Τo κάλλος θα σώση τον κόσμο

του Γιώργου Φλώκα

Άγιοι με συντεχνιακό ενδιαφέρον
- Άγιος Αρτέμιος, προστάτης των αστυνομικών.
– Άγιος Αντύπας προστάτης των οδοντιάτρων
– Αγία Βαρβάρα προστάτης του πυροβολικού
– Άγιος Γεώργιος προστάτης του πεζικού

- Άγιος Ευφρόσυνος προστάτης των μαγείρων
– Προφήτης Ηλίας προστάτης των γουνοποιών (στην Καστοριά θα τον έχουν σε μεγάλη εκτίμηση)
– Άγιος Μιχαήλ Μαυρουδής, προστάτης των αρτοποιών (τον άρτον ημών τον επιούσιον).
– Άγιος Ματθαίος ο Ευαγγελιστής, προστάτης των τελωνειακών
– Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, προστάτης των δασικών υπαλλήλων
– Άγιος Σαμψών, προστάτης των ξενοδόχων
– Άγιος Συμεών ο Τραπεζούντιος, προστάτης των χρυσοχόων
– Άγιος Τρύφων προστάτης των πτηνοτρόφων και των αμπελουργών
– Άγιος Χρήστος, Νεομάρτυς, προστάτης των κηπουρών
– Άγιος Χριστοφόρος, προστάτης των οδηγών
– Διονύσιος ο αρεοπαγίτης, προστάτης των δικαστικών.
– Απόστολος ο Νεομάρτυς Πηλίου, προστάτης των μεταφραστών.
– Γαβριήλ ο Αρχάγγελος, προστατεύει τους ταχυδρόμους.
– Δαμασκηνός ο Ιερομάρτυς, προστατεύει εισπράκτορες και λογιστές.
– Εζεκίας ο Δίκαιος, προστατεύει τους υδραυλικούς γιατί κατασκεύασε υδραγωγείο και έφερνε νερό στα Ιεροσόλυμα.
– Ελισσαίος ο Προφήτης, για τους ελαιοπαραγωγούς και τους λαδέμπορους
– Ηλίας Αρδούνης, Νεομάρτυρας από την Καλαμάτα. Προστατεύει κουρείς και κομμωτές.
– Ιωάννης ο ράφτης, Νεομάρτυρας, προστάτης των ραφτέων.
– Μένιγνος ο κναφεύς, προστάτης των χημικών.
– Μαρκιανός και Μαρτύριος, προστάτες των συμβολαιογράφων.
– Μαρία η Μαγδαληνή, προστάτης αρωματοποιών και αρωματοπωλών.
– Μηνάς ο Καλλικέλαδος, προστάτης των δημοσιογράφων
– Φίλιππος ο Απόστολος, προστάτης των σιδηροδρομικών.
– Φώτιος ο Μέγας, προστατεύει τους βιβλιοπώλες.

Γάμος-οικογένεια
- Θεόδωρος ο Συκεώτης, προστατεύει τις εγκαταλελειμμένες μητέρες και τα νόθα παιδιά.
– Ιωσήφ ο Δίκαιος. Προστάτης των ξυλουργών και των επιπλοποιών, προστατεύει και τους θετούς πατέρες και τα υιοθετημένα αγόρια
– Μάμας, ο Άγιος. Προστάτης των υιοθετημένων παιδιών αλλά και των θετών γονέων. Έχει ενδιαφέρον ότι πήρε το όνομά του επειδή ως μωρό, φώναζε συνέχεια «μαμά».
– Σάρα και, Ελισάβετ, προστάτιδες για άτεκνες γυναίκες και ζευγάρια
– Άννα, η μητέρα της Παναγίας. Χρήσιμη για επικλήσεις από ζευγάρια που θέλουν να κάνουν παιδί. Για όσους ενδιαφέρονται, το χέρι της βρίσκεται στο Άγιο Όρος.
– Ζαχαρίας και Ελισάβετ, γονείς του Ιωάννη του Βαπτιστή. Προστάτες των ηλικιωμένων γονέων ή όλων αυτών που είναι άτεκνοι και παρακαλούν για ένα παιδί.

Εγκυμοσύνη-παιδιά
Η Παναγία , ως μητέρα του Χριστού, έχει την τιμητική της ως προς θέματα εγκυμοσύνης και παιδιών. Ωστόσο, ακόμη και όταν πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο, υπάρχει περαιτέρω εξειδίκευση. Έτσι, έχουμε:
– Την Παναγία την Ελεούσα, για τις λεχώνες.
– Την Παναγία τη γαλακτοτροφούσα, για επικλήσεις ώστε να έχουν οι μητέρες γάλα.
– Την Παναγία τη βρεφοκρατούσα, για γυναίκες που θέλουν να αποκτήσουν παιδί.

- Σίγουρα δεν ξέρατε ότι υπάρχει Άγιος Ακίνδυνος, ο οποίος προφυλάσσει τα παιδιά από κάθε κίνδυνο. Θα μπορούσε να λέγεται και Άγιος Χουντίνι, αφού απέκτησε την ιδιότητα του Αγίου επειδή όταν συνελήφθη επί εποχής Μεγάλου Κωνσταντίνου, τον έριξαν στη θάλασσα μέσα σε ένα σάκο από όπου κατάφερε και βγήκε σώος. Τελικά, τον έκαψαν σε καμίνι, κατά τις προσφιλείς συνήθειες της εποχής, αλλά το όνομα του βγήκε.

- Βλάσιος ο Ιερομάρτυρας, προστάτης από τα ψαροκόκαλα που καθονται στο λαιμό. Του βγήκε το όνομα αφού έσωσε ένα παιδί που κόντευε να πνιγεί από ψαροκόκαλο. Σύμφωνα με το θρύλο, δεν το χτύπησε στην πλάτη, αλλά έκανε το σημείο του σταυρού στο λαιμό του παιδιού και το κόκαλο βγήκε.

- Ειρήνη Χρυσοβαλάντου, συνδέεται με θαύματα σε προβλήματα γονιμότητας, ενώ όσοι την επικαλεστούν, πρέπει να βαφτίζουν τα παιδιά τους Χρυσοβαλάντης. Το παιδί, το ρώτησε κανείς;

- Άγιος Ελευθέριος, προστάτης των φυλακισμένων και των εγκύων.
- Άγιος Ευστράτιος, χρήσιμος για επικλήσεις για το έγκαιρο και σωστό περπάτημα των μωρών. Στράααατα, στρατούλα!
– Άγιος Στυλιανός, προστάτης αρρώστων με ανίατες ασθένειες. Ακόμη, όταν πέθαινε ένα παιδί, οι μητέρες ζωγράφιζαν την εικόνα του αγίου, τον επικαλούνταν και αμέσως συλλάμβαναν νέο παιδί.
– Τερέντιος και Νεονίλλα, προστάτες των πολύτεκνων, όπως και ο Άγιος Πολύκαρπος, που προστατεύει επίσης και τις σοδειές των αγροτών.
– Αγία Μαρίνα, προστάτης από το κακό μάτι και τα σπυριά της ιλαράς (τα «μαραίνει»).

Δικαιοσύνη
– Άγιος Ονούφριος. Προστάτης των δικαζόμενων.
– Άγιος Ελευθέριος, ελευθερώνει τους αιχμαλώτους και τους φυλακισμένους
– Ιωάννης ο Ρώσος, προστάτης των αιχμάλωτων πολέμου

Ασθένειες
Αν κάπου οι προστάτες έχουν την τιμητική τους, είναι εκεί που ο άνθρωπος έχει περισσότερη ανάγκη από ελπίδα: στις αρρώστιες. Έτσι, οι προστάτες συνωστίζονται και εξειδικεύονται σε κάθε λογής ασθένεια ως εξής:
1. Ανίατες Ασθένειες: Άγιοι Ανάργυροι, Οσία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου, Άγιος Εφραίμ, Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος, Άγιος Νεκτάριος, Άγιος Παντελεήμων, Όσιος Σαμψών.
2. Αρθριτικά – Ρευματισμοί: Αγία Βαρβάρα, Άγιος Γεώργιος, Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, Άγιοι Ανάργυροι, Κοσμάς και Δαμιανός.
3. Γονιμότητα: Αγία Άννα, Αγία Δόμνα, Οσία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου, Άγιος Ευθύμιος, Αγία Μαρίνα, Άγιος Νεκτάριος, Όσιος Ρωμανός.
4. Γυναικολογικά Προβλήματα: Οσία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου, Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, Αγία Λουκία, Αγία Μαρίνα, Αγία Βερονίκη η αιμορροούσα.
5. Δερματικά: Αγία Βαρβάρα, Αγία Θέκλα, Αγία Μαύρα, Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ, Άγιος Σπυρίδων, Άγιος Συμεών, Άγιος Τιμόθεος.
6. Δηλητηριάσεις: Αγία Αναστασία, Άγιος Δονάτος ο Επίσκοπος.
7. Εγκυμοσύνη: Αγία Μαρίνα, Αγία Βαρβάρα, Άγιοι Σαράντα, Όσιος Στυλιανός, Άγιος Συμεών, Άγιος Τρύφων.
8. Εγχειρήσεις - Ακρωτηριασμοί: Άγιος Γεώργιος, Άγιος Δημήτριος, Αγία Λουκία, Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος.
9. Ενίσχυση - Προστασία: Άγιος Βασίλειος, Άγιος Ιωάννης ο Νηστευτής, Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη, Οσία Μαρκέλλα, Οσία Ματρώνα, Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ, Μύρων ο Θαυματουργός.
10. Επιδημίες: Όσιος Αλέξιος, Άγιος Βησσαρίων (πανούκλα), Άγιος Δημήτριος, Άγιος Ρηγίνος (ελονοσία), Άγιος Σπυρίδων (χολέρα), Άγιος Χαράλαμπος (πανούκλα).
11. Επιληψία: Άγιος Ελευθέριος, Αγία Μαρίνα, Άγιος Ρηγίνος.
12. Καρδιολογικά: Άγιος Ελευθέριος, Άγιος Ιγνάτιος.
13. Καρκίνος: Αγία Αγάθη (μαστός), Άγιοι Ανάργυροι, Άγιος Εφραίμ, Άγιος Πατάπιος, Άγιοι Ραφαήλ (Νικόλαος και Ειρήνη), Άγιος Σάββας.
14. Κήλη: Άγιος Αρτέμιος
15. Λοιμώδη Νοσήματα: Αγία Βαρβάρα (ευλογιά), Άγιος Βησσαρίων (πανούκλα), Όσιος Δαβίδ, Άγιος Δονάτος ο Επίσκοπος, Προφήτης Ελισαίος (λύσσα), Όσιος Ζωτικός (λέπρα), Προφήτης Ηλίας (λέπρα), Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος (ελονοσία), Άγιος Ρηγίνος (ελονοσία), Άγιος Σπυρίδων (χολέρα).
16. Οφθαλμολογικά: Άγιος Ανανίας, Άγιος Αρτέμιος, Αγία Λουκία, Αγία Παρασκευή, Άγιος Παντελεήμων, Άγιος Σπυρίδων, Αγία Φωτεινή, Άγιος Άνθιμος ο νέος, Άγιος Φιλήμωνας ο μουσικός.
17. Παιδιατρικά: Άγιος Αιμιλιανός (προβλήματα ομιλίας), Άγιος Ακίνδυνος (γενικοί κίνδυνοι), Προφήτης Άμως (ασθενικά παιδιά), Άγιος Γεώργιος, Όσιος Ευστράτιος, Άγιος Θεόδωρος ο στρατηλάτης, Άγιος Κήρυκος (κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις), Αγία Μαρίνα (για ασθενικά παιδιά και εξανθήματα), Άγιοι Ραφαήλ (Νικόλαος και Ειρήνη) (σοβαρές νόσοι).
18. Προστασία σε ταξίδια: Όσιος Ευστράτιος (οδοιπόρους), Άγιος Νικόλαος (ναυτικούς), Άγιος Χριστόφορος (οδηγούς).
19. Στοματικές παθήσεις: Άγιος Αντίπας.
20. Σωματικές Αναπηρίες: Άγιος Εφραίμ, Όσιος Ιωάννης ο Ρώσος, Άγιος Παντελεήμων, Άγιος Σπυρίδων, Άγιος Χριστόφορος.
21. Τοκετός: Αγία Δόμνα, Άγιος Ελευθέριος, Άγιος Τρύφων, Άγιος Φανούριος.
22. Ψυχοπαθολογικά: Άγιος Αντώνιος, Άγιος Αθανάσιος, Άγιος Αρτέμιος, Άγιος Γεράσιμος, Αγία Θέκλα, Όσιος Θεόδουλος ο σαλός, Ευαγγελιστής Ιωάννης, Ευαγγελιστής Λουκάς, Άγιοι Κυπριανός και Ιουστίνα, Όσιος Αναστάσιος ο Ναυπλιώτης.
23. Ωτορινολαρυγγολογικά: Άγιος Βλάσσιος (λαιμό), Άγιος Ιάκωβος (κώφωση), Άγιοι Ανάργυροι Κύρος και Ιωάννης (λαιμό), Άγιος Σπυρίδων (αυτιά), Άγιος Αββακούμ (αυτιά), Ζαχαρίας (κωφαλαλία)

vatopaidi.

Πάντα το ίδιο παραμύθι με τις «δόσεις»: Για να πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις!!!!
Καθεστωτικά κόμματα, πολιτικοί, δημοσιογραφικά παπαγαλάκια και λοιποί ακαδημαϊκοί, ενορχηστρωμένα αναπαράγουν, κυκλοφορούν και τρομοκρατούν με τις καταβολές των «δόσεων» που αν δεν καταβληθούν δεν θα πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις…
Το ίδιο γίνεται και σήμερα με την «6η δόση»…
Ούτε ένα Ευρώ δεν πάει, από τις «δόσεις» στους μισθούς και στις συντάξεις!!!!
Το αντίθετο: Μετά από κάθε «δόση» συρρικνώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις…

Τις δόσεις τις εισπράττουν οι «μαφίες του χρήματος», δηλαδή οι τοκογλύφοι…

Αν και τα έχουμε όλα αυτά διεξοδικά αναλύσει θα επανέλθουμε και σήμερα. Παραπέμπουμε και στο άρθρο μας:

«Η οικονομική εξουσία, τα ανδρείκελα και οι αλχημιστές τους».
ΕΔΩ
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5755

8 δισ. ευρώ η «6η δόση» - 15,5 δισ. τα τοκογλυφικά!
Γράφει: ο Νίκος Μπογιόπουλος

Πρώτος στόχος της νέας κυβέρνησης - είπε χτες ο κ. Παπανδρέου στο τελευταίο του ( Wink

διάγγελμα ως πρωθυπουργός - είναι
«να διασφαλίσει άμεσα την καταβολή της 6ης δόσης»...
*
Δήλωση που αποτέλεσε και το κερασάκι στην προπαγανδιστική τούρτα των τελευταίων βδομάδων.
Διάστημα κατά το οποίο δεν υπάρχει πολιτικός παράγοντας του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΛΑ.Ο.Σ., του κόμματος της Ντόρας Μπακογιάννη, που να μην τον έχουμε δει να κλαίει και να οδύρεται στο ενδεχόμενο
«μη και χαθεί η 6η δόση»...
*
Δεν υπάρχει τηλεαστέρας που να μην κόπτεται για τους μισθούς και τις συντάξεις του λαού και να μην τον έχουμε ακούσει να θέτει το αδυσώπητο ερώτημα:
«Πώς θα πληρωθούν οι μισθοί αν δεν πάρουμε την 6η δόση;»...
*
Δεν υπάρχει τηλεβόας της καθεστωτικής προπαγάνδας που να μην επιχειρεί να τρομοκρατήσει τον ελληνικό λαό, που δεν τον καλεί να υποταχθεί στις απειλές, στους εκβιασμούς, στις πολιτικές απάτες και όλα τούτα στο όνομα της διασφάλισης της 6ης δόσης που
«αν δεν εκταμιευτεί τότε δεν θα καταβληθούν τα μεροκάματα και οι συντάξεις»...
***
Δεν έχουμε την αυταπάτη ότι υπάρχει πάτος στην αθλιότητα και στα ψέματά τους.
· Αυτοί που έκοψαν μισθούς (και θέλουν να τους κόψουν κι άλλο),
· αυτοί που έκοψαν συντάξεις (και θέλουν να τις κόψουν κι άλλο),
· αυτοί που έστειλαν εκατοντάδες χιλιάδες στην ανεργία και εκατομμύρια στη φτώχεια,
παριστάνουν ότι... αγωνιούν (!) τάχα για τους μισθούς και τις συντάξεις του λαού!
*
Αλλά, πράγματι, γι' αυτό αγωνιούν;
Για να εξασφαλίσουν τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους νοιάζονται οι συνεταίροι του νέου κυβερνητικού σχήματος;
Γι' αυτό θέλουν την εκταμίευση της περίφημης 6ης δόσης;
Για να τη δώσουν στους εργαζόμενους και στους συνταξιούχους;
***
Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική:
*
Και η 6η, και η 7η, και η... 17η δόση, θα πάνε εκεί που πήγαν και όλες οι προηγούμενες.
Η τρέχουσα, η 6η δόση, όπως κι όλες όσες προηγήθηκαν, όπως κι όλες όσες θα ακολουθήσουν, δεν αφορούν το λαό.
Δεν πάνε στο λαό.
*
Τα ποσά των δόσεων επιστρέφουν - πάραυτα - στους δανειστές «μας», στους πιστωτές «μας», στους εγχώριους και ξένους «σωτήρες μας»...
*
Το μόνο που μένει στο λαό από την κάθε δόση είναι:
Να πληρώνει τους νέους τόκους.
Να επωμίζεται τα νέα βάρη.
Να υφίσταται τα νέα δυσβάσταχτα μέτρα που συνοδεύουν την κάθε δόση.
***
Ιδού η αλήθεια περί της 6ης δόσης:
*
Το ποσό της 6ης δόσης ανέρχεται στα 8 δισ. ευρώ.
Την ίδια ώρα, όμως, και συγκεκριμένα μέσα στους μήνες Νοέμβρη και Δεκέμβρη του 2011, η Ελλάδα καλείται να πληρώσει το ποσό των 15,5 δισ. ευρώ σε τόκους και χρεολύσια προς ομολογιούχους και κατόχους έντοκων γραμματίων.
*
Μέσα στο τρέχον δίμηνο, δηλαδή, ο ελληνικός λαός,
πολιτικά όμηρος των κυβερνήσεων της πλουτοκρατίας,
υποχρεούται να καταβάλει σε τοκογλύφους, σε εγχώριους και διεθνείς κερδοσκόπους ποσό σχεδόν διπλάσιο από τα 8 δισ. ευρώ της 6ης δόσης!
*
Να, λοιπόν, πού πάει - όλη - η 6η δόση, όπως όλες οι προηγούμενες και όλες οι επόμενες:
Μέχρι και το τελευταίο της ευρώ, μέχρι και το τελευταίο σεντ της δόσης πάει στους τοκογλύφους!

Ούτε στους μισθούς, ούτε στις συντάξεις.

Η 6η δόση, μαζί με τα κλεμμένα από τα αλλεπάλληλα χαράτσια που τα φορτώνεται ο ελληνικός λαός ώστε να συμπληρώνονται τα ληξιπρόθεσμα που «χρωστάμε»,
πάνε στα τοκογλυφικά!
***
Τι θα πάθαινε, επομένως, ο ελληνικός λαός αν δεν εκταμιευόταν το ποσό των 8 δισ. ευρώ της 6ης δόσης;
Τίποτα!

Υπό μια προϋπόθεση:

Οτι ο ελληνικός λαός θα πετάξει πάνω από το σβέρκο του τους τοκογλύφους που του πίνουν το αίμα. Σε αυτή την περίπτωση ο ελληνικός λαός δε θα πάθαινε
απολύτως τίποτα!
Αυτοί που θα «πάθαιναν» θα ήταν οι «φίλοι» και οι «σωτήρες» μας, που δε θα εισέπρατταν τα τοκογλυφικά.
*
Να, επομένως, γιατί ο ελληνικός λαός δεν έχει ανάγκη καμία 6η δόση.
*
Να γιατί σε κάθε δόση, ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να βλέπει τι «παίρνει» - όπως τον κοροϊδεύουν οι «παλιές» και «νέες» κυβερνήσεις - αλλά τι δίνει!
***
Την 6η δόση - και κάθε δόση - την έχει ανάγκη το πολιτικό σύστημα των καπιταλιστών για να ταΐζει την πλουτοκρατία και να γεμίζει τα σεντούκια των εγχώριων και ξένων «δανειστών» μας.
*
Να γιατί ο ελληνικός λαός πρέπει να απαλλαγεί και από τις δόσεις και από τις κυβερνήσεις των... «δοσήλογων».
*
Να γιατί ο ελληνικός λαός πρέπει να αρνηθεί να πληρώνει αυτά τα τοκογλυφικά.
*
Γιατί εφόσον αρνηθεί να πληρώνει το χρέος που άλλοι το προκάλεσαν και άλλοι το «γλεντάνε», τότε ο ελληνικός λαός
- μη πληρώνοντας τους τοκογλύφους, δηλαδή τα μονοπώλια και τις τράπεζες -
θα έχει στη διάθεσή του τόσο τα 8 δισ. ευρώ, όσο και τα επιπλέον 7,5 δισ. ευρώ (μέχρι να συμπληρωθούν τα 15,5 δισ. ευρώ) που τώρα,
διά της 6ης δόσης,
οδεύουν προς τοκογλύφους!
*
Να, τελικά, γιατί χρειάζεται μια άλλη εξουσία στην Ελλάδα.
Μια λαϊκή εξουσία,
που θα αποδεσμεύσει τη χώρα από την ΕΕ και
θα προχωρήσει στη μονομερή διαγραφή του χρέους.

Ο λαός δεν χρωστά, του χρωστάνε. Δεν μπορεί λοιπόν να του ζητιέται να πληρώσει το «λογαριασμό του χρέους» που άλλοι δημιούργησαν και επωφελήθηκαν από αυτόν.

" Το αίτημα της άρνησης της πληρωμής του χρέους δεν είναι ένα επαναστατικό ή σοσιαλιστικό μέτρο, αλλά ένα βαθιά λαϊκό δημοκρατικό μέτρο
" Η άρνηση πληρωμής του χρέους είναι μόνο η αρχή, η αναγκαία αφετηρία για μια άλλη ριζικά διαφορετική πορεία

Η χώρα εδώ και χρόνια έχει οδηγηθεί σε μια κατάσταση όπου η επιβίωσή της εξαρτάται από το αν και κατά πόσο μπορεί να βρει δάνεια για να εξυπηρετήσει το χρέος της. Την τελευταία δεκαετία η χώρα δανείστηκε κοντά στα 490 δισ. ευρώ από τα οποία το 97% πήγε στην εξυπηρέτηση παλιότερων δανείων, ενώ μόνο το 3% πήγε στην κάλυψη του δημοσιονομικού ελλείμματος.

Με άλλα λόγια δανειζόμαστε για να ξεπληρώνουμε παλιότερα χρέη.
Τέλος, η δυναμική του δημόσιου δανεισμού είναι τέτοια που είναι αδύνατον να αποπληρωθεί ό,τι κι αν γίνει. Είναι χαρακτηριστικό ότι την τελευταία δεκαετία η συνολική εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους στοίχισε γύρω στα 450 δισ. ευρώ, δηλαδή τα έσοδα 8 προϋπολογισμών του 2009. Παρ' όλα αυτά, αντί το δημόσιο χρέος να αναχαιτιστεί, να μειωθεί ή τέλος πάντων να σταθεροποιηθεί, αυτό αυξήθηκε κατά 155 δισ. ευρώ.
Με βάση τις προβλέψεις του «Μνημονίου» που ψήφισε η κυβέρνηση και με την προϋπόθεση ότι όλοι οι στόχοι που έχουν τεθεί από την τρόικα θα επιτευχθούν, το δημόσιο χρέος της χώρας όχι μόνο δεν θα συγκρατηθεί, αλλά θα αυξηθεί σημαντικά και θα φτάσει μετά το τέλος της τριετίας στο 167% του ΑΕΠ, από 125% που είναι σήμερα. Με άλλα λόγια, ο λαός και η χώρα ρίχνονται στον καιάδα του ΔΝΤ και της Ε.Ε. με μόνο σίγουρο αποτέλεσμα την ακόμη μεγαλύτερη αύξηση του δημόσιου χρέους.
Τότε ποιος είναι ο στόχος αυτού του καθεστώτος κατοχής; Να τεθεί η χώρα σε μια ιδιότυπη «καραντίνα» για να μην επεκταθεί η αποκαλούμενη «μόλυνση» και στις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης. Το κύριο ενδιαφέρον της τρόικας δεν είναι η αποκατάσταση της οικονομίας της χώρας, αλλά η προστασία των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών και του ευρώ. Γιατί; Διότι οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες κατέχουν πάνω από το 75% των ελληνικών ομολόγων και δεν θέλουν ν' ακούσουν ούτε λέξη για τυχόν αδυναμία της Ελλάδας να συνεχίσει να πληρώνει τα χρέη της.
Επομένως, η Ε.Ε. και το ΔΝΤ ήρθαν για να εξασφαλίσουν ότι η Ελλάδα δεν θα σταματήσει να πληρώνει τα χρέη της, έστω κι αν πεινάσει ο λαός της, έστω κι αν η χώρα διαλυθεί και ξεπουληθεί στο σύνολό της.

Υπάρχουν στην Αγία Γραφή στοιχεία, που δείχνουν σαφέστατα την απάντηση στο ερώτημα αυτό. Στη μελέτη αυτή λοιπόν, θα δούμε τι μας αποκαλύπτει η Αγία Γραφή, ώστε να στερήσουμε από διάφορους αιρετικούς την ευκαιρία να διαστρέφουν την πραγματικότητα.

1. Η χρησιμότητα της μελέτης αυτής

2. Τα πνεύματα ΔΕΝ γνωρίζουν το μέλλον

3. Τα πνευματικά όντα βιώνουν τον δικό μας χωροχρόνο

4. Είναι ο Λόγος δημιουργός μόνο του υλικού χρόνου;

1. Η χρησιμότητα της μελέτης αυτής

Αφορμή για τη μελέτη αυτή, υπήρξε ένας Αριανιστής από την οργάνωση της Σκοπιάς. Σε συζήτηση με συνεργάτη της ΟΟΔΕ, αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι ο Ιησούς Χριστός εφόσον δημιούργησε ΤΑ ΠΑΝΤΑ, "και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ό γέγονεν" (δηλ. χωρίς Αυτόν δεν έγινε ούτε ένα από όλα όσα έγιναν) (Ιωάννης 1/α: 3), άρα δημιούργησε και τον Χωροχρόνο. (Μάλιστα του παρουσιάσθηκαν επιστημονικά στοιχεία για την αρχή του χωροχρόνου). Αυτό με τη σειρά του σημαίνει, ότι Αυτός που δημιούργησε τον χρόνο, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΡΧΗ. Με την παραδοχή του λοιπόν ο Αριανιστής αυτός, ότι ο Χριστός δημιούργησε τον χρόνο, αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι ο Χριστός είναι ΑΝΑΡΧΟΣ, γιατί η αρχή προϋποθέτει χρόνο! Και πώς θα είχε αρχή Αυτός που έφτιαξε τον χρόνο;

Αυτή η παραδοχή του όμως, τον έφερνε σε πολύ δύσκολη θέση, γιατί ήταν αντίθετη από το δόγμα της θρησκείας του, ότι ο Χριστός έχει αρχή! Έτσι, κατέφυγε στο εξής τέχνασμα: Είπε ότι ναι μεν ο Χριστός έφτιαξε τον δικό μας χωροχρόνο, αλλά ο Ίδιος έχει αρχή σε ένα άλλο πνευματικό σύμπαν, με δικό του χωροχρόνο, στο οποίο βρίσκονται δήθεν τα πνευματικά πλάσματα σαν Αυτόν!!! Με αυτή την πονηρή θεωρία, προσπάθησε να ευθυγραμμίσει και το ότι ο Χριστός έφτιαξε τον Χωροχρόνο, αλλά και το δόγμα της πλανημένης θρησκείας του, ότι δήθεν ο Χριστός έχει αρχή.

Στη μελέτη αυτή, θα καταγράψουμε αναλυτικότερα τα Αγιογραφικά επιχειρήματα που του παρουσίασε ο συνεργάτης μας τότε πρόχειρα, έτσι ώστε να υπάρχουν στη διάθεση του κάθε Χριστιανού, για να αντικρούει παρόμοιες αιρετικές θεωρίες. Και ελπίζουμε ότι και αυτός ο ίδιος θα διορθώσει τις θέσεις του μετά από τη μελέτη αυτή που θα του στείλουμε καταγραμμένη, αν αγαπάει την αλήθεια περισσότερο από μια ανθρωποποίητη οργάνωση.

2. Τα πνεύματα ΔΕΝ γνωρίζουν το μέλλον

Αν τα πνεύματα ήταν σε άλλο χρόνο, που "να περιέχει" τον δικό μας και αν δεν βρίσκονταν στον ίδιο τον δικό μας, τότε θα μπορούσαν να δουν το μέλλον μας! Θα γνώριζαν το μέλλον μας! Θα μπορούσαν λοιπόν και οι δαίμονες, δηλαδή οι "θεοί" των εθνών («Ό,τι θυσιάζουν τα έθνη, το θυσιάζουν στα δαιμόνια και όχι στον Θεό» - Α΄ Κορ. 10/ι: 20) να γνωρίζουν και να προφητεύουν το μέλλον! Όμως αυτό είναι κάτι που η Αγία Γραφή το απορρίπτει ως ιδέα. Στην Αγία Γραφή είναι σαφέστατο το ότι οι "θεοί" των εθνών είναι ΕΝ ΧΡΟΝΩ, και μάλιστα στον δικό μας χρόνο^[*]. Γι' αυτό και ξεκαθαρίζεται επίσης, ότι μόνο ο Θεός μπορεί να αναγγείλει από πριν το μέλλον:

"Τις γαρ αναγγελεί τα εξ αρχής, ίνα γνώμεν, και τα έμπροσθεν, και ερούμεν ότι αληθή εστιν; ουκ έστιν ο προλέγων ουδέ ο ακούων υμών τους λόγους" (Ησαϊας 41/μα: 26).

Ξεκάθαρα εδώ, λέει ότι κανείς δεν γνωρίζει από πριν να μας πει το μέλλον. Μάλιστα, στο επόμενο εδάφιο που θα δούμε, όχι μόνο το λέει καθαρότερα, αλλά μάλιστα ΠΡΟΚΑΛΕΙ τους δαίμονες - "θεούς" των εθνών, για να προβλέψουν αν μπορούν το μέλλον:

"Ας πλησιάσουν και ας μας δείξουν τι θα συμβεί· ας αναγγείλουν τα προγενέστερα, τι ήσαν, για να τα στοχαστούμε, και να γνωρίσουμε τα έσχατά τους· ή, ας μας αναγγείλουν τα μελλοντικά γεγονότα. 23. Αναγγείλατε αυτά που θα συμβούν στο μετέπειτα διάστημα, για να γνωρίσουμε ότι είστε θεοί" (Ησαϊας 41/μα: 22,23).

Αλλά και πρακτικά μπορούμε να δούμε στην Αγία Γραφή, ότι στον καιρό του Χριστού οι δαίμονες δεν γνώριζαν το μέλλον:

"Σοφίαν δε λαλούμεν εν τοις τελείοις, σοφίαν δε ου του αιώνος τούτου, ουδέ των αρχόντων του αιώνος τούτου των καταργουμένων· 7 αλλά λαλούμεν σοφίαν Θεού εν μυστηρίω, την αποκεκρυμμένην, ην προώρισεν ο Θεός προ των αιώνων εις δόξαν ημών, 8 ην ουδείς των αρχόντων του αιώνος τούτου έγνωκεν· ει γαρ έγνωσαν, ουκ αν τον Κύριον της δόξης εσταύρωσαν" (Α΄ Κορ. 2/β: 6-8).

Το εδάφιο αυτό, λέει ότι οι δαιμονικοί άρχοντες του ΑΙΩΝΟΣ τούτου, δεν γνώριζαν την σοφία του Χριστού, δηλαδή το Ευαγγέλιο που κηρύττουμε. Γιατί αν το γνώριζαν, αν δηλαδή γνώριζαν ότι η σταύρωση και η ανάσταση του Κυρίου μας έσωσαν τον κόσμο, δεν θα σταύρωναν τον Χριστό! Αλλά ΔΕΝ γνώριζαν το μέλλον, άρα δεν γνώριζαν το Ευαγγέλιο! Μάλιστα είναι σημαντικό, ότι τους αποκαλεί: "άρχοντες του αιώνος τούτου". Δεν είναι σε άλλο χωροχρόνο, άλλου σύμπαντος, αλλά βιώνουν τον δικό μας χρόνο^[*], και ΔΕΝ γνωρίζουν το μέλλον!

Το παραπάνω εδάφιο, δεν μιλάει απλώς για τους ανθρώπινους άρχοντες. Μιλάει για τους δαιμονικούς του άρχοντες. Προσέξτε, πώς αποκαλεί τον Σατανά:

"νυν κρίσις εστί του κόσμου τούτου, νυν ο άρχων του κόσμου τούτου εκβληθήσεται έξω" (Ιωάννης 12/ιβ: 31). Προσέξτε μάλιστα, ότι χρησιμποιεί τη λέξη: "νυν", δηλαδή "τώρα"! Ο Σατανάς βιώνει τον δικό μας χρόνο! ^[*]

"ο άρχων του κόσμου τούτου κέκριται" (Ιωάννης 16/ις: 11).

Μάλιστα σε άλλο σημείο λέει το ίδιο πράγμα με τα ανωτέρω εδάφια, με άλλα λόγια. Λέει ότι ο Χριστός με τη σταυρική του θυσία "ξεγύμνωσε" τους δαιμονικούς αυτούς άρχοντες, που μη γνωρίζοντας το μέλλον, τόλμησαν να τον σταυρώσουν. Προσέξτε τι λέει για τις πνευματικές "αρχές και εξουσίες" του κόσμου αυτού:

"απεκδυσάμενος τας αρχάς και τας εξουσίας εδειγμάτισεν εν παρρησία, θριαμβεύσας αυτούς εν αυτώ" (Κολοσσαείς 2/β: 15).

Αν γνώριζαν την παγίδα της σταύρωσης, ΔΕΝ θα τον σταύρωναν ποτέ με τη βοήθεια των ανθρώπινων πιονιών τους!

Μάλιστα, η Αγία Γραφή, ξεκαθαρίζει σαφώς, ότι όχι μόνο τα δαιμονικά πνεύματα ΔΕΝ γνωρίζουν το μέλλον, αλλά ούτε και τα αγγελικά! Δείτε τι λέει:

"στους οποίους (προφήτες) αποκαλύφθηκε ότι, όχι για τον εαυτό τους, αλλά για μας υπηρετούσαν αυτά, που σας αναγγέλθηκαν τώρα διαμέσου εκείνων που σας κήρυξαν το ευαγγέλιο, με το Άγιο Πνεύμα που στάλθηκε από τον ουρανό, στα οποία οι άγγελοι επιθυμούν, σκύβοντας, να εμβαθύνουν" (Α΄ Πέτρου 1/α: 12).

Προσέξτε ότι οι άγγελοι, παρατηρούν τους Χριστιανούς για να διδαχθούν από το Ευαγγέλιο! Αν γνώριζαν το μέλλον, θα γνώριζαν και όλα τα βάθη του Ευαγγελίου, και δεν θα χρειαζόταν να παρατηρούν εμάς που ζούμε στο χρόνο.

3. Τα πνευματικά όντα βιώνουν τον δικό μας χωροχρόνο

Ας δούμε τώρα το θέμα από μια άλλη οπτική. Θα παρουσιάσουμε Αγιογραφικά εδάφια, που δείχνουν ότι τα πνευματικά όντα ζουν όπως εμείς μέσα στο δικό μας σύμπαν, και υπόκεινται στον δικό μας χωροχρόνο ^[*]:

Όταν ο Χριστός εξέβαλλε μια λεγεώνα δαιμονίων από έναν δαιμονισμένο, προσέξτε τι του απάντησαν: "και ιδού έκραξαν λέγοντες· τι ημίν και σοι, Ιησού υιε του Θεού; ήλθες ώδε προ καιρού βασανίσαι ημάς;" (Ματθαίος 8/η: 29). Οι δαίμονες αυτοί βρίσκονταν μέσα στον χρόνο^[*]. Και ήξεραν ότι στο μέλλον θα βασανισθούν. Όμως λένε: "ήρθες προ καιρού για να μας βασανίσεις;" Αυτό δείχνει ότι βίωναν και εξαρτώντο από τον δικό μας χωροχρόνο και αυτοί.

Επίσης και αλλού ξεκαθαρίζεται ότι ο Σατανάς εξαρτάται από τον δικό μας χρόνο^[*]:

"κατέβη ο διάβολος προς υμάς έχων θυμόν μέγαν, ειδώς ότι ολίγον καιρόν έχει" (Αποκάλυψις 12/ιβ: 12). Και σε άλλο σημείο, δείχνει ότι ο διάβολος και οι άγγελοί του, ΣΤΟΝ ΟΡΙΣΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ, ρίχνονται στη λίμνη του πυρός, μαζί με το θηρίο και τους επίγειους υπηρέτες του: "Και όταν τελεσθή τα χίλια έτη, λυθήσεται ο σατανάς εκ της φυλακής αυτού, 8 και εξελεύσεται πλανήσαι τα έθνη τα εν ταις τέσσαρσι γωνίαις της γης, τον Γώγ και τον Μαγώγ, συναγαγείν αυτούς εις τον πόλεμον, ων ο αριθμός αυτών ως η άμμος της θαλάσσης. 9 και ανέβησαν επί το πλάτος της γης, και εκύκλευσαν την παρεμβολήν των αγίων και την πόλιν την ηγαπημένην· και κατέβη πυρ εκ του ουρανού από του Θεού και κατέφαγεν αυτούς· 10 και ο διάβολος ο πλανών αυτούς εβλήθη εις την λίμνην του πυρός και του θείου, όπου και το θηρίον και ο ψευδοπροφήτης" (Αποκάλυψις 20/κ: 7-10). Φυσικά ο "ορισμένος χρόνος" αυτός, εξαρτάται από τον χρόνο της 2ης Παρουσίας του Χριστού! Τα πνευματικά όντα, υπόκεινται στον ίδιο χρόνο με εμάς!

Προσέξτε τι λέει ο Θεός στον Ιώβ: "4. Πού ήσουν όταν θεμελίωνα τη γη; Πες, αν έχεις σύνεση. 5. Ποιος έβαλε τα μέτρα της, αν ξέρεις; Ή, ποιος άπλωσε τη στάθμη επάνω σ' αυτή; 6. Επάνω σε τι είναι στηριγμένα τα θεμέλιά της; Ή, ποιος έβαλε την ακρογωνιαία πέτρα της, 7. όταν τα άστρα τής αυγής έψαλλαν μαζί, και όλοι οι γιοι τού Θεού αλάλαζαν;" (Ιώβ 38/λη: 4-7). Όπως φαίνεται εδώ σαφώς, οι άγγελοι παρατηρούσαν ΕΝ ΧΡΟΝΩ τη δημιουργία της γης!

Επίσης, η Καινή Διαθήκη μας πληροφορεί, ότι ΟΤΑΝ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ επιστρέψει ο Χριστός στην Παρουσία του, όχι μόνο οι άνθρωποι, αλλά και κάθε κτίσμα, υλικό και πνευματικό, θα γονατίσουν μπροστά του: "ίνα εν τω ονόματι Ιησού παν γόνυ κάμψη επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων" (Φιλιππισίους 2/β: 10).

Όμως έχουμε μια ακόμα πιο ξεκάθαρη και εντυπωσιακή αναφορά στο ότι ο χρόνος μας, ισχύει και για τους αγγέλους, ακόμα και με ακρίβεια ημερών! Ας διαβάσουμε ένα τμήμα από τον Δανιήλ, όπου του μιλάει ένας άγγελος:

"Και μου είπε: Μη φοβάσαι, Δανιήλ· επειδή, από την πρώτη ημέρα, κατά την οποία έδωσες την καρδιά σου στο να εννοείς, και αφού ταπεινώθηκες μπροστά στον Θεό σου, εισακούστηκαν τα λόγια σου, και εγώ ήρθα στα λόγια σου. 13. Όμως, ο άρχοντας της βασιλείας τής Περσίας αντιστεκόταν σε μένα 21 ημέρες· αλλά, δες, ο Μιχαήλ, ένας από τους πρώτους άρχοντες, ήρθε για να με βοηθήσει· και εγώ έμεινα εκεί κοντά στους βασιλιάδες τής Περσίας" (Δανιήλ 10/ι: 12,13).

Αν οι άγγελοι βρίσκονταν σε διαφορετικό χρονικό σύμπαν, δεν θα χρειαζόταν ο άγγελος αυτός να παλεύει 21 ημέρες μέχρι να φθάσει στον Δανιήλ. Θα έμπαινε κατ' ευθείαν στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο, για να του δώσει το μήνυμα! Όμως το ότι χρειάσθηκε να εισακουσθεί πρώτα η προσευχή του Δανιήλ, και μετά να παλεύει 21 ημέρες με άλλη πνευματική οντότητα, δείχνει ότι και τα δύο αυτά πνεύματα, υπόκειντο στον χρόνο μας!

Βεβαίως βρίσκονται σε διαφορετικές διαστάσεις του χώρου από εμάς τα πνευματικά όντα. Αλλά βρίσκονται μέσα στο ίδιο χωροχρονικό σύμπαν με εμάς, και βιώνουν τις ίδιες χρονικές διαστάσεις με εμάς τους ανθρώπους. Το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον του δικού μας σύμπαντος, είναι κοινό για όλους μας! Και άρχισαν και αυτοί να υπάρχουν, ως κτίσματα του Ιδίου Δημιουργού, στην ίδια δημιουργία του ιδίου σύμπαντος με εμάς. Το ότι βιώνουν κάποιες διαστάσεις του χώρου διαφορετικά, δεν σημαίνει ότι ανήκουν σε άλλο σύμπαν.

Οτιδήποτε κτιστό ΔΕΝ βρίσκεται στον ίδιο χωροχρόνο με εμάς, απλώς είναι για εμάς ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ. Γιατί δεν έχει ούτε πριν, ούτε μετά, ούτε παρόν που να συνδέεται με τον δικό μας κόσμο. ΔΕΝ υπάρχει! Και το μόνο υπαρκτό που δεν ανήκει στον χωροχρόνο μας, είναι για εμάς ο Τριαδικός Θεός. Γιατί συνδέεται με εμάς αχρόνως μέσω των ακτίστων ενεργειών του, και εν χρόνω μέσω του ενανθρωπίσαντος Χριστού. Και "εν Αυτώ ζούμε και κινούμαστε και υπάρχουμε" (Πράξεις 17/ιζ: 28).

4. Είναι ο Λόγος δημιουργός μόνο του υλικού χρόνου;

Ας τελειώσουμε αυτή τη μελέτη, με την τελική απόδειξη της Χριστιανικής θέσεως, ότι ο Χριστός δεν είναι ένας απλός άγγελος με αρχή, όπως λένε οι σύγχρονοι Αριανιστές (αντιτιθέμενοι στα δύο πρώτα κεφάλαια της προς Εβραίους επιστολής), αλλά ότι ο Χριστός είναι ο Ίδιος ο Δημιουργός ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ, άναρχος όχι μόνο για την υλική κτίση, αλλά και για την πνευματική.

Ας θυμηθούμε το ίδιο εκείνο εδάφιο με το οποίο ξεκινήσαμε, και ας το δούμε προσεκτικότερα τι λέει για τον Χριστό - Λόγο:

"1 Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος. 2 Ούτος ην εν αρχή προς τον Θεόν. 3 πάντα δι' αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ό γέγονεν" (Ιωάννης 1/α: 1-3).

Το εδάφιο αυτό, ΔΕΝ ξεχωρίζει την υλική από την πνευματική κτίση. Ξεκαθαρίζει ότι ο Χριστός έφτιαξε ΤΑ ΠΑΝΤΑ, και αναλύει με έμφαση, ότι χωρίς τον Χριστό, δεν έγινε ΟΥΤΕ ΕΝΑ από όσα δημιουργήθηκαν! Εκτός αν θεωρεί κάποιος τους αγγέλους αδημιούργητους άρα ισόθεους!

Φυσικά η Αγία Γραφή δεν αφήνει κανένα κενό. Υπάρχει εδάφιο, που αυτά τα παραπάνω λόγια, τα αναπτύσσει ακόμα περισσότερο! Και εκεί ξεκαθαρίζει ότι όταν ο Χριστός έφτιαξε τον κόσμο, η Αγία Γραφή ΔΕΝ διαχωρίζει τον υλικό και τον πνευματικό κόσμο, αλλά λέει ότι:

«ος εστιν εικών του Θεού του αοράτου, πρωτότοκος πάσης κτίσεως, 16 ότι εν αυτώ εκτίσθη τα πάντα, τα εν τοις ουρανοίς και τα επί της γης, τα ορατά και τα αόρατα, είτε θρόνοι είτε κυριότητες είτε αρχαί είτε εξουσίαι· τα πάντα δι' αυτού και εις αυτόν έκτισται· 17 και αυτός εστι προ πάντων, και τα πάντα εν αυτώ συνέστηκε» (Κολοσσαείς 1/α: 15-17).

Ξεκάθαρα, ο Χριστός είναι δημιουργός και άναρχος, όχι μόνο για την υλική, αλλά και για την πνευματική δημιουργία. Και ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί αυτό να το αρνηθεί, χωρίς να έρθει σε σαφή και ξεκάθαρη αντίθεση με την Αγία Γραφή και την επιστήμη.

Καλούμε λοιπόν, οποιονδήποτε από τα θύματα των Αριανιστικών αιρέσεων, θέλει να πιστεύει ότι αγαπά την αλήθεια, να εγκαταλείψει την Αριανιστική πλάνη, και να γνωρίσει επιτέλους τον αληθινό Θεό και Σωτήρα Ιησού Χριστό, και να του αποδώσει τη λατρεία που του αρμόζει!

Σημείωση:

[*] Το Σύμπαν είναι εξ ορισμού ΟΛΑ ΟΣΑ ΚΤΙΣΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ (συν - παν). Φυσικά απ' αυτό τον ορισμό ΕΞΑΙΡΕΙΤΑΙ ο Θεός, ως Άκτιστος, συνεπώς μη έχων τίποτα που να ομοιάζει κατ' ουσίαν με το κτιστό Σύμπαν. Εφ' όσον λοιπόν το Σύμπαν είναι ΕΝΑ και μοναδικό εξ ορισμού, αυτό σημαίνει ότι ΚΑΘΕ κτίσμα σ' αυτό, ανήκει στο ίδιο "χωροχρονικό" σύστημα, και υπόκειται στους ίδιους φυσικούς νόμους. Αυτή την επισήμανση την κάνουμε, για να μη μπερδευτεί κανείς και νομίσει ότι επειδή οι άγγελοι βιώνουν τους αιώνες, και εμείς βιώνουμε το χρόνο, πρόκειται για άλλο "σύμπαν", ή για άλλη κτίση. Σε καμία περίπτωση οι πνευματικές οντότητες δεν βρίσκονται σε δήθεν "άλλο σύμπαν", αλλά στο ένα και μοναδικό που ζούμε κι εμείς.

Η ανάλυση που κάνουμε σε άλλο μας άρθρο για τη διάκριση μεταξύ "χρόνου" και "αιώνα", δεν διαφοροποιεί το σύμπαν, αλλά όπως πολύ αναλυτικά εξηγείται εκεί, αφορά τη διάκριση μεταξύ διαφορετικών διαστάσεων, αυτού που οι επιστήμονες ονομάζουν "χωροχρόνο".

Δεν υπάρχει λοιπόν αντίφαση, μεταξύ του να λέμε ότι βρισκόμαστε στο ίδιο σύμπαν, και στο να λέμε ότι εμείς ανήκουμε στο χρόνο, και τα πνευματικά όντα σε αιώνα. Και τα δύο ισχύουν. Δεν υπάρχει αντίφαση. Το κάθε άρθρο μιλάει για διαφορετικές διαστάσεις του ιδίου σύμπαντος.

Το άλλο μας άρθρο μιλάει για τους αιώνες, που είναι ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΟΠΟΥ ΖΟΥΝ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ, (οι οποίοι βεβαίως είναι εντός του χωροχρόνου του σύμπαντος, αλλά άλλη διάσταση χρόνου). Η λέξη: "αιώνες", είναι η θεολογική ορολογία αυτού του (ενδοσυμπαντικού φυσικά) παράλληλου χρόνου, που σε επιστημονική ορολογία, θα μπορούσε να είναι "χρονική διάσταση".

Το παρόν άρθρο μιλάει κυρίως με την επιστημονική ορολογία, (γιατί απευθύνεται σε κάποιους Μάρτυρες της Σκοπιάς, που δεν κατανοούν την έννοια "αιών"). Αυτό που θέλει να πει το παρόν άρθρο, είναι ότι οι "αιώνες" του πνευματικού κόσμου, δεν είναι άλλο σύμπαν, αλλά όλα αυτά υπόκεινται στην ίδια κτίση του Θεού, στο ίδιο χωροχρονικό συνεχές. Με αυτή την έννοια χρησιμοποιείται η λέξη: "χρόνος" εδώ, συμπεριλαμβάνοντας στην επιστημονική αυτή ορολογία, όλες τις διαστάσεις του, ακόμα και τους αιώνες. Εννοούμε ότι όταν και όποτε συνδέονται αυτά τα όντα με το δικό μας χρονικό σύστημα, υπόκεινται και αυτά στους ίδιους χρονικούς νόμους που επικρατούν εδώ. Και κυρίως οι δαίμονες, που έχουν εκπέσει από τη φυσική κατοικία τους, και είναι σε μεγαλύτερο βαθμό εξαρτημένοι από τη δική μας διάσταση χρόνου.

Έρευνα - Κείμενο: Γ. Κ.

oodegr

ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ

Εκκλησία της Βρεττανίας

OΙ ΑΓΙΟΙ ΟΣΒΑΛΔΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΝΟΡΘΟΥΜΒΡΙΑΣ ΚΑΙ ΑΪΔΑΝΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΛΙΝΤΙΣΦΑΡΝ

Βρεττανία, η μεγάλη αυτή νησιωτική χώρα ανάμεσα στην Ευρώπη και τον Ατλαντικό, δέχθηκε το χριστιανικό φως το όγδοο έτος της βασιλείας του Νέρωνος. Το γεγονός μαρτυρεί ο σοφός Βρεττανός Γίλδας (500-750), αλλά και ο Θεοδώρητος Κύρου (393-460), ο άγιος Κλήμης πάπας Ρώμης και οι συναξαριστές. Φορεύς του ευαγγελικού μηνύματος ήταν ο Απόστολος Παύλος. Υπάρχει όμως και μία άλλη διαδεδομένη και σεβαστή παράδοσις σύμφωνα με την οποία, ο πρώτος κήρυκας του Ευαγγελίου στην Βρεττανία, ήταν ο ενταφιαστής του Κυρίου, ο άγιος Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, ο οποίος έφθασε στην νότια ακτή της Βρεττανίας έχοντας μαζί του το άγιο Ποτήριο του Μυστικού Δείπνου και μέρος από τον Ακάνθινο Στέφανο του Χριστού μας.

Είναι ιστορικά εξακριβωμένο ότι ο άγιος Ιωσήφ εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Γκλάστονμπέρυ (Glastonbury), το οποίο χρησιμοποίησε ως κέντρο της ιεραποστολικής του δράσεως. Αναφέρεται ότι κάποτε οι βάρβαροι και άξεστοι Βρεττανοί (αρχαίοι Κέλται κάτοικοι της Βρεττανίας), μη κατανοώντας το κήρυγμά του περί της ενσάρκου Οικονομίας του Κυρίου, τον επίεσαν φορτικώτατα να τους δείξη κάποιο «σημείο». Ο άγιος Ιωσήφ, απογοητευμένος από την σκληροκαρδία των παγανιστών, έμπηξε θυμωμένος στην γη το οδοιπορικό του ραβδί, το οποίο κατά παραχώρησιν Θεού ρίζωσε αμέσως, βλάστησε και έδωσε άνθη.

Κατά την παράδοσι αυτό το ραβδί προερχόταν από τον θάμνο που φύτρωσε στην Παλαιστίνη, όταν ο άγιος Ιωσήφ φύτεψε ένα από τα αγκάθια του στεφάνου του Κυρίου, πριν φύγη για το ιεραποστολικό του ταξίδι. Τρία και μεγάλα θαύματα έδειξε σ' αυτό το ραβδί-φυτό ο Πανάγιος Θεός: Το πρώτο είναι ο θαυματουργικός τρόπος της δημιουργίας του δένδρου. Το δεύτερο είναι ότι το δένδρο, που σώζεται ακόμη στην αυλή του αββαείου (μονής) του Αγίου Ιωάννου στο Γκλάστονμπέρυ, ανθίζει δύο φορές τον χρόνο, μία φορά την άνοιξι φυσιολογικώς και δεύτερη φορά θαυματουργικώς μέσα στην καρδιά του χειμώνα και για μία μόνον ημέρα: το βράδυ της 24ης προς την 25η Δεκεμβρίου. Κατά παράδοσιν τα πρώτα άνθη της δευτέρας αυτής θαυματουργικής ανθοφορίας προσφέρονται τιμητικώς στον εκάστοτε βασιλέα της Αγγλίας. Το τρίτο θαύμα είναι το γεγονός ότι το δένδρο —του οποίου το επιστημονικό όνομα είναι oxyacanthus peris— ενώ φύεται μόνον στην Παλαιστίνη και σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου, παραδόξως φύεται και στο Γκλάστονμπέρυ και μάλιστα σε ένα μόνο σημείο του. Κάθε προσπάθεια μεταφυτεύσεως έστω και λίγα μόνο μέτρα πιο πέρα από το αρχικό δένδρο του θαύματος αποβαίνει άκαρπη.

Σύμφωνα με την παράδοσι πρώτος επίσκοπος Βρεττανίας χρημάτισε ο άγιος Αριστόβουλος, Κύπριος μαθητής του Αποστόλου Παύλου, αδελφός του αγίου Βαρνάβα και απόστολος εκ των Εβδομήκοντα[1]. Κατά τον όσιο ιερομόναχο και μεγάλο Βρεττανό ιστορικό Βέδα τον Αιδέσιμο (Bede the Venerable, 673-735), το έτος 182μ.Χ. ο βασιλεύς των Βρεττανών Λούκιος ζήτησε από τον πάπα Ελευθέριο να σταλή επίσκοπος, για να τον βαπτίση. Τότε ο πάπας έστειλε τους αγίους Δαμιανό και Φουγέντιο.

Το 314 οι επίσκοποι Εβόριος της Υόρκης, Ρεστιτούτος του Λονδίνου και Αδέλφιος του Κόλτσεστερ, με δύο πρεσβυτέρους και έναν διάκονο, πήραν μέρος στην τοπική σύνοδο κατά του Δονατισμού στην γαλλική πόλι Αρελάτη (Aries). Επίσης Βρεττανοί επίσκοποι έλαβαν μέρος και στις συνόδους της Σαρδικής (343) και του Αριμινίου (359).
Την πρώιμη ανάπτυξι του Χριστιανισμού στην Βρεττανία ανέκοψαν οι κατακτήσεις των Ιούτων, των Άγγλων και των Σαξώνων. Οι αρχαίοι Βρεττανοί Κέλτες, ήδη χριστιανοί, απωθήθηκαν στα ορεινά, στις άγριες ακτές της Κορνουάλλης, στην Ουαλλία και τα νησιά, ενώ άλλοι πέρασαν στην Γαλλική ακτή, στην σημερινή Βρεττάνη. Η Εκκλησία των αρχαίων Βρεττανών, γνωστή ως Κελτική, με την πάροδο του χρόνου απομονώθηκε από την οικουμενική Εκκλησία και —χωρίς να κακοδοξήση— διαφοροποιήθηκε σε θέματα εορτασμού του Πάσχα, κόμης των κληρικών κ.ά.

Οι κατακτητές Αγγλοσάξωνες, οι Ουαλλοί, οι βάρβαροι Πίκτες και Σκώτοι του βορρά εκχριστιανίσθηκαν δύσκολα χάρις στις Ιεραποστολικές προσπάθειες της Κελτικής Εκκλησίας και των παπών της Ρώμης. Σε μία εποχή διακρινόμενη για την αμάθεια και την βαρβαρότητα των ηθών και σε μία χώρα διηρημένη σε επτά βασίλεια που διαρκώς αλληλοσπαράσσονταν σε εμφύλιους πολέμους, έδρασαν άγιοι ιεραπόστολοι και ανεδείχθησαν δεκάδες άγιοι. Δυστυχώς τους αγίους αυτούς εμείς οι Έλληνες ελάχιστα τους γνωρίζουμε. Και όμως κάποια στιγμή τέθηκε και ελληνική σφραγίδα στο οικοδόμημα της Εκκλησίας της Βρεττανίας με τον διορισμό του Έλληνος μοναχού Θεοδώρου του εκ Ταρσού (†690) στην θέσι του αρχιεπισκόπου Καντουαρίας (Canterbury) από τον πάπα Βιταλιανό.

Από τον Η' αιώνα λόγω των επιδρομών των Βικίγγων το οικοδόμημα της βρεττανικής Εκκλησίας αρχίζει να καταστρέφεται. Είχαν προηγηθή αιώνες αντιπαραθέσεως και διαμάχης μεταξύ της Εκκλησίας των Κελτών και εκείνης των Αγγλοσαξώνων, με κύριο πρόβλημα την ανεξαρτησία ή μη έναντι της Ρώμης. Η βαθμιαία απορρόφησις της Κελτικής Εκκλησίας μετά την Σύνοδο του Γουΐτμπυ (Whitby) το 633-634 λέγεται ότι εζημίωσε σημαντικά τον χριστιανισμό στην Βρεττανία με την επικράτησι του ρωμαϊκού νομικιστικού πνεύματος. Η Ορθοδοξία στην Βρεττανία μπορούμε να πούμε ότι έφθασε στο οριστικό της τέλος με τον θάνατο του αγίου βασιλέως Εδουάρδου του Ομολογητού (†1065) και την επικράτησι των εκλατινισθέντων Νορμανδών σε όλο σχεδόν το φάσμα της κοινωνικής και εκκλησιαστικής ζωής το 1066 με τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή. Έκτοτε η Βρεττανία ακολούθησε τον Παπισμό, έως ότου η νέα αίρεσις του Προτεσταντισμού σάρωσε και εξαφάνισε τα πάντα. Κατά τον επίσκοπο Τελμησσού Χριστόφορο Κομμοδάτο, σήμερα «ουδείς Βρεττανός επικαλείται τας πρεσβείας των αγίων και τας ευχάς των. Ελάχιστοι γνωρίζουν τους βίους των και πολύ λιγώτεροι τους βλέπουν ως πνευματοφόρους και προσπαθούν να τους μιμηθούν». Διότι «το ιδεώδες δι' αυτούς είναι να φθάσουν εις τα μέτρα του τζιέντλεμαν και της λαίδης και τούτο είναι αρκετόν. Η τυπολατρεία, ο μοραλισμός και η νοησιαρχία είναι χαρακτηριστικά των ιδιώματα, ενώ η καρδία των έπαυσε να εθίζεται εις την αποδοχήν της Θείας Χάριτος»[2].

Και όμως η Βρεττανική Εκκλησία έχει προσφέρει χιλιάδες αγίων στον Θεό. Το Άγιο Πνεύμα χαρίτωσε πολλές εκλεκτές ψυχές αυτής της χώρας, χωρίς να διακρίνη γηγενείς Βρεττανούς και Ιρλανδούς ή κατακτητές Αγγλοσάξωνες. Τα μοναστικά ιδεώδη της χριστιανικής Ανατολής βιώθηκαν από δεκάδες χιλιάδες κατοίκους των βρεττανικών νησιών. Ακόμη και σήμερα ολόκληρες περιοχές, όπως η Νήσος του Ανθρώπου (Isle of Man), η νήσος Αϊόνα (Iona) και η Κορνουάλλη είναι γεμάτες από αρχαία ερείπια που ανήκουν σε μονές, ερημητήρια και ησυχαστήρια. Περίλαμπρα αββαεία (ό,τι απέμεινε από τις καταστροφές των Διαμαρτυρομένων) μαρτυρούν την παλαιά εκκλησιαστική δόξα της χώρας αυτής. Κυρίως όμως ένας μεγάλος αριθμός αγίων της —δεκάδες μάρτυρες, όσιοι, βασιλείς, φωτισμένοι ιεράρχες, ακούραστοι ιεραπόστολοι, λόγιοι διδάσκαλοι και εργάτες των εκκλησιαστικών γραμμάτων— κοσμούν το οικουμενικό αγιολόγιο και μαρτυρούν για το βαθειά ορθόδοξο χριστιανικό παρελθόν της.

Ο άγιος Οσβάλδος (Oswald) ήταν υιός του ειδωλολάτρου Αγγλοσάξωνος βασιλέως της Νορθουμβρίας[3] Εθελφρίδου (Ethelfrith), ο οποίος φονεύθηκε πολεμώντας κατά των επίσης Αγγλοσαξώνων εισβολέων Εδουΐνου (Edwin) και Ρεδαβάλδου (Redwald). Εξ αυτών ο Εδουΐνος έγινε βασιλεύς της Νορθουμβρίας, εξεχριστιανίσθη μαζί με τους υπηκόους του και ετιμήθη υπό του λαού του ως άγιος[4]. Κατά την διάρκεια της βασιλείας του ο Οσβάλδος και οι αδελφοί του μεγάλωσαν εξόριστοι στην Σκωτία, όπου και βαπτίσθηκαν. Μετά τον θάνατο του Εδουΐνου το 633 οι δύο πρεσβύτεροι αδελφοί του Οσβάλδου έλαβαν ο μεν Οσρικ (Osric) το βασίλειο της Δεΐρας (Deira), ο δε Εανφρίδος (Eanfrid) το βασίλειο της Βερνικίας (Bernicia).

Ατυχώς οι δύο αδελφοί του Οσβάλδου μετά την ανάληψι της εξουσίας λησμόνησαν τον Ουράνιο Βασιλέα και επέστρεψαν στα είδωλα, καταστρέφοντας το Ιεραποστολικό έργο του αγίου βασιλέως Εδουΐνου. Κατά τον όσιο Βέδα η τιμωρία τους ήλθε μέσω του Βρεττανού βασιλέως Καδουάλλα (Cadwalla), ο οποίος τον μεν ένα φόνευσε σε μάχη, τον δε άλλο με δόλο, όταν πήγε να διαπραγματευθή μαζί του.

Ο Οσβάλδος δημιούργησε ένα μικρό στρατό με· σκοπό να διώξη τον Καδουάλλα, που κυβέρνησε τυραννικά την Νορθουμβρία επί ένα χρόνο. Την προηγουμένη της συγκρούσεως ο Οσβάλδος διέταξε την κατασκευή ενός τεράστιου ξύλινου σταυρού, τον οποίο ύψωσε στην κορυφή μικρού λόφου που δέσποζε στο πεδίο της μάχης. Μπροστά στον σταυρό αυτό προσευχήθηκε γονατιστός ο Οσβάλδος και εναπέθεσε τις ελπίδες του στον Θεό. Πράγματι με την βοήθεια του Θεού νίκησε τον πολύ μεγαλύτερο εχθρικό στρατό και σκότωσε τον Καδουάλλα το 634. Έκτοτε το σημείο που υψώθηκε ο σταυρός εκείνος ωνομάσθηκε Αγρός του Ουρανού (Hevenfelt), διότι όλοι αναγνώρισαν ότι εκεί είχε γίνει ένα μεγάλο θαύμα. Επί σειρά αιώνων οι Χριστιανοί συνήθιζαν να προσκυνούν στον τόπο αυτό και να παίρνουν ως ευλογία μικρά κομμάτια ξύλου από τον σταυρό ή και από τα βρύα που φύτρωναν πάνω του. Αν κάπου υπήρχε ασθενής, επικρατούσε η συνήθεια να αγιάζουν νερό με το ξύλο του σταυρού και να το δίνουν στον πάσχοντα. Με τον τρόπο αυτό είχαν γίνει πολλά θαύματα. Επίσης στο σημείο εκείνο οι μοναχοί της γειτονικής μονής του Έξαμ (Hexham), συνήθιζαν να κάνουν αγρυπνία κατά την επέτειο του θανάτου του Οσβάλδου, ενώ αργότερα χτίστηκε και ναός.

Ένα από τα θαύματα που μαρτυρούνται για τον σταυρό εκείνο έγινε σε κάποιον μοναχό της ανωτέρω μονής ονόματι Βότχελμο (Bothelm), ο οποίος είχε σπάσει το χέρι του από πτώσι στον πάγο. Βασανιζόμενος από αφόρητους πόνους έμαθε ότι κάποιος από την αδελφότητα επρόκειτο να επισκεφθή τον σταυρό στον Αγρό του Ουρανού και τον παρεκάλεσε να του φέρη μία ευλογία από αυτόν. Ο μοναχός επέστρεψε στην μονή την ώρα που οι πατέρες έτρωγαν το βραδυνό τους φαγητό και έδωσε στον Βότχελμο ένα από τα βρύα που φύτρωναν πάνω στο ξύλο του Σταυρού. Εκείνος, μη έχοντας που να το βάλη, το τοποθέτησε μέσα στον κόλπο του χιτώνος του πάνω στο στήθος του, όπου και το ξέχασε. Την νύκτα, ενώ κοιμόταν, ένοιωσε κάτι κρύο στην πλευρά του και απλώνοντας το τραυματισμένο χέρι έπιασε το βρύο. Τότε διεπίστωσε ότι το χέρι του ήταν γερό.

Το 635 ο βασιλεύς Οσβάλδος ζήτησε από τους γέροντες της μονής της Αϊόνα στην Σκωτία[5] να στείλουν στην χώρα του έναν επίσκοπο, για να κηρύξη τον Χριστιανισμό και να αποκαταστήση την τάξι που είχε διασαλευθή με την αποστασία των αδελφών του. Οι Σκώτοι έστειλαν αρχικά τον μοναχό Κορμάνο (Corman), ο οποίος όμως —φύσει αυστηρός— απέτυχε στις σχέσεις του με τους Αγγλοσάξωνες. Μετά το γεγονός αυτό έγινε Σύνοδος και αποφασίσθηκε να αναλάβη την αποστολή ο άγιος μοναχός Αϊδανός (Aidan), ο οποίος και χειροτονήθηκε επίσκοπος.

Ο επίσκοπος Αϊδανός ήταν Ιρλανδός. Η ιεραποστολική του μέθοδος ήταν αποτελεσματική και συντόμως βαπτίσθηκαν χιλιάδες ειδωλολάτρες. Ο βασιλεύς Οσβάλδος δώρησε στον επίσκοπο Άϊδανό την νήσο Λίντισφαρν[6], για επισκοπική του έδρα. Η συνεργασία της ευλογημένης αυτής δυάδος, έφερε πλούσιους καρπούς: Κτίσθηκαν ναοί, δωρήθηκαν εδάφη για την δημιουργία μονών, καλλιεργήθηκαν οι τέχνες και τα γράμματα, άρχισαν να υποχωρούν τα βάρβαρα ήθη.

Και οι δύο ηγέτες της χώρας, πολιτικός και θρησκευτικός, ήσαν υποδείγματα αρετής. Ο επίσκοπος, αν και γέρων, αρνιόταν πεισματικά να χρησιμοποιήση άλογο στις μετακινήσεις του. Σκοπός της ζωής του ήταν η ιεραποστολή. Επειδή στην αρχή δεν γνώριζε την αγγλική γλώσσα, ο βασιλεύς Οσβάλδος, που είχε μεγαλώσει στην Σκωτία, τον συνώδευε στις περιοδείες του και μετέφραζε τα κηρύγματά του. Θεωρείται ο φωτιστής της βορείου Βρεττανίας, διότι το έργο του άγιου Αυγουστίνου[7] δεν είχε προχωρήσει τόσο βόρεια. Κέντρο της ιεραποστολικής και επισκοπικής του δράσεως ήταν η μονή της νήσου Λίντισφαρν, η όποια πολλούς νέους εμόρφωσε και μεγάλους αγίους ανέδειξε. Παράλληλα ο Οσβάλδος, αν και ηγεμών, ήταν ταπεινός, φιλεύσπλαχνος και ελεήμων. Αναφέρεται το ακόλουθο χαρακτηριστικό περιστατικό: Κάποιο Πάσχα, ο βασιλεύς συνέτρωγε με τον επίσκοπο. Μπροστά τους βρισκόταν ένας περίτεχνος ασημένιος δίσκος γεμάτος εκλεκτά φαγητά. Κάποια στιγμή πληροφόρησαν τον βασιλέα ότι στην πύλη του παλατιού είχαν έλθει πτωχοί που περίμεναν την ελεημοσύνη του. Αμέσως ο Οσβάλδος έδωσε τον δίσκο σε έναν υπασπιστή με την εντολή, αφού μοιράση τα φαγητά, να κόψη τον δίσκο σε μικρά τεμάχια και να τα μοιράση ελεημοσύνη. Ο επίσκοπος Αϊδανός συγκινημένος έπιασε το δεξί χέρι του ευσεβούς μονάρχου και ανεφώνησε: «Είθε τούτο το χέρι να είναι πάντα δυνατό και δοξασμένο». Όπως θα δούμε, η ευχή αυτή εκπληρώθηκε αργότερα, μετά τον θάνατο του βασιλέως.

Ο Οσβάλδος με την σύνεσι και την αγιότητά του ένωσε τα βασίλεια της Δεΐρας και της Βερνικίας. Στις 5 Αυγούστου του έτους 642 έπεσε σε μάχη εναντίον του ειδωλάτρου βασιλέως των Μερκιανών[8] Πέντα (Penda) αμυνόμενος της πίστεως και της πατρίδος του. Ήταν μόλις 38 ετών. Το τέλος του υπήρξε μαρτυρικό. Ενώ αυτός ακόμη προσευχόταν για τις ψυχές των σωματοφυλάκων του που είχαν όλοι σκοτωθή, οι ειδωλολάτρες τον απεκεφάλισαν και κατά διαταγήν του Πέντα ετεμάχισαν τελετουργικά το σώμα του προς τιμήν του θεού τους Γουόντεν (Woden) και ύψωσαν το κεφάλι και τους δύο βραχίονες του πάνω σε ξύλινους πασάλους στο πεδίο της μάχης. Ένα χρόνο αργότερα, όταν ο αδελφός και διάδοχος του Οσβάλδου βασιλεύς Όσγουϊ (Oswy) επανέκτησε την περιοχή, βρήκε τα λείψανα του μάρτυρος αδελφού του, από τα οποία η μεν κάρα και το αριστερό χέρι είχαν υποστή την φυσιολογική φθορά, το δεξιό όμως χέρι (εκείνο για το οποίο είχε ευχηθή ο επίσκοπος Αϊδανός) βρέθηκε αδιάφθορο. Ο νέος βασιλεύς κατέθεσε το αδιάφθορο δεξί χέρι και τα λείψανα του αριστερού, σε ασημένια λειψανοθήκη, στον ναό του άγιου Πέτρου της πρωτευούσης Βαμβούργου (Bamburgh), την δε κάρα αποθησαύρισε στον ναό της μονής του Λίντισφαρν. Τα λοιπά λείψανα παραδόθηκαν στο αββαείο του Μπάρντνεϋ (Bardney) υπό τις ακόλουθες συνθήκες:

Την μονή αυτή τιμούσε ιδιαίτερα η κόρη του νέου βασιλέως και ανηψιά του άγιου Οσβάλδου πριγκήπισσα Οστρίδη (Osthryd). Επιθυμούσε λοιπόν τα λείψανα του μάρτυρος θείου της να αναπαυθούν εκεί. Οι Μερκιανοί μοναχοί όμως της μονής, αν και γνώριζαν την αγιότητα του βίου του Οσβάλδου, δεν τα δέχθηκαν για καθαρά φυλετικούς λόγους. Άφησαν λοιπόν την άμαξα που μετέφερε τα λείψανα έξω από την μονή όλη την νύκτα, χωρίς να της επιτρέψουν την είσοδο. Ο Πανάγιος Θεός όμως, θέλοντας αφ' ενός να δοξάση τον δούλο Του και αφ' ετέρου να καταδικάση την κακία του φυλετικού μίσους, έδειξε το εξής θαυμαστό σημείο: Στήλη φωτός από τον ουρανό, ορατή από όλη την επαρχία του Λίντσεϋ (Lindsey), φώτιζε όλη την νύκτα τα τίμια λείψανα. Το πρωί μετανοημένοι οι μοναχοί υποδέχθηκαν με ύμνους τα λείψανα του αγίου και τον ευχαρίστησαν που προτίμησε να αναπαυθή στο μοναστήρι τους. Κατά την τάξι τους έπλυναν τα λείψανα και στην συνέχεια τα τοποθέτησαν σε λάρνακα μέσα στον ναό, υψώνοντας πάνω από την λειψανοθήκη το λάβαρο του μάρτυρος βασιλέως.

Το νερό στο οποίο πλύθηκαν τα άγια λείψανα χύθηκε σε μία γωνία του κοιμητηρίου της μονής. Έκτοτε το χώμα στο σημείο εκείνο φυγάδευε τις ενέργειες των δαιμόνων, όπως αποδεικνύει και το ακόλουθο περιστατικό: Κάποτε η πριγκήπισσα Οστρίδη βρισκόταν στην μονή αυτή. Εκεί την επισκέφθηκε για να υποβάλη τον σεβασμό της η μοναχή Εθελχίλδη (Ethelhild), ηγουμένη γειτονικής μονής. Συζητώντας με την πριγκήπισσα η ηγουμένη ανέφερε ότι είχε δει και εκείνη την στήλη του φωτός πάνω από τα λείψανα του αγίου Οσβάλδου, η δε πριγκήπισσα την πληροφόρησε ότι κατά την μαρτυρία των πατέρων της μονής το χώμα στο οποίο είχε χυθή το απόπλυμα των λειψάνων έδιωχνε τους δαίμονες. Η ηγουμένη τότε ζήτησε και έλαβε λίγο τέτοιο χώμα, το οποίο φύλαξε σε ένα σακουλάκι. Αργότερα, όταν έφεραν στο μοναστήρι της μία δαιμονιζόμενη, η πάσχουσα θεραπεύθηκε μόνο με την θέα του αντικειμένου αυτού.
Η χάρις του Θεού έδειξε θαύματα όχι μόνον μέσω των τιμίων λειψάνων του αγίου Οσβάλδου και του σταυρού που ύψωσε, αλλά και με το χώμα του σημείου όπου έπεσε στο πεδίο της μάχης και με τους πασάλους πάνω στους οποίους ύψωσαν τα τίμια μέλη του. Τα ακόλουθα θαύματα αναφέρονται στην Ιστορία του Αγγλικού λαού και της Εκκλησίας του τού οσίου Βέδα.

Κάποτε ένας ταξιδιώτης περνούσε με το άλογό του από το λιβάδι όπου είχε γίνει η μάχη και φονεύθηκε ο άγιος Οσβάλδος. Τότε το άλογό του έπεσε κάτω και άρχισε να σπαράζη βγάζοντας σπαρακτικές κραυγές. Ο χωρικός, αν και προσπάθησε να το σώση, δεν μπόρεσε να κάνη τίποτε. Τότε άρχισε να το σέρνη προς το σημείο όπου είχε πέσει το ματωμένο σώμα του βασιλέως. Όταν έφθασε εκεί, το άλογο ηρέμησε, σταμάτησε τις κραυγές και συνέχισε τον δρόμο του.

Στην συνέχεια του ταξιδιού του ο χωρικός έφθασε σε ένα χάνι. Εκεί διεπίστωσε ότι η ανηψιά του ιδιοκτήτη ήταν παράλυτη. Διηγήθηκε τότε τι είχε συμβή στο άλογό του και συνέστησε στους συγγενείς να μεταφέρουν την κοπέλα στο σημείο εκείνο. Πράγματι η πάσχουσα μεταφέρθηκε με ένα φορείο και έμεινε όλη την νύκτα εκεί. Όταν ξύπνησε το πρωί, ζήτησε νερό, έπλυνε το πρόσωπο της, χτένισε τα μαλλιά της, έσιαξε την μαντήλα στο κεφάλι της και γύρισε πίσω με τα πόδια υγιής, όσο ποτέ άλλοτε.

Μια άλλη φορά ένας Βρεττανός ταξιδιώτης, περνώντας από το πεδίο της μάχης διεπίστωσε ότι ένα σημείο του λιβαδιού ήταν πιο πράσινο και πιο ανθισμένο από το υπόλοιπο. Τούτο το θεώρησε σαν σημείο που φανέρωνε ότι εκεί είχε πέσει κάποιος πολεμιστής μεγάλης αγιότητος, γι' αυτό και πήρε για ευλογία λίγο χώμα. Συνεχίζοντας τον δρόμο του έφθασε την νύκτα σε ένα χωριό και φιλοξενήθηκε στην καλύβα μιας οικογενείας. Πριν κοιμηθή κρέμασε σε μία δοκό το μικρό σακούλι με το χώμα του λιβαδιού. Την νύκτα όμως ξέσπασε πυρκαϊά. Όλα κατακάηκαν έκτος από την δοκό εκείνη και το πάνινο σακουλάκι. Όταν οι χωρικοί ρώτησαν περί αυτού τον ξένο ταξιδιώτη, διεπίστωσαν ότι επρόκειτο για χώμα από το σημείο που έπεσε ο άγιος Οσβάλδος.

Στην μονή που φυλάσσονταν τα άγια λείψανα ζούσε κάποτε ένα παιδί που αργότερα έγινε μοναχός. Κάποτε αρρώστησε από πυρετό και ρίγη. Τότε ένας από τους παλαιούς αδελφούς της μονής τού συνέστησε να σταθή δίπλα στην λάρνακα, έως ότου του περάση ο πυρετός. Πράγματι το παιδί βρήκε την υγεία του και έμεινε στην μονή για όλη του την ζωή.

Η φήμη των θαυμάτων του αγίου Οσβάλδου δεν έμεινε μέσα στα όρια της Βρεττανίας, αλλά διαδόθηκε γρήγορα, κυρίως στην Ιρλανδία και την Γερμανία. Ο αγγλικής καταγωγής άγιος Γουϊλιβρόρδος (Willibrord), φωτιστής των Φρισίων (αρχαίων Ολλανδών) και αρχιεπίσκοπος Ουτρέχτης, διηγείται τα ακόλουθα από το καιρό της δωδεκάχρονης παραμονής του στην Ιρλανδία:

«Τον καιρό που μία μεγάλη επιδημία πανώλους αποδεκάτιζε την Βρεττανία και την Ιρλανδία, αρρώστησε και ένας λόγιος Σκώτος που ζούσε στην Ιρλανδία. Βλέποντας τον θάνατο του να πλησιάζη ήλθε σε συναίσθησι της καταστάσεώς του και έστειλε και με κάλεσε να τον εξομολογήσω. "Βλέπω από τώρα, είπε, τις φλόγες της κολάσεως. Αν όμως ο Θεός με σώση, υπόσχομαι να αλλάξω ζωή. Έχω ακούσει για τον άγιο βασιλέα σας Οσβάλδο. Σας παρακαλώ, αν έχετε λείψανά του, να με ευλογήσετε". Του είπα ότι είχα ένα κομματάκι από τον πάσαλο στον οποίο κάρφωσαν την τιμία κάρα του και πως, αν έχη πίστι, ο Θεός όχι μόνον θα τον έσωζε διά πρεσβειών του δούλου Του, αλλά θα του έδινε και πολλά χρόνια ακόμα. Με διεβεβαίωσε για την πίστι του. Τότε εγώ έβαλα το ξύλο σε λίγο νερό και του έδωσα να πιη. Πράγματι θεραπεύθηκε και έζησε χριστιανικά για πολλά ακόμη χρόνια, μετανοημένος και τακτοποιημένος».

Προς τιμήν του αγίου Οσβάλδου έχουν αναγερθή τουλάχιστον 67 ναοί. Κατά το ρωμαϊκό μαρτυρολόγιο η μνήμη του τιμάται στις 9 Αυγούστου.

Ο άγιος Αϊδανός κοιμήθηκε το 651, λίγο μετά τον θάνατο του φίλου του και διαδόχου τού αγίου Οσβάλδου, αγίου βασιλέως Οσγουΐνου (Oswin). Κηδεύθηκε στην μονή του Λίντισφαρν. Την στιγμή του θανάτου του ένας αθώος νεαρός βοσκός, ο μετέπειτα επίσκοπος Λίντισφαρν Κουθβέρτος (Cuthbert)[9], ευρισκόμενος στους λόφους πάνω από την μονή, είδε την μακαρία ψυχή του αγίου Αϊδανού να ανέρχεται στον ουρανό συνοδευόμενη από υπερκόσμιο φως. Το όραμα αυτό τον παρεκίνησε να αφιερωθή και ο ίδιος στον Θεό ως μοναχός.
Η μνήμη του αγίου Αϊδανού επισκόπου Λίντισφαρν τιμάται (κατά το ρωμαϊκό επίσης μαρτυρολόγιο) στις 31 Αυγούστου.

[1] βλ. Συναξαριστή της 15ης Μαρτίου
[2] Χριστοφόρου Κωνσταντίνου Κομμοδάτου, Επισκόπου Τελμησσού, Οι Άγιοι των Βρεττανικών Νήσων, Αθήναι 1985, σ. 28-29.
[3] Northumbria: μεγάλη γεωγραφική περιοχή της Β. Βρεττανίας αποτελουμένη από τα αγγλοσαξωνικά βασίλεια της Βερνικίας (Bernicia) και της Δεΐρας (Deira). Η πιο γνωστή πόλις της είναι η Υόρκη.
[4] Βαπτίσθηκε το Πάσχα του 627 μ.Χ. από τον επίσκοπο Παυλίνο στην Υόρκη. Μετά την βάπτισί του ο λαός του βασιλείου του προσήρχετο αθρόως στον Χριστιανισμό και επειδή δεν υπήρχαν ναοί ή βαπτιστήρια, εβαπτίζοντο στις λίμνες και τους ποταμούς. Ο Εδουΐνος έγινε αληθινός χριστιανός και βοήθησε σημαντικά την Εκκλησία. Φονεύθηκε σε μάχη το 633 σε ηλικία 48 ετών και τιμάται στις 4 Οκτωβρίου.
[5] Iona: νησί δυτικά της Σκωτίας, χωριζόμενο από αυτήν με μικρό πορθμό. Υπήρξε μεγάλο μοναστικό κέντρο και ανέδειξε δεκάδες οσίους. Οι μοναχοί του διακρίθηκαν για το ιεραποστολικό τους ζήλο. Ο μοναχισμός εκεί είχε μεταφυτευθή από την Ιρλανδία, η οποία μπορούμε να πούμε ότι ήταν τότε το τρίτο μεγάλο κέντρο του χριστιανικού κόσμου μετά την Ρώμη και την Κωνσταντινούπολι. Οι δε εντόπιοι Σκώτοι ήταν αρχαίοι Ιρλανδοί που είχαν μεταναστεύσει στην σημερινή Σκωτία και είχαν διατηρήσει την γλώσσα και το αρχαίο τους όνομα, όπως ακριβώς και οι Έλληνες της Μ. Ασίας και Κ. Ιταλίας. Σκωτία εκαλείτο στην αρχαιότητα η Ιρλανδία.
[6] Lindisfarne: νησί στο βασίλειο της Βερνικίας, πολύ κοντά στην πρωτεύουσα του βασιλείου Bamburgh. Υπήρξε επίσης μεγάλο μοναστικό κέντρο, ανέδειξε πολλούς αγίους και επηρέασε σημαντικά την πνευματική ζωή στην Βρεττανία.

[7]Ο άγιος Αυγουστίνος είναι ο πρώτος αρχιεπίσκοπος Καντουαρίας (Canterbury). Κατά την παράδοσι, όταν ο άγιος Γρηγόριος ο Μέγας, ο μετέπειτα πάπας, ήταν ακόμη ηγούμενος στην Ρώμη, είδε κάποτε να πωλούνται στην αγορά ως δούλοι ωραιότατοι νέοι με ξανθά μαλλιά και γαλάζια μάτια. Όταν πληροφορήθηκε ότι είναι Άγγλοι, είπε χαριτολογώντας ότι δεν πρέπει να λέγωνται Άγγλοι, αλλά Άγγελοι. Όταν αργότερα έγινε πάπας, έστειλε στην Βρεττανία (το 596 μ.Χ.) τον μοναχό Αυγουστίνο επικεφαλής ομάδος σαράντα ιεραποστόλων, για να εκχριστιανίση τους Αγγλοσάξωνες. Ο Αυγουστίνος χειροτονήθηκε επίσκοπος το 597 μ.Χ. στην γαλλική πόλι Αρελάτη. Το έτος 600 μ.Χ. ο πάπας Γρηγόριος του έστειλε το ωμοφόριον (pallium), αναγνωρίζοντάς τον έτσι ως πριμάτο της βρεττανικής Εκκλησίας και δίδοντάς του την εντολή να χειροτονήση άλλους δώδεκα επισκόπους για την νέα Εκκλησία. Ο άγιος Αυγουστίνος κοιμήθηκε το 605 μ.Χ. και τιμάται στις 26 Μαΐου.
[8] Mercia: ένα από τα αλληλοσυγκρουόμενα μικρά αγγλοσαξωνικά βασίλεια
[9] Ο άγιος Κουθβέρτος είναι από τους πιο γνωστούς της χορείας των Σκώτων αγίων. Την μετέπειτα πορεία του επηρέασε το όραμα που είδε κατά την κοίμησι του αγίου Αϊδανού. Κατετάγη στην μονή του Μέλροζ (Melrose) ύπό τον όσιο Ήτα (Eata). Εκεί απέκτησε θεολογική κατάρτισι και άρχισε ιεραποστολικές περιοδείες. Με την πίεσι του βασιλέως Εγφρίδου (Egfrith), των επισκόπων και του λαού χειροτονήθηκε επίσκοπος Λίντισφαρν, ενώ παράλληλα ησύχαζε και σε ένα ερημητήριο στην νήσο Φαρν (Farne). Είχε το προφητικό χάρισμα και λέγεται ότι δίδαξε στους Άγγλους την ωραιότητα της θρησκείας και το κάλλος της λατρείας. Προείδε τον θάνατό του και αποσύρθηκε στο ασκητήριό του, όπου και κοιμήθηκε το έτος 687 σε ηλικία 57 ετών. Τιμάται στις 20 Μαρτίου και επ' ονόματί του τιμώνται 83 ναοί.

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΟΥ
ΤΕΥΧΟΣ 7
ΜΑΡΤΙΟΣ - ΜΑΪΟΣ 1990
impantokratoros

Ο Σεβάσμιος π। Τρύφων, Ηγούμενος της Ι. Μονής του Ελεήμονος Σωτήρος στην Νήσο Βασόν στον Κόλπο Πιουτζέτ κοντά στην πόλη Σηάτλ, της Πολιτείας Ουάσιγκτον, ΗΠΑ, μας παρέχει μια ουσιαστική υποστήριξη και μια καθοδήγηση κύρους, για ένα επωφελή πνευματικό βίο στον σημερινό κόσμο.

Τού π. Τρύφωνα, Ηγουμένου τής Ι. Μονής τού Ελεήμονος Σωτήρος τού Σηάτλ

Ο Δυτικός κόσμος έχει εισέλθει σε μια περίοδο παρακμής, ξεφεύγοντας κατά πολύ από τις Χριστιανικές του ρίζες. Με την Ευρωπαϊκή Ένωση να αρνείται την ιστορική και πολιτισμική κληρονομιά των κρατών-μελών της, κυριαρχεί πλέον ένας κόσμος βασισμένος στην εκκοσμίκευση. Αυτό, μαζί με την μαζική εισροή ανθρώπων από Ισλαμικές χώρες σε μια εποχή όπου ο ρυθμός γεννήσεων των ιθαγενών βρίσκεται σε ρεκόρ χαμηλό σημείο όλων των εποχών, απειλή την ίδια την ύπαρξη του Δυτικού πολιτισμού.

Οι αφελείς θέλουν να πιστέψουμε πως ζούμε σε μια εποχή διαφωτισμού, με τα σύνορα να υποχωρούν και τους λαούς να ενώνονται. Αγνοούν την άθλια κατάσταση των Χριστιανών Κοπτών της Αιγύπτου, των οποίων οι ναοί πυρπολούνται σε μεγάλο αριθμό, όπου νεαρές Κόπτισσες γυναίκες απαγάγονται και βιάζονται, και ιερείς, επίσκοποι και οποιοσδήποτε αναγνωρίζεται ως Χριστιανός να είναι εύκολοι στόχοι για επιθέσεις και φόνους. Περιφρονεί την αυξανόμενη δίωξη των Χριστιανών σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή.

Η κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας κατασκευάζει Ισλαμικά Κέντρα κοντά σε πανεπιστημιακές κοινότητες σε ολόκληρη την επικράτεια των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Και ενώ υποτίθεται πως κάνουν προσπάθειες για «Ισλαμικά δικαιώματα», στην πραγματικότητα επιζητούν την είσοδο νεαρών Δυτικών στο Ισλάμ. Ενώ απαιτούν να επιτρέπεται στους Μουσουλμάνους η ημερήσια πενταπλή προσευχή μέσα στους χώρους εργασίας και στα πανεπιστήμια, απαγορεύουν στους Εβραίους και τους Χριστιανούς το δικαίωμα να χτίσουν συναγωγές και εκκλησίες σε Μουσουλμανικές χώρες.

Πολιτικές φιγούρες σε ολόκληρη την Δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ έχουν επιδοθεί στο να αποκαλούν προκατειλημμένους Ισλαμοφόβους τον οποιονδήποτε τολμήσει να ξεστομίσει προειδοποιητικά λόγια, ενώ περιφρονούν τον απερίφραστο διωγμό των Χριστιανών σε ολόκληρο τον Μουσουλμανικό κόσμο. Έχει γίνει σύνηθες φαινόμενο να δέχονται επίθεση οι Χριστιανοί σε Μουσουλμανικές χώρες και να το προσπερνούν ως πράξη ελάχιστων εξτρεμιστών, και όμως, δεν ακούμε καμμία καταδίκη από Ιμάμηδες για την αυξανόμενη προκατάληψη που βιώνουν οι Χριστιανοί. Αν οι επιθέσεις εναντίον των Χριστιανών απλώς γίνονται από ελάχιστους Ισλαμικούς εξτρεμιστές, γιατί δεν υψώνουν τις συλλογικές φωνές τους οι Ιμάμηδες, επικρίνοντας την βία των ομόθρησκών τους εναντίον των Χριστιανών γειτόνων τους;

Ίσως ήρθε ο καιρός να απαιτήσουμε την ανέγερση εκκλησίας ή συναγωγής σε κάθε Μουσουλμανική χώρα, πριν κατασκευαστούν νέα Μουσουλμανικά τεμένη σε δικές μας πόλεις. Αν η Σαουδική Αραβία θέλει να συνεχίσει να χρηματοδοτεί νέα τεμένη στις Ηνωμένες Πολιτείες, ίσως θα έπρεπε να απαιτήσουμε το δικαίωμα να χτίζουμε εκκλησίες στην Σαουδική Αραβία.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως το Ισλάμ δεν μπορεί να διαχωρισθεί από την πολιτική. Ο νόμος της Σαρία – ο οποίος συγκροτεί το πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο της Ισλαμικής διδασκαλίας – είναι ασύμβατος με την Δημοκρατία. Η «Αραβική Άνοιξη» (στμ: επαναστατικό κύμα διαμαρτυριών του Αραβικού κόσμου που ξεκίνησε την 18/12/2010) το αποδεικνύει αυτό το γεγονός, με την Ισλαμική απροθυμία να επιτρέπεται στους Χριστιανούς Κόπτες η ελευθερία να εκδηλώνουν την πίστη τους ανοιχτά. Δεν είναι υπερβολή, το να συγκρίνεται το Ισλάμ με τον Φασισμό. Μην ξεχνάτε πως το Αφγανιστάν ήταν κάποτε Βουδιστικό έθνος, και η Τουρκία και το Σουδάν ήταν Χριστιανικά έθνη. Το Ισλάμ δεν αφήνει χώρο για οποιοδήποτε άλλη θρησκεία πλην του Ισλάμ. Η Δυτική κοσμική θεώρηση της θρησκείας δεν μπορεί να επιβιώσει μέσα στην ανάπτυξη μιας πίστεως που είναι ταυτόχρονα πολιτική ιδεολογία και θρησκεία. Ούτε μπορούμε εμείς ως Χριστιανοί να αρνηθούμε να μοιρασθούμε την πίστη μας, με το να είμαστε επαναπαυμένοι. Το ιερατικό λειτούργημα δεν είναι το χάϊδεμα αυτιών, αλλά το πλησίασμα ψυχών για να αφυπνισθούν προς την αλήθεια.

Ο κατήφορος του Χριστιανισμού πρέπει να αντιστραφεί, και ο μόνος τρόπος που μπορεί να γίνει αυτό είναι αν εκείνοι που συνεχίζουν να είναι ενεργοί Χριστιανοί γίνουν ιεραπόστολοι και να δίνουν μαρτυρία για τον Ιησού Χριστό. Οι Μουσουλμάνοι μετανάστες που έχουν μετακομίσει στην χώρα αυτή δεν πρέπει να παραγκωνισθούν, ή να τους ζητηθεί να εγκαταλείψουν τις ακτές μας. Τους αξίζει όμως η ευκαιρία να ακούσουν το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού.

Η Μουσουλμανική κατανόηση του Χριστιανισμού έχει μαγαρισθεί από τις ψεύτικες διδασκαλίες μεταμφιεσμένες ως Χριστιανικές. Αυτή η ψευδής εικόνα του Χριστιανισμού, σε συνδυασμό με το κλίμα παρακμής που έχει αγκαλιάσει ο εκκοσμικευμένος Δυτικός κόσμος, δεν προσφέρει το παραμικρό στον ακόλουθο του Ισλάμ. Μόνο μια αγαπητική μαρτυρία της αλήθειας πως εν Χριστώ έχουμε μια απ’ ευθείας σχέση με έναν προσωπικό Θεό που μας αγαπά και μας προσφέρει κάτι που αλλάζει την ζωή μας και είναι αιώνιο, και έχει την έλξη που θα προσελκύσει τους Μουσουλμάνους στον Χριστό.

Με αγάπη εν Χριστώ

Ηγούμενος Τρύφων

oodegr

Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος Κιλκίς
«Ουδείς μεθ’ ημών και πάντες... με θυμόν»
«Κανείς μαζί μας και πάντες εναντίον μας»

Οι «έξι» της Μικρασιατικής Καταστροφής και τραγωδίας γιατί καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν«πριν αλέκτορα φωνήσαι τρις»; Το πόρισμα της τότε Ανακριτικής Επιτροπής, της οποίας προϊστατο ο Θεόδωρος Πάγκαλος, ο δικτάτωρ και παππούς του σημερινού αντιπροέδρου της «ελληνικής» κυβερνήσεως, ο οποίος βεβαίως δεν είναι δικτάτωρ, ζητούσε την παραπομπή στο δικαστήριο οκτώ κατηγορουμένων με την κατηγορία της «εσχάτης προδοσίας». Τελικώς, στην περιβόητο «Δίκη των Εξι», πλην των Μ. Γουδά και Ξ. Στρατηγού, οι υπόλοιποι εκτελέστηκαν στις 28 Νοεμβρίου του 1922, για εσχάτη προδοσία.
Ερωτώ: οι σημερινοί, όχι μόνο «έξι», αλλά λεγεών προδοτών και δοσιλόγων τι τέλος τους αρμόζει να έχουν;

Και βέβαια, πλην της εσχάτης προδοσίας, τα τωρινά απολειφάδια με το κλεφτοκατσικάδικο ύφος, πρέπει να καταδικαστούν και για ένα επιπλέον «αμάρτημα»: την εσχάτη βλακεία (Η πρόταση είναι του καθ’ ημάς γραικυλομάστιγος Ζουράρι). Ή τουλάχιστον, αφού χαριστεί η ζωή, στα ποικιλώνυμα καθάρματα που εγκληματούν κατά του λαού μας, ομιλώ για την κυβέρνηση, να τους φερθούμε, όπως φερόταν ο Μακρυγιάννης, στα άθλια υποκείμενα που έβλαπταν την πατρίδα: τους έσπαζε στο ξύλο. Έλληνες, χαμένα κορμιά, «χασαπόσκυλα» τους έδερνε, με μεγάλο ζήλο. (Τους Τούρκους, μετά την κήρυξη της Επανάστασης, τους φέρεται και τους μεταχειρίζεται πιο απλά, ρωμαϊκα: τους αποκεφαλίζει). Στο παρακάτω επεισόδιο περιγράφει ο στρατηγός, με την όλο λεβεντιά και ανδρεία γλώσσα του, το ξυλοκόπημα ενός πολιτικάντη. Ένα από τα «κωλόπανα της φατρίας», όπως θαυμάσια τους ονομάζει αλλού:
«Αφού είμουνα εις την Αρκαδία, άκουγα τον πρόβοδον των Αράπηδων, ντρεπόμουν να καθήσω με τις γυναίκες, με τριακόσιους άντρες διαλεχτούς οπούχα. Το λέγω τον διοικητή της Αρκαδιάς, να τον αφήσω έναν αξιωματικόν με πενήντα ανθρώπους και να πάγω με τους άλλους εις την ανάγκην της πατρίδας. Μ’ αποκρίνεται: Δεν έχεις να πας πουθενά, ότι εγώ είμαι από κείνους οπού κατεβάζω κι ανεβάζω στρατηγούς. Είταν ένας μπαρμπέρης, φίλος του αρχηγού Κολοκοτρώνη και του Πρωτοσύγκελου κι αλλουνών. Εγώ ‘λεγα να πάγω να σκοτωθώ με τους οχτρούς, αυτός γύρευε να μου γκρεμίσει τον βαθμό μου. Του μίλησα γι’ αυτό, του κακοφάνη. Είπε ενού ανηψιού του οπούχε εις το ψωμί και γεμεκλίκια και μας τάκοψε. Πήγα και τον έπιασα και τόδωσα ένα ξύλο διά πεθαμόν· κι αν δεν πήδαγε από το παλεθύρι κάτου ο διοικητής, δεν ξέρω αν έμενε ζωντανός». Εξαιρετικό. Ακόμα λίγο και θ’ αρχίσουμε να φωνάζουμε: δώσ’ του κι άλλη μία το παλιοτόμαρο.
Παρένθεση: Οι αποδοκιμασίες και τα λοιπά λαμπρά επεισόδια κατά την ημέρα της εθνικής επετείου είναι ανάσα παρηγοριάς και σαφής ένδειξη ότι ο λαός μας διατηρεί ψήγματα αρχοντιάς, αν και επλήγη ριζικά τα τελευταία χρόνια το ήθος του, που σε εμάς τους Έλληνες ονομάζεται φιλότιμο. Η αρχέκακακος κεφαλή, τα κομματικά καθάρματα, τρόμαξαν, αισθάνθηκαν την ανάσα του λαού στο παχυλό σβέρκο τους. Δεν πρόκειται για έκτροπα. Θα ήταν ντροπή να παρελαύνει ο λαός, την ημέρα που τιμούνται αυτοί που υπεράσπισαν την εθνική κυριαρχία και αξιοπρέπεια, ενώπιον αυτών που προδίδουν σήμερα την πατρίδα και ποδοπατούν το «ΟΧΙ». Επέτειος σημαίνει επανάληψη. Παρελαύνουμε για να επαναλάβουμε και να μιμηθούμε τα ανδραγαθήματα. Είναι σχολείο οι παρελάσεις, διδάσκουν. Ο ωραίος βηματισμός, η ομοιόμορφη στολή, που παραπέμπει στην κοινότητα ή την ενορία - προσέξτε την πανέμορφη ομοιομορφία των εθνικών ενδυμασιών- ο στρατός, οι νέοι, ο λαός και να προπορεύεται η σημαία, το σύμβολο της ενότητας, δηλαδή όλοι μαζί, οι αγέννητοι και οι νεκροί μας- είμαστε στο εμείς, ζώντες και τεθνεώτες- για να επαναλάβουμε και να αισθανθούμε το μεγαλείο εκείνων των μεγάλων στιγμών της εθνικής μας ιστορίας.
Προδότες και λυμεώνες της πατρίδας δεν έχουν καμμιά δουλειά να στέκονται σε εξέδρες επισήμων, να προεξάρχουν εθνικών επετείων.
Ο Μακρυγιάννης κάτι τέτοια υποκείμενα τάδινε ξύλο για πεθαμόν. Πρέπει να αντιδράσουμε ως Έλληνες.
Οι απεργίες, οι ατέρμονες πορείες, τα πανό και τα συνθήματα δεν αρκούν πια. Δεν ιδρώνει το αυτί κανενός. Η πατρίδα καταστρέφεται, λεηλατείται, ατιμάζεται. Ο λαός μας εξαθλιώνεται, δολοφονείται. Είμαστε σκλαβωμένοι. Θέλει Επανάσταση, όχι κοινωνική, αλλά εθνική. (Για μειωμένη εθνική κυριαρχία μιλούν οι Γερμανοί και ουδείς απαντά. Άρα συμφωνούν. Αυτό ονομάζεται προδοσία). Μία μέρα, να οριστεί, όλος ο λαός να ξεσηκωθεί, παντού σ’ όλη την Ελλάδα. Η αστυνομία ενώπιον εκατομμυρίων δεν θα αντιδράσει, γιατί κατανοεί την επικείμενη εξαφάνιση του ελληνικού κράτους. Τα κουκουλοφόρα, δειλά ανθρωπάκια θα αντιμετωπισθούν με την προαναφερόμενη μακρυγιάννειο τακτική: Ένα γερό χέρι ξύλο «διά πεθαμόν». Τα ψοφοδεί πολιτικά υποκείμενα εν ριπή οφθαλμού θα εξαφανιστούν, ψάχνοντας μέσον για διαφυγή στο εξωτερικό, όπου τους αναμένει το κλεμμένο βιός του ελληνικού λαού. Τα πράγματα θα πάρουν το δρόμο τους. Τα περί αναρχίας, ασυδοσίας και καταστροφής, ας τα πουν οι τηλεγλείφτες τρεμοπρετεντέρηδες μεταξύ τους και στο «παχύ έντερο» της αντιπροεδρίας. Είναι σίγουρο ότι και άλλοι λαοί της Δύσης που υποφέρουν και καταβυθίζονται στην ανεργία και την (τεχνητή) φτώχεια, θα ξεσηκωθούν. Θα πει κάποιος. Αυτά είναι εξτρεμιστικά, ανατρεπτικά, αναρχικά. Πώς να διαλυθεί το κράτος; Όσο παρατείνεται η εξουσία των προδοτών η Ελλάδα, ο λαός μας, κινδυνεύει, οι εχτροί αλυχτούν, μας αλυσοδένουν με συνθήκες και υπογραφές που σκλαβώνουν και τις επερχόμενες γενιές. Το Σύνταγμα ποδοπατείται, καταστρατηγείται. Είναι υπέρτατος νόμος, ιερή παρακαταθήκη των προγόνων μας ότι «η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με την βία». Τα Μνημόνια, τα «κουρέματα», η διαρπαγή του εναπομείνοντος δημόσιου πλούτου, η καταλήστευση της ιδιωτικής περιουσίας, η εξάρτηση και η υποτέλεια στους φραγκογερμανούς, όλα αυτά κι άλλα κρυφά που πράττουν τιποτένιοι και ασήμαντοι πολιτικάντηδες, που εξελέγησαν ψευδόμενοι, εξαπατώντας τον λαό, τί είναι; Είναι ή δεν είναι βίαιη κατάλυση του Συντάγματος; «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα».
Εφ’ όσον όλες οι τρισαθλιότητες των νυν νάνων και αρλεκίνων πηγάζουν από το ΔΝΤ και τις λοιπές συμμορίες, κατά του λαού και του Έθνους, οφείλουμε να αντισταθούμε με «κάθε μέσο». Αρκεί ο εξευτελισμός μας. «Οι ξένοι θα μας φάγουν ως γλάροι», αν τους αφήσουμε να βυσσοδομούν.
Και «δεν είν’ εύκολες οι θύρες
εάν η χρεία τες κουρταλή».
Στην παράδοσή μας ένα πράγμα ξέρουμε:
«Καλύτερα μιάς ώρας ελεύθερη ζωή
Παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή».