Λόγος για την Θεοτόκο

Μπορείτε να ακούσετε μία πάρα πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του Γέροντα Εφραίμ Φιλοθείτη (Αμερική) ο οποίος μιλάει για την Παναγία μας.

O Γέροντας Εφραίμ (Αμερική) μιλάει για την Παναγία

Ὁ ἐπί αἱρέσει καταγγελλόμενος καὶ ἐλεγχόμενος Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος δὲν ἀποπτύει τὴν αἵρεση, ἀλλὰ ἀπαντᾶ μὲ ὕβρεις καὶ ψευδολογίες

Η ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΚΩΦΕΥΕΙ

ΚΑΙ ΑΣ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ

Ο ΚΥΘΗΡΩΝ π. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΖΗΤΑ ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ:

ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΤΟΥ, Ή ΤΗΝ ΚΑΘΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ

Ὁ Μητροπολίτης Κυθήρων κ. Σεραφείμ, ἔστειλε ἐπιστολὴ πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, διὰ τῆς ὁποίας τὴν πληροφορεῖ ὅτι μαθαίνοντας γιὰ τὶς αἱρετικὲς τοποθετήσεις τοῦ Μητροπολίτη Μεσσηνίας ἔχει μείνει «ἄναυδος καὶ ἐμβρόντητος ἐκ τῆς πελωρίας ἐκκλησιολογικῆς ἐκτροπῆς τοῦ Σεβασμιωτάτου» κ. Χρυσοστόμου. Δηλώνει ὅτι: ἐσιώπησα «ἐπὶ 8μηνον προσευχόμενος καὶ ἀναμένων τὴν ἐπισήμανσιν τοῦ δεινοῦ αὐτοῦ ἐκκλησιολογικοῦ ἀτοπήματος ὑπὸ ἀρχαιοτέρων… συνεπισκοπῶν μου, ἵνα μὴ παραμένη ἐπισήμως ἐκπεφρασμένη ἡ ἄστοχος καὶ βλάσφημος αὕτη, …ἐκκλησιολογικὴ τοποθετησις» τοῦ κ. Χρυσοστόμου, ἡ ὁποία κατηγγέλθη ὑπὸ λαϊκῶν μελῶν τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας (καὶ ἐννοεῖ τὴν Μηνυτήριο Ἀναφορὰ πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδό ποὺ κατέθεσε ἡ «Φιλορθόδοξος Ἕνωσις “Κοσμᾶς Φλαμιάτος”» (ἀλλὰ καὶ ἄλλοι φορεῖς), ἀλλὰ δυστυχῶς οἱ 80 Μητροπολίτες δὲν εὐαισθητοποιήθηκαν νὰ τὴν ἐξετάσουν.


Νὰ θυμήσουμε, ὅτι αὐτὴ τὴν Μηνυτήριο Ἀναφορά, ἐπειδὴ κατετέθη ὑπὸ λαϊκῶν, ἡ Ἱ. Σύνοδος ἀρνήθηκε νὰ τὴν ἐξετάσει ―ὅπως ἔδειξαν τὰ πράγματα― καὶ δὲν ἀπάντησε (θετικὰ ἢ ἀρνητικὰ) πρὸς τοὺς λαϊκοὺς ποὺ τὴν κατέθεσαν, παρουσιάζοντας ἄλλη μία φορὰ τὸ πρόσωπο ἑνὸς ἐξουσιαστικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ καθεστῶτος, ποὺ θεωρεῖ τὴν Ἐκκλησία «τσιφλίκι» τῶν Ἐπισκόπων, ὑποτιμώντας βάναυσα, ἀπαξιώνοντας καὶ περιθωριοποιώντας τὸ λαϊκὸ στοιχεῖο τῆς Ἐκκλησίας καὶ πληγώνοντας τὴν Ὀρθοδόξη Συνοδικὴ Ἐκκλησιολογία. Μόλις, ὅμως, ἐτέθη τὸ θέμα ἀπὸ κάποιον Ἐπίσκοπο, ἄρχισε ἡ Ἱ. Σύνοδος νὰ ἐξετάζει τὸ θέμα· κάτι κινήθηκε· ἄρχισε μία διαδικασία ἀνταλλαγῆς Ἐπιστολῶν. Αὐτὸ ἀσφαλῶς μᾶς χαροποιεῖ καὶ μᾶς δίνει κάποιες ἐλπίδες, ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξει μιὰ Συνοδικὴ ἀντίδραση ἐναντίον τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἀρκεῖ νὰ συνεχιστεῖ, μὲ τὴν εὐλογία καὶ τὴν οἰκονομία τοῦ Χριστοῦ, πρὸς τὴν σωστὴ κατεύθυνση.


Βέβαια, τὸ μεγάλο πρόβλημα τὴ στιγμὴ αὐτὴ δημιουργεῖται ἀπὸ τὴν ἀπαντητικὴ ἐπιστολὴ τοῦ Μητροπολίτη Μεσσηνίας. Πρόκειται γιὰ μιὰ ἀπάντηση ποὺ ἤδη ὁ θεολόγος καὶ φιλόλογος κ. Τελεβάντος χαρακτήρισε ὡς «ἀθεολόγητη, προπετῆ, κουτσομπολίστικη, γεμάτη ψεύδη, ἐμπαθῆ, κακοήθη, μικροπρεπῆ, ἀνάξια ὄχι μόνον ἐπισκόπου ἀλλὰ κάθε ἀνθρώπου ποὺ σέβεται στοιχειωδῶς τὸν ἑαυτὸ του», καὶ ἀπὸ ὅσα θὰ ἀναφέρουμε στὴ συνέχεια, ἀποδεικνύονται ἐξαιρετικὰ εὔστοχοι οἱ χαρακτηρισμοί του.


Α. Ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος δηλώνει ὅτι μὲ τὴν Ἐπιστολή του αὐτὴ (ποὺ ἀπευθύνει πρὸς τὸν Προεδρο τῆς Ἱ. Συνόδου) θὰ δώσει διευκρινήσεις «στὶς ἀμφιβολίες ποὺ ἐκφράζει ὁ Σεβ. Κυθήρων, σχετικὰ μὲ τὴν ὀρθοφροσύνη μου καὶ τὴν ὀρθοδοξία μου». Μὲ τὶς διευκρινήσεις, ὅμως, ποὺ δίδει ἐπιτείνει τὶς ἀμφιβολίες γιὰ τὴν «ὀρθοφροσύνη» καὶ τὴν «ὀρθοδοξία» του, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ἀξιοπιστία του.


1) Δηλώνει ὅτι κατὰ τὴν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Ὀκτωβρίου 2009 «οὐδεμία ἐξεφράσθη ἀμφισβήτηση γιὰ τὶς θέσεις τὶς ὁποῖες διετύπωσα, οὔτε κάποια ἐπιφύλαξη ἐξεδηλώθη, γιὰ τὶς ἐκκλησιολογικές μου τοποθετήσεις, τὶς ὁποῖες μάλιστα ἀνέπτυξα, ἐξ ἀφορμῆς σχετικῆς ἐρωτήσεως τοῦ Σεβ. Πειραιῶς». Ὅμως, ἄλλη εἶναι ἡ ἀλήθεια. Πρίν, κατὰ καὶ μετὰ τὴν Ι.Σ.Ι. ἀμφισβητήθηκε ἔντονα ἡ καταλληλότητα τοῦ Μεσσηνίας ὡς ἐκπροσώπου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὸν Διάλογο μὲ τοὺς παπικοὺς στὴν Πάφο τῆς Κύπρου. Σγκεκριμένα:


(Ι) Ὁ Κονίτσης κ. Ἀνδρέας, γιὰ πρώτη φορὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες ―ἀπὸ ὅσο γνωρίζουμε― καὶ ἐπειδὴ ἀνησυχοῦσε καὶ ἀμφέβαλε γιὰ τὶς θέσεις τῶν ἐκπροσώπων μας στὸν Διάλογο Μητροπολιτῶν Μεσσηνίας καὶ Ἀχαΐας, ἀπέστειλε ἐπιστολὴ ―πρὶν ἀπὸ τὴ σύγκληση τῆς Ἱ. Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας― πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, στὴν ὁποία παρακαλεῖ, ὅπως «γνωστοποιήσητε ἐὰν ἐδόθη εἰς τὰ μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς ἡ ὀρθὴ-ὀρθόδοξος κατευθυντήριος γραμμή, εἰς ἣν δέον νὰ παραμείνουν ἀμετακίνητα».


(ΙΙ) Ὡσαύτως, ὁ Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, μὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, μὲ εὔσχημο τρόπο ἐκφράζει τὴν ἴδια ἀνησυχία. Γράφει: «φρονῶ ὅτι, δέον ὅπως συζητηθῆ θεολογικῶς τὸ θέμα ὑπὸ τῆς Σεπτὴς Ἱεραρχίας τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας καὶ τοποθετηθῆ καὶ ἐκφρασθῆ σαφῶς ἐπ’ αὐτοῦ τὸ Ἱερὸν Σῶμα, οὕτως ὥστε ὁ ἡμέτερος Σεβασμιώτατος Ἐκπρόσωπος Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ.κ. Χρυσόστομος, ὅστις διακρίνεται διὰ τὴν θεολογικήν του ἐπάρκειαν, εὐρυμάθειαν καὶ ὀρθοκρισίαν, ἐνισχυθῆ ἐν τῇ τελικῇ διαμορφώσει τοῦ κοινοῦ κειμένου τῆς ὡς εἴρηται Διεθνοῦς Συνελεύσεως».


(ΙΙΙ) Ἐπίσης, ἡ ἐφημ. «Στῦλος Ὀρθοδοξίας» (τ. 104, Σεπ. 2009), ἔχει τὶς ἴδιες ἐπιφυλάξεις γιὰ τὸν Μεσσηνίας. Γράφει: «Δὲν εἶναι μάλιστα τυχαῖο ὅτι τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος θὰ ἀντιπροσωπεύσουν ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος ὁ ὁποῖος οὐδέποτε ἔκρυψε τὶς φιλοπαπικές του θέσεις».


(IV) Τὰ διάφορα ἰστολόγια (χωρὶς νὰ ὑπάρξει διάψευση ἀπὸ τὴν Ι.Σ.Ι.) μιλοῦσαν γιὰ διαφωνίες καὶ ἐπιφυλάξεις μέσα στὴν Ἱεραρχία γιὰ τὸν Μεσσηνίας καὶ τὸν Ἀχαΐας τόσο ἔντονες, ὥστε καὶ οἱ δύο τους νὰ ἀπειλήσουν πὼς θὰ παραιτηθοῦν! Τὸ ἰστολόγιο thriskeftika.blogspot.com μὲ τίτλο: «Ἀποστέλλει τελικὰ ἐκπροσώπους στὸ Διάλογο τῆς Κύπρου ἡ Ἱεραρχία» γράφει: «Καὶ παρὰ τὴ χθεσινὴ σαφῆ διαφωνία πολλῶν ἐξ αὐτῶν μὲ τὴ γραμμὴ τοῦ Πατριάρχη, μὲ πρῶτο τὸ Μητροπολίτη Πειραιῶς, τὸ τελικὸ Ἀνακοινωθὲν ποὺ ἐξέδωσε ἡ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας ἀπογοητεύει τὸν πιστὸ λαό. Καὶ τοῦτο γιατί: Ἀποστέλλονται τελικὰ στὴν Κύπρο ἐκπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος» ὁ Μεσσηνίας καὶ ὁ Ἀχαΐας «γιὰ συμμετοχὴ στὸ Διαλογο μὲ τοὺς παπικούς...» (com/2009/10/blog-post_6845.html).

Μετὰ ἀπὸ αὐτά, ἐπιμένει ὁ Μεσσηνίας ὅτι δὲν ὑπῆρξε καμία «ἀμφισβήτηση γιὰ τὶς θέσεις» του;


2) Μετὰ τὴν Συνάντηση τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς στὴν Πάφο, γράφει στὴν ἐπιστολή του ὁ Μεσσηνίας πώς, ὡς μέλος τοῦ συγκεκριμένου Διαλόγου, κατέθεσε Ἔκθεση πεπραγμένων.


(Ι) Ὅμως, οὔτε ἡ Ἱ. Σύνοδος, οὔτε ὁ ἴδιος ἐνημέρωσαν τὸν λαό, τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ τὴν Ἔκθεση αὐτή. Ἀπαγορεύεται νὰ γνωρίζει ὁ πιστὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ τὴν ἔκθεση τοῦ Μεσσηνίας; Εἶναι ἀπόρρητη καὶ γιὰ ποῖον λόγο; Γιατί δὲν τὴν δημοσιεύουν στὴν ἰστοσελίδα τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νὰ διαπιστώσουμε κι ἐμεῖς ―ἐκτὸς τῶν ἄλλων― ποιές ἐξηγήσεις δίδει γιὰ τὶς συμπροσευχές, ποὺ ἐκεῖ ἔγιναν καὶ κατηγορήθηκε ὅτι συμμετεῖχε σὲ αὐτές; Ἡ Ὁδηγία τῆς Ι.Σ.Ι. ἦταν σαφὴς (Ἀνακοινωθὲν 15/10/2010): «Ὁ Διάλογος πρέπει νὰ συνεχισθεῖ, μέσα ὅμως στα ὀρθόδοξα ἐκκλησιολογικὰ καὶ κανονικὰ πλαίσια»), τὰ ὁποῖα ὡστόσο ὁ Μεσσηνίας παρέβη. Πῶς, λοιπόν, ἐνῶ παρέβη τὴν Ὁδηγία τῆς Ι.Σ.Ι. γιὰ μὴ συμπροσευχές, τοῦ ἐδόθησαν συγχαρητήρια, ὅπως ἰσχυρίζεται, ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Νικοπόλεως; Μήπως καὶ ὁ κ. Μελέτιος συμμερίζεται τὶς ἀπόψεις τοῦ Μεσσηνίες καὶ υἱοθετεί τὶς συμπροσευχές; Δὲν τὸ πιστεύουμε, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἀποκατάσταση της ἀλήθειας, θὰ πρέπει ὁ ἴδιος νὰ δώσει τὶς δέουσες ἐξηγήσεις!...


(ΙΙ) Ὡς ἄριστος τεχνίτης τῆς παραπληροφόρησης, λοιπόν, ὁ Μεσσηνίας ἀπαντᾶ μόνο σὲ ἐκεῖνα ―ἀπὸ ὅσα τοῦ καταλογίζονται― ποὺ μπορεῖ μὲ ἀοριστολογίες νὰ παρακάμψει, ὥστε νὰ δημιουργήσει ἐντυπώσεις ὑπὲρ αὐτοῦ. Ἦταν ὑποχρεωμένος νὰ δώσει ἐξηγήσεις ὄχι μόνο γιὰ ὅσα εἶπε στὴ Μικτὴ Ἐπιτροπὴ τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου στὴν Πάφο, ἀλλὰ γιὰ ὅσα ἔκανε: τὴν παραβάση, δηλαδή, τῶν Ὁδηγιῶν τῆς Ι.Σ.Ι. γιὰ μὴ συμπροσευχή. Αὐτὸ ὅμως τὸ παρακάμπτει, δὲν τὸ ἀπαντᾶ καθόλου, παρὰ τὴν διαβεβαίωσή του ὅτι θὰ ἀπαντήσει στὶς «ἀμφιβολίες» τοῦ Κυθήρων «σχετικὰ μὲ τὴν ὀρθοφροσύνη μου καὶ τὴν ὀρθοδοξία μου». Ἀλλὰ εἶναι ἀναγκαῖο νὰ παραθέσει στὴ δημοσιότητα τὸ κείμενο τῆς Ἐκθέσεώς του, γιὰ νὰ μάθουμε τί γράφει καὶ νὰ κατανοήσουμε ἂν οἱ «ἐκκλησιολογικές» του «τοποθετήσεις στὸ συγκεκριμένο Διάλογο» διορθώθηκαν.


Β. Ἐρχόμαστε τώρα στὰ ὅσα γράφει ὡς πρὸς τὸν σεβαστὸ καθηγητὴ κ. Δημήτριο Τσελεγγίδη.


1. Γράφει ὁ Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, στὴν προσπάθειά του νὰ καταρρίψει τὶς αἰτιάσεις τοῦ Μητροπολίτη Κυθήρων: «Ὁ κ. Σεραφεὶμ ἐξέφρασε μία ἐπιφυλάξη γιὰ τὴν ὀρθοδοξία μου. Ὅμως», συνεχίζει, «τὴν ἐπιφύλαξη τοῦ Σεβ. Κυθήρων δὲν τὴν ἔχει ἐκφράσει μέχρι σήμερα οὔτε προφορικά, οὔτε γραπτὰ ὁ Ἐλλογιμ. Καθηγητὴς κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης, …μὲ τὸν ὁποῖον κατ’ ἐπανάληψιν ἐπικοινώνησα τόσο τηλεφωνικὰ ὅσο καὶ διὰ ζώσης ἐξ ἀφορμῆς πανεπιστημιακῶν θεμάτων καὶ ὑποχρεώσεων». Ἄρα, ἐρωτᾷ, «ἕνα τέτοιου εἴδους σοβαρὸ ἐκκλησιολογικὸ ἀτόπημα» (γιὰ τὸ ὁποῖο κατηγορεῖται) «πέρασε ἀπαρατήρητο ἀπὸ τὸν καταξιωμένο Καθηγητὴ τῆς Δογματικῆς» κ. Τσελεγγίδη «καὶ ἀσχολίαστο;».


Ἀσφαλῶς καὶ ὄχι. Ὁ κ. Τσελεγγίδης ἀντέκρουσε τὸν Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομο, σὲ ὅσα αἱρετικὰ διατύπωσε. Ἂς δοῦμε ὅμως τί ἔγραψε ὁ Μεσσηνίας: «Ἡ Ὀρθοδόξη Ἐκκλησία ἀνήκει, εἰς τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ὅπως αὐτὴ ἐκφράζεται στὸ Συμβολο Νικαίας-Κων/λεως» (Περιοδ. «ΕΚΚΛΗΣΙΑ», τ. 8, 2009), ἀφήνοντας νὰ ἐννοηθεῖ ἡ ὕπαρξη καὶ ἄλλων Ἐκκλησιῶν, οἱ ὁποῖες συνανήκουν καὶ συναποτελοῦν τὴν ΜΙΑ Ἐκκλησία. Τὴν θέση δὲ αὐτὴ ἐπαναλαμβάνει ὁ Μεσσηνίας καὶ στὴν ἐπιστολή του πρὸς τὸν κ. Δημ. Τσελεγγίδη. Γράφει: «…δὲν κατανοῶ εἰς τί ἔγκειται ἡ ἐπιφύλαξή σας καὶ “τὸ ἐκκλησιολογικὸ ἀπαράδεκτο καὶ ἀντιφατικό”. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, εἶναι Μία καὶ Ἀδιαίρετη, πρὶν τὸ σχίσμα, σήμερα εἶναι διηρημένη[1], ἀφοῦ βρισκόμαστε σὲ σχίσμα, αὐτὸ ἐπιβεβαιώνει τὸ περιεχόμενο τῆς §41 τοῦ Κειμένου τῆς Ραβέννας».


Ἐκλαμβάνει αὐθαιρέτως ὁ Μεσσηνίας ὡς ἰσάξιο ―ἂν ὄχι σημαντικότερο― τῶν Πατερικῶν Κειμένων, τὸ ἀθεολόγητο Κείμενο τῆς Ραβέννας, ποὺ ὁπωσδήποτε δὲν ἔτυχε ὡς τώρα ἐπισήμου Συνοδικῆς ἐγκρίσεως, καὶ «θεολογεῖ» βάσει αὐτοῦ!!! Ἐπίσης ἄξιο παρατηρήσεως καὶ στιγματισμοῦ εἶναι καὶ ὁ δόλος ποὺ ὑποκρύπτει στὴν ἔκφρασή του: «ἡ Ὀρθοδόξη Ἐκκλησία ἀνήκει, εἰς τὴν Μία…Ἐκκλησία, ὅπως αὐτὴ ἐκφράζεται στὸ Συμβολο Νικαίας-Κων/λεως», ἀφοῦ δι’ αὐτῆς τῆς ἐκφράσεως «κρύπτει» τὴν αἵρεση, παρουσιάζοντάς την ὡς ἀπορρέουσα ἀπὸ τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως! Σπεσιαλίστας ὁ καὶ πανεπιστημιακὸς κ. Σαββᾶτος στὴν πλαστογράφηση καὶ παραποιήση καὶ διαστροφὴ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας!


Ἡ αἱρετικὴ αὐτὴ θέση τοῦ Μεσσηνίας (ὅπως ἤδη ἀναφέραμε) ἐπιβεβαιώνεται καὶ ἀπὸ τὸν Διαλογο ποὺ εἶχε μαζί του, κατὰ τὴν Συνεδρία τῆς Ἱεραρχίας (Ὀκτώβριος 2009), ὁ Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, ὁ ὁποῖος «τὸν προκάλεσε (νὰ πεῖ) ἂν πιστεύη ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία. Καὶ ὁ κ. Χρυσόστομος (σ.σ. ἐπανέλαβε) ὅτι εἶναι Μία, ἀλλὰ διῃρημένη. Καὶ τοῦ ἀπάντησε ὁ Πειραιῶς ὅτι εἶναι λάθος του νὰ πιστεύη τέτοια. Ἡ Μία Ἐκκλησία, δὲν διαιρέθηκε ποτέ, ἀλλὰ ὑπάρχει πάντοτε ἐπὶ τῆς γῆς». Δηλαδή, ὁ Μεσσηνίας κάνει «ὁμολογία» ξεκάθαρη τῆς αἱρετικῆς θεολογίας τῶν «ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν» καὶ τῶν «δύο πνευμόνων».


Σὲ αὐτά, ὁ κ. Τσελεγγίδης ἔχει διατυπώσει τὴν Ὀρθόδοξη θέση; Ἀσφαλῶς, καὶ εἶναι ἡ ἀκριβῶς ἀντίθετη θέση ἀπὸ ἐκείνη τοῦ κ. Χρυσοστόμου. Παραθέτουμε τὴν §13 τοῦ κ. Τσελεγγίδη, στὴν ὁποία ἀναφέρεται ὁ Μεσσηνίας: «Θεολογικά, ἀτυχῶς, ἡ Μικτὴ Διεθνὴς Ἐπιτροπὴ στὴν παράγραφο 41 θεωρεῖ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ σήμερα διῃρημένη καὶ κάνει λόγο γιὰ “τὴν περίοδο τῆς ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας”, τῆς πρώτης Ἐκκλησίας. Τοῦτο ὅμως εἶναι ἐκκλησιολογικῶς ὄχι μόνον ἀπαράδεκτο, ἀλλὰ ἔρχεται καὶ σὲ ἐσωτερικὴ ἀντιφάση πρὸς τὸ ἴδιο τὸ κοινὸ Κείμενο, ἀφοῦ στὴν παραγραφο 32, ὅπως εἴδαμε, ἡ Ἐκκλησία θεωρεῖται ὡς “μία καὶ ἀδιαιρετος”». (Τί συμβαίνει: δὲν καταλαβαίνει ὁ πανεπιστημιακὸς καθηγητὴς κ. Σαββᾶτος τὰ κείμενα, ἢ ψεύδεται;). Ἐπίσης, ὁ κ. Τσελεγγίδης στὴν πρόσφατη ἡμερίδα τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς ἦταν σαφής, σχετικὰ μὲ τὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας: δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχει Μία, ἀλλὰ ταυτόχρονα διῃρημένη Ἐκκλησία ἐξαιτίας τοῦ Σχίσματος. Ἂς ρωτήσει ὁ κ. Σαββᾶτος καὶ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, ποὺ ἦταν παρὼν στὴν Ἡμερίδα.


Τέλος, ὁ κ. Τσελεγγίδης ἔχει δημοσιεύσει τελευταῖα στὸ περιοδικὸ «Ἐν Συνειδήσει» (ἔκδοση Ἱ. Μ. Μεγάλου Μετεώρου) ἕνα ξεκάθαρα ὀρθόδοξο, πειστικότατο καὶ ἀξιολογότατο ἄρθρο μὲ τίτλο «Εἶναι οἱ Ἑτερόδοξοι μέλη τῆς Ἐκκλησίας;». Στὸ ἄρθρο αὐτὸ τοποθετήθηκε ὁ Μεσσηνίας, ἀλλ’ ὡς διαφωνῶν μὲ τὴν διαυγῆ ὀρθοδόξη ἐκκλησιολογία ποὺ ἐκφράζει ὁ κ. Τσελεγγίδης στὸ κρίσιμο σημεῖο, στὸ ἂν δηλαδή, ἡ Ἐκκλησία εἶναι ΜΙΑ καὶ ἀδιαίρετη (Ὀρθοδόξη θέση) ἢ διηρημένη, ὅπως κακόδοξα ὑποστηρίζει ὁ κ. Χρυσόστομος Σαββᾶτος.


Ὁ Μεσσηνίας, λοιπόν, πάλι παραπλανᾶ. Ἴσως, σκέφτηκε: «Ποῖος θὰ τὸ ψάξει τώρα; Κι ἂν κάποιος μοῦ παραθέσει τὶς θέσεις τοῦ Τσελεγγίδη, θὰ τοῦ πω: «ἐγὼ ἰσχυρίστηκα πὼς δὲν ἀπάντησε προσωπικὰ σὲ μένα». Ναί, ἀλλὰ ὁ Μεσσηνίας γνωρίζει ὅτι ἔχει ἀπαντήσει ὁ κ. Τσελεγγίδης. Ἀπὸ ποῦ; Μὰ ἀπὸ τὴν Μηνυτήριο Ἀναφορὰ τῆς Φιλορθοδόξου Ἑνώσεως «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος» (ΦΕΚΦ), μέσα στὴν ὁποῖα παρατίθενται οἱ Ὀρθόδοξες θέσεις γιὰ τὸ θέμα ποὺ ὁ Μεσσηνίας κακοποιεῖ, καὶ γι’ αὐτὸ μιλάει ἀπαξιωτικὰ γιὰ τὴν Ἕνωσή μας. Ἀλλὰ αὐτὸ ἔλλειπε τώρα, νὰ περιμέναμε «πιστοποιητικὸ» Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τὸν ἐπὶ αἱρέσει καταγγελλόμενο καὶ ἐλεγχόμενο κ. Σαββᾶτο!...


2. Στὴ συνέχεια καταφέρεται ὁ Μεσσηνίας μὲ σφοδρότητα καὶ ὑποτιμητικὸ τρόπο κατὰ τοῦ Κυθήρων κ. Σεραφείμ. Γράφει: «Ἐὰν ὁ Σεβ. Κυθήρων εἶχε διαβάσει σωστὰ ὁ ἴδιος, τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν τοῦ καθηγητὴ Ἰωάννου Καρμίρη καὶ τὰ ὅσα ἀναφέρω ἐγὼ στὴ συγκεκριμένη παράγραφο, περὶ Ἑνότητος καὶ Καθολικότητας τῆς Ἐκκλησίας καὶ μάλιστα τῆς Ὀρθοδόξης Ἐκκλησίας δὲν θὰ τολμοῦσε νὰ ἀναφέρει ὡς κατηγορητήριο τὰ ὅσα διαλαλεῖ».


Δὲν γνωρίζουμε ποιό συγκεκριμένο κείμενο τοῦ Καρμίρη ἐπικαλεῖται ὁ Μεσσηνίας. (Ἂν καὶ πανεπιστημιακὸς ἀποστρέφεται τὶς παραπομπὲς ποὺ θὰ τεκμηρίωναν τὰ γραφόμενά του!) Τὸν ἐρωτοῦμε, ὅμως: Σὲ μία τόσο σοβαρὴ καταγγελία, μὲ τὴν ὁποία ζητεῖται ἀκόμα καὶ ἡ καθαίρεσή του, γιατὶ δὲν ἀναφέρει τὸ συγκεκριμένο κείμενο τοῦ Καρμίρη, ὥστε νὰ φανεῖ τὸ ἄδικο ὅσων τὸν κατηγοροῦν; Μήπως ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχει ἢ εἶναι ἀποσπασματικὸ καὶ δὲν ἐκφράζει τὴν ὅλη ἐκκλησιολογία τοῦ Καρμίρη; Μήπως ἐπειδὴ γνωρίζει ὁ Μεσσηνίας, ὅτι κι ἂν ὑπάρχει τέτοιο κείμενο, ἐὰν δὲν συμφωνεῖ μὲ τοὺς Πατέρες, καμία ἰσχὺ δὲν ἔχει, καὶ μόνον ὡς ἀπροσανατολιστικὸ τῆς συζήτησης μπορεῖ νὰ λειτουργήσει;


3. Καὶ συνεχίζει τὴν ἐμπαθῆ καὶ παραπλανητικὴ ἐπιθεσή του ὁ Μεσσηνίας: «Δυστυχῶς», γράφει, «ὁ Σεβ. Κυθήρων μαθαίνει τὴν Ὀρθοδόξῃ Ἐκκλησιολογία ἀπὸ δεύτερο χέρι, ἀπὸ τὴν αὐτοαποκαλουμένη “Φιλορθόδοξη Ἕνωση Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος”, τὴν ὁποίαν κανένα ἐπίσημο ἐκκλησιαστικὸ ὄργανο (συνοδικὸ) δὲ τῆς ἔχει ἀναγνωρίσει τὴν “φιλορθοδοξία” της, παρὰ μόνο τὸ ἄλλο αὐτοχαρακτηριζόμενο προπαγανδιστικό του ὄργανο “Ὀρθόδοξος Τύπος”, πολλῷ μᾶλλον ὅταν προεδρεύει αὐτοῦ τοῦ Σωματείου ἕνας πρῴην ρωμαιοκαθολικός, προσήλυτος στὴν Ὀρθοδοξία, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν ἔκδοση δῆθεν ἀντι-οἰκουμενιστικῶν βιβλίων ἀλλὰ καὶ οἰκουμενιστικῶν (βλ. “Ἡ θεολογία τοῦ Ἰωάννου Ζηζιούλα”) (!!!), προσπαθεῖ νὰ ἐμφανιστεῖ ζηλωτὴς τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ πολέμιος τοῦ παπισμοῦ, ἀπὸ τὰ σπλάγχνα τοῦ ὁποίου βέβαια προέρχεται καὶ ποὺ θὰ συνεχίζει νὰ ἐπιχειρηματολογεῖ μὲ ὅρους καὶ προϋποθέσεις ρωμαιοκαθολικῆς ἐκκλησιολογίας, μάλιστα “ἀθροιστικοῦ τύπου”, ἀφοῦ αὐτὴν τὴν ἐκκλησιολογία, τοῦ ιθ΄ αἰῶνος, διδάχθηκε στὰ σεμινάρια τῆς Δύσης».


Θὰ ἀποφύγουμε νὰ ἀπαντήσουμε ἐκτενῶς, σὲ ὅσα προσβλητικά, βάναυσα καὶ ψευδῆ γιὰ τὴν προσωπικότητα τοῦ προέδρου τῆς Φ.Ε. «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος» ἀναφέρει ὁ Μεσσηνίας. Τί νὰ ἀπαντήσει κανεὶς σὲ ἀνυπόστατες ὕβρεις, οἱ ὁποῖες ἐκφράζονται ἀπὸ ἕναν Ἐπίσκοπο, ποὺ φαίνεται ὅτι ἔχει ἀπωλέσει ἐκτὸς ἀπὸ τὴν πίστη του καὶ τὴν ψυχραιμία του. Αὐτὰ μόνον σὲ ἕνα ποινικὸ δικαστήριο θὰ μποροῦσαν νὰ ἐξετασθοῦν.


Ἐρχόμαστε, λοιπόν, στὴν οὐσία τῶν κατηγοριῶν.


(Ι) Γράφει ὁ Μεσσηνίας, πὼς ὁ πρόεδρος τῆς Φ.Ε. «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος» ποὺ ―ὅπως ἀφήνει νὰ ἐννοηθεῖ― συνέταξε τὴ Μηνυτήριο Ἀναφορά, «ἐπιχειρηματολογεῖ μὲ ὅρους καὶ προϋποθέσεις ρωμαιοκαθολικῆς ἐκκλησιολογίας, μάλιστα “ἀθροιστικοῦ τύπου”, ἀφοῦ αὐτὴν τὴν ἐκκλησιολογία, τοῦ ιθ΄ αἰῶνος, διδάχθηκε στὰ σεμινάρια τῆς Δύσῃς». Ὅμως:


(α) Ἡ Μηνυτήριος Ἀναφορὰ ἐγράφη ἀπὸ θεολόγο, ὁ ὁποῖος εἶχε τὴ συνδρομὴ δικηγόρου, γνώστη τῶν ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων, καὶ ὄχι ἀπὸ τὸν προεδρο τῆς Φ.Ε. «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος», ὁ ὁποῖος ὡς ἐκ τῆς ἰδιότητάς του τὴν μελέτησε, ὑπέδειξε ἐλάχιστες λεκτικὲς διορθώσεις καὶ τὴν προσυπέγραψε. Εἶναι, λοιπόν, κακόβουλα καὶ ψευδῆ, ὅσα ἡ γραφίδα τοῦ Μητροπολίτη Μεσσηνίας κακοβούλως καὶ ἀμετροεπῶς κακογράφησε.


(β) Ἄρα, τὸ κείμενο τῆς Μηνυτήριας Ἀναφορᾶς, ἔχει Ὀρθόδοξες προϋποθέσεις, ὄχι μόνο ὡς ἐκ τοῦ συγγράψαντος αὐτὸ θεολόγου, ἀλλὰ κυρίως γιατὶ στηρίζεται στὴν ἐκκλησιολογία καὶ τὴ θεολογία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Μεσσηνίας ―ἐπειδὴ δὲν μπορεῖ νὰ καταρρίψει τὶς θεολογικὲς θέσεις του, ποὺ ἀποδεικνύουν τις αἱρετικὲς διδασκαλίες τοῦ ἰδίου― καταφεύγει στὴν κατασυκοφάντηση τοῦ προέδρου, ἀλλὰ καὶ στὴν κατασυκοφαντήση τοῦ συνεπισκόπου του, προσπαθώντας νὰ τὸν ἀποδείξει ἄσχετο μὲ τὴν θεολογία!


(γ) Ὁ πρόεδρος τῆς Φ.Ε. «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος», οὐδέποτε ὑπῆρξε συνειδητὸ μέλος τοῦ Παπισμοῦ, οὔτε σπούδασε, οὔτε καθ’ οἱονδήποτε τρόπο φοίτησε σὲ σεμινάρια τῆς Δύσεως, ὅπως πάλι ψευδῶς ἀφήνει ὁ Μεσσηνίας νὰ ἐννοηθεῖ. Ἡ κακοπιστία καὶ διαβολή, μάλιστα, τοῦ Μεσσηνίας κατὰ τοῦ προέδρου τῆς ΦΕΚΦ καταδεικνύεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ πρόεδρος σὲ κείμενο τῆς ΦΕΚΦ σχετικὰ μὲ τὴν περιβόητη κακοήθη καὶ συκοφαντικὴ τηλεοπτικὴ συνεντεύξη τοῦ Πάφου κ. Γεωργίου ὁ ὁποῖος τὸν κατηγοροῦσε συνειδητὰ ψευδῶς ὡς «γενίτσαρο πρῴην παπικὸ ἱερέα», εἶχε πληροφορήσει κάθε ἐνδιαφερόμενο —καὶ βεβαίως τὸν Μεσσηνίας— ὅτι προέρχεται ἀπὸ τὸν χῶρο τῆς πολιτικῆς ἀθεΐας καὶ ὅτι εἶχε ἀποστασιοποιηθεῖ ἀπὸ τὸν Παπισμό, ἤδη ἀπὸ πολὺ νεαρὴ ἡλικία. Ὡστόσο ὁ Μεσσηνίας ἐκφράζει ἀπροκάλυπτα τὴν πικρία του καὶ τὸν θυμό του, βάσει ἑνὸς ἰδιότυπου λατινόφρωνος ρατσισμοῦ, γιατὶ ἕνας πρῴην παπικὸς καὶ πρῴην ἄθεος μετεστράφη καὶ ἐπέστρεψε στὴν Ἁγία Ὀρθοδοξία μας τῆς ὁποίας δυστυχῶς «Ἱεράρχης» τυγχάνει ὁ κ. Σαββᾶτος· καὶ ὁ περισπούδαστος «ὀρθόδοξος» ἐπίσκοπος καὶ θεολόγος καὶ καθηγητὴς παραθεωρεῖ βάναυσα —ὡς συνέπεια τῶν αἱρετικῶν δοξασιῶν του περὶ «κλάδων» καὶ «πνευμόνων», διαστρέφοντας αὐτὸ τοῦτο τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο— τὸ καθοριστικῆς σημασίας γιὰ τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας εὐαγγελικὸ παράγγελμα: «Νεκρώσατε οὖν τὰ μέλη ὑμῶν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, πορνείαν, ἀκαθαρσίαν, πάθος, ἐπιθυμίαν κακήν, καὶ τὴν πλεονεξίαν, ἥτις ἐστὶν εἰδωλολατρία, δι’ ἃ ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας, ἐν οἷς καὶ ὑμεῖς περιεπατήσατε πότε, ὅτε ἐζῆτε ἐν αὐτοῖς· νυνὶ δὲ ἀποθέσθε καὶ ὑμεῖς τὰ πάντα, ὀργήν, θυμόν, κακίαν, βλασφημίαν, αἰσχρολογίαν ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν· μὴ ψεύδεσθε εἰς ἀλλήλους…» (Κολοσ. 3, 5-9).


Ἐπ’ εὐκαρία καὶ ἐν ὄψει τοῦ ἀνωτέρω εὐαγγελικοῦ χωρίου, πρέπει νὰ ἐνημερώσουμε τὸν Μεσσηνίας κ. Σαββᾶτο, ὅτι δὲν δώσαμε τὴν δέουσα συνέχεια στὶς τηλεφωνικὲς ἀπειλὲς καὶ ὕβρεις καὶ χυδαιολογίες ποὺ ὁ πρόεδρος καὶ ὁ γραμματέας τῆς ΦΕΚΦ ἐπανειλημμένως δεχθήκαμε μετὰ τὶς καταγγελίες μας γιὰ τὴν ἀπαράδεκτη-ἀντιεκκλησιαστικὴ συμπεριφορά του κατὰ τῶν μοναχῶν τῆς ἱερᾶς μονῆς Ἁγίων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης στὴν Καλαμάτα, ἂν καὶ τὸ περιεχόμενο αὐτῶν τῶν ἀσχημιῶν εἶναι καταγεγραμμένο, ὅπως καὶ ὁ τηλεφωνικὸς ἀριθμὸς ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἐξεπέμφθησαν!...


(δ) Δὲν θὰ γίνουμε ἐμεῖς συνήγοροι τοῦ Μητροπολίτη Κυθήρων, ἂν καὶ ἐπικροτοῦμε τὴν κινήσή του, διότι δὲν ἔχει ἀνάγκη τῆς συνηγορίας μας. Οὔτε γνωρίζαμε γιὰ τὴν Ἐπιστολή του αὐτή, οὔτε γνωρίζουμε τὸν ἴδιο προσωπικά, οὔτε ἐπικοινωνήσαμε γιὰ τὸ θέμα μαζί του καθ’ οἱονδήποτε τρόπο, οὔτε διὰ μέσου ἄλλου ἀνθρώπου ἢ τεχνολογικοῦ μέσου. Ὅ,τι ἔκανε, λοιπόν, ὁ Σεβασμιώτατος Κυθήρων τὸ ἔκανε μόνος του, καὶ —ὄχι ὅπως μὲ κακεντρέχεια καὶ ψευδῶς ἰσχυρίζεται ὁ Μεσσηνίας— ὡς «φερέφωνο ἄλλων» καὶ «καθ’ ὑπαγορεύση, ὅπως καὶ πολλοὶ ἄλλοι, καὶ οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν ἐντύπωση ὅτι ἐκκλησιολογικὰ ὀρθοφρονοῦν».


Γ. Ἐφ΄ ὅσον, λοιπόν, ὁ Μεσσηνίας δὲν ἀποπτύει τὶς αἱρετικὲς του τοποθετήσεις, —τὶς ὁποῖες κηρύττει γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐν μέσῳ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, μάλιστα— εἶναι ἐπακόλουθο τῆς πτώσεώς του νὰ ἀκολουθεῖ τὴ συμπεριφορὰ ὅλων τῶν αἱρετικῶν, δηλαδὴ νὰ συμβουλεύει μὲ θράσος τὸν Μητροπολίτη Κυθήρων, ὁ ὁποῖος «ὀρθοτόμησε τὸν λόγον τῆς Ἀληθείας» καὶ νὰ τοῦ συστήνει(!) μὲ ὕφος καρδινάλιου «νὰ ξαναδιαβάσει τὴν Ὀρθοδόξη Ἐκκλησιολογία» γιὰ «νὰ ἀποκτήσει τὸ σωστὸ πλαίσιο τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησιολογίας» καὶ τέλος νὰ τὸν οἰκτίρει γράφων: «φρίξον ἥλιε καὶ στέναξον γῆ» γιὰ τὸ ἀθεολόγητο τοῦ ἀνδρός !!! (δηλ. τοῦ Κυθήρων).


Ἄλλωστε, ἴδιον τῶν λατινοφρόνων οἰκουμενιστῶν εἶναι νὰ υἱοθετοῦν δι’ ἑαυτοὺς τὸ παπικὸ «ἀλάθητο» καὶ νὰ τηροῦν εὐλαβικὰ τὴν ἑωσφορικὴ περὶ ἀλαθήτου ἀποφάση τῆς Α΄ Βατικανῆς Συνόδου (1870), διὰ τῆς ὁποίας καθυβρίζεται καὶ καταργεῖται ὁ Χριστὸς καὶ κουρελιάζεται τὸ ἱερὸν Εὐαγέλιό Του!


Ὥστε ὁ κ. Σαββᾶτος συμβουλεύει τὸν Ὀρθοδοξο Ἱεράρχη νὰ ξαναδιαβάσει μὲ τὸν τὸν «σαββάτειον» αἱρετικὸ τρόπο τὴν ἐκκλησιολογία, γιὰ νὰ καταλήξει κι ἐκεῖνος στὶς αἱρετικὲς δοξασίες του; Δηλαδή, τὸν προτρέπει νὰ ἀποκτήσει κι αὐτὸς αἱρετικὸ φρόνημα; Ὡς ἐκεῖ φθάνει ἡ πνευματικὴ ἀσθένεια καὶ τὸ «θεολογικὸ» βεληνεκές του; Καὶ νομίζει πῶς δὲν θὰ καταγγείλουμε αὐτὴ τὴν προτροπὴ ὡς αὐτὸ ποὺ πραγματικὰ εἶναι; ὡς προσπάθεια προσηλυτισμοῦ στὶς αἱρετικὲς ἀσέβειές του!!!


Τέλος, ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας —ἐπικαλούμενος μάλιστα τὸ κῦρος τοῦ Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου— ἐπιτιμᾷ τὸν Μητροπολίτῃ Κυθήρων, ἐπειδὴ ἀσχολεῖται καὶ ζητᾶ τὴν ἀποκατάσταση τοῦ ἐπὶ 35 χρόνια ἀδικουμένου Μητροπολίτου Ἀττικῆς κ. Νικοδήμου, καὶ τοῦ κάνει μαθήματα Κανονικοῦ Δικαίου, συνιστώντας (ὁ κατηγορούμενος ἐπὶ αἱρέσει Μητροπολίτης Μεσσηνίας) στὸν Ὀρθόδοξο Ἐπίσκοπο, νὰ διαβάσει ὀρθόδοξα, καὶ ὄχι «μὲ προτεσταντικοῦ τύπου πρεσβειωπικὰ γυαλιὰ» τὸ περὶ ἀκοινωνησίας τοῦ π. Νικοδήμου θέμα καὶ ἔτσι «νὰ κατανοήσει ὁ ἴδιος τὸν τρόπο λειτουργίας τοῦ συνοδικοὺ συστήματος καὶ τὴ θέση καὶ τὸ ρόλο ποὺ ἔχει κάθε ἐπίσκοπος ἐντὸς τῆς Συνόδου»! Ἔτσι κι ἐδῶ, ὁ ἐπὶ αἱρέσει ὑπόλογος ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, παραδίδει μαθήματα καταστρατηγήσης τῶν Ι. Κανόνων καὶ ἐπιμονῆς στὶς ἄδικες Συνοδικὲς ἀποφάσεις τοῦ παρελθόντος.


Δ. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν μπορεῖ πλέον νὰ κωφεύει καὶ νὰ καθεύδει. Καὶ οἱ πέτρες πλέον κεκράξονται. Ἔστω καὶ γιὰ τὰ προσχήματα, ὁ Πρόεδρος αὐτῆς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμος ὡς καθ’ ὕλην ἁρμόδιος πρέπει νὰ εἰσάγει —καὶ ὅσοι ἐναπομείναντες ὀρθόδοξοι ἐπίσκοποι, ὅπως ὁ Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, ὁ Κυθήρων κ. Σεραφεὶμ κ.ἄ., πρέπει νὰ ἀπαιτήσουν καὶ ἐπιβάλουν— ἄμεσα πρὸς συζήτηση στὴν ἐπικειμένη Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τὸ θέμα τοῦ Μεσσηνίας κ. Σαββάτου, τοῦ κηρύσσαντος γυμνῇ τῇ κεφαλῇ τὴν αἵρεση ἀκόμη καὶ ἐντὸς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου· αὐτοῦ τοῦ ἐκλεκτοῦ του καὶ δίκην ἐγκαθέτου ποὺ ὁ αἱρετικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἔχει ἐπιβάλει ὡς ἐκπρόσωπο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὴν Μικτὴ Ἐπιτροπὴ Ὀρθοδόξων καὶ Λατίνων γιὰ νὰ εἶναι ὁ ἀθεολόγητος καὶ ἀνιστόρητος καὶ ἀνίερος «διάλογός» τους ἀπολύτως ἐλεγχόμενος καὶ ποδηγετούμενος ἀπὸ τὶς ἑωσφορικὲς νεοεποχίτικες οἰκουμενιστικὲς δυνάμεις τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τῆς πανθρησκείας τοῦ Ἀντιχρίστου. Καὶ νὰ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ ἄλλον Ὀρθόδοξο Ἐπίσκοπο καὶ ὄχι Οἰκουμενιστή.

Θεσσαλονίκη, 21 Ἰουνίου 2010

Γιὰ τὴν «Φιλορθόδοξο Ἕνωσι “Κοσµᾶς Φλαµιᾶτος”»

Ὁ Πρόεδρος Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο

Ὁ Γραµµατέας Παναγιώτης Σηµάτης

[1] Δυστυχῶς, ἀντίθετη γνώμη ἔχουν οἱ Ἅγιοι καὶ οἱ θεολόγοι ἀπὸ τὸν καθηγητή κ. Σαββᾶτο. Ἀντιπροσωπευτικὰ ἀναφέρουμε: α) Τὸν Ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς, ποὺ ἔχει γράψει: «ποτὲ δὲν ὑπῆρχε διαίρεσις τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ μόνον χωρισμὸς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν… Εἰς διαφόρους καιροὺς ἀπεσχίσθησαν… οἱ αἱρετικοί…, οἱ ὁποῖοι κατὰ συνέπειαν ἔπαυσαν νὰ εἶναι μέλη τῆς Ἐκκλησίας». Β) Τὸν π. Γ. Φλωρόφσκυ: ἡ χριστιανοσύνη εἶναι διηρημένη, ἀλλ’ ὄχι ἡ Ἐκκλησία. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ΜΙΑ καὶ ὄχι διηρημένη: «Οἱ ὀρθόδοξοι ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ἰσχυρίζωνται, ὅτι τὸ μόνο "ἰδιαίτερον" ἢ "διακριτικὸν" χαρακτηριστικὸν τῆς θέσεώς των εἰς "τὴν διηρημένην χριστιανοσύνην" εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ἐντελῶς ἰδία κατὰ τὴν οὐσίαν μὲ τὴν Ἐκκλησίαν ὅλων τῶν αἰώνων καὶ μάλιστα μὲ τὴν πρώτην Ἐκκλησίαν. Ἐν ἄλλαις λέξεσιν, δὲν εἶναι μία Ἐκκλησία, ἀλλ’ ἡ Ἐκκλησία’’».

Ο άγιος Κολούμπα

Καταγόμενος από βασιλική γενιά, ο όσιος Κολόμπα (Collum Cille) γεννήθηκε το 521 στην κομητεία Ντόνεγκαλ της Ιρλανδίας. Αρχικά η μόρφωσή του ανατέθηκε στον άγιο Φιννιανό του Μοβίλ (10/9), ο οποίος τον χειροτόνησε διάκονο. Στη συνέχεια, αφού έζησε για ένα διάστημα κοντά στον εκχριστιανισθέντα βάρδο Γκέμα, εισήλθε στη Μονή του αγίου Φιννιανού του Κλονάρ (12/12), όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του εμβαθύνοντας κυρίως στην Αγία Γραφή, χωρίς ωστόσο να περιφρονήσει την ποιητική τέχνη στην οποία διέπρεπε. Εκεί συνδέθηκε με άλλους αγίους της εποχής του και μετέβη να ζήσει μαζί τους κοντά στο Δουβλίνο, σε μία κοινότητα ερημιτών. Μόλις χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, ανέλαβε το κηρυγματικό έργο του, το οποίο συνέχισε επί 15 χρόνια, διασχίζοντας την Ιρλανδία και ιδρύοντας πολλές μονές οι οποίες έγιναν κατόπιν ονομαστές. Απ΄ όλους αυτούς τους ιερούς τόπους, εκείνος είχε προτίμηση στο Ντέρρυ όπου, όπως τραγούδησε, “σε κάθε φύλλο βαλανιδιάς βλέπω να στέκει ένας άγγελος του ουρανού … όλα αποπνέουν εκεί την ειρήνη, όλα είναι ευφροσύνη …”.

Η εκκλησία του οσίου Κολόμπα στο Derry της Ιρλανδίας, εκεί όπου σύμφωνα με την παράδοση υπήρχε το μοναστήρι που είχε ιδρύσει.

Κατά τη Σύνοδο του Τάϊλτιου (563), λίγο έλειψε να αφορισθεί, εξαιτίας μίας διχογνωμίας με το βασιλιά Ντήαρμπδ. Απαλλάχθηκε, όμως, χάρη στην παρέμβαση του αγίου Μπρένταν του Μπιρ (29/11), ο οποίος έδωσε μαρτυρία ότι ο όσιος είχς τη χάρη του Θεού. Με την προφητική συμβουλή του τελευταίου, ο Κολόμπα αποφάσισε ωστόσο να εγκαταλείψει την πατρίδα του και να εκπατριστεί για να κηρύξει τον Χριστό όπως έκαναν τόσοι Ιρλανδοί άγιοι της εποχής εκείνης.

Τη νύχτα της Πεντηκοστής, αποβιβάστηκε μαζί με δώδεκα μοναχούς μαθητές και συγγενείς του στη νήσο Αϊόνα, δυτικά της Σκωτίας. Το μικρό αυτό νησί που το δέρνουν οι άνεμοι και τα λυσσασμένα κύματα, επίπεδο και χέρσο, αμμώδες και βραχώδες, ανάμεσα στη χώρα των Πικτών και εκείνη των Σκώτων, έμελε να γίνει, χάρη στην παρουσία του οσίου, ένα από τα πλέον ονομαστά κέντρα του Κέλτικου Χριστιανισμού.

Το μοναστήρι του οσίου Κολόμπα στο νησί της Αϊόνα

Αφού οργάνωσε εκεί τον μοναχικό βίο, ο όσιος Κολόμπα ανέλαβε τον ευαγγελισμό των Πικτών του Βορρά, οι οποίοι ήταν ακόμη ειδωλολάτρες. Ακαταπόνητος στους ασκητικούς του μόχθους όπως και στις αποστολικές του περιοδείες, ο όσιος ίδρυσε πολλά εξαρτήματα της μονής του (αποδίδεται σε αυτόν η ίδρυση 37 μονών στην Ιρλανδία και τουλάχιστον 90 ναών και μονών στη Σκωτία), και τοποθέτησε επικεφαλής τους μαθητές του. όταν δε βρισκόταν στους δρόμους, παρέμενε στη μονή, όπου μεγάλο πλήθος επισκεπτών προσερχόταν για να τον συμβουλευτεί. Γονάτιζε μπροστά τους, ένιπτε τα πόδια τους και κατόπιν τους ασπαζόταν με αγάπη. θεράπευε αρρώστους, αποσοβούσε επιδημίες μοιράζοντας ψωμί που ευλογούσε, εξεδίωκε δαίμονες, εξασφάλιζε ευνοϊκούς ανέμους στους ναυτιλομένους, ερχόταν βοηθός στους αγρότες, συμφιλίωνε τα χωρισμένα ζευγάρια, και παρότρυνε σε μετάνοια τους αμαρτωλούς.

Το σημείο στο οποίο βρισκόταν το κελί του οσίου Κολόμπα (στον ευρύτερο χώρο της μονής)

Μετά από 34 χρόνια αποστολικών μόχθων στη Σκωτία (574), ο όσιος Κολόμπα, σε ηλικία 70 χρόνων, ειδοποιήθηκε από άγγελο για την επικείμενη τελευτή του. Πήγε να ευλογήσει τις αποθήκες της μονής και στο δρόμο το γέρικο άσπρο άλογο των μοναχών έτρεξε προς το μέρος του και απέθεσε το κεφάλι του στο στήθος του κλαίγοντας. Ο όσιος συμβούλευσε τους μαθητές του να διατηρούν αμοιβαία και όχι υποκριτική αγάπη εν ειρήνη, και κατόπιν άρχισε να αντιγράφει ένα Ψαλτήριο. Φθάνοντας στο στίχο οι δε εκζητούντες τον Κύριον, ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού (Ψαλμ. 33, 11), διέκοψε και όρισε το διάδοχό του για να ολοκληρώσει το έργο αυτό. Κατά τα μεσάνυχτα, έσπευσε στην εκκλησία όπου κατέρρευσε μπροστά στο θυσιαστήριο. Όταν οι μαθητές του ήρθαν να τον σηκώσουν, έκανε ένα σημείο ευλογίας και εξέπνευσε.

Η τιμή του οσίου Κολόμπα γνώρισε σημαντική διάδοση, ενώ τιμάται ως προστάτης της Ιρλανδίας μαζί με τον άγιο Πατρίκιο και την αγία Βριγίδη. Μετά τη Σύνοδο του Ουϊτμπυ (664), όπου θριάμβευσε το ρωμαϊκό έθος στην αγγλοσαξωνική ομοσπονδία, η Αϊόνα παρέμεινε μέχρι το 716 το κέντρο αντίστασης των κελτικών παραδόσεων. Η μονή λεηλατήθηκε από τους Νορμανδούς το 802, αλλά παρέμεινε, ωστόσο, ο τόπος ενταφιασμού των βασιλέων της Σκωτίας μέχρι τον 11ο αιώνα.

Ο όρμος των Μαρτύρων στο νησί της Αϊόνα

Ο βιογράφος του οσίου Κολόμπα, Άνταμμαν, τον περιγράφει ως εξής: “Είχε αγγελική όψη. Ήταν μία φύση εκλεκτή, ήταν λαμπρός στους λόγους του, άγιος στις πράξεις του, μέγας στις συμβουλές του. Δεν έχανε ούτε λεπτό, πάντα προσευχόταν ή διάβαζε ή έγραφε, πάντα απασχολημένος. Έφερε δίχως ανάπαυλα το βάρος νέων και γέρων. Ένας και μόνο άθλος του θα ξεπερνούσε τις δυνάμεις ενός ανθρώπου. Και μέσα σε όλους τους μόχθους του έδειχνε γεμάτος αγάπη για όλους. έμπλεως ειρήνης και υγείας, εύθυμος από τη χαρά που γεννούσε στο βάθος της καρδιάς του το Άγιο Πνεύμα”.

Η εικόνα του οσίου Κολόμπα στον ορθόδοξο Ναό του αγίου Ανδρέου στο Εδιμβούργο της Σκωτίας

εορτάζει 9/22 Ιουνίου

(το κείμενο βασίστηκε στο Νέο Συναξαριστή τηε Ορθοδόξου Εκκλησίας, τόμος Ιούνιος, εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα 2008)

http://vatopaidi.wordpress.com/

ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΙΚΗ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΛΟΓΙΑ" ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΚΑΙΩΘΕΙ Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

==================

Είχα ακούσει μεγάλο μέρος της εκπομπής του κ. Ποταμίτη στο ΡΙΚ 3 για τις διαφορές Ορθοδοξίας και Παπισμού. Φίλος από την Κύπρο μου έδωσε τη δυνατότητα να ακούσω αποσπάσματα της μαγνητοφωνημένης συνέντευξης από τηλεφώνου.

Διέκρινα αμέσως τον εμφανή προπαγανδιστικό χαρακτήρα της παρουσίασης των διαφορών Ορθοδοξίας και Παπισμού. Ετσι, σε σχόλια που ανάρτησα σε ιστοσελίδες, αναφέρθηκα σε ορισμένες αρνητικές εντυπώσεις που μου δημιούργησε η εκπομπή. Επιφυλάχθηκα, όμως, να επανέλθω πιο ολοκληρωμένα όταν θα αποκτούσα πρόσβαση στην κασέτα της συνέντευξης και θα είχα την ευκαιρία να τη μελετήσω πιο προσεκτικά.

Τελικά παρέλαβα την κασέτα και άκουσα ολόκληρη την εκπομπή. Ομολογώ ότι εθλίβην βαθύτατα επειδή επεσήμανα - ούτε λίγα ούτε πολλά - 49 προβληματικά σημεία στις θέσεις που εξέφρασε ο προσκεκλημένος της εκπομπής Καθηγητής της Πατρολογίας του πανεπιστημίου Αθηνών και Διευθυντής θρησκευτικής Διαφωτίσεως των Μητροπόλεων Κύκκου και Ταμασού κ. Νίκος Νικολαίδης.

Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ

___________

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι η συνέντευξη του κ. Νικολαίδη αποσκοπούσε σε ένα και μόνο! Να δικαιολογήσει τη στάση της Συνόδου να υποδεχθεί τον Πάπα. Παρασιώπησε εντελώς τη διαφωνία πέντε συνοδικών και δεν ανέφερε ότι και άλλοι συνοδικοί δεν συνευδοκούσαν για την υποδοχή του Πάπα. Ως γνωστόν τρεις άλλοι - τουλάχιστον - συνοδικοί ελλείψει ομολογιακού σθένους παραβρέθηκαν στην υποδοχή, συμπροσευχήθηκαν και δέχτηκαν την ευλογία (γράφε αλογία) του Πάπα στο δείπνο που παρετέθη προς τιμή του στην Αρχιεπισκοπή.

Γιατί ο κ. Νικολαίδης αποσιώπησε την ανοιχτή διαφωνία πέντε συνοδικών και την παρασκηνιακή διαφωνία άλλων τριών τουλάχιστον μελών της Συνόδου, ενώ είναι άριστος γνώστης των παρασκηνίων; Απλούστατα επειδή η συνέντευξή του ήταν καθαρά προπαγανδιστική. Αποσκοπούσε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Οχι να πει την αλήθεια.

ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ;

___________

Αλλά δεν έμεινε μέχρις εδώ! Εκανε κάτι πολύ χειρότερο ο κ. Νικολαίδης! Προσεποιήθη ότι αγνοεί ότι ο κύριος όγκος της Πατερικής Γραμματείας και οι κυριότερες σύνοδοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας την τελεταία και βάλε χιλιετία συνεκλήθησαν για να καταδικάσουν τις παπικές αιρέσεις!!!

Πέραν της Συνόδου επί Μεγάλου Φωτίου που κατεδίκασε το Filioque ο κ. Νικολαίδης όφειλε να ενημερώσει τους ακροατές της εκπομπής ότι υπάρχουν πολλές άλλες σύνοδοι (για την ακρίβεια είκοσι τον αριθμό) που καταδίκασαν τον Παπισμό ως αίρεση όπως είναι λ.χ. οι σύνοδοι που δικαίωσαν τους Ησυχαστές. Ποιος αγνοεί ότι οι σύνοδοι του 879 στην Κωνσταντινούπολη, του 1170 στην Κωνσταντινούπολη, του 1450 στην Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη, του 1722 στην Κωνσταντινούπολη, του 1838 στην Κωνσταντινούπολη, η Σύνοδος των Πατριαρχών στην Κωνσταντινούπολη το 1848 και η Σύνοδος του 1895 στην Κωνσταντινούπολη καταδίκασαν τον Παπισμό ως αίρεση; Ποιος ποτέ διαμφισβήτησε ή τολμά να διαμφισβητήσει το πανορθόδοξο κύρος αυτών των συνόδων;

Επομένως γιατί ο κ. Νικολαίδης παραπληροφόρησε τους πιστούς ότι δεν υπάρχει πανορθόδοξος Σύνοδος που καταδίκασε τους Παπικούς ως αιρετικούς;

Αλλωστε ποια Σύνοδος καταδίκασε τους Κουάκερους, τους Μορμόνους, τους Πεντηκοστιανούς ή τους Μάρτυρες του Ιεχωβά ως αιρετικούς; Ούτε και αυτοί άραγε είναι αιρετικοί;

ΟΜΟΦΩΝΗ ΘΕΣΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΟΤΙ ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ

_______________

Ο κ. Νικολαίδης ισχυρίστηκε ότι η άποψη ότι οι Παπικοί είναι αιρετικοί υποστηρίζεται από “ορισμένους θεολόγους”. Ορισμένους θεολόγους; Ποιοι είναι αυτοί οι ορισμένοι θεολόγοι στους οποίους αναφέρεται; Μήπως έπρεπε να πει ΟΛΟΥΣ ανεξαίρετα τους Πατέρες και Διδάσκαλους της Εκκλησίας για περισσότερα από χίλια χρόνια; Γνωρίζει έστω και ένα Πατέρα της Εκκλησίας που δεν χαρακτηρίζει τους Παπικούς ως αιρετικούς;

Αναφέρουμε δειγματοληπτικά ότι οι Αγιοι Φώτιος, Γερμανός Κωνσταντινουπόλεως, Γρηγόριος Παλαμάς, Μάρκος Εφέσου Ευγενικός, Συμεών Θεσσαλονίκης, Νικόδημος Αγιορείτης, Κοσμάς ο Αιτωλός, Νεκτάριος Πενταπόλεως και Ιουστίνος Πόποβιτς χαρακτηρίζουν το Παπισμό ως αίρεση! Αυτοί είναι οι “ορισμένοι” θεολόγοι; Οι μεγαλύτεροι Πάτερες της Εκκλησίας τα τελευταία χίλια και βάλε χρόνια;

Γιατί αποσιώπησε την ιστορική αλήθεια ο κ. Καθηγητής; Απλούστατα επειδή δεν πήγε στην εκπομπή για να μιλήσει ως ορθόδοξος θεολόγος αλλά ως προπαγανδιστής!

“ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ”

_____________

Ολως παραδόξως ο κ. Νικολαίδης, όπως και άλλοι θεολόγοι που παρουσιάστηκαν σε τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά προγράμματα, δεν ανέφεραν ως κακοδοξία την παπική ετεροδιδασκαλία για την κτιστή χάρη!!! Γιατί άραγε; Την αγνοούν ή μήπως υποτιμούν τον αιρετικό χαρακτήρα της; Η διδασκαλία αυτή, όπως και η αιρετική παπική τριαδολογία και η αιρετική παπική εκκλησιολογία αποτελούν τις κυριότερες (υπάρχουν και άλλες) δογματικές παρεκκλίσεις των Παπικών. Αντί αυτών έκανε κυρίως αναφορά για τις διαφορές στη λατρεία. Εντεχνα έτσι έδωσε την εντύπωση, στους ακροατές της εκπομπής, ότι υπάρχουν λίγες (του κ. Νικολαίδη ο όρος) διαφορές με τους Παπικούς.

"ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΟΜΟΛΟΓΟΥΝ ΟΡΘΟΔΟΞΑ"

_____________________________

Επιπλέον! Ολοι οι Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι, ισχυρίστηκε παραπλανητικά, πηγαίνουν στις συναντήσεις των διαλόγων και εκπροσωπούν ορθόδοξες θέσεις!!!

“Ουαί, κ. Νικολαίδη, οι λέγοντες το πονηρόν καλόν και το καλόν πονηρόν, οι τιθέντες το σκότος φως και το φως σκότος, οι τιθέντες το πικρόν γλυκύ και το γλυκύ πικρόν...” (Ησ. ε’, 20).

Ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος λ.χ. που διακήρυξε στη Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος ότι “η Εκκλησία είναι διαιρεμένη” ορθοτομεί το λόγο της αληθείας; Αλλά ο Μεσσηνίας δεν είναι συνάδελφος του κ. Νικολαίδη στη Θεολογική Σχολή Αθηνών;

Πώς είναι δυνατόν να αγνοεί τις κακοδοξίες που διατυπώνει; Και αφού δεν τις αγνοεί γιατί παραπληροφορεί τους πιστούς; Απλούστατα! Επειδή δεν πήγε στην εκπομπή ως θεολόγος και μάλιστα Καθηγητής της πατρολογίας για να ομολογήσει την αλήθεια της πίστης μας αλλά ως προπαγανδιστής για να παραπλανήσει τους πιστούς.

ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ

____________

Παράλληλα ο κ. Καθηγητής δεν ανέφερε ούτε λέξη για τις συμπροσευχές στους διαλόγους, αλλά και σε άλλες περιπτώσεις, όπως λ.χ. κατά την επίσκεψη του Πάπα στην Κύπρο, οι οποίες καταστρατηγούν πληθώρα Ιερών Κανόνων Οικουμενικών Συνόδων. Πόσο ορθόδοξη άραγε είναι η στάση όσων συμπροσεύχονται με αιρετικούς και αλλόθρησκους;

Δεν έκανε επίσης την παραμικρή αναφορά στη “Βαπτισματική θεολογία” και στα αιρετικά εκκλησιολογικά κείμενα της Ραβέννας, της Ελούντας και του Πόρτο Αλέγκρε ούτε στην προδοτική για την Ορθοδοξία συμφωνία του Μπαλαμάντ που μιλά για τον Παπισμό και την Ορθοδοξία ως “αδελφές Εκκλησίες”.

Γιατί; Μήπως ενστερνίζεται τη “Βαπτισματική θεολογία”; Μήπως θεωρεί ορθόδοξα τα αιρετικά κοινά κείμενα της Ραβέννας; Να εικάσουμε ότι υιοθετεί την προδοτική για την Ορθοδοξία συμφωνία του Μπαλαμάντ; Ή μήπως μίλησε με αυτό τον απαράδεκτο τρόπο επειδή στόχος του δεν ήταν να κατηχήσει το λαό του Θεού αλλά να τον παραπλανήσει για να δικαιολογήσει τις παρανομίες που έγιναν με τη υποδοχή του Πάπα;

ΣΥΝ ΘΕΩ ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΟΥΜΕ...

______________

Αλλά μόλις καλύψαμε ορισμένες από τις άτυχες δηλώσεις του κ. Νικολαίδη στην εκπομπή. Είναι αναγκαίο να επανέλθουμε για να ολοκληρώσουμε την ανασκευή των απαράδεκτων και προπαγανδιστικών δηλώσεων που έκανε με τις οποίες, ως μη όφειλε, παραπληροφόρησε το ποίμνιο της Εκκλησίας για ουσιώδη θέματα πίστεως.

Πράκτορας των Ρωμαίων και εμπρηστής ο απόστολος Παύλος;

Επιμέλεια: Θ. Ι. Ρηγινιώτης

Τα αρχαία πρόσωπα και γεγονότα, καθώς και τα αρχαία κείμενα, μπορούν να ερμηνευτούν όπως βολεύει τον καθένα, παίρνοντας ακόμη και τις πιο αντιφατικές ερμηνείες, ανάλογα με τις ιδεολογικές προϋποθέσεις και τις επιδιώξεις κάθε μελετητή. Έτσι, ο απόστολος Παύλος κατά καιρούς έχει συκοφαντηθεί ως πράκτορας των Εβραίων (του Μεγάλου Συνεδρίου της Ιερουσαλήμ) που διέδωσε το χριστιανισμό, ώστε να κυριαρχήσει παγκόσμια το «εβραϊκό πνεύμα» που δήθεν αυτός εκφράζει, ενώ τώρα βλέπουμε να κατηγορείται ως πράκτορας των Ρωμαίων που κατ’ ουσίαν εξαπάτησε και τους Εβραίους (στους οποίους αρχικά προσχώρησε) και τους χριστιανούς.

Επίσης έχει διατυπωθεί η άποψη, σε νεότερη «μελέτη», ότι ο Παύλος …δεν υπήρξε καν, αλλά ήταν ο ίδιος ο Ιησούς, που μεταμφιέστηκε και άλλαξε ταυτότητα για να αποφύγει την «αληθινή εκτέλεσή του», αφού κατά την άποψη αυτή φυσικά η ανάστασή Του ήταν απλά μύθος.

Επειδή η λεπτομερής αναίρεση της ιδέας περί του Παύλου ως …Ρωμαίου πράκτορα και των συνοδευτικών ιδεών απαιτεί πολύ χρόνο και εκτενές κείμενο, θα σχολιάσω ολίγα δίνοντας αφορμή σε ειλικρινείς μελετητές να ερευνήσουν τα υπόλοιπα.

Ο «πατέρας του χριστιανισμού»;

Κατ’ αρχάς, ο Παύλος κατά κανένα τρόπο δεν υπήρξε «πατέρας του χριστιανισμού», όπως αρέσκονται να διατείνονται διάφοροι. Από τις αρχαίες πηγές φαίνεται ότι ο Παύλος δεν επηρέασε καθόλου το χριστιανισμό, εκτός από την ώθηση που έδωσε για την απομάκρυνσή του από τον ιουδαϊσμό, με τη μη τήρηση του Νόμου από τους εξ εθνικών χριστιανούς (που επέφερε την κατάργηση του Νόμου στους χριστιανούς γενικότερα), η οποία και πάλι α) είναι σύμφωνη με τη διδασκαλία του Χριστού, ο οποίος δίνει την «καινήν εντολήν» της αγάπης και αφήνει παραγγελίες για βάπτισμα και θεία Μετάληψη, και όχι για θυσίες και καθαρμούς κ.τ.λ., και β) αποφασίστηκε από την αποστολική σύνοδο και όχι από τον ίδιο τον Παύλο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, πριν καν την ανάληψη αποστολικής δράσης από τον Παύλο, ο άγιος διάκονος Φίλιππος είχε βαφτίσει τον Αιθίοπα ευνούχο και ο Πέτρος τον εκατόνταρχο Κορνήλιο, στην περίπτωση του οποίου συνέβη και το περίφημο όραμα, που έδειξε στον Πέτρο ότι ο χριστιανισμός δεν πρέπει να περιοριστεί στους Εβραίους, όραμα που επικαλέστηκε ο Πέτρος ενώπιον των ιουδαιοχριστιανών που αντιδρούσαν (όπως αντέδρασαν αργότερα, εναντίον του Παύλου) αλλά και κατά την αποστολική σύνοδο (βλ. Πράξεις, κεφ. 10, 11 και 15).

Μια ανάγνωση των ευαγγελίων και των επιστολών που έγραψαν άλλοι απόστολοι φανερώνει ότι δεν υπάρχει καμιά διαφωνία ανάμεσα στη διδασκαλία του Χριστού, των λοιπών αποστόλων και του Παύλου. Σύμφωνα με ολόκληρη την Καινή Διαθήκη ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, ο Μεσσίας που προαναγγέλθηκε από τους προφήτες, σταυρώθηκε για τη σωτηρία του κόσμου, ίδρυσε την Εκκλησία, κάλεσε τους ανθρώπους να ενωθούν με Αυτόν με την ένταξή τους στην Εκκλησία (η οποία γίνεται με το βάπτισμα), άφησε την εντολή της αγάπης, παρέδωσε τη θεία Μετάληψη και θα επανέλθει ως κριτής κατά την «Ημέρα του Κυρίου», που θα είναι η μέρα της ανάστασης των νεκρών. Ένα μικρό δείγμα της χριστιανικής διδασκαλίας όπως την παραδίδει ο απόστολος Πέτρος βλ. εδώ: http://www.oodegr.com/oode/islam/kd_mwameth/petros_1.htm.

Ο Παύλος εξάλλου δε θα μπορούσε να αλλάξει το χριστιανισμό και να τον μετατρέψει σε αυτό που ξέρουμε, γιατί ήταν ένας έναντι όλων των υπόλοιπων (δεκάδων) αποστόλων. Στα μέρη όπου δίδαξε ο ίδιος, δίδαξαν και άλλοι απόστολοι, όπως ο Πέτρος, ο Ανδρέας και ο Ιωάννης (ο Ιωάννης πιθανόν δεν ήταν στην Έφεσο τον ίδιο καιρό με τον Παύλο –δεν ξέρουμε πότε πήγε, αλλά ο Παύλος πήγε αδιαμφισβήτητα, αφού μαρτυρίες σαν των Πράξεων κεφ. 19 αποκλείεται να είναι φανταστικές– γι’ αυτό και δεν αναφέρεται συνάντησή τους εκεί), πώς λοιπόν ο Παύλος, ένας «άσχετος» κατά τους συκοφάντες του, ακύρωσε τους πάντες και «επέβαλε» ως χριστιανισμό «αυτό που ήθελε»;

Απόδειξη ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβη είναι ότι δε θ’ αλλάξει καθόλου ο χριστιανισμός, αν αφαιρέσουμε από την Καινή Διαθήκη ολόκληρη τη διδασκαλία του Παύλου, όπως εκφράζεται είτε στις επιστολές του είτε στις Πράξεις των Αποστόλων.

Η αξιοπιστία των Πράξεων – Άρειος Πάγος

Οι Πράξεις των Αποστόλων είναι αδύνατο να περιέχουν φανταστικές διηγήσεις. Ο χρόνος συγγραφής τους πρέπει να τοποθετηθεί πριν το 65 μ.Χ., αφού η αφήγηση διακόπτεται απότομα και δεν κάνει λόγο για το διωγμό του Νέρωνα και τα γεγονότα γύρω απ’ αυτόν. Γράφονται λοιπόν ενώ όλοι οι πρωταγωνιστές των γεγονότων είναι ζωντανοί. Αφηγήσεις επεισοδίων όπου ολόκληρες πόλεις αναστατώνονται, συμμετέχουν Ρωμαίοι, τοπικοί άρχοντες κ.τ.λ., δε μπορεί να είναι φανταστικές, γιατί κανένα δε θα έπειθαν, αφού η καταγραφή είναι σχεδόν σύγχρονη των γεγονότων.

Είναι εξαιρετικά ακραία η σκέψη ότι ολόκληρη η Καινή Διαθήκη περιέχει κατασκευασμένες διηγήσεις, οι οποίες εντούτοις κατόρθωσαν να γίνουν πιστευτές ως αληθινές, να επηρεάσουν τόσο πολύ κόσμο, όλων των κοινωνικών στρωμάτων, να οδηγήσουν χιλιάδες ανθρώπους κάθε ηλικίας, φύλου και κοινωνικής τάξης να προτιμήσουν βασανιστήρια και θάνατο από το να αρνηθούν το Χριστό (ή μήπως ΚΑΙ αυτό είναι «ψέμα»;) και με τον ισχυρισμό φυσικά ότι γίνονται άγιοι και έχουν προσωπική επαφή με το Χριστό και ένωση με αυτόν. Τα πρόσωπα που αναφέρονται στις Πράξεις και είναι γνωστά από την ιερά παράδοση, όπως ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, προφανώς είναι αληθινά. Η αναφορά των Πράξεων δεν έχει γίνει αιώνες μετά, η δε ιερά παράδοση αποτελεί επίσης ιστορική πηγή, άσχετα αν αυτό δεν αρέσει σε ανθρώπους ιδεολογικά προκατειλημμένους ενάντια στο χριστιανισμό.

Για το Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη συγκεκριμένα, ο εκκλησιαστικός ιστορικός Ευσέβιος μεταφέρει την πληροφορία: «μαρτυρείται επί τούτοις και τον Αρεοπαγίτην εκείνον, Διονύσιος όνομα αυτώ, ον εν ταις Πράξεσι μετά την εν Αρείω Πάγω προς Αθηναίους Παύλου δημηγορίαν πρώτον πιστεύσαι ανέγραψεν ο Λουκάς, της εν Αθήναις εκκλησίας πρώτον επίσκοπον αρχαίων τις έτερος Διονύσιος, της Κορινθίων παροικίας ποιμήν, γεγονέναι ιστορεί» (Εκκλησιαστική Ιστορία, 3, 14, 10).

Οι ομιλίες που περιέχουν οι Πράξεις προφανώς είναι καταγεγραμμένες κατά το νόημα, όχι κατά λέξη, όπως όλες οι ομιλίες στα ιστορικά έργα της αρχαιότητας (γνωστό το φιλολογικό πρόβλημα για τις δημηγορίες στο έργο του Θουκυδίδη). Γι’ αυτό π.χ. στην ομιλία του απ. Παύλου στην Αθήνα δεν αναφέρεται το όνομα του Ιησού Χριστού, ενώ δε μπορεί ο Παύλος να μην το ανέφερε, ούτε είναι δυνατόν να μίλησε τόσο λίγη ώρα, όση διαρκούν τα λόγια που καταγράφει ο Λουκάς. Σημειωτέον ότι, η εικόνα της επίσκεψης του Παύλου στην Αθήνα και γενικά η εικόνα του, όπως δίνεται από τον ευαγγελιστή Λουκά, κάθε άλλο παρά εξιδανικευμένη είναι, πράγμα που συνηγορεί πάρα πολύ υπέρ της αξιοπιστίας της.

Για το θέμα της ιστορικής αξιοπιστίας των Πράξεων και γενικά της Κ. Διαθήκης παραπέμπω τον πραγματικά ενδιαφερόμενο στη μελέτη του Ν. Βασιλειάδη «Αρχαιολογία και Αγία Γραφή», εκδ. Σωτήρ, και στο άρθρο «Η αδιανόητη πίστη» του James Patrick Hoiding, που δημοσιεύεται εδώ: http://www.oodegr.com/oode/orthod/genika/17simia.htm.

Για χρονολογικές ενδείξεις της Κ.Δ. βλ. και εδώ: http://www.oodegr.com/oode/biblia/grafi_siamakis1/parad_grafis_siamakis1.htm.

Για το ζήτημα της ομιλίας του Παύλου στον Άρειο Πάγο παραθέτω τα εξής ενδιαφέροντα από την Ελληνική Βικιπαίδεια:

«Ο Απόστολος Παύλος οδηγήθηκε στον Άρειο Πάγο, γύρω στο 51 μ.Χ., μετά από διάλογο που είχε με τους Στωικούς και τους Επικουρείους στην αγορά της Αθήνας, έναν από τους τόπους όπου κήρυττε εκτός από την τοπική ιουδαϊκή συναγωγή. Ωστόσο, είναι δύσκολο να διευκρινιστεί αν ο «Άρειος Πάγος» που αναφέρουν οι Πράξεις των Αποστόλων ήταν ο γνωστός λόφος ή το σεβαστό δικαστικό σώμα. Αμφότερες οι εκδοχές έχουν τα επιχειρήματά τους.

Το ότι ο Παύλος δικάστηκε από τον Άρειο Πάγο είναι κάτι που μαρτυρούν οι Πατέρες της Εκκλησίας. Επιπλέον, έχει σχολιαστεί ότι το πρωτότυπο κείμενο της αφήγησης δίνει την αίσθηση πως ο Άρειος Πάγος ήταν όντως το δικαστικό σώμα («Σταθείς δε ο Παύλος εν μέσω του Αρείου Πάγου έφη [...] Και ούτως ο Παύλος εξήλθεν εκ μέσου αυτών», Πράξεις 17:22, 33). Το γεγονός, επίσης, ότι οι επικριτές του Παύλου υποστήριζαν πως κήρυττε «ξένα δαιμόνια» μπορεί να συσχετιστεί με τις αρμοδιότητες του δικαστικού σώματος του Αρείου Πάγου, μεταξύ των οποίων ήταν η προάσπιση της θρησκείας και των ηθών των Αθηνών. Μάλιστα, η περίπτωση του Παύλου φαίνεται να μοιάζει με αυτήν του Σωκράτη, καθώς ο τελευταίος είχε προσαχθεί στον Άρειο Πάγο με την κατηγορία ότι διέφθειρε τους νέους, αμελούσε τα παραδοσιακά θρησκευτικά καθήκοντα και εισήγε θρησκευτικούς νεωτερισμούς. Αν ωστόσο ο Παύλος όντως δικάστηκε, τότε πιθανότατα αυτό έγινε στη Βασιλική Στοά, που βρισκόταν στην αγορά, διότι θεωρείται ότι εκείνη την εποχή στον χώρο του λόφου γίνονταν δίκες μόνο για ανθρωποκτονίες. Δεδομένης της εκδοχής της δίκης, η υπόθεση του Παύλου θεωρήθηκε ανάξια περαιτέρω εξέτασης λόγω της αναφοράς του στην ανάσταση των νεκρών.

Στον αντίποδα των επιχειρημάτων επισημαίνεται πως στην ομιλία του Παύλου στον Άρειο Πάγο υπήρχε αρκετός κόσμος, συμπεριλαμβανομένων και γυναικών, γεγονός που ίσως δεν θα συνέβαινε αν γινόταν κανονική δίκη. Επιπλέον, η αφήγηση του συμβάντος στις Πράξεις των Αποστόλων δεν περιέχει κάποια δικαστική διαδικασία. Αν επομένως δεν έγινε δίκη, τότε ο Παύλος οδηγήθηκε στον λόφο του Αρείου Πάγου, με σκοπό να τον ακούσουν οι παριστάμενοι, οι οποίοι ενδιαφέρονταν για φιλοσοφική συζήτηση.—Βλ. Πράξεις 17:21.

Σύμφωνα με μια τρίτη άποψη, η οποία προσπαθεί να συνδυάσει τα επιχειρήματα των άλλων δύο, ο Παύλος παρουσιάστηκε ενώπιον του σώματος του Αρείου Πάγου αλλά όχι για δίκη. Επρόκειτο απλώς για μια ακροαματική διαδικασία, προκειμένου οι άρχοντες να κρίνουν αν το κήρυγμα του Παύλου εγκυμονούσε πνευματικούς κινδύνους για τους Αθηναίους.» (Τέλος του παραθέματος)

Το γεγονός ότι υπάρχει αυτή η ασάφεια δε σημαίνει φυσικά ότι η ιστορία είναι φανταστική, αλλά ότι για τον αναγνώστη της εποχής εκείνης τα πράγματα ήταν σαφή – γι’ αυτό άλλωστε το επεισόδιο με τον Άρειο Πάγο δεν αμφισβητήθηκε στην αρχαιότητα λόγω, υποτίθεται, αναρμοδιότητας του χώρου για τέτοια δραστηριότητα. Ο Λουκάς κατά κοινή ομολογία είναι ένας πολύ προσεκτικός ιστορικός ερευνητής, τα ιστορικά πρόσωπα και τα γεγονότα που αναφέρει επιβεβαιώνονται από τις υπόλοιπες πηγές (βλ. Βασιλειάδη, ό.π.). Τα περαιτέρω αφήνω να τα κρίνει ο αναγνώστης του παρόντος – ας του δείξουμε και λίγη εμπιστοσύνη.

Παύλος και Εβραίοι

Αν ο Παύλος ήταν όντως Ιουδαίος που μεταστράφηκε, και μάλιστα σημαντικός Ιουδαίος, οι πρώην ομόθρησκοί του επιχείρησαν να τον θανατώσουν;

Φυσικά, αυτό αναφέρεται καθαρά στις Πράξεις των Αποστόλων. Το προσπάθησαν και στη Δαμασκό και αργότερα, όταν ήρθε στην Ιερουσαλήμ και άρχισε να διηγείται τη μεταστροφή του (Πράξεις, 9, 22-30).

Γι’ αυτό οι χριστιανοί τον φυγάδευσαν στην Καισάρεια και κατόπιν στην πατρίδα του, την Ταρσώ (ό.π.). Εκεί, στην Ταρσώ, πήγε και τον βρήκε ο άγιος απόστολος Βαρνάβας και τον έφερε στην Αντιόχεια (Πράξεις 11, 25), πράγμα που επιβεβαιώνει φυσικά την καταγωγή του από εκεί.

Αν δεν τον ξεσήκωνε ο Βαρνάβας, ο Παύλος δε φαίνεται να είχε πρόθεση να αναλάβει αποστολική δράση στο χριστιανισμό. Στην Αντιόχεια, κατά τη διάρκεια λειτουργίας, παρουσία σημαντικών και αγίων χριστιανών (όπως οι «Συμεών ο επικαλούμενος Νίγερ, και Λούκιος ο Κυρηναίος, Μαναήν τε Ηρώδου του τετράρχου σύντροφος»), ο Βαρνάβας και ο Παύλος προσκλήθηκαν από το Άγιο Πνεύμα να αναλάβουν αποστολική δράση και έτσι άρχισαν οι περιοδείες τους (Πράξεις, αρχή κεφ. 13). Η πρόσκληση αυτή δεν ήταν ένα «κόλπο του Παύλου», που «ξεγέλασε τους χριστιανούς», όπως φαίνεται από την αναφορά σ’ αυτές τις σημαντικές προσωπικότητες της Εκκλησίας.

Στη συνέχεια ο Παύλος εξακολούθησε να καταδιώκεται από τους Ιουδαίους (βλ. π.χ. Πράξεις κεφ. 17 και κεφ. 20, 3). Και χρόνια αργότερα, όταν επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ, έπεσε θύμα νέας απόπειρας των Ιουδαίων εναντίον του, από την οποία και σώθηκε επειδή ο Ρωμαίος χιλίαρχος τον συνέλαβε ως επαναστάτη, σώθηκε δε από τους Ρωμαίους επικαλούμενος την ιδιότητα του Ρωμαίου πολίτη (Πράξ. 21, 27 κ.εξ., και κεφ. 22). Και όταν κάποιοι Ιουδαίοι ορκίστηκαν να τον δολοφονήσουν, οι Ρωμαίοι τον οδήγησαν στην Καισάρεια, προς τον ηγεμόνα, με μεγάλη στρατιωτική δύναμη (Πράξεις 23, 12 κ.εξ.) Γιατί τον προστάτευσαν τόσο; Μήπως ήταν πράκτοράς τους;

Όχι, αλλά γιατί ήταν ένας Ρωμαίος απειλούμενος από τους Ιουδαίους. Αν ήταν αφύσικη η προστασία του δε θα μπορούσε να κρυφτεί το γεγονός. Και, αν ο Λουκάς ήθελε να αποσιωπήσει στοιχεία από την όλη δράση του Παύλου, δε θα έγραφε κάτι τόσο «προδοτικό» της δήθεν μυστικής του ιδιότητας.

Ομοίως, από την παραμονή του Παύλου στη φυλακή και τις συζητήσεις του με τους ηγεμόνες Φήλικα και Φήστο και τον Ηρώδη Αγρίππα (από κεφ. 24 και κάτω) δεν συνάγεται καμιά ιδιότητά του ως πράκτορα. Συνάγεται μόνο ότι ήταν ένας εξαιρετικά μορφωμένος και αξιόπιστος άνθρωπος, όχι δηλαδή ένας «ημιμαθής βάρβαρος», όπως τον χαρακτηρίζει παρακάτω ο συντάκτης του εν λόγω άρθρου.

Τέλος, αν αναφέρουμε ότι ο Παύλος είπε προς το πλήθος των Ιουδαίων: «εγώ μεν ειμί ανήρ Ιουδαίος, γεγεννημένος εν Ταρσώ της Κιλικίας, ανατεθραμμένος δε εν τη πόλει ταύτη παρά τους πόδας Γαμαλιήλ» (Πράξ. 22, 3). Αν δεν ήταν μαθητής του Γαμαλιήλ, όπως κατηγορείται, δε θα μπορούσε να πει ένα τέτοιο ψέμα στο συναγμένο πλήθος των Ιεροσολύμων.

Ωστόσο, αν και η απουσία εξωχριστιανικών μαρτυριών για μαθητεία του Παύλου στο Γαμαλιήλ κάνει κάποιους να το θεωρήσουν ψεύδος, δε φαίνεται να συγκινούνται από την απουσία πηγών που να υποστηρίζουν ότι οι χριστιανοί πυρπόλησαν τη Ρώμη και ότι γενικά ασκούσαν «τρομοκρατία», όπως διατείνονται με ζήλο διάφοροι νεόκοποι «μελετητές»…

Αλλά ξεχάσατε να μας πείτε, αδελφοί, τι κέρδισε ο Παύλος με όλα αυτά. Να σας πω εγώ: απογοητεύσεις, συκοφαντίες (μέχρι την εποχή μας), κινδύνους, ξύλο, φυλακίσεις και τελικά αποκεφαλισμό. Μα θα έπρεπε να είναι το μεγαλύτερο κορόιδο κι όχι «πονηρός πράκτορας». Πλούτο κέρδισε; Πού είναι; Μήπως εξουσία; Πού είναι, όταν συνεχώς γύριζε από τόπο σε τόπο, εισπράττοντας ύβρεις και ραβδισμούς, για να κηρύσσει όχι τον εαυτό του, αλλά ένα διωγμένο, «νικημένο» και σταυρωμένο Μεσσία, «Ιουδαίοις μεν σκάνδαλον, Έλλησι δε μωρίαν» (Α΄ Κορινθ. 1, 23); Αρνήθηκε και να γίνει ηγέτης χριστιανικής μερίδας, όταν του δόθηκε η ευκαιρία, αντιτείνοντας: «Μήπως ο Παύλος σταυρώθηκε για σας; Ή στο όνομα του Παύλου βαφτιστήκατε;» (βλ. Κορινθ. 1, 10 κ.εξ.).

Θέλεις να δεις ένα πραγματικό ψευδαπόστολο; Δες το Μωάμεθ: ο «Θεός» έδωσε εντολή στους ανθρώπους να υποτάσσονται «στον παντοδύναμο Θεό και στον προφήτη του» (όπως αναφέρεται στο Κοράνι), έγινε ηγέτης μιας αυτοκρατορίας και εξάπλωσε τη διδασκαλία του με το ξίφος, παίρνοντας δούλους, γυναίκες και λάφυρα. Συγκρίνεται με τον Παύλο, που όλη η ζωή του ήταν μόνο ταλαιπωρίες;

Νέρων, χριστιανοί και εμπρησμός της Ρώμης

Η συκοφαντία ότι ο Παύλος έκαψε τη Ρώμη (κατ’ εντολήν, υποτίθεται, του συνωμότη Σενέκα) απαντάται εκτενέστατα εδώ: http://www.apologitis.com/gr/ancient/romi.htm#ΠΑΥΛΟΣ_ΡΩΜΗ, για όποιον ενδιαφέρεται για την ιστορική αλήθεια. Εδώ ας αναφέρουμε μόνον ότι:

Α) Η υποτιθέμενη «αλληλογραφία Σενέκα και Παύλου» αφορά μόνο σε θεολογικά ζητήματα και καθόλου σε πολιτικά. Δεν ενοχοποιεί τον Παύλο σε τίποτα (και, αν τον ενοχοποιούσε, δε θα γίνονταν αναφορές σ’ αυτήν από Ιερώνυμο και Αυγουστίνο). Εξάλλου, στην επιστολή 11 γίνεται αναφορά στην πυρκαγιά της Ρώμης με έκφραση συμπαράστασης στους χριστιανούς που «τιμωρούνται, ενώ είναι αθώοι», και σαφή υπαινιγμό στην ενοχή του αυτοκράτορα: «Η πηγή των συχνών εμπρησμών που η Ρώμη υφίσταται είναι ολοφάνερη. Αλλά εάν επέτρεπαν στους απλούς ανθρώπους να πουν την αιτία, και εάν ήταν επιτρεπτό να μιλήσει κάποιος ακίνδυνα σε αυτούς τους δύστυχους καιρούς, όλα τώρα θα ήταν ξεκάθαρα για όλους. Χριστιανοί και Εβραίοι, που κατηγορούνται ως εμπρηστές –αλίμονο!– θανατώνονται, όπως συνηθίζεται σε αυτή την περίπτωση…» (βλ. Ιω. Δ. Καραβιδόπουλος, Απόκρυφα χριστιανικά κείμενα, Β΄, Απόκρυφες Πράξεις, Επιστολές, Αποκαλύψεις, Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 2004, σελ. 383-393). Επιπλέον, η αλληλογραφία αυτή είναι πλαστή («η συγγραφή των επιστολών τοποθετείται στον 4^ο αιώνα», Καραβιδόπουλος, σελ. 384), γι’ αυτό και δεν περιλαμβάνεται στην Καινή Διαθήκη.

Β) Το να υποθέσουμε ότι οι χριστιανοί πυρπόλησαν τη Ρώμη μάς υποχρεώνει να πιστέψουμε ότι ήταν μια οργάνωση εξτρεμιστών, που μπορούσαν να επιδοθούν σε φόνους και εμπρησμούς, αλλά που ΔΕ μιλούσαν ποτέ για τα πραγματικά πιστεύω, τους πολιτικούς σκοπούς και τις πράξεις τους, ούτε στα έγγραφα που προορίζονταν να διαβαστούν μόνον από χριστιανούς, όπως τα ευαγγέλια και οι επιστολές του Παύλου και των λοιπόν αποστόλων! Αλλά, αντίθετα, κηρύσσουν μόνον αγάπη και συγχώρεση των εχθρών, προβάλλοντας τη συμπονετική στάση του Ιησού προς τους αμαρτωλούς, τους αλλόθρησκους (π.χ. Σαμαρείτες) κ.τ.λ., σε τέτοιο απόλυτο βαθμό, ώστε να μην έχουμε καθόλου πηγές που να μαρτυρούν το αντίθετο!...

Ας αναφέρω εδώ ότι οι λόγοι του Ιησού «ήρθα να βάλω φωτιά στη γη…» (Λουκ. 12, 49) και «δεν ήρθα να φέρω ειρήνη, αλλά μαχαίρι» (Ματθ. 10, 34) σημαίνουν ο μεν πρώτος την πυρπόληση των ψυχών, ο δε δεύτερος (όπως φαίνεται σε όλο το κεφάλαιο) τη θανάτωση των χριστιανών από τους δικούς τους ανθρώπους κατά τους διωγμούς. Αλλιώς, εξάλλου, θα υπήρχε αντίφαση με την τόσο εμφατική διδασκαλία του Χριστού περί αγάπης και αυτή η αντίφαση ούτε θα έπειθε τον κόσμο να αποδεχτεί το χριστιανισμό, ούτε θα περνούσε απαρατήρητη.

Επιπλέον, γιατί αυτοί οι «τρομοκράτες» δεν πολέμησαν ποτέ εναντίον των Ρωμαίων κατά τη διάρκεια των διωγμών, αλλά πήγαιναν σαν πρόβατα επί σφαγή; Γιατί η άρνηση της πίστης αυτόματα σήμαινε αθώωση του χριστιανού (άρα κανείς δεν είχε διαπράξει πραγματικά αδικήματα); Και γιατί δεν διώχθηκαν οι χριστιανοί (αν είχαν βρεθεί ένοχοι ανατρεπτικών και εγκληματικών ενεργειών) από τους μετά το Νέρωνα αυτοκράτορες, αλλά ο επόμενος διωγμός έγινε μόνο από το Δομιτιανό;

Αν τέλος ο Παύλος είχε οργανώσει τον εμπρησμό ερήμην της Εκκλησίας, και γι’ αυτό δήθεν γράφει (Β΄ Τιμ. 1, 15-16) ότι όλοι τον εγκατέλειψαν στην Ασία, ενώ η οικογένεια του Ονησιφόρου δε ντράπηκε για τις αλυσίδες του, τότε είναι παράλογο ένας τέτοιος «προδότης» να τιμάται τόσο πολύ από τους χριστιανούς και μάλιστα ΑΜΕΣΩΣ, αφού ήδη οι αποστολικοί Πατέρες (π.χ. Κλήμης Ρώμης, Ιγνάτιος Αντιοχείας, Πολύκαρπος Σμύρνης, όλοι τέλη 1^ου και αρχές 2^ου αι.) τιμούσαν τον ίδιο και γνώριζαν τις επιστολές του, τις θεωρούσαν ιερά κείμενα, ενώ κανείς δεν τον κατηγόρησε για ενέργειες σαν αυτές που συζητάμε εδώ. Βλ. http://www.oodegr.com/oode/grafi/apokryfa/apokr_evaggelia1.htm.

Μήπως οι μαρτυρίες για τον εμπρησμό της Ρώμης από το Νέρωνα (όχι από τον ίδιο προφανώς, ο οποίος απουσίαζε, όπως επαναλαμβάνουνε συνεχώς οι αντίθετοι προς το χριστιανισμό, αλλά από τους ανθρώπους του) είναι κατασκευασμένες από τους «εχθρούς του»;

Όχι, γιατί αναφέρουν την ενοχή του Νέρωνα ως ΓΝΩΣΤΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ κατά την εποχή τους. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που οι χριστιανοί Απολογητές, που απαντούν στις τότε κατηγορίες κατά των χριστιανών, δεν αναφέρονται καθόλου στο θέμα του εμπρησμού της Ρώμης: ότι όλοι γνώριζαν πως οι χριστιανοί ήταν αθώοι για την πράξη αυτή. Ας δούμε τι λένε οι (ειδωλολάτρες και όχι χριστιανοί) Ρωμαίοι ιστορικοί, από το ανωτέρω άρθρο περί Παύλου και Ρώμης:

Πλίνιος ο Πρεσβύτερος (23 ή 24 μ.Χ. – 79 μ.Χ., δηλ. λίγα χρόνια μετά την πυρκαγιά) Historia Naturalis XVII. 1: «Θα πρόσθετα, ότι υπήρχαν εδώ (τα δέντρα) από την περίοδο που ο Αυτοκράτορας Νέρωνας έβαλε φωτιά στην πόλη, εκατόν ογδόντα χρόνια μετά τον καιρό του Κράσσου».

Σουετώνιος (γράφει περί το 110-120 μ.Χ., ενώ δηλ. έχουν γίνει ήδη κι άλλοι διωγμοί και όταν ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος πηγαίνει για τα λιοντάρια – προς ικανοποίηση φυσικά ορισμένων «μελετητών» της εποχής μας), De Vita Caesarum, Nero XXXVIII: «Αλλά [ο Νέρων] δεν έδειξε περισσότερο οίκτο στους ανθρώπους ή στα τείχη της πόλης του. Όταν κάποιος σε μια γενική συζήτηση είπε: «Όταν θα είμαι νεκρός, ας αναλωθεί η γη από την φωτιά», πρόσθεσε «Όχι, καλύτερα ενώσω ζω», και η πράξη του ήταν πλήρως σύμφωνη. Με το πρόσχημα της δυσαρέσκειας για τα παλαιά κτίρια και τους στενούς, στριφτούς δρόμους, έθεσε φωτιά στην πόλη τόσο φανερά που διάφοροι πρώην-πρόξενοι δεν αποτόλμησαν να βάλουν τα χέρια στους αρχιθαλαμηπόλους του αν και τους έπιασαν στα κτήματά τους με στουπιά και με δαυλούς, ενώ μερικοί σιτοβολώνες κοντά στο «χρυσό σπίτι», του οποίου το χώρο επιθύμησε ιδιαιτέρως, κατεδαφίστηκαν από τις πολιορκητικές μηχανές του πολέμου και κατόπιν τους έθεσαν πυρκαγιά, επειδή οι τοίχοι τους ήταν πέτρινοι. Για έξι ημέρες και επτά νύχτες η καταστροφή οργίασε, ενώ οι άνθρωποι οδηγήθηκαν για καταφύγιο σε μνημεία και τάφους. Εκείνη την περίοδο, εκτός από έναν απέραντο αριθμό κατοικιών, τα σπίτια των παλαιών ηγετών κάηκαν, που ακόμα ήταν στολισμένα με τα τρόπαια της νίκης, και οι ναοί των θεών που ορκίστηκαν και που αφιερώθηκαν από τους βασιλιάδες και αργότερα στους Καρχηδονικούς και γαλλικούς πολέμους, και οτιδήποτε άλλο ενδιαφέρον και αξιοσημείωτο είχε επιζήσει από την αρχαιότητα. Βλέποντας την πυρκαγιά από τον πύργο Μαικήνα, και ενθουσιασμένος, καθώς έλεγε, «με την ομορφιά των φλογών», τραγουδούσε ολάκερη την ώρα τη «λεηλασία της Τροίας», φορώντας το κανονικό θεατρικό κοστούμι του. Επιπλέον, για να κερδίσει από αυτήν την καταστροφή επίσης όλα την λεία και τα λάφυρα, υποσχόμενος την απομάκρυνση των συντριμμιών και των νεκρών σωμάτων χωρίς κόστος, δεν επέτρεψε σε κανένα για να πλησιάσει τα συντρίμμια της ιδιοκτησίας του· και από τις συνεισφορές που όχι μόνο έλαβε, αλλά ακόμη που απαίτησες, οδήγησε σχεδόν τις επαρχίες σε πτώχευση και εξάντλησε τους πόρους των πολιτών».

Γάιος Κορνήλιος Τάκιτος (50-120 μ.Χ. – γράφει ίδια εποχή με τον προηγούμενο), Χρονικά XV. 44: «Έτσι για να αποφύγει αυτή την φήμη, ο Νέρωνας κατασκεύασε ως ένοχους και τιμώρησε με τον πιο απώτατο ορισμό της σκληρότητας μια κατηγορία ανθρώπων που μισείται για τις απέχθειές τους, που κοινά αποκαλούνται Χριστιανοί. Οι αποδιοπομπαίοι τράγοι του Νέρωνα (οι Χριστιανοί) ήταν η τέλεια επιλογή επειδή ανακούφισε προσωρινά την πίεση των διάφορων φημών που πηγαινοέρχονταν στην Ρώμη. Ο Χριστός, από τον οποίο το όνομά τους προέρχεται, εκτελέσθηκε στα χέρια του έπαρχου Πόντιου Πιλάτου επί της βασιλείας του Τιβέριου. Ελεγχόμενη για μια στιγμή, αυτή η ολέθρια δεισιδαιμονία ξέσπασε πάλι, όχι μόνο μέσα στην Ιουδαία, την πηγή του κακού, αλλά ακόμη και στη Ρώμη... Συνεπώς, η σύλληψη έγινε αρχικά με εκείνους που ομολόγησαν· κατόπιν, με δικούς τους ισχυρισμούς, ένα απέραντο πλήθος καταδικάστηκε, όχι τόσο πολύ επί της κατηγορίας του εμπρησμού αλλά εξαιτίας της έχθρας [τους] για την ανθρώπινη φυλή. Εξάλλου η καταδίκη τους σε θάνατο έγινε για να χρησιμεύσουν ως αντικείμενα διασκέδασης· ντύθηκαν παριστάνοντας τα κτήνη και ξεσχίστηκαν στο θάνατο από σκύλους· άλλοι σταυρώθηκαν, άλλοι τέθηκαν σε φωτιά ώστε να χρησιμεύσουν φωτίζοντας τη νύχτα καθώς το φως της ημέρας έπεφτε. Ο Νέρωνας είχε ανοίξει χώρο για την επίδειξη, και έβαλε σε μια παράσταση στην αρένα, όπου ανακατεύτηκε με τους ανθρώπους φορώντας το φόρεμα ενός ηνιόχου ή περίπου οδηγούσε στο άρμα του. Όλο αυτό προκάλεσε ένα συναίσθημα οίκτου, ακόμη και προς τα άτομα των οποίων η ενοχή άξιζε την πιο υποδειγματική τιμωρία· γιατί θεωρήθηκε ότι καταστρέφονταν, όχι για το δημόσιο αγαθό, αλλά για να ικανοποιηθεί η σκληρότητα ενός ατόμου».

Δίων ο Κάσσιος (Περ. 155-235 μ.Χ.), συγγραφέας της Ιστορίας της Ρώμης (LXII. 16 - 18): «Ο Νέρωνας είχε την επιθυμία, ή καλύτερα είχε μόνιμο σκοπό του, να βάλει ένα τέλος στην πόλη κατά την διάρκεια της ζωής του. Ο Πρίαμος θεωρούταν εξαιρετικά ευτυχής που είχε δει την Τροία να χάνεται κατά την στιγμή που η αρχή επί αυτής χάνονταν. Ομοίως, ο Νέρωνας έστειλε έξω άνδρες σε διαφορετικά σημεία να προσποιούνται τους μεθυσμένους, και σαν αρχή ξεκίνησε λίγες φωτιές ήσυχα και σε διαφορετικές συνοικίες· οι άνθρωποι, ασφαλώς, βρέθηκαν σε εξαιρετική σύγχυση, μη μπορώντας να βρουν είτε το αίτιο ή το πρόβλημα ή να το τερματίσουν· στο μεταξύ συνάντησαν πολλές παράξενες εικόνες και ήχους. Έτρεχαν σαν αποπροσανατολισμένοι, και μερικοί έτρεχαν προς ένα μέρος, άλλοι σε άλλο. Κατά την διάρκεια που βοηθούσαν τους γείτονές τους, άνθρωποι μάθαινα ότι τα δικά τους σπίτια φλέγονταν. Άλλοι μάθαιναν, για πρώτη φορά, ότι η περιουσία τους είχε πιάσει φωτιά, με την είδηση ότι αυτή κάηκε ολοσχερώς. Οι άνθρωποι έτρεχαν από τα σπίτια τους στα μονοπάτια, με την ελπίδα να βοηθήσουν από έξω, ή άλλοτε έτρεχαν μέσα στα σπίτια από τον δρόμο, νομίζοντας πως μπορούσαν να κάνουν κάτι από μέσα. Οι φωνές και τα ουρλιαχτά των παιδιών, γυναικών και ανδρών, και γέρων ανακατεύονταν μαζί ακατάπαυστα· και μεταξύ του καπνού και των κραυγών κανείς δεν μπορούσε να κάνει κάτι. […]

»Η καταστροφή εις την οποία η πόλη υποβλήθηκε, δεν είχε παράλληλο εκτός της εισβολής των Γαλατών. Ολάκερος ο λόφος του Παλατίνου, το θέατρο του Ταύρου, και σχεδόν τα 2/3 της πόλης κάηκαν. Αναρίθμητος κόσμος χάθηκε. Ο λαός επικαλέστηκε τις πληγές επάνω στο Νέρωνα χωρίς διακοπή, χωρίς να αναφέρουν το όνομά του, αλλά απλά δίνοντας κατάρες σε «εκείνους που έβαλαν φωτιά»· και όλα αυτά ακόμη περισσότερο επειδή ενοχλήθηκαν από την ανάμνηση του χρησμού που ανάγεται στα χρόνια του Τιβέριου, για αυτό το γεγονός: «Μετά από τρεις φορές τριακόσια έτη σε αστική σύγκρουση η ρώμη εξαφανίζεται».

»Και όταν ο Νέρωνας για να τους εμψυχώσει δήλωσε πως αυτοί οι στίχοι δεν υπάρχουν πουθενά, άλλαξαν και άρχισαν να επαναλαμβάνουν ένα άλλο χρησμό -που λέγονταν πως ήταν αυθεντικός της Σίβυλλας: «Όταν η μητροκτονία βασιλέψει στην Ρώμη τότε τελειώνει και η φυλή του Αινεία».

» Και έτσι έγινε πραγματικότητα, είτε διότι το αποκάλυψε νωρίτερα κάποια θεότητα, είτε γιατί ο πληθυσμός τώρα για πρώτη φορά του έδωσε μια μορφή μιας ιερής φράσης που προσαρμόστηκε στις καταστάσεις. Για τον Νέρωνα ήταν πράγματι το τέλος της Ιουλιανής γραμμής, που κατάγονταν από τον Αινεία.

»Ο Νέρωνας άρχισε να συλλέγει τεράστια ποσά τόσο από ιδιώτες και έθνη, πολλές φορές χρησιμοποιώντας ευθύ εξαναγκασμό, με την πυρκαγιά ως δικαιολογία, πολλές φορές επιτυγχάνοντας πηγές από «εθελοντικές» προσφορές. Όσο αφορά τις μάζες της Ρώμης, τους αποσύρθηκε το κεφάλαιο των εφοδίων για την τροφή τους».

Μια εκτενή ανάλυση των αντιρρήσεων για την αξιοπιστία του Τάκιτου βλ. στη μελέτη του Απ. Γλαβίνα «Οι διωγμοί κατά της Εκκλησίας στην προκωνσταντίνεια εποχή», και συγκεκριμένα εδώ: http://www.oodegr.com/oode/biblia/diogmoi_1/3.htm. Από εκεί αρκούμαι να παραθέσω ένα απόσπασμα:

«Η τέταρτη παράγραφος του 44 κεφαλαίου των «Χρονικών» αρχίζει με το igitur primum correpti qui fatebantur (έτσι λοιπόν συνέλαβε πρώτα αυτούς που ομολόγησαν). Εδώ πρέπει να διακριβωθεί τι σημαίνει το correpti, εάν δηλαδή ο Τάκιτος το χρησιμοποιεί με τη σημασία του συλλαμβάνω, φυλακίζω ή με τη σημασία του κατηγορώ, εγκαλώ. Οπωσδήποτε η πρώτη έννοια είναι η πιο πιθανή. Ο Τάκιτος δέχεται ότι η σύλληψη γινόταν σε δυο στάδια· στην αρχή συνελήφθησαν όσοι ομολόγησαν και ύστερα, με βάση τις δηλώσεις τους, συνελήφθησαν πλήθος Χριστιανών. Κατά τη διαδικασία υποδείχτηκαν, από τους πρώτους συλληφθέντες, ως εμπρηστές οι Χριστιανοί· αυτό δηλώνει η φράση του Τακίτου indicio eorum (με τις πληροφορίες τους, τις δηλώσεις τους). Οι πρώτοι, λοιπόν, συλληφθέντες ως εμπρηστές, που ήταν πιθανώς Ιουδαίοι (και Ιουδαιο-Χριστιανοί;) υπέδειξαν τους Χριστιανούς ως ενόχους. Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης των Χριστιανών αποδείχτηκε ότι ανήκουν σε μη επιτρεπόμενη θρησκεία.

»Ο πόλεμος των Ιουδαίων εναντίον των Χριστιανών από καιρό είχε μεταφερθεί και έξω από τα στενά όρια της Παλαιστίνης. Αυτή ήταν, όπως είπαμε, η αιτία να διώξει ο Κλαύδιος τους Ιουδαίους από τη Ρώμη το 49. Τώρα, την εποχή του Νέρωνα, η ευκαιρία για τους Ιουδαίους να τροφοδοτήσουν την πολιτική εξουσία με υλικό εύφλεκτο εναντίον των Χριστιανών είναι μεγάλη και ο Νέρωνας είναι όχι μόνο έτοιμος αλλά και ζητάει να εύρει τη δικαιολογία που θα τον οδηγήσει να απαλλαγεί από τη φήμη που περιέτρεχε τη Ρώμη ότι αυτός ευθυνόταν για την πυρκαϊά.

»Ισχυρό μέσο διαβολής ήταν η προσήλυτη στον Ιουδαϊσμό Ποππαία, που ήταν σύζυγος του Νέρωνα και αποτελούσε τον απόλυτο κυρίαρχο του έκφυλου αυτοκράτορα. Οι Ιουδαίοι δεν ολιγόρησαν να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία αυτή και να δώσουν στο Νέρωνα την ευκαιρία να στραφεί εναντίον των Χριστιανών.

»Η μετάφραση του fateri (fatebantur = ομολόγησαν) με την έννοια της ομολογίας, μας επιτρέπει διάφορες μεταφράσεις: ή ότι οι κατηγορούμενοι ομολόγησαν τη Χριστιανική τους πίστη ή δεν απέκρουσαν την κατηγορία ότι αυτοί ήταν υπεύθυνοι της πυρκαϊάς ή ότι ο Τάκιτος αφήνει στον αναγνώστη να βγάλει μόνος του το συμπέρασμα. Η πρώτη άποψη είναι η πιο αποδεκτή από τους ερευνητές. Η δεύτερη άποψη δεν μπορεί να ευσταθήσει γιατί ο ίδιος ο Τάκιτος είναι βέβαιος για την ανευθυνότητα των Χριστιανών. Έτσι, αφού ο Τάκιτος αναφέρει στην αρχή τη φήμη που κυκλοφόρησε, ότι δηλαδή οι Χριστιανοί είναι υπεύθυνοι για την πυρκαϊά, και η οποία αποτέλεσε την αφορμή για τις συλλήψεις, στη συνέχεια αναφέρει την πραγματική αιτία του διωγμού, ότι δηλαδή οι Χριστιανοί διώχτηκαν όχι για την πυρκαϊά αλλά επειδή ομολόγησαν ότι είναι Χριστιανοί· με βάση αυτή την ομολογία θεωρήθηκαν μισάνθρωποι και σαν τέτοιοι έπρεπε να τιμωρηθούν».

Παύλος, αγάπη, δουλεία κ.τ.λ.

Για το χαρακτήρα και την ηθική διδασκαλία του αποστόλου Παύλου, καθώς και τις θέσεις του περί δουλείας, παραπέμπω απλώς σε σχετικό άρθρο μου: http://www.oodegr.com/oode/grafi/kd/pavlos_douleia_1.htm.

Η ιδέα ότι οι χριστιανοί «υποκρινόμαστε» μιλώντας περί αγάπης και ότι έχει διαστρεβλωθεί ολόκληρη η ιστορία της αρχαιότητας – ήδη στα αρχαία χρόνια – για να κρυφτεί ότι ήταν στην πραγματικότητα εξτρεμιστές και τρομοκράτες, και μάλιστα ότι αυτή η διαστρέβλωση και η υποκρισία συνεχίστηκε και μετά το Μ. Κωνσταντίνο, όταν η Εκκλησία αφέθηκε ελεύθερη (και αμέσως μετά, όταν οι διάδοχοι του Κων/νου, αν και χριστιανοί, δίωξαν απηνώς τους ομοθρήσκους τους χριστιανούς για να επιβάλουν τον αρειανισμό, κι όμως ούτε τότε δεν αναφέρθηκε ότι ο χριστιανισμός είναι μια διδασκαλία εξτρεμιστική), και μάλιστα ότι κοροϊδευόμασταν και μεταξύ μας μιλώντας για αγάπη, αγάπη, αγάπη (βλ. σχετικά http://www.oodegr.com/neopaganismos/diogmoi/pateres2.htm), η ιδέα λοιπόν αυτή δεν είναι μόνον αυθαίρετη αλλά και παράλογη.

Ομοίως παράλογο είναι ότι οι πραγματικά καλοί, έντιμοι και ειλικρινείς άνθρωποι που έζησαν και έδρασαν στον αρχαίο και βυζαντινό χριστιανισμό (που ακόμη και οι άθεοι κατ’ ανάγκην παραδέχονται ότι «υπήρξαν κάποιοι») «εξαπατήθηκαν» όλοι και ΚΑΝΕΙΣ δε είδε την «αλήθεια» πίσω από την «υποκρισία».

Φυσικά, επαναλαμβάνω ότι την αρχαιότητα μπορεί κανείς να τη διαβάσει και να την ερμηνεύσει όσο αυθαίρετα θέλει, γι’ αυτό και γράφονται τόσο αντιφατικές θεωρίες από τους ευφάνταστους σεναρίστες όλων των παρατάξεων.

Ευχαριστώ.

http://oodegr.com/neopaganismos/sykofanties/pavlos_1.htm