το Τριώδιο… ένα λειτουργικό βιβλίο

ΤΡΙΩΔΙΟ

Όμως το βιβλίο που προκαλεί στον πιστό την ποθητή κατάνυξη, αυτό που, μάλιστα, αποκαλείται και Κατανυκτικόν, είναι τοΤριώδιο. Με τους γλυκύτατους ύμνους του παίρνει την πέτρινη, τη σκληρή καρδιά μας και, συντρίβοντάς την πάνω στο διαμάντι της ταπείνωσης, διαβρέχοντάς την με τα δάκρυα της μετάνοιας, την οδηγεί στην κατάσταση εκείνη που μας επιτρέπει ν' ανοίξουμε χωρίς επιφυλάξεις τον εαυτό μας στη φωτολουσία της θείας Χάρης. Νύξη είναι το τσίμπημα, κατάνυξη το πολλαπλό τσίμπημα που μας συντρομάσσει και μας αφυπνίζει από το λήθαργο και την αποχαύνωση της αμαρτίας, μας κεντρίζει το ενδιαφέρον, συνδαυλίζει και παροξύνει την έγνοια μας για σωτηρία. Η παρακολούθηση, στη λατρεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, των ύμνων του Τριωδίου είναι -- αποδείχτηκε στη χιλιόχρονη χρήση του -- ένα κι ένα γι' αυτή την απαραίτητη στη ζωή μας λυτρωτική κίνηση. Ιδού ένα πρώτο δείγμα:

Τῆς μετανοίας ἄνοιξόν μοι πύλας, Ζωοδότα·
ὀρθρίζει γὰρ τὸ πνεῦμα μου
πρὸς ναὸν τὸν ἅγιόν σου,
ναὸν φέρον τοῦ σώματος
ὅλον ἐσπιλωμένον.
Ἀλλ' ὡς οἰκτίρμων κάθαρον,
εὐσπλάγχνῳ σου ἐλέει.

Αλλά, θα θυμάστε, βέβαια, πως με τη λέξη Τριώδιο ονομάζουμε συνήθως μια συγκεκριμένη περίοδο του εορτολογικού έτους, και είναι μάλλον αυτή η χρήση που είναι η πιο γνωστή. Πράγματι, από το όνομα του βιβλίου που χρησιμοποιείται για δέκα εβδομάδες το χρόνο στις ασματικές Ακολουθίες της Εκκλησίας μας πήρε τ' ονομά της και η περίοδος της προετοιμασίας για το Πάσχα, και ιδίως οι τρεις πρώτες εβδομάδες αυτής της περιόδου, από την Κυριακή του Τελώνη ώς την Κυριακή της Τυρινής. Ωστόσο, και το βιβλίο τ' όνομά του δεν το πήρε αυθαίρετα. Ας εξετάσουμε την προέλευση του όρου αναλυτικά. Από τον 8ο αιώνα που εγκαταλείφθηκε η συνήθεια των υμνογράφων να συνθέτουν κοντάκια, άρχισε να ανθίζει μια νέα ποιητική μορφή που ονομάστηκε κανόνας· πρόκειται για ποιήματα ως επί το πλείστον λυρικά, δηλαδή εκφραστικά συναισθημάτων, πολύστροφα, αποτελούνται συνήθως από σαράντα περίπου στροφές χωρισμένες σε ομάδες των πέντε. Κάθε ομάδα υμνεί και μια πτυχή του θέματος του ποιήματος, αφορμώμενη από το θέμα μιας από τις εννέα βιβλικές Ωδές. (Ανάμεσα στα πεζά κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης συναντούμε οκτώ μεμονωμένα τραγούδια: το θριαμβικό του Μωυσή μετά τη διάβαση της Ερυθράς θάλασσας, το θρηνητικό του ίδιου λίγο πριν το θάνατό του, την προσευχή της μητέρας του Προφήτη Σαμουήλ, την προσευχή του Προφήτη Αββακούμ, την προσευχή του Προφήτη Ησαΐα, την προσευχή του Προφήτη Ιωνά, την προσευχή των Τριών Παίδων και το δοξολογικό ύμνο των ιδίων. Επίσης στο Κατά Λουκάν ιερό Ευαγγέλιο καταγράφεται ο ευχαριστήριος ύμνος της Θεοτόκου για το θαύμα της σύλληψης του Υιού του Θεού στη μήτρα της.) Οι βιβλικές, λοιπόν, Ωδές αποτελούν τη βάση της έμπνευσης των ποιητών των κανόνων, γιαυτό και οι ολοκληρωμένοι κανόνες περιέχουν εννιά ομάδες ύμνων, τροπαρίων (λέγονται τροπάρια επειδή τρέπονται προς, ακολουθούν τη μελωδία ενός ειρμού, πρότυπου ύμνου που προηγείται), δηλαδή εννιά Ωδές. Πολύ συχνά η δεύτερη, ως υπερβολικά θρηνητική, παραλείπεται και οι πλείστοι κανόνες αποτελούνται από οκτώ Ωδές. Στο πέρασμα του καιρού εμφανίστηκε ένας νεοτερισμός. Ο ποιητής Κοσμάς, συγκεκριμένα, επινόησε μια νέα μορφή κανόνα με τρεις μόνο Ωδές, μορφή που άρεσε ιδιαίτερα στους Στουδίτες, τους υμνογράφους μοναχούς της Μονής Στουδίου της Κωνσταντινούπολης. Ο Κοσμάς και οι Στουδίτες πλούτισαν τις Ακολουθίες της πριν το Πάσχα περιόδου με τριώδια, κι όταν οι συλλογές εκδόθηκαν, τα πρωτότυπα αυτά ποιήματα έδωσαν τ' όνομά τους στα βιβλία. Συνοψίζοντας, λοιπόν, ξεκαθαρίζουμε πως τριώδιο ονομάζουμε [α] είδος εκκλησιαστικού ποιήματος, και [β] το υμνολογικό βιβλίο που περιέχει τέτοια ποιήματα, και [γ] την εορτολογική περίοδο κατά την οποία χρησιμοποιείται αυτό το βιβλίο, ιδίως τις τρεις πρώτες εβδομάδες της.
Ας γυρίσουμε, όμως, στο λειτουργικό βιβλίο που είναι το θέμα μας. Εκτός από τους ιδιόρρυθμους κανόνες, το Τριώδιο συγκεντρώνει νεότερο, αλλά και αρχαιότατο υμνογραφικό υλικό θαυμαστής ποικιλίας και εκλεκτής θεολογικής και καλλιτεχνικής ποιότητας, κατανεμημένο δυσανάλογα στις Ακολουθίες της περιόδου που καλύπτει. Δηλαδή, ένα μικρό μέρος προσφέρεται στους πιστούς τις τρεις πρώτες, προανακρουσματικές εβδομάδες, η ποσότητα αυξάνεται στις μέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, κορυφούμενη στο Μεγάλο Κανόνα του Αγίου Ανδρέα Κρήτης, ένα εκτεταμένο (227 τροπάρια) μεγαλόπνοο ποίημα, καί το πλείστο και εξαιρετικότερο μέρος είναι αφιερωμένο στις Ακολουθίες, τους Όρθρους ιδίως, της Μεγάλης Εβδομάδας. Όλοι μένουμε εκστατικοί μπροστά στον υπέροχο πλούτο των ύμνων των ημερών που μας ποδηγετούν κάθε χρόνο από το Πάθος στην Ανάσταση, έργα εμπνευσμένων υμνογράφων, ανάμεσα στους οποίους ξεχωρίζει η μοναχή Κασσιανή, που στόχο τους έχουν να υπηρετήσουν το σκοπό της ιερής περιόδου, την προπαρασκευή μας για το Πάσχα.
Κλείνοντας παραθέτουμε ένα ιδιόμελο στιχηρό των Αίνων του Όρθρου της Μεγάλης Τρίτης, που υπομνηματίζει με λυρισμό την ευαγγελική περικοπή των Δέκα Παρθένων η οποία είναι ορισμένη να αναγιγνώσκεται αυθημερόν:

Ὁ τῇ ψυχῆς ραθυμίᾳ νυστάξας
οὐ κέκτημαι, νυμφίε Χριστέ,
καιομένην λαμπάδα τὴν ἐξ ἀρετῶν·
καὶ νεάνισιν ὡμοιώθην μωραῖς
ἐν καιρῷ τῆς ἐργασίας ρεμβόμενος.
Τὰ σπλάγχνα τῶν οἰκτιρμῶν σου
μὴ κλείσῃς μοι, δέσποτα·
ἀλλ' ἐκτινάξας μου τὸν ζοφερὸν ὕπνον,
ἐξανάστησον,
καὶ ταῖς φρονίμοις συνεισάγαγε παρθένοις
εἰς νυμφῶνα τὸν σὸν,
ὅπου ἦχος καθαρὸς ἑορταζόντων
καὶ βοώντων ἀπαύστως·
Κύριε, δόξα σοι.

Πρέπει νὰ φοβόμαστε τὸν ἀντίχριστο καὶ τὸ 666;

Γέρων Πορφύριος
Μιὰ μέρα ὁ Γέροντας Πορφύριος μοῦ εἶχε πεῖ: «Πατέρα Ἀθανάσιε (μὲ πῆρε ἀπὸ τὸ χέρι ἔτσι σφικτά), ἐγὼ εἶμαι τυφλὸς τώρα, τὰ μάτια μου τὰ σωματικὰ δὲν λειτουργοῦν, γιατί ἔχω καρκίνο στὴν ὑπόφυση, ἔχω ὅμως τὰ πνευματικὰ μάτια καὶ βλέπω। Πρὶν φύγεις, θέλω νὰ μοῦ πεῖς. Τί εἶπε ὁ Γέροντας Αἰμιλιανὸς γιὰ τὸ 666 καὶ τὸν ἀντίχριστο»;

Ἦταν ἐκεῖνες τὶς μέρες μετὰ τὸ Τσερνομπίλ. Ὁ κόσμος ἦταν ἀναστατωμένος καὶ πήγαινε κατὰ δεκάδες κάθε μέρα, ἰδιαιτέρως στὸν πατέρα Πορφύριο ποὺ ἦταν κοντὰ στὴν Ἀθήνα, καὶ ἀναστατωμένοι τὸν ρωτοῦσαν:

«Τί θὰ γίνει; Θὰ ἔρθει ὁ ἀντίχριστος νὰ μᾶς σφραγίσει μὲ τὸ 666»;

Καὶ μὲ ρώτησε:

«Γιὰ πές μου, παιδί μου, τί λέει ὁ Γέροντας Αἰμιλιανὸς γιὰ τὸ 666 καὶ τὸν ἀντίχριστο»;

Τοῦ λέω: “Γέροντα, μᾶς εἶπε σὲ μία σύναξη προχθὲς νὰ μὴν ἀνησυχοῦμε. Ἐμεῖς νὰ ἐνδιαφερόμαστε νὰ ἔχουμε μία ζωντανὴ σχέση μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τοῦ ἀντιχρίστου νὰ μὴν τοῦ δίνουμε πολλὴ σημασία, γιατί ἐκεῖνος θὰ γίνει τὸ κέντρο τῆς ζωῆς μας καὶ ὄχι ὁ Χριστός».

Ἀμέσως χτύπησε τὰ χεράκια του στὸ κρεβάτι καὶ εἶπε:

«Τί λὲς παιδί μου, τί λὲς παιδί μου, δόξα σοι ὁ Θεὸς ποὺ βρῆκα κι ἕναν πνευματικὸ νὰ συμφωνεῖ μαζί μου. Ρὲ παιδί μου, αὐτοὶ οἱ πνευματικοί, ἐδῶ στὸν κόσμο, τί ἔχουν κάνει! Ἔχουν ἀναστατώσει τὶς ψυχές, δημιούργησαν ἕνα σωρὸ προβλήματα, οἰκογενειακὰ καὶ ψυχολογικὰ μὲ τὸ 666. Δὲν μπορεῖ ὁ κόσμος νὰ κοιμηθεῖ καὶ ἄρχισαν νὰ παίρνουν ψυχοφάρμακα καὶ ὑπνωτικὰ χαπάκια γιὰ νὰ μποροῦν νὰ κοιμηθοῦν. Τί εἶναι αὐτὸ τὸ πράγμα; Δὲν τὰ θέλει αὐτὰ τὰ πράγματα ὁ Χριστός, παιδί μου. Καὶ νὰ σοῦ πῶ κάτι»;

Τοῦ λέω: «Γέροντα, τί»;

Μοῦ λέει: «Γιὰ μᾶς τοὺς χριστιανούς, γιὰ μᾶς ὅταν βιώνουμε τὸ Χριστὸ δὲν ὑπάρχει ἀντίχριστος. Δὲ μοῦ λές; Ἐδῶ ποὺ κάθομαι στὸ κρεβάτι μπορεῖς νὰ καθίσεις ἐσύ»;

Τοῦ λέω: «Ὄχι, Γέροντα».

Μοῦ λέει: «Γιατί»;

Τοῦ ἀπάντησα: «Διότι, ἐὰν καθίσω πάνω σας, θὰ σᾶς πλακώσω».

Μοῦ λέει: «Πότε μπορεῖς νὰ καθίσεις»;

Τοῦ λέω: «Ὅταν φύγετε ἐσεῖς, Γέροντα, μπορῶ νὰ καθίσω ἐγώ».

Μοῦ λέει: «Ἀκριβῶς, παιδί μου, ἔτσι συμβαίνει καὶ μὲ τὴν ψυχή μας. Ὅταν ἔχουμε μέσα μας τὸν Χριστό μας, μπορεῖ νὰ ἔρθει ὁ ἀντίχριστος; Μπορεῖ νὰ μπεῖ καμιὰ ἄλλη ἀντίθετη ὕπαρξη μέσα στὴν ψυχή μας; Γι’ αὐτὸ σήμερα, παιδί μου, δὲν ἔχουμε τὸν Χριστὸ μέσα μας καὶ γι’ αὐτὸ ἀνησυχοῦμε γιὰ τὸν ἀντίχριστο. Ὅταν βάλουμε τὸν Χριστὸ μέσα μας, τὰ πάντα γίνονται Παράδεισος. Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ πᾶν κι ἔτσι πάντοτε, παιδί μου, νὰ λὲς στοὺς ἀνθρώπους, καὶ τὸν ἀντίθετο δὲν τὸν φοβόμαστε. Καὶ κοίταξε νὰ σοῦ πῶ κάτι. Ἐὰν ἐρχόταν τώρα ὁ ἴδιος ὁ ἀντίχριστος μὲ μιὰ συσκευὴ μὲ ἀκτίνες Laser καὶ μὲ σφράγιζε μὲ τὸ 666 μὲ τὸ ζόρι, ἐγὼ δὲν θὰ στενοχωριόμουνα. Θὰ μοῦ πεῖς, Γέροντα, μὰ δὲν εἶναι τὸ σημεῖο τοῦ ἀντιχρίστου; Ναὶ ἀλλὰ καὶ χίλια 666 νὰ μοῦ ἔγραφε πάνω μου μὲ τὶς ἀκτίνες Laser, ἀνεξίτηλα, ἐγὼ δὲν θὰ στενοχωριόμουνα. Γιατί; Γιατί, παιδί μου, τοὺς πρώτους μάρτυρες τοὺς εἶχαν βάλει στὰ θηρία κι ἔκαναν τὸν σταυρό τους καὶ τὰ θηρία γινόντουσαν ἀρνάκια. Τοὺς εἶχαν στὴ θάλασσα, ἔκαναν τὸ σταυρό τους καὶ ἡ θάλασσα γινόταν γῆ καὶ περπατοῦσαν. Τοὺς εἶχαν μέσα στὴ φωτιά, ἔκαναν τὸ σταυρό τους καὶ ἡ φωτιὰ γινόταν δροσιά. Εὐλογημένο μου παιδί, τί εἴμαστε σήμερα ἐμεῖς; Πιστεύουμε στὸν Χριστό; Τὸ σταυρό μας; Μὰ γιατί κατέβηκε ὁ Χριστός; Δὲν κατέβηκε γιὰ νὰ δυναμώσει τὴν ἀσθένειά μας; Ἔτσι παιδί μου, νὰ πεῖς καὶ στὸν Γέροντα. Καὶ σὺ νὰ πεῖς στοὺς ἀνθρώπους νὰ μὴ φοβοῦνται τὸν ἀντίχριστο. Εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Χριστοῦ, εἴμαστε παιδιὰ τῆς Ἐκκλησίας».

Αὐτὸ τὸ πράγμα μου ἔκανε πάρα πολλὴ ἐντύπωση. Καὶ μοῦ πρόσθεσε:

«Νὰ σοῦ πῶ κάτι»;

Λέω: «Γέροντα, παρακαλῶ».

«Ὁ Πατριάρχης Δημήτριος πῶς ἦρθε στὴν Ἀθήνα»;

Τοῦ λέω: «μὲ τὸ ἀεροπλάνο».

«Ἔ, καλά, ξέρω πῶς ἦρθε μὲ τὸ ἀεροπλάνο. Κολυμπώντας ἦρθε ὁ ἄνθρωπος; Μὲ τί ντοκουμέντα ἦρθε»;

Τοῦ λέω: «Μὲ διαβατήριο, Γέροντα».

–«Ἑλληνικὸ ἢ τουρκικό»;

Τοῦ λέω: «Δὲν ξέρω».

–«Ἔ, μοῦ κάνεις καὶ τὸν σοφό. Μὲ τουρκικὸ ἦρθε. Καὶ ποιὸ εἶναι τὸ ἐθνόσημο τῆς Τουρκίας, ξέρεις»;

Τοῦ λέω: «Δὲν ξέρω, Γέροντα».

– «Ἔ, τότε τὸ παράκανες, δὲν ξέρεις τὸ ἐθνόσημο τῆς Τουρκίας; Εἶναι ἡ ἡμισέληνος. Καὶ ξέρεις πῶς ὀνομάζεται ἡ ἡμισέληνος ἀπὸ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, μετὰ ποὺ ἐμφανίστηκε ὁ Μωάμεθ»;

Τοῦ λέω: «Ὄχι, Γέροντα».

–«Ἔ, νὰ πάρω τὸ πτυχίο σου καὶ νὰ τὸ σχίσω. Τί θεολόγος εἶσαι ἐσύ», χαριτολογώντας. «Ἡ ἡμισέληνος εἶναι σημεῖο τοῦ ἀντιχρίστου. Ἐὰν εἶναι σημεῖο τοῦ ἀντίχριστου ἡ ἡμισέληνος καὶ ὁ Πατριάρχης μας ἔχει στὸ διαβατήριό του τὸ σημεῖο τοῦ ἀντίχριστου (καὶ στὶς σφραγίδες τους, πόσες σφραγίδες βάζουν μέσα ἔξω;), πάει νὰ πεῖ ὅτι ὁ Πατριάρχης μας εἶναι ἀντίχριστος; Ὄχι, ρὲ παιδί μου, ὄχι ρὲ παιδί μου! Μὴν περιορίζουμε τόσο πολὺ τὸ Εὐαγγελικὸ μήνυμα! Δὲν εἶναι ὁ Χριστὸς τόσο στενόμυαλος ὅσο εἴμαστε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι ποὺ θέλουμε νὰ ὑπερασπιζόμαστε τὰ δικαιώματα. Ἔτσι νὰ πεῖς στὸν Γέροντα καὶ ἔτσι νὰ λὲς στοὺς ἀνθρώπους: οὔτε τὸν ἀντίχριστο νὰ φοβόμαστε οὔτε τὸ 666».

http://www.agiazoni.gr/

Πηγή: serafeimtousarof

Αμέθυστος

Εκδήλωση για τον Ιωάννη Καποδίστρια στη Βιέννη

Η Ομοσπονδία Ελληνικών Συλλόγων της Αυστρίας οργανώνει εκδήλωση στη Βιέννη, αφιερωμένη στην κορυφαία προσωπικότητα του Πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια.

Αφορμή για την εκδήλωση, η συμπλήρωση 200 χρόνων από την τοποθέτηση του Ιωάννη Καποδίστρια στη Ρωσική Πρεσβεία της Βιέννης, η οποία σήμανε και την απαρχή της διπλωματικής σταδιοδρομίας του στη Ρωσία.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την ερχόμενη Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου, στος 7 το βράδυ, στο Δημαρχείο της Βιέννης. Κεντρικός Ομιλητής θα είναι ο κ. Ανδρέας Κούκος - Πρόεδρος της Εταιρείας Μελέτης Έργου Ιωάννη Καποδίστρια, Νομικός, Καθηγητής Νεότερης Ιστορίας στη Σχολή Εθνικής Άμυνας.

ο έγκριτος ομιλητής πρόκειται να αναπτύξει το πολύ ενδιαφέρον θέμα: «Η συμβολή του Ιωάννη Καποδίστρια στην Ελληνική Επανάσταση και την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους: Διπλωματία και Χάραξη Υψηλής Στρατηγικής στη Βιέννη του 19ου Αιώνα».

Κατοχικό Δάνειο: Μιά Άγνωστη Αλήθεια

Το Βερολίνο προκειμένου να αντιμετωπίσει τους στρατιωτικούς και στρατηγικούς του στόχους στην ευρύτερη ελληνική περιοχή, Λιβύη-Μ. Ανατολή-Βαλκάνια, είχε υποχρεώσει την Ελλάδα να κεφαλαιοδοτεί και να συντηρεί τα στρατεύματα που στάθμευαν σ’αυτήν και είχαν πεδίο δράσης την ευρύτερη περιοχή της. Αυτά ήταν υπερπολλαπλάσια από εκείνα των στρατευμάτων κατοχής. Επιπλέον η Ελλάδα ανεφοδίαζε με τρόφιμα το μέτωπο της Λιβύης. Στόχος των στρατευμάτων αυτών ήταν τα πετρέλαια της Λιβύης-Μ. Ανατολής και η ενίσχυση της άμυνας των Βαλκανίων. Από τα τελευταία εξασφάλιζε στην πολεμική του βιομηχανία το 20% του αντιμονίου, το 50% των ορυκτελαίων, το 60% του βωξίτη και το 100% του νικελίου. Την ίδια στιγμή για τους συμμάχους η μοναδική πύλη των Βαλκανίων ήταν και παρέμενε η Ελλάδα….Λόγω αυτών, η γερμανική απαίτηση για υψηλή κεφαλαιοδότηση από την Ελλάδα ήταν ανελαστική και είχε προκαλέσει τις έντονες αντιδράσεις ακόμα και της κατοχικής κυβέρνησης Τσολάκογλου που απειλούσε με παραίτηση.

ο Ιταλός τραπεζίτης και οικονομικός πληρεξούσιος της Ιταλίας στην Ελλάδα, Ντ’Αγκοστίνι, θα προτείνει τη λύση του δανείου.

Δηλαδή οι πέρα από τις δαπάνες κατοχής αναλήψεις να χρεώνονται απότην Ελλάδα ως δάνειο προς την Γερμανία και την Ιταλία. Β. ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ Η σχετική δανειακή συμφωνία θα υπογραφεί στις 14.3.1942 από τους πληρεξούσιους της Γερμανίας και της Ιταλίας στην Ελλάδα, αντίστοιχα Άλτενμπουργκ και Γκίτζι. Η Ελλάδα δεν είχε προσκληθεί και δεν ήταν παρούσα.

Στην Ελλάδα την ανακοίνωσε μετά από εννιά μέρες ο Άλτενμπουργκ με την ρηματική διακοίνωση 160/23.3.1942 και ο Γκίτζι με το σημείωμά του Νο4/6406/461/23. 3.1942. Σύμφωνα μ’αυτήν:

• Η ελληνική κυβέρνηση υποχρεούται κατά μήνα να καταβάλλει έξοδα κατοχής 1,5 δισ. δρχ. (άρθρο 2).

• Οι αναλήψεις από την Τράπεζα της Ελλάδος (στο εξής ΤΕ), άνω του ποσού αυτού θα χρεώνονται στις κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Ιταλίας ως άτοκο, σε δραχμές δάνειο της Ελλάδας προς αυτές (άρθρο 3).

• Η επιστροφή του δανείου θα γινόταν αργότερα (αρθ. 4).

• Η συμφωνία είχε αναδρομική ισχύ από 1.1.1942 (άρθρ. 5).

Η δανειακή σύμβαση αποτελούσε μια συμφωνία μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας που επιβαλλόταν στην Ελλάδα υποχρεωτικά εκτελεστή(αναγκαστική). Οι δανειακές αναλήψεις θα είχαν την μορφή μηνιαίων προκαταβολών, το ύψος και η διάρκεια των οποίων δεν προσδιοριζόταν. Επίσης δεν προσδιοριζόταν πότε θα άρχιζε η εξόφληση του, ενώ προσδιοριζόταν ότι ήταν άτοκο και σε δραχμές. Με το εμπιστευτικό έγγραφο 409/2.4.1942 ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών έδινε εντολή στην ΤΕ να συμμορφωθεί με τη ρηματική διακοίνωση του Αλτενμπουργκ και να αρχίσει να καταβάλει τις δανειακές προκαταβολές. Την αρχική αυτή αναγκαστική σύμβαση ακολούθησαν τρεις τροποποιήσεις με κοινή βούληση των συμβαλλομένων. Αυτές μετατρέπουν την αρχική αναγκαστική σύμβαση σε συμβατική

Δηλαδή το δάνειο παύει να είναι αναγκαστικό και μεταπίπτει σε κοινό συμβατικό δάνειο. Με την πρώτη τροποποίηση (2.12.1942) ορίζεται ότι τα δανειακά ποσά είναι αναπροσαρμοζόμενα και θα αρχίσουν να επιστρέφονται από τον Απρίλιο του 1943 (άρθρο β, παράγραφοι 2 και 3). Μάλιστα κατέβαλαν και δύο εξοφλητικές δόσεις του δανείου και στη συνέχεια σταμάτησαν την επιστροφή του, οπότε μεταπίπτει σε έντοκο λόγω υπερημερίας. Δηλαδή το δάνειο είχε μετατραπεί σε σταθερού νομίσματος και έντοκο. Το ύψος του δανείου κατά την ΤΕ ανέρχεται (δίχως τους τόκους) σε 227.940.201 εκ. δολ. το 1944 και κατά τον Αλτενμπουργκ 400 εκ. μετακατοχικά μάρκα. Με τις αναπροσαρμογές και τους τόκους ανέρχεται σε κάποιες δεκάδες δισ. ευρώ. Επομένως το κατοχικό δάνειο είναι συμβατικό και όχι αναγκαστικό, σταθερού νομίσματος και από τον Απρίλιο του 1943 έντοκο. Αποτελεί συμβατική υποχρέωση της Γερμανίας έναντι της Ελλάδας και όχι επανορθωτική. Ως τέτοια δεν εντάσσεται στη συμφωνία του Λονδίνου 1953 που αναστέλει την καταβολή των επανορθώσεων και αποζημιώσεων. .

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΔΑΝΕΙΟΥ

Η Ελλάδα στη διάσκεψη των επανορθώσεων του 1945, στη διάσκεψη των Παρισίων το 1946 και στη διάσκεψη των ΥΠΕΞ των τεσσάρων Μ.Δ. το Νοέμβριο του 1947, διαχώρισε το κατοχικό δάνειο από τις επανορθώσεις και ζητούσε την επιστροφή του. Η Ελλάδα ουδέποτε έπαψε να διεκδικεί το κατοχικό δάνειο .

• Το 1964 με τον Αγγελόπουλο, ως εκπρόσωπο της ελληνικής κυβέρνησης.

• Το 1965 με τον Α. Παπανδρέου.

• Στις ελληνογερμανικές συνομιλίες στην Αθήνα το 1966. Τότε η Γερμανία πρόβαλε τον ισχυρισμό ότι του δανείου είχε παραιτηθεί εγγράφως ο Κ. Καραμανλής. Στη συνέχεια το μετέτρεψε σε προφορική παραίτηση Καραμανλή, πράγμα που διέψευσε ο Κ. Καραμανλής. Τέλος με τη ρηματική της διακοίνωση στις 31.3.1967, η Γερμανία δεχόταν ότι δεν υπήρξε παραίτηση Καραμανλή.

• Το 1974 το ανακίνησε ο Ζολώτας.

• Στις 18.4.1991 το έθεσε ανεπίσημα και προφορικά ο τότε ΥΠΕΞ Α. Σαμαράς στο Γερμανό ομόλογό του.

• Στις 14.11.1995 το έθεσε η Ελλάδα με ρηματική διακοίνωση.

Η Γερμανία σταθερά το απορρίπτει, με τα επιχειρήματα:

• Το δάνειο εντάσσεται στη συμφωνία του Λονδίνου.

• Από το δάνειο παραιτήθηκε ο Κ. Καραμανλής. Το επανέλαβε και μετά το1990 παρά τη ρηματική διακοίνωση του Μαρτίου 1967.

• Ύστερα από 50 χρόνια δεν μπορεί να εγείρονται τέτοιες απαιτήσεις. (Η Ελλάδα το διεκδικεί από το 1945). Το μόνο που δηλώνουν αυτά τα επιχειρήματα είναι έλλειψη επιχειρημάτων. Μετά την ενοποίηση της Γερμανίας το 1990 έχει εκλείψει και το τυπικό επιχείρημα που θα μπορούσε να προβληθεί, εκείνο του χωρισμού της Γερμανίας. Επομένως είναι άμεσα διεκδικήσιμο και πολιτικά και συμβατικά (νομικά).Μπορεί να το διεκδικήσει η ελληνική κυβέρνηση, η Τράπεζα της Ελλάδος ή οποιοσδήποτε μέτοχος της (πάνω ενός ορίου μετοχών), όπως και ο ελληνικός λαός μέσω των συντεταγμένων πολιτειακών θεσμών του. Τέλος την ελληνική διεκδίκηση ενισχύει το προηγούμενο της Γιουγκοσλαβίας και της Πολωνίας στις οποίες η ναζιστική Γερμανία είχε επιβάλλει παρόμοια κατοχικά δάνεια και τα οποία μετακατοχικά η τότε Δ. Γερμανία επέστρεψε (αντίστοιχα το 1956 και 1971). Η σημερινή Γερμανία δεν πρέπει να ξεχνά ότι δανείσθηκε από το ελληνικό κράτος κατά παράβαση του άρθρου 49 της σύμβασης της Χάγης του 1909 και το οποίο ισχύει και σήμερα. Δανείσθηκε από ένα κράτος που η ίδια η ναζιστική Γερμανία είχε χαρακτηρίσει ακατάλυτο και ότι οι ναζί όχι μόνο δεν αμφισβήτησαν ουδέποτε το δάνειο αλλά και άρχισαν την αποπληρωμή του, ενώ και ο καγκελάριος Ερχαρντ, το 1964, είχε δεσμευθεί για την επιστροφή του μετά την επανένωση της Γερμανίας. Η Γερμανία δεν πρέπει να ξεχνά ότι η γερμανική κατοχή είναι υπόλογος για το οικονομικό ελληνικό ολοκαύτωμα της περιόδου 1940-44

Ενδεικτικά και μόνο είναι υπόλογος για το ότι στην Ελλάδα ο πληθωρισμός αυξήθηκε 15,3 εκατομμύρια φορές και ότι μόνο την Ελλάδα υποχρέωσε η τότε Γερμανία να της καταβάλει πολεμικές αποζημιώσεις. Αυτό το ολοκαύτωμα το αναγνώρισαν οι Ιταλοί: «Η Ελλάδα είναι στημένη σαν λεμόνι», έλεγε ο Γκίτζι. Αποκορύφωμα ο Μουσολίνι, που έλεγε ότι «… οι Γερμανοί άρπαξαν από τους Έλληνες ακόμα και τα κορδόνια των παπουτσιών τους…». Αλλά και ο Γερμανός Υπ. Οικονομίας, Φουνκ, τον Ιούνιο του 1943έγραφε σε άρθρο του ότι, «η Ελλάς δοκίμασε τα δεινά του πολέμου, όπως ίσως καμία άλλη χώρα της Ευρώπης». Για την επανόρθωση η Ελλάδα θα χρειαζόταν 33 φορές το εθνικό εισόδημα του 1946.

Αυτό μετακατοχικά η Ελλάδα θα το αναζητούσε στον εξωτερικό δανεισμό

.santoriniosgatos.

Το δικαίωμα στη διαφορά

ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΑΝΗΣΥΧΟΥΝΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΞΩ ΕΙΚΟΝΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΚΑΝΟΝΑ ΞΕΝΟΣΠΟΥΔΑΓΜΕΝΑ ΑΝΘΡΩΠΑΡΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥΣ
Του Διονύση Χαριτόπουλου



Μόλις πρωτοανοίξαμε τα μάτια μας ως ξαναγεννημένο ελληνικό κράτος, μας δείξανε το είδωλο της Δύσης. Εκεί ήταν οι κυρίαρχοι του σύγχρονου κόσμου και, αν θέλαμε να προοδεύσουμε, στα δυτικά κράτη έπρεπε να προσκολληθούμε και σ' αυτά να μοιάσουμε.
Η Δύση έγινε ο μόνος προορισμός μας.
Έκτοτε, από το 1830 μέχρι σήμερα, οι ξένοι και οι ντόπιοι παιδονόμοι μάς επιτηρούν σχολαστικά. Και, κάθε φορά που προσπαθούμε να ξεφύγουμε και να κάνουμε το δικό μας, μας μαλώνουν• δεν αρκεί να "ανήκομεν στη Δύση", πρέπει να αντιγράψουμε τους Δυτικούς σε όλα τα σουσούμια τους.
Ιδίως τελευταία, με τη φούσκα της παγκοσμιοποίησης, κάποιοι ντόπιοι κράχτες του ολοσχερούς εκδυτικισμού κατάντησαν υστερικοί.
Πολιτικοί ταγοί και δημοσιολογούντες συγχύζονται υπέρμετρα με κάθε γηγενές έθος που επιβιώνει ακόμη. Αν στον Λαγκαδά αμολάγαμε ταύρους στους δρόμους όπως στην Παμπλόνα, θα ήταν περισσότερο ανεκτό από τα Αναστενάρια. Αν φοράγαμε σκοτσέζικο κιλτ σαν τον Σον Κόνερι στις επίσημες στιγμές, θα ήταν πιο αποδεκτό από τη φουστανέλα.

Κι αν γίνει καμιά στραβή --ζωντανή χώρα είμαστε--, οι ετερόφωτοι ψαλιδόκωλοι μας επισείουν περιδεείς το φόβητρο των άλλων• οι γνωστοί σαχλαμαράκηδες ξεσπαθώνουν στα κανάλια: "πάλι γελάνε μαζί μας" και "τι θα πουν οι ξένοι". Μας εθίζουν να τρέμουμε το CNN όπως παλιά την κουτσομπόλα της γειτονιάς μη μας πιάσει στο στόμα της.

Είναι φανερό πως οι άνθρωποι πάσχουν.

Η πολιτισμική διαφορά και η εθνική ιδιαιτερότητα εκλαμβάνονται από το συρρικνωμένο Εγώ τους σαν μειονέκτημα. Όπως ο σπουδαγμένος σκερβελές που ντρέπεται για το τσεμπέρι της μάνας που τον σπούδασε.

Μάλλον δεν έχουν επίγνωση πού φύτρωσαν.



Εδώ είναι Ελλάδα.

Είμαστε στη Βαλκανική Χερσόνησο, αλλά δεν είμαστε Σλάβοι• συνορεύουμε με την Ανατολή, αλλά δεν είμαστε μουσουλμάνοι• ανήκουμε στην Ευρώπη, αλλά δεν είμαστε Δυτικοί.

Τι είμαστε; Έλληνες.

Αυτό κάποιοι συμπλεγματικοί δεν μπορούν να το αντέξουν.

Αδυνατούν να επωμιστούν την ιδιαιτερότητά μας. Με την πρώτη επίκριση γονατίζουν. Καμία αυτοπεποίθηση• καμία υπερηφάνεια γι' αυτή τη μοναδικότητα που μας χαρίστηκε. Η συγγένεια και η ομοιότητα παρέχουν ασφάλεια, ενώ εμείς βιώνουμε την ευλογία και την κατάρα που ορίζουν το μοναχοπαίδι. Το οποίο δεν είναι a priori ούτε καλύτερο ούτε χειρότερο από τα άλλα παιδιά• είναι απλώς μοναχοπαίδι, με τις δικές του κληρονομιές και τα δικά του γνωρίσματα.

Τα επιπόλαια ρεπορτάζ του τύπου "πώς μας βλέπουν οι ξένοι", που εμφανίζονται κάθε τόσο στα έντυπα, θέτουν κυρίως οικονομοτεχνικά κριτήρια, και γι' αυτό τα συμπεράσματα μας αδικούν.

Δεν είμαστε δυνατοί σε αυτά. Αλλού είναι οι επιδόσεις μας.

Σε όσα μας μαθαίνουν λίγο λίγο να περιφρονούμε. Στην Ελλάδα δεν ισχύει το βάρβαρο δυτικό αξίωμα "δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα" (Θάτσερ). Δίνουμε ακόμη προτεραιότητα στις ανθρώπινες σχέσεις. Τον οικογενειακό κύκλο, την παρέα, τη φιλία, το ήθος και τον άλλον, την αλέγρα όψη της ζωής, την κοινωνική κρίση για τον βίο μας.

Η οικογένεια, ο αρχαιότερος θεσμός του ανθρώπινου είδους, που ίχνη του ανακαλύπτονται πριν 130.000 χρόνια, στην Ελλάδα διαπνέεται ακόμη από αγάπη, σύμπνοια και αλληλεγγύη. Δεν φτάσαμε στη δυτική εξαχρείωση των γονιών που δανείζουν τα παιδιά τους, για να σπουδάσουν, και απαιτούν την πρώτη δόση εξόφλησης από τον πρώτο τους κιόλα μισθό.

Οι διάφοροι ανησυχούντες για την προς τα έξω εικόνα μας είναι κατά κανόνα ξενοσπουδαγμένα ανθρωπάρια που περιφρονούν τον τόπο τους.



Είναι αυτοί που τοποθετούν τη χώρα στο τρίτο υπόγειο του δυτικού μεγάρου που βρεθήκαμε. Στους πάνω ορόφους και στα ρετιρέ οι άλλοι μπορούν να μπεκρουλιάζουν, να χυδαιολογούν, να βάζουν τη μουσική στη διαπασών, να φέρνουν πόρνες, να σοδομίζονται, να πυροβολούνται, κι εμείς στο υπόγειο "μούγγα στη στρούγκα" και να πατάμε στα νύχια μην ακουστούμε.

Δεν πρέπει να δίνουμε δικαίωμα.

Σαν τον φτωχό μαθητή στο ακριβό σχολείο, που οφείλει υπέρμετρη σεμνότητα και μαθησιακή αφοσίωση για να δικαιολογείται η παρουσία του ανάμεσα στους προνομιούχους.

Τίποτα δεν κάνουμε καλά αν δεν υπάρχει το δυτικό του αντίστοιχο. Σε καθετί γνησίως ελληνικό καραδοκεί ο κίνδυνος να γίνουμε περίγελως των ξένων. Ο καθρέφτης της ζωής μας έχουν γίνει οι Δυτικοί• με τη δική τους εικόνα διαρκώς αναμετριόμαστε.

Και, προκειμένου να μας "συμμορφώσουν", χρησιμοποιούν κάθε λογής τεχνάσματα και ανοητολογίες. Πότε καταγγέλλουν σαν "τούρκικες" τις πολιτιστικές κληρονομιές μας από την εποχή του Ομήρου• και πότε μας υποβιβάζουν σε ημιάγριο βαλκανικό κρατίδιο που χρήζει εξευρωπαϊσμού.

Για να τελειώνουμε με αυτά τα φληναφήματα:

Η μόνη προσφορά των απέναντι σεβνταλήδων στον πολιτισμένο κόσμο είναι οι τουλίπες, τις οποίες καλλιέργησαν και προστάτευσαν επειδή άρεσαν στις γυναίκες των χαρεμιών. Τίποτα άλλο. Ούτε η κουζίνα τους ούτε η μουσική τους ούτε οι χοροί τους έχουν καμία τούρκικη πρωτογένεια• είναι δάνεια από τις χώρες που περιελάμβανε η Οθωμανική Αυτοκρατορία και τα καρπούνται τώρα οι κακορίζικοι γείτονες.

Και είμαστε Μεσόγειοι, όχι Βαλκάνιοι.

Η οροσειρά του Αίμου, που ορίζει την περιοχή των Βαλκανίων, από την ελληνική επικράτεια και μετά μπαίνει βαθιά στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου• στον ιστορικό χώρο που δημιουργήθηκαν οι μεγάλοι πολιτισμοί της οικουμένης. Αυτή είναι "η μόνη γνήσια μας ταυτότητα, η καθαρώς μεσογειακή". (Χατζιδάκις)
Στον σύγχρονο κόσμο θα είμαστε αυτό που μπορούμε και θέλουμε να είμαστε.

Μια μικρή μεσογειακή χώρα εκπάγλου φυσικής καλλονής, με ιδανικές κλιματολογικές συνθήκες, βαρύ όνομα και βαριά κληρονομιά. Με τη δική μας σφραγίδα στην τέχνη, στα ήθη και στον τρόπο ζωής, που δεν έπαψαν να εξελίσσονται και να αναπλάθονται ακόμη και τον μεγάλο χειμώνα της τουρκοκρατίας.

Έχουμε μνήμη, ιστορία και συνέχεια.

Σε αυτόν τον τόπο επί 2.500 χρόνια δεν σταμάτησε να γράφεται αυθύπαρκτη ποίηση, να δημιουργούνται αριστουργήματα πρωτότυπης ζωγραφικής, αρχιτεκτονικής, τραγουδιού και ανανεούμενων προσωπικών και κοινοτικών δεσμών βαθύτατης ανθρώπινης συνάφειας που πόρρω απέχουν από την ωφελιμιστική δυτική σκέψη.

Ευτυχώς, οι Έλληνες "αεί παίδες εισίν".

Άναρχοι και ατίθασοι, έχουν τις παμπάλαιες νόρμες τους περί πολιτικώς ή κοινωνικώς "ορθού", και οι διάφοροι ξενόφερτοι κανόνες είναι για να παραβιάζονται.

Μπορεί να συμβιβαζόμαστε επιφανειακά, να ακολουθούμε μόδες και ντιρεκτίβες αλλότριες, αλλά οι πρόγονοί μας δεν έσβησαν μέσα μας• "ζούνε και μετά τον θάνατό τους". (Ασδραχάς)

Έχουμε δικαίωμα στη διαφορά.

Και ουδείς τεχνοκράτης δικαιούται να υποτιμά έναν λαό που δημιούργησε τον κορυφαίο σύγχρονο λαϊκό πολιτισμό αγάπης και ανθρώπινης συναλληλίας.

Άλλα είναι αυτά που μας γελοιοποιούν στα μάτια κάθε λογικού όντος και για τα οποία θα έπρεπε να ντρεπόμαστε.

Η συστηματική καταστροφή του τόπου μας, η υποβάθμιση του λαϊκού μας πολιτισμού, η τουριστική εκπόρνευση, τα mousakas, souvlaki, rent a car, οι νησιώτισσες γιαγιάδες που φωνάζουν rooms-rooms στα λιμάνια, οι συντάξεις του ΙΚΑ, τα ράντζα των νοσοκομείων, ο εφιάλτης του Κηφισού, η τσιμεντοποίηση του Μαραθώνα, η ανοχή στη διαφθορά των διοικούντων.

Κάθε μέρα δρούμε βάναυσα εναντίον της ύπαρξής μας. Το πώς υπάρχουμε ακόμη ως χώρα είναι ανεξήγητο σαν θαύμα.

Σε μία και μόνη περίπτωση δικαιούται να γελάει ο πασαένας μαζί μας. Δυτικός, Ανατολίτης, Αφρικανός ή Εσκιμώος. Όταν τον κοιτάμε στα μάτια και προσπαθούμε να τον μιμηθούμε.

Σαν τον σκύλο τον αφέντη του.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΕΔΩ
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5382

Ιωάννης Τάτσης, Οικουμενικήν Σύνοδον συγκροτούν μόνον θεούμενοι επίσκοποι

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 11/2/2011

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ ΣΥΓΚΡΟΤΟΥΝ ΜΟΝΟΝ ΘΕΟΥΜΕΝΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ
του Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου
Τους τελευταίους μήνες παρατηρείται έντονη κινητικότητα, ιδιαίτερα εκ μέρους του Φαναρίου και της Μόσχας, ώστε να επιταχυνθεί το έργο των Προπαρασκευαστικών επιτροπών και να οδηγηθούμε στη σύγκληση Μεγάλης Συνόδου. Είναι χαρακτηριστικά όσα είπε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος για τη Σύνοδο αυτή τον περασμένο Αύγουστο: «Η Ορθοδοξία θα ζήσει, θα κάνει την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της, την οποία ετοιμάζει η Πανορθόδοξη Σύνοδος και είμαστε εις το τέλος της προετοιμασίας. Στις αρχές του 2011 θα έχουμε την προτελευταία, πιθανότατα, προπαρασκευαστική επιτροπή στο Πατριαρχικό μας Κέντρο της Γενεύης και θα γίνει αυτό το μεγάλο γεγονός, έχει να γίνει παρόμοιο γεγονός από το έτος 787, από τον 8ο αιώνα έχουμε να κάνουμε Οικουμενική Σύνοδο αυτού του μεγέθους, αυτής της εμβέλειας»....
Πέραν του ζητήματος των θεμάτων που πρόκειται να απασχολήσουν μία τέτοια Σύνοδο αλλά και της πιθανολογούμενης «πανορθόδοξης» απόφασης προώθησης των αρχών του οικουμενισμού, είναι σημαντικό να διερευνήσουμε τις πνευματικές προϋποθέσεις των προσώπων που θα συμμετάσχουν στη Σύνοδο αυτή.
Είναι πολύ διαφωτιστικά όσα δίδασκε ο μεγάλος θεολόγος π. Ιωάννης Ρωμανίδης για το θέμα αυτό και πρόσφατα κυκλοφόρησαν στον Α΄ τόμο της «Εμπειρικής Δογματικής». Εξίσου σημαντικές είναι οι παρατηρήσεις του Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιεροθέου που επιμελήθηκε τον παραπάνω τόμο. Μεταφέρω εδώ μερικές μόνο σκέψεις του π. Ιωάννη Ρωμανίδη:

«Έχουμε σήμερα τη διδασκαλία περί του αλαθήτου των Οικουμενικών Συνόδων. Αυτή η διδασκαλία του αλαθήτου των Οικουμενικών Συνόδων, όπως περιγράφεται σήμερα, είναι ωσάν να υπάρχη ένας θεσμός Οικουμενικής Συνόδου, που έχει το αλάθητο της Εκκλησίας…Δεν υπάρχει στους Πατέρες μία τέτοια αντίληψη περί Οικουμενικής Συνόδου. Βέβαια η Οικουμενική Σύνοδος είναι αλάθητη, αλλά δεν είναι αλάθητος θεσμός…

Την άποψη ότι οι Πατέρες μιας Συνόδου είναι θεόπνευστοι, επειδή συνήλθαν σε μία Οικουμενική Σύνοδο, και τότε είναι θεόπνευστοι δηλαδή, εγώ τουλάχιστον, δεν την έχω βρει πουθενά…

Εάν είχαμε εκατόν πενήντα Επισκόπους που πριν πάνε στη Σύνοδο δεν ήταν θεόπνευστοι, αυτοί που δεν ήταν θεόπνευστοι προ της Συνόδου, θα γίνουν θεόπνευστοι μετά την εναρκτήριο προσευχή της Συνόδου; Και θα παύσουν να είναι θεόπνευστοι μετά τη λήξη της Συνόδου;

…μαθαίνουμε από τους σημερινούς Ορθόδοξους ότι η Οικουμενική Σύνοδος είναι μεγάλη αυθεντία της Εκκλησίας και αμφισβητούν αν είναι οι Πατέρες της Εκκλησίας. Δηλαδή βάλανε τη Σύνοδο παραπάνω από τους Πατέρες της Εκκλησίας.

Και όταν κανείς διαβάζη τα ίδια τα Πρακτικά των Συνόδων, η Οικουμενική Σύνοδος επιακαλείται τους Πατέρες της Εκκλησίας. Γι’ αυτό λένε «οι τριακόσιοι δεκαοκτώ Πατέρες είπαν»…Δηλαδή όταν εμείς σκεφτόμαστε μία Οικουμενική Σύνοδο, για μας είναι μία Σύνοδος Πατέρων της Εκκλησίας».
Σχολιάζει δε ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος:

«Η θεοπνευστία των Οικουμενικών Συνόδων συνδέεται με την παρουσία σε αυτές Πατέρων που ήταν θεόπνευστοι. Δεν είναι θεόπνευστη η Σύνοδος ως ένας θεσμός, αλλά λόγω της συμμετοχής σε αυτήν θεουμένων…Δυστυχώς υπάρχουν μερικοί σήμερα που παραθεωρούν τους θεουμένους Πατέρες και τοποθετούν τις Συνόδους πάνω από τους Πατέρες, ενώ συμβαίνει το αντίθετο… οι Επίσκοποι που έφτασαν στη θεοπτία, έβλεπαν το Θεό και είχαν επικοινωνία μαζί Του και γι΄ αυτό έγιναν Πατέρες, που είναι η βάση των Οικουμενικών Συνόδων»[1].

Είναι λοιπόν σημαντικότατο να απαντήσουμε ειλικρινά στο ερώτημα: Πόσοι από τους επισκόπους που θα συμμετάσχουν σε μία πιθανή Μεγάλη Σύνοδο «έφτασαν στη θεοπτία», είναι «εμπειρικοί θεολόγοι» ή είναι «θεούμενοι»; Οι αντιλέγοντες βέβαια θα ρωτήσουν αν το Άγιο Πνεύμα έπαυσε να ενεργεί στην Εκκλησία ή αν εξέλιπαν οι άγιοι. Όχι βέβαια. Υπάρχουν και σήμερα θεούμενοι επίσκοποι, κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί. Αλλά πόσο εισακούονται οι διακριτικές φωνές τους από τους άλλους επισκόπους που είναι μόνον «θρόνων διάδοχοι» αλλά όχι και «τρόπων μέτοχοι» των Αγίων Πατέρων; Πόσοι θεούμενοι ή θεόπτες μοναχοί επελέγησαν τα τελευταία χρόνια για να γίνουν επίσκοποι; Μήπως πριν την προετοιμασία της Μεγάλης Συνόδου οφείλουμε να βαδίσουμε την ασκητική οδό της καθάρσεως ώστε να αποκτήσουμε το θείο φωτισμό και να μετέχουμε, του Θεού συνεργούντος, της θεώσεως όπως οι άγιοι Πατέρες που συγκρότησαν τις Οικουμενικές Συνόδους;

Παραπομπή1. Τα αποσπάσματα της διδασκαλίας του π. Ιωάννη Ρωμανίδη και του Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ιεροθέου αντλήθηκαν από το έργο του Μητρ. Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου, «Εμπειρική Δογματική της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας - κατά τις προφορικές παραδόσεις του π. Ιωάννου Ρωμανίδη», τόμ. Α΄, εκδ. Ιεράς Μονής Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας), σσ. 250-254.

Πηγή: Θρησκευτικά

Αμέθυστος

Lord’s Prayer in aramaic – Abun d’bashmayo

Avvon d-bish-maiya, nith-qaddash shim-mukh. Tih-teh mal-chootukh. Nih-weh çiw-yanukh: ei-chana d’bish-maiya: ap b’ar-ah. Haw lan lakh-ma d’soonqa-nan yoo-mana. O’shwooq lan kho-bein: ei-chana d’ap kh’nan shwiq-qan l’khaya-ween. Oo’la te-ellan l’niss-yoona: il-la paç-çan min beesha. Mid-til de-di-lukh hai mal-choota oo khai-la oo tush-bookh-ta l’alam al-mein. Aa-meen.

Our Father which art in heaven

Hallowed be thy name

Thy Kingdom come

Thy will be done in earth, as it is in heaven.

Give us this day our daily bread.

And forgive us our debts, as we forgive our debtors.

And lead us not into temptation, but deliver us from evil .

For thine is the kingdom, and the power, and the glory, for ever. Amen.

vatopaidi.

Saint Charalambos of Magnesia

How He Saved the town of Filiatra in Greece: The miracle took place in the small Peloponnesian town of Filiatra in 1943, during the dark days of the occupation of Greece by the Germans. This miracle has moved and continues to move, to this today, not only the people of Filiatra but also the people of all Greece.

From the German Headquarters in Tripoli, orders were issued to Officer Kondau, in charge in Filiatra, to burn the town, because of a sabotage that the rebels had instigated. The Commandant was ordered to kill a certain number of notable Filiatrians, to take as prisoners the 1,500 other citizens, and to send them to Germany, after which it is was obvious they would never return.

Officer Kondau, feeling no pity, in turn, gave the orders to his soldiers to follow through with implementing the destruction, on the following day at 6:00AM in the morning.

In Tripol, the Priest, Archimandrite Theodore Kotsakis, who was originally from Filiatra, learned of this plan. Grief and worry overcame everyone; no one knew what to do to save Filiatra and its people. So, the priest Theodore found someone who knew German, and together they went to the house of the German Officer in Tripoli. But while they waited outside his office, loud voices, cursing and a great upheaval were heard. A Greek woman pulled on the priest’s cassock, urging him to leave, so that they might not be killed there, right on the spot!

Thereby, upon leaving, the Priest notified all the people from Filiatra who were living in Tripoli, to pray that night to Saint Charalambos, who was Patron Saint of Filiatra, asking him to intercede for the town and its people. Then the Priest Theodore closed himself in his room and prayed with much pain and sorrow. And the citizens of Filiatra did the same, as they had caught wind of something going on, themselves.

Saint Charalambos heard their prayers and performed the miracle! The Saint then appeared that night to Officer Kondau while he was sleeping. He appeared to him as a serious, old and dignified man of holy countenance, dressed in priestly robes and having a long white beard. This German conqueror, who was a protestant, had never seen such a face or such an appearance ever before in his life. The solemn Elder then said to him with such sweetness: “Listen, my son, do not carry out the orders you were given.”

The dream was so real that it created a great impression on him. He awakened suddenly and then went back to sleep, but, with determination, however, to carry out the order he was given. Then once again the Saint appeared to him in his sleep and said: “That which I have told you to do, do it. Do not execute the order. Do not be afraid. I will make sure that you are not punished.” Again, he awakened, and the words spoken to him were whirling around in his mind. But it was impossible for him not to carry out the order, after all the Germans would execute him if he didn’t. Once again he fell asleep. And once again the solemn Elder appeared to him for a third time, saying: “I told you not to be afraid. I will see to it that you are not punished. I will protect you and all your men. You will all return to your homes and nothing will happen to you.”

At first, the Commandant wanted to ignore the order of Saint Charalambos, in order to appear the giant. But despite all his intransigence, he yielded, because afterwards, as this German Officer himself related, he heard in his sleep shouts and cries, as if coming from people being tortured right in his own courtyard. Then, real life figures appeared like women, many women, who were beating themselves on the heads and chests out of unbearable misfortune and pain.

They were mourning, showing desperation, and cursing, out of agony in anticipation of the slaughter of their children and grandchildren that was to take place. All of these voices then became like a big cloud that ascended on high, into the heavens, without anything falling to the earth.

And furthermore, as he slept, the German Officer saw long black clouds that were coming out of his room, ascending, and casting a shadow upon the sun, with the sun trying to hide from the clouds as if it were a person who in turn was casting shadows on the faces of his soldiers. Some of soldiers were afraid, while others were asking for help as they made the sign of the cross. And still others were running and hiding behind the olive groves.

From his fright he woke up. He tried to speak but couldn’t, rather his mouth was agape as he looked at the image in his dream, the old man that he saw three times in his dream who had the appearance of a Saint of the Orthodox church. When he came to his senses, he began thinking of the evil that was about to happen: the slaughter of human beings, like dogs to remain on the streets without burial and of houses burning in seconds which had taken centuries to be built!

These reflections stirred him. But still he said to himself: “I said I was going to burn this town and burn it I will!”

Then he closed his eyes. And the old man, Saint Charalambos, appeared once again before him, in a threatening and persistent manner. In a loud and emphatic voice, the Saint said to him: “Be careful! This town is not going to burn and its people are not going to be captured. They are innocent. Do you hear me?”

The German Officer stood up, steadied himself, as his knees were shaking from fright and he picked up the telephone. With a trembling voice, he called Tripoli to speak to the German Commandant of all Peloponesos. And when this commandant tried to respond to give orders, he faltered. He tried to get fierce so that his orders would be carried out, but he wasn’t able to! So what was going on? That same night he also had also seen Saint Charalambos in his sleep, just as the Officer Kondau from Filiatra had described him on the telephone. And finally, the Commandant resolutely told the Officer in Filiatra: “Write this down. I am suspending the destruction of the town. Come immediately to see me tomorrow at noon!”

At daybreak, the decision by the Germans to revoke the order was announced.

Everywhere there were shouts of joy to be heard by the townspeople, in the cafes, in the square, in the streets….

One battalion, then, of German soldiers with Officer Kondau and two Orthodox priests in the middle, walked down the street going from Church to Church. They started at Saint John’s, then Saint Nicholas’, then Saint Athanasios’ and finally headed for the Church of the Panagia (The All holy one).

Officer Kondau was searching for the icon of the Saint that he saw in his dream. When they opened for him he door of the Temple of the Panagia, he recognized among the icons, Saint Charalambos, whom he had seen in his dream, who had commanded him. His voice broke. He became ashamed of his pride. He hid his face with his hands. Shortly, he lowered them. And this Protestant, on bended knee, made the sign of the cross. He uttered a few prayers in his own language, of which the priests present were unable to interpret.

Afterwards, he asked the priests to tell him who this geronda (elder) depicted in the icon was. They related to him that it was Saint Charalambos who bore many torments for Christ. Then they told him of the many miracles that the Saint had performed, and still does to this day.

There are no words to describe the joy felt by the people of Filiatra and their gratitude toward the Saint. They glorified God and they thanked Saint Charalambos for the miracle. And just as the Saint had told Officer Kondau, the leader of the garrison, and all his men, after the war was over, they returned safely to Germany and to their homes, without anyone being harmed. The German Officer, thus, preserved vividly the memory of this miracle and showed gratitude to the Saint. He hoped to return from Germany to venerate him. And in fact, after two years, he came with his wife to the town of Filiatra. But, on his first pilgrimage, he didn’t quite make it for the Feast Day of the Saint. He came one day later, on February 11th.

When, however, the people of Filiatra saw him, they were so overjoyed that they celebrated the Feast Day all over again. They chanted the doxology; they held receptions and dinners and other festivities. And up until recent times this German Officer with wife and family and other countrymen have come on the 10th of February to the town of Filiatra to venerate and pay homage with faith to this Saint. In their hearts Orthodoxy had blossomed.

Saint Haralambos the Martyr and Miracle-Worker “O wise Haralambos, you were proven an unshakable pillar of the Church of Christ; an evershining lamp of the universe. You shone in the world by your martyrdom. You delivered us from the moonless night of idolatry O blessed One. Wherefore, boldly intercede to Christ that we may be saved.

(Fourth Tone)” – Apolytikion of St. Haralambos the Martyr

Holy Saint Charalambos Pray to God for Us!

Translation by Narthex Press ~~~ Translated from the Greek by V.A.C.

vatopaidi.

"Δεν υπάρχει μετα-Πατερική θεολογία εν γένει" (π.Νικόλαος Λουδοβίκος)

(...) Δεν υπάρχει τρόπος να αντιληφθεί ο τραυματισμένος και βεβαρυμμένος λόγιος που μετρά τη ζωή του με τις σπιθαμές του κοινού νού πως τα μεγάλα έργα διαβάζονται πάντοτε τώρα. Ακριβώς γι' αυτό, δεν υπάρχει ούτε μετα-Πλατωνική, ούτε μετα-Παλαμική θεολογία ή φιλοσοφία. Υπάρχει μόνον φιλοσοφία και θεολογία εν όψει του Πλάτωνα ή του Παλαμά, δηλαδή ομοφωνία ή διαφωνία στο ύψος τους. Όπως δεν υπάρχει και μετα-Πατερική θεολογία εν γένει- εκτός και αν ομιλούμε για την άφρονα έξοδο από τον κόσμο όπου εκείνοι οι μακάριοι έπασχαν την αλήθεια, η οποία αλήθεια συναντά τους ανεπαρκείς επιγόνους μόνον (για να θυμηθώ τον οξυδερκή Lacan) ως ψυχοσωματικό σύμπτωμα.

iereasanatolikisekklisias.

Ιστορία ντεμοντέ

Διονύσης Χαριτόπουλος

Η ελληνική Αντίσταση στον φασιστικό Άξονα άρχισε στις 28 Οκτωβρίου 1940 στην Πίνδο και τερμάτισε στις 5 Νοεμβρίου 1944, όταν βγήκε από τα ελληνικά σύνορα και ο τελευταίος Γερμανός στρατιώτης.
Οι δύο μεγάλοι πυλώνες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας είναι η Επανάσταση του 1821 και η Αντίσταση 1940-1944 στους ξένους εισβολείς.
Ο κορυφαίος Οξφορδιανός ιστορικός Άρνολντ Τόινμπι αποτιμά τελεσίδικα τα δύο μεγάλα έπη• όπως γράφει, οι Νεοέλληνες «στον πόλεμο για την ανεξαρτησία τους και στα πρόσφατα κινήματα Αντίστασης κατά των ξένων εισβολέων πραγματοποίησαν πράξεις ηρωισμού τόσο υψηλές όσο τα κατορθώματα των προγόνων τους στον Μαραθώνα και στις Θερμοπύλες» (1).
Το συνταρακτικό είναι πως και οι δύο μεγάλες εθνικές εποποιίες είναι αμιγείς λαϊκοί άθλοι που συνέβησαν ερήμην θεσμών και άνωθεν εντολών.

Όπως ξέρουμε, το 1821 δεν υπήρχε ελληνικό κράτος• ούτε κάποια αναγνωρισμένη κεντρική εξουσία για να κηρύξει την εξέγερση. Μόνοι τους αυτοσχεδίασαν οι κατσαπλιάδες Κολοκοτρώνης, Παπαφλέσσας, Καραϊσκάκης, Μανιάτες, Ρουμελιώτες, Νησιώτες και λοιποί και μόνοι τους το έκαναν.

Είναι επίσης γνωστό πως το 1940, που υπήρχε οργανωμένο κράτος, η βασιλομεταξική δικτατορία άλλα είχε κατά νουν. Από την πρώτη γραμμή στην Πίνδο ο στρατηγός Πετρουτσόπουλος της 8ης Μεραρχίας Ηπείρου μάς βεβαιώνει πως «η ηγεσία δεν επίστευεν εις την νίκην, αλλά ήθελε να ρίψωμεν μερικούς πυροβολισμούς διά την τιμήν των όπλων» (2).

Μα ο ελληνικός λαός αγνόησε την οπισθόβουλη ηγεσία του και πήρε τον πόλεμο πάνω του• η υπόμνηση ανήκει στον Σεφέρη: «Ο λαός έκανε μόνος του αυτό που έκανε – μόνος του. Αυτοί οι άγνωστοι άνθρωποι, το καλύτερο που έχει ο τόπος μας».

Όταν τελικώς οι κατακτητές μπήκαν στη χώρα μας, οι πολιτικοί αρχηγοί έπεσαν πάνω στους Έλληνες και πάσχισαν να τους πείσουν να δεχτούν τη μοίρα του σκλάβου• με πολιτικάντικη ορολογία, επιβαλλόταν πλέον και η «ψυχική τους αποστράτευση».

Ο λαός πάλι δεν υπάκουσε.



Οι αντιστασιακές οργανώσεις ξεφύτρωναν η μία μετά την άλλη σε πόλεις και χωριά. Οι ψυχωμένοι άντρες που πήραν τον οικογενειακό γκρα και βγήκαν στα βουνά δεν ακολούθησαν καμία κομματική εντολή• απλώς συνέχισαν με υπέροχη φυσικότητα την ντόπια παράδοση των εθνικο-απελευθερωτικών αγώνων.

Ο πρύτανης των Ελλήνων ιστορικών Νίκος Σβορώνος έχει καταγράψει τον «αντιστασιακό χαρακτήρα» αυτού του λαού, που αποτελεί «ιδιαίτερο χαρακτηριστικό» του και «διέπει ολόκληρη τη νεοελληνική ιστορία».

Εδώ αρχίζει το γκρέμισμα.

Ένας λαός που κατά παράδοση συνεγείρεται αυθορμήτως στις οριακές στιγμές του βίου του• και με τις θυσίες του ανατρέπει έσωθεν ή έξωθεν σχεδιασμούς που απειλούν την εθνική του υπόσταση δεν είναι σήμερα αρεστός.

Προκειμένου να μην επαναληφθούν και στο μέλλον παρόμοια φαινόμενα λαϊκής αυτοβουλίας, επείγουν κάποια μέτρα• ένα από αυτά είναι η αποδόμηση της εθνικής αυτογνωσίας και παράδοσης.

Μια σέχτα ντόπιων πανεπιστημιακών φιλοδοξούν – κατά δήλωσή τους – «να ξαναγράψουν» τη νεότερη ελληνική ιστορία. Η εξαγγελία από μόνη της είναι παιδαριώδης. Η ιστορία έχει γραφτεί. Τα αγάλματά μας τα στήσαμε. Αυτό που θα περίμενε κανείς από επαγγελματίες είναι να αποκαθάρουν τα ιστορικά συμβάντα από υπερβολές και σοβινιστικές ανοησίες• αυτό θα ήταν όντως αγαθοποιό έργο.

Όμως από τις εθνικόφρονες χοντράδες της μετεμφυλιακής περιόδου και της εφταετίας περάσαμε στις «μοντερνίστικες» κατεδαφίσεις.

Κατ' αυτούς τους προφέσορες, η Εθνεγερσία του 1821 ήταν «ιστορικό λάθος». Ο βίος των σκλαβωμένων Ελλήνων με τους Οθωμανούς δυνάστες ήταν αρμονικός και δεν είχαμε λόγους να επαναστατήσουμε.



Όσο για τα νεότερα συμβάντα, από την Αντίσταση 1940-1944 έως τον Κυπριακό Αγώνα για αυτοδιάθεση 1955-1959, πάνε όλα σχεδόν στο καλάθι. Έχουν τόσες «σκιές», έγιναν τόσα «εγκλήματα» που δεν πρέπει καν να μνημονεύονται. Κανένα μεγαλείο δεν διασώζεται από τις μικρόψυχες πένες• διακρίνουν παντού εθνικιστές, τοπικιστές και «Ταλιμπάν».

Αυτό που εντυπωσιάζει στα πονήματα των εν λόγω πανεπιστημιακών είναι η από καθέδρας περιφρόνηση κάθε λαϊκού στοιχείου. «Ο χοντρός λαός στ' αμπάρι», κανονικά. Χωρίς παρουσία και χωρίς λόγο για την ίδια του την ύπαρξη.

Έτσι, σύμφωνα με ατσαλάκωτο καθηγητή, το '21 δεν το έκαναν οι ντόπιοι αγριάνθρωποι. Αυτοί ήσαν το κακό συναπάντημα• αγράμματοι, πλιατσικολόγοι, τοπικιστές και τουρκόφρονες. Όλη τη δουλειά την έκαναν πέντε φωτισμένοι διανοούμενοι που ήρθαν απέξω και μας σώσανε• ο Μαυροκορδάτος και η παρέα του.

Τα υπονοούμενα για τους πρωταγωνιστές της Εθνεγερσίας και της Αντίστασης είναι τόσο υψηλού επιστημονικού επιπέδου που συναγωνίζονται σελίδες του κίτρινου Τύπου. Μα η «ερωτομανής» Μπουμπουλίνα δεν ξόδεψε το έχειν της στα πάθη, αλλά στον Αγώνα. Ούτε ο Καραϊσκάκης και ο Μακρυγιάννης καταπλήγιασαν το κορμί τους για «να ανέλθουν κοινωνικά».

Μην τους βγάλουμε και χρεωμένους από πάνω.

Το ισοπεδωτικό ντελίριο των συγκεκριμένων ιστοριογράφων φούντωσε μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Με την επίφαση ενός αντικειμενικού «επιστημονισμού» επιχειρούν να διαγράψουν κάθε νόημα του κοινού εθνικού βίου.

Προσπαθούν να μας πείσουν ότι η πατρίδα, το έθνος και οι παραδόσεις μας είναι έννοιες ντεμοντέ• απάδουν προς τη σύγχρονη εποχή. Όσο πιο γρήγορα απαλλαγούμε από αυτές τις καθυστερημένες και αναχρονιστικές φαντασιώσεις, τόσο το καλύτερο για όλους.

Αλλά και πάλι ο Σβορώνος έχει ξεκάθαρα τοποθετηθεί στο θέμα της πολιτισμικής συνέχειας, της ταυτότητας και της εθνικής συνείδησης του ελληνικού λαού:

«Το πρόβλημα είναι να μένεις αυτό που είσαι, και αυτό βέβαια συνδυάζεται με την πολιτισμική συνέχεια του ελληνισμού. Με το γεγονός ότι, όταν κατακτήθηκε ο ελληνικός λαός, από τους Ρωμαίους αρχικά είτε αργότερα από τους Τούρκους, είχε εθνική ενότητα και συνείδηση της ενότητας αυτής. Υπήρχε μια ηθική ενότητα με τη γλώσσα, με τα ήθη και τα έθιμα, και είχε συνείδηση της ταυτότητάς του αυτής, η οποία του επέτρεψε να αντισταθεί, να αντισταθεί στην απορρόφηση από άλλους λαούς οι οποίοι ήταν κατακτητές του».

Εσχάτως το πάθος των «μοντερνιστών» για την αποδόμηση της ιστορικής ταυτότητας των Ελλήνων έχει εκλάβει χαρακτηριστικά υστερίας. Δίνουν την εντύπωση πως, αν χρειαζόταν, θα χειροκροτούσαν τα νατοϊκά βομβαρδιστικά ακόμη κι αν κατευθύνονταν στου Φιλοπάππου.

(Ένας πρωθιερέας της ιστορικής αποδόμησης μας κουνάει πατερναλιστικά το δάχτυλο. Αφού μπήκαμε στην ενωμένη Ευρώπη, πρέπει να αλλάξουμε «συνείδηση, νοοτροπία, αξίες και συμπεριφορά».

Αυτό κι αν είναι δείγμα ολοκληρωτικής νοοτροπίας• πόθεν αρύεται το δικαίωμα ένας ιστορικός να υποδεικνύει τη μεταλλαγή ενός ολόκληρου λαού σε αμνήμονες σκιές;

Άντε μετά να εννοήσει, αυτός και οι όμοιοί του, γιατί, αφού ήδη είμαστε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ο Σολωμού επέλεξε να θυσιαστεί στον ξένο ιστό και ο νεαρός ανθυποσμηναγός Σιαλμάς να λούζεται ες αεί στα νερά του Αιγαίου.)

Ασφαλώς οι πιο ενθουσιώδεις κράχτες της απο-εθνοποίησης πρέπει να βρίσκονται στην Ελλάδα.

Δεν εξηγείται αλλιώς, αφού ουδείς στην Αγγλία, τη Γερμανία, τη Γαλλία θα τολμούσε να επιτεθεί με τέτοιο μένος σε πατρίδα, ιστορία, γλώσσα, παραδόσεις και εθνικά σύνορα.

Ποιος να το φανταζόταν ότι η διάλυση των εθνών θα αρχίσει από τη χώρα μας. Η περίπτωση παραπέμπει στη Φρειδερίκη που προσπαθούσε να πείσει τον Μάρσαλ να αρχίσει τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο από την Ελλάδα.

Όμως η ιστορία είναι το μέλλον μας.

Κατά τον Δημήτριο Γληνό, «κάθε λαός κληρονομά από τους προγόνους του μερικές κεντρικές ιδέες, που κανονίζουν τη διαγωγή του στις πιο σημαντικές περιστάσεις του δημόσιου βίου».

Και η κεντρική ιδέα που διαπερνά και εμπνέει αυτόν τον λαό είναι η ασίγαστη αγάπη προς την πατρίδα και την ελευθερία.

Αυτό δεν αλλάζει.

.....................................................
(1). Arnold Toynbee, «Οι Έλληνες και οι κληρονομιές τους», Ινστιτούτο του Βιβλίου - Μ. Καρδαμίτσα.
(2). «Ακρόπολις», 28.10.1959• ομοίως, στρατηγός Καθενιώτης, στρατάρχης Ουίλσον, ταξίαρχος Μάιερς κ.ά.
Από το βιβλίο «Ημών των Ιδίων», εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, 2003.
ΡΕΣΑΛΤΟ-14, Ιανουάριος 2007
Αρχική δημοσίευση: ΤΑ ΝΕΑ , Σάββατο 26/10/2002

"ΔΙΟΛΚΟΣ 1500 Χρόνια"

2
3

Αρχαίος Δίολκος-Ένα μνημείο σε απόγνωση - 2007-02-15

Ήταν γύρω στο 600 π.Χ., όταν ο Περίανδρος, τύραννος της Κορίνθου, κατασκεύασε τον Δίολκο. Ο πλακόστρωτος δρόμος επέτρεπε στα πλοία να μεταφέρονται ανάμεσα στον Κορινθιακό και τον Σαρωνικό, και στους Κορίνθιους να αποκτούν χρήμα και ισχύ από τη διίσθμιση. Όμως η σύγρονη ιστορία του Δίολκου αγγίζει το απίστευτο...



Το αρχικό του τμήμα στην Ποσειδωνία, ήταν ένας πανέμορφος χερσαίος διάδρομος όταν ήρθε ξανά στο φως με τις ανασκαφές του αρχαιολόγου Νίκου Βερδελή, στα τέλη της δεκαετίας του ’50. Σήμερα, ούτε μισό αιώνα αργότερα, έχει μετατραπεί σε ένα ενάλιο ερείπιο που φυλλορροεί.

Η σύγχρονη ιστορία του Δίολκου αγγίζει το απίστευτο. Το μνημείο δεν διαφυλάχθηκε ποτέ από τη βίαιη καταπόνηση που αντιπροσωπεύει σχεδόν κάθε διέλευση πλοίου ή ταχύπλοου από τη Διώρυγα…

Σήμερα, η διάβρωση έχει περάσει σαν λαίλαπα πάνω από ένα μεγάλο τμήμα του μνημείου. Οι κυματισμοί και τα απόνερα των πλοίων εξακολουθούν να ταλαιπωρούν βάναυσα το ήδη βυθισμένο και να διαβρώνουν το «υγιές» τμήμα του μνημείου.

Σαν αντίδοτο στην εγκατάλειψη, μια διεθνής έκκληση για τη διάσωση και αναστήλωση του Δίολκου έχει ήδη βρει υποστηρικτές από 52 διαφορετικές χώρες του κόσμου.

Μπορείτε να υπογράψετε στο http://www.thepetitionsite.com/takeaction/870477005

Γνωριμία με το μνημείο

Οι υπάρχουσες αναφορές για υπερισθμίσεις, ξεκινούν από το 428 π.Χ., όπου ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι οι Σπαρτιάτες πέρασαν στόλο από τον Κορινθιακό «ες την προς Αθήναις θάλασσα». Φαίνεται ότι οι αρχαίοι συγγραφείς θεωρούσαν δεδομένη την ύπαρξη του Δίολκου. Τουλάχιστον σε όσα κείμενα έχουν σωθεί, δεν δίνουν πληροφορίες για τον τρόπο κατασκευής ή τη λειτουργία του.

Οι ανασκαφές, μεταξύ 1956 και 1962 από τον αρχαιολόγο Νίκο Βερδελή, έφεραν στο φως έναν λιθόστρωτο δρόμο με πλάτος από 3,5 έως σχεδόν 6 μέτρα. Η ακριβής διαδρομή και η αφετηρία του μνημείου στον Σαρωνικό δεν είναι γνωστές. Ο Στράβων αναφέρει ότι κατέληγε στον Σχοινούντα (το σημερινό Καλαμάκι).

Στη διαπιστωμένη διαδρομή του, κοντά στον Κορινθιακό, ο Δίολκος προχωρούσε με μεγαλόπρεπες στροφές ακολουθώντας τη διαμόρφωση του εδάφους – γι’ αυτό και έχουν βρεθεί τμήματά του τόσο στην Πελοπόννησο όσο και στη Στερεά. Ιδίως στην Στερεά, είναι έντονες οι αυλακώσεις από τις ρόδες των «ολκών», των οχημάτων πάνω στα οποία μεταφέρονταν τα πλοία. Υπάρχει και ένα τμήμα με λαξευμένες τροχιές. Ο Δίολκος αποτελεί έναν πρόδρομο του σιδηρόδρομου, ίσως τον αρχαιότερο γνωστό τροχιόδρομο του κόσμου.

Ξενάγηση στο μνημείο

(Οι φωτογραφίες του 1960 είναι της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρίας)



Η κυρίως πορεία του Δίολκου είχε από την αρχαιότητα δεχθεί μία προσθήκη ενός ορθογώνιου δαπέδου, με τοιχία στις τρεις πλευρές του. Δοκιμαστικές τομές έδειξαν, όπως αναφέρει ο Νίκος Βερδελής, ότι η παλαιότερη πορεία του Δίολκου συνέχιζε κάτω από τη δομή αυτή.

Τα εγχάρακτα γράμματα του παλαιού κορινθιακού αλφαβήτου που βρίσκονται χαραγμένα σε αρκετούς κυβόλιθους, απαντώνται συχνότερα στα αρχικά μέτρα του μνημείου.



Σχεδιάγραμμα της διαπιστωμένης διαδρομής του Δίολκου, από τον κ. Walter Werner. Τα διαφορετικά γράμματα με τα οποία ο Γερμανός ένθερμος ερευνητής του Δίολκου χαρακτηρίζει διαφορετικά μέρη του αρχικού τμήματος του μνημείου αφορούν διαφορετικές καταστάσεις διατάραξης την εποχή που έγινε το σχέδιο.

Ο Walter Werner έχει κάνει και λεπτομερείς αποτυπώσεις του (δυστυχώς ήδη διαταραγμένου) αρχικού τμήματος του Δίολκου.



Μία εκτεταμένη πλατφόρμα πριν από την κυρίως πορεία του Δίολκου. Το δάπεδο αυτό ήταν ένα από τα σημεία του μνημείου που ήταν ορατά πριν από την ανασκαφή. Ο H. N. Fowler (1932, Corinth and the Corinthia) αναφέρει ότι εκτεινόταν σε πλάτος σαράντα περίπου μέτρων.



Ένας κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος που δεν προστατεύθηκε ποτέ… Κάτω από την άμμο, σε διάφορες καταστάσεις διατάραξης, πολλοί κυβόλιθοι περιμένουν την αναστήλωση.



Η βίαιη καταπόνηση συνεχίζεται.



Ίχνη κάποιου αρχαίου «διαδρόμου» στο πλάι του Δίολκου υποδείχθηκαν από ιδιώτες στην «αρμόδια» εφορεία τον Δεκέμβριο του 2005.



Το τμήμα του Δίολκου στα δεξιά του δρόμου προς τη βυθιζόμενη γέφυρα (τμήμα G στο σχεδιάγραμμα του Werner). Εδώ, σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Βερδελής, μετά από μια διακοπή 15 μέτρων τα ίχνη του Δίολκου επανευρίσκοντο στο (τότε) χείλος της Διώρυγας…



Η πλήρης άγνοια του μνημείου φαίνεται ότι οδήγησε σε καταστροφές ακόμα και στο τμήμα της Σχολής Μηχανικού που δεν κινδυνεύει από τη θαλάσσια διάβρωση. Η διπλή σειρά λίθων που έχει τόσο ενδιαφέρον για τους μελετητές της αρχαίας τεχνικής, έχει υποστεί διατάραξη από κάποιο μηχανικό μέσο…



Δύο ακόμα εικόνες από το τμήμα της Σχολής Μηχανικού. Μεγαλειώδης στην απλότητά του και ταυτόχρονα αινιγματικός, ο Δίολκος είναι ένα μνημείο που έχει υποστεί τα πάνδεινα στη σύγχρονη εποχή. Φθάνει πια!



Ένα μεγάλο «γιατί;»

Ποιος θα πίστευε ότι ένα τέτοιο μνημείο παγκόσμιας απήχησης, που άντεξε πάνω από δυόμισι χιλιάδες χρόνια για να φθάσει ως εμάς, δε θα είχε διαφυλαχθεί σαν κόρη οφθαλμού, αλλά θα είχε ρημάξει σε τέτοιο απίστευτο βαθμό. Κι όμως, αυτό συνέβη.

Αν και έγγραφα τριάντα χρόνων (από την αρχή της ανασκαφής, το 1956, έως περίπου το 1986) έχουν εξαφανιστεί από τα αρχεία της «αρμόδιας» Εφορείας Αρχαιοτήτων, φαίνεται ότι το Υπουργείο Πολιτισμού δεν έθεσε ποτέ την εταιρία της Διώρυγας προ των ευθυνών της για την κατακρήμνιση του μνημείου.

Όχι μόνο, αλλά το 1985, με το μνημείο ήδη σε κακά χάλια από τη διάβρωση, κλιμάκιο του Υπουργείου Πολιτισμού έσπευσε στη Διώρυγα, απαλλάσσοντας μυστηριωδώς την ήδη από πενταετίας κρατική εταιρία από όρο που της επέβαλλε να κάνει μελέτη συντήρησης του μνημείου.

Οι Υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού, δηλαδή ακριβώς οι φορείς που ήταν υπεύθυνοι για τη φροντίδα του μνημείου, στάθηκαν εξίσου καθοριστικές με τους «ενεργητικούς» καταστροφείς του. Αντί να ασχολούνται με το να αναχαιτίζουν τη διάβρωση, ασχολούνταν περισσότερο με το να αναχαιτίζουν το ενδιαφέρον των ευαίσθητων πολιτών για το μνημείο. Αντί να δίνουν μάχες για τη σωτηρία του Δίολκου, έδιναν μάχες για να σώσουν τα προσχήματα, παρέχοντας απίθανης φαιδρότητας πληροφορίες σε ευαίσθητους πολίτες, δημοσιογράφους, μέλη του Κοινοβουλίου, Δικαστικές Αρχές – πρόσφατα ακόμη και προς τον Πρωθυπουργό!!!

Το 1992, ο φύλακας αρχαιοτήτων Γιάννης Βενετσάνος ειδοποιεί την αρμόδια Εφορεία ότι η διάβρωση πλησιάζει το μέχρι τότε ανέπαφο κομμάτι του μνημείου στα δεξιά του δρόμου προς τη βυθιζόμενη γέφυρα. Καμία αντίδραση! Το 1999, ο συνταξιούχος δάσκαλος Γιάννης Μπαλαφούτας μαζεύει δεκάδες υπογραφές σε ένα υπόμνημα για τη διάσωση του Δίολκου. Οι αρμόδιοι δε δίνουν σημασία. Εξίσου τραγελαφική ήταν και η αντίδραση προς την ερώτηση που, την ίδια εποχή, καταθέτουν στη Βουλή οι κκ. Αναστάσης Παπαληγούρας και Σταύρος Δήμας. Η κα Ελισάβετ Παπαζώη πληροφορεί τους δύο βουλευτές ότι η αρμόδια εφορεία έχει ζητήσει ρευματολογική μελέτη από την Εταιρία της Διώρυγας ώστε να προταθούν μέτρα για το μνημείο. Η απάντηση θα ήταν έτσι κι αλλιώς προσχηματική αλλά, όταν ρωτήθηκαν, τόσο ο Πρόεδρος και ο Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρίας της Διώρυγας έδωσαν την πληροφορία ότι καμιά μελέτη δεν τους είχε ζητηθεί!

Όλα αυτά τα χρόνια, η διάβρωση συνεχιζόταν ανεμπόδιστη. Η νέα Εφορεία Αρχαιοτήτων στην αρμοδιότητα της οποίας πέρασε το 2003 ο Δίολκος μιλούσε για μελλοντική μελέτη αναστήλωσης, όμως δεν είχε ούτε την πιο στοιχειώδη τεκμηρίωση σχετικά με το μνημείο (πριν τρέξει να προσκομίσει παλιές δημοσιεύσεις και εικόνες η υπογράφουσα, το φθινόπωρο του 2005). Οι σωστικές ενέργειες εξακολουθούσαν να αποκηρύσσονται επίμονα! Από ανεπαρκής ως σκοτεινή η στάση της τοπικής αυτοδιοίκησης και διάφορων «επιφανών» της περιοχής, που δεν κατάφεραν ούτε καν να πληροφορήσουν την ντόπια κοινωνία για το τραγικό πρόβλημα του μνημείου…

Σήμερα, κινητοποιημένη από το ενδιαφέρον του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, η Δικαιοσύνη καλείται να εξετάσει διάφορα ερωτήματα που συνδέονται με τον Δίολκο.

Ανεξάρτητα από την πορεία αυτών των διαδικασιών, το μήνυμα που στέλνουν εκατοντάδες αρχαιολόγοι, επιστήμονες και ευαισθητοποιημένοι πολίτες είναι ότι ο Δίολκος ανήκει στην κληρονομιά όλης της ανθρωπότητας, κι ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να της τον στερήσει.

Ελπίζω η πολύ πρόσφατη ανάμιξη της ΔΑΑΜ να θέσει τέρμα στις δεκαετίες εγκατάλειψης του Δίολκου. Με δεδομένο πάντως το απίθανα βεβαρυμένο παρελθόν σε ό,τι αφορά τη διάσωσή του, η είδηση ότι κάποιος φορέας «ενδιαφέρεται» δεν αρκεί. Η έκκληση συνεχίζεται…

ΜΜΕ: οι βιομηχανίες του σκότους

Αποτελεί πλέον κοινοτυπία να μιλάμε για τη δικτατορία του σκότους και της προβοκάτσιας των ΜΜΕ
Αυτή η μακάβρια δικτατορία του σκότους δίνει το στίγμα της νεοταξικής βαρβαρότητας και της κακουργίας των μαφιών του χρήματος.
Αυτά λοιπόν τα θηριώδη όργανα της Κόλασης, με κυνισμό χωρίς ιστορικό προηγούμενο, κατηγορούν, ως «σκοταδιστική» την Ορθόδοξη Εκκλησία!!!
Όταν, βεβαίως, οι δικτάτορες του σκότους και της παραπληροφόρησης, της ψευτιάς και της απάτης, σε κατηγορούν, ως «σκοταδιστή», αυτό αποδείχνει, με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, ότι είσαι φως και λάμψη αλήθειας…
Όταν οι πόρνες του σύγχρονου σκοταδισμού κατηγορούν την Ορθόδοξη Εκκλησία, ως «σκοταδιστική», αυτό σημαίνει πολύ απλά: Η Ορθοδοξία είναι φως, φλόγα αλήθειας.

Να, γιατί συκοφαντούν, με τέτοιο θηριώδες μένος την Ορθοδοξία και της έχουν κηρύξει ανελέητο πόλεμο.

Και είναι τέτοιο το υστερικό μένος του σκοταδισμού των ΜΜΕ που τη λαοθάλασσα στην Πλατεία του Συντάγματος εναντίον της «Κάρτας του Πολίτη», όχι απλώς την «έπνιξαν» και την εξαφάνισαν κυριολεκτικά, αλλά επιχείρησαν, αδέξια μέσα στον πανικό τους, και να τη συκοφαντήσουν με τις γελοιότητες περί 100 ή 200 ατόμων, καθώς και τις άλλες αθλιότητες περί «παραθρησκευτικών» οργανώσεων!!!

Χιλιάδες λαού, όλων των κοινωνικών κατηγοριών και όλων των ηλικιών, πλημμύρισαν το Σύνταγμα και τα ΜΜΕ δεν έβγαλαν τσιμουδιά. Απλώς τα πιο ξεφωνημένα στις διαστροφικές παραφιλολογίες και στις «εκροές» των κοπράνων, μίλησαν για 100 ή 200 άτομα…

Πενήντα χιλιάδες υπογραφές (πολλαπλασιάζονται σε ρυθμούς γεωμετρικής προόδου) έχουν δηλώσει την κάθετη εναντίωσή τους στην αποτρόπαιη ρουφιανιά της Κάρτας του Πολίτη, ΚΑΙ οι πασίδηλοι ρουφιάνοι των ΜΜΕ δεν έχουν βγάλει κιχ…

Και μόνο αυτή η δικτατορική αυθάδεια του σκότους των ΜΜΕ αποδείχνει τον καθεστωτικό τρόμο από το κίνημα της «Κάρτας του Πολίτη».

Το ποιο ΚΙΝΗΜΑ, λοιπόν ΤΡΕΜΕΙ το καθεστώς φαίνεται με απλές συγκρίσεις από τη στάση των ΜΜΕ…

Αυτά για τους «σπινθηροβόλους» κομπάρσους που ψάχνουν με το φανάρι κάποια παράγραφο στον Τύπο να τους κτυπάει, καταπίνοντας του ύμνους ΣΥΝΟΛΙΚΑ του καθεστώτος…

Το «Κλασσικοπερίπτωση» γράφει:

Τα κανάλια της ειδικής φορολογικής μεταχείρισης δηλαδή αυτές οι πολυπλόκαμες και ...πολυδραστήριες εταιρείες οι οποίες έχουν απο το κράτος και τις τράπεζες "ειδική μεταχείριση" , εκτίμησαν ότι η χθεσινή συγκέντρωση αφορούσε σε μια παρεϊτσα 100 ατόμων που είπαν να πάνε να λύσουν τα "ψυχολογικά" τους προβλήματα στην πλατεία του Συντάγματος.

Το Alter δηλαδή το κανάλι της υπεύθυνης και "σοβαρής" αριστεροδέξιας ενημέρωσης που παρουσίασε ρεπορτάζ απο την συγκέντρωση ,δυστυχώς έστειλε δημοσιογράφο που ή έχει βαριά μυωπία ή το πιθανότερο δεν μπορεί να μετρήσει χωρίς τηνχρήση των δακτύλων του.

Αφιερώνουμε τις παρακάτω φωτογραφίες ειδικά στο Alter και του ευχόμαστε όταν θα παρουσιάσει πολιτικές δημοσκοπήσεις να έχει θεραπευθεί απο αυτά τα σοβαρές δημοσιογραφικές "ασθένειες".

Ανοίξτε για να δείτε το πλούσιο φωτογραφικό υλικό ΕΔΩ:
http://klassikoperiptosi.blogspot.com/2011/02/100.html

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5378

Έθνος και εθνική συνείδηση

Κωνσταντίνος Χολέβας

Πολιτικός Επιστήμων

Δύο ειδήσεις των τελευταίων ημερών έφεραν και πάλι στην επικαιρότητα την έννοια του έθνους και της εθνικής ταυτότητας. Η πρώτη είδηση έρχεται από τη διεθνή επικαιρότητα. Ο Βρετανός Πρωθυπουργός, ο Συντηρητικός Ντέϊβιντ Κάμερον, δήλωσε σε ομιλία του ότι απέτυχε η πολυπολιτισμικότητα. Τόνισε μάλιστα ότι η Βρετανία πρέπει να ενισχύσει την εθνική ταυτότητα και ότι οι μετανάστες πρέπει να αφομοιώνονται στη βρετανική εθνική ταυτότητα, αλλιώς τείνουν να δημιουργήσουν γκέτο φανατικών.

Η δεύτερη είδηση έρχεται από την χώρα μας και αφορά τη γνωστή λίαν αξιέπαινη απόφαση του αρμοδίου Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, με τη οποία κρίνεται ως αντισυνταγματικός ο «Νόμος Ραγκούση» για την ψήφο των αλλοδαπών και για την ταχεία απονομή ιθαγενείας... Το Δικαστήριο μας θυμίζει με την απόφασή του ότι η έννοια του Έθνους είναι άρρηκτα δεμένη με το Σύνταγμά μας και επιπλέον ότι δεν αρκεί να κατοικείς στην Ελλάδα , αλλά οφείλεις να αποδείξεις και την αφοσίωσή σου στην ελληνική συνείδηση.
Για όσους δεν έχουν πρόσβαση στις αποφάσεις του Σ.τ.Ε. παραθέτω αυτούσιες τις δύο σημαντικότερες κατά την άποψή μου παραγράφους που αφορούν την αξία του Έθνους. Γράφουν οι δικαστές:
«8. Επειδή, στο άρθρο 1 παρ. 2 και3 του Συντάγματος ορίζεται ότι «Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία. 3. ΄Ολες οι εξουσίες πηγάζουν από τον Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του ΄Εθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα». Στο άρθρο 4 παρ. 3 ότι «3. ΄Ελληνες είναι όσοι έχουν τα προσόντα που ορίζει ο νόμος. Επιτρέπεται να αφαιρεθεί η ελληνική ιθαγένεια μόνο σε περίπτωση που κάποιος απέκτησε εκούσια άλλη ιθαγένεια ή που ανέλαβε σε ξένη χώρα υπηρεσία αντίθετη προς τα εθνικά συμφέροντα, με τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία που προβλέπει ειδικότερα ο νόμος». Στο άρθρο 16 παρ. 2 ότι «Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες». Στο άρθρο 21 παρ. 1 ότι «Η οικογένεια ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του ΄Εθνους, καθώς και ο γάμος, η μητρότητα και η παιδική ηλικία τελούν υπό την προστασία του Κράτους». Στο άρθρο 25 παρ. 4 ότι «Το Κράτος δικαιούται να αξιώνει από όλους τους πολίτες την εκπλήρωση του χρέους της κοινωνικής και εθνικής αλληλεγγύης». Στο άρθρο 51 παρ. 2 ότι «Οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το ΄Εθνος». Τέλος, στο άρθρο 108 ότι «Το Κράτος μεριμνά για τη ζωή του απόδημου ελληνισμού και τη διατήρηση των δεσμών του με τη μητέρα Πατρίδα …2.Νόμος ορίζει τα σχετικά με την οργάνωση, τη λειτουργία και τις αρμοδιότητες του Συμβουλίου Αποδήμου Ελληνισμού, που έχει ως αποστολή του την έκφραση όλων των δυνάμεων του απανταχού ελληνισμού». Από τις διατάξεις αυτές, οι πρώτες δύο εντάσσονται στη συνταγματική παράδοση του σύγχρονου ελληνικού κράτους, ιδίως από το Σύνταγμα του 1864 και μετά (βλ. άρθρα 3 «Πολίται είναι όσοι απέκτησαν ή αποκτήσωσι τα προσόντα του πολίτου κατά τους Νόμους του Κράτους» και 21 «΄Απασαι αι εξουσίαι πηγάζουσιν εκ του ΄Εθνους, ενεργούνται δε καθ’ ον τρόπον ορίζει το Σύνταγμα» των Συνταγμάτων 1864, 1911 και 1952, άρθρο 2 «΄Απασαι αι εξουσίαι πηγάζουν από το ΄Εθνος, υπάρχουν υπέρ αυτού και ασκούνται καθ’ ον τρόπον ορίζει το Σύνταγμα» και άρθρο 6 παρ. 3 «Πολίται είναι όσοι απέκτησαν ή αποκτήσουν τα προσόντα του πολίτου κατά τους νόμους του Κράτους » του Συντάγματος του 1927).
9. Επειδή, από τις παρατεθείσες διατάξεις του ισχύοντος Συντάγματος συνάγονται τα εξής:
α) ότι η νομιμοποίηση της κρατικής εξουσίας βασίζεται μεν στη βούληση του λαού, αλλά υπάρχει και ασκείται προς το συμφέρον του έθνους, οντότητος υπερβαίνουσας χρονικά την εν ζωή κοινότητα των ανθρώπων και τα γεωγραφικά όρια του ελληνικού κράτους..... Τούτο δε, διότι το έθνος αναφέρεται τόσο στις παρελθούσες όσο και στις μέλλουσες γενεές, τα συμφέροντα των οποίων πρέπει να υπηρετεί η κρατική πολιτική (αρχή βιωσιμότητος άρθρο 24 Συντάγματος), απαρτίζεται δε και από τους ΄Ελληνες της διασποράς (« … δυνάμεις του απανταχού ελληνισμού … » , άρθρο 108 του Συντάγματος), για τους οποίους πρέπει να είναι ενεργή η κρατική φροντίδα».

Αυτά, λοιπόν, γράφει μεταξύ άλλων η απόφαση. Κι όμως μερικοί οπαδοί δήθεν μοντέρνων ιδεών απαντούν ότι η έννοια του Έθνους είναι ξεπερασμένη. Ότι διαμορφώθηκε τον 18ο αιώνα και ότι τώρα υποχωρεί λόγω παγκοσμιοποιήσεως. Τους απαντώ πρώτον ότι στον Ελληνισμό εθνικά κράτη είχαμε πολύ πριν από τη Γαλλική Επανάσταση. Μετά τη Δ΄ Σταυροφορία στη Νίκαια και στην Τραπεζούντα διαμορφώθηκαν δύο αμιγώς ελληνικά εθνικά κράτη. Δεύτερον παρά τούς μύθους της παγκοσμιοποιήσεως στην εποχή μας διαμορφώνονται συνεχώς εθνικά κράτη. Θυμίζω τη διάσπαση της Ε.Σ.Σ.Δ., της Γιουγκοσλαβίας και της Τσεχοσλοβακίας. Βλέπουμε την πρόσφατη απόσχιση του Κοσσόβου, του Νοτίου Σουδάν και την αναμενόμενη απόσχιση του κουρδικού Βορείου Ιράκ. Βλέπουμε επίσης τα διαλυτικά φαινόμενα στα Σκόπια μεταξύ Σλάβων και Αλβανών καθώς και στο Βέλγιο μεταξύ Φλαμανδών και Βαλλόνων.

Ας συνεχίσουμε να ενεργούμε με γνώμονα το έθνος και την εθνική συνείδηση και ας μην παρασυρόμαστε από ψευδοπροοδευτικά και διεθνιστικά συνθήματα.

thriskeftika.

Σκέψεις της Αθηνάς Κακούρη για την περιβόητη τηλεοπτική σειρά του Σκάι 1821.

Γράφει η Aθηνά Κακούρη


Προβάλλεται στις ημέρες μας στο Σκάι μια τηλεοπτική σειρά που υποτίθεται ότι παρουσιάζει τα προεόρτια και τα γεγονότα του 1821.
Αρχίζω λέγοντας πως μελέτησα κάμποσο αυτήν την εποχή όταν ετοιμαζόμουν να γράψω τα μυθιστορήματα Της τύχης το μαχαίρι και το Η σπορά του ανέμου. Όποιος ρίξει μια ματιά στην βιβλιογραφία που συνοδεύει το δεύτερο και τελευταίο, καταλαβαίνει ότι έχω εργαστεί ευσυνείδητα και μπορώ να μιλήσω με κάποιο κύρος.
Παρακολούθησα λοιπόν προσεκτικά την πρώτη και την δεύτερη εκπομπή του Σκάι και λέω απερίφραστα: το κάθε τι που ακούγεται εκεί μέσα είναι ή λάθος ή λειψό.
Αρχίζω από την πρώτη φράση, όπου μας λένε ότι την Πελοπόννησο την κατοικούσαν άνθρωποι αποκομμένοι από τον έξω κόσμο και μεταξύ τους, λόγω της διαμορφώσεως του εδάφους. Λ ά θ ο ς!
α) Οι Έλληνες μέχρι πολύ πρόσφατα, δηλαδή μέχρι και μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, κυκλοφορούσαν ολίγον από τα κατσάβραχά τους και πολύ από την θάλασσά τους. Με τα καϊκια πηγαινοέρχονταν, μετέφεραν τα εμπορεύματά τους και πήγαιναν να δούν τους συγγενείς τους - ακόμη κι απ' το Αίγιον στην Πάτρα, προτιμότερο ήταν το καϊκι παρά το μουλάρι. Άρα το δύσβατον του Πελοποννησιακού εδάφους ήταν πολύ σημαντικό για πολλά θέματα, δεν αποτελούσε, όμως, εμπόδιο στην επικοινωνία, μια και αυτή μπορούσε να γίνει από τη θάλασσα.
β) Οι Έλληνες είχαν επαφή διαρκώς με τον ξένο κόσμο γιατί είχαν ξενιτεμένους (ναι, από τότε, βεβαίως! Μήπως η μεσημβρινή Ρωσία δεν αποικίστηκε από Έλληνες που κάλεσε η Μεγάλη Αικατερίνη μετά τα Ορλωφικά; Έλληνες δεν υπηρετούσαν στρατιώτες στην Νεάπολη; Έλληνες δεν εμπορεύονταν μέχρι την Κεντρική Ευρώπη; Έλληνες δεν πηγαινοέρχονταν στην Πόλη;)
Επίσης, είχαν δραστηριότατους ναυτικούς που όργωναν την Μεσόγειο και τη Μαύρη θάλασσα, και έσπαγαν αποκλεισμούς, όταν δεν έκαναν και λιγάκι πειρατεία. Δεν ήταν Πελοποννήσιοι - σωστά. Αλλά οι Κουντουριώτηδες περίμεναν την Επανάσταση για να γνωριστούν με τους Μαυρομιχαλαίους; Κι Αναπλιώτες δεν πήγαν ποτέ μέχρι το Άργος ούτε πετάχτηκαν στις Σπέτσες;
Άσε που τα Επτάνησα μετά τους Βενετούς πέρασαν γοργά γοργά στους Γάλλους, στους Ρώσους και αμέσως μετά στους Άγγλους. Αυτοί δεν είχαν πάρε - δώσε με τους Πελοποννησίους; Δεν είχαν τους πράκτορές τους που προσπαθούσαν να προωθήσουν τα συμφέροντα της μιάς ή της άλλης Δυνάμεως; Δεν αγόραζαν από την Πελοπόννησο ζώα και στάρι και άλλες τροφές για τι στρατό τους;
γ) Τέλος, το σπουδαιότερο: Το Γένος των Ελλήνων, ή των Ρωμηών ή ό,τι άλλο θέλουν τώρα να το λέμε, οι Γραικοί του Κοραή ας πούμε, ήταν οργανωμένοι και πολύ σφιχτά μάλιστα, διότι είχαν κεφαλή μία, τον Πατριάρχη. Τόσον όσον αφορά τα δοσίματα, που οφείλαμε να δίνουμε στους Τούρκους, όσο και για θέματα πνευματικής καθοδήγησης, ο Πατριάρχης διατηρούσε μια πυκνή ιεραρχία που τού επέτρεπε να επικοινωνεί με το ποίμνιόν του σε κάθε άκρη της αχανούς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Πελοπόννησος δεν αποτελούσε εξαίρεση. Και καθώς όλοι οι χριστιανοί εκκλησιάζονταν ταχτικότατα, ο λόγος του Πατριάρχη διαδιδόταν παντού. Για όλα αυτά τα τετρακόσια χρόνια της Τουρκοκρατίας, ο ρωμηός αποτελούσε μέλος μιας μεγάλης κοινότητας, μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, κι έτσι ούτε διαλύθηκε το Γένος ούτε αποκόπηκε ο χριστιανός από τους ομοθρήσκους του.
Άλλο τώρα αν για λόγους σκοπιμότητος ή άγνοιας, θέλει κάποιος σήμερα να αγνοήσει τον ρόλο της Εκκλησίας, για να τον ξεφουρνίσει μόνον όταν έχει να πει γι' αυτήν κάτι κακό - ή που το εμφανίζει ως κακό.
Με τέτοια μέσα μπορείς να κάνεις διάφορα πράγματα, αλλά Ιστορία δεν κάνεις.
Κι επειδή είναι πολύ χρονοβόρο να κάθομαι να ανασκευάζω κάθε δεύτερη φράση της περιβόητης αυτής εκπομπής, εγώ τουλάχιστον, αφού την αξιολόγησα ως αναξιόπιστη, δεν πρόκειται να την ξανακοιτάξω.
Με φιλικούς χαιρετισμούς
Αθηνά Κακούρη

πηγή:panagiotisandriopoulos
Πηγή :Σαντορινιός
Αμέθυστος

Ιωάννης Τάτσης, Θρησκειολογικό μάθημα Θρησκευτικών; Γιατί;

Γράφει ο Ιωάννης Τάτσης, Θεολόγος

“We have to teach to the children all religions” (=Πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά όλες τις θρησκείες)। Με αυτή την πρόταση η Υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου περιέγραψε περιφραστικά τον προσανατολισμό που δίνεται στο μάθημα των Θρησκευτικών, καθώς οι αγγλόφωνοι ακροατές της ομιλίας της στο London School of Economics αδυνατούσαν να μεταφράσουν επαρκώς τον όρο «θρησκειολογία» που εκείνη ανέφερε στην ελληνική γλώσσα।

Η υπουργική δήλωση είναι σαφής। Η περαιτέρω μάλιστα διευκρίνιση της Υπουργού ότι εκτός από την ορθόδοξη θρησκεία οι μαθητές θα διδάσκονται όλες τις θρησκείες ώστε να έχουν τη δυνατότητα να μάθουν, να γνωρίζουν, να συγκρίνουν και εν τέλει να αποφασίσουν τι θέλουν για τη ζωή τους, δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρανόησης των λεγομένων της...Το έργο της ριζικής αλλαγής του περιεχομένου του θρησκευτικού μαθήματος δεν υλοποιείται προφανώς από την ίδια την Υπουργό αλλά από την αρμόδια για τα νέα προγράμματα σπουδών και βιβλία Θρησκευτικών Ομάδα εργασίας. Ως γνωστόν τα μέλη της Ομάδας αυτής ανήκουν, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, στον νεοφανή σύνδεσμο θεολόγων ΚΑΙΡΟΣ, που όπως αποκαλύπτεται δεν συστήθηκε για άλλο λόγο παρά για την προώθηση του θρησκειολογικού μαθήματος. Το παράξενο είναι ότι τόσο τα στελέχη του ΚΑΙΡΟΥ όσο και ο αρμόδιος για το θρησκευτικό μάθημα Σύμβουλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, μέλος και ο ίδιος του ΚΑΙΡΟΥ, σε κάθε ευκαιρία δηλώνουν ότι είναι αντίθετοι με το θρησκειολογικό μάθημα! Η υπουργική όμως δήλωση δείχνει πως, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις τους, προετοιμάζουν μάθημα θρησκειολογικό!

Τα βασικά ερωτήματα είναι πλέον δύο: α) Πόσο διαφέρει τελικά το «ανοιχτό» μάθημα που πρεσβεύει ο ΚΑΙΡΟΣ από το θρησκειολογικό μάθημα στο οποίο αναφέρθηκε η Υπουργός Παιδείας; και β) Μήπως τελικά κάποιοι θεολόγοι όταν απευθύνονται προς τους συναδέλφους τους και τη Διοικούσα Εκκλησία ισχυρίζονται ότι θα διατηρήσουν την κεντρική θέση της ορθόδοξης χριστιανικής θεολογίας στο μάθημα των Θρησκευτικών, στην πράξη όμως υλοποιούν τη μετατροπή του σε θρησκειολογικό επειδή αυτή είναι η επιθυμία και βούληση των πολιτικών προϊσταμένων τους; Στα σχολεία της πατρίδας μας η θρησκευτική μόρφωση των μαθητών δεν μπορεί να μετατραπεί σε απλή θρησκειολογική ενημέρωση. Η συνταγματική επιταγή χορήγησης θρησκευτικής παιδείας στους ελληνόπαιδες αφορά προφανώς στην μετάδοση σε αυτούς της ζώσας και βιουμένης από τους ίδιους και τον περίγυρό τους ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης και θεολογίας.Όσοι θεολόγοι σπεύδουν να εξυπηρετήσουν τα κυβερνητικά σχέδια μετατροπής του μαθήματος σε θρησκειολογικό ας αναλογιστούν ποιας ειδικότητας εκπαιδευτικοί θα διδάξουν ένα τέτοιο μάθημα. Ήδη κόμματα της Αριστεράς, που επίμονα ζητούν θρησκειολογικό μάθημα, δηλώνουν ότι δεν είναι οι θεολόγοι οι αρμοδιότεροι για τη διδασκαλία αυτού του μαθήματος. Θρησκειολογικό μάθημα ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση απαιτεί ούτε πολύ περισσότερο οι κοινότητες των ετεροδόξων και αλλοθρήσκων πολιτών της Ελλάδος ζητούν.

Γιατί λοιπόν το Υπουργείο προωθεί θρησκειολογικό μάθημα; Την απάντηση μας έδωσε πριν ένα περίπου μήνα ο κ. Αναστάσιος Μαρίνος, Αντιπρόεδρος του ΣτΕ ε.τ॥ Σημείωνε σε άρθρο του τα εξής σημαντικά: «…νέες κινήσεις ἐκδηλώνονται τίς τελευταῖες ἡμέρες πρός τήν κατεύθυνση καί πάλιν τῆς μετατροπῆς τῆς διδασκαλίας τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν εἰς θρησκειολογικήν। Καί τήν προσπάθειάν τους αὐτήν ἐπιχειροῦν οἱ ἐνδιαφερόμενοι νά τήν θέσουν ὑπό τήν αἰγίδα τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου, διάφοροι δέ πληροφορίαι λέγουν ὅτι ἡ κ. Διαμαντοπούλου, πεισθεῖσα πλέον ὅτι κατάργηση τοῦ μαθήματος θά προσέκρουεν εὐθέως πρός τό Σύνταγμα, πού δέν θά ἤθελε νά τό διακινδυνεύσει, ἐρωτοτροπεῖ πρός τήν ἰδέαν τῆς μετατροπῆς τῆς διδασκαλίας τοῦ μαθήματος εἰς θρησκειολογικήν». Θρησκειολογία λοιπόν αντί πλήρους κατάργησης, προς το παρόν.

Αν αφήσουμε να περάσει αυτή την αλλαγή θα δώσουμε θάρρος στους κυβερνώντες που, μέσω των απαραίτητων ρυθμίσεων στην επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση, θα ανοίξουν το δρόμο για την πολυπόθητη για κάποιους από αυτούς πλήρη κατάργηση του μαθήματος. Θα τους το επιτρέψουμε;
Πηγή: ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Αμέθυστος