Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2009
ΕΙΝΑΙ ΜΟΛΙΣ 10 ΕΤΩΝ Ο μικρός Mozart
Ο 10χρονος Shane Thomas me μόλις 4 ώρες μαθήματος τη βδομάδα έχει καταφέρει να γίνει ένας εξαιρετικός πιανίστας του οποίου το ταλέντο ζηλεύουν πολλοί
Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2009
«Παναγιώτατε, ποια πανορθόδοξη απόφαση ;»
Δημοσιεύθηκε επιστολή του Οικουμενικού Πατριάρχου απευθυνομένη προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών με τη οποία ο Πατριάρχης διαμαρτύρεται εντόνως για την σύνταξη και κυκλοφορία της «Ομολογίας Πίστεως κατά του Οικουμενισμού», η οποία έχει υπογραφεί από πλήθος λαϊκών και κληρικών και από ορισμένους Αρχιερείς. Ο Παναγιώτατος δεν απαντά επί της ουσίας της Ομολογίας, αλλά μέμφεται τους συντάκτες και υπογράψαντες, επειδή :
στην Ομολογία αναγράφεται, κατά τον Οικουμενικό Πατριάρχη, ότι «πάντες οι επικοινωνούντες προς τους ετεροδόξους ...; θέτουν εαυτούς αυτομάτως εκτός Εκκλησίας».
όσοι αρνούνται το διαχριστιανικό διάλογο, αντιτίθενται εις «συνοδικάς αποφάσεις πασών ανεξαιρέτως των Ορθοδόξων Εκκλησιών, περιλαμβανομένης και της καθ' Υμάς Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ελλάδος, ως είναι η ομόφωνος απόφασις της Γ΄ Προσυνοδικής Πανορθοδόξου Διασκέψεως (1986)».
Α. Όμως :
Το κείμενο της ομολογίας πουθενά δε λέει ότι είναι αξιοκατάκριτοι «πάντες οι επικοινωνούντες προς τους ετεροδόξους», αλλά όσοι αποδέχονται και κηρύσσουν πράξει και λόγω την «παναίρεση» - κατά τον π. Ι. Πόποβιτς - του Οικουμενισμού ! Επίσης, η Ομολογία πουθενά δε λέει ότι και αυτοί ακόμα οι οικουμενιστές «θέτουν εαυτούς αυτομάτως εκτός Εκκλησίας», όπως αναφέρει ο Πατριάρχης στην επιστολή Του ! Άλλωστε οι συντάκτες της «Ομολογίας», ως εντρυφείς θεολόγοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι δε νοείται έξοδος από την Εκκλησία «αυτομάτως» !
Η «Ομολογία» επί λέξει αναφέρει : «θέτοντας ουσιαστικώς εαυτούς εκτός Εκκλησίας» (παράγραφος . Παρέλκει η ανάλυση της τεράστιας διαφοράς μεταξύ του «αυτομάτως» και του «ουσιαστικώς» !
Αναφέρει ο Οικουμενικός Πατριάρχης ότι «τας μετά των ετεροδόξων επαφάς εγκρίνουν δια συνοδικών αποφάσεων πάσαι αι Ορθόδοξοι Εκκλησίαι» και κατά συνέπεια όσοι ασκούν κριτική στα συμβαίνοντα στο διάλογο αντιτίθενται σε Πανορθόδοξες αποφάσεις !
Ας μας επιτραπεί - με όλο το σεβασμό μας στον Πατριάρχη του Γένους - να ρωτήσουμε και δημοσίως, διότι σε κατ' ιδίαν επιστολές δε δίδονται απαντήσεις από τους αρμοδίους του Θρόνου :
Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» κατήργησε την εγκύκλιο της περί τον Πατριάρχη Αθηναγόρα Συνόδου του Οικουμ. Πατριαρχείου με την οποία καταδικάζονταν απερίφραστα οι συμπροσευχές ως «αντικείμεναι προς τους ιερούς κανόνας και αμβλύνουσαι την ομολογιακήν ευθιξίαν των Ορθοδόξων» ;
Είναι σύμφωνη με αυτή την εγκύκλιο της Ι. Συνόδου του Πατριαρχείου η σημερινή συμπεριφορά τινών στο θέμα των συμπροσευχών ;
Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» επέτρεψε στον Πάπα όχι απλώς να παρίσταται, αλλά ενδεδυμένος με τα άμφιά του να λαμβάνει σχεδόν ενεργό μέρος σε Πατριαρχική Θ. Λειτουργία;
Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» υποχρέωσε τον Οικουμενικό Πατριάρχη να δώσει και να λάβει λειτουργικό ασπασμό με τον Πάπα κατά τη Θ. Ευχαριστία της Θρονικής Εορτής το 2006 ;
Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» έδωσε άδεια στον Πάπα να προσευχηθεί εκ μέρους του Ορθοδόξου πληρώματος με το «Πάτερ ημών» στην επισημότερη (ας επιτραπεί) Θ. Λειτουργία στον Πατριαρχικό Ναό ;
Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» παραχώρησε στον Πάπα το βήμα του Πατριαρχικού Ναού για να κηρύξει «γυμνή τη κεφαλή» το παπικό πρωτείο ; Από το βήμα των Αγίων Αλεξάνδρου, Γρηγορίου, Χρυσοστόμου, Φωτίου, Φιλοθέου να διακηρύσσεται η πλάνη ! Δεν είναι βεβήλωση αυτό ;
Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» αποφάσισε να υμνηθεί ο εμμένων εν τη αιρέσει Πάπας ως «σεπτός Ποιμένας και Πρόεδρος» και μάλιστα εντός του Πατριαρχικού Ναού και παρουσία του Πατριάρχου ;
Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» επέτρεψε να υμνηθεί από την Πρωτόθρονη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως η αίρεση του Παπισμού ως «Εκκλησία σεπτή, Καθέδρα του Πέτρου» και μάλιστα εντός του Πατριαρχικού Ναού και παρουσία του Πατριάρχου ;
Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» κατήργησε τους 16 Ιερούς Κανόνες (Αγ. Πατέρων, Τοπικών και Οικουμενικών Συνόδων), απεφάνθη ότι επιτρέπονται στο εξής οι συμπροσευχές με αιρετικούς και δεν συνιστούν πλέον κανονικό παράπτωμα ;
Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» ενέκρινε τη σύνταξη κανονισμού για την «ομολογιακή» ή «διομολογιακή» κοινή προσευχή στις συναντήσεις του ΠΣΕ ;
Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» επικρότησε το προκλητικό κείμενο της Θ΄ ΓΣ του ΠΣΕ στο Porto Alegre (2006), σύμφωνα με το οποίο «κάθε εκκλησία (από τις 340 προτεσταντικές ομάδες του ΠΣΕ) είναι Εκκλησία καθολική, αλλά όχι στην ολότητά της. Κάθε εκκλησία εκπληρώνει την καθολικότητά της, όταν είναι σε κοινωνία με τις άλλες εκκλησίες» !
Επίσης στο ίδιο κείμενο αναγνωρίστηκε εκκλησιαστική υπόσταση σε όλες τις προτεσταντικές αιρετικές «εκκλησίες» του Π.Σ.Ε. και έγινε αποδεκτό ότι η πληθώρα των κακοδοξιών και των πλανών τους, είναι «διαφορετικοί τρόποι διατύπωσης της ίδιας Πίστης» και «ποικιλία Χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος»!
Είναι δυνατόν να υπάρχει Πανορθόδοξη έγκριση για τις βλασφημίες αυτές ; ...;
Ποια «Πανορθόδοξη απόφαση» εξουσιοδότησε τον Οικουμενικό Πατριάρχη να προσφέρει Άγιο Ποτήριο στον Ουνίτη Αρχιεπίσκοπο Αθηνών ; Δεν έχει καταδικαστεί η Ουνία απερίφραστα σε «συνοδικάς αποφάσεις πασών ανεξαιρέτως των Ορθοδόξων Εκκλησιών, ...; ως είναι η ομόφωνος απόφασις της Γ΄ Προσυνοδικής Πανορθοδόξου Διασκέψεως (1986)» ;
Γιατί περιφρονούνται έτσι ωμά οι ομόφωνες Πανορθόδοξες Αποφάσεις που ρητά καταδικάζουν την Ουνία ; Γιατί αυτή η επιλεκτική χρήση των «Πανορθοδόξων αποφάσεων» ;
Επιπλέον :
Δε σκέφτηκε ο Πατριάρχης μας ότι αυτό το Άγ. Ποτήριο που προσέφερε ως δώρο στον Ουνίτη Αρχιεπίσκοπο είναι πικρό ποτήρι για την Εκκλησία της Ελλάδος, αλλά και για τις λοιπές Ορθόδοξες Εκκλησίες που ακόμα και σήμερα στενάζουν από τις μεθοδεύσεις των Ουνιτών ;
Πώς θα ακούσουν οι δεινοπαθήσαντες και δεινοπαθούντες από την Ουνία αδελφοί μας στην Αν. Ευρώπη αλλά και τη Μ. Ανατολή την ενέργεια αυτή του Πατριάρχου μας ; Δεν αποτελεί πρόκληση στην Πανορθόδοξη ενότητα ;
Πως θα αισθανόταν ο Πατριάρχης μας αν ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών προσέφερε Αγ. Ποτήριο στον παπα-Ευθύμ ;! (συγγνώμη για τη σκληρότητα του λόγου !)
Και τα ερωτήματα αυτά δεν έχουν τέλος ...; αλλά ούτε και απαντήσεις ...;
Αυτά τα λίγα για να πάψει η δικαιολογία περί των δήθεν «πανορθοδόξων αποφάσεων» !
Μακάρι οι πρωτοστατούντες σήμερα στο διάλογο να σέβονταν και να τηρούσαν όλες τις πανορθόδοξες αποφάσεις!
Όλες όμως, όχι κατ' επιλογήν !
Διότι ποτέ και καμία Πανορθόδοξη Σύνοδος δεν αλλοίωσε την Ορθόδοξη εκκλησιολογία, δεν κατήργησε Ι. Κανόνες επικυρωμένους από τρεις Οικουμενικές Συνόδους και δεν έδωσε σε κανένα το δικαίωμα αθετήσεως της εκκλησιαστικής παραδόσεως και τάξεως, όπως πολλάκις συμβαίνει σήμερα στον οικουμενικό χώρο. Αν ποτέ συνέβαινε αυτό, τότε, η οποιαδήποτε - ακόμα και «Πανορθόδοξη» - Σύνοδος θα αυτοαναιρείτο και θα μετατρεπόταν σε «συνέδριο ανόμων» και «συναγωγή πονηρευομένων». Άλλωστε η «οικουμενικότης» ή η «ληστρικότης» μιας συνόδου δεν προσδιορίζεται από τον αριθμό και την εκπροσώπηση των συμμετεχόντων, αλλά πρωτίστως από τις αποφάσεις της !
Β. Κατά συνέπεια, όσοι κατηγορούν τους ασκούντες κριτική στα των διαλόγων ότι τάχα είναι εναντίον του διαλόγου, αν δεν συκοφαντούν διαστρέφοντας συνειδητά την πραγματικότητα, κάνουν πολύ μεγάλο λάθος !
Διότι, ΟΧΙ ! ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ! Δε νοείται Ορθόδοξος που να αρνείται το διάλογο. Διότι πρώτος ο ίδιος ο Χριστός μας διαλέγεται με τους αμαρτωλούς. Αλλά, ας προσέξουμε, είναι ο ίδιος ο Χριστός μας που ταυτόχρονα αρνήθηκε το διάλογο. Αρνήθηκε να διαλεχθεί παρ' ότι προκλήθηκε. Αρνήθηκε να κάνει διάλογο με τον Πιλάτο, τους Αρχιερείς του Μ. Συνεδρίου και τον βασιλέα Ηρώδη !
Συμφωνούμε λοιπόν με το διάλογο, όπως ο Κύριός μας !
Αντιτιθέμεθα όμως στο διάλογο, όπως ο ίδιος ο Κύριός μας. Όταν δεν πληρούνται κάποιες σαφώς καθορισμένες από την εκκλησιαστική Παράδοση προϋποθέσεις. Αντιτιθέμεθα λοιπόν στο διάλογο, στο «ανούσιο παίγνιο», κατά την καταγγελία του επί 20ετία συμπροέδρου, Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας Στυλιανού, όπως αυτός διεξάγεται σήμερα.
Αναφέρω τρία μόνο σημεία :
Συστηματική περιφρόνηση της εκκλησιαστικής παραδόσεως με τις ολοένα αυξανόμενες και εντεινόμενες συμπροσευχές !
Ξεπεράσαμε τις απλές συμπροσευχές και πηγαίνουμε ολοταχώς σε συλλείτουργα - για την ώρα ατελή ...;
Και το χειρότερο : προσπαθούμε να επιβάλουμε την ανομία μας ως νόμο του Θεού (βλ. γνωμοδότηση Φειδά για τις συμπροσευχές) !
Κάποιοι «επαγγελματίες» (σύμφωνα με τον καθηγητή Βέλτση) του διαλόγου αποφασίζουν ερήμην του λαού του Θεού (λαϊκών και κληρικών), ακόμα ερήμην και αυτών των Συνόδων των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών.
Παράδειγμα : έξι Αυτοκέφαλες Εκκλησίες (Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, Εκκλησία Σερβίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας, Ελλάδος, Τσεχίας και Σλοβακίας, δηλ περίπου η μισή Ορθοδοξία !) δεν συμμετείχαν και εν Συνόδω καταδίκασαν το κείμενο της συμφωνίας του Balamand (Ζ΄ συνάντηση Μικτής Επιτροπής-1993) ως απαράδεκτο εξ απόψεως Ορθοδόξου, ξένο προς την Ορθόδοξη Παράδοση και αντίθετο με τις αποφάσεις των Πανορθοδόξων Διασκέψεων (βλ την από 8.12.1994 επιστολή της Ι. Συνόδου Εκκλησίας της Ελλάδος προς τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο) ! Και όμως, δεν συγκινήθηκε ουδείς των «επαγγελματιών» και ο διάλογος συνεχίζεται, με τους Ορθοδόξους αντιπροσώπους να θεωρούν το κείμενο αυτό έγκυρο και ως βάση συζητήσεως στην πορεία του διαλόγου ! Δείχνει αυτή η συμπεριφορά σεβασμό στις Συνόδους των έξι Αυτοκεφάλων Εκκλησιών; Μήπως δείχνει αυτή η συμπεριφορά σεβασμό στην Πανορθόδοξη ενότητα ;
Σε Πανορθόδοξες αποφάσεις καταδικάζεται επανειλημμένως η Ουνία.
Και όμως στο διάλογο συμμετέχουν και ...; Ουνίτες !
Πού υπάρχει λοιπόν σεβασμός στις Πανορθόδοξες αποφάσεις στο διάλογο, όπως διεξάγεται σήμερα ;
Ποιος, επομένως, περιφρονεί τις Πανορθόδοξες αποφάσεις ; Οι ασκούντες κριτική με θεολογικό λόγο, ή οι συμπράττοντες σε «ανούσιο παίγνιο» ;
Γ. Κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν διότι, όπως είπαν, η Ομολογία Πίστεως τους ...; «εξωεκκλησιάζει» !
Όμως ας προσέξουμε όλοι καλά :
1. Κανένας ας μην ανησυχεί, ας μη θορυβείται, διότι ουδείς «εξωεκκλησιάζεται» με υπογραφές ! Όσες υπογραφές και αν μαζέψουμε και λαϊκών και κληρικών και Αρχιερέων !
2. Κανένας όμως ας μην εφησυχάζει ότι τάχα με τις υπογραφές του μπορεί να «εξωεκκλησιάσει» κάποιους και έτσι να ξεμπερδέψει με τις διαμαρτυρίες τους ! Η οποιαδήποτε φίμωση της άλλης άποψης δεν μπορεί να γίνει σήμερα αποδεκτή ούτε στην Εκκλησία ούτε στην κοινωνία μας !
3. Ο καθένας μας όμως ας γρηγορεί, διότι υπάρχει κίνδυνος να «εξωεκκλησιασθεί» μόνος του, όχι «αυτομάτως»(!) αλλά «ουσιαστικώς» εξ αιτίας των λόγων και της συμπεριφοράς του. Η επισημοποίησή του «εξωεκκλησιασμού» μπορεί να καθυστερήσει ή και να μην εκφραστεί σε αυτή τη ζωή ! Στην άλλη ζωή όμως τι γίνεται ;
Ας μη ξεχνάμε την περίπτωση του Αγ. Μαξίμου του Ομολογητού : απλός μοναχός πολέμησε για την πίστη και την παράδοση της Εκκλησίας μας με ολόκληρη σχεδόν την Πενταρχία (Πατριάρχες Ρώμης, Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας και Αντιοχείας), την «επίσημη» «Εκκλησία», που είχε υποταχθεί στην αίρεση ! Κανένα δεν «εξωεκκλησίασε» . τον «εξωεκκλησίασαν», αντίθετα, οι ισχυροί κατά κόσμον Πατριάρχες κλπ και πέθανε εξόριστος ! Αλλά έρχεται μετά θάνατον η Στ΄ Οικουμενική Σύνοδος και στηρίζεται στη θεολογία του απλού μοναχού Μαξίμου και δικαιώνει τον απλό μοναχό Μάξιμο
και καθαιρεί, καταδικάζει και αναθεματίζει ως αιρετικούς ΕΠΤΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ και άλλους Επισκόπους !
Για την ιστορία καταδικάστηκαν :
ο Πάπας Ρώμης Ονώριος !
οι 4 Οικουμενικοί Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως : Σέργιος, Πύρρος, Παύλος Β΄ και Πέτρος !
ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Κύρος !
ο Πατριάρχης Αντιοχείας Μακάριος ! και
οι επίσκοποι Στέφανος, Πολυχρόνιος και Κωνσταντίνος !
Δ. Στο τέλος της επιστολής Του ο Οικουμενικός Πατριάρχης ζητά από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και την περί αυτόν «τιμίαν Ιεραρχίαν όπως το ταχύτερον δυνατόν λάβη επισήμως θέσιν έναντι της φερομένης «Ομολογίας Πίστεως» και των υπογραψάντων αυτήν κληρικών αυτής» !
Είναι άξιον απορίας γιατί ο Οικουμενικός Πατριάρχης και η περί Αυτόν Σύνοδος ζητούν από την Εκκλησία της Ελλάδος να πάρει θέση και δεν επελήφθησαν οι ίδιοι «των υπογραψάντων κληρικών», όπως είχε γίνει παλαιότερα με τον αείμνηστο Χριστόδουλο ; Θα αποφεύγονταν έτσι πιθανά προβλήματα ενότητος στην Ιεραρχία μας !
Αναμφίβολα είναι ιδιαίτερα λυπηρό να αντιμετωπίζει ο Πατέρας την αγωνία των παιδιών του ως εχθρική ενέργεια και να στέκεται «έναντι ...;των κληρικών», δηλ. των παιδιών του !
Ιδιαίτερα λυπηρό ο Πατέρας να πρωτοστατεί στο διάλογο εκτός του σπιτιού, με όλη τη γειτονιά, τους εγγύς και τους μακράν, και να αρνείται συστηματικά να συζητήσει με τα παιδιά του τις δικαιολογημένες ή και αδικαιολόγητες έστω επιφυλάξεις τους !
Ιδιαίτερα λυπηρό να διεξάγει «Θεολογικό Διάλογο» με τους ετεροδόξους και να αρνείται να διαλεχθεί με θεολογικό λόγο με τους ομοδόξους συν-διακόνους Του στο Σώμα του Χριστού !
Ιδιαίτερα λυπηρό να ζητά τη λήψη μέτρων «έναντι» των παιδιών του - άραγε, ποίων μέτρων ; μήπως προληπτικής λογοκρισίας και φίμωσης της άλλης άποψης ; πού βρισκόμαστε !
Όμως, αλίμονο στον πατέρα που περιφρονεί την κραυγή αγωνίας των παιδιών του. Ο ίδιος κλονίζει στη συνείδησή τους το πατρικό κύρος. Και μη μας διαφεύγει ότι η πατρική αυθεντία δεν επιβάλλεται με τη φίμωση της κριτικής, αλλά εμπνέεται ακόμα και στα "άτακτα" παιδιά. Αν αυτό ισχύει στη βιολογική πατρότητα, πολλώ μάλλον έχει εφαρμογή στην πνευματική !
Πάντως, ας γίνει σε όλους απολύτως σαφές, ότι οι Αρχιερείς, οι Αγιορείτες και λοιποί Καθηγούμενοι με τις Αδελφότητές τους και άλλοι κληρικοί και μοναχοί και λαϊκοί από πολλές Ορθόδοξες Εκκλησίες που ενώπιον του Θεού και της συνειδήσεώς μας υπογράφοντας την «Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού» εκφράζουμε τη θλίψη και διαφωνία μας στη συστηματική περιφρόνηση της εκκλησιαστικής μας παραδόσεως που συντελείται στον οικουμενικό χώρο, είμαστε και θα παραμείνουμε μέλη της Εκκλησίας μας ό,τι και αν συμβεί ! Ακόμα και αν οι Πατέρες μας μας πικράνουν και μας αρνηθούν την πατρότητα με τη συμπεριφορά τους, θα παραμείνουμε μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας !
Πάτρα 6.10.09 π. Α.Κ.Γ.
Πηγή έμπνευσης:
Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2009
Και κάτι παρήγορο..Εύγε Μακαριώτατε!!!
Καιρό είχαμε να ακούσουμε από Πατριάρχη μια Ορθόδοξη θεώρηση των διαλόγων με τους ετεροδόξους.
ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ "ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΗΣ "“ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ”.
…”Πιστεύομεν ότι οφείλομεν να αναζητώμεν ενότητα πίστεως και ουχί διοικήσεως».”..
“…Οι εκπρόσωποι του θεολογικού διαλόγου μεταξύ των Εκκλησιών και οι ηγέται των Εκκλησιών θα πρέπη να είναι ευτυχείς, εάν συνυπάρχουν τα δύο επίπεδα διαλόγου, αγάπης και αληθείας, όχι μόνον αγάπης.
Την Τετάρτην, 3/16-9-2009, επεσκέφθησαν την Α.Θ.Μ. τον Πατριάρχην Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλον τον Γ’ οι Dr. Gerhard Ludwig Müller, Επίσκοπος του Regensburg, Dr. Heinrich Mussinghoff, Επίσκοπος του Aachen, Dr. Gerhard Feige, Επίσκοπος του Magdeburg της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας μετά μικράς ομάδος συνοδών εις το πλαίσιον της επισκέψεως αυτών ως αποστολής εις την Αγίαν Γην δια την γνωριμίαν με τας Εκκλησίας της Μέσης Ανατολής και την ενίσχυσιν της χριστιανικής παρουσίας εις την περιοχήν αυτήν.
Ο επίσκοπος του Regensburg Dr. Gerhard Ludwig Müller, προσφωνών τον Μακαριώτατον, ανεφέρθη εις την συμβολήν του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων εις την θεολογίαν της Εκκλησίας δια της στάσεως αυτού υπέρ του χριστολογικού δόγματος της 4ης Οικουμενικής Συνόδου της Χαλκηδόνος, το 451 μ.Χ., της στάσεως του Πατριάρχου Ιεροσολύμων Σωφρονίου υπέρ των δύο θελήσεων και ενεργειών του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού, της στάσεως του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων εις την εικονομαχικήν έριδα και εις τον διεξαγόμενον σήμερον θεολογικόν διάλογον μετά της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Εν συνεχεία επέδωσε εις τον Μακαριώτατον το μετάλλιον του Ινστιτούτου του Regensburg δια την διδασκαλίαν της Γερμανικής γλώσσης εις μαθητάς προερχομένους εκ των Ανατολικών Εκκλησιών. Ο Αναπληρωτής Διευθυντής του Ινστιτούτου τούτου, κληρικός Dr. Nikolaus Wyrwoll ήτο μεταξύ των συνοδών των Ρωμαιοκαθολικών Αρχιερέων.
Αντιφωνών ο Μακαριώτατος, εκαλωσώρισεν εις Ιεροσόλυμα τον επίσκοπον του Regensburg Dr. Müller και την συνοδείαν αυτού και ηυχαρίστησεν αυτόν δια τους λόγους του σχετικώς με την στάσιν του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων εις περιόδους κρίσεως εν τη Εκκλησία ως και δια την συνεργασίαν υπέρ της ενότητος των Εκκλησιών.
«Η επίσκεψις υμών», είπεν ο Μακαριώτατος, «έχει σημασίαν δια την χριστιανικήν παρουσίαν εις την Αγίαν Γην, είναι επίσκεψις συμπαραστάσεως. Υμείς γνωρίζετε τα δόγματα της Εκκλησίας και την εκκλησιαστικήν ιστορίαν. Γνωρίζετε και την τρέχουσαν πολιτικήν κατάστασιν. Ημείς ζώμεν εντός αυτής. Υπάρχει ενταύθα μία γνωστή πολιτική και θρησκευτική κατάστασις με τας προεκτάσεις αυτής. Το Πατριαρχείον ημών δια μέσου των αιώνων εκαλλιέργησε πνεύμα ειρηνικής συμβιώσεως μετά του Ισλάμ και του Ιουδαϊσμού. Δεν ομιλούμεν δια διάλογον, δια σχέσιν, αλλά δια συμβίωσιν. Σεβόμεθα τα ιερά προσκυνήματα και των τριών θρησκειών. Η Ιερουσαλήμ καθ’ εαυτήν είναι Αγία Πόλις και δια τας τρεις θρησκείας. Η Ιερουσαλήμ έχει καθαγιασθή με το αίμα των προφητών και του Ιησού Χριστού. Υπάρχει χώρος δια τους οπαδούς και των τριών θρησκειών. Η πολιτική λύσις του προβλήματος των Ιεροσολύμων αφορά άλλους. Ημείς οφείλομεν να διατηρήσωμεν την πνευματικήν ιδιομορφίαν της Ιερουσαλήμ. Η μείωσις του χριστιανικού στοιχείου δεν μας φοβίζει: «μη φοβού το μικρόν ποίμνιον».(Λουκ. 12,32). Όλοι αναγνωρίζουν την προσφοράν και την βοήθειαν του χριστιανικού στοιχείου ενταύθα. Παραλλήλως όμως και οι χριστιανοί χρειάζονται βοήθειαν και υποστήριξιν. Ούτοι χαρακτηρίζονται ενίοτε υπό τινων ως «παροικία», πράγμα το οποίον δεν ευσταθεί, διότι οι χριστιανοί είναι αυτόχθονες ενταύθα. Όσον αφορά εις τον θεολογικόν διάλογον, είμεθα υπέρ. Δεν ατενίζομεν όμως τούτον αγωνιωδώς. Πιστεύομεν ότι οφείλομεν να αναζητώμεν ενότητα πίστεως και ουχί διοικήσεως».
Συνεχίζων ο Μακαριώτατος, είπεν ότι ο εκκλησιαστικός διάλογος πρέπει να συμπεριλάβη και μοναχούς, οι οποίοι δεν συγχέουν “speculatiοn and revelation” / «διαλογισμόν και αποκάλυψιν». Αυτοί γνωρίζουν ότι εις τον χριστιανισμόν δεν υπάρχει speculation. Γνωρίζουν την αλήθειαν ότι ο σκοπός του χριστιανού είναι η θέωσις. Οι εκπρόσωποι του θεολογικού διαλόγου μεταξύ των Εκκλησιών και οι ηγέται των Εκκλησιών θα πρέπη να είναι ευτυχείς, εάν συνυπάρχουν τα δύο επίπεδα διαλόγου, αγάπης και αληθείας, όχι μόνον αγάπης.
Ο Μακαριώτατος ετόνισεν ότι είναι καιρός να εξετάσουν πλέον αι δύο Εκκλησίαι, ποία είναι τα διαιρούντα αυτάς, και ουχί ποία τα ενούντα αυτάς σημεία. «Τα ενούντα αυτάς συνεζητήθησαν κατά κόρον εις το παρελθόν. Η αρχή της ενότητος της πίστεως ευρίσκεται εις την αναγνώρισιν των αδυναμιών ημών. Είναι καιρός πλέον δια την εγχείρησιν των τραυμάτων ημών».
Εκ της Αρχιγραμματείας.
http://www.jerusalem-patriarchate.info/gr/view.php?message_id=326
Η κατάθλιψη της Κυριακής
Ι. Κ. Κορναράκη, Ομότιμου Καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών
Σ’ ένα μεγάλο βιομηχανικό συγκρότημα της Δυτικής Γερμανίας, εσκέφθηκαν οι ιδιοκτήτες του να πραγματοποιήσουν μια εντελώς πρωτότυπη έρευνα. Εσκέφθηκαν να ερευνήσουν, με τη βοήθεια ειδικών επιστημόνων ψυχολόγων και κοινωνιολόγων, πώς περνά το προσωπικό, οι υπάλληλοι και οι εργάτες, κατά το χρονικό διάστημα της αδείας του και μάλιστα κατά το διήμερο του Σαββατοκύριακου.
Το αποτέλεσμα της ερεύνης αυτής θα είχε Ιδιαίτερη σημασία για τήν επιχείρηση, γιατί θα ήτο πλέον σε θέση, επί τη βάσει επιστημονικών πορισμάτων, να αξιοποιήσει καλύτερα, δηλ. προς όφελος της, το διάστημα της αδείας του προσωπικού. Εφ’ όσον θα εκρίνετο αναγκαίο, θα προσέφερε η επιχείρηση στο προσωπικό της περισσότερες ανέσεις και ευκολίες για την ανάπαυση του που θα είχαν τις ανάλογες ευνοϊκές συνέπειες τους στην ποιότητα και την ποσότητα της εργασίας της επιχειρήσεως.
Αλλά το αποτέλεσμα ήτο εντελώς απροσδόκητο, ακόμη και για τους ψυχολόγους και κοινωνιολόγους ερευνητές. Γιατί η έρευνα απέδειξε ότι όχι μόνο το Σαββατοκύριακο αλλά και το χρονικό διάστημα της κανονικής αδείας του προσωπικού της επιχειρήσεως αποτελούσε σχεδόν για όλους ένα σοβαρό ψυχολογικό πρόβλημα. Πολλοί υπάλληλοι και εργάτες, κατά το διάστημα της αδείας τους, αντιμετώπιζαν προβλήματα υγείας. Η περίοδος της αναπαύσεως έφερε στην επιφάνεια κρυμμένες ασθένειες ή το συνηθέστερο, η περίοδος αυτή δημιουργούσε άγχος και πλήξη, ανησυχία και άλλες παρεμφερείς ψυχολογικές δυσκολίες που υπεχρέωναν τον υπάλληλο ή τον εργάτη να διαθέσει το διάστημα της αδείας του στην αντιμετώπιση των δυσκολιών αυτών. Ιδιαιτέρως το Σαββατοκύριακο δημιουργούσε, σ’ ένα μεγάλο ποσοστό του προσωπικού, πλήξη και ανία και οι περισσότεροι από τους υπαλλήλους θα ηύχοντο να μη υπήρχε Σαββατοκύριακο. Μερικοί δε από τους υπαλλήλους αυτούς το Σάββατο ή την Κυριακή επέστρεφαν για λίγο στο γραφείο τους για να ρίξουν μια ματιά σε μια «επείγουσα» ή «σοβαρή» υπηρεσία.
Η ψυχολογική αυτή εικόνα του προσωπικού της βιομηχανικής επιχειρήσεως της Δυτικής Γερμανίας οδήγησε τους ερευνητές στο συμπέρασμα, ότι το προσωπικό αυτό έπασχε από μια σύγχρονη νόσο την «κατάθλιψη της Κυριακής»! Η ψυχική αυτή δυσαρμονία είναι προϊόν του τρόπου ζωής του συγχρόνου άνθρωπου των μεγάλων αστικών και βιομηχανικών κέντρων. Ο άνθρωπος αυτός είναι εθισμένος πλέον σε μια ακατάπαυστη δραστηριότητα. Ο αγχώδης τρόπος της ζωής του δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια συνεχής και αδιάκοπη ψυχική κίνηση. Συνεχώς απασχολείται και υπέρ-απασχολείται, γι’ αυτό του γίνεται συχνό ανυπόφορη μια περίοδος αργίας και αναπαύσεως. Πραγματικά η λεγομένη βιομηχανική κοινωνία είναι ταυτισμένη με μια αδιάκοπη κίνηση και ένα ακατάπαυστο θόρυβο. Κι’ αυτό ακριβώς το πλαίσιο της εργασίας είναι μια βασική πλέον ψυχική ανάγκη για τον άνθρωπο της βιομηχανικής αυτής κοινωνίας. Η κίνηση και ο θόρυβος τον συντηρούν ψυχολογικά στη ζωή, γι’ αυτό η ζωή είναι αδιανόητη και νεκρή για πολλούς ανθρώπους, χωρίς κίνηση και θόρυβο..!
Αλλά όσοι πάσχουν από την κατάθλιψη της Κυριακής ίσως θα μπορούσαν να ξεκαθαρίσουν λίγο το πράγματα μέσα τους, αν θα έθεταν στον εαυτό τους το ερώτημα: Η ανία και η πλήξη της Κυριακής ή των διακοπών οφείλεται άραγε στον εθισμό της προσωπικότητος στην κίνηση και την απασχόληση ή έχει μια βαθύτερη αιτία;
Αλλά όσοι πάσχουν από την κατάθλιψη της Κυριακής ίσως θα μπορούσαν να ξεκαθαρίσουν λίγο το πράγματα μέσα τους, αν θα έθεταν στον εαυτό τους το ερώτημα: Η ανία και η πλήξη της Κυριακής ή των διακοπών οφείλεται άραγε στον εθισμό της προσωπικότητος στην κίνηση και την απασχόληση ή έχει μια βαθύτερη αιτία;
Αναμφιβόλως το επιχείρημα του εθισμού είναι αρκετά σαθρό, γιατί στο κάτω – κάτω για ένα εντατικά εργαζόμενο άνθρωπο η ζωή δεν συνοψίζεται αναγκαίως στη λέξη εργασία. Η ζωή έχει κι’ άλλες χαρές, κι’ άλλα θέλγητρα. Αυτός που εργάζεται εντατικά όλη την εβδομάδα κι’ είναι εθισμένος σ’ ένα τέτοιο ρυθμό ζωής, μπορεί το Σαββατοκύριακο να αισθανθεί τη χαρά της οικογενειακής θαλπωρής, της ομορφιάς της φύσεως ή κάτι άλλο που θα δικαιολογεί φυσιολογικά την ανάπαυλα από την εργασία του. Αλλά αυτός που πάσχει από την κατάθλιψη της Κυριακής δεν ικανοποιείται με τίποτε από αυτά. Δεν αναπαύεται σε καμιά άλλη εμπειρία που είναι ξένη προς την καθημερινή του εργασία. Και αυτό ακριβώς δείχνει πως η αιτία είναι βαθύτερη.
Η κατάθλιψη δεν οφείλεται στον τρόπο της εργασίας του αλλά στο πρόβλημα που ασυνείδητα τον απασχολεί, δηλ. στο πρόβλημα της φυγής. Η δραστηριότης πολλών ανθρώπων σήμερα, η δίψα τους για απασχόληση, για δράση, για κίνηση και πολυπραγμοσύνη είναι μια αγχώδης προσπάθεια φυγής ή μάλλον αποφυγής, γιατί η φυγή τους αυτή είναι μια δραπέτευση από τον ίδιο τον εαυτό τους. Επιδιώκουν να φεύγουν μακρυά από τον εαυτό τους, γιατί δεν έχουν τη δύναμη να σταθούν μπροστά στον εαυτό τους!
Η ψυχολογική έρευνα και κατ’ εξοχήν η ψυχοθεραπευτική εμπειρία γνωρίζει πολύ καλά σήμερα το είδος της αντιδράσεως αυτής του άνθρωπου της εποχής μας. Ακόμη και ο απλός, μα καλόπιστος, παρατηρητής των αντιδράσεων του συγχρόνου ανθρώπου γνωρίζει καλά τί είδους θυσίες μπορεί να υποστεί ο άνθρωπος αυτός για να αποφύγει να συναντήσει τον εαυτό του. Χρονογράφος αθηναϊκής εφημερίδος, σχολιάζοντας πρόσφατα τήν αδυναμία του άνθρωπου αυτού να μείνει έστω για λίγο μόνος με τον εαυτό του, καταλήγει χαρακτηριστικά : «Ο εαυτός μας λοιπόν ακατάλληλος για τον εαυτό μας». Τον αποφεύγουμε με κάθε τρόπο. Κι’ αν αναγκαστούμε σε μια αναπόφευκτη συντροφιά με τον εαυτό μας (λόγω μιας νόσου ή άλλης αιτίας), κάνουμε το παν για να απασχοληθούμε με κάτι προκειμένου να αποφύγουμε τον εαυτό μας.
Σε παλαιότερες εποχές, τουλάχιστον στην πατρίδα μας, οι μεγάλες εορτές των Χριστουγέννων και του Πάσχα συγκέντρωναν την οικογένεια στη θαλπωρή της μοσχομυρισμένης εορταστικής ατμοσφαίρας, προσφέροντας ευχάριστες και αλησμόνητες συγκινήσεις και χαρές. Σήμερα κατά τις ήμερες αυτές των μεγάλων εορτών η έξοδος από το σπίτι και την πόλη έγινε μια μόδα και μια συνήθεια που το ψυχολογικό της υπόβαθρο είναι η τάση για φυγή, η τάση να γυρίζουμε την πλάτη μας στον εαυτό μας!
Αλλ’ η ανάπαυση, και μάλιστα της Κυριακής, έχει πάντοτε ένα ψυχολογικό και πνευματικά νόημα. Το ψυχολογικό νόημα της Κυριακής ευρίσκεται στην αποκατάσταση της ψυχικής ισορροπίας της προσωπικότητος. Με την εργασία και μάλιστα την εντατική και πολύωρη της εβδομάδος αναπτύσσονται υπερτροφικά οι εξωστρεφικές διαθέσεις και τάσεις της προσωπικότητας. Ο εργαζόμενος άνθρωπος συνηθίζει όχι μόνο στην απασχόληση και τη δραστηριότητα άλλα θα λέγαμε πιο άπλα στο «έξω».
Αλλά ακριβώς η αναπόφευκτη αυτή ενίσχυση της εξωστρέφειας με την εργασία και τη λοιπή δραστηριότητα της εβδομάδος εξισορροπείται ψυχολογικά με την ανάπαυση της Κυριακής που καθίστα δυνατή την επιστροφή της προσωπικότητος στον εαυτό της. Μια τέτοια εξισορρόπηση είναι ασφαλώς ένα ψυχικό φάρμακο, είναι μια θεραπεία ή έστω μια εμπειρία που δεν αφήνει περιθώρια στην ανία και την πλήξη, στην κατάθλιψη και τη μελαγχολία της Κυριακής.
Κυρίως όμως τη κατάθλιψη αυτή και την μελαγχολία την εξουδετερώνει αποτελεσματικά η βίωση του πνευματικού νοήματος της Κυριακής. Ο Χριστιανισμός καθιέρωσε την αργία της Κυριακής χάριν της σωματικής αλλά και πνευματικής αναπαύσεως του εργαζομένου και μοχθούντος ανθρώπου και χάριν επομένως της πνευματικής του ανανεώσεως. Αλήθεια! Όταν μελετά κανείς καλοπροαίρετα τη χριστιανική διδασκαλία βλέπει πράγματι, ότι όλα είναι καλοβαλμένα και καθορισμένα σύμφωνα με τις πραγματικές ανάγκες και επιδιώξεις της ανθρώπινης προσωπικότητος.
Μέσα στην απασχόληση της καθημερινής εργασίας ξεχνά κανείς άθελα του και τον εαυτό του και τον Θεό. Απορροφημένος από την κίνηση και τη δράση, λησμονεί τις εσωτερικές ψυχικές του ανάγκες και ενισχύει τις εξωστρεφικές του επιθυμίες και διαθέσεις. Αλλά η ανάπαυση της Κυριακής με το πνευματικό της νόημα, που αποκορυφώνεται στη θεία Λατρεία, είναι μια πολύτιμη ευκαιρία να ξαναβρεί κανείς τον εαυτό του, να αναπαυθεί κυριολεκτικά και να ανανεωθεί σ’ ένα βάπτισμα αυτοθεωρήσεως, προκειμένου να συναντήσει τον Θεό και να συνομιλήσει με Αυτόν!
Ο ταλαίπωρος και διχασμένος ψυχικά τεχνολογικός άνθρωπος, είναι εκείνος που, ταυτισμένος με το άγχος μιας υλιστικής καταναλωτικής και βιομηχανικής κοινωνίας, υποφέρει έντονα από τη κατάθλιψη της Κυριακής, γι’ αυτό κάθε ευκαιρία αναπαύσεως και διακοπών τον διαταράσσει ψυχικά, θέλει την κίνηση, την ακατάπαυστη δραστηριότητα. θέλει τη φυγή από τον ίδιο τον εαυτό του.
Και όμως θα μπορούσε και ό τεχνολογικός άνθρωπος, υστέρα από μια προσπάθεια αυτογνωσίας και επιστροφής στον εαυτό του, να δοκιμάσει τη χαρά και την αγαλλίαση που δίνει το πνευματικό νόημα της Κυριακής. Και είναι αλήθεια ότι πολλές ευγενικές απασχολήσεις μπορούν να αγιάσουν την Κυριακή και να χαρίσουν στο σύγχρονο άνθρωπο ευχάριστες συγκινήσεις. Πάνω όμως απ’ όλες αυτές τις χαρές υπερέχει πάντοτε η πνευματική αγαλλίαση που προσφέρει η θεία Λατρεία, η Λειτουργία της Κυριακής. «Ευφράνθην επί τοις ειρηκόσι μοι εις οίκον Κυρίου πορευσόμεθα», λέγει ωραία ο ψαλμωδός. Την εμπειρία αυτή, την ευφροσύνη, μπορεί να δοκιμάσει κάθε σύγχρονος άνθρωπος που υποφέρει από την κατάθλιψη της Κυριακής.
Ο Κύριος Παντοκράτωρ αναμένει πάντοτε κάθε κουρασμένο, και ταλαιπωρημένο πολυπράγμονα άνθρωπο για να τον αναπαύσει και να τον ξεκουράσει, να μετατρέψει την κατάθλιψη της Κυριακής σ’ ένα ουράνιο σκίρτημα, σε μια θεία έξαρση χαράς και ευφροσύνης!
( Ι. Κ. Κορναράκη, Ψυχολογία και Πνευματική ζωή, Εκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη» Θεσ/κη 1976, σ.87).
Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2009
Άγιος Ρωμανός ο Μελωδός
Άγιος Ρωμανός, γνωστός και ως Άγιος Ρωμανός ο Μελωδός είναι από τους γνωστότερους ελληνικούς υμνογράφους , αποκαλούμενος και ως “Πίνδαρος της Ρυθμικής Ποίησης». Άκμασε κατά τη διάρκεια του έκτου αιώνα, που θεωρείται ότι είναι η “Χρυσή Εποχή” της βυζαντινής υμνογραφίας. Ο Ρωμανός ο Μελωδός θεωρείται κορυφαίος ποιητής και υμνογράφος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Γεννήθηκε στην Έμεσα της Συρίας πιθανώς τον 6ο αιώνα και σύμφωνα με ανώνυμο ύμνο ήταν εβραϊκής καταγωγής. Στη Βηρυτό έκανε τις σπουδές του και στα χρόνια τής βασιλείας του Αναστασίου του Α’ ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και υπηρέτησε στο ναό της Αγίας Σοφίας. Μετά την παταγώδη αποτυχία του σαν ψάλτης στον εσπερινό των Χριστουγέννων αποσύρθηκε στη μονή τής Θεοτόκου των Κύρου. Εκεί, σύμφωνα με το Μηνολόγιο του Βασιλείου η Θεοτόκος του έδωσε το χάρισμα της σύνθεσης ύμνων. Τότε έγραψε το κοντάκιο των Χριστουγέννων με το γνωστό προοίμιο: «Ἡ Παρθένος σήμερον / τὸν ὑπερούσιον τίκτει / καὶ ἡ γῆ τὸ σπήλαιον / τῷ ἀπροσίτω προσάγει…».
Σύμφωνα με το συναξαριστή ο Ρωμανός έγραψε χίλιες περίπου συνθέσεις από τις όποιες διασώθηκε μόνο το ένα δέκατο. Πολυποίκιλα τα θέματά του. Ύμνησε όλους σχεδόν τους Αγίους και τις εορτές της Χριστιανικής Εκκλησίας. Ανεξάντλητος στις συλλήψεις και στον πλούτο ιδεών, γνωρίζοντας τον τρόπο να προσδίνει πρωτοτυπία ακόμη και στα πιο κοινά θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς θέματα. Το άχαρο αλλά και αχάριστο πολλές φορές υλικό του (γεγονότα και βίος Αγίων) μπορούσε να το μετατρέψει σε ζωντανό δραματικό πίνακα. Τα πρόσωπα των Αγίων αλλά και της Παναγίας και του Χριστού παρουσιάζονται απόλυτα ζωντανά χωρίς τίποτα το νεκρικό ή απόκοσμο.
Η ποίηση του Ρωμανού του Μελωδού εκφράζει την ίδια την εποχή του, τους πόθους και τις ελπίδες εκείνων των ανθρώπων. Γι΄ αυτό και το έργο του δεν εξετάζεται μόνο από Θρησκευτικής άποψης ή λογοτεχνικής αλλά και ιστορικής και λαογραφικής. Η γλώσσα του απλή, χωρίς στόμφους και όπου παρουσιάζεται ρητορική μακρολογία επειδή έτσι επιβαλλόταν από την ανάγκη των τότε λειτουργικών πλαισίων, αυτή γίνεται χωρίς να κουράζει. Γενικά οι φράσεις του περιέχουν μια πλαστικότητα, μεστή νοημάτων κατά μια άψογη τεχνική όπως παραδέχονται ειδικοί.
Ο Ρωμανός δε δίνει μέσα από το έργο του σαφείς πληροφορίες για τη ζωή του, για αυτό κατά καιρούς υποστηρίχτηκαν διάφορες απόψεις ότι ήταν πρεσβύτερος, εκκλησιέκδικος, κήρυκας. Το βεβαιότερο είναι ότι χειροτονήθηκε Διάκονος. Πέθανε γύρω στο 560 μ.Χ. Για τη μεγάλη του προσφορά στη χριστιανική υμνογραφία ονομάστηκε Πίνδαρος τής εκκλησιαστικής ποίησης. Ή Εκκλησία γιορτάζει τη μνήμη του την 1η Οκτωβρίου.
Ο Ρωμανός χρησιμοποίησε το ποιητικό εκείνο είδος πού λέγεται εκκλησιαστικός Ύμνος και του χάρισε την τελειότερη μορφή. Ο Ύμνος αποτελείται από το Κοντάκιον (προσόμοιον ή κουκούλιον), τους Οίκους και το Εφύμνιον και στηρίζεται πάνω στο νόμο της Ισοσυλλαβίας και ομοτονίας. Μαζί με το ποιητικό κείμενο συνέθετε ο ίδιος και τη μουσική ή έδενε το νέο ποίημα πάνω σε παλιότερη μουσική σύνθεση. Θεματικά τα έργα του αναφέρονται περισσότερο σε γεγονότα της ζωής του Χριστού και σε ιερά πρόσωπα της Γραφής, όπως και σε βίους άγιων.
Το είδος αυτό της ποίησης κυριαρχεί και σήμερα στην εκκλησιαστική ποίηση.
Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2009
Για την αληθινή θεολογία-Λόγος του Γέροντος Σωφρονίου
http://vatopaidi.wordpress.com/2009/09/25
«Δια μέσου της μετανοίας και της υπακοής ανοίγουν μπροστά μας οι πόρτες της αληθινής θεολογίας»*
«Δια μέσου της μετανοίας και της υπακοής ανοίγουν μπροστά μας οι πόρτες της αληθινής θεολογίας»*
Περιεχόμενα του λόγου: Θείες εντολές και ανθρώπινα πάθη. Η εντολή της αγάπης είναι θεμελιώδης. Η υπηρεσία των άλλων είναι ανωτέρα από την ακαδημαϊκή θεολογία. Ο Χριστός είναι ο μεγαλύτερος υποτακτικός. Το κατά φύση θέλημα και η υπακοή. Υπακοή και καθαρά προσευχή.
Γέροντας Σωφρόνιος: Προς γνώσιν αυτών που είναι παρόντες εδώ για πρώτη φορά, θα ήθελα να πω ότι απευθύνομαι καταρχήν στους αδελφούς και αδελφές μου, δηλαδή στα μέλη της μονής μας. Επομένως η συζήτησή μας θα λάβει αποκλειστικά έναν μοναχικό χαρακτήρα, δηλαδή σε σχέση με την δική μας ζωή.
Ο Θεός αποκαλύπτει τα μυστήρια της σωτηρίας.
Η προηγούμενη φορά [τη 27 Αυγούστου 1990. βλ. «Λόγος» αριθ. 49], ο Θεός μου έδωσε να μιλήσω περί της δογματικής θεώρησης της πίστης μας. Είπα τότε ότι, παρ’ όλη την διάφορα και όλη την διάσταση που υπάρχουν μεταξύ του Θεού και μας, ο Κύριος βρήκε τρόπο να μας σώσει από την ελεεινή κατάστασή μας. Πώς μπορούμε να ετοιμαστούμε για να υπάρχουμε μαζί μ’ έναν τόσο επιβλητικό, τόσο απεριόριστο Θεό; Στην θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, μετά την Μεγάλη Είσοδο λέμε την εξής ευχή:
«Σὺ ὁ Ὤν,
Ὁ Θεὸς ὁ Πατὴρ καὶ Δεσπότης καὶ Κύριος ἡμῶν,
Ὁ κτίσας ἡμᾶς καὶ ἀγαγὼν εἰς τὴν ζωὴν ταύτην,
Ὁ ὑποδείξας ἡμῖν ὁδοὺς εἰς σωτηρίαν,
Ὁ χαρισάμενος ἡμῖν οὐρανίων μυστηρίων ἀποκάλυψιν…»
Γι’ αυτά τα μυστήρια θα μιλήσουμε τώρα. Εν τη πτώση του Αδάμ, έχουμε χάσει την γνήσια ιδέα της Βασιλείας της αγάπης του Πατρός. Μέσα στις εντολές του Χριστού, μέσα στην διδασκαλία των Πατέρων μας, των μεγάλων ασκητών, συναντούμε εκφράσεις που εναντιώνονται στις φυσικές μας κινήσεις – φυσικές όμως κατά την παρούσα μας εκπτωτική κατάσταση. Όλα αυτά που μας παραγγέλλονται αντιτάσσονται στα πάθη που είναι συνέπιες της πτώσης. Την προηγούμενη φορά είχαμε τελειώσει την συζήτησή μας τονίζοντας την σημασία της μοναχικής υπακοής, και μερικοί από σας μου είχαν πει ότι θα ήθελαν να ακούσουν περισσότερο γι’ αυτό το θέμα. Λοιπόν, γι’ αυτό το θέμα θα μιλήσω τώρα.
Η προηγούμενη φορά [τη 27 Αυγούστου 1990. βλ. «Λόγος» αριθ. 49], ο Θεός μου έδωσε να μιλήσω περί της δογματικής θεώρησης της πίστης μας. Είπα τότε ότι, παρ’ όλη την διάφορα και όλη την διάσταση που υπάρχουν μεταξύ του Θεού και μας, ο Κύριος βρήκε τρόπο να μας σώσει από την ελεεινή κατάστασή μας. Πώς μπορούμε να ετοιμαστούμε για να υπάρχουμε μαζί μ’ έναν τόσο επιβλητικό, τόσο απεριόριστο Θεό; Στην θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, μετά την Μεγάλη Είσοδο λέμε την εξής ευχή:
«Σὺ ὁ Ὤν,
Ὁ Θεὸς ὁ Πατὴρ καὶ Δεσπότης καὶ Κύριος ἡμῶν,
Ὁ κτίσας ἡμᾶς καὶ ἀγαγὼν εἰς τὴν ζωὴν ταύτην,
Ὁ ὑποδείξας ἡμῖν ὁδοὺς εἰς σωτηρίαν,
Ὁ χαρισάμενος ἡμῖν οὐρανίων μυστηρίων ἀποκάλυψιν…»
Γι’ αυτά τα μυστήρια θα μιλήσουμε τώρα. Εν τη πτώση του Αδάμ, έχουμε χάσει την γνήσια ιδέα της Βασιλείας της αγάπης του Πατρός. Μέσα στις εντολές του Χριστού, μέσα στην διδασκαλία των Πατέρων μας, των μεγάλων ασκητών, συναντούμε εκφράσεις που εναντιώνονται στις φυσικές μας κινήσεις – φυσικές όμως κατά την παρούσα μας εκπτωτική κατάσταση. Όλα αυτά που μας παραγγέλλονται αντιτάσσονται στα πάθη που είναι συνέπιες της πτώσης. Την προηγούμενη φορά είχαμε τελειώσει την συζήτησή μας τονίζοντας την σημασία της μοναχικής υπακοής, και μερικοί από σας μου είχαν πει ότι θα ήθελαν να ακούσουν περισσότερο γι’ αυτό το θέμα. Λοιπόν, γι’ αυτό το θέμα θα μιλήσω τώρα.
Πρέπει να μελετούμε τα έγγραφα του Γέροντος Σιλουανού και των άλλων Πατέρων.
Για να πούμε την αλήθεια, αυτό που λέω τώρα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια εξήγηση απ’ αυτά που θα βρείτε μέσα στα βιβλία. Έχουμε μια εξαιρετική χάρη με το νόημα ότι είμαστε τα παιδιά ενός πνευματικού πατέρα που έχει τώρα αναγνωριστεί ως ένας εκ των Αγίων από την Εκκλησία, – του Αγίου Σιλουανού. Γι’ αυτούς που αρχίζουν την μοναχική ζωή – και τώρα έχουμε περίπου πέντε ή έξι τέτοιους μαζί μας – θα ήθελα να εξηγήσω την διαφορά που υπάρχει μεταξύ της συμπεριφοράς του πολίτη των Ουρανών και της επίγειας συμπεριφοράς. Ως υπεύθυνος για την πνευματική κατάσταση όλης της αδελφότητας, – όπως είναι και ο Ηγούμενός μας, ο Πατήρ Κύριλλος, – θα ήθελα πριν πεθάνω να συμπληρώσω το καθήκον μου δια του λόγου. Αλλά βλέπετε πως χάνω όλο και πιο πολύ τις δυνάμεις μου, γι’ αυτό θέλω να υπογραμμίσω ότι είναι απαραίτητο για σας να διαβάζετε όσο το δυνατό αυτά που έχει γράψει ο Σιλουανός ο παππούς μας. Όλα όσα χρειάζονται για να φτάσει κανείς στην σωτηρία παρουσιάζονται μέσα στα γραπτά του Γέροντος και ακόμα κάποτε μέσα στα δικά μου. Αυτοί που αρχίζουν την μοναχική ζωή, οι δόκιμοι μοναχοί, πρέπει ακόμα να μελετούν προσεκτικά την «Κλίμακα» του Ιωάννου του Σιναΐτου, και να δίνουν σταθερά προσοχή σε κάθε λόγο αυτού του μεγάλου ασκητή.
Για να πούμε την αλήθεια, αυτό που λέω τώρα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια εξήγηση απ’ αυτά που θα βρείτε μέσα στα βιβλία. Έχουμε μια εξαιρετική χάρη με το νόημα ότι είμαστε τα παιδιά ενός πνευματικού πατέρα που έχει τώρα αναγνωριστεί ως ένας εκ των Αγίων από την Εκκλησία, – του Αγίου Σιλουανού. Γι’ αυτούς που αρχίζουν την μοναχική ζωή – και τώρα έχουμε περίπου πέντε ή έξι τέτοιους μαζί μας – θα ήθελα να εξηγήσω την διαφορά που υπάρχει μεταξύ της συμπεριφοράς του πολίτη των Ουρανών και της επίγειας συμπεριφοράς. Ως υπεύθυνος για την πνευματική κατάσταση όλης της αδελφότητας, – όπως είναι και ο Ηγούμενός μας, ο Πατήρ Κύριλλος, – θα ήθελα πριν πεθάνω να συμπληρώσω το καθήκον μου δια του λόγου. Αλλά βλέπετε πως χάνω όλο και πιο πολύ τις δυνάμεις μου, γι’ αυτό θέλω να υπογραμμίσω ότι είναι απαραίτητο για σας να διαβάζετε όσο το δυνατό αυτά που έχει γράψει ο Σιλουανός ο παππούς μας. Όλα όσα χρειάζονται για να φτάσει κανείς στην σωτηρία παρουσιάζονται μέσα στα γραπτά του Γέροντος και ακόμα κάποτε μέσα στα δικά μου. Αυτοί που αρχίζουν την μοναχική ζωή, οι δόκιμοι μοναχοί, πρέπει ακόμα να μελετούν προσεκτικά την «Κλίμακα» του Ιωάννου του Σιναΐτου, και να δίνουν σταθερά προσοχή σε κάθε λόγο αυτού του μεγάλου ασκητή.
Η πνευματική πρόοδος : το να πιστεύει και να ενεργεί κανείς σύμφωνα με το Ευαγγέλιο.
Ο Χριστός είπε : «ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις.» (Ιωάνν. 13,35). Πρέπει να επισημαίνω σε σάς ότι είναι απολύτως ανάγκη να προσευχόμαστε για οποιαδήποτε πράξη την οποία μας διατάζει ο Σωτήρας μας. Μέσα σ’ αυτό τον κόσμο, το πρώτο καθήκον του καθενός είναι να δημιουργήσει για τον εαυτόν του μια κοσμική καριέρα. Μόλις όμως γινόμαστε Μοναχοί, πρέπει να απορρίψουμε εντελώς αυτή την ιδέα για κοσμική καριέρα. Πρέπει να ξέρουμε ότι το Μοναστήρι δεν είναι τόπος για να επιχειρήσουμε οποιαδήποτε καριέρα μέσα σ’ αυτό τον κόσμο. Η καριέρα η δική μας είναι το να αποκτήσουμε την αγάπη του Χριστού και τη ταπείνωση του Χριστού. Εάν θέλετε να προοδεύετε πραγματικά – και τούτο κατά τις ανθρώπινες μας δυνάμεις – αυτό συνίσταται στο να πιστεύετε και να ενεργείτε σύμφωνα με τον λόγο του Ευαγγελίου.
Ως προς τις διαφορετικές κοινωνικές και ιεραρχικές θέσεις.
Μεταξύ αυτών που έχουν μια θέση ή ένα λειτούργημα με περισσότερη επισημότητα και υπευθυνότητα, και αυτών που εκτελούν τις πιο ταπεινές εργασίες, δεν υπάρχει διαφορά. Ο πατέρας μας ο Σιλουανός γράφει γι’ αυτό το θέμα μ’ ένα αξιόλογο τρόπο και θα ζητήσω στον Πατέρα Νικόλαο να διαβάσει, ας πούμε, δύο ή τρείς περικοπές του «Γέροντα Σιλουανό» με το θέμα πως ένας είναι Βασιλιάς, ο άλλος Πατριάρχης, κλπ. [ο Πατήρ Νικόλαος διαβάζει στα ρωσικά και ύστερα στα αγγλικά]
Ο Χριστός είπε : «ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις.» (Ιωάνν. 13,35). Πρέπει να επισημαίνω σε σάς ότι είναι απολύτως ανάγκη να προσευχόμαστε για οποιαδήποτε πράξη την οποία μας διατάζει ο Σωτήρας μας. Μέσα σ’ αυτό τον κόσμο, το πρώτο καθήκον του καθενός είναι να δημιουργήσει για τον εαυτόν του μια κοσμική καριέρα. Μόλις όμως γινόμαστε Μοναχοί, πρέπει να απορρίψουμε εντελώς αυτή την ιδέα για κοσμική καριέρα. Πρέπει να ξέρουμε ότι το Μοναστήρι δεν είναι τόπος για να επιχειρήσουμε οποιαδήποτε καριέρα μέσα σ’ αυτό τον κόσμο. Η καριέρα η δική μας είναι το να αποκτήσουμε την αγάπη του Χριστού και τη ταπείνωση του Χριστού. Εάν θέλετε να προοδεύετε πραγματικά – και τούτο κατά τις ανθρώπινες μας δυνάμεις – αυτό συνίσταται στο να πιστεύετε και να ενεργείτε σύμφωνα με τον λόγο του Ευαγγελίου.
Ως προς τις διαφορετικές κοινωνικές και ιεραρχικές θέσεις.
Μεταξύ αυτών που έχουν μια θέση ή ένα λειτούργημα με περισσότερη επισημότητα και υπευθυνότητα, και αυτών που εκτελούν τις πιο ταπεινές εργασίες, δεν υπάρχει διαφορά. Ο πατέρας μας ο Σιλουανός γράφει γι’ αυτό το θέμα μ’ ένα αξιόλογο τρόπο και θα ζητήσω στον Πατέρα Νικόλαο να διαβάσει, ας πούμε, δύο ή τρείς περικοπές του «Γέροντα Σιλουανό» με το θέμα πως ένας είναι Βασιλιάς, ο άλλος Πατριάρχης, κλπ. [ο Πατήρ Νικόλαος διαβάζει στα ρωσικά και ύστερα στα αγγλικά]
[Ο Πατήρ Σωφρόνιος:] Δεδομένης της σημασίας αυτών των παραγράφων, που χαρακτηρίζονται ως θεμελιώδης διδασκαλία, θα ζητήσω και στον Πατέρα Σεραφείμ να διαβάσει τα ίδια κείμενα στα γαλλικά. [Στα ελληνικά, στο 6ο κεφάλαιο (Το θέλημα του Θεού και η Ελευθερία) σελ. 381= 2η παράγραφος, και στο 2ο κεφάλαιο (Λόγος περί Προσευχής) σελ. 333= 2η, 3η και 4η, παράγραφοι.]
« Ο Κύριος μας έδωσε την εντολή ν’ αγαπούμε αλλήλους. Σ’ αυτό έγκειται η ελευθερία: στην αγάπη για τον Θεό και για τον πλησίον. Εδώ βρίσκεται και η ελευθερία και η ισότητα. Στην κοσμική τάξη είναι αδύνατο να ύπαρξη ισότητα — αυτό όμως δεν έχει σημασία για την ψυχή. Δεν μπορεί να είναι ο καθένας Βασιλιάς ή άρχοντας, Πατριάρχης ή Ηγούμενος ή διοικητής. Μπορείς όμως σε κάθε τάξη ν’ αγαπάς τον Θεό και να είσαι ευάρεστος σ’ Αυτόν — κι αυτό είναι το σπουδαίο. Κι όσοι αγαπούν περισσότερο τον Θεό επί γης, θα έχουν μεγαλύτερη δόξα στη Βασιλεία και θα είναι πιο κοντά στον Κύριο. »
« Η αδιάλειπτη προσευχή προέρχεται από την αγάπη και χάνεται εξαιτίας της κατακρίσεως, της αργολογίας και της ακράτειας. Όποιος αγαπά τον Θεό, αυτός μπορεί να σκέφτεται Αυτόν μέρα και νύχτα, γιατί το να αγαπάς τον Θεό καμιά εργασία δεν το παρεμποδίζει. Οι Απόστολοι αγαπούσαν τον Κύριο και ο κόσμος δεν αποτελούσε εμπόδιο γι’ αυτήν την αγάπη, αν και θυμούνταν τον κόσμο και προσεύχονταν γι’ αυτόν και κήρυτταν. Στον Μέγα Αρσένιο ειπώθηκε: “Φεύγε τους ανθρώπους”. Κι όμως το Πνεύμα του Θεού διδάσκει να προσευχόμαστε και στην έρημο για τους ανθρώπους και για όλο τον κόσμο.
Στον κόσμο αυτόν ο καθένας έχει το λειτούργημά του: ο ένας Βασιλιάς, ο άλλος Πατριάρχης ή μάγειρας ή σιδηρουργός ή δάσκαλος. Ό Κύριος όμως τους αγαπά όλους και θα δώσει το μεγαλύτερο βραβείο σ’ εκείνον πού αγαπά περισσότερο τον Θεό. Ο Κύριος μας έδωσε την εντολή ν’ αγαπούμε τον Θεό με όλη την καρδιά και με όλο το νου και με όλη την ψυχή. Αλλά χωρίς προσευχή, πώς είναι δυνατό ν’ αγαπάς; Γι’ αυτό ο νους και η καρδιά του ανθρώπου πρέπει να είναι πάντα ελεύθερα για την προσευχή. »
Αδελφοί μου και αδελφές μου, και ιδιαιτέρως οι αρχάριοι : ας χαράξετε αυτά τα λόγια μέσα στην καρδιά σας και μέσα στον νου σας. Αυτό εξαρτάται από τις δικές σας διάθεση και πίστη και ισχύ. Εάν δεν το κάνετε, και δεν κατορθώνουμε να αγαπούμε ο ένας τον άλλο, η ζωή μας θα διαλυθεί, και δεν θα βγάζουμε κανένα κέρδος από τον μοναχισμό, δηλαδή από τον αληθινό μοναχισμό.
Η ζωή μας πρέπει να έχει ως έμπνευση την εντολή της διακονίας.
Θέλω να αγγίξω μια περίπτωση που γνωρίζετε όλοι σας. Ας θεωρήσετε τον παράδειγμα του Πατρός Προκοπίου, που ήρθε σε μένα και υπόφερε όλες τις συνέπιες της φτώχιας μας. Αποφάσισε να διακονήσει τους αδελφούς με μια πολύ ταπεινή υπηρεσία, και ποτέ δεν εκδήλωσε κάποια διάθεση για να αποκτήσει καμία εξουσία, καμία υπεροχή σχετικά με τους άλλους. Λόγω αυτού θα λάβει την αιωνία αμοιβή. Θα μπορέσω να αναφέρω ακόμα άλλα παραδείγματα ζώντων μέσα σ’ αυτό το μοναστήρι.
Αδελφοί και αδελφές μου, εσείς οι νέοι, ας αφομοιώσετε αυτά μ’ ένα βαθύ και στερεό τρόπο, και τότε το μοναστήρι μας θα είναι αληθινά ό,τι θα έπρεπε, δηλαδή ένας τόπος σωτηρίας και για μας και γι’ αυτούς που έρχονται σε μας.
Εάν δεν αφομοιώνομε αυτήν τη διάθεση του να εξυπηρετεί ο ένας τους άλλους, όλα θα είναι μάταια. Το μοναστήρι είναι ένα σχολείο, μέχρι το θάνατο. Για να ανακαινίσουμε την φύση μας, την ομοίωσή μας με τον Θεό, αυτή η αρχή της εξυπηρέτησης πρέπει να δεσπόζει στην ζωή μας. Η εξυπηρέτηση των άλλων έχει μια περισσότερη σωτήρια δύναμη απ’ οποιαδήποτε ακαδημαϊκή θεολογία. Μπορεί κανείς να είναι μεγάλος επιστήμονας, να έχει ακαδημαϊκά διπλώματα, και να παραμένει εντελώς αγράμματος για την οδό της σωτηρίας.
Διαστρεβλωμένες γνώμες περί της υπακοής.
Σας είπα την προηγούμενη φορά ότι αυτή η προσέγγιση προς τη θεία μεγαλειότητα φοράει ένα πολύ απλό και ταπεινό χαρακτήρα: [ο Πατήρ Σωφρόνιος το λέει στα ρωσικά] «ποσλουσχανίε», δηλαδή η υπακοή. Και πάλι σας το επαναλάβω: μόνο στο μοναστήρι μπορεί κανείς να ασκήσει αυτή την επιστήμη. Γιατί; Γιατί μόνο μέσα στα μοναστήρια ο Ηγούμενος ξέρει πραγματικά περί τίνος πρόκειται, αφού έχει περάσει ο ίδιος δια μέσου όλων αυτών των ασκήσεων.
Σας είπα την προηγούμενη φορά ότι αυτή η προσέγγιση προς τη θεία μεγαλειότητα φοράει ένα πολύ απλό και ταπεινό χαρακτήρα: [ο Πατήρ Σωφρόνιος το λέει στα ρωσικά] «ποσλουσχανίε», δηλαδή η υπακοή. Και πάλι σας το επαναλάβω: μόνο στο μοναστήρι μπορεί κανείς να ασκήσει αυτή την επιστήμη. Γιατί; Γιατί μόνο μέσα στα μοναστήρια ο Ηγούμενος ξέρει πραγματικά περί τίνος πρόκειται, αφού έχει περάσει ο ίδιος δια μέσου όλων αυτών των ασκήσεων.
Όσοι προσεγγίζουν την υπακοή εξωτερικά μπορούν να σχηματίσουν τρομερά διαστρεβλωμένες γνώμες περί αυτής, πράγματι αποκρουστικές, αηδιαστικές. Καλύτερα να μην αναφέρουμε τα ονόματα εκείνων των μεγάλων φιλοσόφων και θεολόγων, αλλά φτάνει να σας πω ότι αυτοί που μας παρατηρούν από έξω αντιλαμβάνονται συχνά την τέλεια υπακοή, δηλαδή την άρνηση του ιδίου θελήματος απέναντι του πνευματικού πατέρα και προ πάντων του Ηγουμένου, ως σαδισμός από το μέρος του πατέρα και ως μαζοχισμός από το μέρος των υποτακτικών. Και αυτοί που λένε τέτοιο πράγμα είναι παγκόσμια φημισμένοι επιστήμονες !
Αλλά, περί τίνος πρόκειται ;
Το δικό μας θέλημα είναι σαν χάλκινο τείχος αναμεταξύ μας και του Θεού.
Αφού μετά την πτώση η φύση μας έχει διαθέσεις αντίθετα με την αγάπη του Πατρός και του Χριστού, πρέπει να αρνηθούμε το φυσικό μας θέλημα στην δική του μεταπτωτική κατάσταση. Γι’ αυτό πρέπει αληθινά, δηλαδή με γνώση και συνείδηση, να προτιμούμε αυτά που λέει ο Ηγούμενος παρά τον καθένα από τους λογισμούς μας, παρά την καθεμία από τις ιδέες μας. Μ’ ένα γενικό και κανονικό τρόπο, έπρεπε να παρουσιαστούν όλα αυτά σαν σ’ ένα σχολείο, δηλαδή διαβαίνοντας βαθμηδόν από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο. Το πιο μεγάλο είναι ο ίδιος ο Χριστός, ο Θεός. Και στη δική μας περίπτωση – τί έχουμε; Ο Σιλουανός δοκίμασε την παρουσία του Χριστού στην αρχή της δικής του μοναχικής ζωής. Βλέπετε αυτή την επιβλητική απόσταση – κανένα μαθηματικό μυαλό δεν μπορεί να την εκφράσει. Και βλέπετε, όλη αυτή η απόσταση διασχίστηκε μέσα σε μιαν ώρα.
Το δικό μας θέλημα είναι σαν χάλκινο τείχος αναμεταξύ μας και του Θεού.
Αφού μετά την πτώση η φύση μας έχει διαθέσεις αντίθετα με την αγάπη του Πατρός και του Χριστού, πρέπει να αρνηθούμε το φυσικό μας θέλημα στην δική του μεταπτωτική κατάσταση. Γι’ αυτό πρέπει αληθινά, δηλαδή με γνώση και συνείδηση, να προτιμούμε αυτά που λέει ο Ηγούμενος παρά τον καθένα από τους λογισμούς μας, παρά την καθεμία από τις ιδέες μας. Μ’ ένα γενικό και κανονικό τρόπο, έπρεπε να παρουσιαστούν όλα αυτά σαν σ’ ένα σχολείο, δηλαδή διαβαίνοντας βαθμηδόν από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο. Το πιο μεγάλο είναι ο ίδιος ο Χριστός, ο Θεός. Και στη δική μας περίπτωση – τί έχουμε; Ο Σιλουανός δοκίμασε την παρουσία του Χριστού στην αρχή της δικής του μοναχικής ζωής. Βλέπετε αυτή την επιβλητική απόσταση – κανένα μαθηματικό μυαλό δεν μπορεί να την εκφράσει. Και βλέπετε, όλη αυτή η απόσταση διασχίστηκε μέσα σε μιαν ώρα.
Ο Απόστολος Παύλος λέει ότι μέσα σ’ αυτό τον κόσμο, οι χριστιανοί είναι οι πιο δυστυχισμένοι άνθρωποι. Με πιο νόημα είμαστε δυστυχισμένοι και γιατί; Διότι δεν θέλουμε τίποτε παρά το να υπηρετούμε τους άλλους, το να αγαπούμε όλο τον κόσμο, ακόμα και τους εχθρούς. Υποφέρουμε εξ αιτίας αυτής της κήρυξης της αγάπης προς τους εχθρούς.
Θέλω να σας εξηγήσω ότι εάν έχουμε μια στερεά πίστη, μπορούμε να κάνουμε την ζωή μας μέσα σ’ αυτό το μοναστήρι αληθώς ωφέλιμη για την δική μας αιωνία σωτηρία. Και τούτο είναι ουράνιο μυστήριο. Εάν όμως αναζητούμε μέσα στο μοναστήρι ευτελή πράγματα: άνεση, δουλειές λιγότερα ταπεινές, βεβαία όλα θα είναι μάταια. Αλλά αν αρχίζετε με την οδό που θεωρούμε στο πρόσωπο του πατέρα μας Σιλουανού, ο Θεός μπορεί να είναι μαζί σας με όλη την Δόξα Του, από την αρχή. Αντίθετα, αν προσκολλούμαστε στο δικό μας θέλημα και τις εμπαθείς μας επιθυμίες, τότε, σύμφωνα με τα λόγια του μεγάλου Ποιμένα του Αιγυπτίου, το θέλημά μας θα είναι ως τείχος χαλκούν αναμεταξύ μας και του Θεού (βλ. Αποφθέγματα των Πατέρων της Ερήμου, αλφαβητική συλλογή, Αββά Ποιμένος).
Να μελετάτε τους Πατέρες.
Πόσο θα ήθελα να σας δώσει ο Θεός, αδελφοί και αδελφές μου, αυτή την αντίληψη των πραγμάτων που αφορούν τη σωτηρία μας. Τότε, να με πιστέψετε, θα δεχόμουνα το θάνατο με χαρά.
Πόσο θα ήθελα να σας δώσει ο Θεός, αδελφοί και αδελφές μου, αυτή την αντίληψη των πραγμάτων που αφορούν τη σωτηρία μας. Τότε, να με πιστέψετε, θα δεχόμουνα το θάνατο με χαρά.
Και πάλιν επισημαίνω – και δεν θα πάψω να το κάνω – εκείνη την προσπάθεια, το να προτιμούμε το θέλημα του αδελφού, και, πρώτα, την αναζήτηση του θελήματος του Θεού από τον Ηγούμενο, αυτή η οδός θα είναι εύκολη για σας. Εύκολη με ποια έννοια; Ας διαβάσετε την “Κλίμακα” του Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου και, να με συγχωρείτε αδελφοί και αδελφές μου, να μελετάτε και αυτά που έχω γράψει μ’ έναν τρόπο κάπως περιληπτικό, και θα καταλάβετε σύντομα τα πράγματα. Ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος έγραψε πως δια μέσου αυτής της οδού της μετάνοιας και υπακοής ανοίγουν οι πύλες της αληθινής θεολογίας, όχι μόνο για νοήματα τα οποία ο Θεός ήδη αποκάλυψε, αλλά, όπως γράφει, για νοήματα « καινά και παλαιά » (Ματθ. 13, 52). Μέσα στη διδασκαλία του Πατρός Σιλουανού, βρίσκουμε αυτά τα δυο στοιχεία. Εκείνος όλη τη ζωή του – σχεδόν μισό αιώνα – βαστούσε την όραση του Χριστού που του είχε δοθεί, με πλήρη αξιοπιστία προς τον Κύριο, ο οποίος καταδέχτηκε να εμφανιστεί σ’ αυτόν. Το να έχει κανείς την αγάπη του Χριστού μέσα σ’ αυτό τον κόσμο, αυτό είναι οδυνηρότατο.
Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, λίγο λίγο θα έχετε τη δυνατότητα να μάθετε με οδηγό τα πιο ουσιώδη πράγματα , και εάν, μέσα στη ταραχή της καθημερινής ζωής, ακόμα δεν τα καταλαβαίνετε όλα, θα μπορέσουμε να μιλήσουμε γι’ αυτά τα πράγματα. Να μελετάτε τους Πατέρες, και όταν τους διαβάζετε, προσεύχεστε στον Θεό να σας δώσει την χάρη της κατανοήσεως, προσεύχεστε στους Αγίους να σας δώσουν την δυνατότητα να αντιλαμβάνεστε την ουσία αυτού που έχουν γράψει.
Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, λίγο λίγο θα έχετε τη δυνατότητα να μάθετε με οδηγό τα πιο ουσιώδη πράγματα , και εάν, μέσα στη ταραχή της καθημερινής ζωής, ακόμα δεν τα καταλαβαίνετε όλα, θα μπορέσουμε να μιλήσουμε γι’ αυτά τα πράγματα. Να μελετάτε τους Πατέρες, και όταν τους διαβάζετε, προσεύχεστε στον Θεό να σας δώσει την χάρη της κατανοήσεως, προσεύχεστε στους Αγίους να σας δώσουν την δυνατότητα να αντιλαμβάνεστε την ουσία αυτού που έχουν γράψει.
Καρποί της υπακοής.
Και πάλιν, τί είναι η ωφελεία της υπακοής; Στο μοναστήρι, κόβοντας το εμπαθές θέλημά μας, ελευθερωνόμαστε, εξ αιτίας της εμπιστοσύνης και της πίστης μας, από όλες τις μέριμνες της καθημερινής ζωής. Η απουσία αυτών των εμπαθών μεριμνών είναι η οδός προς την καθαρά προσευχή, και τότε, ενώ ασχολούμαστε με οποιαδήποτε εργασία, ο νους μας μένει ελεύθερος για να σκέπτεται αδιαλείπτως τον Θεό, να ζει δια του Ονόματος του Θεού και της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Αφήστε στον Ηγούμενο τη φροντίδα να κουβαλήσει αυτά τα φορτία, και να ξέρετε ότι ένας πνευματικός πατέρας πάντοτε προσεύχεται για να πει στους άλλους μόνο λόγο ωφέλιμο για τη σωτηρία τους. Να αγαπάτε και εκτιμάτε τον Πατέρα Ηγούμενο και τον πνευματικό Πατέρα, και θα σωθείτε. Μιλώ, μιλώ, μιλώ… ναι, αλλά η προσευχή μου είναι να σας δώσει ο Θεός δια του Αγίου Του Πνεύματος την εξ ύψους έμπνευση για να βαδίζετε αυτή την οδό της σωτηρίας.
Είναι παράδοξο να το πούμε· από τη μια πλευρά, τα μυαλά … και ακόμα τα πιο μεγάλα, δεν μπορούν να ανακαλύπτουν το μυστήριο της σωτηρίας, και από την άλλη, το μυαλό μικρού παιδιού μπορεί να το κάνει.
Και πάλιν, τί είναι η ωφελεία της υπακοής; Στο μοναστήρι, κόβοντας το εμπαθές θέλημά μας, ελευθερωνόμαστε, εξ αιτίας της εμπιστοσύνης και της πίστης μας, από όλες τις μέριμνες της καθημερινής ζωής. Η απουσία αυτών των εμπαθών μεριμνών είναι η οδός προς την καθαρά προσευχή, και τότε, ενώ ασχολούμαστε με οποιαδήποτε εργασία, ο νους μας μένει ελεύθερος για να σκέπτεται αδιαλείπτως τον Θεό, να ζει δια του Ονόματος του Θεού και της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Αφήστε στον Ηγούμενο τη φροντίδα να κουβαλήσει αυτά τα φορτία, και να ξέρετε ότι ένας πνευματικός πατέρας πάντοτε προσεύχεται για να πει στους άλλους μόνο λόγο ωφέλιμο για τη σωτηρία τους. Να αγαπάτε και εκτιμάτε τον Πατέρα Ηγούμενο και τον πνευματικό Πατέρα, και θα σωθείτε. Μιλώ, μιλώ, μιλώ… ναι, αλλά η προσευχή μου είναι να σας δώσει ο Θεός δια του Αγίου Του Πνεύματος την εξ ύψους έμπνευση για να βαδίζετε αυτή την οδό της σωτηρίας.
Είναι παράδοξο να το πούμε· από τη μια πλευρά, τα μυαλά … και ακόμα τα πιο μεγάλα, δεν μπορούν να ανακαλύπτουν το μυστήριο της σωτηρίας, και από την άλλη, το μυαλό μικρού παιδιού μπορεί να το κάνει.
Ζω μεταξύ ζωής και θανάτου.
Ορίστε, για σήμερα έκανα αυτή την προσπάθεια να σας μιλήσω, να σας επαναλάβω τα ίδια πράγματα για τα οποία μιλώ συνεχώς, έτσι δεν είναι; [γελάει...] Είναι πάντοτε το ίδιο πράγμα… Και εσείς, αδελφή Μαριάμ… ας προσευχηθείτε για μένα, γιατί χάνω όλο και πιο πολύ τις δυνάμεις μου. Δεν ξέρω πότε θα πεθάνω.
Ορίστε, για σήμερα έκανα αυτή την προσπάθεια να σας μιλήσω, να σας επαναλάβω τα ίδια πράγματα για τα οποία μιλώ συνεχώς, έτσι δεν είναι; [γελάει...] Είναι πάντοτε το ίδιο πράγμα… Και εσείς, αδελφή Μαριάμ… ας προσευχηθείτε για μένα, γιατί χάνω όλο και πιο πολύ τις δυνάμεις μου. Δεν ξέρω πότε θα πεθάνω.
Απόψε … η του χρόνου; [γελάει...] Ορίστε. Ζω μεταξύ αυτών των δυο. Ναι. Και να με βοηθήσετε να πάω προς τον Θεό με χαρά, δια της δικής σας προθυμίας, της δικής σας πνευματικής έμπνευσης.
* Ομιλία του Γέροντος Σωφρονίου στα Γαλλικά μέσα στην εκκλησία του Οσίου Σιλουανού ( 3 Σεπτεμβρίου 1990), Parole No 62
Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2009
Οι Οικουμενισταί θέτουν όντως εαυτούς εκτός Εκκλησίας
πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 25/9/2009
Διευκρινίσεις επί της "Ομολογίας Πίστεως κατά του Οικουμενισμού"
«Ὅσοι δέν εἶναι τῆς ἀληθείας δεν εἶναι οὔτε τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας» (Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς).
«Ἔχομε παραγγελίαν ἀπό τόν ἴδιο τον Ἀπόστολο, ἐάν κάποιος δογματίζῃ ἤ μᾶς προστάσσῃ νά κάνωμε κάτι ἀντιθέτως ἀπ᾽ ὅ,τι παρελάβομεν, ἀντιθέτως ἀπ’ ὅ,τι ὁρίζουν οἱ Κανόνες τῶν κατά καιρούς Συνόδων, Oἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν, να μή τόν δεχώμεθα καί οὔτε νά τόν ὑπολογίζωμε μεταξύ τοῦ κλήρου τῶν ἁγίων» (Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης).
Συσκοτίζει τά πράγματα ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος
Ἐπειδή ἡ Ἐκκλησία δέν στερεῖται καμμιᾶς διδασκαλίας ἡ ὁποία συντελεῖ στη σωτηρία, γιʼ αὐτό ὅποιος ἐντρυφήσει στά Πατερικά συγγράμματα φιλαλήθως καί ὄχι φιλαύτως καί φιλεμπαθῶς εὑρίσκει ἀπάντησι στίς ἀνησυχίες του..........
"Πάντα εἶναι ὁλοφάνερα σέ ὅσους ἐννοοῦν καί ὀρθά σέ ὅσους ἀναζητοῦν τή γνῶσι".
Αὐτές τίς ἡμέρες προέκυψε κάποια ἀπορία καί συζήτησι ἐξ αἰτίας τῆς φράσεως "οἱ οἰκουμενιστές θέτουν οὐσιαστικῶς ἑαυτούς ἐκτός Ἐκκλησίας", τῆς παραγράφου §8 τῆς ἀξιεπαίνου "Ὁμολογίας Πίστεως κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ", ἡ ὁποία ἀποτελεῖ σταθμό στή σύγχρονη ἐκκλησιαστική ἱστορία. Τήν ἀπορία αὐτή θέλομε νά σχολιάσουμε ἐπεξηγηματικῶς, ἀφοῦ ἄλλωστε ὑπογράψαμε και ἐμεῖς τήν "Ὁμολογία". Ἡ ἐνασχόλησι τοῦ ἰδίου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου πρό ὀλίγων ἡμερῶν με τήν φράσι αὐτή, δείχνει πόσο ἐνοχλήθηκαν οἱ Οἰκουμενιστές ἀπό τό θαρραλέο ἀλλά νηφάλιο αὐτό κείμενο. Συνεσκότισε ὅμως τά πράγματα, διότι κατά τόν παραπλανητικό ἰσχυρισμό τοῦ κ. Βαρθολομαίου ὅσοι ὑπογράψαμε τήν "Ὁμολογία" ἐξωεκκλησιάσαμε τούς Οἰκουμενιστές, δηλαδή τούς βγάλαμε ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία, πρᾶγμα ἐντελῶς ἀνακριβές.
Α. Τί σημαίνει ἡ φράσι «θέτουν οὐσιαστικῶς ἑαυτούς ἐκτός Ἐκκλησίας»
Ἐπί τοῦ προκειμένου ζητήματος, εἶναι σαφές ὅτι στήν "Ὁμολογία" μέ τήν ἐπίμαχη φράσι "ἐκτός Ἐκκλησίας": (α) Δεν γίνεται λόγος περί ἐγκυρότητος τῶν Μυστηρίων τῶν Οἰκουμενιστῶν, δηλαδή περί τοῦ ἄν πράγματι συνιστοῦν ἤδη κοινότητα αἱρετικῶν (δηλ. ἐξω-εκκλησιαστική ἄνευ χάριτος) ἤ ὄχι, καί συνεπῶς δέν γίνεται λόγος περί τοῦ ἐξω-εκκλησιασμοῦ τους· ἡ ἀναφορά τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου σέ "ἐξω-εκκλησιασμό", ἄν δεν ἀποτελεῖ εἰρωνεία, πάντως θολώνει τά γεγονότα. (β) Τό ἐπίρρημα "οὐσιαστικῶς" ἀναφέρεται στήν ἀόρατη και οὐσιώδη σχέσι τῶν Οἰκουμενιστῶν με τήν Ἐκκλησίαν ὡς Σῶμα Χριστοῦ, Σῶμα τό ὁποῖον ἔχει Κεφαλή τόν Χριστό και "ζωποιόν ψυχήν" τό Ἅγιον Πνεῦμα διά τῶν θείων ἀκτίστων ενεργειῶν· καί (γ) το πιό αὐτονόητο: ἡ χρῆσι τῆς αὐτοπαθοῦς ἀντωνυμίας στή φράσι "θέτουν ἑαυτούς" προσδιορίζει καί περιορίζει τον ἐξωεκκλησιασμό πρός τό παρόν στους ἴδιους τούς Οἰκουμενιστές καί ὄχι σέ κάποιους ἄλλους πού τούς ἐξωεκκλησιάζουν· δέν ἀναφέρεται στήν ἐπίσημη πρᾶξι τῆς Ἐκκλησίας ἔναντι τῶν οἰκουμενιστῶν ὡς "ἀλλοτριοφρόνων"[1] και "αἱρετιζόντων". Οἱ ἴδιοι ἐξωεκκλησιάζονται. Δέν τούς ἐξωεκκλησιάζουμε ἐμεῖς!
Ἐπί τῶν ὡς ἄνω σημείων ἐξειδικεύομε μέ τά ἑξῆς:
1. Ποιός εἶναι ὁ ἀληθής «ἐξω-εκκλησιασμός»
Ὁ ἐξω-εκκλησιασμός ὅσων ἐπισκόπων ὑποστηρίζουν ἐμμόνως καί ἀμετανοήτως αἱρέσεις, ἑτεροδιδασκαλίεςκαί πλάνες, γίνεται ἀπό τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας προαιρετικῶς μέν ἀμέσως μετά τήν διακήρυξι τῆς αἱρέσεως [2] , ὑποχρεωτικῶς δε ἀφʼ ὅτου κάποια Ὀρθόδοξη Σύνοδος καταδικάσῃ τήν αἵρεσι καί ἐπιτιμήσῃ τον αἱρετίζοντα ἐπίσκοπο. Τό δεύτερο φαίνεται σαφῶς καί στήν ἐπιστολή τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας πρός τους Κωνσταντινουπολῖτες, ἐναντίον τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχου τους, τοῦ Νεστορίου, τό ἔτος 430. Παραθέτομε σέ μετάφρασι: "Ἐπειδή λοιπόν καί ἐξ ὅσων δεν παύει νά σᾶς λέγει ἐντός τῶν ἐκκλησιῶν ἀλλά καί ἐκ τῶν γραπτῶν του ἑρμηνειῶν τόν εὑρίσκομε πεπλανημένο καί δυσσεβῆ στήν Πίστι ὄχι ὀλίγον, ἀναγκαστικῶς ἤλθαμε στήν ἀνάγκη νά διαμαρτυρηθοῦμε σʼ αὐτόν μέ συνοδικό γράμμα, ὅτι ἄν δέν ἀπομακρυνθῇ ἀπό τίς καινοτομίες του τάχιστα καί δέν ἀναθεματίσῃ ἐγγράφως —κατά τήν προθεσμία τήν ὁρισμένη ἀπό τόν ὁσιώτατο καί θεοσεβέστατο ἐπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας Ρώμης Κελεστῖνο— καί ἐκεῖνα τά ὁποῖα εἶπε σέ σᾶς καί ἐκεῖνα τά ὁποῖα ἔβαλε σε βιβλία ἤ προετοίμασε γιά νά συμπεριληφθοῦν, βιβλία πού εὑρίσκονται πλησίον μας, νά μήν ἔχῃ κανένα τόπο κοινωνίας πρός τούς Ἱερεῖς τοῦ Θεοῦ, ἀλλά νά εἶναι ἀλλότριος πρός πάντας ... διατηρῆστε τούς ἑαυτούς σας ἀσπίλους και ἀμώμους, μήτε κοινωνώντας μέ τόν προαναφερόμενο, μήτε προσέχοντάς τον ὡς διδάσκαλο, ἄν παραμείνῃ λύκος ἀντί ποιμένος καί προτιμήσῃ καί μετά ἀπό αὐτήν μας τήν ὑπόμνησι νά φρονῆ τά διεστραμμένα» [3] Αὐτό εἶναι ἐξω-εκκλησιασμός τῶν αἱρετικῶν ποιμένων (ἀποτείχισι τῶν Ὀρθοδόξων ἀπό αὐτούς) και ὄχι ἡ ἁπλῆ ὁμολογία Πίστεως κατά τῆς αἱρέσεως.
Ἄς σημειωθῇ ἐδῶ, ὅτι ὁ Ἅγιος Κύριλλος, μολονότι Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλεξανδρείας, χάριν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως "εἰσεπήδησε" στά ἐκκλησιαστικά πράγματα τῆς ΚΠόλεως, κι ἀκόμη ὅτι ἕνας ἐκ τῶν πρώτων πού ἀντέδρασαν κατά τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχου Νεστορίου, ὁ λαϊκός ἄνθρωπος Εὐσέβιος, μετέπειτα ἐπίσκοπος Δορυλαίου, ἐδικαιώθη τελικῶς ἀπό τήν Ἐκκλησία κατά τήν καταδίκη τοῦ Νεστορίου. Ὁ Εὐσέβιος (ὄντας λαϊκός) εἶχε ἀντιδράσει ἀμέσως (τό 429), ἀντικρούοντας τόν Πατριάρχη ἐντός τῆς Ἐκκλησίας [4] καί ἀμέσως μετά εἶχε τοιχοκολλήσει στό Ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας καί εἶχε διαδώσει δημόσιο γραπτό ἔλεγχο τῆς αἱρέσεως τοῦ Πατριάρχου μέ τήν παρακίνησι: "Ὁρκίζω στήν Ἁγία Τριάδα αὐτόν πού λαμβάνει αὐτό το χαρτί, νά τό παρουσιάσῃ σέ ἐπισκόπους, πρεσβυτέρους, διακόνους, ἀναγνῶστες, λαϊκούς πού κατοικοῦν στήν Κωνσταντινούπολι, κι ἀκόμη νά τούς δώσῃ καί ἀντίγραφο, πρός ἔλεγχο τοῦ αἱρετικοῦ Νεστορίου, ὅτι εἶναι ὁμόφρων τοῦ Παύλου τοῦ Σαμοσατέως πού ἀναθεματίσθηκε πρίν ἀπό ἑκατόν ἑξήκοντα ἔτη ἀπό τούς ὀρθοδόξους Πατέρες Ἐπισκόπους"[5].
Αὐτοῦ τοῦ εἴδους τήν ἀπαραίτητη διαμαρτυρία καί ἐνημέρωση κάνομε και ἐμεῖς μέ τήν "Ὁμολογία", μολονότι στήν φάση αὐτή δέν κατονομάζονται οἱ αἱρετίζοντες.
2. Ἡ θριαμβεύουσα Ἐκκλησία ἀφορίζει καί ἐξω-εκκλησιάζει καί ἀφ᾽ ἑαυτῆς τούς αἱρετίζοντες
Ἐφʼ ὅσον ἀληθῶς ἡ Ἐκκλησία εἶναι πρωτίστως καθίδρυμα σωτηρίας καί δευτερευόντως κοινωνία πιστῶν[6] καί σʼ Αὐτήν "τό ἀνθρώπινον εὑρίσκεται ἐν πλήρει ἐξαρτήσει ἐκ τοῦ θείου παράγοντος"[7], ἕπεται ὅτι ἡ εἰσαγωγή τῆς αἱρέσεως, ἀντίκειται οὐσιαστικῶς στό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, ἐπειδή καταργεῖ τή χάρι τοῦ Θεοῦ ἐπί τῶν αἱρεσιαρχῶν καί τῶν ὀπαδῶν τους καί διαρρήσσει τήν προσωπική τους σχέσι μέ τόν Χριστό καί τήν ἑνότητα μέ τούς ὑπολοίπους πιστούς. Αὐτό εἶναι φανερό τοὐλάχιστον ἀπό τρία γνωστά σέ ὅλους μας περιστατικά.
Ἀπό τήν ἐμφάνισι τοῦ Κυρίου μέ σχισμένο χιτῶνα στόν Ἅγιον Πέτρο Ἀλεξανδρείας, πρό τῆς συνοδικῆς καταδίκης τοῦ Ἀρείου, διά τῆς ὁποίας ἐμφανίσεως ὁ Κύριος προειδοποιεῖ τήν Ἐκκλησία ἐναντίον τοῦ αἱρεσιάρχου. Ὅπως λέγει ἡ σχετική διήγησι ὁ Κύριος προειδοποίησε τὀν Ἅγιο Πέτρο Ἁλεξανδρείας νά μή δεχθῆ οὔτε ὁ ἴδιος τόν Ἄρειο σέ κοινωνία, οὔτε οἱ διάδοχοί του, Ἀχιλλᾶς και Ἀλέξανδρος[8].
Ἀπό ἄλλο περιστατικό, κατά τήν προσευχή τοῦ Ἁγίου Ἀλεξάνδρου Κωνσταντινουπόλεως κατά τοῦ Ἀρείου, μετά τήν ψευδῆ μετάνοια τοῦ Ἀρείου καί τήν ἀποδοχή του ἀπό τόν Αὐτοκράτορα Μ. Κωνσταντῖνον· ἀποτέλεσμα τῆς προσευχῆς αὐτῆς τοῦ Ἁγίου ἦταν να ἀποθάνῃ ὁ Ἄρειος, προτοῦ ἔλθῃ σέ κοινωνία μέ τήν Ἐκκλησία. Σχολιάζοντας το γεγονός αὐτό, ὁ Μέγας Ἀθανάσιος παρατηρεῖ: "Διότι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ἀφοῦ ἐδίκασε μέ βάσι τόσο τίς ἀπειλές τῶν περί τόν Εὐσέβιον (αἱρετικῶν) ὅσο καί την προσευχή τοῦ Ἀλεξάνδρου, κατέκρινε τήν ἀρειανική αἵρεσι, δείχνοντάς την ἀναξίαν τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας καί φανερώνοντας σέ ὅλους, ὅτι ἀκόμη κι ἄν ἔχῃ προστασία ἀπό τόν Βασιλέα και ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἀλλʼ ὅμως ἀπό τήν ἴδιαν τήν Ἐκκλησία κατεκρίθη ...Διότι ὄχι ἄλλος, ἀλλʼ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὁ βλασφημούμενος ἀπό αὐτούς (τους αἱρετικούς ἀρειανούς) κατέκρινε την αἵρεσι πού συνεστήθη ἐναντίον Του· και ἀκόμη ἔδειξε, ὅτι κι ἄν τώρα ὁ βασιλεύς Κωνστάντιος ἐκβιάζῃ τούς ἐπισκόπους γιά χάρι της, ἀλλʼ ὅμως (ἡ αἵρεσις αὐτή) εἶναι ἀκοινώνητη γιά τήν Ἐκκλησία και ξένη πρός τούς Οὐρανούς"[9].
Ἄλλο παράδειγμα ἔχομε ἀπό τό Βίο τοῦ Ὁσίου Σάββα τοῦ Βατοπεδινοῦ καί διά Χριστόν Σαλοῦ, ὅπου διασώζεται ὑπερφυές ὅραμα τοῦ Ἁγίου Σάββα· ὁ Ὅσιος, ἔχοντας κάποιαν ἀμφιβολία γιά τά θεολογικά θέματα, εἶδε Σύνοδο Ἁγίων Ἀρχιερέων τῆς Θριαμβευούσης Ἐκκλησίας ἐν οὐρανῷ νά ἀναθεματίζῃ τόν αἱρετικό ἀντι-ησυχαστή Ἀκίνδυνο. Ἄς σημειωθῆ, ὅτι ἡ οὐρανία αὐτή καταδίκη ἔλαβε χώραν ἐνῷ ὁ Ἀκίνδυνος, πρό ὀλίγου συνοδικῶς καταδικασμένος (1341), ἐτύγχανεν ὅμως τῆς πολλῆς προστασίας τοῦ ὁμόφρονός του Πατριάρχου ΚΠόλεως Ἰωάννου Καλέκα· λέγει ὁ Ὅσιος Σάββας ἐπί λέξει, ἀφοῦ περιγράφει λεπτομερῶς τό θεῖον ὅραμα: ≪Ἀνοίγει τότε ἐκεῖνος ὁ φοβερός ἄγγελος τό βιβλίο –τί φρικτό θέμα καί ἄκουσμα!- καί λέει: “Ὁ Ἀκίνδυνος, ὁ ὁποῖος ἐλάλησε βλάσφημα κατά τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας, ὁ δεύτερος Ἰούδας, ὁ προδότης τῆς εὐσεβείας, ὁ δεύτερος Ἄρειος, πούἔσχισε ὅπως ἐκεῖνος την τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, ὁ ἀποστάτης, ὁ προφανής τῆς ἀληθείας ἐχθρός καί πολέμιος, ἄς εἶναι ἀνάθεμα”. Σʼ αὐτά τά λόγια λύνει ἀμέσως τή σιωπή ὁ λαμπρός ἐκεῖνος χορός τῶν ἀρχιερέων, καί μαζί μέ ὅλο τό πλῆθος βροντοφωνάζει τά ἴδια λόγια: Ἀνάθεμα! Ἡ βοή αὐτή, ἀνάμικτη, δυναμώνει ὅλο καί περισσότερο, κι ἐπαναλαμβάνει πολλές φορές τό ἀνάθεμα. Τότε κι ἐγώ, σάν νά μέ σπρώχνει μια ἀόρατη δύναμη, φωνάζω τά ἴδια λόγια με τούς ἄλλους"[10].
Εἶναι ἡλίου φαεινότερο, ὅτι ἡ αἵρεσι καταδικάζεται πρῶτα ἀπό το "ἀόρατο μέρος τῆς Ἐκκλησίας", τον Παντογνώστη Θεάνθρωπο καί ὅσους ζοῦν παρʼ Αὐτῷ Ἁγίους, ἀκόμη καί ἄν δέν καταδικάζεται ἀμέσως ἀπό την στρατευομένη Ἐκκλησία. Λοιπόν, οἱ ἄνθρωποι αἱρετικῶν φρονημάτων θέτουν ἑαυτούς καί ὑπʼ αὐτήν τήν ἔννοια ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδή ἐκτός τῆς Κοινωνίας τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἁγίων, ὡς "ἀντιπίπτοντες τῷ Πνεύματι τῷ Ἁγίῳ"[11]. Μάλιστα τό πάθος τῆς αἱρέσεως εἶναι τό ἀποκορύφωμα τῆς χερίστης ἁμαρτίας, δηλ. τῆς ὑπερηφανίας, ἐφ΄ὅσον ὁ αἱρετίζων προτιμᾷ φιλαύτως τή γνώμη του ἔναντι ὅλης τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς σωστικῆς Παραδόσεώς της, ἔναντι τῆς σωτηρίας τοῦ ἰδίου καί τῶν θυμάτων του.
3. «Θέτουν ἑαυτούς», σημαίνει την ἰδική των προαίρεσι καί ἀπόφασι, ὅσον ἐξαρτᾶται ἐξ αὐτῶν.
Ἔχοντες ὡς βάσι τή φράσι τῆς Καθολικῆς Ἐπιστολῆς Ἰακώβου α΄ 14.15: "ἕκαστος δέ πειράζεται ὑπό τῆς ἰδίας ἐπιθυμίας ἐξελκόμενος καί δελεαζόμενος, εἶτα ἡ ἐπιθυμία συλλαβοῦσα τίκτει τήν ἁμαρτίαν" καί μιά σχετική τῆς Β΄ Πέτρου β΄1: "οἵτινες παρεισάξουσιν αἱρέσεις ἀπωλείας ... ἐπάγοντες ἑαυτοῖς ταχινήν απώλειαν", βλέπομεν ὅτι ἡ διάρρηξι τῆς σχέσεως πρός τόν Θεό ὀφείλεται στήν ἐπιλογή τοῦ ἀνθρώπου ὑπέρ τῆς ἁμαρτίας (καί βεβαίως καί τῆς αἱρέσεως) καί ὄχι στήν ἐχθρότητα τοῦ Θεοῦ. Καί ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος ἐπιβεβαιώνει: "…καί δέν εἶπε συμφιλιώσατε τόν Θεό πρός ἐσᾶς, διότι δέν εἶναι ἐκεῖνος ὁ ἐχθρικός, ἀλλά ἐμεῖς. Ἀφοῦ ὁ Θεός ποτέ δέν ἐχθρεύεται"[12].
Ὅταν λοιπόν λέγεται ὅτι οἱ οἰκουμενιστές "θέτουν ἑαυτούςἐκτός Ἐκκλησίας", αὐτό σημαίνει, ὅτι οἱ οἰκουμενιστές μέσῳ τῆς δραστηριότητός τους, δηλαδή τῆς ἀποδοχῆς αἱρετικῶν κοινοτήτων μέ δόγμα καταδικασμένο ἀπό τήν Ἐκκλησία, διά τοῦ θεολογικοῦ συγκρητισμοῦ τους, τῆς καθυβρίσεως τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τῶν Ἱερῶν Κανόνων ὡς αὐστηρῶν ὑπέρ τό δέον και πεπερασμένου κύρους, διά τοῦ πολέμου φιμώσεως τῶν ὀρθοδόξων φωνῶν καί διά τῆς προσπαθείας ἀλλοιώσεως τῶν λειτουργικῶν καί λοιπῶν κειμένων προς μιά περισσότερο "ἀνεκτική" ποιμαντική πρός τίς αἱρέσεις, οἱ οἰκουμενιστές λοιπόν ἀφίστανται τοῦ "νοῦ Χριστοῦ" (Α΄ Κορ. β΄ 16), δηλ. τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τῶν θεσπισμάτων Του. Καί ὅπως παλαιότερα οἱ εἰκονομάχοι, ἔτσι καί οἱ οἰκουμενιστές ἐμφανίζονται ὡς "σωτῆρες" (διορθωτές) τῆς Ἐκκλησίας καί θέτουν ἔτσι τόν ἑαυτό τους κάτω ἀπό τά σχετικά συνοδικά αἰώνια ἀναθέματα κατά τῶν "διορθωτῶν" τῆς πατερικῆς Πίστεως[13].
Σέ ἄλλες ἐποχές, πρίν παραλύσουνοἱ μηχανισμοί ἀμύνης τῆς Ἐκκλησίας, οἱ οἰκουμενιστές θά εἶχαν τεθῆ ἐκτός Ἐκκλησίας ὄχι μόνον "τό γε ἐπʼ αὐτοῖς" (ὅσον ἐξαρτᾶται ἐξ αὐτῶν), ἀλλά καί "το ἐπί τῇ Ἐκκλησίᾳ" (ἀπό τήν πλευρά τῆς Ἐκκλησίας) μέ συνοδική ἀπόφασι, διά τῆς ἀκοινωνησίας καί τοῦ ἀφορισμοῦ, ὡς φανερῶς ὁμόφρονες παλαιῶν καί νέων αἱρετικῶν καί ὡς βλαπτικοί στην Ἑκκλησία.
Β. Διαφορά τῆς ἀνοχῆς τῆς Ἐκκλησίας στά βαρέα ἁμαρτήματα ἀλλά ὄχι στήν αἵρεσι.
Μέ ὅσα λέγομε δέν εἰσηγούμαστε την προτεσταντική θεωρία περί "ἀοράτου Ἐκκλησίας" (ὅτι ἄλλα εἶναι τά ὁρατά και ἄλλα τά πραγματικά μέλη τῆς Ἐκκλησίας), ἀλλά ὀρθοδόξως ταυτίζομε την Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μέ τήν ἐπί γῆς ὁρατή Ἐκκλησία, ἡ ὁποία περιλαμβάνει ἀκόμη καί τούς πάσχοντας δεινῶς ἀπό τήν ἁμαρτία. Εἶναι γνωστά τά περιστατικά μέ τόν Ἀνανία καί τήν Σαπφείρα (Πράξεις ε΄ 1-11), τόν αἱμομίκτη τῆς Κορίνθου (Α΄ Κορ. ε΄ 1-5), καί κάθε εἴδους ἁμαρτωλό, ἀκόμη καί τούς ἀμετανοήτους. Λοιπόν δέν ἰσχυριζόμαστε ὅτι γενικῶς ὅλοι οἱ ἁμαρτωλοί θέτουν ἑαυτούς ἐκτός Ἐκκλησίας! Οἱ οἰκουμενιστές εἶναι τυπικῶς ἐντός Ἐκκλησίας, ἀλλά ὡς μή ὑγιῆ μέλη, μέχρι συνοδικῆς καταδίκης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁπότε θά ἐλεγχθῆ συνοδικῶς ἡ προαίρεσί τους, ἐάν προτιμοῦν τήν αἵρεσι ἀπό τήν ἀλήθεια ἤ ἄν ἔχουν διάθεσι νά μετανοήσουν. Ἡ μέχρι τώρα πορεία τους πάντως δεικνύει ὅτι ὁ σχετικισμός ἔχει γίνει γι΄ αὐτούς δυστυχῶς ἀμετανόητη πίστι.
1. Ἄλλο πρᾶγμα οἱ προσωπικές ἁμαρτίες καί ἄλλο οἱ μεταδιδόμενες πλάνες
Ἐπίσης, ἄς προσεχθοῦν καί τά ἑξῆς: Ἡ μετά προθέσεως καί ἐπιμονῆς και πονηρίας εἰσαγωγή καί καλλιέργεια αἱρετικῶν φρονημάτων μεταξύ τῶν πιστῶν δέν εἶναι προσωπικό ἁμάρτημα ὑποκείμενο σέ θεραπεία, ὡς λ.χ. ἡ ἀναφερθεῖσα αἱμομιξία ἤ ἡ ὑπεξαίρεσι, ἀλλά εἶναι λύμη (καταστροφή), ἡ ὁποία ἀπειλεῖ καί τούς λοιπούς πιστούς καί, ἄν δεν ὑπάρξῃ ἀλλαγή στάσεως, ἐμπίπτει στα ἀποστολικά παραγγέλματα περί ἐκδιώξεως τῶν ἀλλοτριοφρόνων ("μή λαμβάνετε αὐτόν εἰς οἰκίαν καί χαίρειν αὐτῷ μη λέγετε"[14]Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης παραγγέλλει, καί μάλιστα ὄχι περί δογμάτων, ἀλλά γενικῶς περί τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐθῶν, ὅτι "Δέν εἶναι δυνατόν, οὔτε ἡ ἰδική μας Ἐκκλησία (ΚΠόλεως), οὔτε κάποια ἄλλη νά κάνῃ κάτι, ἔξω ἀπό τούς ὑπάρχοντες νόμους καί Κανόνες.
Διότι ἄν αὐτό συνέβαινε, θά ἦταν ἄχρηστο τό Εὐαγγέλιο, μάταιοι καί οἱ Κανόνες· καί ὁ καθένας τόν καιρό τῆς ἀρχιερατείας του, ἐπειδή τοῦ ἐπιτρέπεται νά πράττῃ ὅ,τι νομίζει, μαζί μέ τούς δικούς του, θά γίνῃ νέος εὐαγγελιστής, ἄλλος ἀπόστολος, ἄλλος νομοθέτης. Ἀλλά με κανένα τρόπο! Διότι ἔχομε παραγγελία ἀπό τόν ἴδιο τόν Ἀπόστολο, ἐάν κάποιος δογματίζῃ ἤ μᾶς προστάσσῃ νά κάνωμε κάτι ἀντιθέτως ἀπ᾽ ὅ,τι παρελάβομεν, ἀντιθέτως ἀπʼ ὅ,τι ὁρίζουν οἱ Κανόνες τῶν κατά καιρούς Συνόδων, Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν, νά μή τόν δεχώμεθα καί οὔτε νά τόν ὑπολογίζωμε μεταξύ τοῦ κλήρου τῶν ἁγίων· ... Ἐμεῖς, λοιπόν, πού εἴμαστε ἔξω τοῦ κόσμου, δέν ὀφείλομε τίποτε ἄλλο, παρά τό νά ζητοῦμε καί να πράττωμε ἐκεῖνα, ἀπό τά ὁποῖα συνανυψούμεθα καί ἀποκτοῦμε ζῆλο. Καί ἄν μέν σέ αὐτά ὑπάρχει ἡ ζωή, καλῶς· ἄν ὅμως ὄχι, τότε εἶναι συμφέρον νά εἴμαστε ἄοικοι καί ἀνέστιοι καί νά περιερχόμαστε τήν ὑφήλιο μέ κάθε θλίψη καί στενοχωρία"[15]. Λοιπόν, καί μόνη ἡ ἐκ μέρους τῶν οἰκουμενιστῶν κατά συρροή καταπάτησι καί συνεπῶς ἀλλοίωσι τῆς πράξεως τῆς Ἐκκλησίας ὡς πρός τή συμπροσευχή ὀρθοδόξων καί ἑτεροδόξων (δηλ. τῆς ὑπό τῶν ἱ. Κανόνων ἀπαγορεύσεως τῶν συμπροσευχῶν) τοποθετεῖ τούς νεωτερίζοντες Οἰκουμενιστές "ἐκτός κλήρου Ἁγίων". Ἀντιθέτως, κατά τή "νέα θεολογία" καί κατά τούς φρικτούς λόγους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ἴσως καί ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης θά ἐθεωρεῖτο κι αὐτός (ὡς ... "ἀφιλάνθρωπος") "ἀτυχές θῦμα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως"[16].
2. Ἀκόμη καί ἡ καθιέρωσι καί ἀθώωσι ἁμαρτιῶν ἀποτελεῖ αἵρεσι, ἔστω κι ἄν δέν εἶναι θέμα δογματικό
Δεύτερον, εἶναι διαφορετικό πρᾶγμα τό νά πέσῃ κανείς σέ βαριές ἁμαρτίες, π.χ. νά κάνῃ "τά μέλη Χριστοῦ πόρνης μέλη"[17], καί διαφορετικό ἀλλά χειρότερο πρᾶγμα νά λύσῃ τίς εὐαγγελικές ἐντολές καί νά δογματίσῃ ὅτι π.χ. ἡ πορνεία δέν κάνει τά "μέλη Χριστοῦ πόρνης μέλη" ἤ λ.χ. ὅτι οἱ ἐκκλησιαστικές ἐντολές περί νουθετήσεως τῶν αἱρετικῶν μόνον ἕως "μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν" [18]εἶναι σχετικοῦ κύρους. Τό δεύτερον τοῦτο, μολονότι μή κατʼ ἀκρίβειαν δογματικό θέμα, συνιστᾷ αἵρεσι, ὡς θεσμική κατάργησι καί μόνιμη ἀλλοίωσι τῶν σωστικῶν διδαγμάτων τῆς Ἐκκλησίας, εὐαγγελικῶν, ἀποστολικῶν, συνοδικῶν, πατερικῶν· ἡ ἀντίληψι τῆς Ἐκκλησίας σχετικῶς μέ αὐτό, δηλ. τή νομιμοποίησι ἁμαρτιῶν, συνάγεται προχείρως λ.χ. ἀπό τόν χαρακτηρισμό τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου περί τῆς ἐκκλησιαστικῆς συνοδικῆς δικαιώσεως τοῦ μοιχικοῦ γάμου τοῦ αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου ΣΤ΄, ὡς περί "μοιχειανικῆς αἱρέσεως" (PG 99, 1048C).
Δηλαδή ἡ (ψευδο)συνοδική δικαίωσι τῆς ἀντιευαγγελικῆς παρανομίας, ἀποξένωσε τη σύνοδο ἐκείνη ἀπό τήν ἀληθῆ Ἐκκλησία, ὅπως χαρακτηριστικῶς λέγει ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης· "Ἐξ αἰτίας ἑνός ἀνθρώπου δέν ἀποσχιζόμαστε ἀπό την Ἐκκλησία τῆς ἀπό Βορρᾶ καί δυσμῶν και θαλάσσης, καί μάλιστα καί τῆς ἐδῶ, ἐκτός βεβαίως ἀπό ὅσους ἐπεκύρωσαν τήν πρᾶξιν τῆς μοιχείας. Διότι αὐτοί δεν εἶναι Ἐκκλησία τοῦ Κυρίου ... Ἐπειδή ὅμως αὐτοί δέν εἶναι Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ, οἱ ἴδιοι ἀληθῶς ἀποσχίζονται ἀπό τήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ, ἐξ αἰτίας ἑνός ἀνθρώπου πού ἑνώθηκε μέ αὐτούς (τοῦ μοιχοζεύκτου Ἰωσήφ)"[19].
Στίς μέρες μας ἦταν ἐπιτυχής ὁ χαρακτηρισμός τοῦ Μοναχοῦ Γέροντος Θεοκλήτου Διονυσιάτου ὡς "αἱρέσεως τοῦ νεο-νικολαϊτισμοῦ"[20], τῆς ἀναγωγῆς τοῦ ἀνθρωπίνου ἔρωτος σέ ἐφαλτήριο προς τόν θεῖον ἔρωτα, πρᾶγμα παράλογο για τήν ἐκκλησιαστική Παράδοσι. Τό θέμα τοῦτο, μολονότι δέν εἶναι κυρίως θεολογικό (τριαδολογικό ἤ χριστολογικό), καθίσταται ὅμως δογματικό, ἐπειδή ἀλλοιώνει τή σωτηριολογία τῆς Ἐκκλησίας, ὡς πρός τόν ἐσταυρωμένο καί ἀφιλήδονο χριστιανικό βίο. Ἀλλά σήμερα εἶναι πάμπολλες οἱ αἱρετικές ἀποφάσεις κάτωθι τῶν ὁποίων ἔχουν θέσει τίς ὑπογραφές τους οἱ Οἰκουμενιστές μαζί μέ τούς ἑτεροδόξους. Ἀρκεῖ π.χ. ἕνα βλέμμα στά κείμενα τῆς Θ΄ Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου "Ἐκκλησιῶν" στο Porto Alegre τό 2006, γιά νά μᾶς πείσῃ περί τῆς ἀπό μέρους τῶν "ὀρθοδόξων" ἀποδοχῆς τῆς προτεσταντικῆς θεολογίας. Γιά παράδειγμα, στό Porto Alegre, ὑπέγραψαν οἱ Οἰκουμενιστές, μεταξύ ἄλλων ἀπαραδέκτων, ὅτι ἔχομε κοινή κλῆσι μέ τούς Προτεστάντες[21] (τούς μεταξύ τῶν ἄλλων ὑβριστές τῆς Θεοτόκου καί εἰκονομάχους), ὅτι οἱ δογματικές μας διαφορές εἶναι νόμιμες, ἀφοῦ "ἡ Ἐκκλησία καλεῖται νά φανερώνει τή μοναδικότητά της μέσα σέ εὐρεῖα διαφορετικότητα",[22] ὅτι ἡ θεολογία ἔχει μόνο σχετική ἰσχύ[23] καί ὅτι ἡ συμπροσευχή εἶναι μέσον προωθήσεως τῆς ἑνότητος τῶν "ἐκκλησιῶν"[24]· καί μετά νομίζομε ὅτι δέν ἐμπαίζομε τόν Θεό, ψάλλοντας στήν Παναγία Θεοτόκο, "ἄλαλα τά χείλη τῶν ΑΣΕΒΩΝ τῶν μή προσκυνούντων τήν Εἰκόνα Σου τήν σεπτήν";
Ἄν λοιπόν, ἡ ἀλλοίωσι τοῦ Εὐαγγελίου σέ πρακτικά θέματα βίου συνιστᾷ αἵρεσι, κατά τά ἀνωτέρω, πολύ περισσότερο εἶναι αἵρεσι ἡ ἀναγνώρισι καί ἀποδοχή τῶν δογμάτων τῶν αἱρετικῶν ὡς "νομίμων τοπικῶν διαφορῶν" κατά τους οἰκουμενιστές καί τό κατά σύνθημά τους "ἑνότης ἐν τῇ διαφορετικότητι" (unity in diversity).
3. Ἡ ἀλλοίωσι τῆς Πίστεως τῆς Ὀρθοδοξίας ποτέ δέν ἔγινε ἀνεκτή ἀπό τήν Ἐκκλησία
Τέλος, ἡ ὑπό τῶν ψευδαδέλφων ἀλλαγή τῆς δογματικῆς πίστεως τῆς Ἐκκλησίας ὑπερβαίνει τά ὅρια ἀνοχῆς και "οἰκονομίας" τῆς Ἐκκλησίας ἔναντι τῆς ἁμαρτίας· καθώς διαπιστώνει ὁ Καθηγητής Ἰωάννης Καρμίρης "Αὐτονόητον δε ὅτι ἡ Ἐκκλησία (...) ἀπέκοπτεν ἀνέκαθεν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος καί ἀνεθεμάτιζε τούς διαφωνοῦντας περί τήν πίστιν ὡς αἱρετικούς ἤ περί τήν διοίκησιν ὡς σχισματικούς (...), ἐνῷ ἀντιθέτως ἠνείχετο ἐπουσιώδεις διαφοράς περί τήν λατρείαν, μή ἀναγομένας εἰς την οὐσίαν τῆς δογματικῆς πίστεως, και ἄλλας παραλλαγάς καί τοπικά ἔθιμα"[25].
Ἐκ τῶν ἀνωτέρω καθίσταται φανερόν, ὅτι ἡ συνεχής παραμονή τῶν "ἀλλοτριοφρόνων" μέ τους ορθοδόξους εἶναι παραδοσιακῶς ἀδιανόητη, ἐφʼ ὅσον ὑπάρχει διαπιστωμένη ἀμετανόητη ἐμμονή στήν ἑτεροδιδασκαλία.
Γιά τόν λόγο αὐτό ἀμέσως μετά τήν ἐμφάνισι ἑτεροδιδασκαλίας στούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας ἐμφανίζεται τό πλῆθος τῶν Τοπικῶν καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ὁ ὄγκος τῶν δογματικῶν ὁμιλιῶν καί ἐπιστολῶν και τῶν ἀνθολογίων πατερικῶν ἀποσπασμάτων. Ἡ σημερινή κατάστασι, κατά την ὁποίαν τό νευρικό σύστημα τῆς Ἐκκλησίας ἔχει —γιά πολλούς λόγους— σχεδόν παραλύσει, δέν σημαίνει ὅτι οἱ ἀλλοτριόφρονες Οἰκουμενιστές εἶναι ὑγιῆ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, δηλ. μέ δυναμική φορά πρός τήν χριστοποίησί καί θέωσί τους, ὡς ὤφελε, ἑνωμένοι μέ τήν Κεφαλή, τόν Χριστό, "ἑξ οὗ πᾶν τό σῶμα διά τῶν ἁφῶν καί συνδέσμων ἐπιχορηγούμενον καί συμβιβαζόμενον, αὔξει την αὔξησιν τοῦ Θεοῦ"[26]. Ἁπλῶς σημαίνει ὅτι τά περισσότερα ἐκ τῶν λοιπῶν μελῶν τοῦ Σώματος, δέν ἀντιλαμβάνονται τη λύμη τῆς αἱρέσεως, λόγῳ παραλελυμένων νεύρων.
Οἱ Οἰκουμενιστές λοιπόν κινοῦνται "ἐπί ξυροῦ ἀκμῆς", ἐπί τῶν ὁρίων τῆς Ἐκκλησίας, μέ κεκτημένη φυγόκεντρη φορά: θέτουν ἑαυτούς και οὐσιαστικῶς εἶναι ἐκτός Ἐκκλησίας (ὡς πρός τήν προσωπική σωτηρία τους), ἄχρις ὅτου ἡ Ἐκκλησία διά συνοδικῆς ἀποφάσεως ἀποκόψῃ καί τό τελευταῖο νῆμα, ἐάν διαπιστώσῃ τήν ἐμμονή τους στίς θεολογικές τους πλάνες καί κυρίως στόν σχετικισμό (δηλαδή, στό ὅτι το κῦρος τῶν ἱερῶν ἐκκλησιασικῶν Δογμάτων καί τῶν Κανόνων εἶναι σχετικό), ὁπότε καί τά ὑπʼ αὐτῶν τελούμενα Μυστήρια θά καταστοῦν ἀχαρίτωτα και ἄκυρα, πρᾶγμα βεβαίως τό ὁποῖον ἀπευχόμεθα.
Γ.Η Ἐκκλησία μᾶς ἐπιτρέπει νά ἐξω-εκκλησιάζωμε τούς ἑτεροδιδασκάλους.
Τό πλέον ἰσχυρό τεκμήριο γιά τό ποια εἶναι ἡ θέσι τῶν "ἀλλοτριοφρόνων" στήν Ἐκκλησία (ἐντός ἤ ἐκτός), εἶναι ὁ περί οὗ πολύς ὁ λόγος ΙΕ΄ Κανών τῆς Ἁγίας Πρωτοδευτέρας (Α΄ Φωτιανῆς) Συνόδου (861 μ.Χ.), ὁ ὁποῖος ὁρίζει ὡς ἄξιον ἐπαίνου, ὅποιον ἀφίσταται τῆς κοινωνίας (καί τῆς μνημονεύσεως) τοῦ αἱρετικοῦ Ἐπισκόπου του, ἀκόμη καί πρό συνοδικῆς διαγνώμης, πρίν δηλαδή ἀποφασίσῃ Σύνοδος γιά τήν αἵρεσι τοῦ Ἐπισκόπου: "Ὅποιοι λόγῳ κάποιας αἱρέσεως κατηγορημένης ἀπό τίς Ἅγιες Συνόδους ἤ τούς Πατέρες χωρίζουν τους ἑαυτούς τους ἀπό τόν Πρόεδρο (τῆς Ἐκκλησίας), δηλαδή ὅταν ἐκεῖνος κηρύττῃ δημοσίως τήν αἵρεσι καί τή διδάσκει στήν Ἐκκλησία “μέ γυμνήν τήν κεφαλήν”,αὐτοί ὄχι μόνον δέν ὑπόκεινται σέ κανονικά ἐπιτίμια πρό συνοδικῆς διαγνώμης, ἐπειδή ἀποτειχίζουν τόν ἑαυτό τους ἀπό τήν κοινωνία πρός τόν καλούμενο Ἐπίσκοπο, ἀλλά θά ἀξιωθοῦν και τῆς ἁρμοζούσης τιμῆς ἀπό τούς Ὀρθοδόξους. Διότι κατηγόρησαν ὄχι Ἐπισκόπους, ἀλλά ψευδεπισκόπους καί ψευδοδιδασκάλους, καί δέν κατακομμάτιασαν τήν ἕνωσι τῆς Ἐκκλησίας μέ σχίσμα, ἀλλά ἐμερίμνησαν νά ἐλευθερώσουν τήν Ἐκκλησίαν ἀπό σχίσματα καί διαμερισμούς"[27].
Ἐδῶ οἱ ἀπόψεις διΐστανται μεταξύ ἀφʼ ἑνός ὅσων ὑποστηρίζουν τήν ἀπόλυτη ἰσχύ τοῦ ἱεροῦ Κανόνος, ὅτι δηλαδή εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά διακόψωμε τήν μυστηριακή κοινωνία μέ τόν Ἐπίσκοπό μας, ἄν προωθεῖ αἵρεσι, ἀφʼ ἑτέρου δέ ὅσων ὑποστηρίζουν τή δυνητική ἰσχύ τοῦ Κανόνος, ὅτι δηλαδή ἐπιτρέπεται μέν, εἶναι δυνατή, αὐτή ἡ διακοπή κοινωνίας, χωρίς ὅμως νά ἐπιβάλλεται. Δέν θα εἰσέλθωμε ἀκόμη στό θέμα αὐτό.
Πάντως, ἀκόμη καί στή δεύτερη περίπτωσι, ἡ Ἐκκλησία ἐπαινεῖ τή διακοπή κοινωνίας, δηλαδή τόν ἐξω-εκκλησιασμό τοῦ αἱρετίζοντος Ἐπισκόπου ἀπό το ὀρθόδοξο Ποίμνιό του, πρᾶγμα πού σημαίνει τί; Ὅτι οἱ αἱρετίζοντες Ἐπίσκοποι, καί πρό συνοδικῆς ἀποφάσεως, ὡς ἐπικίνδυνοι, τίθενται ἐκτός τῆς Προσκομιδῆς καί Θείας Λειτουργίας τῶν Ὀρθοδόξων, ἄρα καί "οὐσιαστικῶς" ἐκτός Ἐκκλησίας. Ἐκτός ἐάν οἱ προτεσταντίζοντες (κατ᾽ ὄνομα) ὀρθόδοξοι Οἰκουμενιστές ἀμφισβητοῦν τούς θεοπνεύστους ἱερούς Κανόνες, γιά τούς ὁποίους ἔχει ὀρθῶς λεχθῆ, ὅτι: "Ὁρίσθηκε ἀπό τούς Ἁγίους Πατέρες, ὅτι πρέπει καί μετά θάνατον νά ἀναθεματίζωνται ὅσοι ἁμάρτησαν εἴτε στήν Πίστι εἴτε στους Κανόνες"[28].
Δ. Θεωροῦν ἡ Ἁγία Γραφή καί οἱ ἅγιοι Πατέρες ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας ὅσους ἑτεροδιδάσκουν καί καινοτομοῦν στήν Πίστι;
Θέλομε νά ὑπενθυμίσωμεν ἐν πρώτοις, τή φράσι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, τήν ἀναφερόμενη σέ ὅσους ἀκολουθώντας τίς αἱρέσεις ἀφίστανται τῆς Ἐκκλησίας• "ἐξ ἡμῶν ἐξῆλθον, ἀλλʼ οὐκ ἦσαν ἐξ ἡμῶν· εἰ γάρ ἦσαν ἐξ ἡμῶν μεμενήκεισαν ἄν μεθʼ ἡμῶν· ἀλλ᾽ ἵνα φανερωθῶσιν ὅτι οὐκ εἰσί πάντες ἐξ ἡμῶν"(Α΄ Ἰω. 2, 19). Ἡ φράσι εἶναι σαφής, περί τοῦ ὅτι οἱ "ἀλλοτριόφρονες", ὅσοι πιστεύουν διαφορετικά ἀπό τήν Ἐκκλησία "οὐσιαστικῶς" δέν εἶναι ἐξ ἡμῶν, ἀκόμη καί ὅταν παραμένουν τυπικῶς μεθʼ ἡμῶν. Ἡ μεταγενέστερη αὐτόβουλη ἀπόσχισί τους, ἡ ἀπομάκρυνσί τους ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἁπλῶς φανερώνει, κατά τόν Θεολόγο, ὅτι καί πρό τῆς ἀποσχίσεώς τους δέν ἦσαν πράγματι "ἐξ ἡμῶν", δέν ἦσαν "οὐσιαστικῶς" πιστοί.
Οἱ Οἰκουμενιστές, εἴτε ὡς νέα αἵρεσι (αὐτή τοῦ θεολογικοῦ σχετικισμοῦ καί συγκρητισμοῦ), εἴτε κοινωνώντας μέ ὅσους αἱρετικούς ἤδη ἔχουν ἀποσχισθῇ ἀπό μᾶς, ἐμπίπτουν στήν περίπτωσι αὐτή. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ἑρμηνεύοντας τήν παραπάνω ἀποστολική φράσι γράφει κεφαλαιώνοντας: "Διά τοῦτο λοιπόν ὁ Ἰωάννης εἶπεν ὅτι ἐξ ἡμῶν εὐγῆκαν, ἀλλά δέν ἦτον ἀπό ἡμᾶς, ἤτοι εὐγῆκαν ναί ἀπό λόγου μας, ἀλλά δέν ἦτον καί ἀπό λόγου μας, διατί ἐμάκρυναν ἀπό τήν ἐδικήν μας διδασκαλίαν καί ζωήν καί ἐφεύρηκαν ἐδικάς των βλασφημίας καί αἱρέσεις. Καί δέν ἦτον ἀπό τό μέρος τῶν σωζομένων, ἐπειδή ἄν αὐτοί ἦτον τῶν σωζομένων, ἤθελον μένουν πάντοτε μέ ἡμᾶς τούς διδάσκοντας αὐτούς τήν ἀλήθειαν καί τήν τῶν ψυχῶν αὐτῶν σωτηρίαν"[29].
Συνεχίζει παρακάτω ὁ Ἅγιος Νικόδημος παραθέτοντας χωρίον τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας, ὅπου ἡ φράσι αὐτή τοῦ Θεολόγου φανερῶς ἐφαρμόζεται μεταξύ ἄλλων καί στούς αἱρετικούς γενικῶς, "περί τῶν ὁποίων θά λεγόταν καί πολύ εὐλόγως· “ Προῆλθον ἀπό ἐμᾶς, ἀλλά δέν ἦσαν ἀπό ἐμᾶς. Διότι ἄν ἦσαν ἀπό ἐμᾶς, θά εἶχαν μείνει μαζί μας”. Αὐτοί, ἔχοντας χάσει τήν θείαν εὐγένειαν και ἀφοῦ ἀποχωρίστηκαν ἀπό τό ἱερό και ἐκλεκτό γένος πού δημιουργήθηκε προς σωτηρία (δηλαδή διά τῆς πίστεως στον Χριστό) θά γίνουν τροφή τοῦ παμφάγου πυρός"[30].
Εἶναι χαρακτηριστική καί "ἀπό ὀρθοδόξου οἰκουμενικῆς ἐκκλησιολογικῆς ἀπόψεως σημαντική" ἡ ἀπάντησι τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ προς τόν αἱρετικό - μονοθελήτη Πατριάρχη ΚΠόλεως Πέτρο, ὅταν ὁ τελευταῖος τοῦ ὑπέδειξε ὅτι ὅλες οἱ τοπικές Ἐκκλησίες ἑνώθηκαν στήν αἵρεσι καί τόν ἀπείλησε λέγοντας: "Ἄν λοιπόν εἶσαι τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἑνώσου, μήπως καινοτομώντας παράξενο τρόπο ζωῆς πάθῃς αὐτό πού δέν περιμένεις". Τότε ὁ Ἅγιος Μάξιμος ἀπήντησε "Ὁ τῶν ὅλων Θεός ἀπεφάνθη ὅτι Καθολική Ἐκκλησία εἶναι ἡ ὀρθή καί σωτήριος ὁμολογία τῆς Πίστεως σέ Αὐτόν, μακαρίζοντας τόν Πέτρο γιά ὅσα εἶπε, ὁμολoγώντας Αὐτόν καλῶς"[31].
Καί ἡ ἄποψι τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ εἶναι εὔγλωττη· τήν παραθέτομε σχεδόν ὁλόκληρη: "Γιά τόν συνήγορο τοῦ ψεύδους ποιός κλῆρος, ποιά μερίδα, ποιά γνησιότητα ὡς πρός την Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ὑπάρχει; Την Ἐκκλησία πού κατά τόν Παῦλον, εἶναι “στύλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας”, ἡ ὁποία καί μένει, μέ τή χάρι τοῦ Χριστοῦ, διαρκῶς ἀσφαλής καί ἀκράδαντη, παγίως ἐστηριγμένη σέ ἐκεῖνα, ἐπάνω στά ὁποῖα ἔχει στηριχθῆ ἡ ἀλήθεια; Διότι πράγματι, ὅσοι εἶναι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, εἶναι τῆς ἀληθείας· καί ὅσοι δέν εἶναι τῆς ἀληθείας, δέν εἶναι οὔτε τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τόσο περισσότερον, ὅσον αὐτοί ψεύδονται στόν ἴδιον τόν ἑαυτό τους, ἀποκαλώντας τούς ἑαυτούς τους καί ὁ ἕνας τον ἄλλον ποιμένες καί ἀρχιποίμενες ἱερούς· ἔχομε διδαχθῆ ὅμως ὅτι ὁ χριστιανισμός δέν χαρακτηρίζεται ἀπό τά πρόσωπα, ἀλλά ἀπό τήν ἀλήθεια καί την ἀκρίβεια τῆς Πίστεως"[32].
Αὐτῆς τῆς, κατά τόν Ἅγιο Μάξιμο, Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, δηλαδή τῆς "σωτηρίου ὁμολογίας τῆς εἰς τον Χριστόν Πίστεως" εἶναι παντελῶς ἀλλότριοι καί μακράν οἱ Οἰκουμενιστές, πού ποικιλοτρόπως ἰσοπέδωσαν καί κατεπάτησαν τήν Ὀρθοδοξία ἐπί τοῦ βορβορώδους πεδίου τῶν ἀπʼ αἰώνων αἱρέσεων, τίς ὁποῖες κατεδίκασεν ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
Ε. Εἶναι δυνατόν νά πλανῶνται τόσοι οἰκουμενιστές Προκαθήμενοι και σημαίνοντες κληρικοί;
Ἰσχυρίζεται ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, καί μετ᾽ αὐτοῦ πολλοί ἄλλοι, ὅτι δέν εἶναι δυνατόν, εἶναι "ἀπαράδεκτα πράγματα", νά ἐπικρίνῃ μία "μειοψηφία" τήν πλειοψηφία, καί μάλιστα τῶν Προκαθημένων τῶν Ἐκκλησιῶν, καί ἐν γένει τῶν Ἐπισκόπων. Θά ἦταν δυνατό να εἰποῦμε πολλά, ἀλλά θά ἀπαντήσωμε διά τοῦ στόματος τοῦ Αἰδεσιμολογιωτάτου μακαριστοῦ καί πολλοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ: "Πολύ συχνά τό μέτρον τῆς ἀληθείας εἶναι ἡ μαρτυρία τῆς μειοψηφίας. Εἶναι δυνατόν νά εἶναι Καθολική Ἐκκλησία τό μικρόν ποίμνιον. Ἴσως ὑπάρχουν περισσότεροι ἑτερόδοξοι παρά ὀρθόδοξοι. Εἶναι δυνατόν νά ἐξαπλωθοῦν οἱ αἱρετικοί παντοῦ, ubique, καί να καταλήξῃ ἡ Ἐκκλησία εἰς τό περιθώριον τῆς Ἱστορίας ἤ νά ἀποσυρθῇ εἰς την ἔρημον. Αὐτό συνέβη κατʼ ἐπανάληψιν εἰς τήν Ἱστορίαν καί εἶναι πολύ πιθανόν νά συμβῇ καί πάλιν ... Τό καθῆκον τῆς ὑπακοῆς παύει, ὅταν ὁ ἐπίσκοπος παρεκκλίνῃ ἀπό τόν καθολικόν κανόνα καί ὁ λαός ἔχει τό δικαίωμα νά τόν κατηγορήσῃ, ἀκόμη δέ καί νά τόν καθαιρέσῃ"[33].
Εἶναι ἱστορικῶς χαρακτηριστική ἡ ἀντιπαράθεσι τοῦ Ὁσίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, ἑνός ἁπλοῦ Ἡγουμένου, ἔναντι τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς πού εἶχαν πέσει στήν αἵρεσι τοῦ μονοθελητισμοῦ (ΚΠόλεως, Ἀλεξανδρείας και Ἀντιοχείας). Τώρα ἀπό πολλούς ἐπισκόπους κληρικούς, μοναχούς καί λαϊκούς, πού ἐπισημαίνουν μέ τήν "Ὁμολογία" τήν παρέκκλιση τοῦ Οἰκουμενικοῦ και ἄλλων πατριαρχῶν ἀπό τήν Ὀρθοδοξία, ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἀπαιτεῖ ὑπακοή και ἀπειλεῖ. Δέν μᾶς ἐπιτρέπει οὔτε νά ἀνησυχοῦμε, πολύ περισσότερο νά τόν κατηγορήσουμε καί νά τόν καθαιρέσουμε, ὅπως λέγει ὁ π. Φλορόφσκυ.
ΣΤ. Οἱ μεγάλοι ἐχθροί τῆς Ἐκκλησίας ἦσαν μεγαλοσχήμονες κληρικοί και δή Πατριάρχες
Ἄς μή μᾶς φοβερίζουν λοιπόν οἱ Οἰκουμενιστές μέ τούς βαρεῖς ἐκκλησιαστικούς τους τίτλους. Ἀντιθέτως, ἄς ἐνθυμηθοῦν ὅτι ἴσως ἡ Ἐκκλησία ΚΠόλεως κατέχει μεταξύ τῶν ἀρχαίων Πατριαρχείων καί μία ἄλλη πρωτιά (ἐξαιρουμένης τῆς πάλαι ποτέ Ἐκκλησίας Ρώμης), τήν ὁποίαν ποτέ δέν προβάλλει· εἶναι τά ≪πρωτεῖα≫ σέ αἱρεσιάρχες και αἱρετικούς Πατριάρχες, τά ὁποῖα θα ἠμποροῦσαν νά ἀποτελέσουν ἀντικείμενον εἰδικῆς μελέτης.
Νά ὑπενθυμίσωμε μόνον μερικούς; Μακεδόνιος ὁ πνευματομάχος (342-346 καί 351-360), Νεστόριος ὁ σχίστης τῆς θεανδρικῆς ὑποστάσεως τοῦ Χριστοῦ καί Θεοτοκομάχος (428-431), Σέργιος (610-638), Πύρρος (638-641 καί 654), Παῦλος Β΄ (641-653), Πέτρος (654-666) καί λοιποί Μονοθελῆται· Ἀναστάσιος (730-754), Κωνσταντῖνος Β΄ (756-766), Ἰωάννης Ζ΄ Γραμματικός (837-843) καί λοιποί εἰκονομάχοι · Ἰωάννης ΙΔ΄ Καλέκας ὁ ἀντι-ησυχαστής (1334-1347) κ.ἄ. Μαζί τους καί οἱ λοιποί αἱρεσιάρχαι πατριάρχαι (π.χ. Διόσκορος Ἀλεξανδρείας, Σεβῆρος Ἀντιοχείας κ.ἄ.). Καί ταῦτα πρός ἐπιβεβαίωσιν τῶν λόγων τοῦ Ἀποστόλου Παύλου περί τῶν βαρέων λύκων οἱ ὁποῖοι θά ἐκπηδήσουν μέσα ἀπό τούς ἀληθεῖς Ποιμένες καί οἱ ὁποῖοι θά λαλοῦν διεστραμμένα γιά νά ἕλκουν τούς πιστούς ὀπίσω τους (Πράξ. 20, 10).
Σύνοψι
Ἐδείξαμεν, ὅτι ὅλοι οἱ αἱρετίζοντες κληρικοί, καί ἀνάμεσά τους καί οἱ συνειδητοί Οἰκουμενιστές, δεν ἀποβάλλονται μέν ἀπό τήν ἐπί γῆς Ἐκκλησία αὐτομάτως ("ἐξω-εκκλησιάζονται"), παρά μόνο μετά ἀπό συνοδική καταδίκη. Ὅμως εἶναι θεμιτή ἡ πρός αὐτούς ἀκοινωνησία καί ἀποτείχισι ἀπό τούς Ὀρθοδόξους, ἤδη πρό συνοδικῆς καταδίκης, προς ἀποτροπήν ἐξαπλώσεως τοῦ κακοῦ τῆς ἑτεροδοξίας. Ἐπίσης, ὅτι ἡ συνειδητή ἀλλοίωσι τῆς Πίστεως ὅπως ὁ Οἰκουμενισμός, διαρρήσει καί μυστικῶς "ἐξω-εκκλησιάζει" τούς ἀλλοτριόφρονες ἀπό τήν ἀόρατη, μυστική Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, τόν Χριστό, καί τήν Θριαμβεύουσαν ἐν Οὐρανοῖς Ἐκκλησία, ἀκόμη καί ἄνευ "ἐπιγείου" συνοδικῆς καταδίκης, διότι οἱ αἱρετίζοντες ὁδηγοῦνται αὐτοπροαιρέτως στήν διά τῆς αἱρετικῆς πλάνης ἀπομάκρυνσι ἀπό τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας. Ἔτσι ἡ ἀπομάκρυνσι ἀπό τήν ἐκκλησιαστική Ἀλήθεια τῆς Παραδόσεως εἶναι οὐσιαστική ἀπομάκρυνσι και ἔξοδος ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἔχει "ἕνα Κύριον, μίαν Πίστιν, ἕν Βάπτισμα" (Ἐφεσίους δ΄ 5), ἀφοῦ εἶναι τό ἀδιαίρετον Σῶμα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Ἡ ἀλλοίωσι τῆς Πίστεως δέν ἐπιδέχεται παντελῶς "οἰκονομία" ἤ ἀνοχή ἀπό την Ἐκκλησία, ὅπως τά ἄλλα ἁμαρτήματα, ἐπειδή εἶναι ἁμάρτημα "ἐξαπλούμενο" καί βλαπτικό γιά τή σωτηρία μας πολύ περισσότερο ἀπό τά ὑπόλοιπα. Καί μόνον ἡ ἐπίσημη καί κατά συρροήν παραβίασι τῶν ἱερῶν Κανόνων περί τῆς στάσεως τῶν Ὀρθοδόξων ἔναντι τῶν αἱρετικῶν, π.χ. στό θέμα τῆς συμπροσευχῆς, καί τά ὑπογραφέντα στίς συνάξεις τῶν Οἰκουμενιστῶν κείμενα ἀποτελοῦν εἰσαγωγή αἱρέσεως καί "οὐσιαστική" ἔξοδο ἀπό τήν Ἐκκλησία. Εἶναι τόσον μακράν οἱ Οἰκουμενιστές ἀπό τήν ἀλήθεια, ὥστε ἐάν ἐφαρμόζονταν κανονικῶς οἱ ἱεροί Κανόνες, θά εὑρίσκοντο ἤδη καί ἐπισήμως ἀπό πολλῶν ἐτῶν "ἐκτός Ἐκκλησίας", ὡς κοινωνοί καί ὁμόφρονες τῶν καταδικασμένων αἱρετικῶν. Ἡ Ἁγία Γραφή καί οἱ Ἅγιοι Πατέρες θεωροῦν ἤδη μακράν ἡμῶν καί ἐκτός Ἐκκλησίας, ὅσους ἔχουν ἀλλοιώσει τήν Ἀλήθεια τῆς Πίστεως, ἀκόμη κι ἄν τυπικῶς εὑρίσκονται μεθʼ ἡμῶν. Τήν ἀλήθεια δέν τήν διασώζουν ὁπωσδήποτε οἱ Ἐπίσκοποι, ἀλλά πολλές φορές στήν ἐκκλησιαστική ἱστορία, τήν ἀλήθεια τή διέσωσε τό "μικρόν ποίμνιον"· βρίθει ἡ ἱστορία ἀπό ὀνόματα αἱρετικῶν Πατριαρχῶν καί ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι "ἐξω-εκκλησιάστηκαν" ἀπό τους Ὀρθοδόξους ἐξ ἀρχῆς καί ἀναθεματίστηκαν μετά ταῦτα καί συνοδικῶς.
Συνεπῶς, δέν "ἐξω-εκκλησιάσαμε" με τήν "Ὁμολογία" τούς Οἰκουμενιστές, εξω- εκκλησιάζονται λόγῳ τῶν πλανῶν καί αἱρέσεών τους. Ὅπως μέ παρεκάλεσε νά γράψω ἕνας ἀδελφός: "Ὅποιος δεν ἀποδέχεται τό περιεχόμενο τῆς Ὁμολογίας Πίστεως κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δέν πρέπει νά ἀπαγγέλλει οὔτε καί τό “Πιστεύω”" στό ὁποῖο σαφῶς γίνεται λόγος περί Μιᾶς Ἐκκλησίας, Καθολικῆς, ἡ ὁποία δηλαδή μόνη της ἔχει τήν καθολικότητα τῶν διδαγμάτων τῆς σωτηρίας.
Μετά ἀπό ὅλα αὐτά, δέν θέλομε τίποτε ἄλλο, παρά να ἀπευθυνθοῦμε ἀδελφικῶς στούς Οἰκουμενιστές μέ τά ἑξῆς ἁγιοπατερικά λόγια: "Αὐτά καί τώρα ἀπό ἀγάπην τήν ἐν Χριστῷ γράφω, παρακαλώντας σε ὡς ἀδελφόν και ἐξορκίζοντάς σε ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ καί τῶν ἐκλεκτῶν ἀγγέλων, αὐτά νά φρονῇς καί νά διδάσκῃς μαζί μας, γιά να σώζεται ἡ εἰρήνη τῶν Ἐκκλησιῶν καί διαμένῃ ἀρραγής ὁ σύνδεσμος τῆς ὁμονοίας και ἀγάπης στούς ἱερεῖς τοῦ Θεοῦ"[34].
Μελενικιώτης
_______________________________
17. Α΄ Κορ. 6,15-20.
18. Τίτον 3, 10.11.
19. ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ, Ἐπιστολή (43) Ἰωσήφ ἀδελφῷ καί ἀρχιεπισκόπῳ, PG 99,
1065C.D.
20. Βλ. ΜΟΝΑΧΟΥ ΘΕΟΚΛΗΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΟΥ, Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης καί ἡ Νεονικολαϊτική σχολή, ἐκδ. Ἱ.Κοινοβίου Ὁσίου Νικοδήμου, Γουμένισσα 2002, σελ. 217 ἑἑ.
21. Ὁ τίτλος σχετικοῦ κειμένου τῆς Συνελεύσεως ἦταν «Text on ecclesiology: Called to be the One Church», 9th Assembly of WCC, Assembly Documents, 6-7. 22. 9th Assembly of WCC, Assembly Documents, Text on ecclesiology: Called to be the One Church, 3: «… the Church is called to manifest its oneness in rich diversit ».
23. 9th Assembly of WCC, Assembly Documents, Religious plurality and Christian self-understanding, 44 - 47: «All our theological reflections in the last analysis are limited by our own experience
and cannot hope to deal with the scope of God’s work of mending in the world».
24. 9th Assembly of WCC, Assembly Documents, Final report of the Special Commission on Orthodox Participation in the WCC, 37.
25. ΙΩ. ΚΑΡΜΙΡΗ, Ἡ περί Ἐκκλησίας Ὀρθόδοξος Δογματική Διδασκαλία, ἀνάτυπον ἐκ τῆς ΘΗΕ, τ. Ε΄.
στ. 465-519, Ἀθῆναι 1964, σελ. 25. Ὁ καθηγητής Κ. Μουρατίδης, παρουσιάζοντας τήν ἐκκλησιολογία τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου, λέγει «Ἰδιαιτέρως ἐφιστᾷ ὁ θεῖος Χρυσόστομος τήν προσοχήν τῶν πιστῶν εἰς τήν ὀρθήν ἑρμηνείαν τοῦ εὐαγγελικοῦ νόμου, ἐξ ἀφορμῆς ὑποστηριχθείσης ἀπόψεως ὁμοίας πρός τήν τῶν θεωρούντων τήν Ἐκκλησίαν ὡς ἁπλῆν κοινωνίαν ἀγάπης, ἥτις ἀντιτίθεται πρός τήν θείῳ δικαίῳ ὀργάνωσιν τῆς Ἐκκλησίας».Ἔνθ’ ἀνωτ., σελ. 160. Αὐτά γιά τόν ἐσφαλμένον «ἀγαπισμό», πού προοδεύῃ σέ βάρος τῆς ἀληθείας.
26. Κολ. 2, 19.
27. ΑΓΑΠΙΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΙ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ, Πηδάλιον τῆς νοητῆς νηός τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, σελ. 292.
28. Πρβλ. αὐτόθι, σελ. 9.
29. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, Ἑρμηνεία εἰς τάς ἑπτά Καθολικάς Ἐπιστολάς, ἐκδ. «Ὀρθοδόξου Κυψέλης», Θεσσαλονίκη 1986, σελ. 498.
30. ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, Ἐξήγησις ὑπομνηματική εἰς τόν Προφήτην Μαλαχίαν 4, 43 PG 72, 356C.D.
31. ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ, Πρός Ἀναστάσιον μονάζοντα, PG 90, 132A· «Χθές ὀκτωκαιδεκάτῃ τοῦ μηνός, ἥτις ἦν ἡ ἁγία Πεντηκοστή, ὁ πατριάρχης ἐδήλωσέ μοι λέγων· Ποίας Ἐκκλησίας εἶ; Βυζαντίου; Ῥώμης; Ἀντιοχείας; Ἀλεξανδρείας; Ἱεροσολύμων; Ἰδού πᾶσαι μετά τῶν ὑπ’ αὐτάς ἐπαρχιῶν ἡνώθησαν. Εἰ τοίνυν εἶ τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἑνώθητι, μήπως ξένην ὁδόν τῷ βίῳ καινοτομῶν, πάθῃς ὅπερ οὐ προσδοκᾷς. Πρός οὕς εἶπον· Καθολικήν Ἐκκλησίαν, τήν ὀρθήν και σωτήριον τῆς εἰς αὐτόν πίστεως ὁμολογίαν, Πέτρον μακαρίσας ἐφ’ οἷς καλῶς αὐτόν ὡμολόγησεν, ὁ τῶν ὅλων Θεός ἀπεφήνατο».
32. ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ, Ἀναίρεσις γράμματος Ἰγνατίου 3, ἐκδίδει Π. ΧΡΗΣΤΟΥ, τόμ. Β΄, ἐκδ. Κυρομᾶνος, Θεσσαλονίκη 19942, σελ. 627· «Ποῖος κλῆρος, ποία μερίς, τίς γνησιότης πρός τήν τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίαν, τῷ συνηγόρῳ τοῦ ψεύδους, ἐκκλησίαν, ἥ “στύλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας” κατά Παῦλόν ἐστιν, ἥ καί μένει χάριτι Χρι στοῦ διηνεκῶς ἀσφαλής καί ἀκράδαντος, ἐστηριγμένη παγίως οἷς ἐπεστήρικται ἡ ἀλήθεια· Καί γάρ οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσί· καί οἱ μή τῆς ἀληθείας ὄντες οὐδέ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰσί, καί τοσοῦτο μᾶλλον, ὅσον ἄν καί σφῶν αὐτῶν καταψεύδοιντο, ποιμένας καί ἀρχιποίμενας ἱερούς ἑαυτούς καλοῦντες καί ὑπ’ ἀλλήλων καλούμενοι · μηδέ γάρ προσώποις τόν χριστιανισμόν, ἀλλ’ ἀληθείᾳ καί ἀκριβείᾳ πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα».
33. ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ Γ. ΦΛΟΡΟΦΣΚΥ, Ἁγία Γραφή, Ἐκκλησία, Παράδοσις, ἐκδ. Π. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη, 1976 σσ. 71 καί 75.
34. ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, Κυρίλλου πρός Νεστόριον ἐπιστολή ACO Ι,1,1, 28.
Διευκρινίσεις επί της "Ομολογίας Πίστεως κατά του Οικουμενισμού"
«Ὅσοι δέν εἶναι τῆς ἀληθείας δεν εἶναι οὔτε τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας» (Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς).
«Ἔχομε παραγγελίαν ἀπό τόν ἴδιο τον Ἀπόστολο, ἐάν κάποιος δογματίζῃ ἤ μᾶς προστάσσῃ νά κάνωμε κάτι ἀντιθέτως ἀπ᾽ ὅ,τι παρελάβομεν, ἀντιθέτως ἀπ’ ὅ,τι ὁρίζουν οἱ Κανόνες τῶν κατά καιρούς Συνόδων, Oἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν, να μή τόν δεχώμεθα καί οὔτε νά τόν ὑπολογίζωμε μεταξύ τοῦ κλήρου τῶν ἁγίων» (Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης).
Συσκοτίζει τά πράγματα ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος
Ἐπειδή ἡ Ἐκκλησία δέν στερεῖται καμμιᾶς διδασκαλίας ἡ ὁποία συντελεῖ στη σωτηρία, γιʼ αὐτό ὅποιος ἐντρυφήσει στά Πατερικά συγγράμματα φιλαλήθως καί ὄχι φιλαύτως καί φιλεμπαθῶς εὑρίσκει ἀπάντησι στίς ἀνησυχίες του..........
"Πάντα εἶναι ὁλοφάνερα σέ ὅσους ἐννοοῦν καί ὀρθά σέ ὅσους ἀναζητοῦν τή γνῶσι".
Αὐτές τίς ἡμέρες προέκυψε κάποια ἀπορία καί συζήτησι ἐξ αἰτίας τῆς φράσεως "οἱ οἰκουμενιστές θέτουν οὐσιαστικῶς ἑαυτούς ἐκτός Ἐκκλησίας", τῆς παραγράφου §8 τῆς ἀξιεπαίνου "Ὁμολογίας Πίστεως κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ", ἡ ὁποία ἀποτελεῖ σταθμό στή σύγχρονη ἐκκλησιαστική ἱστορία. Τήν ἀπορία αὐτή θέλομε νά σχολιάσουμε ἐπεξηγηματικῶς, ἀφοῦ ἄλλωστε ὑπογράψαμε και ἐμεῖς τήν "Ὁμολογία". Ἡ ἐνασχόλησι τοῦ ἰδίου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου πρό ὀλίγων ἡμερῶν με τήν φράσι αὐτή, δείχνει πόσο ἐνοχλήθηκαν οἱ Οἰκουμενιστές ἀπό τό θαρραλέο ἀλλά νηφάλιο αὐτό κείμενο. Συνεσκότισε ὅμως τά πράγματα, διότι κατά τόν παραπλανητικό ἰσχυρισμό τοῦ κ. Βαρθολομαίου ὅσοι ὑπογράψαμε τήν "Ὁμολογία" ἐξωεκκλησιάσαμε τούς Οἰκουμενιστές, δηλαδή τούς βγάλαμε ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία, πρᾶγμα ἐντελῶς ἀνακριβές.
Α. Τί σημαίνει ἡ φράσι «θέτουν οὐσιαστικῶς ἑαυτούς ἐκτός Ἐκκλησίας»
Ἐπί τοῦ προκειμένου ζητήματος, εἶναι σαφές ὅτι στήν "Ὁμολογία" μέ τήν ἐπίμαχη φράσι "ἐκτός Ἐκκλησίας": (α) Δεν γίνεται λόγος περί ἐγκυρότητος τῶν Μυστηρίων τῶν Οἰκουμενιστῶν, δηλαδή περί τοῦ ἄν πράγματι συνιστοῦν ἤδη κοινότητα αἱρετικῶν (δηλ. ἐξω-εκκλησιαστική ἄνευ χάριτος) ἤ ὄχι, καί συνεπῶς δέν γίνεται λόγος περί τοῦ ἐξω-εκκλησιασμοῦ τους· ἡ ἀναφορά τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου σέ "ἐξω-εκκλησιασμό", ἄν δεν ἀποτελεῖ εἰρωνεία, πάντως θολώνει τά γεγονότα. (β) Τό ἐπίρρημα "οὐσιαστικῶς" ἀναφέρεται στήν ἀόρατη και οὐσιώδη σχέσι τῶν Οἰκουμενιστῶν με τήν Ἐκκλησίαν ὡς Σῶμα Χριστοῦ, Σῶμα τό ὁποῖον ἔχει Κεφαλή τόν Χριστό και "ζωποιόν ψυχήν" τό Ἅγιον Πνεῦμα διά τῶν θείων ἀκτίστων ενεργειῶν· καί (γ) το πιό αὐτονόητο: ἡ χρῆσι τῆς αὐτοπαθοῦς ἀντωνυμίας στή φράσι "θέτουν ἑαυτούς" προσδιορίζει καί περιορίζει τον ἐξωεκκλησιασμό πρός τό παρόν στους ἴδιους τούς Οἰκουμενιστές καί ὄχι σέ κάποιους ἄλλους πού τούς ἐξωεκκλησιάζουν· δέν ἀναφέρεται στήν ἐπίσημη πρᾶξι τῆς Ἐκκλησίας ἔναντι τῶν οἰκουμενιστῶν ὡς "ἀλλοτριοφρόνων"[1] και "αἱρετιζόντων". Οἱ ἴδιοι ἐξωεκκλησιάζονται. Δέν τούς ἐξωεκκλησιάζουμε ἐμεῖς!
Ἐπί τῶν ὡς ἄνω σημείων ἐξειδικεύομε μέ τά ἑξῆς:
1. Ποιός εἶναι ὁ ἀληθής «ἐξω-εκκλησιασμός»
Ὁ ἐξω-εκκλησιασμός ὅσων ἐπισκόπων ὑποστηρίζουν ἐμμόνως καί ἀμετανοήτως αἱρέσεις, ἑτεροδιδασκαλίεςκαί πλάνες, γίνεται ἀπό τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας προαιρετικῶς μέν ἀμέσως μετά τήν διακήρυξι τῆς αἱρέσεως [2] , ὑποχρεωτικῶς δε ἀφʼ ὅτου κάποια Ὀρθόδοξη Σύνοδος καταδικάσῃ τήν αἵρεσι καί ἐπιτιμήσῃ τον αἱρετίζοντα ἐπίσκοπο. Τό δεύτερο φαίνεται σαφῶς καί στήν ἐπιστολή τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας πρός τους Κωνσταντινουπολῖτες, ἐναντίον τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχου τους, τοῦ Νεστορίου, τό ἔτος 430. Παραθέτομε σέ μετάφρασι: "Ἐπειδή λοιπόν καί ἐξ ὅσων δεν παύει νά σᾶς λέγει ἐντός τῶν ἐκκλησιῶν ἀλλά καί ἐκ τῶν γραπτῶν του ἑρμηνειῶν τόν εὑρίσκομε πεπλανημένο καί δυσσεβῆ στήν Πίστι ὄχι ὀλίγον, ἀναγκαστικῶς ἤλθαμε στήν ἀνάγκη νά διαμαρτυρηθοῦμε σʼ αὐτόν μέ συνοδικό γράμμα, ὅτι ἄν δέν ἀπομακρυνθῇ ἀπό τίς καινοτομίες του τάχιστα καί δέν ἀναθεματίσῃ ἐγγράφως —κατά τήν προθεσμία τήν ὁρισμένη ἀπό τόν ὁσιώτατο καί θεοσεβέστατο ἐπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας Ρώμης Κελεστῖνο— καί ἐκεῖνα τά ὁποῖα εἶπε σέ σᾶς καί ἐκεῖνα τά ὁποῖα ἔβαλε σε βιβλία ἤ προετοίμασε γιά νά συμπεριληφθοῦν, βιβλία πού εὑρίσκονται πλησίον μας, νά μήν ἔχῃ κανένα τόπο κοινωνίας πρός τούς Ἱερεῖς τοῦ Θεοῦ, ἀλλά νά εἶναι ἀλλότριος πρός πάντας ... διατηρῆστε τούς ἑαυτούς σας ἀσπίλους και ἀμώμους, μήτε κοινωνώντας μέ τόν προαναφερόμενο, μήτε προσέχοντάς τον ὡς διδάσκαλο, ἄν παραμείνῃ λύκος ἀντί ποιμένος καί προτιμήσῃ καί μετά ἀπό αὐτήν μας τήν ὑπόμνησι νά φρονῆ τά διεστραμμένα» [3] Αὐτό εἶναι ἐξω-εκκλησιασμός τῶν αἱρετικῶν ποιμένων (ἀποτείχισι τῶν Ὀρθοδόξων ἀπό αὐτούς) και ὄχι ἡ ἁπλῆ ὁμολογία Πίστεως κατά τῆς αἱρέσεως.
Ἄς σημειωθῇ ἐδῶ, ὅτι ὁ Ἅγιος Κύριλλος, μολονότι Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλεξανδρείας, χάριν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως "εἰσεπήδησε" στά ἐκκλησιαστικά πράγματα τῆς ΚΠόλεως, κι ἀκόμη ὅτι ἕνας ἐκ τῶν πρώτων πού ἀντέδρασαν κατά τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχου Νεστορίου, ὁ λαϊκός ἄνθρωπος Εὐσέβιος, μετέπειτα ἐπίσκοπος Δορυλαίου, ἐδικαιώθη τελικῶς ἀπό τήν Ἐκκλησία κατά τήν καταδίκη τοῦ Νεστορίου. Ὁ Εὐσέβιος (ὄντας λαϊκός) εἶχε ἀντιδράσει ἀμέσως (τό 429), ἀντικρούοντας τόν Πατριάρχη ἐντός τῆς Ἐκκλησίας [4] καί ἀμέσως μετά εἶχε τοιχοκολλήσει στό Ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας καί εἶχε διαδώσει δημόσιο γραπτό ἔλεγχο τῆς αἱρέσεως τοῦ Πατριάρχου μέ τήν παρακίνησι: "Ὁρκίζω στήν Ἁγία Τριάδα αὐτόν πού λαμβάνει αὐτό το χαρτί, νά τό παρουσιάσῃ σέ ἐπισκόπους, πρεσβυτέρους, διακόνους, ἀναγνῶστες, λαϊκούς πού κατοικοῦν στήν Κωνσταντινούπολι, κι ἀκόμη νά τούς δώσῃ καί ἀντίγραφο, πρός ἔλεγχο τοῦ αἱρετικοῦ Νεστορίου, ὅτι εἶναι ὁμόφρων τοῦ Παύλου τοῦ Σαμοσατέως πού ἀναθεματίσθηκε πρίν ἀπό ἑκατόν ἑξήκοντα ἔτη ἀπό τούς ὀρθοδόξους Πατέρες Ἐπισκόπους"[5].
Αὐτοῦ τοῦ εἴδους τήν ἀπαραίτητη διαμαρτυρία καί ἐνημέρωση κάνομε και ἐμεῖς μέ τήν "Ὁμολογία", μολονότι στήν φάση αὐτή δέν κατονομάζονται οἱ αἱρετίζοντες.
2. Ἡ θριαμβεύουσα Ἐκκλησία ἀφορίζει καί ἐξω-εκκλησιάζει καί ἀφ᾽ ἑαυτῆς τούς αἱρετίζοντες
Ἐφʼ ὅσον ἀληθῶς ἡ Ἐκκλησία εἶναι πρωτίστως καθίδρυμα σωτηρίας καί δευτερευόντως κοινωνία πιστῶν[6] καί σʼ Αὐτήν "τό ἀνθρώπινον εὑρίσκεται ἐν πλήρει ἐξαρτήσει ἐκ τοῦ θείου παράγοντος"[7], ἕπεται ὅτι ἡ εἰσαγωγή τῆς αἱρέσεως, ἀντίκειται οὐσιαστικῶς στό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, ἐπειδή καταργεῖ τή χάρι τοῦ Θεοῦ ἐπί τῶν αἱρεσιαρχῶν καί τῶν ὀπαδῶν τους καί διαρρήσσει τήν προσωπική τους σχέσι μέ τόν Χριστό καί τήν ἑνότητα μέ τούς ὑπολοίπους πιστούς. Αὐτό εἶναι φανερό τοὐλάχιστον ἀπό τρία γνωστά σέ ὅλους μας περιστατικά.
Ἀπό τήν ἐμφάνισι τοῦ Κυρίου μέ σχισμένο χιτῶνα στόν Ἅγιον Πέτρο Ἀλεξανδρείας, πρό τῆς συνοδικῆς καταδίκης τοῦ Ἀρείου, διά τῆς ὁποίας ἐμφανίσεως ὁ Κύριος προειδοποιεῖ τήν Ἐκκλησία ἐναντίον τοῦ αἱρεσιάρχου. Ὅπως λέγει ἡ σχετική διήγησι ὁ Κύριος προειδοποίησε τὀν Ἅγιο Πέτρο Ἁλεξανδρείας νά μή δεχθῆ οὔτε ὁ ἴδιος τόν Ἄρειο σέ κοινωνία, οὔτε οἱ διάδοχοί του, Ἀχιλλᾶς και Ἀλέξανδρος[8].
Ἀπό ἄλλο περιστατικό, κατά τήν προσευχή τοῦ Ἁγίου Ἀλεξάνδρου Κωνσταντινουπόλεως κατά τοῦ Ἀρείου, μετά τήν ψευδῆ μετάνοια τοῦ Ἀρείου καί τήν ἀποδοχή του ἀπό τόν Αὐτοκράτορα Μ. Κωνσταντῖνον· ἀποτέλεσμα τῆς προσευχῆς αὐτῆς τοῦ Ἁγίου ἦταν να ἀποθάνῃ ὁ Ἄρειος, προτοῦ ἔλθῃ σέ κοινωνία μέ τήν Ἐκκλησία. Σχολιάζοντας το γεγονός αὐτό, ὁ Μέγας Ἀθανάσιος παρατηρεῖ: "Διότι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ἀφοῦ ἐδίκασε μέ βάσι τόσο τίς ἀπειλές τῶν περί τόν Εὐσέβιον (αἱρετικῶν) ὅσο καί την προσευχή τοῦ Ἀλεξάνδρου, κατέκρινε τήν ἀρειανική αἵρεσι, δείχνοντάς την ἀναξίαν τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας καί φανερώνοντας σέ ὅλους, ὅτι ἀκόμη κι ἄν ἔχῃ προστασία ἀπό τόν Βασιλέα και ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἀλλʼ ὅμως ἀπό τήν ἴδιαν τήν Ἐκκλησία κατεκρίθη ...Διότι ὄχι ἄλλος, ἀλλʼ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὁ βλασφημούμενος ἀπό αὐτούς (τους αἱρετικούς ἀρειανούς) κατέκρινε την αἵρεσι πού συνεστήθη ἐναντίον Του· και ἀκόμη ἔδειξε, ὅτι κι ἄν τώρα ὁ βασιλεύς Κωνστάντιος ἐκβιάζῃ τούς ἐπισκόπους γιά χάρι της, ἀλλʼ ὅμως (ἡ αἵρεσις αὐτή) εἶναι ἀκοινώνητη γιά τήν Ἐκκλησία και ξένη πρός τούς Οὐρανούς"[9].
Ἄλλο παράδειγμα ἔχομε ἀπό τό Βίο τοῦ Ὁσίου Σάββα τοῦ Βατοπεδινοῦ καί διά Χριστόν Σαλοῦ, ὅπου διασώζεται ὑπερφυές ὅραμα τοῦ Ἁγίου Σάββα· ὁ Ὅσιος, ἔχοντας κάποιαν ἀμφιβολία γιά τά θεολογικά θέματα, εἶδε Σύνοδο Ἁγίων Ἀρχιερέων τῆς Θριαμβευούσης Ἐκκλησίας ἐν οὐρανῷ νά ἀναθεματίζῃ τόν αἱρετικό ἀντι-ησυχαστή Ἀκίνδυνο. Ἄς σημειωθῆ, ὅτι ἡ οὐρανία αὐτή καταδίκη ἔλαβε χώραν ἐνῷ ὁ Ἀκίνδυνος, πρό ὀλίγου συνοδικῶς καταδικασμένος (1341), ἐτύγχανεν ὅμως τῆς πολλῆς προστασίας τοῦ ὁμόφρονός του Πατριάρχου ΚΠόλεως Ἰωάννου Καλέκα· λέγει ὁ Ὅσιος Σάββας ἐπί λέξει, ἀφοῦ περιγράφει λεπτομερῶς τό θεῖον ὅραμα: ≪Ἀνοίγει τότε ἐκεῖνος ὁ φοβερός ἄγγελος τό βιβλίο –τί φρικτό θέμα καί ἄκουσμα!- καί λέει: “Ὁ Ἀκίνδυνος, ὁ ὁποῖος ἐλάλησε βλάσφημα κατά τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας, ὁ δεύτερος Ἰούδας, ὁ προδότης τῆς εὐσεβείας, ὁ δεύτερος Ἄρειος, πούἔσχισε ὅπως ἐκεῖνος την τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, ὁ ἀποστάτης, ὁ προφανής τῆς ἀληθείας ἐχθρός καί πολέμιος, ἄς εἶναι ἀνάθεμα”. Σʼ αὐτά τά λόγια λύνει ἀμέσως τή σιωπή ὁ λαμπρός ἐκεῖνος χορός τῶν ἀρχιερέων, καί μαζί μέ ὅλο τό πλῆθος βροντοφωνάζει τά ἴδια λόγια: Ἀνάθεμα! Ἡ βοή αὐτή, ἀνάμικτη, δυναμώνει ὅλο καί περισσότερο, κι ἐπαναλαμβάνει πολλές φορές τό ἀνάθεμα. Τότε κι ἐγώ, σάν νά μέ σπρώχνει μια ἀόρατη δύναμη, φωνάζω τά ἴδια λόγια με τούς ἄλλους"[10].
Εἶναι ἡλίου φαεινότερο, ὅτι ἡ αἵρεσι καταδικάζεται πρῶτα ἀπό το "ἀόρατο μέρος τῆς Ἐκκλησίας", τον Παντογνώστη Θεάνθρωπο καί ὅσους ζοῦν παρʼ Αὐτῷ Ἁγίους, ἀκόμη καί ἄν δέν καταδικάζεται ἀμέσως ἀπό την στρατευομένη Ἐκκλησία. Λοιπόν, οἱ ἄνθρωποι αἱρετικῶν φρονημάτων θέτουν ἑαυτούς καί ὑπʼ αὐτήν τήν ἔννοια ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδή ἐκτός τῆς Κοινωνίας τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἁγίων, ὡς "ἀντιπίπτοντες τῷ Πνεύματι τῷ Ἁγίῳ"[11]. Μάλιστα τό πάθος τῆς αἱρέσεως εἶναι τό ἀποκορύφωμα τῆς χερίστης ἁμαρτίας, δηλ. τῆς ὑπερηφανίας, ἐφ΄ὅσον ὁ αἱρετίζων προτιμᾷ φιλαύτως τή γνώμη του ἔναντι ὅλης τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς σωστικῆς Παραδόσεώς της, ἔναντι τῆς σωτηρίας τοῦ ἰδίου καί τῶν θυμάτων του.
3. «Θέτουν ἑαυτούς», σημαίνει την ἰδική των προαίρεσι καί ἀπόφασι, ὅσον ἐξαρτᾶται ἐξ αὐτῶν.
Ἔχοντες ὡς βάσι τή φράσι τῆς Καθολικῆς Ἐπιστολῆς Ἰακώβου α΄ 14.15: "ἕκαστος δέ πειράζεται ὑπό τῆς ἰδίας ἐπιθυμίας ἐξελκόμενος καί δελεαζόμενος, εἶτα ἡ ἐπιθυμία συλλαβοῦσα τίκτει τήν ἁμαρτίαν" καί μιά σχετική τῆς Β΄ Πέτρου β΄1: "οἵτινες παρεισάξουσιν αἱρέσεις ἀπωλείας ... ἐπάγοντες ἑαυτοῖς ταχινήν απώλειαν", βλέπομεν ὅτι ἡ διάρρηξι τῆς σχέσεως πρός τόν Θεό ὀφείλεται στήν ἐπιλογή τοῦ ἀνθρώπου ὑπέρ τῆς ἁμαρτίας (καί βεβαίως καί τῆς αἱρέσεως) καί ὄχι στήν ἐχθρότητα τοῦ Θεοῦ. Καί ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος ἐπιβεβαιώνει: "…καί δέν εἶπε συμφιλιώσατε τόν Θεό πρός ἐσᾶς, διότι δέν εἶναι ἐκεῖνος ὁ ἐχθρικός, ἀλλά ἐμεῖς. Ἀφοῦ ὁ Θεός ποτέ δέν ἐχθρεύεται"[12].
Ὅταν λοιπόν λέγεται ὅτι οἱ οἰκουμενιστές "θέτουν ἑαυτούςἐκτός Ἐκκλησίας", αὐτό σημαίνει, ὅτι οἱ οἰκουμενιστές μέσῳ τῆς δραστηριότητός τους, δηλαδή τῆς ἀποδοχῆς αἱρετικῶν κοινοτήτων μέ δόγμα καταδικασμένο ἀπό τήν Ἐκκλησία, διά τοῦ θεολογικοῦ συγκρητισμοῦ τους, τῆς καθυβρίσεως τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τῶν Ἱερῶν Κανόνων ὡς αὐστηρῶν ὑπέρ τό δέον και πεπερασμένου κύρους, διά τοῦ πολέμου φιμώσεως τῶν ὀρθοδόξων φωνῶν καί διά τῆς προσπαθείας ἀλλοιώσεως τῶν λειτουργικῶν καί λοιπῶν κειμένων προς μιά περισσότερο "ἀνεκτική" ποιμαντική πρός τίς αἱρέσεις, οἱ οἰκουμενιστές λοιπόν ἀφίστανται τοῦ "νοῦ Χριστοῦ" (Α΄ Κορ. β΄ 16), δηλ. τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τῶν θεσπισμάτων Του. Καί ὅπως παλαιότερα οἱ εἰκονομάχοι, ἔτσι καί οἱ οἰκουμενιστές ἐμφανίζονται ὡς "σωτῆρες" (διορθωτές) τῆς Ἐκκλησίας καί θέτουν ἔτσι τόν ἑαυτό τους κάτω ἀπό τά σχετικά συνοδικά αἰώνια ἀναθέματα κατά τῶν "διορθωτῶν" τῆς πατερικῆς Πίστεως[13].
Σέ ἄλλες ἐποχές, πρίν παραλύσουνοἱ μηχανισμοί ἀμύνης τῆς Ἐκκλησίας, οἱ οἰκουμενιστές θά εἶχαν τεθῆ ἐκτός Ἐκκλησίας ὄχι μόνον "τό γε ἐπʼ αὐτοῖς" (ὅσον ἐξαρτᾶται ἐξ αὐτῶν), ἀλλά καί "το ἐπί τῇ Ἐκκλησίᾳ" (ἀπό τήν πλευρά τῆς Ἐκκλησίας) μέ συνοδική ἀπόφασι, διά τῆς ἀκοινωνησίας καί τοῦ ἀφορισμοῦ, ὡς φανερῶς ὁμόφρονες παλαιῶν καί νέων αἱρετικῶν καί ὡς βλαπτικοί στην Ἑκκλησία.
Β. Διαφορά τῆς ἀνοχῆς τῆς Ἐκκλησίας στά βαρέα ἁμαρτήματα ἀλλά ὄχι στήν αἵρεσι.
Μέ ὅσα λέγομε δέν εἰσηγούμαστε την προτεσταντική θεωρία περί "ἀοράτου Ἐκκλησίας" (ὅτι ἄλλα εἶναι τά ὁρατά και ἄλλα τά πραγματικά μέλη τῆς Ἐκκλησίας), ἀλλά ὀρθοδόξως ταυτίζομε την Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μέ τήν ἐπί γῆς ὁρατή Ἐκκλησία, ἡ ὁποία περιλαμβάνει ἀκόμη καί τούς πάσχοντας δεινῶς ἀπό τήν ἁμαρτία. Εἶναι γνωστά τά περιστατικά μέ τόν Ἀνανία καί τήν Σαπφείρα (Πράξεις ε΄ 1-11), τόν αἱμομίκτη τῆς Κορίνθου (Α΄ Κορ. ε΄ 1-5), καί κάθε εἴδους ἁμαρτωλό, ἀκόμη καί τούς ἀμετανοήτους. Λοιπόν δέν ἰσχυριζόμαστε ὅτι γενικῶς ὅλοι οἱ ἁμαρτωλοί θέτουν ἑαυτούς ἐκτός Ἐκκλησίας! Οἱ οἰκουμενιστές εἶναι τυπικῶς ἐντός Ἐκκλησίας, ἀλλά ὡς μή ὑγιῆ μέλη, μέχρι συνοδικῆς καταδίκης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁπότε θά ἐλεγχθῆ συνοδικῶς ἡ προαίρεσί τους, ἐάν προτιμοῦν τήν αἵρεσι ἀπό τήν ἀλήθεια ἤ ἄν ἔχουν διάθεσι νά μετανοήσουν. Ἡ μέχρι τώρα πορεία τους πάντως δεικνύει ὅτι ὁ σχετικισμός ἔχει γίνει γι΄ αὐτούς δυστυχῶς ἀμετανόητη πίστι.
1. Ἄλλο πρᾶγμα οἱ προσωπικές ἁμαρτίες καί ἄλλο οἱ μεταδιδόμενες πλάνες
Ἐπίσης, ἄς προσεχθοῦν καί τά ἑξῆς: Ἡ μετά προθέσεως καί ἐπιμονῆς και πονηρίας εἰσαγωγή καί καλλιέργεια αἱρετικῶν φρονημάτων μεταξύ τῶν πιστῶν δέν εἶναι προσωπικό ἁμάρτημα ὑποκείμενο σέ θεραπεία, ὡς λ.χ. ἡ ἀναφερθεῖσα αἱμομιξία ἤ ἡ ὑπεξαίρεσι, ἀλλά εἶναι λύμη (καταστροφή), ἡ ὁποία ἀπειλεῖ καί τούς λοιπούς πιστούς καί, ἄν δεν ὑπάρξῃ ἀλλαγή στάσεως, ἐμπίπτει στα ἀποστολικά παραγγέλματα περί ἐκδιώξεως τῶν ἀλλοτριοφρόνων ("μή λαμβάνετε αὐτόν εἰς οἰκίαν καί χαίρειν αὐτῷ μη λέγετε"[14]Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης παραγγέλλει, καί μάλιστα ὄχι περί δογμάτων, ἀλλά γενικῶς περί τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐθῶν, ὅτι "Δέν εἶναι δυνατόν, οὔτε ἡ ἰδική μας Ἐκκλησία (ΚΠόλεως), οὔτε κάποια ἄλλη νά κάνῃ κάτι, ἔξω ἀπό τούς ὑπάρχοντες νόμους καί Κανόνες.
Διότι ἄν αὐτό συνέβαινε, θά ἦταν ἄχρηστο τό Εὐαγγέλιο, μάταιοι καί οἱ Κανόνες· καί ὁ καθένας τόν καιρό τῆς ἀρχιερατείας του, ἐπειδή τοῦ ἐπιτρέπεται νά πράττῃ ὅ,τι νομίζει, μαζί μέ τούς δικούς του, θά γίνῃ νέος εὐαγγελιστής, ἄλλος ἀπόστολος, ἄλλος νομοθέτης. Ἀλλά με κανένα τρόπο! Διότι ἔχομε παραγγελία ἀπό τόν ἴδιο τόν Ἀπόστολο, ἐάν κάποιος δογματίζῃ ἤ μᾶς προστάσσῃ νά κάνωμε κάτι ἀντιθέτως ἀπ᾽ ὅ,τι παρελάβομεν, ἀντιθέτως ἀπʼ ὅ,τι ὁρίζουν οἱ Κανόνες τῶν κατά καιρούς Συνόδων, Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν, νά μή τόν δεχώμεθα καί οὔτε νά τόν ὑπολογίζωμε μεταξύ τοῦ κλήρου τῶν ἁγίων· ... Ἐμεῖς, λοιπόν, πού εἴμαστε ἔξω τοῦ κόσμου, δέν ὀφείλομε τίποτε ἄλλο, παρά τό νά ζητοῦμε καί να πράττωμε ἐκεῖνα, ἀπό τά ὁποῖα συνανυψούμεθα καί ἀποκτοῦμε ζῆλο. Καί ἄν μέν σέ αὐτά ὑπάρχει ἡ ζωή, καλῶς· ἄν ὅμως ὄχι, τότε εἶναι συμφέρον νά εἴμαστε ἄοικοι καί ἀνέστιοι καί νά περιερχόμαστε τήν ὑφήλιο μέ κάθε θλίψη καί στενοχωρία"[15]. Λοιπόν, καί μόνη ἡ ἐκ μέρους τῶν οἰκουμενιστῶν κατά συρροή καταπάτησι καί συνεπῶς ἀλλοίωσι τῆς πράξεως τῆς Ἐκκλησίας ὡς πρός τή συμπροσευχή ὀρθοδόξων καί ἑτεροδόξων (δηλ. τῆς ὑπό τῶν ἱ. Κανόνων ἀπαγορεύσεως τῶν συμπροσευχῶν) τοποθετεῖ τούς νεωτερίζοντες Οἰκουμενιστές "ἐκτός κλήρου Ἁγίων". Ἀντιθέτως, κατά τή "νέα θεολογία" καί κατά τούς φρικτούς λόγους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ἴσως καί ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης θά ἐθεωρεῖτο κι αὐτός (ὡς ... "ἀφιλάνθρωπος") "ἀτυχές θῦμα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως"[16].
2. Ἀκόμη καί ἡ καθιέρωσι καί ἀθώωσι ἁμαρτιῶν ἀποτελεῖ αἵρεσι, ἔστω κι ἄν δέν εἶναι θέμα δογματικό
Δεύτερον, εἶναι διαφορετικό πρᾶγμα τό νά πέσῃ κανείς σέ βαριές ἁμαρτίες, π.χ. νά κάνῃ "τά μέλη Χριστοῦ πόρνης μέλη"[17], καί διαφορετικό ἀλλά χειρότερο πρᾶγμα νά λύσῃ τίς εὐαγγελικές ἐντολές καί νά δογματίσῃ ὅτι π.χ. ἡ πορνεία δέν κάνει τά "μέλη Χριστοῦ πόρνης μέλη" ἤ λ.χ. ὅτι οἱ ἐκκλησιαστικές ἐντολές περί νουθετήσεως τῶν αἱρετικῶν μόνον ἕως "μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν" [18]εἶναι σχετικοῦ κύρους. Τό δεύτερον τοῦτο, μολονότι μή κατʼ ἀκρίβειαν δογματικό θέμα, συνιστᾷ αἵρεσι, ὡς θεσμική κατάργησι καί μόνιμη ἀλλοίωσι τῶν σωστικῶν διδαγμάτων τῆς Ἐκκλησίας, εὐαγγελικῶν, ἀποστολικῶν, συνοδικῶν, πατερικῶν· ἡ ἀντίληψι τῆς Ἐκκλησίας σχετικῶς μέ αὐτό, δηλ. τή νομιμοποίησι ἁμαρτιῶν, συνάγεται προχείρως λ.χ. ἀπό τόν χαρακτηρισμό τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου περί τῆς ἐκκλησιαστικῆς συνοδικῆς δικαιώσεως τοῦ μοιχικοῦ γάμου τοῦ αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου ΣΤ΄, ὡς περί "μοιχειανικῆς αἱρέσεως" (PG 99, 1048C).
Δηλαδή ἡ (ψευδο)συνοδική δικαίωσι τῆς ἀντιευαγγελικῆς παρανομίας, ἀποξένωσε τη σύνοδο ἐκείνη ἀπό τήν ἀληθῆ Ἐκκλησία, ὅπως χαρακτηριστικῶς λέγει ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης· "Ἐξ αἰτίας ἑνός ἀνθρώπου δέν ἀποσχιζόμαστε ἀπό την Ἐκκλησία τῆς ἀπό Βορρᾶ καί δυσμῶν και θαλάσσης, καί μάλιστα καί τῆς ἐδῶ, ἐκτός βεβαίως ἀπό ὅσους ἐπεκύρωσαν τήν πρᾶξιν τῆς μοιχείας. Διότι αὐτοί δεν εἶναι Ἐκκλησία τοῦ Κυρίου ... Ἐπειδή ὅμως αὐτοί δέν εἶναι Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ, οἱ ἴδιοι ἀληθῶς ἀποσχίζονται ἀπό τήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ, ἐξ αἰτίας ἑνός ἀνθρώπου πού ἑνώθηκε μέ αὐτούς (τοῦ μοιχοζεύκτου Ἰωσήφ)"[19].
Στίς μέρες μας ἦταν ἐπιτυχής ὁ χαρακτηρισμός τοῦ Μοναχοῦ Γέροντος Θεοκλήτου Διονυσιάτου ὡς "αἱρέσεως τοῦ νεο-νικολαϊτισμοῦ"[20], τῆς ἀναγωγῆς τοῦ ἀνθρωπίνου ἔρωτος σέ ἐφαλτήριο προς τόν θεῖον ἔρωτα, πρᾶγμα παράλογο για τήν ἐκκλησιαστική Παράδοσι. Τό θέμα τοῦτο, μολονότι δέν εἶναι κυρίως θεολογικό (τριαδολογικό ἤ χριστολογικό), καθίσταται ὅμως δογματικό, ἐπειδή ἀλλοιώνει τή σωτηριολογία τῆς Ἐκκλησίας, ὡς πρός τόν ἐσταυρωμένο καί ἀφιλήδονο χριστιανικό βίο. Ἀλλά σήμερα εἶναι πάμπολλες οἱ αἱρετικές ἀποφάσεις κάτωθι τῶν ὁποίων ἔχουν θέσει τίς ὑπογραφές τους οἱ Οἰκουμενιστές μαζί μέ τούς ἑτεροδόξους. Ἀρκεῖ π.χ. ἕνα βλέμμα στά κείμενα τῆς Θ΄ Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου "Ἐκκλησιῶν" στο Porto Alegre τό 2006, γιά νά μᾶς πείσῃ περί τῆς ἀπό μέρους τῶν "ὀρθοδόξων" ἀποδοχῆς τῆς προτεσταντικῆς θεολογίας. Γιά παράδειγμα, στό Porto Alegre, ὑπέγραψαν οἱ Οἰκουμενιστές, μεταξύ ἄλλων ἀπαραδέκτων, ὅτι ἔχομε κοινή κλῆσι μέ τούς Προτεστάντες[21] (τούς μεταξύ τῶν ἄλλων ὑβριστές τῆς Θεοτόκου καί εἰκονομάχους), ὅτι οἱ δογματικές μας διαφορές εἶναι νόμιμες, ἀφοῦ "ἡ Ἐκκλησία καλεῖται νά φανερώνει τή μοναδικότητά της μέσα σέ εὐρεῖα διαφορετικότητα",[22] ὅτι ἡ θεολογία ἔχει μόνο σχετική ἰσχύ[23] καί ὅτι ἡ συμπροσευχή εἶναι μέσον προωθήσεως τῆς ἑνότητος τῶν "ἐκκλησιῶν"[24]· καί μετά νομίζομε ὅτι δέν ἐμπαίζομε τόν Θεό, ψάλλοντας στήν Παναγία Θεοτόκο, "ἄλαλα τά χείλη τῶν ΑΣΕΒΩΝ τῶν μή προσκυνούντων τήν Εἰκόνα Σου τήν σεπτήν";
Ἄν λοιπόν, ἡ ἀλλοίωσι τοῦ Εὐαγγελίου σέ πρακτικά θέματα βίου συνιστᾷ αἵρεσι, κατά τά ἀνωτέρω, πολύ περισσότερο εἶναι αἵρεσι ἡ ἀναγνώρισι καί ἀποδοχή τῶν δογμάτων τῶν αἱρετικῶν ὡς "νομίμων τοπικῶν διαφορῶν" κατά τους οἰκουμενιστές καί τό κατά σύνθημά τους "ἑνότης ἐν τῇ διαφορετικότητι" (unity in diversity).
3. Ἡ ἀλλοίωσι τῆς Πίστεως τῆς Ὀρθοδοξίας ποτέ δέν ἔγινε ἀνεκτή ἀπό τήν Ἐκκλησία
Τέλος, ἡ ὑπό τῶν ψευδαδέλφων ἀλλαγή τῆς δογματικῆς πίστεως τῆς Ἐκκλησίας ὑπερβαίνει τά ὅρια ἀνοχῆς και "οἰκονομίας" τῆς Ἐκκλησίας ἔναντι τῆς ἁμαρτίας· καθώς διαπιστώνει ὁ Καθηγητής Ἰωάννης Καρμίρης "Αὐτονόητον δε ὅτι ἡ Ἐκκλησία (...) ἀπέκοπτεν ἀνέκαθεν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος καί ἀνεθεμάτιζε τούς διαφωνοῦντας περί τήν πίστιν ὡς αἱρετικούς ἤ περί τήν διοίκησιν ὡς σχισματικούς (...), ἐνῷ ἀντιθέτως ἠνείχετο ἐπουσιώδεις διαφοράς περί τήν λατρείαν, μή ἀναγομένας εἰς την οὐσίαν τῆς δογματικῆς πίστεως, και ἄλλας παραλλαγάς καί τοπικά ἔθιμα"[25].
Ἐκ τῶν ἀνωτέρω καθίσταται φανερόν, ὅτι ἡ συνεχής παραμονή τῶν "ἀλλοτριοφρόνων" μέ τους ορθοδόξους εἶναι παραδοσιακῶς ἀδιανόητη, ἐφʼ ὅσον ὑπάρχει διαπιστωμένη ἀμετανόητη ἐμμονή στήν ἑτεροδιδασκαλία.
Γιά τόν λόγο αὐτό ἀμέσως μετά τήν ἐμφάνισι ἑτεροδιδασκαλίας στούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας ἐμφανίζεται τό πλῆθος τῶν Τοπικῶν καί Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ὁ ὄγκος τῶν δογματικῶν ὁμιλιῶν καί ἐπιστολῶν και τῶν ἀνθολογίων πατερικῶν ἀποσπασμάτων. Ἡ σημερινή κατάστασι, κατά την ὁποίαν τό νευρικό σύστημα τῆς Ἐκκλησίας ἔχει —γιά πολλούς λόγους— σχεδόν παραλύσει, δέν σημαίνει ὅτι οἱ ἀλλοτριόφρονες Οἰκουμενιστές εἶναι ὑγιῆ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, δηλ. μέ δυναμική φορά πρός τήν χριστοποίησί καί θέωσί τους, ὡς ὤφελε, ἑνωμένοι μέ τήν Κεφαλή, τόν Χριστό, "ἑξ οὗ πᾶν τό σῶμα διά τῶν ἁφῶν καί συνδέσμων ἐπιχορηγούμενον καί συμβιβαζόμενον, αὔξει την αὔξησιν τοῦ Θεοῦ"[26]. Ἁπλῶς σημαίνει ὅτι τά περισσότερα ἐκ τῶν λοιπῶν μελῶν τοῦ Σώματος, δέν ἀντιλαμβάνονται τη λύμη τῆς αἱρέσεως, λόγῳ παραλελυμένων νεύρων.
Οἱ Οἰκουμενιστές λοιπόν κινοῦνται "ἐπί ξυροῦ ἀκμῆς", ἐπί τῶν ὁρίων τῆς Ἐκκλησίας, μέ κεκτημένη φυγόκεντρη φορά: θέτουν ἑαυτούς και οὐσιαστικῶς εἶναι ἐκτός Ἐκκλησίας (ὡς πρός τήν προσωπική σωτηρία τους), ἄχρις ὅτου ἡ Ἐκκλησία διά συνοδικῆς ἀποφάσεως ἀποκόψῃ καί τό τελευταῖο νῆμα, ἐάν διαπιστώσῃ τήν ἐμμονή τους στίς θεολογικές τους πλάνες καί κυρίως στόν σχετικισμό (δηλαδή, στό ὅτι το κῦρος τῶν ἱερῶν ἐκκλησιασικῶν Δογμάτων καί τῶν Κανόνων εἶναι σχετικό), ὁπότε καί τά ὑπʼ αὐτῶν τελούμενα Μυστήρια θά καταστοῦν ἀχαρίτωτα και ἄκυρα, πρᾶγμα βεβαίως τό ὁποῖον ἀπευχόμεθα.
Γ.Η Ἐκκλησία μᾶς ἐπιτρέπει νά ἐξω-εκκλησιάζωμε τούς ἑτεροδιδασκάλους.
Τό πλέον ἰσχυρό τεκμήριο γιά τό ποια εἶναι ἡ θέσι τῶν "ἀλλοτριοφρόνων" στήν Ἐκκλησία (ἐντός ἤ ἐκτός), εἶναι ὁ περί οὗ πολύς ὁ λόγος ΙΕ΄ Κανών τῆς Ἁγίας Πρωτοδευτέρας (Α΄ Φωτιανῆς) Συνόδου (861 μ.Χ.), ὁ ὁποῖος ὁρίζει ὡς ἄξιον ἐπαίνου, ὅποιον ἀφίσταται τῆς κοινωνίας (καί τῆς μνημονεύσεως) τοῦ αἱρετικοῦ Ἐπισκόπου του, ἀκόμη καί πρό συνοδικῆς διαγνώμης, πρίν δηλαδή ἀποφασίσῃ Σύνοδος γιά τήν αἵρεσι τοῦ Ἐπισκόπου: "Ὅποιοι λόγῳ κάποιας αἱρέσεως κατηγορημένης ἀπό τίς Ἅγιες Συνόδους ἤ τούς Πατέρες χωρίζουν τους ἑαυτούς τους ἀπό τόν Πρόεδρο (τῆς Ἐκκλησίας), δηλαδή ὅταν ἐκεῖνος κηρύττῃ δημοσίως τήν αἵρεσι καί τή διδάσκει στήν Ἐκκλησία “μέ γυμνήν τήν κεφαλήν”,αὐτοί ὄχι μόνον δέν ὑπόκεινται σέ κανονικά ἐπιτίμια πρό συνοδικῆς διαγνώμης, ἐπειδή ἀποτειχίζουν τόν ἑαυτό τους ἀπό τήν κοινωνία πρός τόν καλούμενο Ἐπίσκοπο, ἀλλά θά ἀξιωθοῦν και τῆς ἁρμοζούσης τιμῆς ἀπό τούς Ὀρθοδόξους. Διότι κατηγόρησαν ὄχι Ἐπισκόπους, ἀλλά ψευδεπισκόπους καί ψευδοδιδασκάλους, καί δέν κατακομμάτιασαν τήν ἕνωσι τῆς Ἐκκλησίας μέ σχίσμα, ἀλλά ἐμερίμνησαν νά ἐλευθερώσουν τήν Ἐκκλησίαν ἀπό σχίσματα καί διαμερισμούς"[27].
Ἐδῶ οἱ ἀπόψεις διΐστανται μεταξύ ἀφʼ ἑνός ὅσων ὑποστηρίζουν τήν ἀπόλυτη ἰσχύ τοῦ ἱεροῦ Κανόνος, ὅτι δηλαδή εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά διακόψωμε τήν μυστηριακή κοινωνία μέ τόν Ἐπίσκοπό μας, ἄν προωθεῖ αἵρεσι, ἀφʼ ἑτέρου δέ ὅσων ὑποστηρίζουν τή δυνητική ἰσχύ τοῦ Κανόνος, ὅτι δηλαδή ἐπιτρέπεται μέν, εἶναι δυνατή, αὐτή ἡ διακοπή κοινωνίας, χωρίς ὅμως νά ἐπιβάλλεται. Δέν θα εἰσέλθωμε ἀκόμη στό θέμα αὐτό.
Πάντως, ἀκόμη καί στή δεύτερη περίπτωσι, ἡ Ἐκκλησία ἐπαινεῖ τή διακοπή κοινωνίας, δηλαδή τόν ἐξω-εκκλησιασμό τοῦ αἱρετίζοντος Ἐπισκόπου ἀπό το ὀρθόδοξο Ποίμνιό του, πρᾶγμα πού σημαίνει τί; Ὅτι οἱ αἱρετίζοντες Ἐπίσκοποι, καί πρό συνοδικῆς ἀποφάσεως, ὡς ἐπικίνδυνοι, τίθενται ἐκτός τῆς Προσκομιδῆς καί Θείας Λειτουργίας τῶν Ὀρθοδόξων, ἄρα καί "οὐσιαστικῶς" ἐκτός Ἐκκλησίας. Ἐκτός ἐάν οἱ προτεσταντίζοντες (κατ᾽ ὄνομα) ὀρθόδοξοι Οἰκουμενιστές ἀμφισβητοῦν τούς θεοπνεύστους ἱερούς Κανόνες, γιά τούς ὁποίους ἔχει ὀρθῶς λεχθῆ, ὅτι: "Ὁρίσθηκε ἀπό τούς Ἁγίους Πατέρες, ὅτι πρέπει καί μετά θάνατον νά ἀναθεματίζωνται ὅσοι ἁμάρτησαν εἴτε στήν Πίστι εἴτε στους Κανόνες"[28].
Δ. Θεωροῦν ἡ Ἁγία Γραφή καί οἱ ἅγιοι Πατέρες ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας ὅσους ἑτεροδιδάσκουν καί καινοτομοῦν στήν Πίστι;
Θέλομε νά ὑπενθυμίσωμεν ἐν πρώτοις, τή φράσι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, τήν ἀναφερόμενη σέ ὅσους ἀκολουθώντας τίς αἱρέσεις ἀφίστανται τῆς Ἐκκλησίας• "ἐξ ἡμῶν ἐξῆλθον, ἀλλʼ οὐκ ἦσαν ἐξ ἡμῶν· εἰ γάρ ἦσαν ἐξ ἡμῶν μεμενήκεισαν ἄν μεθʼ ἡμῶν· ἀλλ᾽ ἵνα φανερωθῶσιν ὅτι οὐκ εἰσί πάντες ἐξ ἡμῶν"(Α΄ Ἰω. 2, 19). Ἡ φράσι εἶναι σαφής, περί τοῦ ὅτι οἱ "ἀλλοτριόφρονες", ὅσοι πιστεύουν διαφορετικά ἀπό τήν Ἐκκλησία "οὐσιαστικῶς" δέν εἶναι ἐξ ἡμῶν, ἀκόμη καί ὅταν παραμένουν τυπικῶς μεθʼ ἡμῶν. Ἡ μεταγενέστερη αὐτόβουλη ἀπόσχισί τους, ἡ ἀπομάκρυνσί τους ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἁπλῶς φανερώνει, κατά τόν Θεολόγο, ὅτι καί πρό τῆς ἀποσχίσεώς τους δέν ἦσαν πράγματι "ἐξ ἡμῶν", δέν ἦσαν "οὐσιαστικῶς" πιστοί.
Οἱ Οἰκουμενιστές, εἴτε ὡς νέα αἵρεσι (αὐτή τοῦ θεολογικοῦ σχετικισμοῦ καί συγκρητισμοῦ), εἴτε κοινωνώντας μέ ὅσους αἱρετικούς ἤδη ἔχουν ἀποσχισθῇ ἀπό μᾶς, ἐμπίπτουν στήν περίπτωσι αὐτή. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ἑρμηνεύοντας τήν παραπάνω ἀποστολική φράσι γράφει κεφαλαιώνοντας: "Διά τοῦτο λοιπόν ὁ Ἰωάννης εἶπεν ὅτι ἐξ ἡμῶν εὐγῆκαν, ἀλλά δέν ἦτον ἀπό ἡμᾶς, ἤτοι εὐγῆκαν ναί ἀπό λόγου μας, ἀλλά δέν ἦτον καί ἀπό λόγου μας, διατί ἐμάκρυναν ἀπό τήν ἐδικήν μας διδασκαλίαν καί ζωήν καί ἐφεύρηκαν ἐδικάς των βλασφημίας καί αἱρέσεις. Καί δέν ἦτον ἀπό τό μέρος τῶν σωζομένων, ἐπειδή ἄν αὐτοί ἦτον τῶν σωζομένων, ἤθελον μένουν πάντοτε μέ ἡμᾶς τούς διδάσκοντας αὐτούς τήν ἀλήθειαν καί τήν τῶν ψυχῶν αὐτῶν σωτηρίαν"[29].
Συνεχίζει παρακάτω ὁ Ἅγιος Νικόδημος παραθέτοντας χωρίον τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας, ὅπου ἡ φράσι αὐτή τοῦ Θεολόγου φανερῶς ἐφαρμόζεται μεταξύ ἄλλων καί στούς αἱρετικούς γενικῶς, "περί τῶν ὁποίων θά λεγόταν καί πολύ εὐλόγως· “ Προῆλθον ἀπό ἐμᾶς, ἀλλά δέν ἦσαν ἀπό ἐμᾶς. Διότι ἄν ἦσαν ἀπό ἐμᾶς, θά εἶχαν μείνει μαζί μας”. Αὐτοί, ἔχοντας χάσει τήν θείαν εὐγένειαν και ἀφοῦ ἀποχωρίστηκαν ἀπό τό ἱερό και ἐκλεκτό γένος πού δημιουργήθηκε προς σωτηρία (δηλαδή διά τῆς πίστεως στον Χριστό) θά γίνουν τροφή τοῦ παμφάγου πυρός"[30].
Εἶναι χαρακτηριστική καί "ἀπό ὀρθοδόξου οἰκουμενικῆς ἐκκλησιολογικῆς ἀπόψεως σημαντική" ἡ ἀπάντησι τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ προς τόν αἱρετικό - μονοθελήτη Πατριάρχη ΚΠόλεως Πέτρο, ὅταν ὁ τελευταῖος τοῦ ὑπέδειξε ὅτι ὅλες οἱ τοπικές Ἐκκλησίες ἑνώθηκαν στήν αἵρεσι καί τόν ἀπείλησε λέγοντας: "Ἄν λοιπόν εἶσαι τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἑνώσου, μήπως καινοτομώντας παράξενο τρόπο ζωῆς πάθῃς αὐτό πού δέν περιμένεις". Τότε ὁ Ἅγιος Μάξιμος ἀπήντησε "Ὁ τῶν ὅλων Θεός ἀπεφάνθη ὅτι Καθολική Ἐκκλησία εἶναι ἡ ὀρθή καί σωτήριος ὁμολογία τῆς Πίστεως σέ Αὐτόν, μακαρίζοντας τόν Πέτρο γιά ὅσα εἶπε, ὁμολoγώντας Αὐτόν καλῶς"[31].
Καί ἡ ἄποψι τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ εἶναι εὔγλωττη· τήν παραθέτομε σχεδόν ὁλόκληρη: "Γιά τόν συνήγορο τοῦ ψεύδους ποιός κλῆρος, ποιά μερίδα, ποιά γνησιότητα ὡς πρός την Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ὑπάρχει; Την Ἐκκλησία πού κατά τόν Παῦλον, εἶναι “στύλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας”, ἡ ὁποία καί μένει, μέ τή χάρι τοῦ Χριστοῦ, διαρκῶς ἀσφαλής καί ἀκράδαντη, παγίως ἐστηριγμένη σέ ἐκεῖνα, ἐπάνω στά ὁποῖα ἔχει στηριχθῆ ἡ ἀλήθεια; Διότι πράγματι, ὅσοι εἶναι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, εἶναι τῆς ἀληθείας· καί ὅσοι δέν εἶναι τῆς ἀληθείας, δέν εἶναι οὔτε τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τόσο περισσότερον, ὅσον αὐτοί ψεύδονται στόν ἴδιον τόν ἑαυτό τους, ἀποκαλώντας τούς ἑαυτούς τους καί ὁ ἕνας τον ἄλλον ποιμένες καί ἀρχιποίμενες ἱερούς· ἔχομε διδαχθῆ ὅμως ὅτι ὁ χριστιανισμός δέν χαρακτηρίζεται ἀπό τά πρόσωπα, ἀλλά ἀπό τήν ἀλήθεια καί την ἀκρίβεια τῆς Πίστεως"[32].
Αὐτῆς τῆς, κατά τόν Ἅγιο Μάξιμο, Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, δηλαδή τῆς "σωτηρίου ὁμολογίας τῆς εἰς τον Χριστόν Πίστεως" εἶναι παντελῶς ἀλλότριοι καί μακράν οἱ Οἰκουμενιστές, πού ποικιλοτρόπως ἰσοπέδωσαν καί κατεπάτησαν τήν Ὀρθοδοξία ἐπί τοῦ βορβορώδους πεδίου τῶν ἀπʼ αἰώνων αἱρέσεων, τίς ὁποῖες κατεδίκασεν ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
Ε. Εἶναι δυνατόν νά πλανῶνται τόσοι οἰκουμενιστές Προκαθήμενοι και σημαίνοντες κληρικοί;
Ἰσχυρίζεται ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, καί μετ᾽ αὐτοῦ πολλοί ἄλλοι, ὅτι δέν εἶναι δυνατόν, εἶναι "ἀπαράδεκτα πράγματα", νά ἐπικρίνῃ μία "μειοψηφία" τήν πλειοψηφία, καί μάλιστα τῶν Προκαθημένων τῶν Ἐκκλησιῶν, καί ἐν γένει τῶν Ἐπισκόπων. Θά ἦταν δυνατό να εἰποῦμε πολλά, ἀλλά θά ἀπαντήσωμε διά τοῦ στόματος τοῦ Αἰδεσιμολογιωτάτου μακαριστοῦ καί πολλοῦ π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ: "Πολύ συχνά τό μέτρον τῆς ἀληθείας εἶναι ἡ μαρτυρία τῆς μειοψηφίας. Εἶναι δυνατόν νά εἶναι Καθολική Ἐκκλησία τό μικρόν ποίμνιον. Ἴσως ὑπάρχουν περισσότεροι ἑτερόδοξοι παρά ὀρθόδοξοι. Εἶναι δυνατόν νά ἐξαπλωθοῦν οἱ αἱρετικοί παντοῦ, ubique, καί να καταλήξῃ ἡ Ἐκκλησία εἰς τό περιθώριον τῆς Ἱστορίας ἤ νά ἀποσυρθῇ εἰς την ἔρημον. Αὐτό συνέβη κατʼ ἐπανάληψιν εἰς τήν Ἱστορίαν καί εἶναι πολύ πιθανόν νά συμβῇ καί πάλιν ... Τό καθῆκον τῆς ὑπακοῆς παύει, ὅταν ὁ ἐπίσκοπος παρεκκλίνῃ ἀπό τόν καθολικόν κανόνα καί ὁ λαός ἔχει τό δικαίωμα νά τόν κατηγορήσῃ, ἀκόμη δέ καί νά τόν καθαιρέσῃ"[33].
Εἶναι ἱστορικῶς χαρακτηριστική ἡ ἀντιπαράθεσι τοῦ Ὁσίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, ἑνός ἁπλοῦ Ἡγουμένου, ἔναντι τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς πού εἶχαν πέσει στήν αἵρεσι τοῦ μονοθελητισμοῦ (ΚΠόλεως, Ἀλεξανδρείας και Ἀντιοχείας). Τώρα ἀπό πολλούς ἐπισκόπους κληρικούς, μοναχούς καί λαϊκούς, πού ἐπισημαίνουν μέ τήν "Ὁμολογία" τήν παρέκκλιση τοῦ Οἰκουμενικοῦ και ἄλλων πατριαρχῶν ἀπό τήν Ὀρθοδοξία, ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἀπαιτεῖ ὑπακοή και ἀπειλεῖ. Δέν μᾶς ἐπιτρέπει οὔτε νά ἀνησυχοῦμε, πολύ περισσότερο νά τόν κατηγορήσουμε καί νά τόν καθαιρέσουμε, ὅπως λέγει ὁ π. Φλορόφσκυ.
ΣΤ. Οἱ μεγάλοι ἐχθροί τῆς Ἐκκλησίας ἦσαν μεγαλοσχήμονες κληρικοί και δή Πατριάρχες
Ἄς μή μᾶς φοβερίζουν λοιπόν οἱ Οἰκουμενιστές μέ τούς βαρεῖς ἐκκλησιαστικούς τους τίτλους. Ἀντιθέτως, ἄς ἐνθυμηθοῦν ὅτι ἴσως ἡ Ἐκκλησία ΚΠόλεως κατέχει μεταξύ τῶν ἀρχαίων Πατριαρχείων καί μία ἄλλη πρωτιά (ἐξαιρουμένης τῆς πάλαι ποτέ Ἐκκλησίας Ρώμης), τήν ὁποίαν ποτέ δέν προβάλλει· εἶναι τά ≪πρωτεῖα≫ σέ αἱρεσιάρχες και αἱρετικούς Πατριάρχες, τά ὁποῖα θα ἠμποροῦσαν νά ἀποτελέσουν ἀντικείμενον εἰδικῆς μελέτης.
Νά ὑπενθυμίσωμε μόνον μερικούς; Μακεδόνιος ὁ πνευματομάχος (342-346 καί 351-360), Νεστόριος ὁ σχίστης τῆς θεανδρικῆς ὑποστάσεως τοῦ Χριστοῦ καί Θεοτοκομάχος (428-431), Σέργιος (610-638), Πύρρος (638-641 καί 654), Παῦλος Β΄ (641-653), Πέτρος (654-666) καί λοιποί Μονοθελῆται· Ἀναστάσιος (730-754), Κωνσταντῖνος Β΄ (756-766), Ἰωάννης Ζ΄ Γραμματικός (837-843) καί λοιποί εἰκονομάχοι · Ἰωάννης ΙΔ΄ Καλέκας ὁ ἀντι-ησυχαστής (1334-1347) κ.ἄ. Μαζί τους καί οἱ λοιποί αἱρεσιάρχαι πατριάρχαι (π.χ. Διόσκορος Ἀλεξανδρείας, Σεβῆρος Ἀντιοχείας κ.ἄ.). Καί ταῦτα πρός ἐπιβεβαίωσιν τῶν λόγων τοῦ Ἀποστόλου Παύλου περί τῶν βαρέων λύκων οἱ ὁποῖοι θά ἐκπηδήσουν μέσα ἀπό τούς ἀληθεῖς Ποιμένες καί οἱ ὁποῖοι θά λαλοῦν διεστραμμένα γιά νά ἕλκουν τούς πιστούς ὀπίσω τους (Πράξ. 20, 10).
Σύνοψι
Ἐδείξαμεν, ὅτι ὅλοι οἱ αἱρετίζοντες κληρικοί, καί ἀνάμεσά τους καί οἱ συνειδητοί Οἰκουμενιστές, δεν ἀποβάλλονται μέν ἀπό τήν ἐπί γῆς Ἐκκλησία αὐτομάτως ("ἐξω-εκκλησιάζονται"), παρά μόνο μετά ἀπό συνοδική καταδίκη. Ὅμως εἶναι θεμιτή ἡ πρός αὐτούς ἀκοινωνησία καί ἀποτείχισι ἀπό τούς Ὀρθοδόξους, ἤδη πρό συνοδικῆς καταδίκης, προς ἀποτροπήν ἐξαπλώσεως τοῦ κακοῦ τῆς ἑτεροδοξίας. Ἐπίσης, ὅτι ἡ συνειδητή ἀλλοίωσι τῆς Πίστεως ὅπως ὁ Οἰκουμενισμός, διαρρήσει καί μυστικῶς "ἐξω-εκκλησιάζει" τούς ἀλλοτριόφρονες ἀπό τήν ἀόρατη, μυστική Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, τόν Χριστό, καί τήν Θριαμβεύουσαν ἐν Οὐρανοῖς Ἐκκλησία, ἀκόμη καί ἄνευ "ἐπιγείου" συνοδικῆς καταδίκης, διότι οἱ αἱρετίζοντες ὁδηγοῦνται αὐτοπροαιρέτως στήν διά τῆς αἱρετικῆς πλάνης ἀπομάκρυνσι ἀπό τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας. Ἔτσι ἡ ἀπομάκρυνσι ἀπό τήν ἐκκλησιαστική Ἀλήθεια τῆς Παραδόσεως εἶναι οὐσιαστική ἀπομάκρυνσι και ἔξοδος ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἔχει "ἕνα Κύριον, μίαν Πίστιν, ἕν Βάπτισμα" (Ἐφεσίους δ΄ 5), ἀφοῦ εἶναι τό ἀδιαίρετον Σῶμα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Ἡ ἀλλοίωσι τῆς Πίστεως δέν ἐπιδέχεται παντελῶς "οἰκονομία" ἤ ἀνοχή ἀπό την Ἐκκλησία, ὅπως τά ἄλλα ἁμαρτήματα, ἐπειδή εἶναι ἁμάρτημα "ἐξαπλούμενο" καί βλαπτικό γιά τή σωτηρία μας πολύ περισσότερο ἀπό τά ὑπόλοιπα. Καί μόνον ἡ ἐπίσημη καί κατά συρροήν παραβίασι τῶν ἱερῶν Κανόνων περί τῆς στάσεως τῶν Ὀρθοδόξων ἔναντι τῶν αἱρετικῶν, π.χ. στό θέμα τῆς συμπροσευχῆς, καί τά ὑπογραφέντα στίς συνάξεις τῶν Οἰκουμενιστῶν κείμενα ἀποτελοῦν εἰσαγωγή αἱρέσεως καί "οὐσιαστική" ἔξοδο ἀπό τήν Ἐκκλησία. Εἶναι τόσον μακράν οἱ Οἰκουμενιστές ἀπό τήν ἀλήθεια, ὥστε ἐάν ἐφαρμόζονταν κανονικῶς οἱ ἱεροί Κανόνες, θά εὑρίσκοντο ἤδη καί ἐπισήμως ἀπό πολλῶν ἐτῶν "ἐκτός Ἐκκλησίας", ὡς κοινωνοί καί ὁμόφρονες τῶν καταδικασμένων αἱρετικῶν. Ἡ Ἁγία Γραφή καί οἱ Ἅγιοι Πατέρες θεωροῦν ἤδη μακράν ἡμῶν καί ἐκτός Ἐκκλησίας, ὅσους ἔχουν ἀλλοιώσει τήν Ἀλήθεια τῆς Πίστεως, ἀκόμη κι ἄν τυπικῶς εὑρίσκονται μεθʼ ἡμῶν. Τήν ἀλήθεια δέν τήν διασώζουν ὁπωσδήποτε οἱ Ἐπίσκοποι, ἀλλά πολλές φορές στήν ἐκκλησιαστική ἱστορία, τήν ἀλήθεια τή διέσωσε τό "μικρόν ποίμνιον"· βρίθει ἡ ἱστορία ἀπό ὀνόματα αἱρετικῶν Πατριαρχῶν καί ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι "ἐξω-εκκλησιάστηκαν" ἀπό τους Ὀρθοδόξους ἐξ ἀρχῆς καί ἀναθεματίστηκαν μετά ταῦτα καί συνοδικῶς.
Συνεπῶς, δέν "ἐξω-εκκλησιάσαμε" με τήν "Ὁμολογία" τούς Οἰκουμενιστές, εξω- εκκλησιάζονται λόγῳ τῶν πλανῶν καί αἱρέσεών τους. Ὅπως μέ παρεκάλεσε νά γράψω ἕνας ἀδελφός: "Ὅποιος δεν ἀποδέχεται τό περιεχόμενο τῆς Ὁμολογίας Πίστεως κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δέν πρέπει νά ἀπαγγέλλει οὔτε καί τό “Πιστεύω”" στό ὁποῖο σαφῶς γίνεται λόγος περί Μιᾶς Ἐκκλησίας, Καθολικῆς, ἡ ὁποία δηλαδή μόνη της ἔχει τήν καθολικότητα τῶν διδαγμάτων τῆς σωτηρίας.
Μετά ἀπό ὅλα αὐτά, δέν θέλομε τίποτε ἄλλο, παρά να ἀπευθυνθοῦμε ἀδελφικῶς στούς Οἰκουμενιστές μέ τά ἑξῆς ἁγιοπατερικά λόγια: "Αὐτά καί τώρα ἀπό ἀγάπην τήν ἐν Χριστῷ γράφω, παρακαλώντας σε ὡς ἀδελφόν και ἐξορκίζοντάς σε ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ καί τῶν ἐκλεκτῶν ἀγγέλων, αὐτά νά φρονῇς καί νά διδάσκῃς μαζί μας, γιά να σώζεται ἡ εἰρήνη τῶν Ἐκκλησιῶν καί διαμένῃ ἀρραγής ὁ σύνδεσμος τῆς ὁμονοίας και ἀγάπης στούς ἱερεῖς τοῦ Θεοῦ"[34].
Μελενικιώτης
_______________________________
Σημειώσεις
1. Φράσι πού χρησιμοποιεῖ ἡ Ἐκκλησία γιά νά καταδείξῃ ὅσους διατηροῦν «φρόνημα ἀλλότριον» δηλ. ξένο τῆς Ἐκκλησίας, κατεξοχήν δέ τούς αἱρετικούς, π.χ. τούς μονοφυσῖτες. Βλ. στόν Ὄρθρο τῆς Κυριακῆς τοῦ βαρέος ἤχου (θ΄ ὠδή): «Οἱ τὴ θεότητι πάθη προσεφαρμόζοντες, ἐπιστομίζεσθε πάντες ἀλλοτριόφρονες».
2. Τό ἄν ἡ ἀποτείχισι (διακοπή κοινωνίας) τῶν Ὀρθοδόξων ἀπό τον αἱρετίζοντα ἐπίσκοπό τους, εἶναι προαιρετική ἤ ὑποχρεωτική, πρίν ἀσχοληθῇ Ὀρθόδοξος Σύνοδος μέ τόν ἐπίσκοπο αὐτό, ἀποτελεῖ ἀκόμη θέμα μεγάλης διαφωνίας μεταξύ τῶν ἤδη ἀποτειχισθέντων ἀπό τούς oἰκουμενιστές πιστῶν (κυρίως Παλαιοημερολογιτῶν) καί τῶν μή ἀκόμη ἀποτειχισθέντων Ὀρθοδόξων, μέ ἐπίκεντρο τόν ἱερόν 15ον Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης τηροῦσε διακοπή μόνο προσωπικῆς (ἐπι)κοινωνίας μέ τον Πατριάρχη Νικηφόρο, ὅσον ὁ ἱερουργός τοῦ παρανόμου γάμου Ἡγούμενος Ἰωσήφ, εὑρίσκετο ὑπό καθεστώς μόνον μερικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀποκαταστάσεώς του. Μετά τήν (μοιχο)σύνοδο τοῦ 809 καί την πλήρη ἀποκατάστασιν τοῦ Ἰωσήφ, ὁ Ἅγιος Θεόδωρος διέκοψεν ἐπίσης και τό μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου (Ἐπιστολή (39) Θεοφίλῳ Ἡγουμένῳ, PG 99, 1045C-1049D).
3. ACO Ι, 1, 1, 113-114.
4. Πεντάβιβλος Ἀντίρρησις κατά τῶν Νεστορίου δυσφημιῶν 1, 5, PG 76, 41
5. Μετάφρασι ἀπό τό ACO Ι, 1, 1, 101.
6. Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ, Δογματική, τόμ. Β΄, ἐκδ. Ἀδελφότης Θεολόγων «ὁ Σωτήρ», Ἀθῆναι 2003, σελ. 341.
7. ΚΩΝ. Δ. ΜΟΥΡΑΤΙΔΟΥ, Ἡ οὐσία καί τό πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας κατά τήν διδασκαλίαν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ἐν Ἀθήναις 1958, σελ. 231.
8. Μέγας Συναξαριστής τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐκδ. ἐπ. Οἰνόης Ματθαίου Λαγγῆ, Ἀθῆναι 1991, σελ. 609.
9. ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, Πρός Σεραπίωνα 2, PG 25, 689Α (το ὅλο κείμενο: PG 25, 685-689).
10. ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ, Βίος Ἁγίου Σάββα τοῦ Βατοπεδινοῦ τοῦ διά Χριστόν Σαλοῦ, ἐν Ψυχωφελῆ Βατοπαιδινά 11, ἐκδ. Ἱ. Μ. Μ. Βατοπαιδίου, Ἅγιον Ὄρος 2000, σελ. 214 – 215 (γενικῶς βλ. σελ. 208 – 215). Ἄς προσέξουμε τήν λυπηρήν ἀναλογία, τόν Ὅσιο Πατριάρχη ΚΠόλεως Φιλόθεο Κόκκινο, προκάτοχο τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, νά διασώζη τέτοιες διηγήσεις, ἀλλά τόν ἴδιο τόν κ. Βαρθολομαῖο να περιπτύσσεται τούς διαδόχους τῶν αἱρετικῶν ἀντι-ησυχαστῶν Βαρλαάμ, Ἀκινδύνου καί Γρηγορᾶ, δηλαδή τούς Παπικούς κληρικούς καί θεολόγους καί τόν ἴδιον τόν Πάπα.
11. Πράξ. ζ, 51.
12. Εἰς τήν Β΄ Πρός Κορινθίους 11, 3 PG 61, 478.
13. Βλ. τό ἀνάθεμα τὴς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου: Mansi 12, 1010 E «τοῖς λέγουσιν, ὅτι πλήν τοῦ Χριστοῦ
τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἄλλος ἐρρύσατο ἡμᾶς ἐκ τῶν εἰδώλων, ἀνάθεμα!».
14. Β/ Ἰω. 10, 3. Ἡ ἱερά Παράδοσις τό ἑρμηνεύει αὐτό σέ σχέσι μέ ὅλους τούς αἱρετικούς.
15. Ἐπιστολή (24) Θεοκτίστῳ Μαγίστρῳ, PG 99, 988A-Β: «Οὐκ ἔστιν οὖν, οὐκ ἔστιν, ὦ δέσποτα, οὔτε τήν καθ’ ἡμᾶς Ἐκκλησίαν, οὔτε ἑτέραν, παρά τούς κειμένους νόμους καί κανόνας ποιεῖν τι. Ἐπεί εἰ τοῦτο δοθείη, κενόν τό Εὐαγγέλιον, εἰκῇ οἱ κανόνες· καί ἕκαστος κατά τόν καιρόν τῆς οἰκείας ἀρχιερωσύνης, ἐπειδή ἔξεστιν αὐτῷ ὡς δοκεῖ μετά τῶν σύν αὐτῷ πράσσειν, ἔστω νέος εὐαγγελιστής, ἄλλος ἀπόστολος, ἕτερος νομοθέτης. Ἀλλ᾽ οὐδαμῶς. Παραγγελίαν γάρ ἔχομεν ἐξ αὐτοῦ τοῦ ἀποστόλου, παρ’ ὅ παρελάβομεν, παρ᾽ ὅ οἱ κανόνες τῶν κατά καιρούς συνόδων καθολικῶν τε καί τοπικῶν, ἐάν τις δογματίζῃ, ἤ προστάσσῃ ποεῖν ἡμᾶς, ἀπαράδεκτον αὐτόν ἔχειν, μηδέ λογίζεσθαι αὐτόν ἐν κλήρῳ ἁγίων· καί το δύσφημον παρῆμεν λέγειν ὅ αὐτός
εἴρηκεν. Ἡμῖν οὖν τοῖς ἔξω κόσμου, οὐδέν ἄλλο ὀφείλεται, ἤ τό τά τοιαῦτα ζητεῖν καί πράσσειν, ἐξ ὧν καί ἡμῖν τό συνεπαίρεσθαι καί ζηλοῦν. Καί εἰ μέν ἐν τούτοις ἡ ζωή, εὖ ἄν ἔχοι. Εἰ δέ μή, συμφέρον εἶναι καί ἀοίκους καί ἀνεστίους, καί τήν ὑπ’ οὐρανόν περιέρχεσθαι μετά πάσης θλίψεως καί στενοχωρίας. Βοηθησάτω τοίνυν τά κατά δύναμιν ἡ θεοφιλής σου ψυχή καί ζηλοτυποῦσα τά θεῖα». Πρβλ. καί τή (θεωρούμενη νόθο) ἐπιστολήν ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ, Πρός Ἥρωνα Διάκονον Ἀντιοχείας 2, PG 5, 912Α.Β. «Πᾶς ὁ λέγων παρά τά διατεταγμένα, κἄν ἀξιόπιστος ᾖ, κἄν νηστεύῃ, κἄν παρθενεύῃ, κἄν σημεῖα ποιῇ, κἄν προφητεύῃ, λύκος σοι φαινέσθω ἐν προβάτου δορᾷ, προβάτων φθοράν κατεργαζόμενος».
16. Φράσι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, περί τῶν ἁγίων Πατέρων οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐκληροδότησαν τή «διάστασι» μέ τή Δύσι (Ἐπίσκεψις, ἀρ. 563 [30/11/1998] 6). Ἡ φράσι αὐτή δέν ἀνεκλήθη ποτέ, παρά τήν ἔντονη διαμαρτυρία τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων, ἀλλά μεταγενεστέρως ἑρμηνεύθηκε ἀπό τήν ΚΠολι σοφιστικῶς.1. Φράσι πού χρησιμοποιεῖ ἡ Ἐκκλησία γιά νά καταδείξῃ ὅσους διατηροῦν «φρόνημα ἀλλότριον» δηλ. ξένο τῆς Ἐκκλησίας, κατεξοχήν δέ τούς αἱρετικούς, π.χ. τούς μονοφυσῖτες. Βλ. στόν Ὄρθρο τῆς Κυριακῆς τοῦ βαρέος ἤχου (θ΄ ὠδή): «Οἱ τὴ θεότητι πάθη προσεφαρμόζοντες, ἐπιστομίζεσθε πάντες ἀλλοτριόφρονες».
2. Τό ἄν ἡ ἀποτείχισι (διακοπή κοινωνίας) τῶν Ὀρθοδόξων ἀπό τον αἱρετίζοντα ἐπίσκοπό τους, εἶναι προαιρετική ἤ ὑποχρεωτική, πρίν ἀσχοληθῇ Ὀρθόδοξος Σύνοδος μέ τόν ἐπίσκοπο αὐτό, ἀποτελεῖ ἀκόμη θέμα μεγάλης διαφωνίας μεταξύ τῶν ἤδη ἀποτειχισθέντων ἀπό τούς oἰκουμενιστές πιστῶν (κυρίως Παλαιοημερολογιτῶν) καί τῶν μή ἀκόμη ἀποτειχισθέντων Ὀρθοδόξων, μέ ἐπίκεντρο τόν ἱερόν 15ον Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης τηροῦσε διακοπή μόνο προσωπικῆς (ἐπι)κοινωνίας μέ τον Πατριάρχη Νικηφόρο, ὅσον ὁ ἱερουργός τοῦ παρανόμου γάμου Ἡγούμενος Ἰωσήφ, εὑρίσκετο ὑπό καθεστώς μόνον μερικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀποκαταστάσεώς του. Μετά τήν (μοιχο)σύνοδο τοῦ 809 καί την πλήρη ἀποκατάστασιν τοῦ Ἰωσήφ, ὁ Ἅγιος Θεόδωρος διέκοψεν ἐπίσης και τό μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου (Ἐπιστολή (39) Θεοφίλῳ Ἡγουμένῳ, PG 99, 1045C-1049D).
3. ACO Ι, 1, 1, 113-114.
4. Πεντάβιβλος Ἀντίρρησις κατά τῶν Νεστορίου δυσφημιῶν 1, 5, PG 76, 41
5. Μετάφρασι ἀπό τό ACO Ι, 1, 1, 101.
6. Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ, Δογματική, τόμ. Β΄, ἐκδ. Ἀδελφότης Θεολόγων «ὁ Σωτήρ», Ἀθῆναι 2003, σελ. 341.
7. ΚΩΝ. Δ. ΜΟΥΡΑΤΙΔΟΥ, Ἡ οὐσία καί τό πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας κατά τήν διδασκαλίαν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ἐν Ἀθήναις 1958, σελ. 231.
8. Μέγας Συναξαριστής τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐκδ. ἐπ. Οἰνόης Ματθαίου Λαγγῆ, Ἀθῆναι 1991, σελ. 609.
9. ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, Πρός Σεραπίωνα 2, PG 25, 689Α (το ὅλο κείμενο: PG 25, 685-689).
10. ΑΓΙΟΥ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ, Βίος Ἁγίου Σάββα τοῦ Βατοπεδινοῦ τοῦ διά Χριστόν Σαλοῦ, ἐν Ψυχωφελῆ Βατοπαιδινά 11, ἐκδ. Ἱ. Μ. Μ. Βατοπαιδίου, Ἅγιον Ὄρος 2000, σελ. 214 – 215 (γενικῶς βλ. σελ. 208 – 215). Ἄς προσέξουμε τήν λυπηρήν ἀναλογία, τόν Ὅσιο Πατριάρχη ΚΠόλεως Φιλόθεο Κόκκινο, προκάτοχο τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, νά διασώζη τέτοιες διηγήσεις, ἀλλά τόν ἴδιο τόν κ. Βαρθολομαῖο να περιπτύσσεται τούς διαδόχους τῶν αἱρετικῶν ἀντι-ησυχαστῶν Βαρλαάμ, Ἀκινδύνου καί Γρηγορᾶ, δηλαδή τούς Παπικούς κληρικούς καί θεολόγους καί τόν ἴδιον τόν Πάπα.
11. Πράξ. ζ, 51.
12. Εἰς τήν Β΄ Πρός Κορινθίους 11, 3 PG 61, 478.
13. Βλ. τό ἀνάθεμα τὴς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου: Mansi 12, 1010 E «τοῖς λέγουσιν, ὅτι πλήν τοῦ Χριστοῦ
τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἄλλος ἐρρύσατο ἡμᾶς ἐκ τῶν εἰδώλων, ἀνάθεμα!».
14. Β/ Ἰω. 10, 3. Ἡ ἱερά Παράδοσις τό ἑρμηνεύει αὐτό σέ σχέσι μέ ὅλους τούς αἱρετικούς.
15. Ἐπιστολή (24) Θεοκτίστῳ Μαγίστρῳ, PG 99, 988A-Β: «Οὐκ ἔστιν οὖν, οὐκ ἔστιν, ὦ δέσποτα, οὔτε τήν καθ’ ἡμᾶς Ἐκκλησίαν, οὔτε ἑτέραν, παρά τούς κειμένους νόμους καί κανόνας ποιεῖν τι. Ἐπεί εἰ τοῦτο δοθείη, κενόν τό Εὐαγγέλιον, εἰκῇ οἱ κανόνες· καί ἕκαστος κατά τόν καιρόν τῆς οἰκείας ἀρχιερωσύνης, ἐπειδή ἔξεστιν αὐτῷ ὡς δοκεῖ μετά τῶν σύν αὐτῷ πράσσειν, ἔστω νέος εὐαγγελιστής, ἄλλος ἀπόστολος, ἕτερος νομοθέτης. Ἀλλ᾽ οὐδαμῶς. Παραγγελίαν γάρ ἔχομεν ἐξ αὐτοῦ τοῦ ἀποστόλου, παρ’ ὅ παρελάβομεν, παρ᾽ ὅ οἱ κανόνες τῶν κατά καιρούς συνόδων καθολικῶν τε καί τοπικῶν, ἐάν τις δογματίζῃ, ἤ προστάσσῃ ποεῖν ἡμᾶς, ἀπαράδεκτον αὐτόν ἔχειν, μηδέ λογίζεσθαι αὐτόν ἐν κλήρῳ ἁγίων· καί το δύσφημον παρῆμεν λέγειν ὅ αὐτός
εἴρηκεν. Ἡμῖν οὖν τοῖς ἔξω κόσμου, οὐδέν ἄλλο ὀφείλεται, ἤ τό τά τοιαῦτα ζητεῖν καί πράσσειν, ἐξ ὧν καί ἡμῖν τό συνεπαίρεσθαι καί ζηλοῦν. Καί εἰ μέν ἐν τούτοις ἡ ζωή, εὖ ἄν ἔχοι. Εἰ δέ μή, συμφέρον εἶναι καί ἀοίκους καί ἀνεστίους, καί τήν ὑπ’ οὐρανόν περιέρχεσθαι μετά πάσης θλίψεως καί στενοχωρίας. Βοηθησάτω τοίνυν τά κατά δύναμιν ἡ θεοφιλής σου ψυχή καί ζηλοτυποῦσα τά θεῖα». Πρβλ. καί τή (θεωρούμενη νόθο) ἐπιστολήν ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ, Πρός Ἥρωνα Διάκονον Ἀντιοχείας 2, PG 5, 912Α.Β. «Πᾶς ὁ λέγων παρά τά διατεταγμένα, κἄν ἀξιόπιστος ᾖ, κἄν νηστεύῃ, κἄν παρθενεύῃ, κἄν σημεῖα ποιῇ, κἄν προφητεύῃ, λύκος σοι φαινέσθω ἐν προβάτου δορᾷ, προβάτων φθοράν κατεργαζόμενος».
17. Α΄ Κορ. 6,15-20.
18. Τίτον 3, 10.11.
19. ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ, Ἐπιστολή (43) Ἰωσήφ ἀδελφῷ καί ἀρχιεπισκόπῳ, PG 99,
1065C.D.
20. Βλ. ΜΟΝΑΧΟΥ ΘΕΟΚΛΗΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΟΥ, Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης καί ἡ Νεονικολαϊτική σχολή, ἐκδ. Ἱ.Κοινοβίου Ὁσίου Νικοδήμου, Γουμένισσα 2002, σελ. 217 ἑἑ.
21. Ὁ τίτλος σχετικοῦ κειμένου τῆς Συνελεύσεως ἦταν «Text on ecclesiology: Called to be the One Church», 9th Assembly of WCC, Assembly Documents, 6-7. 22. 9th Assembly of WCC, Assembly Documents, Text on ecclesiology: Called to be the One Church, 3: «… the Church is called to manifest its oneness in rich diversit ».
23. 9th Assembly of WCC, Assembly Documents, Religious plurality and Christian self-understanding, 44 - 47: «All our theological reflections in the last analysis are limited by our own experience
and cannot hope to deal with the scope of God’s work of mending in the world».
24. 9th Assembly of WCC, Assembly Documents, Final report of the Special Commission on Orthodox Participation in the WCC, 37.
25. ΙΩ. ΚΑΡΜΙΡΗ, Ἡ περί Ἐκκλησίας Ὀρθόδοξος Δογματική Διδασκαλία, ἀνάτυπον ἐκ τῆς ΘΗΕ, τ. Ε΄.
στ. 465-519, Ἀθῆναι 1964, σελ. 25. Ὁ καθηγητής Κ. Μουρατίδης, παρουσιάζοντας τήν ἐκκλησιολογία τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου, λέγει «Ἰδιαιτέρως ἐφιστᾷ ὁ θεῖος Χρυσόστομος τήν προσοχήν τῶν πιστῶν εἰς τήν ὀρθήν ἑρμηνείαν τοῦ εὐαγγελικοῦ νόμου, ἐξ ἀφορμῆς ὑποστηριχθείσης ἀπόψεως ὁμοίας πρός τήν τῶν θεωρούντων τήν Ἐκκλησίαν ὡς ἁπλῆν κοινωνίαν ἀγάπης, ἥτις ἀντιτίθεται πρός τήν θείῳ δικαίῳ ὀργάνωσιν τῆς Ἐκκλησίας».Ἔνθ’ ἀνωτ., σελ. 160. Αὐτά γιά τόν ἐσφαλμένον «ἀγαπισμό», πού προοδεύῃ σέ βάρος τῆς ἀληθείας.
26. Κολ. 2, 19.
27. ΑΓΑΠΙΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΙ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ, Πηδάλιον τῆς νοητῆς νηός τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, σελ. 292.
28. Πρβλ. αὐτόθι, σελ. 9.
29. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, Ἑρμηνεία εἰς τάς ἑπτά Καθολικάς Ἐπιστολάς, ἐκδ. «Ὀρθοδόξου Κυψέλης», Θεσσαλονίκη 1986, σελ. 498.
30. ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, Ἐξήγησις ὑπομνηματική εἰς τόν Προφήτην Μαλαχίαν 4, 43 PG 72, 356C.D.
31. ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ, Πρός Ἀναστάσιον μονάζοντα, PG 90, 132A· «Χθές ὀκτωκαιδεκάτῃ τοῦ μηνός, ἥτις ἦν ἡ ἁγία Πεντηκοστή, ὁ πατριάρχης ἐδήλωσέ μοι λέγων· Ποίας Ἐκκλησίας εἶ; Βυζαντίου; Ῥώμης; Ἀντιοχείας; Ἀλεξανδρείας; Ἱεροσολύμων; Ἰδού πᾶσαι μετά τῶν ὑπ’ αὐτάς ἐπαρχιῶν ἡνώθησαν. Εἰ τοίνυν εἶ τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἑνώθητι, μήπως ξένην ὁδόν τῷ βίῳ καινοτομῶν, πάθῃς ὅπερ οὐ προσδοκᾷς. Πρός οὕς εἶπον· Καθολικήν Ἐκκλησίαν, τήν ὀρθήν και σωτήριον τῆς εἰς αὐτόν πίστεως ὁμολογίαν, Πέτρον μακαρίσας ἐφ’ οἷς καλῶς αὐτόν ὡμολόγησεν, ὁ τῶν ὅλων Θεός ἀπεφήνατο».
32. ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ, Ἀναίρεσις γράμματος Ἰγνατίου 3, ἐκδίδει Π. ΧΡΗΣΤΟΥ, τόμ. Β΄, ἐκδ. Κυρομᾶνος, Θεσσαλονίκη 19942, σελ. 627· «Ποῖος κλῆρος, ποία μερίς, τίς γνησιότης πρός τήν τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίαν, τῷ συνηγόρῳ τοῦ ψεύδους, ἐκκλησίαν, ἥ “στύλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας” κατά Παῦλόν ἐστιν, ἥ καί μένει χάριτι Χρι στοῦ διηνεκῶς ἀσφαλής καί ἀκράδαντος, ἐστηριγμένη παγίως οἷς ἐπεστήρικται ἡ ἀλήθεια· Καί γάρ οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσί· καί οἱ μή τῆς ἀληθείας ὄντες οὐδέ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰσί, καί τοσοῦτο μᾶλλον, ὅσον ἄν καί σφῶν αὐτῶν καταψεύδοιντο, ποιμένας καί ἀρχιποίμενας ἱερούς ἑαυτούς καλοῦντες καί ὑπ’ ἀλλήλων καλούμενοι · μηδέ γάρ προσώποις τόν χριστιανισμόν, ἀλλ’ ἀληθείᾳ καί ἀκριβείᾳ πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα».
33. ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ Γ. ΦΛΟΡΟΦΣΚΥ, Ἁγία Γραφή, Ἐκκλησία, Παράδοσις, ἐκδ. Π. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη, 1976 σσ. 71 καί 75.
34. ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, Κυρίλλου πρός Νεστόριον ἐπιστολή ACO Ι,1,1, 28.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)
(δοκιμαστική περίοδος )
