όταν πολλές φορές συνεδριάζουμε για να επικυρώσουμε προειλημμένες αποφάσεις, με τρόπο ανάλογο προς τα στελέχη ενός κόμματος, που οφείλουν να πειθαρχούν στη “«γραμμή” που προαποφάσισε “η ηγεσία”; Δεν δείχνει αυτό πλήρη σύγχυση μεταξύ της εφαρμογής του συνοδικού μας συστήματος και της έκπτωσης του Iερού Θεσμού της διοικήσεως της Eκκλησίας σε κομματικό εκτελεστικό γραφείο;»

Ερ.: «Ποιοι έχουν τελικά την ευθύνη για την πορεία της Eκκλησίας;».

Αρχιεπ.: «Όλοι μας. Kαι εγώ που σας μιλάω τώρα. Kληρικοί και λαϊκοί. Kυρίως το σώμα της Iεραρχίας που δεν μπόρεσε δυστυχώς ακόμη να συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει “κρίσις ταυτότητος” της Eκκλησίας που παρασύρεται όλο και περισσότερο από το πνεύμα της εκκοσμίκευσης… Eίναι αισθητή η δαιμονική προσπάθεια που καταβάλλεται το “Σώμα Xριστού” να γίνει παρέες. Παρέες που με τη σύμπραξη με τις εξουσίες του κόσμου τούτου, μπορούν να αποτελούν παράκεντρο εξουσίας με ισχυρό λόγο στα εκκλησιαστικά δρώμενα, από την εκλογή δηλαδή Eπισκόπων μέχρι τις αποφάσεις επί δογματικών, ποιμαντικών και νομοκανονικών ζητημάτων». (“Eθνος” 21/10/06, Π. Παπαβασιλείου).

Αλλά έχουμε κι άλλη δήλωση του κ. Ιερώνυμου: «Αφού η Δικαιοσύνη η εκκλησιαστική χωλαίνει, είναι ανάγκη να υπάρχει και δικηγόρος λαϊκός και οι πόρτες (των εκκλησιαστικών δικαστηρίων) να είναι ανοιχτές για να παρακολουθεί ο κόσμος όπως γίνεται σε κάθε δικαστήριο» (“Ελευθεροτυπία”, 13/11/99, www.apopsy.gr/2008/t_212/apo_01.htm).

Υπάρχουν, βέβαια, και άλλες συναφείς δηλώσεις του κ. Ιερώνυμου. Παραθέτουμε μία ακόμα: «Οταν διάβαζα τα της οικονομικής σκανδαλολογίας, ήλπιζα ότι στη Σύνοδο της Ιεραρχίας θα ξεκαθάριζαν τα πράγματα. Έφυγα απογοητευμένος, γιατί διαπίστωσα, για μια ακόμα φορά, ότι οι κοσμικές μεθοδεύσεις ωχριούν μπροστά στις εκκλησιαστικές» (ΝΟΕ 1998, συνέντευξη στο περιοδικό “ΜΕΝ”).

Εμείς, να δείτε Μακαριώτατε, πόσο απογοητευμένοι είμαστε από εσας και την Ιερά Σύνοδο στην οποία προεδρεύετε. Διότι διαπιστώνουμε συχνά, ότι η Διοικούσα Εκκλησία μάς εκπλήσσει επιτρέποντας να παρεισφρύουν στοιχεία αντι-ευαγγελικά μέσα στην θεοΐδρυτη Εκκλησία του Χριστού, να εκκολάπτονται και καλλιεργούνται κακοδοξίες, (όπως αυτή του Μεσσηνίας), οδηγώντας έτσι με γεωμετρική πρόοδο δια του εξουνιτισμού της στην παναίρεση του Οικουμενισμού και στην συγκρητιστική Πανθρησκεία του Αντιχρίστου.

Όσο απογοητευόμαστε, όμως, από εσας, τόσο περισσότερο στρέφουμε την ελπίδα μας σε Εκείνον που έπαθε, σταυρώθηκε και αναστήθηκε για την Εκκλησία Του και αναμένουμε.

Θεσσαλονίκη, 14 Ιουλίου 2010

Για την «Φιλορθόδοξο Ένωσι “Κοσµάς Φλαµιάτος”»

Ο Πρόεδρος Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο

Ο Γραµµατέας Παναγιώτης Σηµάτης

________________________________

ΕΠΙΜΕΤΡΟ και ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

(*) Λίγο πριν δώσουμε στην δημοσιότητα αυτό το Δελτίο, διαβάσαμε στο www.amen.gr την εξής είδηση: «Μεθαύριο στις 9 το πρωί (15/7/2010) θα διεξαχθεί στο Επισκοπικό Δικαστήριο (Καλαμάτας) η δίκη των 4 καλογραιών της Μονής Κωνσταντίνου και Ελένης Καλαμάτας» με τις κατηγορίες: «απείθεια και καταφρόνηση της προϊσταμένης εκκλησιαστικής αρχής, δημιουργία φατρίας σε βάρος της Εκκλησίας και του μητροπολίτη, παράβαση μοναχικής ομολογίας περί υπακοής στην Εκκλησία, και δεινότατος σκανδαλισμός της συνειδήσεως των πιστών».

Σ’ αυτά έχουμε να κάνουμε τρεις παρατηρήσεις:

α) Ποιος εγγυάται την δίκαιη δίκη από έναν Μητροπολίτη (που είναι ο ίδιος κατήγορος, εισαγγελέας και δικαστής!!!) και ταυτοχρόνως κατηγορούμενος «επί αιρέσει» και υπόλογος για την «ορθοδοξία» του στην διαχρονική Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού; (Και όχι βέβαια στα «παράκεντρα εξουσίας»).

β) Παρατηρούμε, τελευταία, ότι όταν κάποιος Μητροπολίτης θέλει να ξεφορτωθεί κάποιον ενοχλητικό, που έχει διαφορετική γνώμη από αυτόν, καταφεύγει στον χαρακτηρισμό της έκφρασης οποιασδήποτε γνώμης ως «απείθειας», «φατρίας» κ.λπ. και καταδικάζει τον «αντίπαλό του», έχων προς τούτο την «σύμφωνον» γνώμη των υπό την δικαιοδοσίαν του υπαλλήλων-ιερέων. Όταν γίνεται καταγγελία κατά του ιδίου (π.χ. κατά του Μεσσηνίας), ότι εναντίον των μοναζουσών επισημάνθηκε σωρεία αντικανονικών παραβάσεων και ο ίδιος επέδειξε εμπάθεια, μόνο και μόνο επειδή δεν δέχτηκαν να υιοθετήσουν την παράνομη διαδικασία που τους υπέδειξε, πάλι ο Μητροπολίτης έχει την σύμφωνον γνώμη των συνεπισκόπων του. Αυτοί, συναδελφικά, θεωρούν ότι ως Επίσκοπος ό,τι κάνει, το κάνει καλά. Και ενώ έχει καταγγελθεί ως παρανομών και επιδείξας εμπάθεια κατά των Καλογραιών, η Ι. Σύνοδος επιτρέπει να είναι ο δικαστής των …«αντιπάλων» του και ο ίδιος δέχεται να δικάσει τις αντιδίκους του!!! Πώς να μην δώσουμε, λοιπόν, δίκιο στον Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο, όταν λέγει πως «η Δικαιοσύνη η εκκλησιαστική χωλαίνει, (και) είναι ανάγκη …οι πόρτες (των εκκλησιαστικών δικαστηρίων) να είναι ανοιχτές για να παρακολουθεί ο κόσμος»;

γ) Πόσο μπορεί κανείς να εμπιστευθεί την εντιμότητα και την δικαιοσύνη του Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου, όταν αυτός μεν αθωώνεται από την Ι. Σύνοδο για μείζον θέμα Πίστεως (καταγγελία ότι είναι αιρετικός) και για να αποσείσει αυτή την μεγάλη κατηγορία ψεύδεται δημοσίως; (Δες Ενημερωτικό Δελτίο, αρ. 18 της «Φ.Ε. Κοσμάς Φλαμιάτος» στο διαδίκτυο με τίτλο: «Ο επί αιρέσει καταγγελλόμενος και ελεγχόμενος Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος δεν αποπτύει την αίρεση, αλλά απαντά με ύβρεις και ψευδολογίες»). Ισχυρίσθηκε ο Μεσσηνίας συγκεκριμένα, ότι για την ορθοδοξότητα των φρονημάτων του «ούτε ο καθηγητής Δογματικής κ. Τσελεγγίδης δεν μου εξέφρασε την διαφοροποίησή του σε ό,τι είπα», θέλοντας έτσι να καλυφθεί και κάνοντας συνένοχό του στην αίρεση τον καθηγητή Τσελεγγίδη. Αυτό τον ισχυρισμό τον καταρρίψαμε στο ως άνω Δελτίο μας, παραθέτοντας κείμενα του κ. Τσελεγγίδη, που διαψεύδουν τον Μεσσηνίας. Αλλά έχουμε και δηλώσεις του κ. καθηγητή, πως ουδέποτε συμφώνησε με τις αιρετικές θέσεις του Μητροπολίτη Μεσσηνίας. Αντίθετα και παλαιότερα, αλλά και στην πρόσφατη Ημερίδα του Πειραιά (ΑΠΡ2010) ―στην οποία ήταν παρών και ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος― διατύπωσε τις Ορθόδοξες θέσεις για το θέμα, οι οποίες είναι ακριβώς οι αντίθετες με εκείνες του Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου. Και όμως, ο Μεσσηνίας όχι μόνο δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να ζητήσει συγγνώμη γι’ αυτό το δημόσιο ψεύδος του, αλλά θέλει να δικάσει —σαν να μη συμβαίνει τίποτα— τις μοναχές που ο ίδιος κατέστησε υπόδικες!

Υποσημειώσεις:

(1) http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=2688. Αυτή είναι ιστοσελίδα από την οποία ελάβαμε την πληροφορία. Για την ιστορία σημειώνουμε ότι η Νομοκανονική Επιτροπή της Ιεράς Συνόδου αποτελείται από τους Μητροπολίτες: Φιλίππων κ. Προκόπιο, Ξάνθης κ. Παντελεήμονα, Ηλείας κ. Γερμανό, Καισαριανής κ. Δανιήλ, Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομο (συνέβαλε στην και ο ίδιος στην αθώωσή του ως μέλος της Επιτροπής ή εξαιρέθηκε;), τους καθηγητές κ. Σπ. Τρωϊάνο και κ. Παναγιώτη Χριστινάκη. Αναπληρωτές είναι οι Μητροπολίτες: Ξάνθης κ. Παντελεήμων, Πειραιώς κ. Σεραφείμ, Κορίνθου κ. Διονύσιος και οι καθηγητές κ. Νικ. Ξεξάκης, κ. Κων. Δεληκωνσταντής και κ. Θεόδ. Γιάγκου. Κανείς από τα τακτικά μέλη της Επιτροπής δεν διέψευσε την είδηση. Κάποιο, όμως, από τα αναπληρωματικά μέλη, την αμφισβήτησε. Τελικά, δικάσθηκε ή όχι; αθωώθηκε ή όχι ο Μεσσηνίας για την αίρεση που κήρυξε γυμνή τη κεφαλή εν μέσω της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας, καταγγελλόμενος μάλιστα όχι από τους παρόντες Ιεράρχες, αλλά από λαϊκούς και κατόπιν πολλού χρόνου από τον Κυθήρων κ. Σεραφείμ; Αν όχι, ποιος είχε λόγο να διαρρεύσει αυτήν την πληροφορία; Μήπως ο κ. Ν. Παπαχρήστου, που το δημοσίευσε, πρέπει για λόγους αξιοπιστίας να μας αποκαλύψει ποιος του έδωσε την αμφισβητούμενη πληροφορία;

(2) Για την ιστορία, επίσης, και στην προσπάθειά μας να ερμηνεύσουμε τί μπορεί να σημαίνει η φράση του Αρχιεπισκόπου «παράκεντρα εξουσίας» θυμίζουμε, ότι:

α) ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας με την αναπόδεικτη «καταγγελία» του, εναντίον του αντιπάλου τού από Θηβών Ιερώνυμου ―στις τελευταίες Αρχιεπισκοπικές εκλογές― Μητροπολίτου Σπάρτης κ. Ευστάθιου, έγειρε τις εκλογές υπέρ του κ. Ιερώνυμου.
β) Λίγες μέρες μετά την καταγγελία του Κυθήρων κατά του Μεσσηνίας, είμαστε θεατές της εξής σκηνής: Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος την Κυριακή 27 Ιουνίου 2010, πραγματοποίησε Προσκύνημα στα ιερά της Καππαδοκίας (και συλλείτουργο) μετά του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, έχοντας δίπλα του τον καταγγελθέντα από τον Κυθήρων «επί αιρέσει» Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομο! Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, δηλαδή, όχι μόνο δεν ζήτησε να εξετασθεί (τουλάχιστον) το θέμα του Μεσσηνίας από την Ιερά Σύνοδο (όπως έκανε κατά του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, τον οποίο «αφόρισε» μάλιστα για ένα θέμα μικρότερης σημασίας), αλλά τον δέχτηκε να είναι δίπλα του. Εκλεκτικές «πνευματικές» συγγένειες, βλέπετε! Επειδή, όμως, όλα αυτά μπορεί να είναι τυχαία, γι’ αυτό ζητούμε από τον Αρχιεπίσκοπο να καταθέσει την δική του εκδοχή.

Η ιστορία μιας αλλοπρόσαλλης κατάστασης …

Β.Παπαγεωργόπουλος: ο πρόεδρος της ΔΕΘ είναι Έλλην Μακεδόνας; ΝΑΙ ή ΟΧΙ;

Δήλωση με περιεχόμενο...

Β.Παπαγεωργόπουλος: ο πρόεδρος της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης(ΔΕΘ), κ. Κωνσταντίνου, πρέπει να κάνει δήλωση ότι αισθάνεται, ότι είναι Έλλην Μακεδόνας…
Ειδάλλως πρέπει να απομακρυνθεί...
Δείτε το video

Προσπάθεια "απομόνωσης" από την DEFENSYS 2010 του "ελληνόφωνου" προέδρου της ΔΕΘ

Τελικά λαμβάνει διαστάσεις το θέμα με τον "ελληνόφωνο" πρόεδρο της ΔΕΘ κ. Κωνσταντίνου. Το defencenet.gr γράφει:

Mείζον εθνικό και πολιτικό θέμα για το οποίο πρέπει να λάβει άμεσα θέση ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Ευάγγελος Βενιζέλος, δημιουργείται με την τοποθέτηση ως επικεφαλής της 1ης κρατικής έκθεσης αμυντικού υλικού DEFENSYS 2010 (πρόεδρος ΔΕΘ κατ'αρχήν και συνακόλουθα της DEFENSYS 2010) στην Θεσσαλονίκη, του δικηγόρου Ιωάννη Κωνσταντίνου, ενός ατόμου που αυτοσυστήνεται ως «Ευρωπαίος ελληνόφωνος (σ.σ.!) κεντροαριστερός δικηγόρος». Και μπορεί το «κεντροαριστερός δικηγόρος» να μας αφήνει παγερά αδιάφορους, το υπόλοιπο του αυτοπροσδιορισμού του όμως, θέτει κορυφαία ζητήματα καταλληλότητας σε ότι αφορά την διοργάνωση της DEFENSYS 2010.

Και μάλιστα ο αυτοπροσδιορισμός του, όπως μπορείτε να δείτε και στο σχετικό βίντεο ντοκουμέντο, δεν έγινε σε τυχαίο τόπο και χρόνο, αλλά σε εκδήλωση-προπαγάνδα των Σκοπίων (!) για την παρουσίαση του «Μακεδονικού Αναγνωστικού» στην οποία συμμετείχαν και μίλησαν ο γνωστός του «Ουράνιου Τόξου» Π.Βοσκόπουλος, ο οθωμανός κατά δήλωσή του Ι.Ονσούνογλου, ο κατά δηλωσή του ελληνόγλωσσος σαλονικιός Τριαρίδης και ο γνωστός M.Τρεμόπουλος των Οικολόγων!

Όπου βέβαια, αυτό που είπε ο νέος επικεφαλής της DEFENSYS 2010 παρουσιάζοντας το "Μακεδονικό Αναγνωστικό" καθίμενος δίπλα από τον Π.Βοσκόπουλο, ήταν το πιο μετριοπαθές από αυτά που εξέφρασε η ομήγυρη!

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρόκειται περί κακόγουστου ανεκδότου, αλλά φευ! Το θέμα είναι απόλυτα υπαρκτό, ιδιαίτερα σοβαρό και χρήζει άμεσης απάντησης και εξήγησης. Πως είναι δυνατόν ένας «Ελληνόφωνος» - κατά δήλωση του – να διοργανώσει μία εθνική έκθεση αμυντικού υλικού με την αιγίδα του υπουργείου Εθνικής Άμυνας; Το defencenet.gr έχει απόλυτα ξεκαθαρισμένη θέση για την χρησιμότητα και την κρισιμότητα της DEFENSYS 2010 από την στιγμή που, για λόγους που δεν μας αφορούν, «κόπηκε» ο κύκλος ζωής της DEFENDORY.

Αλλά πλέον εγείρονται ζητήματα τα οποία δεν μπορούν να αγνοηθούν.

Μόλις σε σημερινή του ανακοίνωση απάντηση σε δημοσίευμα της εφημερίδας VETO, το ΥΠΕΘΑ υπεραμύνεται της πολιτικής του να αναθέσει στην ΔΕΘ (με πρόεδρο τον "ελληνόφωνο", πρόεδρο της ΔΕΘ) της DEFENSYS 2010: «Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, όπως έχει ανακοινωθεί κατ’ επανάληψη, αποφάσισε να χορηγήσει την αιγίδα του (δηλαδή την πολιτική του στήριξη και ενθάρρυνση) σε έναν και μόνο δημόσιο φορέα και τέτοιος είναι η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης».

Πως προστάτεψε λοιπόν το υπουργείο και προσωπικά ο ΥΕΘΑ Eυάγγελος Βενιζέλος, αυτή την επιλογή του; Συναινώντας στην τοποθέτηση ως επικεφαλή της DEFENSYS 2010 ενός «ελληνόφωνου Ευρωπαίου» που συγχνωτίζεται-συνεργάζεται με άτομα τα οποία, εν πάση περιπτώσει, δεν φημίζονται για το "ελληνοκεντρικό τους φρόνημα" - ας το πούμε κομψά.

Εκτός και αν δεν ερωτήθηκε για την τοποθέτηση αυτή, αφού βέβαια πρόκειται για την ΔΕΘ που δεν είναι αρμοδιότητα του ΥΠΕΘΑ. Είναι αρμοδιότητά του, όμως, η DEFENSYS 2010 που ανήκει στην ΔΕΘ. Το υπουργείο το επέλεξε. Εκτός και αν συμφωνούν με τις θέσεις του Ι.Κωνσταντίνου, οπότε πάμε «πάσο» για να μιλήσουμε με άλλους όρους, αλλά αυτό θα πρέπει να βγούν και να το πούν ευθαρσώς, όπως έπραξε και ο νέος πρόεδρος της ΔΕΘ.

Το όλο ζήτημα είναι εξαιρετικά σοβαρό γιατί θεωρούμε ότι υπονομεύει μία προσπάθεια και μία ιδέα η οποία έχει πολλά θετικά στοιχεία, όπως είναι η διοργάνωση στην Θεσσαλονίκη μιάς έκθεσης αμυντικού υλικού.

Εσχάτως από ορισμένα μέσα έχει ασκηθεί κριτική αναφορικά με την εμπλοκή του κουνιάδου του υπουργού Εθνικής Άμυνας Ευάγγελου Βενιζέλου, του Δημήτρη Μπακατσέλου στην όλη προσπάθεια, είτε ως (πρώην) προέδρου της ΔΕΘ , είτε μέσω της εμπλοκής του Διαβαλκανικού και Παρευξείνιου Επιχειρηματικού Κέντρου (ΔΙΠΕΚ) που είναι μία Ανώνυμη Εταιρία που ανήκει κατά 100% στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης (ΕΒΕΘ). Πρόεδρος του ΕΒΕΘ και συνακόλουθα του ΔΙΠΕΚ είναι ο κουνιάδος του υπουργού Δημήτρης Μπακατσέλος.

Όμως, αλίμονο αν σε μια πόλη σαν την Θεσσαλονίκη που θα διοργάνωνε μία τέτοια έκθεση δεν είχαμε εμπλοκή του σημαντικότερου φορέα, όπως είναι το ΕΒΕΘ. Από εκεί και πέρα στην Ελλάδα ζούμε, συγγένειες και κουμπαριλίκια είναι στην ημερήσια διάταξη, αλλά το μεμπτόν αποδεικνύεται δεν συνάγεται. Δεν θεωρούμε ότι το ζήτημα αυτό θα πρέπει να αφορά μιά έκθεση όπως η DEFENSYS 2010, η οποία θα κριθεί εκ του αποτελέσματος.

Μπορούμε να πούμε πολλά για την μέχρι σήμερα προσπάθεια (ή ΜΗ προσπάθεια), αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος, αφού προέχει η επιτυχία της έκθεσης πρώτιστα για εθνικούς λόγους και κατά δεύτερον για οικονομικούς σε ότι αφορά την Θεσσαλονίκη.

Του παρόντος όμως είναι η εξήγηση που πρέπει να δοθεί για τον διοργανωτή της έκθεσης. Μιλάμε για μία έκθεση αμυντικού υλικού, με υψηλό ρυθμό διακίνησης διαβαθμισμένων, εθνικής-αμυντικής σημασίας, πληροφοριών, μιλάμε για την φιλοξενία εκατοντάδων ξένων αξιωματούχων, όπου θα προβληθούν οι εθνικές θέσεις, τα εθνικά δίκαια και τα επιτεύγματα της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας (και στον ιδιωτικό τομέα υπάρχουν πολλά επιτεύγματα, άσχετο αν ενδιαφέρονται μόνο ξένοι γι’ αυτά).

Ποιος θα τα προβάλει και θα τα προωθήσει; Ποιος θα διαχειριστεί τον όγκο των , πιθανά εθνικής σημασίας, πληροφοριών της έκθεσης; Ο «Ελληνόφωνος Ευρωπαίος» πρόεδρος της ΔΕΘ; Δείτε το βίντεο και θα καταλάβετε.

Και βέβαια, δημοκρατία έχουμε και ο καθένας μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται όπως επιθυμεί, αλλά από εκεί και πέρα τα ερωτήματα που τέθηκαν ανωτέρω (αγνοούν ή συμφωνούν με τις απόψεις του Ι.Κωνσταντίνου) είναι επιτακτικά. Ερωτήθηκε το υπουργείο για τον διορισμό του «ελληνόφωνου Ευρωπαίου» ως επικεφαλή της εθνικής (συγγνώμη που χρησιμοποιούμε τέτοιες «κακές» λέξεις...) έκθεσης αμυντικού υλικού στην Θεσσαλονίκη; Και αν δεν ερωτήθηκε ή εν πάση περιπτώσει αγνοούσαν το όλο ζήτημα, ποια η θέση τους και τι σκοπεύουν να πράξουν μετά τις σημερινές αποκαλύψεις του defencenet.gr;

--------------------------------------------------------------------------------------------

(Aνανέωση 12.45): "Απομονώνει" τον πρόεδρο της ΔΕΘ Γιάννη Κωνσταντίνου από την έκθεση DEFENSYS 2010 το υπουργείο Εθνικής Άμυνας μετά τις αποκαλύψεις του defencenet.gr: "Η DEFENSYS 2010 οργανικά μπορεί να τελεί υπό την ΔΕΘ, αλλά πρακτικά έχει δικό της αυτοτελές οργανωτικό σχήμα, στο οποίο δεν εμπλέκεται άμεσα ο πρόεδρος της ΔΕΘ Γιάννης Κωνσταντίνου", ανέφεραν στο defencenet.gr υψηλά ιστάμενες πηγές του υπουργείου Εθνικής Άμυνας.

Σημειώνεται ότι σε ανακοίνωση του υπουργείου της 10ης Ιουνίου αναφερόταν ο "δικηγόρος (σ.σ. και κατά δήλωσή του "Ευρωπαίος ελληνόφωνος") Γιάννης Κωνσταντίνου" ως υπεύθυνος του νέου οργανωτικού φορέα για την DEFENSYS 2010, λόγω ΔΕΘ.

Είναι ενθαρρυντικό που τουλάχιστον κάποιοι δείχνουν να αντιλαμβάνονται το μη συμβατικό των απόψεων του "ελληνόφωνου" νέου προέδρου της ΔΕΘ και της εθνικής έκθεσης αμυντικού υλικού DEFENSYS 2010. Βέβαια υπάρχει θέμα και με την τοποθέτηση του Γ.Κωνσταντίνου στην ίδια την ΔΕΘ, αλλά αυτό είναι αρμοδιότητας άλλου υπουργείου...

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Στο press room η υπόθεση του «ελληνόφωνου» διορισμού στην προεδρία της ΔΕΘ

Η υπόθεση του διορισμού του «ελληνόφωνου» Γιάννη Κωνσταντίνου στην προεδρία της ΔΕΘ από την «πατριωτική-πράσινη-one stop shop» κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου συζητήθηκε και στο press room όπου ο συνάδελφος Γιώργος Βλαβιανός ρώτησε σχετικά τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Γιώργο Πεταλωτή. Παρατίθεται η στιχομυθία και το ηχητικό:

ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ: Κύριε Εκπρόσωπε, πληροφορούμαστε ότι τοποθετήθηκε ή τοποθετείται ως πρόεδρος της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης ο οποίος αυτοπροσδιορίζεται ως ελληνόφωνος Ευρωπαίος και συμμετείχε στη παρουσίαση του αναγνωστικού του γλωσσικού ιδιώματος της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας με τον εκπρόσωπο του «Ουράνιου Τόξου». Εάν αληθεύει, θέλω το σχόλιό σας.

ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Δεν γνωρίζω αυτό στο οποίο αναφέρεστε. Είναι σαφές, όμως, ότι εάν υπάρχει κάτι μεμπτό και εμπίπτει στο πλαίσιο των καθηκόντων του, θα εξεταστεί. Από κει και πέρα, σε ποιες εκδηλώσεις μετέχει, είναι προσωπικό του ζήτημα, εκτός και εάν συμμετέχει σε αυτές με τη θεσμική του ιδιότητα.

Εδώ μπορείτε να ακούσετε το διάλογο Βλαβιανού - Πεταλωτή


Σχόλιο: είναι πρόδηλη η αμηχανία του κυβερνητικού εκπροσώπου και καταφανές το αβάσιμο της τοποθέτησής του. Ειδικά στο σημείο που λέει ότι «εάν υπάρχει κάτι μεμπτό και εμπίπτει στο πλαίσιο των καθηκόντων του, θα εξεταστεί». Δηλαδή, αν σιγοντάρεις την προπαγάνδα του φιλοσκοπιανού «Ουράνιου Τόξου» ως πρόσωπο δεν υπάρχει πρόβλημα; Πρέπει να τους στηρίξεις με την ιδιότητα του προέδρου της ΔΕΘ για να ελεγχθείς;
Επίσης, αποτελούν προφάσεις εν αμαρτίαις τα περί «προσωπικού ζητήματος» για τη συμμετοχή σε εκδηλώσεις. Αν ένας υπουργός του ΠΑΣΟΚ είχε απευθύνει χαιρετισμό (ως «πρόσωπο-ιδιώτης») σε εκδήλωση συλλόγου βετεράνων της Βέρμαχτ και των SS θα είχε στο τσεπάκι του την ίδια απάντηση ο κ. εκπρόσωπος; Αστειότητες μιας κυβέρνησης δραγωνικού πατριωτισμού.

Έχουμε Θέμα, Πρώτο Θέμα

Ο νέος πρόεδρος της ΔΕΘ κ. Γιάννης Κωνσταντίνου αυτοπροσδιορίζεται ως "ελληνόφωνος" σε εκδήλωση για την παρουσίαση του "Μακεδονικού Αναγνωστικού". Το blog μας το αποκαλύπτει και η είδηση κάνει τον γύρο των έντυπων ΜΜΕ και πολλών sites και ιστολογίων. Οι τηλεοράσεις δεν το έχουν πάρει μυρωδιά ακόμη. Πάντως, έπειτα από 3 απανωτά δημοσιεύματα του Ελεύθερου Τύπου (5,6,7 Ιουλίου), το Πρώτο Θέμα παίρνει την σκυτάλη στη σημερινή του έκδοση. Ως Αδιάβροχοι ευχαριστούμε πολύ τους συναδέλφους που δεν αφήνουν τόσο σημαντικά πράγματα να "πέσουν κάτω".

http://adiavroxoi.blogspot.com/

o Φώτης Κόντογλου

Κώστας Δ. Παπαδημητρίου


Η ησυχαστική-νηπτική παράδοση καί τό Ευαγγέλιο είναι η πνευματική υποδομή τής Ορθοδοξίας. "Ο άνθρωπος πού εξετάζει τόν εαυτό του καί ζή τήν νηπτική-ησυχαστική παράδοση τής Εκκλησίας, γνωρίζει καλά τίς ενέργειες τού νού του, τήν κατάσταση τής καρδιάς του, αλλά καί τίς ενέργειες τών λογισμών στό λογιστικό τής ψυχής" (Μητροπολίτου Ιεροθέου: "Παλαιά καί Νέα Ρώμη", σ. 52).
Κάθε αληθινή χριστιανική ψυχή είναι ψυχή ησυχαστική, ψυχή πού γυρεύει νά βυθιστή στά βάθη τού είναι της, γιά νά βρή εκεί μέσα τόν Θεό, γιατί κατά τόν λόγο τού Ιησού "η Βασιλεία τού Θεού εντός υμών εστίν". Καί τόν βρίσκει τόν Θεό ο άνθρωπος μόνον, όταν περιμαζέψη τόν νού του από τίς ματαιότητες πού είναι γύρω του καί συγκεντρωθή στόν "έσω" άνθρωπο, στήν καρδιά του. Βασική προϋπόθεση γι' αυτό είναι ο ησυχασμός, εκείνον πού έζησαν καί ζούν οι ησυχαστές πατέρες στά μοναστήρια τού Αγίου Όρους καί αλλού καί κράτησαν όρθιο καί ανόθευτο τόν κορμό τής Ορθοδοξίας. Εκεί στήν ηρεμία τής φύσης οι Αγιορείτες μοναχοί, μακριά από πειρασμούς, μελετώντας αυθεντικές ιστορικές πηγές σέ θεόπνευστα παλαιά βιβλία, έγραψαν δικά τους καί έτσι κρατήθηκε η Ιερή μας Παράδοση.


Πολλοί Χριστιανοί βρήκαν στηρίγματα σ' εκείνα τά βιβλία τών εκκλησιαστικών πατέρων, έζησαν καί αυτοί τό περιεχόμενό τους καί έγραψαν καί αυτοί σχετικά βιβλία. Έγιναν, δηλαδή, κρίκοι μιάς αλυσίδας από μιά γενιά στήν άλλη πού μετέφερε τήν Ιερά Παράδοση στίς νεώτερες γενεές. Αυτοί οι δεύτεροι δέν ήταν καλόγεροι. Έζησαν μέσα στόν κόσμο τυπικά, αλλά ο νούς τους συναντιόταν μέ τόν Θεό, φωτίζονταν καί άνοιγαν τά μάτια τους καί έβλεπαν τήν θεϊκή δημιουργία στό πραγματικό της βάθος.

Διαβάζοντας ο Χριστιανός σήμερα τόν Παπαδιαμάντη ή τόν Μωραϊτίδη ή τόν Κόντογλου γεύεται τό μυστήριο τής χαράς πού δίνει η παρουσία τού Θεού, τής γαλήνιας χαράς, πού φυτρώνει μέσα στόν πόνο τής αυτογνωσίας. Ζή μακριά από τήν μιζέρια καί επικοινωνεί μέ τούς εκκλησιαστικούς πατέρες καί μαθαίνει όσα εκείνοι έγραψαν. Έμειναν καί οι τρείς λογοτέχνες καί άλλοι σέ όλη τους τήν ζωή άλλοτε σάν στρουθία καί άλλοτε σάν άγρια πουλιά κολλημένα στόν βράχο τής Ορθοδοξίας καί τήν μετέδωσαν σέ μάς αψηφώντας τούς σφοδρούς ανέμους τής απιστίας, πού φυσούσαν γύρω τους καί τούς πολυειδείς πειρασμούς πού τούς προκαλούσαν.

Ο Παπαδιαμάντης ασκητεύει μέσα στήν ζωή, ευφραίνεται μέ τίς εκκλησιαστικές ακολουθίες, συναναστρέφεται μέ ευλαβείς ανθρώπους. Ο Μωραϊτίδης, αυστηρός ασκητής, περισσότερο από τόν Παπαδιαμάντη, μένει πάντα προσηλωμένος στό όραμά του νά πλησιάση όσο τό δυνατόν περισσότερο τόν ουρανό. Καί ο Κόντογλου κατέχεται από ανίατο θρησκευτικό φανατισμό. Μέσα του κατοικεί η φιλόθρησκη διάθεση, η κατάνυξη καί η προσήλωση στό πνεύμα καί στά θέσμια τής Ορθοδοξίας. Η Ορθοδοξία είναι γι' αυτόν τό Α καί τό Ω του.
Μέ τά θεόπνευστα έργα τους καί τήν υποδειγματική χριστιανική ζωή τους καί οι τρείς, παράλληλα μέ άλλους λογοτέχνες καί τούς εκκλησιαστικούς πατέρες, κράτησαν ανόθευτη τήν Ιερά Παράδοση τής Εκκλησίας μας.

Αναφερόμαστε στόν τρίτο, τόν Κόντογλου.

Ο ίδιος μάς πληροφορεί γιά τήν ζωή του:

"Γεννήθηκα στό Αϊβαλί τής Μικράς Ασίας (Κυδωνίας), κοντά στή Μυτιλήνη καί στήν Πέργαμο, σ' ένα ιδιότροπο μικρό νησί πού είτανε χτήμα τών προγόνων μου, σέ μιά φύση θαυμάσια. Ταξίδεψα σέ κάμποσα μέρη καί έζησα στή Γαλλία έξη χρόνια, καί λιγότερο σ' άλλα μέρη. Πρό δέκα χρόνια ταξίδεψα στή Συρία καί στήν Αίγυπτο, όπου μέ προσκάλεσε η Αιγυπτιακή Κυβέρνηση καί εργάστηκα στό Κοπτικό Μουσείο γιά τό Μάρκο πασά (διευθυντή του).

Ενώ τά πρώτα μου χρόνια δούλεψα ως ζωγράφος στήν ελεύθερη ζωγραφική, στήν οποία είχα μεγάλη επίδοση, από τό 1922 πού εγκαταστάθηκα στήν Ελλάδα, επιδόθηκα μέ πάθος στή βυζαντινή τέχνη καί μέ τή μελέτη της προσπάθησα νά δημιουργήσω ύφος ελληνικό στή ζωγραφική, εμπνευσμένος από τήν τέχνη τού μεσαίωνα, τής τουρκοκρατίας, καί από τό αθάνατο λαϊκό ελληνικό πνεύμα. Η προσήλωσή μου αυτή μέ κατέστησε ειδικόν στά ζητήματα τής βυζαντινής τέχνης, πρό πάντων στά σχετικά, ώστε νά θεωρούμαι ο ειδικότερος στή συντήρηση καί αποκατάσταση εικόνων, τοιχογραφιών καί μωσαϊκών όχι μονάχα στήν Ελλάδα, αλλά καί στήν Ευρώπη"

Ως συγγραφέας έγραψα σέ ηλικία 21 χρόνων τόν "Πέδρο Καζά", έπειτα τή "Βασάντα" καί άλλα. Παράλληλα μέ τή ζωγραφική μου επίδοση στά βυζαντινά, μέ τόν ερχομό μου στήν Ελλάδα έπαθα μεταστροφή καί στό λογοτεχνικό μου έργο, προσηλωμένος στήν παράδοση, στά δημοτικά τραγούδια καί τά λαϊκά γραψίματα καί τόνωσα τό προσωπικό ύφος πού μέ ξεχώριζε φυσικά, απλοποιώντας τή γλώσσα μου καί τά συναισθήματά μου. ("Φιλολογική Πρωτοχρονιά", τ. 29, έτος 1972, σελ. 314-315.

Νομίζω πώς τό ιδιαίτερο μυστικό τού Φώτη Κόντογλου, τό μυστικό τού πλούτου τής ζωής του είναι η ησυχία. Η ησυχία μέ τό νόημα πού έδωσαν στήν έννοια αυτή οι Πατέρες τής Εκκλησίας. "Όποιος δέ νιώθει τά μυστήρια πού τού ξεσκεπάζονται, έγραφε, σάν απομείνει μοναχός, δέ θά νιώσει τίποτε, όπου κι άν πάγη, άς είναι καί στόν πιό εξωτικό καί χιλιομακρυσμένον κόσμον". "Ευλογημένο καταφύγιο", Εφημ. "Ελευθερία", 26-6-1959.
Η ησυχία είναι ανάγκη τής ψυχής πού διψάει τόν Θεό. Μόνο μακριά απ' τούς θορύβους καί τούς περισπασμούς μπορεί νά βρεθή ο άνθρωπος κοντά στόν Θεό. Η φυγή απ' τίς πόλεις καί η καταφυγή στήν έρημη φύση "δροσίζει τήν ψυχή μου σά νά' ναι γεμάτη από κρύα ποτάμια καί από όμορφες βρύσες, γιατί εδώ βρίσκω τήν ειρήνη. Τήν πολυπόθητη ειρήνη!" (Εφημ. "Ελευθερία", 18-9-1961).

Καί αλλού: "Αληθινά δέ ζεί κανείς, άν δέν έχη συντροφιά τόν εαυτό του, τίς σκέψεις του, τό λιγοστό χώμα πού' ναι ανάμεσα στά βράχια. Πόσο θά τ' αγαπώ όλα αυτά τά φτωχά πράγματα τής ερημιάς, πιό πολύ καί πιό αληθινά από όσο αγαπά ο κόσμος τά χρυσάφια καί τά παλάτια του! Θά ζώ ξαλαφρωμένος απ' αυτά τά βαρειά χαρχάλια, θά νιώθω τόν εαυτό μου σάν ρημοδέντρι, πού κάθεται μέρα νύχτα στόν καθαρό αγέρα. Τί χαρά μεγάλη, νά' μαι ένας ασκητής μαζί μέ κείνους τούς λίγους ασκητάδες,τούς φτωχούς! Νά μή μέ λογαριάζη κανείς γιά ζωντανόν, παρά νά μέ κοιτά μονάχα τό μάτι τού Θεού!" (Εφημ. "Ελευθερία", 28-6-1959).

"Μιά φορά είχα ένα μικρό σπιτάκι σέ μιά ερημική μεριά κοντά στή θάλασσα. Βουναλάκια μικρά τό τριγυρίζανε, βουναλάκια ήμερα καί χαρούμενα, στολισμένα μέ λίγα δεντράκια, σκοίνους, θυμάρια, πρινάρια, ρήγανη, πού μοσχοβολούσανε. Κατά τόν βορηά ήτανε μιά ρεματιά μέ λίγα πλατάνια καί μέ λυγαριές, καί στό βάθος της καταστάλιζε τό καλοκαίρι λιγοστό καθαρό αεράκι. Τήν άνοιξη τό χώμα στολιζότανε μέ αγριολούλουδα χρωματιστά, πού μέ κάνανε νά χαίρουμαι καί νά δοξάζω τόν Θεό. Τί αγνότητα πού είχε η ψυχή μου!
Είχα διαλέξει αυτό τό μέρος νά μήν έχη κανέναν δρόμο, γιά νά μήν έρχεται άνθρωπος κατά κεί. Ήμουνα καταμόναχος, ήσυχος, ξεκουρασμένος. Αποτραβιόμουνα εκεί πέρα κ' έβγαζα από πάνω μου τίς έγνοιες καί τίς σκοτούρες, σάν τό φίδι πού βγάζει τό πετσί του. Ξανάβρισκα τή λευτεριά μου.

Πολλές φορές έκανα μήνες νά κατεβώ στήν πολιτεία. Τόν μοναχό άνθρωπο πού έβλεπα, ήτανε ένας τσομπάνης, ένας μισοκαλόγερος, πού, όποτε πήγαινε στό χωριό, μούφερνε ό,τι είχα ανάγκη. Στήν όψη ήτανε ίδιος ο άγιος Γιάννης ο Πρόδρομος, πετσί καί κόκκαλο, μέ άγρια μαλλιά καί γένεια κατάμαυρα, θεοφοβούμενος. Τόν λέγανε Χρήστο, κ' ήτανε Σαρακατσαναίος.

Εκεί κοντά βρισκότανε ένα ρημοκκλήσι πολύ μικρό, ολότελα ξεχασμένο, κι ο Χρήστος πήγαινε ταχτικά κι άναβε τά καντήλια....Τό μέρος ήτανε δασωμένο, τά δέντρα κατεβαίνανε λίγο παραμέσα από τή θάλασσα. Από τό παραθύρι μου άκουγα μέρα-νύχτα τό βουητό πού κάνανε τά κύματα, τήν ανάσα τής θάλασσας, πού τή συνήθισα σά νανούρισμα, από τά μικρά χρόνια μου. Μαζί μέ τό ρουχάλισμα τού πελάγου ανακατευότανε καί τό βούϊσμα οπού κάνανε τά δέντρα γύρω στό σπιτάκι μου, πού φαινότανε μοναχά από τή θάλασσα.
...Γύριζα στό σπίτι μου συγκρυασμένος. Ο βόγγος τής θάλασσας ερχότανε στ' αυτιά μου από μακρυά. Έβγαζα από τήν τσέπη μου ό,τι είχα μαζεμένα, χαλίκια, σανιδάκια, κοχύλια, καί τά αράδιαζα απάνω στό τραπέζι μου, κοντά στά λιγοστά βιβλία μου. Γύριζα κ' έβλεπα μιά εικόνα πού ζωγράφιζα, τόν άγιο Γιάννη τόν Πρόδρομο, πού τόν αγαπώ πολύ, κ' έκανα τόν σταυρό μου. Ηλιοψημένος, σκελετωμένος, φτερωτός σάν αγριοπούλι, αναμαλλιασμένος, κύτταζε τόν Χριστό πού έσκυβε από τόν ουρανό καί τού μιλούσε. Τό πνεύμα μου ήτανε ήσυχο. Η ειρήνη τού Θεού παρακαλούσα ν' αποσκεπάζη τόν κόσμο.

Σέ λίγο, άρχιζε νά κατεβαίνη σιγά-σιγά από τόν ουρανό τό σκοτάδι τής νύχτας. Ώς νά κάνω τήν προσευχή μου, ο ουρανός γινότανε κατάμαυρος. Από τό παραθύρι μου έβλεπα τά άστρα νά κρέμουνται σάν καντήλια απάνω από τό πέλαγο πού βογγούσε μέσα στό σκοτάδι.
Ξαπλωνόμουνα στό στρωσίδι μου κι αφουγκραζόμουνα τό βόγγο τής θάλασσας καί τών δέντρων. Συμμαζευόμουνα γιά νά ζεσταθώ από τήν ψύχρα τής νύχτας κ' έλεγα μέσα μου "Δόξα σοι ο Θεός, πού δέν μέ ξέρει κανένας!" ("Αγαπημένο καταφύγιο, Απλή κι' αληθινή ζωή" (Εφημερίς "Ελευθερία", Κυριακή 18 Ιουνίου 1961).

Μέσα στήν φύση ο Κόντογλου έβλεπε τόν Θεό. Έβλεπε τόν Κτίστη από τό κτίσμα. Όπου κι άν στάθηκε, στό Αϊβαλί, τήν Αθήνα, τά πέλαγα, τά κάστρα, τά χωράφια, φούντωνε μπροστά του η ομορφιά τού Θεού. ".....οι εσωτερικές, οι αισθήσεις τής ψυχής του τόν οδηγούσαν ώστε νά μή χαθεί μέσα στόν κόσμο, νά μήν ξεπέσει στόν παγανισμό......" Μέ τόν ίδιο τρόπο ένιωθαν τή φύση ο Σολωμός κι ο Μακρυγιάννης, ο Θεόφιλος κι ο Σικελιανός, μέ τόν οποίο διατηρούσε ξεχωριστή φιλία, παρά τίς κάποιες διαφορές τους.

Τήν φύση ο Κόντογλου τήν ζούσε μέ πνευματικότητα φωτεινή καί τήν εξανθρώπιζε. Δέν τήν ζούσε μέσα στήν αοριστία. Δέν χάρισε ποτέ τήν καρδιά του στήν φύση. Αντίθετα τήν έπαιρνε καί τήν έφερνε μέσα του μέ τίς αισθήσεις. Τήν πνευματοποιούσε μέ τήν δύναμη τής ψυχής του κι έστηνε μέσα της τόν άνθρωπο γιά νά δώση νόημα στήν πλάση. "Νόημα τού Θεού, τού Πλάστη..." (Κ. Τσιρόπουλου: "Τό πουλί τό θαλασσοδαρμένο")

Βιώματα χριστιανικά. Μέ αυτά ο Κόντογλου βρήκε τό μονοπάτι πού οδηγεί στόν Παράδεισο. Καί όχι μόνο τό βρήκε, μά καί τό περπάτησε.

Αλλά καί μέσα στήν Αθήνα ο Κόντογλου παρέμεινε ο άνθρωπος τής ησυχίας, σέ απόσταση από τό κοσμικό καί τόν πολύν κόσμο.

"Όποτε μπορώ, έγραφε, ξεμακρύνω από τήν ταραχή τής σημερινής ζωής. Κάθουμαι στό σπίτι μου, μακρυά από τόν κόσμο. Ζωγραφίζω κανένα εικόνισμα, γράφω καμμιά ιστορία ή καμμιά σκέψη γιά τόν εαυτό μου, φιλοτεχνώ κανένα χειρόγραφο, ή κουβεντιάζω μέ κανέναν απλόν άνθρωπο πού δέν τρέχει γιά ν' αρπάξη πολλά λεφτά, κ' είναι ήσυχος καί βλογημένος....Κάθουμαι όσο μπορώ, μακρυά από τόν φουρτουνιασμένο κόσμο κι' από τίς ψεύτικες απολαύσεις του, καί ζώ μέ τούς απλούς καί ήσυχους χριστιανούς, μέ "τά τέκνα τής ειρήνης". (Ταραχή καί ειρήνη". Εφημερίς "Ελευθερία", 29 Μαΐου 1960).

Ο άνθρωπος είναι σέ όλα αχόρταγος. Θέλει νά απολάψη πολλά, χωρίς νά μπορή νά τά προφτάξη όλα. Καί βασανίζεται. Όποιος όμως φτάξει σέ μιά κατάσταση πού νά ευχαριστιέται μέ τά λίγα καί νά μή θέλη πολλά, έστω καί από οικονομία νά τ' αποχτήση, εκείνος λοιπόν είναι ο ευτυχισμένος. Δέν τό κάνει από οικονομία, ούτε γιατί έχει τήν ιδέα πώς τά πολλά τόν βλάφτουνε στήν ψυχή ή στό σώμα. Αλλά γιατί στά λίγα καί στά απλά βρίσκει πιό αγνή ικανοποίηση. Καί περισσότερο απ' όλα, επειδή μέ τά απλά καί μέ τά λίγα δέν χάνει τόν εαυτό του. "Τίς εστί πλούσιος; Ο εν ολίγω αναπαυόμενος".

"Κάθουμαι στό μικρό περιβολάκι μας μέ τά λίγα δενδράκια καί μέ τά ταπεινά λουλούδια. Ξεκουράζουμαι κ' ειρηνεύει η ψυχή μου. Τούτο τό μικρό κηπάριο είναι γιά μένα ο Κήπος τής Εδέμ. Ο αγέρας μοσχοβολά, κι ο νούς μου ταξιδεύει. Ταξιδεύει εδώ κι εκεί, μά περισσότερο βυθίζεται μέσα μου, εκεί πού αναβρύζει τό μυστικό νερό, εκεί πού βρίσκονται "τά ριζώματα" τού κόσμου. Ευχαριστώ τόν Θεό πού βρέθηκε αυτό τό καταφύγιο. Νοιώθω μεγάλη ευτυχία πού είμαι μοναχιασμένος, πού, εδώ πού κάθουμαι, δέν μέ ξέρει κανένας, δέν μέ θυμάται κανένας. Σάν νά είμαι καραβοτσακισμένος πού γλύτωσε από τή φουρτούνα, κι ακούγει τό μούγκρισμα τής θάλασσας από τό σίγουρο καταφύγιό του. Σάν νά γλύτωσα από ληστές. Ανατριχιάζω συλλογιζόμενος τήν ανεμοζάλη πού τή λένε ζωή οι όμοιοί μου, κοινωνική ζωή, ζούγκλα γεμάτη σκορπιούς, φίδια κάι λύκους. Αναπαύομαι μοναχά μέ δυό-τρείς ανθρώπους απλούς καί καλοκάγαθους, πού έχουνε αγάπη μέσα τους καί ειρήνη στήν καρδιά τους. Δέν θέλω μήτε θαυμασμούς, μήτε δόξες, μηδέ άλλες τέτοιες συμφορές. Θέλω νά είμαι ξεχασμένος καί ασήμαντος. Ώ λησμονιά, τί μπάλσαμο χύνεις στήν ψυχή μου!"


ΠΑΡΑΔΟΣΗ-ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Γράφει ο Ι.Μ.Παναγιωτόπουλος θέλοντας νά τόν τοποθετήση πνευματικά: "Ο Κόντογλου ήταν άλλο ανθρώπινο τοπίο, ένα τοπίο απόμακρο, μοναχικό, άν όχι ασκητικό, γεμάτο παλιές μελαχρινές εικόνες, αναθυμιάσεις λιβανωτού, αυστηρές καί κατανυκτικές ψαλμωδίες, καί συνάμα ένα τοπίο πού έδειχνε μονωμένο σέ τούτον τόν αλλόκοτο αιώνα" ("Η ζωντανή παράδοση", σελ. 25)

Καί παρακάτω: "Ο Κόντογλου ανήκε σέ άλλον αιώνα, σέ πολλούς περασμένους αιώνες. Τόν έστειλε η Ορθοδοξία τής Ανατολής γιά νά σημάνη τήν παρουσία της καί τή δύναμή της, γιά νά δείξη πώς μπορεί νά υπάρχη ακόμα....Όμοιαζε μέ φαροφύλακα συλλογισμένο πάνω σέ ξεμοναχιασμένο βράχο στήν ερημιά τού πελάγου, πού συναγροικιέται μέ τά πουλιά τής φουρτούνας, τούς βρυχηθμούς τών ανέμων καί πού τόν καταπλημμυρίζει η παράδοση τής Ορθοδοξίας. Έσκυβε στά παλιά κιτάπια αναζητώντας τούς στοχασμούς καί τούς αίνους τών αφοσιωμένων. Οι νηπτικοί πατέρες τού ήταν οικειότατοι καί μάλιστα ο Εφραίμ ο Σύρος πάντα στό προσκέφαλό του".

Μέσα του κατοικούσε η φιλόθρησκη διάθεση καί η προσήλωση στό πνεύμα καί στά θέσμια τής Ορθοδοξίας. Έκαμε τήν παράδοση ψυχή του καί πνεύμα του καί ζωή του καί μάς τήν ξανάδωσε ζωντανή πού νά θέλγη καί νά συγκινή. Μέ τή φλόγα τής ψυχής του σ' όλα τά γραπτά του διακήρυττε πώς τό μοναδικό χρέος τών ανθρώπων είναι νά κάνουν πράξη τήν διαφύλαξη τής Ορθόδοξης Παράδοσης, ασάλευτη.

Γράφει: "Ένας λαός πού έχει χάσει τήν παράδοσή του είναι σάν τόν άνθρωπο πού έχει χαμένο τό μνημονικό του, πού έχει πάθει αμνησία. Τό σήμερα καί τό αύριο είναι δεμένα μέ τά περασμένα. Τό σήμερα θρέφεται από τά περασμένα καί τά μελλούμενα από τό σήμερα" ("Μυστικά άνθη", Αστήρ 1977, σελ. 148)

Καί αλλού: "Η παράδοση λέγεται έτσι επειδή μ' αυτή παραδίνουνται από γενεά σέ γενεά όσα αγάπησε καί τίμησε ο άνθρωπος καί τά έκαμε ουσία τής ζωής του" (Περιοδ. "Ζυγός", 51-52, Φλεβάρης-Μάρτης 1960, τ. 5)

Ως ομολογητής τής Ορθοδοξίας ο Κόντογλου, γνήσιος εκφραστής τού αγιοπατερικού πνεύματος καί ήθους καί μυσταγωγός στήν νηπτική παράδοση, στέκεται μέ δέος μπροστά στό κάλλος τής βυζαντινής καί μεταβυζαντινής τέχνης καί γίνεται συνεχιστής της. Ζούσε τήν Ορθόδοξη Παράδοση μέσα στή λειτουργική πράξη τής Εκκλησίας καί όχι σάν αυτοτελή παράδοση. Τό θρησκευτικό του ήθος, η πίστη του, ήταν λειτουργικά. Ζούσε τήν χριστιανοσύνη ως αμετάπειστος ανατολίτης. Καταφρονούσε βαθιά τήν Δύση καί τήν χριστιανοσύνη της, πού τήν θεωρούσε κοσμική καί εκλογικευμένη. Ήταν ένας άνθρωπος πάθους, μιά φουρτουνιασμένη ψυχή, όταν τόν άγγιζε στά εσώτατά του ο Καθολικισμός καί Προτεσταντισμός. Τότε τά λόγια του στοιβάζονταν μέσα του καί δέν έπαιρνε ανάσα. Έτυχε νά τόν ακούσω στόν "Παρνασσό", μιά βραδιά αφιερωμένη στό Παπαδιαμάντη. Μίλησε καί ο Κόντογλου. Όταν σύγκρινε τήν Ορθοδοξία μέ τήν Δύση έγινε αγνώριστος. Αγρίεψε καί μέ χειμαρρώδεις επιτιμήσεις εναντίον τής Δύσης καθήλωσε τό ακροατήριο ώρες ολόκληρες.
Η πίστη του στήν Ορθοδοξία ανάβλυζε από βαθύτερα εσωτερικά στρώματα. Ο Θεός του ήταν όχι μόνον ο Θεός τής Γραφής καί τής Υμνολογίας, αλλά καί ο μυστικός, ο απέραντος Θεός τής Ανατολής, ο Παντοκράτορας τών βυζαντινών θόλων.

"Η Ορθόδοξος Μικρά Ασία" θά γράψη ο φίλος τού Κόντογλου Θεόκλητος Διονυσιάτης, "μέ τό έντονον παραδοσιακόν χρώμα καί τήν μοναστικήν πνευματικότητα, εδορυφόρησεν εις τόν Φώτιον μιάν εκλεπτυσμένην ορθόδοξον αίσθησιν, τήν οποίαν εκαλλιέργησεν μέ τάς νηστείας, τό κομβοσχοίνι καί τά ασκητικά βιβλία. Καί αυτό βεβαιούται από τό αγιογραφικόν καί συγγραφικόν του έργον. Καί δέν μετέφερε απ' τό Αϊβαλί, τήν πατρίδα του, μόνον μέ τίς αγνές λαϊκές αναμνήσεις τών θαλασσινών περιπετειών μέ τούς ψαράδες, τά τρεχαντήρια καί τούς κουρσάρους, αλλά καί όλη τή βιουμένη στήν καρδιά του ασκητική Ορθοδοξία, δηλαδή ολόκληρη τήν εν Χριστώ ζωή τής Εκκλησίας" ("Αθωνικά άνθη", Ο εν Χριστώ αδελφός μας".


Ο ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

Είχε τήν εύνοια τού Θεού ο Κόντογλου νά γεννηθή από ευσεβείς γονείς καί νά ζήση σέ ένα συγγενικό περιβάλλον ιερέων καί μοναχών. Αλλά καί η εποχή εκείνη κρατούσε άφθαρτα τά χριστιανικά ήθη καί τίς ελληνικές παραδόσεις. Η εύπλαστη παιδική του ψυχή δεχόταν ευεργετικές επιδράσεις μέ τίς εκκλησιαστικές καί χριστιανικές διδαχές. Έτσι οπλίστηκε μέ σπέρματα καί καταβολές αγαθές. "Υπό τίς προϋποθέσεις αυτές", γράφει ο φίλος τού Κόντογλου, μοναχός Θεόκλητος ο Διονυσιάτης, "δυναμωμένος καί στεριωμένος στήν πίστη στό Χριστό, μέ σεβασμό στόν άνθρωπο σάν πλάσμα τού Θεού αθάνατο, μέ οράματα καί φιλοδοξίες νά αποβή ωφέλιμος στήν πατρίδα του καί τήν Ορθοδοξία, μέ ισχυρό θυμοειδές καί πειθαρχημένο επιθυμητικόν, όλος όνειρα καί ελπίδες καί εμπιστοσύνη στό Θεό "πού λάτρευε εν τώ πνεύματί του" ξεκίνησε από τή γενέτειρά του γιά τήν μητέρα Ελλάδα".
Μέ τέτοια ηθική υποδομή καί ένα γόνιμο καί δυνατό μυαλό δέν είναι νά απορή κανείς πώς προέκυψε μετέπειτα ένας χαρισματικός Ορθόδοξος Χριστιανός, άριστος αγιογράφος καί λογοτέχνης. Βέβαια σ' αυτό βοήθησε καί η διαρκής ενασχόλησή του μέ τό επάγγελμά του καί τά συναφή μέ αυτό. Βρισκόταν πάντα σέ επικοινωνία μέ τόν ουρανό. Ποτέ δέν έπαψε νά ψάλλη καί νά δοξολογή τόν Θεό. Πότε μέ τήν γραφή τών άρθρων, πότε μέ τίς μεταφράσεις πατερικών κειμένων, πότε μέ τήν αγιογραφία του καί πότε μέ τίς ψαλμωδίες του κυριαρχιόταν από τήν μνήμη τού Θεού.

"Μόνον έτσι, θά πή πάλι ο Θεόκλητος Διονυσιάτης, δύναται νά ερμηνευθή ο πνευματικός πόθος του καί ο ένθεος ζήλος του, πού δέν εγνώρισαν ύφεσιν. Διότι όχι μόνον εις τό εργαστήριόν του εθεολόγει εποπτικώς διά τών ιερών εικόνων, αλλ' όπου ευρίσκετο, ακόμα καί επάνω εις τά ικριώματα, απ' όπου εφιλοτεχνούσε τάς βυζαντινάς νωπογραφίας του εις τούς τρούλλους καί τάς επιφανείας τών ιερών ναών, μέ εκείνο τό άγιον πάθος τού ιερουργού, πού έψαυε τά ίχνη τού Θεού καί μετουσίωνε τόν θείον έρωτά του εις κατανυκτικάς μελωδίας καί εις δοξολογικούς αλαλαγμούς...."

Καί μόνον έτσι εξηγείται πώς μετέφερε στό χαρτί καί τούς τοίχους τών εκκλησιών όλη τήν βιωμένη στήν καρδιά του Ορθοδοξία, δηλαδή ολόκληρη τή ζωή τής Εκκλησίας καί ολόκληρο τόν λαϊκό πολιτισμό τής πατρίδας του. Οι ορθόδοξες εμπειρίες του τόν ωρίμασαν σάν τεχνίτη τής αγιογραφίας καί λαογραφίας. Αυτές τίς εμπειρίες του εξωτερικεύει στά έργα του. Δέν υπάρχει σήμερα κανένας αγιορείτης αγιογράφος πού νά μήν ακολουθή τόν δρόμο πού χάραξε ο Κόντογλου. Έχουν γεμίσει οι εκκλησίες καί τά μοναστήρια μέ εικόνες καί τοιχογραφίες κοντόγλειας τεχνοτροπίας. Άφησε αληθινά ιστορικό έργο στήν βυζαντινή αγιογραφία, πού τό αναγνωρίζει Ανατολή καί Δύση.

Δέν είναι όμως μικρότερης αξίας καί τό λογοτεχνικό του έργο. Πηγάζει κι αυτό από τήν ίδια πηγή: τήν ευσέβειά του, τήν παραδοσιακή ζωή του, μέ τίς ατέλειωτες ψαλμωδίες του, μέ τά προσκυνήματά του στά παλιά μοναστήρια, τίς κρυφές ελεημοσύνες του, μέ θαύματα καί μετανοούντες κουρσάρους, μέ ιστορίες γιά μάρτυρες καί νεομάρτυρες καί ασκητές, γιά θαυματουργά λείψανα αγίων καί όνειρα απλοϊκών χριστιανών. Καί πάντα η Ορθοδοξία τόν ενέπνεε, αυτήν διακονούσε καί γι' αυτήν εμάχετο.

Χρησιμοποίησε τήν γλώσσα πού μιλούσε καί καταλάβαινε ο λαός, απαλλαγμένη απο ρητορίες καί φανφαρονίες.

"Ο ρήτορας, έλεγε, παίζει μέ τή γλώσσα σά νά' ναι ερωμένη του, ενώ ο καλός λογογράφος τή δέχεται γιατί είναι τιμή του. Η μαστοριά στή γλώσσα είναι τό σοφό αίστημα, όχι η σοφία. Οι λέξεις νά είναι συναρθρωμένες μέ τά πράγματα, τίς πράξεις, τά πρόσωπα καί τίς καταστάσεις. Νά είναι μιά γλώσσα βιωμένη, βαφτισμένη στή φωτιά τής ζωής μέ τρόπο αυθόρμητο".

Στά ηθογραφικά του αφηγήματα δέν υπάρχει καμιά σύνθετη πλοκή. Νά ένα δείγμα:
"Καθόντανε λοιπόν γύρω στόν σοφρά καί τρώγανε. Απάνω στό τραπέζι ήτανε κρέατα, μυτζήθρες ανάλατες, μανούρια, αγίζια, ψάρια, μπεκάτσες ψητές, τσίχλες, κι άλλα πουλιά τού κυνηγιού. Ο ένας, ο καρβουνιάρης, ήτανε από τά μπουγάζια τής Πόλης, από τή Μάδυτο, κι ήξερε κι έψελνε καλά, είχε καί φωνή γλυκειά καί βαρειά, τζουράδικη. Έψαλε τό "Μεγάλυνον ψυχή μου" μέ τέτοιο μεράκι, πού κλάψανε οι άλλοι πού τόν ακούγανε..." (Παραμονή Χριστούγεννα).

Οι τσομπάνηδες είχανε μαζευτεί στή σπηλιά κι ανάψανε μιά μεγάλη φωτιά καί κουβεντιάζανε...Τούς βάλανε νά καθήσουνε, τούς κάνανε καφέ. Οι κυνηγοί είχανε κονιάκι. Κουραστήκανε...Άμα ήπιανε δυό-τρία κονιάκια, ο μπαρμπα-Παναγής άρχισε νά μασά τά μουστάκια του, καί στό τέλος έπιασε νά τραγουδά: Καλήν εσπέραν άρχοντες...Ύστερα ο Δυσσέας έψαλε τό "Χριστός γεννάται, δοξάσατε"...Ύστερα καθήσανε στό τραπέζι. Τέτοιο τραπέζι βλογημένο καί χαρούμενο δέν έγινε σέ κανένα παλάτι. Τρώγανε καί ψέλνανε...Κι ο κυρ-Παναγής έκλεβε κάπου-κάπου λίγον ύπνο, ρουχάλιζε λιγάκι κι ύστερα ξυπνούσε κι έψελνε μαζί μέ τή συνοδεία" (Χριστούγεννα στή σπηλιά)

Μιλώντας γιά τήν γλώσσα στά θρησκευτικά θέματα έλεγε:

"Ένα είναι τό γνώρισμα τής καλής γλώσσας, τούτο: τό νά συγκινεί τίς ευσεβείς ψυχές, τό νά γεννά κατάνυξη μέσα σ' αυτές, νά κάνει νά αναβρύζουν δάκρυα από τά μάτια τών πιστών καί νά τούς γεμίζει από πόθον σφοδρότατον νά τά καταφρονήσουν όλα, διά τήν αγάπην τού Χριστού. Αυτή τή φωτιά, αυτό τό "πύρ" πού είπε ο Χριστός, τό άναβε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός μέσα εις τά ψυχάς τών Χριστιανών πού τίς "επλάκωνε η σκλαβιά" καί πού ήσαν πεινασμένες "από λιμόν τού ακούσαι τόν λόγον τού Κυρίου" καί αντί νά τουρκέψουν, επήγαιναν "αγαλλομένω ποδί" καί εμαρτυρούσαν διά τήν πίστιν τού Χριστού. Καί αυτά τά λόγια δέν ήταν αττικά, ούτε τορνευμένα από αργόσχολους γραμματικούς, αλλά λόγια τού λαού τών βουνών, "τών μωρών τού κόσμου", πού ηγάπησεν ο Χριστός περισσότερον από τούς φιλοσόφους καί από τούς διαβασμένους..."

Ο απλός άνθρωπος είναι τό μεγάλο πάθος τού Κόντογλου. Καί όπου τόν βρίσκει τόν περιγράφει μέ δύναμη καί συμπόνοια. Δέν τόν ενδιαφέρουν οι παραλήδες, οι μεγαλοστάνοι, οι δυνάστες, οι μεθυσμένοι από πλούτο καί εξουσία. Καί αυτούς τούς ήρωές του δέν τούς βρίσκει στά ρόδινα ακρογιάλια, στά ειρηνευμένα χαμόσπιτα καί στίς ταπεινές εκκλησιές, όπως ο Παπαδιαμάντης. Τούς συναντά κουρασμένους θαλασσινούς, πού οργώνουν πέλαγα καί στεριές κι αφιλόξενα δάση πού ζούσαν αιμοβόρα θηρία καί άκαρδοι ανθρωποφάγοι. Δέν κινείται μέσα σέ περιορισμένα πλαίσια. Ξανοίγει τή ματιά του πλατύτερα καί παρακολουθεί τούς ανθρώπους μέσα στήν αγωνία τής βιοπάλης καί στόν ασταμάτητο πόλεμό τους μέ τά φυσικά στοιχεία. Καί σ' όλους βλέπει μέσα τους τόν άνθρωπο, τήν εικόνα τού Θεού.

Ο Κόντογλου πάντα ήταν ένας θρησκευόμενος άνθρωπος. Αφ' ότου όμως έγραψε τόν "Μυστικό Κήπο" γίνεται πνευματικότερος καί η τέχνη του εσωτερικότερη καί κατανυκτικότερη. Ζή πιό έντονα τό στασίδι τού ιεροψάλτη. "Οι εικόνες τού Παντοκράτορα πού ζωγραφίζει σταλάζουν, όπως γράφει ο Π. Πάσχος, ( "Σχέδιο μέ μολύβι") οίνον κατανύξεως". Καί ο ίδιος ο Κόντογλου εξομολογείται:

"Αφού έγραψα πολλά, κι απόχτησα φήμη στό γράψιμο, είδα στό τέλος πώς μάταια τέχνη κατέχω. Παρομοιάζω τόν εαυτό μου σάν τόν μετανοιωμένο τόν ληστή, ή σάν τήν πόρνη πάλλαξε δρόμο, ή σάν τόν όσιο Μωϋσή τόν Αιθίοπα, πού επί χρόνια πολλά λήστεψε κ' έσφαξε, καί στά τελευταία βρήκε έλεος. Γιατί κι εγώ έγραψα ιστορίες γιά ληστάδες καί γιά κουρσάρους καί γιά φονιάδες κάθε λογής, καί τώρα καταλαβαίνω, πώς πρέπει νά βάλω στή λίγη τέχνη μου κάποιον σκοπό καλό καί βλογημένον, νά πλέξω μελωδικό εγκώμιο γιά τούς άσαρκους ασκητάδες, πού ευώδιαζε τό κορμί τους σάν κυπαρισσόξυλο καί σάν τά ξερά χορτάρια τών γκρεμνών.

Οι ποιητές συνηθίζουνε νά καλούνε τίς μούσες νά τούς φτερώσουνε. Εγώ όμως κράζω τό Θεό νά μέ φωτίσει, γιατί τρέμοντας πιάνω στό στόμα μου τόνομά του τ' αγιασμένο, επειδής είναι πιό καθαρό από τό χιόνι, καί φοβάμαι μήν γίνω αίτιος καί τό λερώσει η δόξα τού κόσμου, από τόν οποίο ξεμακρύνανε καί βυθιστήκανε στό βυθό τής λησμονιάς....Γιατί όσα καταπιάστηκα ίσαμε τώρα μέ τήν τέχνη μου, βρισκότανε μέσα στό δικαίωμα τής δύναμής μου, ενώ τούτο πού επιχειρίζουμαι είναι, κατά τή γνώμη μου, πέρα από δαύτη" ("Μυστικός Κήπος", Αθήνα 1944, σελ. 21-22)

Αναζητούσε τόν άνθρωπο ήρωά του έξω από τήν σύγχρονη κοινωνία, στό στοχαστή, τόν ασκητή, τόν αδιάφορο γιά τά φθαρτά υλικά τού κόσμου τούτου, ένα αγριοπούλι τής μοναξιάς. Στούς "Ευτυχισμένους ανθρώπους" ο ήρωάς του Γιαβάς ή Γιαβάσογλου ο θαλασσινός εκφράζει τίς σκέψεις τού Κόντογλου.

Γράφει: "Δοξάζω τό μεγαλοδύναμο, Φωτάκη μου, πού άραξα σέ τούτο τό πόρτο κι έχω τήν ησυχία μου, ύστερ' από τόσες μπόρες πού πέρασα. Ακούγω τί γίνεται στόν κόσμο, καί λέγω μέ τό νού μου πώς είναι τά συντέλεια. Τέτοιος κόσμος καλύτερα νά λείψει. Οι ασθένειες θά τόν ξεκληρίσουν. Η κακία πλήθυνε. Η καλωσύνη λιγόστεψε, σχεδόν χάθηκε. Κείνον τόν καιρό πού γύριζα στίς θάλασσες, οι άνθρωποι ήταν άγιοι σάν ξομολόγοι μπροστά στούς σημερινούς. Καί, μ' όλον τούτο, τί φαρμάκια ήπια στή ζωή μου! Εσύ γράφεις ολοένα περί Χριστού καί καλά κάνεις. Μά, άράγε, βρίσκεται κανένας απλός άνθρωπος νά σέ πιστέψει τήν σήμερον ημέραν, κανένα προβατάκι τού Θεού; Πολύ τό αμφιβάλλω. Η απλότη έλειψε. Βασίλεψε ο διάβολος κι η επιστήμη τού Σιμπάν, πού άκουσα νά λένε οι Κινέζοι, δηλαδή τού Οξαποδώ! Από όσο ξέρω, ο αχάριστος άνθρωπος είναι απ' όλους τούς κακούς χειρότερος, βάλε καί από τό φονιά ο χειρότερος. Ο σκύλος είναι καλύτερός του. Υπάρχει σκύλος πού νά' ναι αχάριστος; Εσύ τά γνωρίζεις καλύτερα, μά κ' εγώ ο αγράμματος, απ' όσα ξέρω, λέγω πώς κάθε άνθρωπος είναι συχωρεμένος, εξόν από τόν αχάριστο. Τό Βαγγέλιο γράφει πώς ο Χριστός συχώρεσε όλα τά κρίματα, όλους τούς αμαρτωλούς, εξόν από τόν αχάριστο τόν Ιούδα, κι από τούς υποκριτές. Μά υπάρχει άράγε αχάριστος πού νά μήν είναι υποκριτής;".



Η ΕΛΛΗΝΟΣΥΝΗ ΤΟΥ

Ο Κόντογλου ζούσε τήν Ορθοδοξία ελληνικά, όχι οικουμενικά. Ήταν ένας γνήσιος Έλληνας. Η ελληνικότητά του ήταν συνείδηση. Δέν ζή στήν Ελλάδα καί τήν ελληνική φύση μέ αοριστίες, αλλά μέ τήν διαίσθηση τού Έλληνα σφραγισμένη μέ τήν χριστιανική της οδύνη. Στό "Θρηνητικό συναξάρι τού Κωνσταντίνου Παλαιολόγου", "Η πονεμένη Ρωμιοσύνη" (σελ. 59) είναι εύγλωττη η απόλυτη σύμπτωση Ελληνισμού καί Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο εχθρός πού γκρέμισε τό Βυζάντιο ήταν εχθρός τού Έθνους καί τής Εκκλησίας. Καί κλαίει εκεί σπαρακτικά γιά τήν χαμένη πατρίδα του τήν Ιωνία καί ό,τι καλό είχε ο ελληνικός πολιτισμός, πού τό αφάνισε η λαίλαπα τών Αγαρηνών μετά τό ξερρίζωμα τής Μικρασίας. Υπόσχεται πώς δέ θά ξεχάση ποτέ τήν Ιερουσαλήμ, όπως ονομάζει τήν πατρίδα του καί ξεσπάει σ' ένα βουβό παράπονο. Μεταφέρω εδώ ένα μέρος από τόν θρηνητικό πρόλογο στό έργο του "Αρχαίοι άνθρωποι τής Ανατολής"

"Μυστήριο μεγάλο είναι τό πώς έρχεται στόν κόσμο ο άνθρωπος. Εμένα τό γραφτό μου είτανε νά γεννηθώ στήν Ανατολή, αλλά η ρόδα τής τύχης, πού γυρίζει ολοένα, ξερρίζωσε από τά θεμέλιά του τόν τόπο μου καί μ' έρριξε στήν ξενητειά, σ' ανθρώπους πού μιλούσανε τήν ίδια γλώσσα μέ μένα, πλήν όμως πού είχανε άλλα συνήθεια. Τό πουλί τό θαλασσοδαρμένο, πώς βρίσκει έναν βράχο μέσα στό πέλαγο, καί κάθεται καί στεγνώνει τά φτερά του, έτσι βρίσκουμαι κ' εγώ σέ τούτα τά χώματα. Τό πώς γεννήθηκα στά μέρη τής Ασίας, τό' χω γιά πράμα βλογημένο καί δοξάζω τό Θεό γιά δαύτο. Μολαταύτα, βρεθήκανε ανθρώποι κακοί καί κακογεννημένοι, ψυχές φτωχές, νά γυρίσουνε τό καύχημά μου σέ κατηγόρια. Θέλανε νά αρνηστώ τή μάνα μου τήν Ασία, σέ καιρό πού αυτοί θρεφόντανε από τό πλούτος τής καρδιάς μου καί παίρνανε χαρά κ' ελπίδα από τή φλέβα πού ανάβλυζε από τή βαθειά ρίζα μου. "Αμαρτίαν ήμαρτεν Ιερουσαλήμ, διά τούτο εις σάλον εγένετο, πάντες οι δοξάζοντες αυτήν, εταπείνωσαν αυτήν". "Κληρονομία ημών μετεστράφη αλλοτρίοις, οι οίκοι ημών ξένοις. Ορφανοί εγενήθημεν, ουχ υπάρχει πατήρ, μητέρες ημών ως αι χήραι". "Κατέλυσε χαρά καρδίας ημών, εστράφη εις πένθος ο χορός ημών". Μά εγώ δέ θά σ' αρνηστώ ποτές, Ιερουσαλήμ! Νά χάσω τό φώς μου άν σέ ξεχάσω, νά ψάχνω μέ τό ραβδί καί νά μή βρεθεί τοίχος νά μού δείξει τό δρόμο, κι ούτε πονετικός διαβάτης νά μέ χειροκρατήσει. Γιατί θάν έχω αρνηστεί τό Θεό τόν αληθινόν, καί θέ νάμαι παραδομένος στά είδωλα τής ψευτιάς, κι αντίς τήν απλή καρδιά πού ρίζωσε στό κορμί μου, θέ νάχω βάλει μέσα μου φίδια φαρμακερά, νά δαγκάνουνε τ' αδέρφια μου τούς ανθρώπους. Μαζί μέ σένα ζεί η ψυχή μου, κ' είμαι πλούσιος όποτε είμαι μακρυά από τούς στενόψυχους ανθρώπους, καί γίνουμαι φτωχός όποτε σμίγω μαζί τους. Σέ μέρος, πούχει τόσο μονάχα φώς, όσο χρειάζεται στόν ξενιτεμένον, εκεί σέ συλλογιέμαι τή νύχτα..."

Όλες τίς περιόδους τής ελληνικής ιστορίας τίς ζή ο Κόντογλου. Σ' όλο τό πεζογραφικό αλλά καί καλλιτεχνικό του έργο ψηλαφεί μέ ζέση τόν σφυγμό τών ελληνικών πραγμάτων στή διαχρονικότητά τους. Συναιρεί καί βιώνει στή μήτρα της ολόκληρη τήν ελληνική ιστορία καί ζωή. Μέ πάθος αφουγκράζεται ό,τι θεωρεί ζωντανό. Ζωντανεύει σέ σύμβολο τόν καημό τής Ρωμηοσύνης. Ολόκληρη η πορεία του είναι ένας πικραμένος αγώνας κι ένα βουβό κλάμα γιά τά ιερά καί όσια πού χάθηκαν.

Τήν αρχαία ιστορία τήν ζή αποκαθαρμένη από τά ειδωλολατρικά στοιχεία. Τιμά καί θαυμάζει καί αυτής τής περιόδου τούς ήρωες. Διδάσκεται από τήν ζωή τους καί στό έργο του διασώζει ό,τι καλό καί λαμπερό σώζεται από τόν αρχαίο κόσμο, πού όμως τόν φιλτράρει στό φίλτρο τής Ορθοδοξίας. Η καρδιά του όμως μέ όλη τή δύναμή της είναι τοποθετημένη στό Βυζάντιο, τήν Τουρκοκρατία καί τό ' 21.

Στό αφήγημά του "Η ακατάλυτη ελληνική φύτρα"("Η πονεμένη Ρωμηοσύνη", σελ. 269) γράφει:

"Η Ρωμιοσύνη βγήκε από τό Βυζάντιο ή, γιά νά πούμε καλύτερα, τό Βυζάντιο στά τελευταία χρόνια του στάθηκε η ίδια η Ρωμιοσύνη.

Ακόμα από τόν καιρό τού Φωκά φανερώνονται καθαρά τά χαραχτηριστικά της, καί στά χρόνια τών Παλαιολόγων, πού ψυχομαχά τό βασίλειο, αντρειώνεται η βασανισμένη Ρωμιοσύνη, η καινούργια Ελλάδα. Μεγάλωσε μέσα στήν αγωνία η χριστιανική Ελλάδα, γιατί ο πόνος είναι η καινούργια σφραγίδα τού Χριστού. Η Ρωμιοσύνη είναι η πονεμένη Ελλάδα. Η αρχαία Ελλάδα μπορεί νά' τανε δοξασμένη κι αντρειωμένη, αλλά η καινούργια, η χριστιανική, είναι πιό βαθειά, επειδής ο πόνος είναι ένα πράγμα πιό βαθύ κι από τή δόξα κι από τή χαρά κι από κάθε τί. Οι λαοί πού ζούνε μέ πόνο καί μέ πίστη τυπώνουνε πιό βαθειά τόν χαραχτήρα τους στόν σκληρό βράχο τής ζωής, καί σφραγίζονται μέ μιά σφραγίδα πού δέν σβήνει από τίς συμφορές κι από τίς αβάσταχτες καταδρομές, αλλά γίνεται πιό άσβηστη. Μέ μιά τέτοια σφραγίδα είναι σφραγισμένη η Ρωμιοσύνη.

Τά έθνη πού εξαγοράζουνε κάθε ώρα τής ζωής τους μέ αίμα καί μ' αγωνία, πλουτίζονται μέ πνευματικές χαρές πού δέν τίς γνωρίζουνε οι καλοπερασμένοι λαοί. Αυτοί απομένουνε φτωχοί από πνευματικούς θησαυρούς κι από ανθρωπιά, γιατί η καλοπέραση κάνει χονδροειδή τόν μέσα άνθρωπο. Ενώ ο πόνος κατεργάζεται τούς λαούς καί τούς καθαρίζει, όπως καθαρίζεται τό χρυσάφι μέ φωτιά μέσα στό χωνευτήρι. Γιά τούτο η δυστυχισμένη Ρωμιοσύνη στολίστηκε μέ κάποια αμάραντα άνθη, πού δέν τ' αξιωθήκανε οι μεγάλοι κ' οι τρανοί λαοί τής γής" (Φ. Κόντογλου, Έργα Γ`. Η πονεμένη Ρωμιοσύνη, έκδ. "Αστήρ", Αθ. 1963, σ. 269)

Πίστευε ο Κόντογλου καί ζούσε τήν ελληνική ιστορία οδυνηρά, ορθόδοξα. Ο Χριστιανισμός στήν ορθόδοξη μορφή του συνδέει τό μεγαλείο τής οδύνης τού ανθρώπου μέ τήν χαρά τού ουρανού (χαρμολύπη). Ο πόνος είναι πιό βαθύ πράγμα από τήν χαρά καί τήν δόξα.
Στήν Τουρκοκρατία καί τό '21, όπως γράφει ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, περιφερόταν ο Κόντογλου, όπως ο κηπουρός στόν κήπο του. Εκεί η ψυχή του βγάζει φωνή μεγάλη. "Βλέπει τήν Ελλάδα, τόν βασανισμένο λαό της ντυμένο στολή αφθαρσίας, νά τού φέγγει καί νά τόν ψυχώνει η ελπίδα τής αθανασίας. Νιώθει τήν ψυχή τών Ελλήνων γεμάτη κρυφά πλούτη". (Η πονεμένη Ρωμιοσύνη, σελ. 228). "Σκέπτεται τό χτυποκάρδι πού περάσανε χιλιάδες μέρες καί χιλιάδες νύχτες καί βγάζει ξανά η γής ετούτη νιούς καί κοπέλλες! Πώς δέν ξεράθηκε γιά ούλους τούς αιώνες τό δέντρο πού μαράθηκε απ' τό φαρμακερό χνώτο αυτουνού τού φιδιού" ("Τό Αϊβαλί η πατρίδα μου", σελ. 14)

Εκεί στήν Τουρκοκρατία μέ τό πεζογραφικό του έργο καί περισσότερο μέ τήν βυζαντινή αγιογραφία καθρεφτίζεται η ψυχή τής Ρωμιοσύνης μέ λάμψεις οδύνης, αλλά καί πνευματική σεμνότητα. Πίστευε ο Κόντογλου στήν ελληνική αθανασία. Ήταν περήφανος γιά τήν φυλή μας. "Η φυλή μας, γράφει, η μακροζωϊσμένη, πέρασε πολλές δόξες καί πολλά βάσανα. Τά μάτια τών Ελλήνων πρωτοείδανε πολλά πράματα πού δέν ήξερε πρωτύτερα ο κόσμος" ("Πέδρο Καζάς" σελ. 279).

Ζούσε ο Κόντογλου τήν Ορθοδοξία σάν μιά φυσιολογική ανάπτυξη τού Ελληνισμού, ως μιά κιβωτό καί μιά πηγή του. Γι' αυτό τό πρότυπό του ήταν οι άγιοι, οι μάρτυρες, οι ασκητές. Σέ ένα από τά καλύτερα κείμενά του, στόν "Άγιο Γιώργη τόν Χιοπολίτη" πιστοποιείται αυτή η ενότητα τού Ελληνισμού μέσα στήν Εκκλησία, μέσα στό πάθος της καί στό αίμα τών Νεομαρτύρων. Η κοινωνία ολάκερη πού πενθεί, γιορτάζει καί λατρεύει τόν νεομάρτυρα είναι η νεοελληνική κοινωνία πού ζή μέ βαθύτατη οδύνη τόν Ελληνισμό καί τήν Ορθοδοξία.
Καί ύστερα μέσα στό '21 ο Κόντογλου ζή τήν ταύτιση τού ήρωα τού Έθνους μέ τόν μάρτυρα τής πίστης. Οι άγιοι είναι καί ήρωες τού Έθνους. Η λεβεντιά τού ήρωα δέν είναι αποκοτιά. Στό βάθος της έχει τό νόημα μιάς πίστης πού ο άνθρωπος πιστεύει στήν αθανασία καί αναμετριέται μέ τό θάνατο περιφρονώντας τίς χαρές ετούτης τής ζωής.

Τόν ίδιο αέρα τής λεβεντιάς αναπνέουμε καί όταν διαβάζουμε τόν "Πέδρο Καζά" μέ άνδρες φημισμένους, πού έζησαν άγρια ζωή μέ τό κεφάλι χωμένο στίς φουρτούνες καί στίς καταιγίδες καί στίς σελίδες πού έγραψε γιά τούς Έλληνες ήρωες. Φρόνημα υψηλό καί στίς δυό περιπτώσεις, η πατρίδα σέ ιερή έξαρση. Σέ όλα τά έργα του μπροστά η ψυχή τών Ελλήνων. Καί αυτό τού αυγαταίνει τόν πόνο του τόν εσωτερικό γιά τήν Ελλάδα, τήν Πόλη, τίς αλησμόνητες πατρίδες καί συμπάσχει μαζί τους. "Περπατώ, θά πή ο ίδιος, τήν ελληνική ιστορία μέ μεγάλα βήματα, είμαι στό κέφι, καί καταλαβαίνω τό Θεό καί τούς προγόνους μου νά μού κρατάνε σιωπηλή συντροφιά..."("Πέδρο Καζάς", σελ. 10).

Μεταξύ 1936 καί 1938 εργάζεται κατά διαστήματα στόν Μυστρά, όπου καθαρίζει τίς περίφημες τοιχογραφίες τών βυζαντινών ναών του. Εκεί τόν συνάντησε ο Νίκος Καζαντζάκης καί δημοσίευσε τίς εντυπώσεις του στήν «Καθημερινή» (10-12-1937) μέ τόν τίτλο «Θνητοί καί Αθάνατοι»:

«Ψηλά στόν τρισχαριτωμένο ναό τής Περίβλεπτος τού Μυστρά, ανάμεσα από περίπλοκες σκαλωσιές, ανάερα κρεμασμένος σάν πολυέλαιος τής εκκλησιάς, μέ τήν άσπρη εργατικιά μπλούζα του, μέ τήν παλέτα καί τό πινέλο στά χέρια, στρογγυλοπρόσωπος κι εκστατικός, όμοιος μέ τά λιοντάρια πού σέ κοιτάζουν σάν ανθρώποι μέσα από τά παλιά περσιάνικα χαλιά, πρόβαλε καλωσορίζοντάς με ο Κόντογλου.

Τά μάτια του λάμπουν ευχαριστημένα, γιατί ξέρει πώς εχτελεί τό χρέος του καί τά χέρια του είναι γεμάτα ανυπομονησία καί δύναμη. Πάλεψε πολύ στή ζωή του, πόνεσε, μά τά εφήμερα δέν μπόρεσαν νά τόν λυγίσουν πώς νά λυγίσουν έναν άνθρωπο πού πιστεύει στό Θεό; Κι όταν τόν παρασφίξει η πίκρα, αρχινάει καί ψέλνει θριαμβευτικά ένα τροπάρι: "Τή υπερμάχω στρατηγώ τά νικητήρια....". Ή: "Σιγησάτω πάσα σάρξ βροτεία....". Κι η πίκρα ξορκίζεται, κι η γής μετατοπίζεται κι ο Κόντογλου μέ τά δαχτυλίδια του, μέ τό καρέ παλτό του, μέ τά σγουρά μαλλιά του, μέ τά μεγάλα του μάτια, μπαίνει ολάκερος στήν Παράδεισο...
Ο Κόντογλου έτρεχε απάνω-κάτω στήν Παράδεισο, πού αυτός μέ τίς ανασκαφές του ξανάφερε πάλι στό φώς θείες μορφές πλαντούσαν κάτω από στρώματα ασβέστη, καί λές πλαντούσε μαζί τους κι ο Κόντογλου καί δέν έβρισκε ησυχία, άν δέν τίς γλύτωνε. Σωστά έχει ειπωθεί πώς κάθε άνθρωπος έχει κάτω από τήν ευθύνη του μιάν ορισμένη περιοχή από πράματα, ανθρώπους κι ιδέες, κι άν δέ σώσει τήν περιοχή αυτή ούτε κι αυτός σώζεται.
Η περιοχή τού Κόντογλου είναι γεμάτη από χαλασμένες τοιχογραφίες».

Θυμίαμα πνευματικής ευωδίας αναδίνουν τά έργα τού Φώτη Κόντογλου. Ένας τρανός θεόπνευστος καλλιτέχνης αναδεικνύεται μέσα από τήν σύνθετη δημιουργία τού χρωστήρα του καί τού λόγου του, βυθίζοντας τίς ρίζες τους στά ακατάλυτα νάματα τής Ρωμιοσύνης καί τής Ορθοδοξίας.

Αυτός ήταν ο Φώτης Κόντογλου. Μέ πάθος αφουγκραζόταν ό,τι θεωρούσε ζωντανό. Αγωνιζόταν νά ζωντανέψη σέ σύμβολα καί δρώμενα ολάκερο τόν καημό τής Ρωμιοσύνης. Είχε μιά συνολική σύλληψη γιά τό Γένος μας.

Ο συντοπίτης του Ηλίας Βενέζης ως εξής τόν χαρακτηρίζει: Τόν αποκαλεί "Σάκλετον τού Αϊβαλιού πού χειρονομούσε ακατάπαυστα, μιλούσε ακατάπαυστα, έδειχνε, σχεδίαζε τό λόγο στόν αγέρα, ήταν φανατικός, πολεμούσε νά φανατίσει, ήταν ένα τεντωμένο νεύρο, έμοιαζε θεριό ανήμερο, φυλακισμένο στή στεριά από τά κύματα. Διηγόταν μέ τρόπο μοναδικό, πού δέν τόν έχω ξανασυναντήσει σέ άνθρωπο, ιστορίες απίθανες γιά τά ταξίδια του, γιά τήν τέχνη πού είδε, γιά τά πράγματα πού σπούδαζε. Τό κάθε τί πού διηγόταν έπεφτε πάνω μας σά δροσιά βροχής σέ διψασμένη γή. Άλλαζε έκφραση κάθε τόσο, κι όταν μιλούσε, τά μάτια του σπίθιζαν καί μιά μικρή φλόγα καρφωνόταν ολόϊσια στήν ψυχή μας σά μιά μικρή, μυτερή φλόγα..."

Είχε μιά θρησκευτικότητα λειτουργική καί φανατικά ορθόδοξη, πού μόνον όσοι τήν ζούν σάν εκείνον μπορούν νά τήν καταλάβουν. Είχε μιά γλώσσα, πού μόνο ένας Παπαδιαμάντης, στή δημοτική φορμαρισμένη, θά μπορούσε νά τήν γράψη. "...γιατί η γλώσσα του είναι συναξάρι ή τροπάρι ή δημοτικό τραγούδι. Ίσως δέν είναι χωρίς σημασία τό γεγονός ότι ο Κόντογλου, μόλις ήρθε στήν Αθήνα από τό Αϊβαλί, έμεινε γιά αρκετό διάστημα στό ίδιο δωμάτιο πού έμεινε καί ο Παπαδιαμάντης" (Τό είπε ο ίδιος ο Κόντογλου στόν Π.Β. Πάσχο) "Γιά μένα, θά προσθέσει ο Πάσχος, ο Κόντογλου, ήταν ο μικρότερος αδελφός τού Παπαδιαμάντη" ("Σχέδιο μέ μολύβι" σελ. 67)

"Ήταν ένας άνθρωπος, θά γράψη ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, πού είχε στραμμένα τά μάτια τής ψυχής του πρός τό "άκτιστον" φώς καί τά μάτια τού κορμιού του μετέωρα απάνω από τίς γήϊνες παρουσίες. Ήταν συνομιλητής τών αγίων καί τών αγγέλων. Όταν τόν αποσπούσες από τά μόνιμα οράματά του, ένιωθες πώς τόν κατέβαζες σ' έναν κόσμο πού σπέρνει τύψεις καί θερίζει θλίψεις" ("Η Ζωντανή παράδοση", σελ. 26)

Τήν συχνή επαφή του μέ τόν ουρανό πετύχαινε μέ τήν θερμή προσευχή του, όπως αυτή πού δημοσιεύει στή "Βασάντα" μέ τίτλο "ΨΑΛΜΟΣ ΡΒ 102".

Δόξασε ψυχή μου τόν Κύριο
κι όλα τά σπλάγχνα μου τό όνομά του, τό άγιο
δόξασε ψυχή μου τόν Κύριο.
καί μήν ξεχνάς όλα τ' αγαθά πού σού' δωσε
κείνον πού σχωρνά όλες τίς αμαρτίες σου,
κείνον πού γιατρεύει όλες τίς αρρώστιες σου,
κείνον πού σέ σπλαχνίζεται καί σέ πονά,
κείνον πού γεμίζει μέ αγαθά τήν επιθυμία σου
θέλει νά ξαναγεννηθεί η νιότη σου όπως τού αητού.
Ο Κύριος ελεεί τούς δίκαιους καί προστατεύει
τούς αδικημένους.

Μιά μέρα όμως, ζεστή καί ηλιόλουστη, 13 Σεπτεμβρίου 1963, αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος μέ τά πολλά χαρίσματα, βρέθηκε μέ τή γυναίκα του Μαρία καί τήν κόρη του Δέσπω, τσακισμένος από διερχόμενο αυτοκίνητο, στό νοσοκομείο. Η γυναίκα του πέθανε σέ λίγες μέρες. Ο ίδιος άφησε τήν τελευταία του πνοή στόν "Ευαγγελισμό", ύστερα από δυό χρόνια μέσα σέ φοβερούς πόνους.

Νομίζω πώς τά τελευταία χρόνια μετά τό θάνατό του ο Κόντογλου πάει νά λησμονηθή. Σπάνια ακούγεται τόνομά του. Πού καί πού κανένας στοχαστικός τόν διαβάζει καί η νέα γενιά τόν αγνοεί. Είναι παράξενη η τύχη τών βιβλίων καί εκείνων πού τά έγραψαν. Πολλοί συγγραφείς καί ποιητές έμειναν θαμμένοι μέ τά βιβλία τους γιά πολλά χρόνια: ο Κάλβος, ο Καβάφης κ.ά. Κάποτε βρέθηκαν κάποιοι πού τούς ξέθαψαν καί μεσουράνησε η φήμη τους. Σίγουρα τό ίδιο θά συμβή καί μέ τόν Κόντογλου. Βραχυχρόνιος θά είναι ο παραμερισμός.
Όσοι δέν είχαν τήν τύχη νά γνωρίσουν τόν Φώτη Κόντογλου μπορούν νά τόν αναστήσουν καί νά τόν γνωρίσουν διαβάζοντας τά έργα του. Εκεί εμφανίζει τόν εαυτό του μέ εκείνη τήν ωραία καί φυσική γυμνοσύνη τών αρχαίων. Κι όσοι θέλουν νά μάθουν μέ ακρίβεια τί πράγμα είναι ένας Χριστιανός, άς γνωρίση τόν Κόντογλου. Νά τόν γνωρίση όμως βαθιά καί όχι επιδερμικά.