Θρηνητικό Συναξάρι του Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου

Γραμμένο από τον Φώτη Κόντογλου τον Κυδωνιέα

… Κλάψετε πέτρες άψυχες. Μαρανθείτε δένδρα ανθισμένα, γιατί δεν είναι πλέον Μάιος δι’ εμάς από τότε που έκαψε τα φυλλοκάρδια μας εκείνος ο καταραμένος Μάιος. Ο πλέον καλός μήνας, ο μοσχοβολημένος μήνας της χαράς, γίνηκε για εμάς ο πλέον ασβολερός, ξέρακας χειρότερος από τον Δεκέμβρην. Εμαράνθη το άνθος της καρδιάς μας. Έπεσεν ο στέφανος από την κεφαλήν μας. Από τότε, ωσάν να μην εξημέρωσε ποτέ, γιατί οι ημέρες μας είναι ωσάν τες νύκτες. Αηδόνια δεν λαλούν πλέον επάνω εις τα δένδρα μας, αμή μονάχα κόρακες και κουρούνες κράζουν λυπητερά. Μεγάλη εβδομάδα εγίνηκεν όλη η ζωή μας. Το σήμερον κρεμάται επί ξύλου εγίνηκε το τραγούδι μας. Ο Χριστός νεκρός και σταυροχεριασμένος μέσα εις το μνήμα γίνηκε το εικόνισμά μας. Τα τραγούδια μας εγίνηκαν ωσάν μοιρολόγια, το χρυσοκέρινον πρόσωπον της Παναγίας είναι φαρμακωμένον, οι άγιοί μας κοιτάζουν συλλογισμένοι και παραπονεμένοι. Τα χωριά μας είναι ωσάν μοναστήρια, τα σπίτια μας ωσάν ερημοκλήσια, οι μανάδες και οι αδελφάδες μας είναι ωσάν καλογριές μαυροφορεμένες. Οι πατεράδες μας ομοιάζουνε ωσάν ασκητάδες, τα παληκάρια μας είναι καταπικραμένα…

(Από το τεύχος 17 -18 /1953 του περιοδικού «Κιβωτός»)

Πεντηκοστή στο Βατοπαίδι

(ηχητικό ντοκουμέντο – 2)

Για τους φιλόμουσους αναγνώστες του ιστολογίου μας δημοσιεύουμε ένα δεύτερο ηχητικό ντοκουμέντο από την Αγρυπνία της Πεντηκοστής στο Βατοπαίδι. Πρόκειται για το Δοξαστικό των Αποστίχων του Εσπερινού σε ήχο πλ. δ΄ και μέλος Ιακώβου Πρωτοψάλτου:

Doxa ton Apostihon – IMMB, Kyriaki tis Pentikostis 10-5-2010

Η αίρεση του Αρείου και η Α' Οικουμενική Σύνοδο

Ειρήνης Αρτέμη

Πτ. Θεολογίας -Φιλολογία Πανεπιστημίου Αθηνών
Mphil Θεολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών
υπ. διδάκτορος Θεολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών

Τον Δ΄ αιώνα μετά το τέλος των Διωγμών εμφανίστηκε η πρώτη μεγάλη δογματική απειλή για την επίσημη χριστιανική θρησκεία. Ήταν η διδασκαλία του Αρείου[1]. Το πρόβλημα που βασάνιζε τον Άρειο ήταν η αΐδια - αιώνια γέννηση του Θείου Λόγου. Δίδασκε, λοιπόν, ότι ο Υιος δεν είναι κατά φύση και κατ ουσίαν αληθινός Θεός[2]. Δημιουργήθηκε από το Θεό - Πατέρα κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή «εν χρόνω»[3]. Για το λόγο αυτό δεν μπορούσε να χαρακτηρισθεί αγέννητος, ούτε μέρος αγεννήτου. Ήταν επομένως, ένα απλό κτίσμα του Θεού[4]. Ως κτίσμα, λοιπόν, ο Υιος και ο Λόγος του Θεού δεν είναι συνάναρχος και συναΐδιος προς τον Πατέρα[5], αλλά δημιουργήθηκε αμέσως «θελήσει» του Πατρός[6], ενώ τα άλλα κτίσματα δημιουργήθηκαν από το Θεό δια μέσου του Υιού. Χαρακτηριστική φράση που συνόψιζε την αρειανική διδασκαλία για τον Υιό ήταν «ην ποτε ότε ουκ ην»[7].

Η συνδημιουργία του κόσμου από το Θεό και τον Υιό δε σημαίνει ότι ο δεύτερος μετείχε στη φύση η στην ουσία του Θεού ούτε ότι ήταν κατά φύση αληθινός Θεός[8]. Ο Άρειος υποστήριζε την απόλυτη μοναρχία της θεότητας και δεχόταν ένα Θεό αγέννητο και άναρχο. Επομένως, πριν από τη δημιουργία του Υιού ήταν απόλυτη η «μοναρχία» του μόνου αγέννητου και άναρχου Θεού, γι αυτό και ο μεν Θεός δεν ήταν Πατήρ, πριν να δημιουργήσει τον Υιό, και ο δε Υιος δεν υπήρχε πριν δημιουργηθεί από τον Πατέρα, «σύνες ότι η μονάς ην, η δυάς δε ουκ ην, πριν υπάρξη. Αυτίκα γουν Υιού μη όντος ο Πατήρ Θεός εστι»[9].

Η θεμελίωση της διδασκαλίας του περί της κατωτερότητας του Υιού σε σχέση με τον Πατέρα στηρίχθηκε στη διάχυτη αντίληψη περί subordinatio. Το τελευταίο αποτελούσε το βασικό έρεισμα της κακοδοξίας του. Έκδηλο είναι ότι ο Άρειος χρησιμοποιεί τις θεολογικές έννοιες της πατρότητας και της υιότητας μεταφορικά και κατ αναλογίαν προς την ανθρώπινη ζωή, κατά την οποία ο πατέρας προηγείται χρονικά του υιού του. Επιχειρεί, λοιπόν, να εξηγήσει με βάση τις ανθρώπινες σχέσεις τις σχέσεις των Προσώπων της Αγίας Τριάδος.

Ο Άρειος και οι θιασώτες του χρησιμοποιούν αυστηρά την ιστορικογραμματική ερμηνευτική μέθοδο της Αντιοχειανής Σχολής για να τεκμηριώσουν την απόλυτη μοναρχία του Θεού - Πατρός, την κτιστή φύση του Υιού - Λόγου και τη δημιουργία του από τον Πατέρα, την ατελή γνώση του για τον Πατέρα και την ηθική θεοποίηση του Υιού. Την αιρετική διδασκαλία του Αρείου ανέλαβε να ανασκευάσει ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Αλέξανδρος με τη βοήθεια του Μεγάλου Αθανασίου. Στην πραγματικότητα ο Μέγας Αθανάσιος ήταν ο μοναδικός θεολογικός αντίπαλος του Αρείου, χωρίς όμως να καταφέρει να νουθετήσει τον τελευταίο.

Αναγκαία κρίθηκε η σύγκληση μιας συνόδου, στην οποία θα μπορούσαν να απολογηθούν οι αρειανόφρονες επίσκοποι και ο ίδιος ο Άρειος. Στη συνέχεια θα υπήρχε η δυνατότητα της ορθής διατύπωσης της διδασκαλίας της Εκκλησίας για την αΐδια, άτρεπτη, τέλεια υιότητα και θεότητα του Υιού και Λόγου του Θεού, του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδας. Η σύνοδος αυτή αρχικά προετοιμάστηκε ως μία τοπική σύνοδος, αλλά η συμμετοχή επισκόπων τόσο από τη Δύση όσο και από την Ανατολή καθώς και η θεολογική θεμελίωση του Τριαδικού δόγματος έδωσαν στη σύνοδο οικουμενικό χαρακτήρα. Η Σύνοδος αυτή είναι η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος της Εκκλησίας του Χριστού, η οποία έγινε το 325 στη Νίκαια της Βιθυνίας.

Την εποχή εκείνη, στο θρόνο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας βρισκόταν ο Κωνσταντίνος (306-337), ο κληθείς αργότερα Μέγας, γιός του Κωνστάντιου του Χλωρού. Ο Κωνσταντίνος είχε στραφεί ευνοϊκά προς το Χριστιανισμό. Επί χρόνια είχε πολεμήσει τους Δονατιστές της Βόρειας Αφρικής και τους Μελιτιανούς της Αιγύπτου. Τώρα, όμως, ερχόταν αντιμέτωπος με μία αίρεση με σοβαρότερες προεκτάσεις για τη συνοχή της αυτοκρατορίας. Η αίρεση αυτή γεννήθηκε από τα δογματικά ολισθήματα του Αρείου.

Ο αυτοκράτορας διακαώς επιθυμούσε την επικράτηση θρησκευτικής ειρήνης στην αυτοκρατορία και μη κατανοώντας τις δογματικές διαφορές της αρειανικής διδασκαλίας από την ορθόδοξη άποψη, προσπάθησε να κατευνάσει τα πνεύματα των θεολογικών αντιπάλων. Ο Μέγας Κωνσταντίνος δεν μπορούσε να διεισδύσει στη βαθύτερη σημασία της αϊδιότητας της γεννήσεως του Υιού. Για το λόγο αυτό προέτρεπε και τον Άρειο και τον Αλέξανδρο να συνυπάρξουν ειρηνικά παρά τη διαφορετική τους διδασκαλία για τον Τριαδικό Θεό. Το μεγάλο θεολογικό κίνδυνο τον εξέθεσε στον αυτοκράτορα ο Κορδούης Όσιος. Ο τελευταίος παρότρυνε τον Κωνσταντίνο να προχωρήσει στη σύγκληση Συνόδου με σκοπό την επίλυση της θεολογικής αυτής διαμάχης.

Η Νίκαια κρίθηκε καταλληλότερη για τη διεξαγωγή των εργασιών της συνόδου, αφού εξασφάλιζε την ευχερέστερη πρόσβαση των επισκόπων της Αιγύπτου και της Δύσης. Ταυτόχρονα όμως η πόλη αυτή παρείχε τη δυνατότητα στον Κωνσταντίνο να παρακολουθήσει ο ίδιος τις εργασίες της συνόδου. Η Σύνοδος άρχισε τις εργασίες της στις 20 Μαΐου του 325[10] και τις περάτωσε στις 25 Αυγούστου του ίδιου έτους. Ο ίδιος ο αυτοκράτορας εγκαινίασε τις εργασίες τις Συνόδου, δείχνοντας έτσι πόσο σημαντική ήταν αυτή η Σύνοδος τόσο για τον ίδιο όσο και για την εσωτερική ειρήνη της αυτοκρατορίας. Συμμετείχαν 318 Πατέρες, αριθμός συμβολικός με τον αριθμό των ανδρών που χρησιμοποίησε ο Αβραάμ για να αντιμετωπίσει τους εχθρούς[11]). Πρακτικά της Συνόδου δεν κρατήθηκαν. Αυτό επιβεβαιώνεται μέσα από τα έργα του Μεγάλου Αθανασίου, στα οποία ο ιερός πατήρ καταφεύγει στη μνήμη του, για να περιγράψει γεγονότα που έλαβαν χώρα στη Σύνοδο η λόγια που ειπώθηκαν από τους υποστηρικτές και τους επικριτές του Αρείου. Πρόεδρος της Συνόδου θεωρείται ο Ευστάθιος Αντιοχείας, αλλά πολλοί κατά καιρούς υπεστήριξαν ότι ήταν η ο Νικομηδείας Ευσέβιος η ο Μέγας Κωνσταντίνος κ.λπ.

Η Σύνοδος καταδίκασε τον Άρειο, τη διδασκαλία του και τα τρία εκκλησιαστικά σχίσματα, το Νοβατιανό, του Παύλου Σαμοσατέα και το Μελιτιανό, τα οποία ταλάνιζαν για χρόνια την εσωτερική ειρήνη της Εκκλησίας. Εξέδωσε 20 ιερούς κανόνες και το Σύμβολο της Νίκαιας, στο οποίο δηλωνόταν ότι ο Υιός είναι ομοούσιος του Πατρός, δηλαδή συναΐδιος και φύσει αληθινός Θεός. Ο όρος ομοούσιος χρησιμοποιήθηκε από τον ίδιο τον Κωνσταντίνο, για να περιγράψει τη σχέση του Υιού με τον Πατέρα. Η ένταξη το συγκεκριμένου όρου στο προσχέδιο του Συμβόλου σήμαινε ταυτόχρονα και την καταδίκη του Αρειανισμού. Ο καθηγητής Κ. Σκουτέρης[12] σημειώνει σχετικά για τον επίμαχο όρο ομοούσιος: «Ο Μ. Αθανάσιος έχει διατυπώσει στο Περί της εν Νικαία Συνόδου έργο του το όλο σκεπτικό και την όλη πορεία της Συνόδου για την υιοθέτηση του όρου. Κατ αρχάς είναι αναντίρρητο, κατά τον Αθανάσιο, ότι ο όρος, πέρα του ότι εκφράζει τη διάνοια της Γραφής, είναι μέσα στην εκκλησιαστική παράδοση. Οι Συνοδικοί παρέλαβαν τη θεολογία που εκφράζει ο όρος «άνωθεν παρά των προ αυτών». Εξ άλλου, αυτός ο μη γραφικός όρος υποστηρίζεται από πολλά γραφικά χωρία, τα οποία είχαν υπ όψιν τους και κατέγραψαν οι Συνοδικοί Πατέρες. «Επειδή δε η εκ Πατρός Υιού γέννησις άλλη παρά την ανθρώπων φύσιν εστί και ου μόνον όμοιος, αλλά και αδιαίρετός εστι της του Πατρός ουσίας και εν μεν εισί αυτός αυτός και ο Πατήρ (Ιω. 10, 30), ως αυτός είρηκεν, αεί δε εν τω Πατρί εστίν ο Λόγος και ο Πατήρ εν τω Λόγω (Ιω. 10,38. 14,20), ως έστι το απαύγασμα προ το φως (Εβρ. 1,3) - τούτο γαρ η λέξις σημαίνει - δια τούτο η Σύνοδος τούτο νοούσα καλώς ομοούσιον έγραψεν, ίνα την τε των αιρετικών κακοήθειαν ανατρέψωσι και δείξωσιν άλλον είναι των γενητών τον Λόγον». Οι Αρειανοί, αντί να αναζητούν τη «διάνοιαν» των Γραφών, είχαν «εφθαρμένην διάνοιαν» και αδυνατούσαν να συλλάβουν ότι με τον όρο «ομοούσιος» εκφραζόταν η αγιογραφική διδασκαλία. Τέλος, το Σύμβολο της Νίκαιας περιείχε τα επτά πρώτα άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως[13].

Σημαντικό είναι να επισημανθεί ότι κατά τη Σύνοδο της Νικαίας έλαβαν χώρα πολλά θαύματα από τους άγιους θεοφόρους Πατέρες. Χαρακτηριστικά ήταν τα θαύματα του Αγίου Σπυρίδωνος, του Αγίου Οικουμένιου και του Αγίου Αχιλλίου. Άξιο αναφοράς θεωρείται και το συμβάν μεταξύ του Αγίου Νικολάου και του Αρείου. Ο πρώτος μην μπορώντας να συγκρατήσει την αγανάκτησή του για τα όσα υποστήριζε ο Άρειος τον χαστούκισε. Ο Μ. Κωνσταντίνος τιμώρησε το Νικόλαο με φυλάκιση. Αλλά στη φυλακή συντελέστηκε ακόμα ένα θαύμα δείχνοντας την αγιότητα του Νικολάου και την πλάνη του Αρείου.

---

[1] «Ὁ Ἄρειος ἐπηρεάστηκε σταθερά ἀπό τόν ἰουδαϊκό μονοθεϊσμό, τή φιλοσοφική ἀντίληψη περί ἀπόλυτης ὑπερβατικότητας καί περί ἀκινήτου τοῦ Θεοῦ, ἀπό τίς κοσμολογικές δυαλιστικές ἀντιλήψεις καί προπαντός ἀπό τή διδασκαλία τοῦ Φίλωνα περί τοῦ κτιστοῦ Λόγου, διά τοῦ ὁποίου ὁ Θεός δημιούργησε τόν κόσμο», Σ. Παπαδοπούλου,Πατρολογία Β´, Ἀθήνα, 1990, σ. 114.

[2] Ἀθανασίου Ἀλεξανδρείας, Κατά Ἀρειανῶν, I, E΄, 4, M. Tetz, Athanasius Werke, τ. 1, Ι, publ. De Gruyter, Berlin 1940, σ. 114^15-18 (=PG 26, 21ΑB): «^«Ἦν γάρ^», φησί, ^«μόνος ὁ Θεὸς, καὶ οὔπω ἦν ὁ Λόγος καὶ ἡ σοφία. Εἶτα θελήσας ἡμᾶς δημιουργῆσαι, τότε δὴ πεποίηκεν ἕνα τινά, καὶ ὠνόμασεν αὐτὸν Λόγον, καὶ Σοφίαν καὶ Υἱὸν, ἵνα ἡμᾶς δι̉ αὐτοῦ δημιουργήσῃ^»».

[3] Αὐτόθι, M. Tetz, Athanasius Werke, τ. 1, Ι, σσ. 114^20-23, 118^10-115 (=PG 26, 21B, 24Α).

[4] Ἀθανασίου, Περί τῆς ἐν Νικαίᾳ Συνόδου, 26, 1-5 καί 28, 1-2, H.G. Opitz, De decretis Nicaenae synodi, Athanasius Werke, τ. 2, Ι, publ. De Gruyter, Berlin 1940, σ. 38, (=PG 25, 461D-464A, 468AB): «Ὅτι δὲ οὐ ποίημα οὐδὲ κτίσμα ὁ τοῦ θεοῦ λόγος, ἀλλὰ ἴδιον τῆς τοῦ πατρὸς οὐσίας γέννημα ἀδιαίρετόν ἐστιν» καί «Ἀμέλει τῶν λεξειδίων αὐτῶν δειχθέντων τότε φαύλων καὶ ἀεὶ δὲ εὐελέγκτων ὄντων ὡς ἀσεβῶν ἐχρήσαντο παρ̉ Ἑλλήνων λοιπὸν τὴν λέξιν τοῦ ἀγενήτου, ἵνα προφάσει καὶ τούτου τοῦ ὀνόματος ἐν τοῖς γενητοῖς πάλιν καὶ τοῖς κτίσμασι συναριθμῶσι τὸν τοῦ θεοῦ λόγον, δι̉ οὗ αὐτὰ τὰ γενητὰ γέγονεν· οὕτως εἰσὶ πρὸς ἀσέβειαν ἀναίσχυντοι καὶ πρὸς τὰς τοῦ κυρίου βλασφημίας φιλόνεικοι».

[5] Τοῦ ἰδίου, Περί τῶν γενομένων ἐν τῇ Ἀριμινίῳ τῆς Ἰταλίας καί ἐν Σελευκείᾳ τῆς Ἰσαυρίας Συνόδων, 15, 3, H.G. Opitz, De synodis Arimini in Italia et Seleuciae in Isauria, Athanasius Werke, τ. 2, VII, σ, 242^16-18 (PG 26, 708Α).

[6] Αὐτόθι.

[7] «Ἡ φράση αὐτή κυκλοφοροῦσε ἀπό τούς χρόνους τοῦ Διονυσίου Ρώμης (259-268) (βλ. ἀπόσπασμα 2: PG 25, 461C)», Σ. Παπαδοπούλου, Πατρολογία Β´,Ἀθήνα 1990, σ. 115.

[8] Ἀθανασίου, Κατά Ἀρειανῶν, Ι, Ε΄ καί Ι, ΚΣΤ΄, M. Tetz, Athanasius Werke, τ. 1, Ι, σσ. 114^15-23, 135^1-4 (=PG 26, 21Β, 65Α)

[9] Ἀθανασίου Ἀλεξανδρείας, Περί τῶν γενομένων ἐν τῇ Ἀριμινίῳ τῆς Ἰταλίας καί ἐν Σελευκείᾳ τῆς Ἰσαυρίας Συνόδων, 15, 3, H.G. Opitz, De synodis Arimini in Italia et Seleuciae in Isauria, Athanasius Werke vol. 2.1, 15.3^21-22 (=PG 26, 688B).

[10] Σωκράτους, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία 1, 13: «Καὶ ὁ χρόνος δὲ τῆς Συνόδου, ὡς ἐν παρασημειώσεσιν εὕρομεν, ὑπατείας Παυλίνου καί Ἰουλιανοῦ, τῇ εἰκάδι τοῦ Μαΐου μηνὸς· τοῦτο δὲ ἦν ἑξακοσιοστόν τριακοστόν ἕκτον ἔτος, ἀπὸ τῆς Ἀλεξάνδρου τοῦ Μακεδόνος βασιλείας».

[11] Γεν. 14,14

[12] Κ. Σκουτέρη, Ἱστορία Δογμάτων Β΄, Ἀθήνα 2004, σ 307.

[13]Συνοπτική παράθεση των ιερών Κανόνων:
Κανών Α': Καταδικάζεται ἡ συνήθεια τοῦ οἰκοιοθελοῦς εὐνουχισμοῦ καί ἀπαγορεύεται ἡ χειροτονία εὐνουχισμένων, πλήν ὅσων ἐξετμήθησαν γιά ἰατρικούς λόγους ἤ λόγω βασανιστηρίων.
Κανών Β': Ἀπαγορεύεται ἡ χειροτονία ὡς κληρικῶν στούς νεοεισερχομένους τῆς ἐκκλησίας.
Κανών Γ': Καταδικάζεται ἡ συνήθεια τῶν κληρικῶν ὅλων τῶν βαθμῶν νά συζοῦν ἤ νά συγκατοικοῦν μέ νεαρές γυναίκες τίς ὁποίες δέν εἶχαν παντρευτεῖ (συνείσακτοι).
Κανών Δ' - Ε': Εισάγεται τό «μητροπολιτικό σύστημα», τό ὁποῖο ἵσχυε στήν ὀργάνωση τῆς Ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας. Καθορίζεται ὁ ρόλος τῆς ἐπαρχιακῆς συνόδου στή χειροτονία τῶν ἐπισκόπων.
Κανών ΣΤ': Ἀναγνωρίζεται κατ̉ ἐξαίρεση τό ἀρχαῖο ἔθος τῆς συγκεντρωτικῆς δικαιοδοσίας τοῦ ἐπισκόπου τῆς Ἀλεξάνδρειας στίς ἐκκλησίες τῆς Αἰγύπτου, Λιβύης καί Πενταπόλεως -ὅπως συνέβαινε καί μέ τήν ἐκκλησία τῆς Ρώμης-, ἐνῶ ἐξαιρεῖται ἡ Ρώμη καί ἡ Ἀντιόχεια ἀπό τό γενικό μέτρο τοῦ μητροπολιτικοῦ συστήματος.
Κανών Ζ': Ὁρίζεται ὅτι ὁ ἐπίσκοπος Αἰλίας (δηλ. ὁ Ἱερουσαλήμ) νά εἶναι ὁ ἑπόμενος στή σειρά ἀπόδοσης τιμῶν.
Κανών Η': Ὁρίζεται ὁ τρόπος ἐπιστροφῆς τῶν λεγόμενων «Καθαρῶν» (Μελιτιανό σχίσμα).
στήν ἐκκλησία τῆς Αἰγύπτου .

Κανών Θ': Ἀναφέρεται στήν τότε συνήθη περίπτωση χειροτονίας πρεσβυτέρων τῶν ὁποίων δέν ἐξετάστηκαν τά προσόντα ἤ οἱ ὁποῖοι δεν παραμένουν ἄμεμπτοι.
Κανών Ι': Καταδικάζεται ἡ χειροτονία τῶν πεπτοκότων.
Κανών ΙΑ' - ΙΒ': Καθορίζεται η μετάνοια των πεπτωκότων, με αυστηρότερα κριτήρια.
Κανών ΙΓ': Δέχεται ὅτι εἶναι δυνατόν νά λάβει κάποιος τή Θεία Ευχαριστία ἐπί τῆς ἐπιθανατίου κλίνης.
Κανών ΙΔ': Ὁρίζεται ὁ τρόπος τῆς μετάνοιας τῶν πεπτωκότων κατηχουμένων.
Κανών ΙΕ' - ΙΣΤ': Καταδικάζεται ἡ ἐπιδίωξη κληρικῶν γιά μετάθεση σέ ἄλλες ἐκκλησίες.
Κανών ΙΖ': Καταδικάζεται ἡ πλεονεξία καί ἡ αἰσχροκέρδεια τῶν κληρικῶν πού προέρχεται ἀπό τόν ἐντοκο δανεισμό.
Κανών ΙΗ': Ἀπαγορεύεται στούςς διακόνους νά μεταδίδουν καί νά ἀγγίζουν τή Θεία Εὐχαριστία πρίν ἀπό τούς πρεσβυτέρους, καί δέν ἐπιτρέπεται τό νά κάθονται μεταξύ τῶν πρεσβυτέρων.
Κανών Κ': Ἀπαγορεύεται ἡ γονυκλισία στή Θεία Λειτουργία τῆς Κυριακῆς καί τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς.

Δείτε επίσης..

Είναι όλες οι Εκκλησιαστικές Σύνοδοι έγκυρες; Κάθε εκκλησιαστική Σύνοδος είναι αλάθητη; Σε κάθε εκκλησιαστική Σύνοδο επιφοιτά «αναγκαστικώς»... (27/9/09)

Το νόημα της Έκτης Οικουμενικής Συνόδου Η Αγία Έκτη Οικουμενική Σύνοδος (680 μ.Χ.) συνεκλήθη για να καταδικάση την αίρεσι του μονοθελητισμού... (26/9/09)

Ο άνθρωπος και ο χωροχρόνος

Επισκόπου π.Αθανασίου Γιέβτιτς

Μακαριώτατε, άγιε Αλβανίας, πατέρες και αδελφοί και αγα πητά παιδιά! Πρώτα ευχαριστώ τον θεό και τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλον για την πρόσκληση. Αποδέχτηκα την πρόσκληση με χαρά και από την θέση αυτή εκφράζω αγάπη και ευγνωμοσύνη για την πνευμα τική και υλική βοήθεια των αδελφών Ελλήνων. Αλλά το ότι ορί στηκα να μιλήσω, «ευθύνονται» ο πατήρ Νικόλαος και ο κύριος Μάνος Σαρρής. Που να μιλήσω όμως εγώ, και μάλιστα μπροστά σε έναν τόσο επιστημονικό κόσμο, άνθρωπος «ακούων λόγια Θεού», την δε «επιστήμην παρά Υψίστου ουκ επισταμένος»; Γι΄ αυτό, θα πω μόνο λίγες σκέψεις, και αν επιτρέπεται, και λίγες εμπειρίες στο θέμα «Ο άνθρωπος και ο χωρόχρονος».

Έρχομαι από το Άγιον Όρος οπού πήγα να προσκυνήσω, γιατί αγαπώ το Άγιον Όρος, αλλά και γιατί έχω ένα πρόβλημα υγείας. Εκεί, κάθε μοναστήρι, κάθε σκήτη, κάθε κελλί, είναι ολόκληρος γα λαξίας με τον χώρο του και τον χρόνο του. Αλλά, πάλι, όλοι μοιά ζουν, είναι κάπως ενοποιημένοι σαν το Σύμπαν μας. Στο Άγιον Όρος ζεις τον χώρο και τον χρόνο άμεσα, ενώ, ταυτόχρονα, λες και εκεί υπερβαίνεται και ο χώρος και ο χρόνος. Διότι ο άνθρωπος ως ύπαρξη είναι μέσα στον χώρο και τον χρόνο, αλλά την ίδια στιγμή ως πρό σωπον κατ' εικόνα Θεού τείνει να υπερβεί τον χωρόχρονο.

Πράγματι, ο άνθρωπος από την αρχή της ιστορίας του ασχολή θηκε με τον χώρο του και τον χρόνο του, και προσπάθησε να οργα νώσει τον χώρο του και τον χρόνο του. Και, όπως ξέρουμε, λίγο πολύ όλοι οι άνθρωποι στην ιστορία και όλοι οι λαοί, ψάχνοντας το νόημα του χώρου και του χρόνου, τόσο για τον εαυτό τους όσο και για την ανθρώπινη κοινωνία, στενότερη ή ευρύτερη, κατέληγαν στον λα τρευτικό χώρο και στον λατρευτικό χρόνο, στον ναό και στα τελού μενα σ' αυτόν. Γι΄ αυτό, σε κάθε σπίτι υπήρχε ορισμένος τόπος για την οικογενειακή λατρεία (π.χ. εστία) και σε κάθε πόλη τόποι κοινής λατρείας (π.χ. βωμοί, ιερά, ναοί). Αυτή ήταν η αναζήτηση των ανθρώ πων, ήταν η νοσταλγία και η δίψα τους, για να προσεγγίσουν το θείον, όπως είπε ο Απόστολος Παύλος στον Άρειο Πάγο (Πράξ. 17).

Κι εμείς οι χριστιανοί πιστεύουμε και το μαρτυρούμε και ομολογούμε ό 'τι στην Εκκλησία ο χώρος και ο χρόνος βρήκαν το νόημα τους. Στην Εκκλησία, ο χωρόχρονος μας είναι ένα πρόσωπο. Είναι ο Χριστός ως Θεάνθρωπος, ο Χριστός εν τη Εκκλησία και ως Εκκλησία.

Οι αρχαίοι Έλληνες ασχολήθηκαν πολύ με τον τόπο, τον χώρο, ενώ οι Εβραίοι ασχολήθηκαν περισσότερο με τον χρόνο. Και στον Χριστιανισμό ενώθηκαν τα δύο αυτά ενδιαφέροντα, διότι και τα δύο είναι δημιουργήματα του Θεού, και επίσης διότι ο Κύριος ως Θεάν θρωπος ήλθε και φανερώθηκε εν τόπω και χρόνω. Και έτσι η Ορθόδοξη Εκκλησία με την εμπειρία της δίνει την μαρτυρία ότι και ο χώρος και ο χρόνος είναι για τον άνθρωπο όχι απλώς αναγκαίες φυ σικές προϋποθέσεις υπάρξεως και ζωής, άλλα έχουν το νόημα και το πλήρωμα τους στον Χριστό, ο οποίος ως ο δημιουργός Θεός όλου του κόσμου μπήκε στον χώρο και στον χρόνο. Ο Χριστός με την Ενσάρκωση και Ενανθρώπηση Του εισήλθε και εχωρήθη στον χωρόχρονο μας.

Ήρθε ο Θεός Δημιουργός στον χωρόχρονο, σ' αυτό το ωραίο Σύμπαν ή τα Σύμπαντα, πού ο Ίδιος εδημιούργησε. Το μνημονεύουμε κάθε βράδυ στον 103ο Ψαλμό του Εσπερινού: «ανοίξαντός Σου την χείρα, τα Σύμπαντα πλησθήσονται χρηστότητος...». Ο πατήρ Ιουστίνος (Ρopovic) είχε την συνήθεια να λέει «οι κόσμοι του Θεού» σε πληθυντικό, άλλα υπάρχει και η βιβλική και εκκλησιαστική έκφραση, οι αιώνες: «και εις τους αιώνας των αιώνων» σε πληθυντικό, πού φανερώνουν πολλούς κόσμους και αιώνες του Θεού. Όλους αυτούς εδημιούργησε ο Θεός δια του Λόγου και Υιου Του (Έβρ. 1, 2) ο οποίος, ως Δημιουργός Θεός, ήλθε και «ενεχωροχρονήθη». Και, από τότε, είναι μεγάλη η χαρά μας, χαρά να ζούμε το λογικό του κόσμου, το έλλογο του κόσμου, όπως πολλές φορές ανέφερε και διαπίστωσε ο Αϊνστάιν, αλλά ακόμη πιο μεγάλη χαρά είναι για μας ό 'τι στον κό σμο και στον χρόνο μας ήλθε και εσαρκώθη ο Θεός Λόγος και σταυρώθηκε και αναστήθηκε.

Λοιπόν, πίσω από αυτό το έλλογο του κόσμου, την λογικότητά του, βρίσκεται ο προσωπικός Λόγος του Θεού, ο Θεός ως πρόσωπο. Ο άνθρωπος ως πρόσωπο είναι κατ' εικόνα του Λόγου του Θεού, του Χριστου. Ο άνθρωπος υπάρχει και ζει μέσα στον χώρο και στον χρόνο και είναι υπαρκτικά συνδεδεμένος με τον χωρόχρονο. Έχει, όμως, ο άνθρωπος και τον εσωτερικό χρόνο να παλεύει, και εκτός και εντός του, μια ουσιαστική πάλη· αγωνίζεται έναν χωροχρονικό αγώνα. Η ζωή είναι μια πάλη, ένας αγώνας, μια άσκηση με την πρωταρχική έννοια του ορού (πού εμείς οι Σλάβοι το λέμε «podvig», δηλαδή μια προσπάθεια και αγώνας για να προχωρούμε πιο πέρα και πιο πάνω). Πολύ ωραία ο πατήρ Φλορόφσκυ περιέγραψε αυτήν την άσκηση-ροάνΐ§ ως ενέργεια αθλητική, ψυχοσωματική και, κυρίως, θεληματική και ελεύθερη, ως πρόοδο προς τα εμπρός, αλλά και προς τα επάνω, δηλαδή αύξηση του ανθρώπου ('Εφ. 7, 15' Κολ. 2, 19). Και η επιστήμη, κατ' εμέ, είναι μια άσκηση, ένα «podvig», ένας αγώνας για να γεμίσει ο άνθρωπος τον εαυτό του και τον κόσμο γύρω του, να παλέψει με τον χώρο και τον χρόνο και μέσα του και γύρω του, να τον γνωρίσει, να τον δαμάσει, να τον γεμίσει με νόημα, αλλά και αγώνας να μην είναι δέσμιος του χώρου και του χρόνου. Είναι παράδοξο, αλλά και ο χώρος και ο χρόνος στον όποιο μας έχει θέσει και δέσει ο Θεός είναι περιορισμοί και τρόπον τινά δεσμά. Τώρα, δεν ξέρουμε ακριβώς πώς ήταν στην αρχή του κόσμου, προτού να μας δέσει η αναγκαιότητα της φύσεως του χωροχρόνου και να το εκμεταλλευτεί ο διάβολος στον υλικό χωρόχρονο, όπως θα έλεγε ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής. Δηλαδή, ο διάβολος να χρησιμοποιεί την φύση, τον χώρο και τον χρόνο και μέσω αυτών να μας πολεμάει με τα πάθη και τις αμαρτίες, «πολέμους συμπλέκων μέσω αυτών», όπως λέει ο Άγιος Μάξιμος (Ερμηνεία στον 59ο Ψαλμό).

Είναι γεγονός ότι, αν και είμαστε δέσμιοι του χώρου και του χρό νου, την ίδια στιγμή, ο χώρος και ο χρόνος είναι συνθήκες ζωής, χώροι ζωής δοσμένοι από τον Θεό. Ο χώρος και ο χρόνος είναι το ενιαίο υπαρκτικό και γνωστικό context μας, το όποιο προσπαθούμε να υπερβούμε υπαρξιακά και γνωσιολογικά. Είναι χαρακτηριστικό ό'τι η αποκάλυψις του Θεού μιλάει ταυτόχρονα για την κτίση και του χώρου και του χρόνου. Αυτό πού ο Αϊνστάιν διετύπωσε με την θεω ρία της σχετικότητας είναι ήδη διατυπωμένο από τον Άγιο Βασί λειο. Στην ερμηνεία του στην Εξαήμερο, ο Άγιος Βασίλειος σημει ώνει με σαφήνεια ότι μαζί με τον κόσμο, δηλαδή με τον χώρο, με την ύλη, δημιουργήθηκε και ο χρόνος. (Και αυτό είναι η έμφυτη κίνησις στην κτίση, στην δημιουργία, κατά τον Άγιο Μάξιμο.)

Ο άνθρωπος είναι ύπαρξη ενιαία, ψυχοσωματικός οργανισμός προι­κισμένος να οργανώνει τον χωρόχρονο, αλλά και να οργώνει μέσα του την γη της υπάρξεως του, πού βρίσκεται στη διάθεση του, δηλαδή να καλλιεργεί την ύπαρξη και έτσι να τρώει το ψωμί του. Την εντολή του Θεού στον άνθρωπο να εργάζεται την γη «εν ιδρώτι του προσώ που του», ο Άγιος Μάξιμος την ερμηνεύει ως εργασία κάτω από τον ζυγό του χώρου και του χρόνου, και έτσι να τρώει τον άρτο της θεο λογίας (= της θεογνωσίας). Είναι ζυγός ο χωρόχρονος και θέλει ο άνθρωπος να ξεφύγει από αυτόν, αλλά και αγαπάει και αγκαλιάζει και τον χώρο και τον χρόνο, ενώ θέλει και να τον υπερβεί. Και τον υπερβαίνει ακόμη και σε αυτή τη ζωή, ιδίως όταν βρεθεί σε ακραίες, οριακές καταστάσεις, σε με γάλη θλίψη, σε μεγάλο πόνο, σε μεγάλη χαρά, σε κάποια έξαρση, διότι έχει κάποια έμφυτη τάση να βγει από τα «δεσμά» αυτά. Αυτό δείχνει ότι ο άνθρωπος είναι πλασμένος για κάτι μεγαλύτερο από τον κόσμο του χωροχρόνου.

Οι άγιοι της Εκκλησίας μας μαρτυρούν ότι, όταν ο άνθρωπος συναντιέται με τον Θεό, όταν ενώνεται με τον Θεό, όταν γεύεται την χάρη του Θεού, παρουσία θείας δυνάμεως, «πνευματικής ισχύος» πού λέει ο Άγιος Μάξιμος —πνευματικής δύναμης του Αγίου Πνεύμα τος—, όταν μεταγγίζεται με κάτι θείον, με κάτι παραπάνω από ό,τι είναι απλώς σύνοψη των δικών του ψυχοφυσικών δυνάμεων, τότε νιώθει ό 'τι ο Ζων Θεός είναι και εντός και πέραν του χωροχρόνου. Νιώθει, επίσης, ότι δεν κατάγεται ούτε παράγεται από τον χώρο και το χρόνο, δηλαδή δεν μπορεί να προέλθει ένας άνθρωπος ακόμη κι αν συνοψίσει κανείς όλη την φύση ή όλο το Σύμπαν, όλο τον χωρόχρονο· από αυτά και μόνον δεν βγαίνει ο άνθρωπος ως πρόσωπον. Ούτε μπορείς να πει κανείς ότι από μια ενδοκοσμική εξίσωση προκύπτει ο άνθρωπος και ο χώρος και ο χρόνος του.

Δεν ξέρω πώς και που θα προχωρήσουν οι επιστήμες και τι θα βγάλουν ακόμη, αλλά η πείρα μου ως ανθρώπου και η πείρα των ανθρώπων μέχρι τώρα είναι ότι δεν προέρχεται ο άνθρωπος από την Φύση και μόνον. Βλασταίνει και από την φύση των ζώντων γονέων, αλλά και από άλλου, όχι άσχετα προς την φύση, διότι είναι συνδεδε μένος και σαρκωμένος στον χώρο και στον χρόνο με την όλη κτίση που είναι σάρκα μας, είναι ζωή μας. Είναι το είναι μας, η ύπαρξη μας, χρονική και χωρική. Όμως ο άνθρωπος είναι σαν βέλος («βέ λος πόθου και αγάπης», λένε οι Πατέρες), πού θέλει να ξεφύγει, να υπερβεί τον χωρόχρονο, για να φτάσει πέραν και υπεράνω. Αυτή η θεόσδοτη τάση, ο δυναμισμός να υπερβαίνουμε τη φύση και να μην μένουμε δέσμιοι δικοί της, είναι η εικόνα του Θεού μέσα μας. Όχι βέβαια να απαλλαγούμε από τη φύση, από τον χώρο και τον χρόνο, αλλά, χωρίς να εγκλωβιστούμε σ' αυτά, να τα ανυψώσουμε, και να τα μεταμορφώσουμε, και να τα σώσουμε. Πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι και η φύση μου και η ψυχή μου και το σώμα μου περι μένουν να τα λυτρώσω εγώ κι όχι να με λυτρώσουν αυτά.

Μια φορά, ως νέος μοναχός, νέος ιεροδιάκονος, ξύπνησα το πρωί έχοντας μια πολύ μεγάλη, μια έντονη αίσθηση, ένα δυνατό βίωμα. Αισθανόμουν ότι βρίσκομαι στα Σύμπαντα και είμαι ορφανός! Τα Σύμπαντα, όλοι οι γαλαξίες, δεν μου προσέφεραν τίποτα. Η ψυχή μου για κάτι άλλο διψούσε. Δεν ήμουν απογοητευμένος, αλλά υπερξυπνημένος, σαν αναστατωμένος, κι αναρωτιόμουν: πού βρίσκομαι και γιατί είμαι εδώ; Είναι όλα ευλογημένα, όπως είναι ευλογημένα όταν τυχαίνει να μου δώσει την χάρη ο Θεός να αγγίξω κάτι άλλο και να γευθώ, πώς να το περιγράψω, ας πούμε μια εμπειρία της χά ριτος, ένα κομμάτι του ελέους του Θεού για τις αμαρτίες μου μια θεία ευσπλαχνία να γευθώ και να ζήσω την ζωντανή εμπειρία ότι όλος ο χώρος με χωράει και δεν με χωράει· ότι όλος ο χρόνος με χω ράει και δεν με χωράει. Και όλα γύρω μου είναι ευλογημένα, αλλά εγώ δεν είμαι γι' αυτά, είμαι για παραπέρα. Δεν είμαι ούτε γι' αυτά ούτε για κάτι άλλο, είμαι για κάποιον Άλλον. Και χάριν Αυτού του Ποθούμενου, καίτοι ακόμη Αγνώστου, θέλω και όλα τα γύρω μου να τα συνεπάρω κι αυτά, μαζί μου. Είναι μια άλλη γεύση, είναι μικρή, αλλά αληθινή πείρα κοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεό. Και δεν είναι έπαρση, αλλά βίωμα εν μετάνοια, ταπεινώσει και χαρμολύπη.

Η πτώση μας, του Αδάμ και του καθενός μας, ήταν ότι χάσαμε αυτήν την πείρα, την γεύση, την κοινωνία με τον Θεό, και τότε άρχισε ο θάνατος. Και ο χώρος και ο χρόνος γίνανε τόποι και περιβάλλον του θανάτου και της φθοράς, επειδή χάσαμε την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος λέει ότι με την πτώση άρχισε η αποδιοργάνωση του είναι μας, της ζωής μας, της περιουσίας μας (όπως λέγει το Ευαγγέλιο· Λουκ. 15). Χάσαμε τότε την χάρη του Αγίου Πνεύματος, πού ήταν ο συντονιστής στην δο σμένη από τον Θεό ψυχοσωματική φύση μας, συντονιστής και ζων τανή σύνδεση, κάτι σαν την ασβεστολάσπη όταν κτίζουμε σπίτι με πέτρες, τούβλα, κ.λπ. Το Άγιο Πνεύμα είναι η συνεκτική χάρη του Θεού πού ενώνει και συντονίζει τα πάντα. Είναι όπως η αγάπη σε ένα σπίτι. Όταν στην οικογένεια έχουμε αγάπη, όλα πάνε καλά· όταν όμως λείπει η αγάπη, τότε το σπίτι αρχίζει να φθείρεται, να διαλύεται και να πεθαίνει. Τζάμπα, αν όλοι είμαστε καλοί, και «δεν πατάει ο ένας στη σκιά του άλλου». Αν δεν έχουμε αγάπη μεταξύ μας, ζούμε ήδη την φθορά, ζούμε την αρχή της κολάσεως. Και το κενό μέσα μας και μέσα στις σχέσεις μας, κενό πού προκαλεί η απουσία της αγάπης, συχνά προσπαθούμε να το καλύψουμε με κάποια δραστηριότητα. Και όλοι μας εσωτερικά είμαστε όπως περιγράφει ο Ντοστογιέφσκι (στους Δαιμονισμένους, στο κεφάλαιο «Στον Τύχωνα», και επίσης στον Έφηβο): όταν οι άνθρωποι απεφάσισαν ότι «δεν υπάρχει ο Θεός», τότε προσπάθησαν να καλύψουν μέσα τους την έλλειψη Του με πληθωρική υπερδραστηριότητα. Και όταν φανερώθηκε ο Χριστός, στην Δευτέρα Παρουσία, τότε όλοι κατάλαβαν αμέσως ότι Αυτός ήταν πού τους είχε λείψει, και κλάψανε λέγοντας: «Μας έλειπες όλον τον καιρό, και πήγαμε να καλύψουμε το κενό με τον αλτρουισμό μας, με την δραστηριότητα μας, με την εξωστρέφεια μας, με κάθε είδους ουμανισμό...».

Αλλά όλα αλλάζουν όταν έλθει η χάρις του Θεού· σε οποία κατά σταση κι αν είμαστε, ενάρετοι ή αμαρτωλοί, ο Θεός δεν κοιτάζει ούτε μετράει· όχι πού δεν έχει σημασία, αλίμονο, αλλά να πού δεν τα με τράει ο Θεός έτσι. Διότι δεν είναι δικαιοκρίτης για να τα «ζυγίζει», διότι τότε θα είναι αντικειμενικός, σαν αυτό πού έλεγε ο πατήρ Γεώργιος: «λογικότητα αντικειμενική». Τι να την κάνω, όμως, μια αντικειμενικότητα, ακόμη και «λογικότητα», ακόμη και απόλυτη ευτυχία, χωρίς το πρόσωπο του Θεού· τι να την κάνω μια «αγάπη του σύμπαντος», πού δεν έχει έναν αγαπώμενο, μια ζωή πού δεν έχει ένα ζωντανό πρόσωπο; Ως άνθρωπος δεν μπορώ να ζήσω απρόσωπα, διότι αυτό με απανθρωπίζει. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Ο χρόνος και ο χώρος, όταν τους ζούμε απρόσωπα, μπορεί να μας απανθρωπίζουν. Ενώ μπορεί να μας εξανθρωπίζουν μέσα από την προ σωπική σχέση με τον θεό και με τους άλλους. Εδώ είναι η μεγάλη σημασία του Χριστου, ο ρόλος του Χριστου πού, με την Σάρκωση και την Ενανθρώπηση Του, ενεχρονίσθη και ενεχωρήθη. Έγινε ο Ίδιος ο χρόνος και ο χώρος μας, χώρα ζώντων, όπως λέει ο Ψαλ μωδός και μαρτυρεί η Μονή της Χώρας. Σαρκώθηκε, και με την σάρκα Του ήλθε σε όλες τις καταστάσεις μας, στον χώρο και στον χρόνο μας, και δίνεται σε μας στην Εκκλησία, στην θεία Λειτουρ γία, στον χωρόχρονο μας ως θεία Κοινωνία, ως πρόγευση, ως αρρα βώνας, ως μετοχή και μέθεξη. Αλλά εκείνο πού κάνει τον Χριστό να είναι για μας ο καινούργιος θεανθρώπινος χωρόχρονος, είναι το Άγιο Πνεύμα, ακριβώς η χάρις Του. Το Άγιο Πνεύμα δεν έρχεται ερήμην εμού, έρχεται με την ελεύθερη συγκατάβαση μου, με την άσκηση (podvig) της αγάπης μου. Συμμετέχω με τη θέληση μου στην έλευση Του. Λέει η θεωρία του Χάους: κινουμένου ενός σημείου, κινούνται όλες οι σταθερές· κινούμενης της θελήσεως μου, της ελευθερίας μου, κινείται και αλλάζει όλη η σχέση μου με τον γύρω μου κόσμο και κυρίως με τον θεό. Ή, μάλλον, από την σχέση με τον Θεό ρυθμί­ζονται οι υπόλοιπες σχέσεις. Άρα, υπάρχει μέσα στον άνθρωπο δοσμένο ως τάλαντο, ως δυνατότητα, ως εν δυνάμει, ως capacity, ως επιτηδειότητα, το να επικοινωνώ, το να ζω με τον Θεό.

Η ζωή είναι κοινωνία, δεν είναι απλώς μια βιολογική εξίσωση. Όλα τα στοιχεία έχουν την θέση τους, χρειάζεται όμως ακόμη κάτι· αυτό το κάτι είναι ο Θεός, «ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών». Ο Θεός μας δεν έχει γίνει γυμνός Θεός. Έχει γίνει ένσαρκος Θεός, πού σημαίνει ένχωρος και ένχρονος Θεός. Σαρκούται ο Λόγος, λέει ο Άγιος Μάξιμος, και, εξαιτίας της σαρκώσεως Του, οι λόγοι των όντων πού σαρκώνονται μέσα στον Όντα, γίνονται δικοί Του λόγοι, γίνονται ενέργειες ουσιοποιές, ζωοποιές, και στη συνέχεια, με την επενέργεια του Αγίου Πνεύματος, σοφοποιές και θεοποιές. Αλλά και οι ενέργειες αυτές, δεν τον αντικαθιστούν ως πρόσωπον. Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς με τον ησυχασμό, με την θεολογία του για τις ενέργειες του Θεού, δεν έχει ξεχάσει το πρόσωπο του Θεού, το πρόσωπο του Χριστού. Ξεκινώντας από την θεολογία του Αγίου Γρηγορίου, μερικοί νεώτεροι έκαναν τον Θεό έναν «Θεό των ενεργειών» και μόνον, και ξέχασαν το συγκεκριμένο Πρόσωπο. Ο Παλαμάς δεν το ξέχασε· ξεχνάμε εμείς, όταν πάμε με τις ενέργειες να αποκτή σουμε τον Ενεργούντα, με την θέληση τον Θέλοντα, ακόμη δε και με την αγάπη τον Αγαπώντα.

Με τον Χριστό, ο χώρος και ο χρόνος σαν να ελίσσονται, δεν καταργούνται· θα έλεγα ότι απλώς αίρονται ή, καλύτερα, αλλάσσουν, μεταμορφώνονται. Όπως λέγει ο Προφήτης Ψαλμωδός: «κατ' αρχάς συ, Κύριε, την γήν εθεμελίωσας, και έργα των χειρών σου εισιν οι ουρανοί· αυτοί απολούνται, συ δε διαμένεις, και πάντες ως ιμάτιον παλαιωθήσονται, και ωσεί περιβόλαιον ελίξεις αυτούς και αλλαγήσονται» (Ψαλμ. 101, 26-27). (Είναι αυτό πού πολύ ωραία παριστάνεται στην τοιχογραφία εκείνη, όπου ο Άγγελος ελίσσει το Σύμπαν.) Υπάρχουν καταγεγραμμένες εμπειρίες αγίων —όπως του Αποστόλου Παύλου, του Αγίου Βενεδίκτου, του Αγίου Ιωάννη της Κλίμακας, ο οποίος την περιγράφει χωρίς να λέει ότι συνέβη στον ίδιο, του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου— οι οποίοι πολύ συνε σταλμένα και συνοπτικά περιγράφουν ότι, όταν τους εμφανίζεται δ Θεός, όταν έχουν ζήσει την παρουσία του Θεού, όταν έχουν ζωντανή συνάντηση με τον Χριστό, δεν υπάρχει ο χώρος και ο χρόνος με ταξύ αυτών και του Θεού. «Είτε εν σώματι ουκ οίδα, είτε έκτος του σώματος ουκ οιδα», και επίσης: «είτε εν χρόνω είτε εν χωρώ ουκ οιδα» (πρβλ. Β' Κορ. 12, 2). Η σχέση και η κοινωνία μεταξύ ζώντος Θεού και ζώντος ανθρώπου είναι άμεση, δεν μεσολαβεί ο χώρος και ο χρόνος, πράγμα πού σημαίνει ότι δεν έχει δημιουργηθεί ο άνθρω πος για τον χώρο και τον χρόνο. Αυτά, ως διαστάσεις και σκέψεις, είναι μάλλον μέσα του, για να μπορέσει να μπει και ο χώρος και ο χρόνος δια του ανθρώπου και με τον άνθρωπο στην αιωνιότητα. Εμείς, ως ζωντανά πρόσωπα και εικόνες του Θεού, καλούμεθα να υπερβούμε και τον χώρο και τον χρόνο, ώστε να μεταμορφωθούν, να θεωθούν μέσα μας εν Χριστώ. Αυτό σημαίνει ότι στην Ανάσταση του Χριστού, και στην δική μας κοινή ανάσταση, θα αναστηθούν και ο χώρος και ο χρόνος ως «ουρανός καινός και γη καινή» (Άποκ. 21, 1). Διότι, κατά τους αγίους, «καινοτομούνται αι φύσεις», όταν «ο θεός άνθρωπος γίνεται» και «ο άνθρωπος θεός κατά χάριν». Και αυτό είναι η εν Χριστώ ανάστασις των πάντων και η θέωσις (πρβλ. Άγιο Μάξιμο: «η δε θέωσις εστί, καθ' υπογραφής Λόγον πάντων των χρόνων και των αιώνων και των εν χρόνω και αιώνι, περιοχή και πέρας», ΡΟ 90, 13, 12). Και, όπως λέει ο Άγιος Μάξιμος, στην εσχατολογική Πεντηκοστή, η οποία είναι πλήρωμα και τέλος, δηλαδή τελείωσις των πάντων, άρα και του χρόνου και του χώρου, όλα αυτά, ως φυσικοί περιορισμοί, θα παρέλθουν και ο άνθρωπος θα απελευθερωθεί από αυτά τα δεσμά και, εν Χριστώ αναστάντι και εν Αγίω Πνεύματι, θα τα έχει υπερβεί με την «αεικίνητο στάση» και την «στάσιμο αεικινησία». «Πεντηκοστή εστί ως απαρχή και τέλος των όντων και Λόγος ω τα πάντα φύσει ανέστηκεν... Μυστήριον Πεντηκοστής, η προς τον Λόγον κατά της θείας πρόνοιας επί(π)νοιαν της φύσεως ένωσις, καθ' ην ουδεμία το παράπαν εστί χρόνου και γενέσεως έμφασις» (Άγιος Μάξιμος, ΡΟ 90, 1368-9).

Η στάση φανερώνει χώρο: «στο χώρο στέκομαι ή κινούμαι». Στο χωρίο αυτό, φανερώνει χρόνο. Η αποφατική έκφραση του Αγίου Μάξιμου, μάλιστα δε η διπλή αποφατική έκφραση, δείχνει ό'τι η ζώσα εμπειρία του Ζώντος Θεού κάνει τον άνθρωπο, με την χάρη του Θεού, όχι μόνο να μην δεσμεύεται πια από τον χώρο και τον χρόνο, αλλά και αυτά να σώζονται εν Χριστώ δια του ανθρώπου.

Ο διάβολος, το κακό, η αμαρτία, ο θάνατος με την συμμετοχή της ανθρωπινής θελήσεως, μας εγκλωβίζουν στον χώρο και τον χρόνο. Και μη νομίζουμε ότι ο κόσμος αυτός, όπως είναι τώρα, δεν φέρει τις επιπτώσεις της πτώσεως του ανθρώπου. Η πείρα, π.χ., του Απο στόλου Παύλου στο Η' κεφάλαιο της Προς Ρωμαίους και του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου δείχνει ότι ο κόσμος θα ήταν αλλιώτι κος, αν ο Θεός δεν επέτρεπε να πέσουν επάνω του όλες οι συνέπειες της πτώσεως του ανθρώπου, ο οποίος χάλασε τις σχέσεις του με τον Θεό. Αλλά ο Θεός υπέταξε και την κτίση στην φθορά (Ρωμ. 8, 20-22) και βλέπουμε όλη την ώρα την φθορά, και στη φύση και σε μας. Νομίζω, οι γιατροί το ξέρουν, ότι από την γέννηση ήδη αρχίζει η φθορά μέσα μας. Αλλά ταυτόχρονα περιμένουμε να επανασυνδεθούμε με τον Θεό, και ο Θεός περιμένει να αναδειχθούν οι υιοί του Θεού (Ρωμ. 8, 19), για να πάρουν και όλα τα δημιουργήματα ζωή, γιατί και αυτά είναι δημιουργημένα για την ζωή και την αφθαρσία.

Έτσι, ρεαλιστικά, τοποθετούμαι ως Ορθόδοξος χριστιανός, ως άνθρωπος, ως επίσκοπος: Να ζω στον χρόνο και στον χώρο, υπα κούοντας στο θέλημα του Θεού, αλλά και χωρίς να παραδέχομαι τον χώρο και τον χρόνο ως την τελική πατρίδα μου, ως τον οίκο μου. Είμαι στον οίκο του Πατέρα μου, αλλά θέλω πρωτίστως τον Πατερα και όχι τον οίκο του και τα πλούτη του μόνον. Ξοδεύω τα υπάρχοντα μου, και έχω δικαίωμα να τα ξοδέψω, αλλά, πολλές φορές, ξο δεύω και τον εαυτό μου και αλλοτριώνομαι (όπως διαβάζουμε στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο 15, 12-14' 17-24). Όταν συνέρχομαι, «εις εαυτόν ελθών ο άσωτος υιός» —και ποιος δεν είναι από μας· λίγο πολύ αυτή είναι η ιστορία όλων μας— και είμαι εγώ, τότε βλέπω ότι ο πατέρας ήδη έρχεται να με συναντήσει. Και όχι μόνον αυτό, άλλα και σε εκείνα πού ξόδευα ο Θεός ήταν παρών με τις ενέργειες Του, με τους νόμους Του, με την πρόνοια και αγάπη Του. Έτσι και ο κόσμος, ο χώρος και ο χρόνος, είναι έργο της αγάπης Του, άλλα δεν πρέπει να υποκαταστήσουν αυτά την αγάπη Του. Γι' αυτό φοβάμαι ότι η επιστήμη συχνά ξεχνάει τον άνθρωπο και μεταβαίνοντας στο Σύμπαν, στην μικροφυσική ή την μακροφυσική, μεταβαίνοντας στους νόμους, στην ύλη, στην ενέργεια και δεν ξέρω σε τι ακόμη, τότε ο άνθρωπος αδικείται και εύκολα απανθρωπίζεται.

Αυτό διαπιστώνω στα έργα του Stephen Hawking. Όταν τα διά βαζα, περισσότερο τον ζούσα ως έναν πονεμένο άνθρωπο —και ο πόνος μαρτυρεί ότι υπάρχουμε— παρά ως έναν επιστήμονα. Είναι πολύ συμπαθητικό πρόσωπο, όχι μόνο πού είναι σακάτης —κι εγώ τώρα μισοσακάτης είμαι και του μοιάζω— αλλά γιατί είναι μια ψυχή διψασμένη. Έχω επίγνωση των λόγων μου. Επειδή αυτός πού αρνιέται τον Θεό κάνει επίσης έναν αγώνα. Μπορώ, μάλιστα, να πω πώς και ο ίδιος αδικείται, και τον Θεό αδικεί. Είναι πάρα πολύ δυνατή η ελευθερία του ανθρώπου· δυνατή και οπλισμένη με δύναμη να αρνείται και τον Θεό. Αλλά, αν το κοιτάξει κανείς από μέσα, τον εαυτό του βασικά ζημιώνει ο άνθρωπος, τον εαυτό του οδηγεί στη σκλαβιά, και είναι η χειρότερη σκλαβιά πού μπορεί να γνωρίσουμε. Με τον Θεό, όμως, απελευθερωνόμαστε, με τον Ζώντα και Αληθινό Θεό, τον Θεό που φανερώθηκε και σαρκώθηκε, πού εισήλθε στην ιστορία, στον χωροχρόνο μας και στην σάρκα και στην ψυχή μας.

Στον εσωτερικό χώρο και χρόνο του ο άνθρωπος είναι δυνατόν, κι αυτό δεν είναι δική μου επινόηση, να κάνει ινδάλματα και είδωλα, να κάνει θεούς. Σημερινές εμπειρίες, πού μας έρχονται από την Ανατολή, από τις Ινδίες ή από την Αμερική, είναι πάρα πολύ μεγάλες και δυνατές, αλλά είναι και πολύ σατανικές. Και ο σατανάς μπορεί, και όλη την ώρα αυτό κάνει, να αντικαταστήσει μέσα μας τον Ζώντα και Αλη θινό Θεό. Το θέμα είναι ότι ο Θεός δεν επιβάλλεται, διότι δεν είναι ολο κληρωτικός ο Θεός, αλλά είναι ο Θεός της ελευθερίας και της αγάπης. Η Ορθοδοξία ομολογεί και πιστεύει και μιλάει για την «Θεαρχική ασθένεια», πού φάνηκε ήδη στην δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου, για να είναι η κτίση και ο άνθρωπος ελεύθερος, ελεύθερη να είναι και η πορεία μας προς Εκείνον, και να μπορεί να υπάρχει πραγμα τικά και να μεγαλώνει, να αυξάνεται μέσα μας η ελευθερία, να ανα­πτύσσεται και να εξελίσσεται η πραγματική εξ ελευθερίας αγάπη. Αλλιώς, ο Θεός θα ήταν ένας τύραννος πού μας κάνει ευτυχισμένους, χωρίς, όμως, εμείς να γινόμαστε μέτοχοι αυτής της ευτυχίας. Γι' αυτό λέει ο Άγιος Μάξιμος —και τελειώνω με αυτό, αν και κανείς μπορεί να πει ακόμη πάρα πολλά— ότι και η γνώση του κόσμου, του χωροχρόνου, χρήζει σταυρού και ταφής, για να γευθούμε μετά και την ανάσταση πού δίνει νόημα και πλήρωμα, για να δούμε και να ζήσουμε τον σκοπό για τον οποίο ο Θεός δημιούργησε τα πάντα.

Και βλέπουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο μας, τον χωρόχρονο μας, μέσα στη μεγάλη του Θεού αγάπη, μέσα στον οίκο του Πατέρα μας, οίκο στον οποίο όμως ο Θεός είναι ο ένοικος. Και ο αληθινός χριστιανός είναι, κατά τον Αναστάσιο Σιναίτη, ο «οίκον έχων τον Θεόν ένοικον», δηλαδή ο ζωντανός οίκος του Θεού πού έχει ένοικον τον Θεόν. Με άλλα λόγια: ο άνθρωπος πρέπει να είναι ο χωρόχρονος του Θεού (= διαφανής και διαπερατός για τον Θεό), για να γίνει ο Θεός ο αιώνιος και άφθαρτος χωρόχρονος μας — η Χώρα των «ζώντων», πού είναι ένα από τα χαρακτηριστικά ονόματα του Χριστου. Αυτή η περιχώρηση Θεού και ανθρώπου δεν είναι μόνο προσωπική, «ιδιωτική», είναι και λειτουργική, ευχαριστιακή πραγματικότητα, δηλαδή πραγματικότητα της Εκκλησίας ως Σώματος του Χριστου και Κοινωνίας του Αγίου Πνεύματος (Β' Κορ. 13, 13). Διότι στην εμπειρία της Εκκλησίας ο Χριστός είναι μοναδικό πρόσωπο, αλλά, ως Κεφαλή του σώματος των μελών του, είναι και «μυριοϋπόστατος», είναι η καρδιά, είναι το πρώτο μέλος της Εκκλησίας πού είναι η οικογένεια Του, είναι ο Μονογενής πού έγινε «Πρωτότοκος εν πολλοίς αδελφοίς» ('Ιω. 1, 18' Ρωμ. 8, 29). Αυτό είναι το μυστήριο της πίστεως μας πού το ζούμε όχι υποκειμενικά ή ιδιωτικά. Το ζούμε, επίσης, και ως ανθρώπινο γένος συνολικά σε ώρες δύσκολες και σε καταστάσεις οριακές. Και δεν το λέω αυτό τώρα, λόγω της δραμα τικής και οδυνηρής εμπειρίας πού πέρασαν οι συμπατριώτες μας (στην Σερβία) κι εγώ προσωπικά. Ότι, όμως, ζει ο άνθρωπος ειλικρινά, δεν το ζει ατομικά, το μοιράζεται.

Και ένα σχόλιο για το τέλος. Ένας φίλος μας Εβραίος, στο Βελιγράδι, γνήσιος Εβραίος αλλά και χριστιανός, όταν είχαμε συζητήσεις για τον κόσμο και για τον άνθρωπο και για το Big Βαng, ξέ ρετε τι έλεγε; «Παιδιά, γιατί λέμε Big Βαng την αρχή του σύμπαντος; Μόνο οι ωμοί, οι χοντροκομμένοι Αμερικανοί, θα μπορούσαν να το πουν έτσι. Εγώ το λέω Πρωτοψαλμωδία». Έλεγε επίσης ότι η σκοπιμότητα πού υπάρχει στην δημιουργία, στο Σύμπαν, δεν είναι σκοπιμότητα, αλλά είναι η αρχική ευσπλαχνία του Θεού προς τον άνθρωπο. Αυτή, λοιπόν, την σκοπιμότητα ονομάζει ευσπλαχνία του Θεού, και το Big Βαng, Πρωτοψαλμωδία.

Ευχαριστούμε πού είχατε την υπομονή να με ακούσετε. Ήθελα απλώς να πω ότι ο χώρος και ο χρόνος είναι το σπίτι του Πατέρα μας και ότι η ζωή μας η ιστορική, η γήινη, η ενδοκοσμική, είναι δεσμά, αν δεν συνδεθούμε με τον Θεό, με την χάρι του Θεού, αν δεν αποκαταστήσουμε τη σχέση εκείνη πού διακόψαμε, ή πού την αφή σαμε να ασθενήσει, την σχέση της χάριτος του Αγίου Πνεύματος με την κτιστή φύση μας και την φύση του κόσμου μας. Έμειναν στην ψυχή μας και στο σώμα μας πάρα πολλές δυνάμεις. Κοιτάξτε πόσο δυναμισμό έχουν τα άτομα, τα μόρια, το Σύμπαν είναι ένας φοβερός δυναμισμός. Έχουμε μέσα μας φως, μεγάλες δυνάμεις, μεγάλες δίψες. Άλλα αν δεν συνδεθούμε με τον Ζώντα και Αληθινό Θεό, τον Χριστό, αδικούμε τον εαυτό μας και σίγουρα τον απανθρωπίζουμε και τον διαφθείρουμε. Και όταν θα πάμε μπροστά στον Θεό, η ευλο γία θα είναι μεγάλη —αυτό είναι το Ευαγγέλιο, το ευχάριστο, σωτή ριο μήνυμα—γιατί εκεί θα βρούμε δικό μας Άνθρωπο, τον Θεάνθρωπο Χριστό. Στις αγκάλες του Πατρός, θα είναι ο Υιός Του ο Αγαπητός, ο Θεός πού έγινε Άνθρωπος. Μεγάλη η ευσπλαχνία και η αγάπη και η φιλανθρωπία του Θεού!

Από το βιβλίο «ΧΡΙΣΤΟΣ Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΖΩΝΤΩΝ», Εκδόσεις «ΙΝΔΙΚΤΟΣ», ΑΘΗΝΑ 2007

http://nikopoulos.blogspot.com/2010/05/blog-post_22.html

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ- ΟΙ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑΣ ΠΟΥΛΛΑ-ΜΑΚΑΡΟΥΝΑ

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,



Παρά το γεγονός ότι δεν είμαστε Θεολόγοι και οι Θεολογικές γνώσεις μας δεν είναι Πανεπιστημιακού επιπέδου, η ανάγνωση των Γραφών, των Ιερών Κανόνων, του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου και των Πατερικών Κειμένων, μόλις ανακοινώθηκε το γεγονός της ελεύσεως του Πάπα στην Κύπρο και της σχετικής ανακοινώσεως η οποία εξεδόθη η συνείδηση μας δεν μπορούσε να εφησυχάσει και ανδρείως ως διαμαρτυρόμενα πρόσωπα αποστείλαμε προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου μηνυτήριο αναφορά ημερομηνίας 10 Απριλίου του 2010 (εορτή του Αγίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Γρηγορίου του Ε΄, απαγχονισθέντος υπό των Τούρκων) εναντίον του κ.κ.Χρυσσοστόμου του Β’, Αρχιεπισκόπου Νέας Ιουστινιανής και πάσης Κύπρου, η οποία κατά παραχώρηση Θεού ετοιμάστηκε μέσα σε μερικές ώρες στις αρχές της Αγίας Εβδομάδος (Μεγάλη Δευτέρα και Μεγάλη Τρίτη, λόγω του ότι η Ιερά Σύνοδος σύμφωνα με τον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου συνεδριάζει την πρώτη μετά την Διακαινίσιμο εβδομάδα), με την οποία εκαλούντο τα Μέλη της Ιεράς Συνόδου να δικάσουν τον Αρχιεπίσκοπο δια τα Κανονικά αδικήματα τῆς ΙΕΡΟΣΥΛΙΑΣ, τῆς ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΣ, ὡς καί τῆς ΕΠΙΟΡΚΙΑΣ:


{Συμφώνως πρός τήν Ἁγίαν Γραφήν, τῶν ἐπινεύσει τοῦ Παρακλήτου Πνεύματος διατυπωθέντων καί κυρωθέντων ὑπό τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων Ἀποστολικῶν καί Συνοδικῶν Κανόνων καί τῶν Ἱερῶν της Ἐκκλησίας Παραδόσεων καί τοῦ συνωδᾶ τούτοις θεσπισθέντος Καταστατικοῦ Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου καί ὡς ἐκφραζομένη συνείδησις τοῦ λαοῦ, ἄρθρα 3 καί 5 τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου οι οποίοι είχαν παραβιαστεί κατάφωρα με την πρόσκληση την οποία απήυθυνε πρός τόν Πάπα ο Αρχιεπίσκοπος Νέας Ιουστινιανής και πάσης Κύπρου κ.κ. Χρυσόστομος Β’ την 16ην τοῦ Ἰουνίου τοῦ 2007, με την οποία:


«εκαλείτο και εζητείτο απο αυτόν η στήριξη του δια μέσου του ακαταμαχήτου όπλου της προσευχής και με την πατερική του κραυγή για την υπεράσπιση των αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων της Αρχαίας και Αποστολικής Εκκλησίας της Κύπρου του τόπου συναντήσεως πολλών φυλών, θρησκειών και πολιτισμών της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Εζητήθη από αυτόν να είναι δίπλα από ημάς (εδώ εννοεί τον εαυτό του ή και την Κύπρο Κύριος είδεν), και ότι δια μέσου αυτού ο Άγιος Απόστολος Βαρνάβας καλούσε τον πρεσβύτερο αδελφό του Απόστολο Πέτρο να κάνει την πρώτη επίσκεψη του στην ταπεινή οικία του και να δεχθεί την φιλοξενία της και να αισθανθεί πως είναι και δικό του σπίτι και να το ευλογήσει.


Επίσης ότι τον περιμένει ως Αγιώτατο Επίσκοπο της Ρώμης ο οποίος εδρεύει εν αγάπη στην Κύπρο, ένα νησί του διαλόγου, της δημοκρατίας, της πίστεως, του μοναχισμού, μνημείου και έργων και τέχνης. Και ευχόταν να ευδοκήσει ο Πάπας να έρθει προς αυτόν για να του ανταποδώσουν την αδελφική φιλοξενία που τους προσεφέρθη τις ημέρες που έμειναν στην Αιώνια πόλη του και εκ δευτέρου η προσφώνηση του Πάπα ως Αγιωτάτου όπου του αποστέλονται εγκάρδιες ευχές για υγεία, μακροημέρευση και φωτισμό του Αγίου Πνεύματος προς επιτυχία της αποστολής του ως κτίστου των γεφυρών μεταξύ ανθρώπων, θρησκειών και πολιτισμών».


{Διαδίκτυο htp:// vatican.va/holy father/benedict xvi/speeches/2007/june/documents/hf ben xvi spe 20070616 chrysostomos-ii en.htm, (Visit of his beatitude Chrysostomos II Archbishop of Nea Justiniana and all Cyprus to his Holiness Benedict XVI) καί (ἑρμηνεία εἰς τά Ἑλληνικά, Χριστιανική Σπίθα, φ.655, Ὀκτώβριος 2007, 4)}:



Τούτο μας ώθησε από το γεγονός ότι ηκούστηκαν μεμονωμένες φωνές εναντίον της έλευσης του Πάπα και θεωρήσαμε ορθό να απευθυνθούμε προς τα Μέλη της Ιεράς Συνόδου και να ζητήσουμε ως προαναφέρεται την άμεσιν εκδίκασιν του δια τα κανονικά αδικήματα της Ιεροσυλίας, Βλασφημίας και Επιορκίας για τους λόγους που τίθενται στην μηνυτήριο αναφορά μας, στοιχειοθετουμένων πάντων τούτων ω ς κανονικῶν ἀδικημάτων, καί δή ὡς τελεσθέντων ἐκ μέρους Ἐπισκόπου.

(Δια τους ενδιαφερομένους να αναγνώσουν ολόκληρον το κείμενο, βλέπε ιστοσελίδα markoseugenikos.gr)

Δυστυχώς και με λύπη καρδίας το αναφέρουμε αυτό κανένας κανένας ιερεύς ή μοναχός ή μοναστήρι δεν είχε προβεί σε οποιαδήποτε διαμαρτυρία ή σε οποιοδήποτε διάβημα εναντίον του, τουλάχιστον μέχρι τότε.


Από της αποστολής της μηνυτηρίου αναφοράς μας ουδεμίαν προσωπική απάντησιν ελάβαμεν απο την Ιεράν Σύνοδον. Ελάβαμεν γνώση από δημοσίευμα της Εφημερίδος ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ημ.8/5/2010 σελίς 45 και μάλιστα ερωτηθείς Αρχιερεύς του οποίου το όνομα δεν δημοσιεύεται σε ερώτηση δημοσιογράφου εάν την εδιάβασε, απάντησε επί λέξει «Οχι το έστειλα στον Κοτσιάτη για ανακύκλωση».


Αυτή είναι η σοβαρότητα των Αρχιερέων οι οποίοι συγκροτούν την Ιερά Σύνοδο σε τόσον σοβαρά θέματα πίστεως.


Η απάντηση της Ιεράς Συνόδου στην αναφορά μας είναι γνωστή σε όλους, είναι η δημοσιευθείσα και αναγνωσθείσα εις τους Ιερούς Ναούς εγκύκλιος στις 16 Μαίου του 2010 και ο καθένας δύναται να εξάξει τα ορθά συμπεράσματα. Την δε εγκύκλιο δεν προσυπέγραψε μόνος του ο Αρχιεπίσκοπος ως είθισται ως Πρόεδρος της Συνόδου αλλά την προσυπέγραψαν και εις έκαστος των Αρχιερέων διά ευλόγους λόγους.


«Προσπαθώντας να διασκεδάσουν τις ανησυχίες μας ότι επειδή εκφράζονταν απο μερικούς ανησυχίες και επιχειρείτο από άλλους η εκμετάλλευση της επικείμενης επίσκεψης του Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου ΙΣτ’ στην Κύπρο, αφού εξέτασε ενδελεχώς το θέμα αποφάσισε ομόφωνα να απευθυνθεί προς τον ευσεβή ορθόδοξο λαό και να αναφέρει ότι ο Πάπας έρχεται ως προσκεκλημένος του Προέδρου της Δημοκρατίας αλλά και με τη δική τους συγκατάθεση, προτίστως για να επισκεφθεί και να προσκυνήσει το χώρο του κηρύγματος των Αποστόλων Βαρνάβα και Παύλου στην Πάφο αλλά και για να επισκεφθεί τους Ρωμαιοκαθολικούς της Κύπρου, Λατίνους και Μαρωνίτες, ότι δεν θα υπάρξουν συνομιλίες ή συζητήσεις για θρησκευτικά θέματα, αφού αυτά ύστερα απο πανορθόδοξη απόφαση τα χειρίζεται μικτή θεολογική επιτροπή Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών ούτε και θα υπογραφεί όπως διαδίδουν κάποιοι οποιαδήποτε συμφωνία. Ο Πάπας σεβόμενος της επιθυμίες των και δείχνοντας έμπρακτα τή συμπαράσταση του προς την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και της πλευράς μας, δεν θα μεταβεί στα κατεχόμενα εδάφη μας, ούτε για προσκήνυμα στη Σαλαμίνα (χώρο αποβίβασης των Αποστόλων στην Κύπρο), ούτε για επίσκεψη των Μαρωνιτικών χωριών.


Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Πάπα θα συναντηθούν μαζί του και θα θέσουν ενώπιον του το θέμα της σύλησης των ναών μας και της απαγόρευσης από της κατοχικές αρχές της συντήρησης και της λειτουργίας τους. Η επιρροή του Ποντίφικα στους ισχυρούς της γης είναι γνωστή και αναμένουν μέσων των πρέσβεων του Βατικανού ώθηση στις δίκαιες επιδιώξεις μας. Η συμμετοχή των στην υποδοχή του Πάπα, η παρουσία των στις εκδηλώσεις προς τιμή του, καθώς και η συνάντηση των μαζί του, δεν σημαίνει παραθεώρηση των μεγάλων δογματικών και αλλής φύσεως διαφορών που μας χωρίζουν ούτε και παραγνώριση της εκκλησιολογικής εκτροπής της ΟΥΝΙΑΣ, που είναι για εμάς (εννοεί τους Αρχιερείς ή και εμάς ως ποίμνιον δεν γνωρίζομεν) μια απεχθέστατη μέθοδος προσηλυτισμού. Για θεραπεία των πιο πάνω εργάζονται στα πλαίσια του θεολογικού διαλόγου μεταξύ ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, αναζητώντας την κοινή πίστη της Ενιαίας Εκκλησίας πρίν απο το Σχίσμα.


Ως Κυπριακός λαός δεν ξεχνούν τις καταπιέσεις, τους διωγμούς και τα μαρτύρια τα οποία είχαμε υποστεί κατα τους αιώνες της Λατινοκρατίας. Κατανοούν όμως ότι δεν μπορούμε να μένουμε δέσμιοι στο παρελθόν, ιδιαίτερα σε ένα κόσμο όπου οι χριστιανοί κυνδινεύουμε να καταλήξουμε μειοψηφία, έναντι των πιστών άλλωνν θρησκειών. Εξάλου η προσευχή του Χριστού «ίνα πάντες εν ώσι» απευθύνεται και προς εμάς.


Με βάση τα πιο πάνω καλούνται πατρικά όπως όλοι παραμείνουν ήσυχοι και κωφεύσουν στις οποιεσδήποτε προτροπές ανεύθυνων στοιχείων για εκφραση διαμαρτυριών, ή δημιουργία ασχημιών, κατά την επικείμενη επίσκεψη του Πάπα. Ο Πάπας είναι προσκεκλημένος της δικής μας Κυβέρνησης και η στοιχειώδης ευγένεια επιβάλλει αποχή απο τέτοιες δηλώσεις.


Και τελειώνοντας την εγκύκλιο αναφέρουν ότι ο Απόστολος Παύλος μας παραγέλλει: «Πείθεσθε τοις ηγουμένοις ημών και υπείκετε. Αυτοί γαρ αγρυπνούσιν υπερ των ψυχών ημών» (Εβρ. ιγ’, 17). Αν υπήρχε ο παραμικρός κίνδυνος για την πίστη μας αυτοί πρώτοι θα καλούσαν σε διαμαρτυρίες. Και απο την άλλη θα ήταν έκδηλα εγωιστικό να θέτει κάποιος τον εαυτό του πάνω απο την Ιερά Σύνοδο.


Είναι βέβαιοι ότι θα ακούσουμε τη φωνή της εκκλησίας και ότι επικαλούνται την χάρη και την ευλογία του εν Τριάδι Θεού ημών σε εμάς και στα έργα μας.»


Ο μεγάλος υπέρμαχος της Δημοκρατίας ο Αρχιεπίσκοπος, σε δήλωση του σε ερώτηση δημοσιογράφου την 9ην Μαίου 2010 αναφορικά με όσους αντιδρούν στην επίσκεψη του Πάπα ανέφερε «αυτοί είναι ορισμένοι ακραίοι. ‘Εχουν ζήλον ου κατ’ επίγνωση. Δεν είναι σωστοί ορθόδοξοι, ούτε καν τους λαμβάνω υπόψη.»


Οποίος εωσφορικός εγωισμός, οποία δικτατορία!!!. Η Ιερά Σύνοδος είναι πάνω από την Αγία Γραφή, τους Ιερούς Κανόνες και τους Αγίους Πατέρες ημών. Κατ’ αυτούς, είτε είμεθα ανεύθυνα στοιχεία, είτε προσπαθούμε να εκμεταλλευθούμε την επικείμενη επίσκεψη του Πάπα όσοι εκφράζουμε τις διαφωνίες μας.


Τι σημαίνει ότι θα ήταν έκδηλα εγωιστικό να θέτει κάποιος τον εαυτό του πάνω απο την Ιερά Σύνοδο, ενώ δεν είναι καθόλου εγωιστικό η Σύνοδος να είναι πάνω απο τους Αγίους Πάτερες, τις Οικουμενικές Συνόδους και την Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία μας;


Ποία είναι η εκμετάλλευση που θέλουμε να εκμαιεύσουμε, ποίες είναι οι προτροπές μας ως κατ’ αυτούς ανευθύνων στοιχείων και ότι η στοιχειώδης ευγένεια απαιτεί αποχή απο οποιεσδήποτε διαμαρτυρίες και/ή ασχημίες. Τι ασχημίες θα μπορούσαμε να κάνουμε ορθόδοξοι χριστιανοί όντες;


Τι σημαίνει ότι η προσευχή του Χριστού είναι «άπαντες εν ώσιν», τους δίδει το δικαίωμα να συμπροσευχηθούν μετά των αιρετικών εντός του Ορθοδόξου ναού της Παναγίας Χρυσοπολίτισσας/Αγίας Κυριακής στην Κάτω Πάφο του οποίου η Αγία Τράπεζα έχει καθαγιαστεί με άγια λέιψανα μαρτύρων - αφού ο Πάπας έχει καταδικασθεί ως αιρετικός - και εννοείται ο θεσμός-;


Τι σημαίνει ότι δεν μπορούμε να μένουμε δέσμιοι του παρελθόντος, ιδιαίτερα σε ένα κόσμο όπου οι Χριστιανοί κιδυνεύουμε να καταλήξουμε μειοψηφία, έναντι των πιστών άλλων θρησκειών.


Αυτή η δήλωση είναι μνημείο απιστίας. Ούτε «μίαν κεραία, ούτε ένα ιώτα» δεν δικαιούμεθα να αλλάξομε και άς μείνει μόνον είς άνθρωπος μετά της οικογενείας του ως ο Νώε.


Ο Αρχιεπίσκοπος και όλοι οι Επίσκοποι ετέλεσαν δια των δηλώσεων ων σοβαρωτάτας Κανονικᾶς παραβάσεις ἐκ προθέσεως, ρητῶς καί δημοσίως, μετερχόμενοι προσβλητικᾶς ἐκφράσεις ἀκραίου καί βαναύσου χαρακτῆρος, ἐπιδεικνύοντες συμπεριφοράν, ἰδέας καί ἀπόψεις ἀπαδούσας πρός τήν πίστιν καί τό ἦθος τά ὁποία δέον ὅπως χαρακτηρίζουν Ὀρθόδοξους Ἱεράρχας, ἀποκαλυπτικᾶς ἀφ’ ἑνός μέν ἐλλείψεως σεβασμοῦ πρός τήν Κανονικήν τάξιν καί πίστιν τῆς Ἁγιωτάτης ἠμῶν Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀφ’ ἑτέρου δέ ἀδιαφορίας διά τήν πρόκλησιν δημοσίου σκανδαλισμοῦ.

Συμφώνως με τους Ιερούς Κανόνες οι οποίοι έχουν κωδικοποιηθεί υπό το Αγίου Πατρός Ημών Νικοδήμου του Αγιορείτου, εις τους οποίους αναφέρθηκα εκτενώς εις την μηνυτήριον αναφοράν, οι Ιεράρχες της Κύπρου μηδενός εξαιρουμένου τους έχουν παραβεί ενώ η Εκκλησία της Κύπρου θα έπρεπε να ήταν φρούριο της Ορθοδόξου πίστεως. Θα καταλήξει τελικώς να είναι ο Δούρειος Ιππος της Λατινικής εκκλησίας στην Κύπρο δια την ανάπτυξη της ΟΥΝΙΑΣ, δια να μην καταλήξουμε να είμεθα οι Χριστινοί μειοψηφία έναντι των πιστών άλλων θρησκειών;


Την 18ην Μαίου του 2010 εις την εκπομπήν του τηλεοπτικού σταθμού ΣΙΓΜΑ ες την οποίαν καλεσμένοι ήσαν, ως εκπρόσωπος του Πάπα ο Χωρεπίσκοπος των Μαρωνιτών κ.Ορφανού, (τον οποίο η παρουσιάστρια δημοσιογράφος κ.Ελίτα Μιχαηλίδου και ο επίσης καλεσμένος γνωστός Θεολόγος κ.Ανδρέας Πιτσιλίδης ο οποίος συνευδοκούσε μετά του αντιπροσώπου των Μαρωνιτών με νεοφανείς ιδέας αντιθέτους με την Ορθόδοξον πίστιν τον προσφωνούσαν με το «θεοφιλέστατε» στην παρουσία του επίσης καλεσμένου κ.Κυριάκου Σαββίδη), παραδέχθηκε δημόσια ότι την πρόσκληση απήυθυναν προς τον Πάπα τόσον ο Πρόεδρος όσον και ο Αρχιεπίσκοπος.


Η συμπερίληψη εις την εγκύκλιο της εκφράσεως «και με την δική μας συγκατάθεση» θέτει την θέσιν «ναι μεν, αλλά...», φοβούμενοι την διαμαρτυρία του ορθοδόξου λαού.


«Πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε. Αυτοί γαρ αγρυπνούσιν υπέρ των ψυχών υμών».


Λυπούμαστε να παρατηρήσομε αλλά η θέση αυτή είναι η θέση που ο Αρχιεπίσκοπος και οι Επίσκοποι επιθυμούν; Αβουλα πλάσματα τα οποία θα σκύβουν το κεφάλι και θα δέχονται τις αντιορθόδοξες πράξεις ενάντια σε όσα η ίδια η Αγία Γραφή και οι Αγιοι πατέρες και μάρτυρες της εκκλησίας μας, μας κληροδότησαν;


Οποία βλασφημία, οποία υπεροψία!!!


Η υπακοή εις τους ηγουμένους ημών την οποία επικαλείται η Ιερά Σύνοδος στην εγκύκλιο της προυποθέτει απαραιτήτως ότι αυτοί ορθοτομούν τον λόγον της αληθείας και του Ευαγγελίου ενώ σε αντίθετη περίπτωση ο Απόστολος των Εθνών Παύλος την στήλην του οποίου ο Πάπας επιθυμεί να προσκυνήσει αναφέρει στην προς Γαλάτας επιστολή του:


«Θαυμάζω ότι ούτω ταχέως μετατίθεσθε από του καλέσαντος υμάς εν χάριτι Χριστού εις έτερον ευαγγέλιον, ό ουκ εστιν άλλο, ει μη τινές εισίν οι ταράσσοντες υμάς και θέλοντες μεταστρέψαι το ευαγγέλιον του Χριστού.Αλλά και εάν ημείς ή άγγελος εξ ουρανού ευαγγελίζηται υμίν παρ’ ό ευηγγελισάμεθα υμίν, ανάθεμα έστω. Ως προειρήκαμεν και άρτι πάλιν λέγω· Ει τις υμάς ευαγγελίζεται παρ’ ό παρελάβετε, ανάθεμα έστω. Αρτι γαρ ανθρώπους πείθω ή τον Θεόν; ‘Η ζητώ ανθρώποις ήρεσκον, Χριστού δούλος ουκ άν ήμην.»

«Η αποστασία των εσχάτων ημερών» ευρίσκεται εμποσθεν ημών!!!

Εάν αγρυπνούσαν δια τας ψυχάς μας δεν θα επήγαιναν την επαύριον της συμπληρωσεως της Συνόδου κατά το παλαιόν προτοῦ καταργηθεῖ ὑπό τῶν Λατίνων κατά ἤ περί τό 1192 μ.χ εις τον Πάπαν της Ρώμης και να του απευθύνουν την ήδη αναφερθείσαν προσφώνησιν.


Ἐάν ως προείρηται ὁ Πάπας προσεκλήθη ὑπό τοῦ Προέδρου τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας θέλομεν νά ἀντιτείνομεν ὅτι τοῦτο γέγονεν κατά ἤ περί τήν 27ην Μαρτίου 2009 καί ἡ ὅλη προεργασία ἔγινε κατά ἤ περί τό 2007 μετά τήν ἐπίσκεψιν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου εἰς τόν Πάπαν.


ΔΙΑΤΙ ἐφόσον ἡ ἐπίσκεψις τοῦ Πάπα εἶναι ἐπίσκεψις ἀρχηγοῦ κράτους σύμφωνα μέ τήν ἐθιμοτυπία δέν ἀφικνεῖται εἰς τό διεθνές ἀεροδρόμιο Λάρνακος καί κατά πρῶτον ἡ ἐπίσκεψίς του νά πραγματοποιηθεῖ εἰς τό Προεδρικόν Μέγαρον, ἀλλ’ ἀντιθέτως θά ἀφιχθεῖ εἰς τό ἀεροδρόμιον Πάφου καί θά μεταβεῖ ἀμέσως εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Παναγίας Χρυσοσπολίτισσας/Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακῆς εἰς τήν Κάτω Πάφον ὅπου καί θά τελέσει εἰς τό προαύλιον αὐτῆς καί εἰς μέρος τοῦ ἀρχαιολογικοῦ χώρου ὅπου εὑρίσκεται ἡ στήλη τοῦ Ἄπ.Παύλου {Λειτουργία} εἰς τήν παρουσίαν τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας καί τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καί ἄλλων ἀξιωματούχων καί θρησκευτικῶν ἡγετῶν, συμμετέχοντες σέ συμπροσευχή μετ’ αὐτοῦ και ὡς μετέχοντες στήν «ἀνόσια λειτουργία» τοῦ Πάπα, Ἀντιχρίστου κατά τον Αγιον Κοσμάν τον Αιτωλόν;


Καί ἐάν ἔστω ἡ ἔλευσις τοῦ θεωρηθεῖ πολιτικόν γεγονός, διατί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος μετά άλλων συνοδικών θά παραστεῖ καί μάλιστα εἰς τόν ναόν τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακῆς, ἡ ὁποία επροτίμησεν να απωλέσει τήν ζωήν τῆς διά νά μήν ἀλλάξει τήν πίστιν της;


Διατί ἐάν εἶναι πολιτικοῦ περιεχομένου ἡ ἐπίσκεψις θά πρέπει νά παραστεῖ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου ὡς θρησκευτικός ἐκπρόσωπος τοῦ ποιμνίου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μετά αντιπροσωπείας και/ή ολοκλήρου της Ιεράς Συνόδου;


Διατί ο Αρχιεπίσκοπος εις δήλωσιν του αναφέρει μεταξύ άλλων: «Σίγουρα έχει υψίστη σημασία η επίσκεψη του Πάπα, διότι για πρώτη φορά Πάπας της Ρώμης έρχεται στην Κύπρο. Και επειδή είναι και αρχηγός του κράτους έχει και πολιτική σημασία, ενώ ως προιστάμενος του Καθολικισμού έχει και πνευματική σημασία. Η Πολιτεία τον έχει καλέσει με τη σύμφωνο γνώμη τη δική μας, εμείς θα τον καλωσορίσουμε, θα τον ξεναγήσουμε, θα έχουμε και κάποιου είδους συνομιλίες μαζί του, περισσότερο πάνω στο εθνικό μας θέμα, αλλά και τα θέματα που απασχολούν τον χριστιανικό κόσμο».


Βλέπε Εφημερίς ΣΗΜΕΡΙΝΗ ημ.16/5/2010, σελίς. 31.


Τι σημαίνει αυτή η δήλωσις;


Σημαίνει:


1. Πλήρην αναγνώρισιν του Πάπα ως αρχηγού ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, παραγνωρίζοντας όλες τις Αγίες Συνόδους και τους Αγίους Πατέρες μας που κατεδίκασαν τον Πάπα ως Αιρετικόν.


1. Πλήρη αναγνώρισιν του Βατικανού ως κράτους, ενώ ούτε ο Ο.Η.Ε το αναγνωρίζει ως κράτος.


1. Οτι θα συζητήσουν μαζί του θέματα που απασχολούν τον χριστιανικόν κόσμον.


Τώρα ποία είναι αυτά τα θέματα τα οποία κρατούν ως επτασφράγιστο μυστικό;


Διατί οι Συνοδικοί με την εγκύκλιο τους αρνούνται και/ή παραλείπουν να αναφέρουν ότι θα συζητήσουν θρησκευτικά θέματα που απασχολούν τον χριστιανικό κόσμο;. Ποία άλλα θέματα πέραν από την ΟΥΝΙΑΝ και τα άλλα κακά που οι Λατίνοι επεσώρευσαν και επεσωρεύουν στον Ορθόδοξο Κόσμο θα συζητήσουν;.

Αναφέρει ο Αρχιεπίσκοπος ότι θα έχουν κάποιου είδους συνομιλίες για το εθνικό μας θέμα;

Μήπως δεν γνωρίζει ο Αρχιεπίσκοπος ότι μέχρι σήμερα το Βατικανό και ο Παπας δεν έχουν καταδικάσει την Τουρκική Εισβολή;

Mήπως δεν γνωρίζει ο Αρχιεπίσκοπος ότι το Βατικανό ετάχθηκε επίσημα υπέρ του σχεδίου ΑΝΑΝ;

Μήπως δεν γνωρίζει ο Αρχιεπίσκοπος την σύμπραξη του Βατικανού με τους Κομιτατζήδες στον Μακεδονικό Αγώνα;

Μήπως δεν γνωρίζει ο Αρχιεπίσκοπος ότι πολύ πρόσφατα στην Σερβία η διαταγή του Πάπα ήταν: « Αν δεν μπορέσετε να αφοπίσετε τους Σέρβους, εξοπλίστε τους Μουσουλμάνους!!!».

Ξεχνά μήπως ή δεν γνωρίζει τις σφαγές των 1.500.000 Σέρβων από 5 ετών και άνω επειδή δεν εκλατινίζοντο;

Ξεχνά ή δεν γνωρίζει ότι με εντολήν του Καρδινάλιου ΣΤΕΠΙΝΑΤΣ οι Κροάτες έβγαζαν τα μάτια των Σέρβων Ορθοδόξων τα οποία επήρε ως δώρον στον τότε Πάπα μέσα σε καλάθια ο Καρδινάλιος του Βατικανού ΣΤΕΠΙΝΑΤΣ.;

Δεν γνωρίζει ότι ο δολοφόνος των Ορθοδόξων Σέρβων Καρδινάλιος ΣΤΕΠΙΝΑΤΣ ανεκηρύχθει Αγιος από το Βατικανό για τα εγκλήματα του εναντίον των Ορθοδόξων Σέρβων;

Μήπως δεν γνωρίζει ο Αρχιεπίσκοπος ότι ο Πάπας δεν προέβη σε καμιά καταδίκη των εγκλημάτων των Tούρκων του Κεμάλ Αττατούρκ για τις σφαγές και λεηλασίες του 1922 τις υποίες αντιθέτως υποβοήθησε με τις οδηγίες του και μάλιστα του απέστειλε και συγχαρητήριο τηλεγράφημα;

Μήπως δεν γνωρίζει ότι η καταστροφή και άλωση της Κωνσταντινουπόλεως ξεκίνησε από την άλωση των Φράγκων το 1204;

Μήπως δεν έχει αντίληψη ποίες είναι οι τακτικές του Βατικανού οι οποίες διαχρονικά δεν άλλαξαν ποτέ;


Ποία βοήθεια θα προσφέρει ο Πάπας στην Κύπρο αφού στην τελευταία επίσκεψη του στην Τουρκία συμπεριεφέρθη ως μέγας πολιτικός και αποκάλεσε την Τουρκία «γέφυρα θρησκειών»!!!

Σε αυτά τα δείγματα γραφής προσβλέπει ο Αρχιεπίσκοπος ο οποίος σε ερώτηση δημοσιογράφου στην Εφημερίδα ΣΗΜΕΡΙΝΗ ημ.16/5/2010 απάντησε, ότι «όταν θέλει μπορεί και πρέπεινα τον κάνουμε να θέλει», όταν εδώ και 36 χρόνια ουδέν έπραξε, αλλά έπραξε όλα τα προαναφερθέντα;


Δυστυχώς μέσα στους αιώνες η αιματοβαμμένη ιστορία μας δεν λέει τίποτε στον Προκαθήμενο και τους περί αυτόν επισκόπους!

Οι πατέρες μας διά να κρατήσουν την πίστη των υπέστησαν βασανιστήρια, εξανδραποδισμούς, θάνατο, λεηλασίες των περιουσιών τους και άλλα όσα δεινά μας επεσώρευσαν δια ναμας εκλατινίσουν και δεν τα κατάφεραν και ερχόμαστε σήμερα με ελαφρά τη καρδία και παραδίνουμε με τα χαμόγελα των κοσμικών συγκεντρώσεων και των φιλοφρονήσεων και ξεπουλούμε τα πάντα, μέσα στη χλιδή και την πολυτέλεια που έχομε μάθει να ζούμε και θέλουμε να αυτοπροβαλλόμεθα ως ηγέται αυτού του τόπου.


Τι να κάνομε τα θρησκευτικά και αρχαία μνημεία αφού εμείς θα χαθούμε; Τι θα τα χρειάζεται η ανθρωπότητα αφού η πίστη μας θα έχει χαθεί; Ας ανεγείρουν λατινικούς ναούς στην θέση των δικών μας αφού δεν θα υπάρχει πλέον Ορθοδοξία. Τι να κάνομε τους Ορθοδόξους ναούς αφού πίστη δεν θα υπάρχει πλέον; Δεν θα τους χρειάζεται κανείς πλέον. Διατί σε τελική ανάλυση αγαπήσαμε τα αντικείμενα και την τέχνη η οποία μπορεί να επαναδημιουργηθεί πέρα από τα δόγματα της πίστεως μας και των ψυχών μας!!!


Σε άλλο σημείο της ίδιας συνεντεύξεως αναφέρει σε ερώτηση:


Ερ: Σας προβληματίζουν τυχόν αντιδράσεις από άτομα που αντιδρουν σ αυτήν την επίσκεψη;


Απ: Εδώ έχουμε δημοκρατία και μπορεί ο καθένας να έχει την άποψη του. Εκείνο με το οποίο διαφωούμε, είναι να κατέρχοντα , να ανεβαίνουν στο πεδοδρόμιο και να κάνουν ασχημίες. Εκείνο είναι απαράδεκτο, και μάλιτα όταν είναι ορθόδοξοι χριστιανοί, είναι μέρος του ποιμνίου μας, και δεν υπακούν στην διοικούσα Εκκλησία, τότε θέτουν τους εεαυτούς τους εκτός Εκκλησίας. Δεν μπορεί ο καθένας να κάνει δική του Εκκλησία.


Και στις 19 Απριλίου 2010 από την Κωνσταντινούπολη ανέφερε:


Απ: Τις φωνές αυτές ...... εγώ τις χαρακτηρίζω παραφωνίες δεν είναι φωνές. Είναι οι έχοντες ζήλον ου κατ’ επίγνωσιν και τις περισσότερρες φορές το κάνουν για να κάνουν επίδψειξην , για να κάνουν λαικισμόν και όχι γιατί πιστεύουν κάι τέτοιο.


Ούτε έρχονται σε διάλογο μαζί μας , ούτε θέλουν να ακούσουν ...... είναι άνθρωποι «ου με πείσεις καν με πείσεις». Και αφού είναι αδιόρθωτοι δεν νομίζω ότι έχουμε καιρό να χάνουμε ή να σπαταλούμε κύτταρα τςε φαιάς ουσίας του εγκεφάλου μας.

Εκείνο που έχω πεί είναι ότι εκεί ( σ.σ. εννοεί στην Κύπρο) υπάρχει Εκκλησία και όλα τα μέλη της οφείλουν να υπακούν στην επίσημη Εκκλησία . Εάν παρ’ ελπίδα οποιοσδήποτε ιερεύς κάνει οποιανδήποτε ασχήμια θα τιμωρηθεί αμείλικτα. Δεν πρόκειται να χαριστώ σε κανένα . Και εάν είναι μοναχός της επισήμου εκλλησίας, να φύγει να κάνει εκκλησία δική του. Δεν μπορεί να είναι μέσα στην Εκκλησία. Εκεί θέλουμε και ησυχία και ότι αποφασίσει το Κράτος και η επίσημη Εκκλησία. Οποιου δεν αρέσει να πάει να κάνει εκκλησία δική του.. Δεν μπορεί να είναι μέλος της Εκκλησίας καινα μην ακούει την εκκλησιαστική αρχή. Πάνω σε αυτό θα είμαι πολύ αυστηρός γιατί ή έχουμε Εκκλησία ή δεν έχουμε.»

Διαδίκτυο: Πύλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων AMEN.gr, ημ.18/4/2010


Αυτός είναι ο Αρχιεπίσκοπος μας, ο πλήρης αγαθότητος και δημοκρατίας. Οσοι δεν ακούνε τυφλά τι του λένε οι ταγοί της Εκκλησίας αγνοώντας την ίδια την Ορθόδοξη Εκκλησία τότε κατ’ αυτόν είμαστε εκτός Εκκλησίας. Δεν μπορούμε να είμεθα μέσα στην Εκκλησία. Θ α μας πατάξει αμείλικτα και θα είναι πολύ αυστηρός. Σπαταλά τα κύτταρα της φαιάς του ουσίας με εμάς τους αδιόρθωτους και τις παραφωνίες. Μας λέει να πάμε να κάνουμε εκκλησία δική μας σάμπως και η Εκκλησία είναι δική του και φέουδο του και θα μας εκβάλει έξω.


« Οταν ούν έλθει ο κύριος του αμπελώνος τι ποιήσει τοις γεωργοίς εκείνοις. Λέγουσιν αυτώ κακούς κακώς απωλέσει αυτούς και τον αμπελώνα εκδώσεται άλλοις γεωργοίς, οίτινες αποδώσουσιν αυτώ τους καρπούς εν τοις καιροίς αυτών...» (Κατά Ματθάιον κα’ 40-42).


Όταν εγκύψει κάποιος έστω και για λίγο στην ιστορία του παπισμού αντιλαμβάνεται ότι είναι όλως δι’ όλου φυσικό να καταλήξει ο παπισμός σε δόγματα, τα οποία όχι μόνον ορθά, σοβαρά και θεολογικά δεν είναι αλλά, δια τον έχοντα κοινή λογικήν, τυγχάνουν ανόητα και καταγέλαστα.


«Ο πίπτων ηθικώς, πίπτει και κατά τας ιδέας».

Οι δε Πατέρες λέγουν κάτι που πιστεύει ολόκληρος η Εκκλησία, ότι «Βίος αισχρός, πονηρά δόγματα τίκτει».


Αλλά και ο ίδιος ο Κύριος διδάσκει ότι τα πονηρά δόγματα είναι συνάρτηση της φαυλότητας του βίου και ο φαύλος βίος συνάρτηση των πονηρών δογμάτων όταν λέγει ότι οι άνθρωποι: «ηγάπησαν μάλλον το σκότος ή το φώς, ην γαρ πονηρά αυτών τα έργα» (Ιωαν. Γ’19).


Είναι φοβερόν και το περιεχόμενον του ευαγγελίου, μεστόν νοημάτων και θέσεων αναφορικά με την Αγία Τριάδα οιίτινες αναιρούν οι Παπικοί.


«Εάν γαρ εγώ ου μη απέλθω , ο Παράκλητος ουκ ελεύσεται προς υμάς ......κέκριται (Κατά Ιωάννην ιγ’ 31).


«Δια τούτο λέγω υμίν, πάσα αμαρτία και βλασφημία αφεθήσεται τοις ανθρώποις , η δε του Πνεύματος βλασφημία ουκ αφεθήσεται τοις ανθρώποις, και ός αν είπη λόγον κατά του Υιού των ανθρώπων, αφεθήσεται αυτώ. Ος δ’ άν είπη κατά του Πνέυματος του Αγίου ουκ αφεθήσεται αυτώ ούτε εν τω νύν αιώνι, ούτε εν τω μέλλοντι..» (Κατά Ματθαίον ιβ’, 31-32).



Εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησία οἱ Ἱεροί Κανόνες «συνδέονται μέ τά δόγματα... καί ἀποτελοῦν ἐφαρμογή αὐτῶν μέσα στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι μία ἔκφραση τοῦ πνεύματος τῆς ἀληθινῆς καί εἰλικρινοῦς ἐν Χριστῷ ἀγάπης... προσφέρουν σέ κάθε πιστό τό πρότυπο....» (Π.Μπούμη, Κανονικόν Δίκαιον, 2000, σέλ.27).


Οἱ Κανόνες μᾶς βοηθοῦν νά παραμείνουμε ἑνωμένοι εἰς τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἐκκλησία βιώνοντας συνάμα τήν μετάνοια, τήν εἰρήνη, τήν ἀγάπη. « Ὅσοι τῷ κανόνι τούτω στοιχήσουσι, εἰρήνη ἐπ’ αὐτούς καί ἔλεος» (Πρός Γαλάτας 6,16).


Οἱ Ἱεροί Κανόνες «Θεσπίζονται πρός ψυχῶν θεραπείαν καί ἰατρείαν παθῶν».


Συμφώνως μέ τόν Καθηγητή τοῦ Πανεπιστημίου μ.Ν. Ματσούκα, ἐπειδή «ἡ αἵρεση εἶναι ἐσφαλμένη ζωή, παραχάραξη ἀληθειῶν καί συνάμα ἀδιάλειπτη πολεμική κατά τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας...., μέ πολλά ποιμαντική φροντίδα ἡ Ἐκκλησία ἀπαγόρευσε μέ Κανόνες τήν συμπροσευχή μέ αἱρετικούς.... Ἑπομένως τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἀδύνατο νά συμπροσεύχονται μέ πολεμίους τῆς πίστης, οἱ ὁποῖοι χωρίς σταματημό ἐπιχειροῦν τό σκίσιμο τοῦ σώματος τῶν πιστῶν, καί παράλληλα ἀπορρίπτουν τίς θεραπευτικές μεθόδους πού προτείνει ἡ ἐκκλησία καί ἐπινοοῦν καί ἄλλες».


Ο Παπισμός αποτελεί αίρεση


Λέγεται από πολλούς ότι οι παπικοί δεν είναι αιρετικοί, αλλά σχισματικοί ή ότι δεν έχει καταδικασθεί επισήμως ο παπισμός, ως αίρεση από κάποια Οικουμενική Σύνοδο και άλλα σχετικά.


Κατ’ αρχήν πως ορίζεται η αίρεση και πως διακρίνεται από το σχίσμα. Κατά τον αείμνηστο Καθηγητή Ιωάννη Καρμίρη:


«Αίρεσις είναι πάσα πεπλανημένη διδασκαλία, παρεκκλίνουσα από της γνήσιας χριστιανικής πίστεως, άμα δέ και πάσα ιδιαιτέρα χριστιανική κοινότης, διαφωνούσα πρός την δογματικήν διδασκαλίαν της αληθούς Εκκλησίας και αποκοπείσα από της κοινωνίας και ενότητος μετ’ αυτής» (Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, Τόμος 1ος, εκδ. Μαρτίνος, Αθήνα 1962, σ.1087).


Ο Μέγας Βασίλειος γράφει στην πρώτη Κανονική Επιστολή του: «οι παλαιοί ωνόμασαν αιρέσεις τους παντελώς απερριγμένους και κατ’ αυτήν την πίστιν απηλλοτριωμένους», ενώ σχισματικούς αποκαλεί τούς «δι’ αιτίας τινάς εκκλησιαστικάς και ζητήματα ιάσιμα προς αλλήλους διενεχθέντας» (Μ. Βασιλείου, Επιστολή 188 Πρός Αμφιλόχιον περί κανόνων, ΕΠΕ Τομ. 1, σελ. 183).


Η διαφορά δηλαδή ανάμεσα στην αίρεση και το σχίσμα είναι ότι αιρετικοί είναι αυτοί, που συνειδητά αποκλίνουν από την ορθή πίστη απορρίπτοντας ένα ή περισσότερα δόγματα της Εκκλησίας και εμμένουν στις πλάνες τους και μετά από την προτροπή της Εκκλησίας για την αποκήρυξη τους. Σχισματικοί δε είναι οι αποκλίνοντες από την εκκλησιαστική διοίκηση και ευταξία καί μη υποτασσόμενοι στην εκκλησιαστική ιεραρχία (βλ. Σχ. Ιω. Καρμίρη, Αίρεσις, Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, Τόμος 1ος, σ. 1088).


Είναι φανερό και αδιαμφισβήτητο ότι οι παπικοί δεν απέκλιναν απλώς από την εκκλησιαστική διοίκηση και ευταξία, αλλά ασπάστηκαν και κατασκεύασαν μία σειρά από αιρετικά δόγματα τα οποία ουδέποτε αποκήρυξαν ούτε στο ιστορικό παρελθόν ούτε και στα πλαίσια του θεολογικού διαλόγου που διεξάγεται.


Γι’ αυτό και ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός Επίσκοπος Εφέσου τόνιζε ότι: «Ημείς δι’ ούδέν άλλο απεσχίσθημεν των Λατίνων, αλλ’ ή ότι εισίν, ου μόνον σχισματικοί, αλλά και αιρετικοί. Δι’ ό ουδέ πρέπει όλως ενωθήναι αυτοίς». (Πηδάλιον, εκδ. Αστήρ, Αθήνα 1970, σελ. 55).


Ο δε Οσιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας (11ος αιώνας) αναφέρει: «Και τοις δυτικοίς τοίνυν, ει τι μεν περι το δόγμα διαμαρτάνεται, την Πατρικήν φωνήν σαλεύον, οίον δη το εν τω Συμβόλω περί του Αγίου Πνεύματος προστιθέμενον, ένα και ο κίνδυνος μέγιστος, τούτο μη διορθώσεως αξιούμενον, ο συγχωρών ασυγχώρητος.»


Κατά δέ τόν ΖΩΝΑΡΑΝ «Οἱ αἱρέσεσι περιπεσόντες καί μένοντες ἐν αὐταῖς τῆς Ἐκκλησίας ἐξοστρακίζονται, ὡς ταύτης ἀλλότριοι»


Κατά δέ τόν ΑΡΙΣΤΗΝΟΝ «Αἱρετικοῖς τό ἱερόν ἀνεπίβατον· οὐ συγχωροῦνται αἱρετικοί εἰς τόν οἶκον Θεοῦ εἰσιέναι...»

{Γ.Ράλλη- Μ.Ποτλή, «Σύνταγμα θείων καί ἱερῶν Κανόνων»», τόμος γ’, Ἀθῆναι 1853, σέλ.176}.

Κατά δέ τόν θεῖον Ἀπόστολον τῶν Ἐθνῶν Παῦλον, τήν στήλην τοῦ ὁποίου ἐπιθυμεῖ νά προσκυνήσει ὁ Πάπας « ... ἄνθρωπον αἱρετικόν, μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν πλέον παραιτού εἰδῶς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνει ἀξιοκατάκριτος...» (Ἐπιστολή Ἄπ.Παύλου πρός Τίτον Γ’ 10).


Η Θεολογική διαστροφή επιφέρει και την ηθική ως θα αναφέρομε κατωτέρω.



Οι Παπικές πλάνες


Οι παπικές πλάνες καταδικάσθηκαν ως αιρετικές από πολλές Ορθοδόξους Συνόδους. Αναφέρουμε αντιπροσωπευτικά τις εξής:


1. Από την Η’ Οικουμενική (879-880) επί Μεγάλου Φωτίου. (Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι για την Ορθόδοξη αυτοσυνειδησία μας η Σύνοδος αυτή αριθμείται ως Η’ Οικουμενική, ενώ η του 1341 επί Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά υπέρ του ησυχασμού αριθμείται ως Θ’ Οικουμενική). Με τον Όρον της η Σύνοδος αυτή (Η’) καθαιρεί και αναθεματίζει τους νοθευτάς του Συμβόλου της Πίστεως με την προσθήκη του Filioque.


(βλ. Ιω. Ν. Καρμίδη, «Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας», τομ.1, Εν Αθήναις 1952, σελ.221). Ο Πάπας απεδέχθη την Σύνοδο και ήρθη το σχίσμα του 867 μ.Χ. επί Αγίου Φωτίου.


1. Από τις εν Κωνσταντινουπόλει Συνόδους του 1341 (Θ’ Οικουμενική) του 1347, του 1351 και του 1368, οι οποίες επικύρωσαν τη διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και των ησυχαστών, δηλαδή των παραδοσιακών Ορθοδόξων και καταδίκασαν τις φραγκολατινικές πλάνες που προσπάθησε να φέρει στην Ανατολή ο Βαρλαάμ ο Καλαβρός και όσοι άλλοι λατινόφρονες τον ακολούθησαν (Γρηγόριος Ακίνδυνός, Ιωάννης Καλέκας, Νικηφόρος Γρηγοράς).


1. Από τους Ορθοδόξους Πατριάρχες της Ανατολής στην απάντηση προς τους Αγγλικανούς Ανωμάτους το 1716 και το 1725 (ενθ’ ανωτ., σελ. 783-820).


1. Από τη Σύνοδο των Πατριαρχών της Ανατολής στην Κωνσταντινούπολη το 1755 (ενθ’ ανωτ., σελ. 989-991).


1. Από την Σύνοδο των Πατριαρχών της Ανατολής στην Κωνσταντινούπολη το 1848 (ενθ’ ανωτ., σελ. 902-925).


Στο σημείο αυτό θα αναφερθούμε συνοπτικά και δειγματοληπτικά σε ορισμένες από τις σημαντικές αιρετικές πλάνες των παπικών.


FILIOQUE


Πρόκειται για την γνωστή προσθήκη «και εκ του Υιού» στο περί Αγίου Πνεύματος άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως. Κατά την διδασκαλία τους αυτή, το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται όχι μόνον εκ του Πατρός, όπως λέγει ο Κύριος στο ιερό Ευαγγέλιο, αλλά και εκ του Υιού. Είναι φανερό ότι η συγκεκριμένη προσθήκη έρχεται σε αντίθεση με τον λόγο του ιδίου του Κυρίου «Όταν δε έλθη ο Παράκλητος, όν εγώ πέμψω υμίν παρά του Πατρός, το Πνεύμα της αλήθειας, ο παρά του Πατρός εκπορεύεται, εκείνος μαρτυρήσει περί εμού...» (Κατά Ιωάννην ιε’, 26), όπου γίνεται σαφής διάκριση ανάμεσα στην πέμψη και την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος.


Και ως επίσης γράφει ο Μέγας Φώτιος: «ΟΚύριος και Θεός ημών φησί, «το Πνεύμα, ο παρά του Πατρός εκπορεύεται»· οι δε της καινής ταύτης δυσεβείας πατέρες, «το Πνεύμα, ο παρά του Υιού εκπορεύεται». Τις ού κλείσει τα ώτα προς την υπερβολήν της βλασφημίας ταύτης; Αυτή κατά των Ευαγγελίων ίσταται, προς τας αγίας παρατάσσεται Συνόδους, τους μακαρίους και αγίους παραγράφετε πατέρας, τον Μ. Αθανάσιον, τον εν θεολογία περιβόητον Γρηγόριον, την βασίλειον της Εκκλησίας στολήν, τον Μ. Βασίλειον, το χρυσούν της οικουμένης στόμα, το της σοφίας πέλαγος, τον ως αληθώς Χρυσόστομον. Καί τι λέγω τόν δείνα ή τον δείνα; Κατά πάντων ομού των αγίων προφητών, αποστόλων, ιεραρχών, μαρτύρων και αυτών των δεσποτικών φωνών ή βλάσφημος αυτή και θεομάχος φωνή εξοπλίζεται» (Μ. Φωτίου, Επιστολή 1,13,16, PG 102, 728D, 729A).


Και ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς με κατηγορηματικό τρόπο αποδοκιμάζει την προσθήκη: «Ούκουν ευλόγως, ουδέ ευσεβώς ταύτην εισάγετε την προσθήκην εν τω χρόνω δευτερεύουσας εκείνης των αγίων σύνοδον, δι’ ής καί ο τούτο τολμήσων αραίς υποβάλλεται και της εκκλησίας εκβάλλεται και ταύτα προσθήκην ουκ ειρημένην ως ειρήται τω λόγω, ουκ αποκεκαλυμμένην τω πνεύματι, ουχ ευρημένην εν τοις των αγίων αποστόλων αναγραπτοίς λογίοις» (Γρηγορίου Παλαμά Συγγράμματα, τομ. Α’, Π. Χρήστου, σελ. 29).


Αλλά και ο Ζ’ Κανόνας της Γ’ Οικουμενικής Συνόδου ορίζει πως «ουδείς δύναται να προσθέτει ή να αφαιρεί ο,τιδήποτε από το σύμβολο της Νικαίας και όποιος δυνηθεί να πράξει κάτι τέτοιο θα αποβάλλεται αν είναι κληρικός, θα αναθεματίζεται αν είναι λαϊκός».

«Ετέραν πίστιν μηδενί εξείναι προφέρειν, ήγουν συγγράφειν, η συντιθέναι, παρά την ορισθείσαν παρά των αγίων Πατέρων, των εν τη Νικαέων συναχθέντων πόλει, συν αγίω Πνεύματι».


Και ο Άγιος Κύριλλος Πατριάρχης Αλεξανδρείας και Πρόεδρος της Γ’ Οικουμενικής Συνόδου ερμηνεύοντας τον συγκεκριμένο κανόνα γράφει τα εξής: «ούτε μέν επιτρέπομεν εαυτοίς ή ετέροις άλλην λέξιν αμείψαι των εγκειμένων εκείσε η μία γουν παραβήναι συλλαβήν». Δηλαδή ούτε στους εαυτούς μας, αλλά ούτε σε άλλους επιτρέπουμε να αλλάξουν έστω και μίαν λέξιν από τις λέξεις εκείνες που υπάρχουν και συγκροτούν το Σύμβολον της Πίστεως μας και ακόμη δεν επιτρέπουμε να παραβούν έστω και μια συλλαβήν.


(Ιω. Καρμίρη, Τα Δογματικά και Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, τ.1, σελ. 147).


Και τουτο διότι κατά τον Μέγα Βασίλειο «εάν γαρ μή επιμείνωμεν τω θεμελίω των Αποστόλων, αποικοδομούντες τα τίμια, ως μή έχοντες θεμέλιον καταρρηγνύμεθα και γίνεται το πτώμα ημών μέγα». Δηλαδή, αν δεν είμαστε στερεωμένοι στο θεμέλιο των Αποστόλων, αποικοδομούμε τα τίμια, και επειδή δεν έχουμε γερό θεμέλιο κατακρημνιζόμεθα και η πτώση μας είναι πολύ μεγάλη.


(Μεγάλου Βασιλείου, Εις τον Προφήτην Ησαϊαν, κεφ.1, PG 30, 149c).

Η προσθήκη του Filioque συνιστά λανθασμένη Τριαδολογία και υποτίμηση του Τρίτου Προσώπου της Αγίας Τριάδος, η οποία έχει ως συνεπακόλουθο την συνολική υποβάθμιση της αγιοπνευματικής εμπειρίας και χάριτος στην ζωή της Εκκλησίας.


Ο Μητροπολίτης Ναύπακτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος μας αναλύει τις συνέπειες της προσθήκης του Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως:


«Όπως έχουν σημειώσει οι Άγιοι Πατέρες, η διδασκαλία περί εκπορεύσεως του Παναγίου Πνεύματος ως Προσώπου (καθ’ ύπαρξιν) και εκ του Υιού, καταλήγει στην διάλυση της Αγίας Τριάδος (πολυθεΐα ή διθεΐα) και στην υποτίμηση του Τρίτου Προσώπου της Αγίας Τριάδος. Αφού εκπορεύεται από τα δύο άλλα Πρόσωπα και συγχρόνως πιστεύουμε στην Αγία Τριάδα, σημαίνει ότι είναι υποδεέστερο των άλλων Προσώπων.

Αύτη η «περιφρόνηση» και η «υποτίμηση» του Παναγίου Πνεύματος αλλοιώνει όλη την πνευματική ζωή, που είναι καρπός μεθέξεως του Παναγίου Πνεύματος και γενικά του Τριαδικού Θεού, αφού δια του Παναγίου Πνεύματος αποκτούμε γνώση του Τριαδικού Θεού. Η υποβίβαση του Αγίου Πνεύματος συνιστά αίρεση και αθεΐα, σημαίνει την απουσία Του από τον άνθρωπο, οπότε όλη η πνευματική ζωή και η κοινωνική ακόμη είναι ανθρωποκεντρική. Πολλά καινοφανή δόγματα της Παπικής «Εκκλησίας» είναι αποτέλεσμα και καρπός της απουσίας της εσωτερικής ζωής και ανυπαρξίας μεθέξεως του Αγίου Πνεύματος».


(Αρχιμ. Ιεροθέου Σ. Βλάχου (νύν Μητροπολίτου Ναυπάκτου), Ανατολικά, εκδ. Ι. Μ. Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας), Λειβαδειά 1993, τομ. Α’, σελ. 413-414).

Ένα περιβάλλον στερημένο φωτισμού και βιώματος, μία θεολογία αποκομμένη από την χαρισματική εμπειρία και βασισμένη στον στοχασμό και την πεπερασμένη λογική, ένας χριστιανισμός απογυμνωμένος από την σωτηριώδη αποκαλυπτική αλήθεια του Αγίου Τριαδικού Θεού εξέπεσε σε ανθρωπισμό, σε νοησιαρχία, σε θρησκευτικό σύστημα, σε κρατικό μηχανισμό, σε συγκεντρωτισμό.


Η αίρεση, λοιπόν, του Filioque δεν είναι απλώς μια ιστορική διαφορά με τους παπικούς, όπως συνηθίζεται να παρουσιάζεται στις μέρες μας, ούτε μπορεί να αντιμετωπιστεί με μια απαγγελία του “Πιστεύω” χωρίς το Filioque από τον Πάπα. Όσες φορές άλλωστε έγινε, είχε την μορφή της απλής αναγνώσεως του Συμβόλου της Νικαίας – Κωνσταντινουπόλεως ως ιστορικού κειμένου και όχι του Συμβόλου της Πίστεως με δογματικό περιεχόμενο (ενθ. Ανωτ. Σελ. 407-408).


Το Filioque αποτελεί την επισφαλή βάση στην οποία στηρίχτηκε όλο το σαθρό οικοδόμημα του παπισμού. Είναι η γενεσιουργός αιτία πολλών άλλων παπικών αιρετικών δοξασιών, η αιτία της μετατοπίσεως από την θεολογία στον στοχασμό, από τον Θεάνθρωπο στον άνθρωπο.


Και επαληθεύεται ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος γράφοντας ότι «Η των αιρέσεων μήτηρ η της φιλαρχίας εστίν επιθυμία».


(Γρηγορίου του Θεολόγου, Εις Γαλατίας κεφ. Ε’, Ε.Π.Ε. 20, 268 και PG 61, 622.)


Πώς λοιπόν ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου και οι Επίσκοποι μας, με άλλα λόγια ολόκληρη η Ιερά Σύνοδος, ορθοτομεί τον λόγον της αληθείας και απαιτεί παρ’ ημών να μην προβούμεν εις ουδεμίαν διαμαρτυρίαν και να μην προβούμεν εις οιανδήποτε ενέργειαν και ο λάρυγξ μας να σιωπά επαναπαυόμενος εις τον κορεσμό της πληθώρας των αγαθών.


Ο Αρχιεπίσκοπος αγνοώντας και περιφρονώντας την εντολήν του Απόστόλου Παύλου στην επιστολή προς Γαλάτας, όστις λέγει: « Αλλά και εάν ημείς ή άγγελος εξ ουρανού ευαγγελίζηται υμίν παρ΄ό ευηγγελισάμεθα υμίν, ανάθεμα έστω. Ως προειρήκαμεν και άρτι πάλιν λέγω· Ει τις υμάς ευαγγελίζεται παρ’ ό παρελάβετε, ανάθεμα έστω. Αρτι γαρ ανθρώπους πείθω ή τον Θεόν; ‘Η ζητώ ανθρώποις ήρεσκον, Χριστού δούλος ουκ άν ήμην.»


Πώς επιθυμούμεν την επίδειξιν, την αυτοπροβολήν; Οι περισσότεροι από ημάς είναι γνωστοί και μπορούν να προβάλουν τον εαυτόν τους οιανδήποτε στιγμήν. Δεν έχομεν ανάγκην προβολής. Μέχρι σήμερον δεν παρουσιάσαμε τέτοια δείγματα.


Ουδείς εξ ημών επιθυμεί την άνοδον εις τον Προεδρικόν θώκον, άλλοι γαργαλούνται εις την κοσμικήν και την οικονομικήν εξουσίαν. Δια τούτο και ευρισκόμεθα σήμερα εδώ να διαμαρτυρηθούμε δια τα κακώς κείμενα. Οχι δια το προσωπικόν μας συμφέρον αλλά αντιθέτως δια το συμφέρον της ψυχής και Ορθοδόξου Πίστεως μας.


Ο δε κ.Ανδρέας Πιτσιλίδης, Θεολόγος ως εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Κύπρου, εις την ίδιαν εκπομπή του ΣΙΓΜΑ που προανάφερα μετά του Μαρωνίτη κ.Ορφανού προσπάθησαν να πείσουν ότι είναι η κακή μετάφραση από τα λατινικά στα ελληνικά η οποία δημιούργησε το θέμα του FILIOQUE και δια τοιύτο τώρα σύμφωνα με τον κ.Ορφανού όταν αναγιγνώσκεται από αυτούς το Πιστέυω στα Ελληνικά παραλείπεται η φράση «και εκ του Υιού».


«Ου σιωπήσομεν ποτέ λαλείν την αλήθειαν του Χριστού». Και δια του αίματος μας δυνάμεθα να ραντίσωμεν την ήδη ραντισθείσαν υπό των αιμάτων, της πληθώρας των Αγίων νήσον μας.


Ολοι μας αντιλαμβανόμεθα το μέγεθος των κακών που σύντομα θα μας επέλθουν, πράγμα που στη Ρωσσσία έχει κατασπαράξει την Ορθοδοξία.



Η αποδοχή ως κτιστών των ενεργειών του Θεού


Στην λανθασμένη Τριαδολογία και την υποβάθμιση της αγιοπνευματικής εμπειρίας στηρίζεται, επίσης, και η βασικότερη διαφορά μεταξύ Ορθοδοξίας και παπισμού, που απτεται του θέματος της σωτηρίας μας. Σύμφωνα με την ορθόδοξη πατερική διδασκαλία σκοπός του ανθρώπου είναι η θέωση, η οποία επιτυγχάνεται δια της μετοχής μας στις άκτιστες ενέργειες του Θεού, ώστε να γίνουμε θεοί κατά χάριν.


Οι ορθόδοξοι πιστεύουμε ότι, όπως η ουσία του Θεού είναι άκτιστη, έτσι και οι ενέργειες Του είναι άκτιστες. Η ουσία του Θεού είναι αμέθεκτη, ενώ οι ενέργειες μεθεκτές. Αντίθετα, οι παπικοί πιστεύουν ότι η άκτιστη ουσία ταυτίζεται απολύτως με την άκτιστη ενέργεια του Θεού και ο άνθρωπος δεν έρχεται σε σχέση και κοινωνία με την άκτιστη ενέργεια (actus purus), αλλά με την κτιστή ενέργεια του Θεού.


Κατά τον άγιο Μάρκο Εφεσού τον Ευγενικό, «Καί ημεις μεν, της άκτιστου και Θείας φύσεως άκτιστον και την θέλησιν και την ενέργειαν ειναί φάμεν, κατά τους Πατέρας ούτοι δε (οι λατινίζοντες) μετά των Λατίνων και του Θωμα, την μεν θέλησιν ταυτόν τη ουσία, την δε θείαν ενέργειαν κτιστήν λέγουσι, καν τε θεότης ονομάζοιτο, καν τε θειον καί άϋλον φως, καν τε Πνεύμα άγιον, καν τε τι τοιουτον ετερον και ουτω κτιστην θεότητα και κτιστόν θείον φως και κτιστόν Πνεύμα άγιον τα πονηρά πρεσβεύουσι κτίσματα» .


(Αγ. Μάρκου Εφέσου του Ευγενικού, Εγκύκλιος «Τοις απανταχού της γης και των νήσων ευρισκομένης Ορθοδόξοις Χριστιανοίς» εν Ιω. Καρμίρη, Τα Δογματικά Συμβολικά Μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, τομ. 1, σελ.360).


Με το δόγμα τους αυτό αποδίδουν στον Θεό κτιστές ενέργειες, πράγμα το οποίο καθιστά αδύνατη την σωτηρία του ανθρώπου, αφού αυτή δεν μπορεί να επιτευχθεί με κτιστές ενέργειες. Όπως εύστοχα παρατηρεί ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης:


«Εάν η θεία Χάρις είναι κτιστή, δεν ημπορεί να θεώση τον άνθρωπο. Σκοπός της εν Χριστώ ζωής, εάν η θεία Χάρις είναι κτιστή, δεν ήμπορεί να είναι η θέωσις αλλά η ηθική βελτίωσις. Γι’ αυτό οι Δυτικοί δεν ομιλούν περί θεώσεως ως σκοπού της ζωής του ανθρώπου, αλλά περί ηθικής τελειώσεως· όμως θεοί κατά χάριν. Κατά συνέπειαν η Εκκλησία δεν ήμπορεί να είναι κοινωνία θεώσεως, αλλά ίδρυμα παρέχον στους ανθρώπους την δικαίωσι κατά ένα νομικίστικο και δικανικό τρόπο δια μέσου της κτιστής χάριτος. Σε τελική δηλαδή ανάλυσι, κατακλύεται η ίδια η αλήθεια της Εκκλησίας ως πραγματικότης θεανθρωπίνης κοινωνίας...


Αν δεν δεχθούν οι Ρωμαιοκαθολικοί ότι η Χάρις του Θεού είναι άκτιστος, δεν μπορούμε να ενωθούμε μαζί τους, έστω κι αν δεχθούν όλα τα άλλα. Διότι ποιός θα ενεργήση την θέωσι, αν η θεία Χάρις είναι κτίσμα κι όχι άκτιστος ενέργεια του Παναγίου Πνεύματος;»


(Αρχιμ. Γ. Καψάνη, Καθηγουμένου Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, Ορθοδοξία και Ρωμαιοκαθολικισμός (Παπισμός), (Κύριαι Διαφοραί), Άγιον όρος, 24 Μαρτίου 2006).


Δεν θα αναφερθώ στις άλλες κακοδοξίες των Παπικών οι οποίες είναι πολύ γνωστές και αφού και οι άλλοι συνομιλητές έχουν ήδη αναφερθεί.


Μέ θλίψη καρδίας γινόμεθα μάρτυρες τῶν πράξεων καί τῆς συνεχοῦς καί ἄνευ οὐδεμίας συγκρατήσεως καί ἄνευ οὐδενός φραγμοῦ ἤ τροχοπέδης τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου κ.κΧρυσοστόμου τοῦ Β’ και των Επισκόπων ως Μελών της Ιεράς Συνόδου, εν αἶς ὁδεύουν τήν Ἁγίαν, Ὀρθόδοξον καί Ἀποστολική Ἐκκλησίαν τῆς Κύπρου πρός πλήρη ὑποδούλωσιν εἰς τήν Παπικήν Ἐκκλησίαν.


Ἡ προσφώνηση αυτή του Αρχιεπισκόπου ἀποτελεῖ μνημεῖον ἀπιστίας καί βλασφημίας, διότι καλεῖται τό ΖΩΟΠΟΙΟΝ καί ΠΑΝΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ, τό ὁποῖον ὁ Πάπας καί οἱ ὀπαδοί τοῦ βλασφημοῦν ἐδῶ καί 1000 ἔτη, νά φωτίση αὐτόν.

Πῶς ἠδύνατο ὁ «Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Νέας Ἰουστινιανῆς καί πάσης Κύπρου» νά προσφωνήσει τόν Αἱρεσιάρχη Πάπα «αγιώτατο ὡς ἐπίσκοπό της Ρώμης, ὁ ὁποῖος προεδρεύει ἐν ἀγάπη, στήν Κύπρο».


Πῶς εἶναι δυνατόν Ὀρθόδοξος Ἱεράρχης νά παρέδωκεν τήν Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακῆς «διά νά χρησιμοποιεῖται ὡς τό Λατινικό Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων εἰς τήν Κύπρον τῆς Λατινικῆς Ἐκκλησίας» καί ὁ ὁποῖος ἔκτοτε λειτουργεῖ ὡς παπικός ναός, τήν ὥρα κατά τήν ὁποία ὄτε παραχωρήθηκε, ἡ Παπική ἐκκλησία εἰς Πάφον ἀριθμοῦσε 5 μέλη;


Οἱ ἄφρονες δι’ ἠμᾶς ἐνέργειές του τότε Μητροπολίτου Πάφου καί νῦν Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου ὁδήγησαν εἰς τήν σημερινήν θέσιν τήν Ἐκκλησίαν τῆς Κύπρου.


Ο Ἀρχιεπίσκοπος και οι Ιεράρχες προσέτρεξαν εἰς τόν πολέμιον τῆς Ὀρθοδοξίας, τόν λύκον ὅστις εἶναι ἐνδεδυμένος μέ ἔνδυμα προβάτου καί τόν ἱκετεύουν διά τόν ἄνομον οὖτον σκοπόν.


Ἀντί νά προστρέξη ὁ Ἀρχιεπίσκοπος εἰς τήν βοήθειαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος προβαίνει εἰς λατρευτικᾶς συνάξεις μετά τῶν αἱρετικῶν.

Τό ἔγκλημα κατά τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως μᾶς ἔχει ἤδη συντελεσθεῖ. Ἐάν ὁ Ἀντίχριστος Πάπας ἐπισκεφθεῖ τήν ἁγίαν νῆσον μας καί λειτουργήσει εἰς τήν Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακῆς πλείονα καί χείρονα κακά θά συντελεσθοῦν καί θά ἀναμένομεν πλέον τό «οὐαί τῆς κρίσεως τοῦ Θεοῦ» καθ’ ἠμῶν καί τόν καταποντισμόν τῆς νήσου μας καί τήν ἐκδίωξιν καί ἐξολόθρευσιν τοῦ ραθύμου καί μή ἀναγνωρίζοντος τά σημεῖα τῶν καιρῶν ποιμνίου της.


Η ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται διά τήν «πάσχουσαν πάλαι ποτέ νῆσον τῶν Ἁγίων»:


Οι Συνοδικοί Ιεράρχες έχουν λησμονήσει τούς 13 Ὁσιομάρτυρας τῆς μονῆς Καντάρας τούς ὁποίους ὁ προκάτοχος τοῦ νῦν Πάπα, Γρηγόριος ὁ Θ’ (Εἰσηγητής τῆς Ἱερᾶς Ἐξετάσεως) τήν 19ην Μαίου 1231, ἔκαψεν ζωντανούς εἰς τήν κοίτην τοῦ Πεδιαίου Ποταμοῦ εἰς τήν Λευκωσίαν, οἵτινες προηγουμένως ἐπαθον τά πάνδεινα καί ὕστερον ἐδέθησαν εἰς τάς οὐρᾶς ἀλόγων τά ὁποία τούς ἔσυραν εἰς τάς ὁδούς τῆς πόλεως Λευκωσίας καί κατακρεουργήθηκαν, δικαιολογώντας τήν πράξιν τοῦ ὁ ἀνίερος ἐγκληματίας μέ «τήν ἀποκοπήν τοῦ ὠτός τοῦ δούλου» ὑπό τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου.


Εχουν λησμονήσει τό πρόσφατον συνέδριον, καί τήν προβολή τοῦ ἔργου τοῦ Ἁγίου Νεοφύτου του Ἐγκλείστου καί Θαυματουργοῦ (εἰς τό μοναστήρι τοῦ ὁποίου διετέλεσεν ἡγούμενος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ.κ.Χρυσόστομος Β’) καί τάς ἀναφορᾶς τοῦ εἰς τό ἔργον τοῦ Περί Ἀποκαλύψεως:


“ Εὐανθίας, τειτᾶν, λατεῖνος, Βενέδικτος, ἕκαστον τούτων τῶν ὀνομάτων ἀποσώζει τό ψῆφος τῶν ἑξακοσίων ξς”.


Ἄς μήν λησμονοῦμεν τούς ὁσίους Γέροντες τοῦ καιροῦ μας ὡς τόν Ἰουστίνο Πόποβιτς ὅστις ἔγραφεν ὅτι ὑπάρχουν τρεῖς πτώσεις στήν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος τοῦ Ἀδάμ, τοῦ Ἰούδα καί τοῦ Πάπα!


Αγαπητοί εν Χριστώ Αδελφοί,


ΑΣ ΜΗΝ ΛΗΣΜΟΝΟΥΜΕΝ τά γενόμενα ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐν ἔτει 1452 ὄτε ὁ ἀρνητής τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, «πρώην ἐπίσκοπος Κιέβου» Καρδινάλιος Ἰσίδωρος (μετά τοῦ «πρώην ἐπισκόπου» Βησσαρίωνος οἵτινες κατά τήν σύνοδο Φερράρας -Φλωρεντίας ἠρνήθησαν τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν καί γεγόνασιν Καρδινάλιοι καί ἔλαβον τιμᾶς καί ἀξιώματα ἀπό τόν Πάπα) ἦλθε εἰς Κωνσταντινούπολιν διά νά ἐποπτεύση τήν προσυμπεφωνημένην ἕνωσιν.

Κατά τήν 12ην Δεκεμβρίου 1452 ἐλιτάνευσε τό σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος ἐκ τοῦ Ναοῦ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων πρός τόν ναόν τῆς Ἁγίας Σοφίας ὡς ἦτο «ἔθος ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ νά λιτανεύεται τό Ἅγιον Σκήνωμα», ὅπου καί ἔλαβε χώραν ἡ λειτουργία ἐπί τή ἐνώσει, ταυτόν εἰπεῖν ὁ ἐπικήδειός της αὐτοκρατορίας ἐντός του ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας, παρόντος τοῦ αὐτοκράτορος, τοῦ λεγάτου τοῦ πάπα καί τῶν ἀρχόντων, συλλειτουργούντων τῶν ὀρθοδόξων κληρικῶν μετά τῶν λατίνων καί προεξάρχοντος τοῦ καρδιναλλίου Ἰσιδώρου ἔνθα ἐμνημονεύθη ἐντός της Ἁγίας Σοφίας ὁ Πάπας καί τοιουτοτρόπως ἐφυγαδεύθη ἡ Προστασία τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἀπό τήν Πόλιν της!

Ἀλλ’ ἄν οἱ πολιτικοί λόγοι, λόγοι ἀνάγκης ἐπέβαλλον εἰς τόν αὐτοκράτορα Κωνσταντῖνον Παλαιολόγον νά ὁμολογήσει διά τῶν ἄκρων χειλέων τήν γενομένην ὑποταγήν τῆς ὀρθοδοξίας, ὑπό μορφήν συνδιαλλαγῆς τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, αἵ προσδοκίαι τῆς παπικῆς βοήθειας ἰσχναί καί ἀναιμικαί δέν ἦλθον ποτέ. Αἵ ἀπεγνωσμέναι ἐπικλήσεις πρός τήν Παναγίαν προβλέποντες τήν ἐπικρεμμάμενην συμφοράν διά νά σώση διά ἄλλην μίαν φοράν τήν ἠγαπημένην πόλιν της δέν ἔτυχον ἀπαντήσεως.

ΣΑΣ ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΟΜΕΝ τήν ἑρμηνεία τοῦ ἐνυπνίου του ΜΩΑΜΕΘ τοῦ ΠΟΡΘΗΤΟΥ, εἰς τήν ὁποίαν προέβη, ὁ πρῶτος Πατριάρχης μετά τήν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ ΣΧΟΛΑΡΙΟΣ (μαθητής τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ) ὅστις κατά θείαν ἀποκάλυψιν, ἀνεκοίνωσεν εἰς αὐτόν ὅτι δέν ἦτο ἡ ἰδική τοῦ δύναμις διά τήν κατάληψιν τῆς ἄλλοτε λαμπρᾶς καί ἐνδόξου πόλεως ἀλλά τοῦ γεγονότος ὅτι «οὔχ εὑρέθησαν 5 ὁμολογηταί πίστεως «ἔναντι τῶν ἀνοσιουργημάτων ἄτινα ἐτελοῦντο ἐναντίον τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως ὑπό «πρώην ὀρθοδόξων ἐπισκόπων».


ΘΕΛΟΜΕΝ ΝΑ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΩΜΕΝ εἰς ὑμᾶς τούς 450 ἱερεῖς τῆς αἰσχύνης (λατρεία τοῦ Βάαλ ἐπί βασιλείας Ἀχαάβ καί Ἰεζάβελ) τούς ὁποίους ὁ μέγιστος Προφήτης Ἠλίας κατέσφαξεν διά τῆς χειρός του, ὅστις ἐρχόμενος πρό τοῦ τέλους διά νά κηρύξη προτοῦ θανατωθεῖ ἀπό τόν Ἀντίχριστο, ΤΙ ΘΑ ΕΠΡΑΤΤΕ ΕΑΝ ΕΡΧΟΤΑΝ ΣΗΜΕΡΟΝ ΜΕ OΣΑ ΣΥΝΤΕΛΟΎΝΤΑΙ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΊΑ ΗMΏΝ ΚΑΙ ΕΝ ΤΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΝ ΓΕΝΕΙ; ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΑ ΕΠΡΑΤΤΕ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΒΑΤΑΣ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ;


ΠΙΣΤΕΥΟΜΕΝ ΟΤΙ ΑΙ ΚΑΡΔΙΑΙ ΟΛΩΝ ΗΜΩΝ δονοῦνται ὑπό αἰσθημάτων, ὡς καί «τό φῶς τό φωτίζον πᾶν ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον» φωτίζη καί συγκλονίζη hμᾶς περί τῶν γενομένων ἤ μελλόντων νά γενοῦν καί ἡ συνείδησις οἴα ἐνυπάρχει παρ’ ἠμίν προσπαθεί να παρεμποδίσει τό ἀνοσιούργημα τό ὁποῖον ἐπιχειρεῖται να τελεσθεί.


ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕΝ ὅσα οἱ πατέρες ἠμῶν κατέλειπον ὡς παρακαταθήκην περί τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί ὅσα ἄλλα δικαιούμαστε ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί καί δέν ἐπιθυμούμεν τήν ἔλευσιν τοῦ Ἀντιχρίστου Πάπα καί οὔτε ἀνεχόμαστε τήν συγκεκαλυμένην διείσδυση τῆς ΟΥΝΙΑΣ εἰς τήν Κύπρον ἤν διαβλέπομεν ὅτι ἐπέρχεται ἀργά καί σταθερά εἰς τήν εὐσεβῆ νῆσον μας. Και εις τούτο θα παραπέμψω εις την ιδίαν τηλεοπτικήν εκπομπήν του ΣΙΓΜΑ που προανάφερα όπου ο κ.Ορφανού ανέφερε «ότι σκοπός του ταξιδίου του Πάπα στην Κύπρο είναι να συναινώσει τις Ανατολικές Εκκλησίες τις περί αυτόν».


Θα έπρεπε ὅπως πάραυτα εἰσαχθεῖ τροχοπέδη εἰς τήν κάθοδον τοῦ Ἀρχηγοῦ τῶν αἱρέσεων ΠΑΠΑ καί ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ κατά τόν Ἅγιον Κοσμᾶ τόν Αἰτωλόν ὅστις θά βεβηλώσει τήν ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Κυριακῆς, ἤτις ἔχει βεβηλωθεῖ πρό πολλοῦ ὡς προαναφέρεται διά {ἀνοσίων λειτουργιῶν } τῶν αἱρετικῶν λατίνων καί ἀγγλικανῶν καί οἵτινες «ἔχουν μετατρέψει τό ἱερόν της Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακῆς ὡς ἀποθήκη γιά τήν ἀπόθεση καί φύλαξη κάθε λογής ἀντικειμένων» , όστις από του ναού θα «εὐλογήσει καί προσφωνήσει» τά τυχόν πλήθη πού θά παρουσιαστοῦν «εἰς αὐτήν τήν βεβήλωσιν καί τό ἀνοσιούργημα».


ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕΝ ὅπως πάραυτα εἰσαχθεῖ τροχοπέδη εἰς τήν κάθοδον τοῦ Ἀρχηγοῦ τῶν ἐγκλημάτων (σφαγές ὀρθοδόξων χριστιανῶν, ἐμπόριον ὅπλων, κλοπές σκηνωμάτων ἁγίων ἀνδρῶν, σύληση πολιτιστικῶν καί ἄλλων θησαυρῶν ὅλων τῶν ἐθνῶν, παιδεραστίες, συγκαλύψεις ἐγκλημάτων καί τό μεγαλύτερο τῶν ἐγλημάτων του, τήν ΟΥΝΙΑΝ) ἄτινα συνετελέσθησαν, συντελοῦνται καί ἀποκαλύπτονται καθημερινῶς καί συνεκλόνισαν καί συνεχίζουν νά συγκλονίζουν τό παγκόσμιον.


«Η Αμερικανίδα ΤΖΕΣΙΚΑ ΑΡΜΠΟΥΡ, Δικηγόρος έξη (6) ατόμων που υπήρξαν θύματα σεξουαλικών κακοποιήσεων ιερέως του Βατικανού, από το 1977 μέχρι το 1968, δήλωσε ότι το Βατικανό ζήτησε από την Εκκλησία του Μαιάμι να προστατεύσει τον Κουβανό ιερέα κατά την άφιξη του στις ΗΠΑ. Το ισχυρότατο «Συμβούλιο για την ορθότητα της πίστεως» , γνώριζε, σύμφωνα με πληροφορίες από το 1968 για τις πράξεις του ιερέα αλλά τα έγγραφα αυτά εξαφανίστηκαν.


Υπενθυμίζεται ο σημερινός Πάπας υπήρξε από το 1981 έως το 2000 επικεφαλής του Συμβουλίου , το οποίο νομιμοποιείται να επιβάλει τιμωρίες , ακόμη και καθαίρεση, σε κληρικούς που έχουν προβεί σε ανάρμοστη συμπεριφορά. Ο Πάπας είσης κατηγορήθηκε από την εφημερίδα New York Times για συμμετοχή σε συγκάλυψη άλλων δύο υποθέσεων, ενός κληρικού που φέρεται να παρενόχλησε περισσότερα από 200 κωφάλαλα παιδιά σε σχολείο του Γουισκόνσιν και ενός Γερμανού κληρικού που το 1980 είχε κατηγορηθείγιά παιδεραστία, αλλά συνέχισε να ιερουργεί σε ενορία κοντά στο Μόναχο. Η πάγια θέση του Βατικανού είναι ότι ο Πάπας Βενέδικτος δεν γνώριζε τις λεπτομέρειες των συγκεκριμένων περιπτώσεων και κατέβαλε όλες τις δυνατές προσπάθειες για να τιμωρηθούν οι κληρικοί που κατηγορήθηκαν για παιδοφιλία.»

(Εφημερίς ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ 20 Απριλίου 2010).


Ο Πάπας γνώριζε πολύ καλά και συγκάλυπτε όλα αυτά τα εγκλήματα.


Εἰδικότερον δέ τί περιμένομεν νά παρωμεν ὑπό τοῦ αἱρεσιάρχου ὅστις συγκάλυπτε καί ἦτο ὁ ὑψηλός προστάτης τῶν παιδεραστῶν φραγκοπαπάδων ἐπί σειράν ἐτῶν;

Ολη η υφήλιος έχει συνταραχθεί και συγκλονισθεί από την συγκάλυψη αυτών των εγκλημάτων/κακουργημάτων τα οποία συνετελέσθηκαν και συγκαλύφθηκαν από τον Πάπα όστις διαφημίζει τον εαυτό του εις όλα τα έντυπα να δίδει φιλήματα εις τα μικρά παιδιά και ευλογία, αλλά δεν ενδιεφέρθη και ανέχετο όπως μικρά παιδιά και παιδιά με ειδικές ικανότητες κακοποιούνται και ενώ το εγνώριζε συνέχιζε να αφήνει τους πόρνους ιερείς του Βατικανού να συνεχίζουν τα άνομα έργα τους και την άθλια και φαύλη βιοτή τους.


Σημειωτέον ὅτι ὁ Ἅγιος Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος ὁμιλεῖ ἀπό τόν 13ον αἰώνα «διά τόν πονηρόν καί ἀσελγῆ βίον τῶν Λατίνων ἱερέων», {Βενεδίκτου Ἐγγλεζάκη Εἴκοσι (20) Μελέται διά τήν Ἐκκλησίαν Κύπρου, Ἀθήνα, 1996 σελίς 277}. Βλέπε ἐπίσης τό ἄρθρον: «Παγκόσμιος πρωταθλητής στά ρόζ σκάνδαλα ὁ Παπικός κλῆρος», (Βλέπε Ἐφημερίς «Ὁ Κόσμος τοῦ Ἐπενδυτῆ» 1/4/2010).


Τι άλλαξε από τον 13ον αιώνα μέχρι σήμερον; Τίποτε αντιθέτως είναι οι ίδιοι εις νεωτέραν και αλγεινοτέραν έκδοσιν, με ολίγα λόγια χειρότεροι.

Τοιαῦτα παραδείγματα θέλομε νά παραδώσομεν εἰς τά τέκνα ἠμῶν καί εἰς ἅπασαν τήν κοινωνία μας; Τοῦτο εἶναι τό φωτεινό παράδειγμα τό ὁποῖο ὑποδεικνύουμεν εἰς αὐτούς ὅπως ἀκολουθήσωσιν; Τοῦτο ἐπιθυμεί ο Αρχιεπίσκοπος οι Συνοδικοί δί’ ἠμᾶς καί τά τέκνα ἠμῶν;


(Βλέπε Η ΕΝΟΧΗ ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ, Φιλελεύθερος 19/3/2010, σελίς 15).


Ο Ποινικός Κώδικας της Κύπρου Κεφ. 154 προνοεί στα άρθρα 144 και επόμενα (άρθρα 144-177) ότι αυτού του είδους τα αδικήματα είναι κακουργήματα τα οποία τιμωρούνται ανάλογα με την μεγαλύτερη ποινή την δια βίου φυλάκιση.


Ο Αρχιεπίσκοπος παρέβη σωρείαν Ἱερῶν Κανόνων, ὑποχρεούντων τούς Ἀρχιερεῖς ὅπως τηροῦν αὐτούς και οι λοιποί Συνοδικοί Αρχιερείς συνευδοκούντες παρέβησαν Ιερούς Κανόνες και προσπαθούν να επιβάλουν τις λανθασμένες εις ημάς θέσεις των.


Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,


Αι πράξεις τοῦ Αρχιεπισκόπου και των Επισκόπων κολάζονται σαφῶς ὑπό τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων, ἀπό πλευρᾶς δέ Ἐκκλησιαστικῆς Δικονομίας ἐφαρμόζονται σχετικῶς αἵ διατάξεις τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτη τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου ἄρθρα 1 - 17, 18 ἅ’, β’, δ’, ε’, στ’, ιε’, 19 - 21, 22 Γ’, 23 - 29, 45 καί 55.


ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ἀνωτέρω ἀναφέρονται ἀναλυτικά αἵ ἐκτιθέμεναι πράξεις τοῦ Αρχιεπισκόπου όχι μόνον δεν καταδείχθηκε ἡ δέουσα εὐαισθησία περί τήν ἐφαρμογήν τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί απονομήν Κανονικής δικαιοσύνης διά τῆς ἀποδόσεως τῶν Κανονικῶν ποινῶν εἰς τόν Αρχιεπίσκοπον αλλά οι Ιεράρχες συνευδοκούντες ανεκοίνωσαν την προαναφερομένην εγκύκλιον και κατέστησαν άπαντες συνένοχοι έμπροσθεν του Θεού.


Αηγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,


Ὡς κατά τήν μεγάλην ἐκείνην σύγχυσιν ἤτις ἐπικρατοῦσε εἰς τάς τάξεις τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων μετά τήν πτῶσιν τοῦ Ἑωσφόρου καί τοῦ τάγματος του ἀλλά καί τῶν ὑπολοίπων ἀγγελικῶν δυνάμεων οἵτινες τόν ἀκολούθησαν τό «ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ, ΣΤΩΜΕΝ ΜΕΤΑ ΦΟΒΟΥ, ΠΡΟΣΧΩΜΕΝ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΑΝΑΦΟΡΑΝ» τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ ἐπέφερεν ἠρεμίαν εἰς αὐτᾶς, τό ἴδιον ἐπιζητοῦμεν ὅπως ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐπιφέρει διά τῆς ἀποφάσεως άλλης εἰς τό Χριστεπώνυμο πλήρωμα τῆς ἐκκλησίας τῆς Κύπρου τό ὁποῖο εἶναι ἕτοιμο νά ἐκραγεῖ ὡς ἡφαίστειον, δηλαδή διά τῆς ἐφαρμογῆς τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἐπιστροφῆς ὅλων τῶν δοθέντων ἐκκλησιῶν καί παρεμποδίσεως τῆς τελέσεως πλέον οἱασδήποτε «ἀνιέρου καί μιαρᾶς λειτουργίας» ἐντός του ἱεροῦ ναοῦ τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακῆς ὑπό οἱουδήποτε αἱρετικοῦ, Λατίνου, Ἀγγλικανοῦ, Μονοφυσίτου κ.λ.π, καί ἰδιαιτέρως ὑπό τοῦ Ἀντιχρίστου Πάπα, πολλῶ δέ μᾶλλον τῆς συμμετοχῆς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου νέας Ἰουστινιανῆς καί Πάσης Κύπρου κ.κ Χρυσοστόμου Β’ (ἐνόσω εὑρίσκεται εἰς τόν Ἀρχιεπισκοπικόν Θρόνον και /ή οιουδήποτε άλλου κληρικού, εἰς οἱανδήποτε ἀνίερον καί μιαρᾶν συμμετοχήν μετά τήν τυχόν ἔλευσιν τοῦ Πάπα.


Ἐν Πάφω τῆ 22α τοῦ μηνός Μαίου 2010.