45 Διωγμοὶ χριστιανῶν ὑπηκόων τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας (1912-1918), πρὸ τοῦ μεγάλου διωγμοῦ τοῦ 1922

τοῦ Γιώργου Λεκάκη
Συγγραφέως - Λαογράφου

Tὴν περίοδο 1876-1916 ἔγινε μία μεγάλη καὶ ὠργανωμένη μετακίνηση μουσουλμανικῶν πληθυσμῶν ἀπὸ τὰ Βαλκάνια καὶ τὸν Καύκασο πρὸς τὴν Ἀνατολή. Ἔτσι ἀλλοιώθηκε ἡ πληθυσμιακὴ σύνθεση περιοχῶν, ποὺ ἡ συντριπτική τους πλειοψηφία ἦταν χριστιανικοῦ θρησκεύματος.
Οἱ Νεότουρκοι (ὀπαδοὶ τοῦ Τούρκου πρωθυπουργοῦ Μιδάτ) οἱ ὁποῖοι τὸ 1908 ἐπαναστάτησαν μὲ ἀρχηγοὺς τοὺς Ἐμβέρ, Ταλαὰτ καὶ Τζεμάλ, ἐκθρόνισαν τὸν σουλτάνο Ἀβδοὺλ Χαμὶτ Β΄. Καὶ ἀμέσως ἔθεσαν ἐπὶ τάπητος, ἕνα σχέδιο ἐξοθωμανισμοῦ τοῦ πληθυσμοῦ τῆς αὐτοκρατορίας.
Αὐτὸ τὸ σχέδιο ἐξοθωμανισμοὺ τοῦ πληθυσμοῦ εἶχε ἀποφασισθῆ ἐπισήμως ἀπὸ τὸ 1911: «Ὅσο τὸ δυνατὸν γρηγορότερα πρέπει νὰ ὁλοκληρωθῆ ὁ ἐξοθωμανισμὸς ὅλων τῶν Τούρκων ὑπηκόων. Εἶναι σίγουρο βέβαια ὅτι αὐτὸ δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ ἐπιτευχθῆ μὲ τὴν πειθὼ καὶ θὰ πρέπει νὰ προ-
σφύγουμε στὴν ἔνοπλη βία».

«Τὸ 1912 ἦταν ἡ χρονιὰ ποὺ διεφάνη ὁ κίνδυνος νὰ πέση ἡ Κωνσταντινούπολη! Ὁ Ἐμβέρ-πασᾶς ἔδωσε ἐντολὴ γιὰ ἐκκένωση τοῦ ὑπουργείου Πολέμου καὶ γιὰ μεταφορά του στὴν Ἀνατολία. Θὰ ἔπρεπε τοὐλάχιστον ἡ Ἀνατολία νὰ ἐκκενωθῆ ἀπὸ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα θὰ μποροῦσαν νὰ προδώσουν. Κάτω ἀπὸ μία τέτοια ψυχολογικὴ κατάσταση ἐλήφθη ἡ ἀπόφαση γιὰ τὶς ἐκτοπίσεις» ἀναφέρει ὁ Τοῦρκος καθηγητὴς Μπερκτάϊ.
Ἡ κυβέρνηση ὑποχώρησε στὸ ζήτημα τῆς Ἀδριανουπόλεως καὶ αὐτὸ –ἐπισήμως – ἦταν ἡ αἰτία οἱ κομματικοὶ (ὑπὸ τοὺς Ἐμβὲρ καὶ Ταλαάτ) νὰ παρασκευάσουν τὸ Κίνημα τῆς 23ης Ἰανουαρίου 1913. Οἱ κινηματίες κατώρθωσαν καὶ εἰσῆλθαν στὴν Ὑψηλὴ Πύλη ἄνευ ἀντιστάσεως, διότι ἡ μικρὰ φρουρὰ ἀναπαυόταν στὸ ἰσόγειο, ἔπειτα ἀπὸ συνεννόηση τοῦ διοικητοῦ της (ποτὲ ἕνα πραξικόπημα δὲν γίνεται ἀπὸ ἕναν!) μὲ τοὺς συνωμότες. Ἔτσι προχώρησαν μέχρι τὶς θύρες τοῦ ὑπουργικοῦ συμβουλίου, ποὺ συνεδρίαζε.

Ὑπουργὸς στρατιωτικῶν ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἦταν ὁ Ναζίμ-πασᾶς (2), ποὺ ὡς ἀρχηγὸς τῆς τουρκικῆς στρατιᾶς Θράκης εἶχε ἐγγράψει στὸ ἐνεργητικό του τὴν σωτηρία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀμυνόμενος στὴν Τσατάλτζα, ἐναντίον τῶν Βουλγάρων. Ὁ Ναζὶμ ἀκούγοντας τὸν θόρυβο ἐξῆλθε τῆς αἰθούσης, προέτεινε τὸ ὅπλο του καὶ εἶπε: «Τώρα θὰ ἰδῆτε!». Ἀλλὰ τότε μία σφαίρα τὸν βρῆκε καὶ ἔπεσε νεκρός. Λέγεται ὅτι αὐτὴ ρίφθηκε ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Ἐμβὲρ ἢ τὸν Ταλαάτ, ποὺ εἶχαν φήμη δεινοῦ σκοπευτοῦ. Αὐτοστιγμεὶ φονεύθηκαν καὶ οἱ τυχαίως παριστάμενοι κλητῆρες, ἵνα μὴν ὑπάρχουν μάρτυρες. Σὲ λίγο, ὁ μέγας βεζύρης Κιαμίλ-πασᾶς ὑπέγραφε σὲ ἕνα μικρὸ φύλλο χαρτιοῦ τὴν παραίτησή του.
Τὴν χρονικὴ περίοδο 1913-1918 διακυβέρνησε στυγνὰ τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, μία δικτατορικὴ τριανδρία, ὑπὸ τὸ ὄνομα «Κομιτᾶτο Ἑνώσεως καὶ Προόδου», τὴν ὁποία ἀποτελοῦσαν οἱ:
Μεχμὲτ Ταλαάτ- πασᾶς (Ἀνδριανούπολη, 1874 – Βερολῖνο, 1921),•
Ἐμβὲρ πασᾶς,•
Τζεμὰλ πασᾶς.•

Αὐτὴ ἡ τριανδρία εὐθύνεται γιὰ τὴν – αὐθαίρετη – εἴσοδο τῶν ὀθωμανῶν στὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μία κίνηση ποὺ εἶχε καταστροφικὰ ἀποτελέσματα γιὰ πολλοὺς λαοὺς τῆς Ἀνατολῆς, καὶ τὸν ἐκτοπισμὸ κάθε στοιχείου ποὺ ὑπῆρχε ἔστω καὶ ὑπόνοια ὅτι μπορεῖ νὰ εἶναι ἑλληνογενές, ἀπὸ τὴν Θράκη, τὰ παράλια της Μ. Ἀσίας καὶ τὸν Πόντο. Ἡ περιοχὴ γνώρισε πρωτόγνωρους διωγμούς, κυρίως χριστιανῶν ὑπηκόων, οἱ ὁποῖοι, εἰρήσθω ἐν παρόδῳ, τότε ἀποτελοῦσαν τὸ 35% τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Ἀνατολῆς, ὁ ὁποῖος ἀνερχόταν στὰ 12 ἐκατ. ψυχές!
Ἡ ἀπόφαση συμμετοχῆς τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας στὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ἦταν ἐπιλογὴ τῆς τριανδρίας, ἡ ὁποία ἐλήφθη σὲ μυστικὴ συμφωνία, ποὺ ἐπετεύχθη τὴν 2α Αὐγούστου 1914 στὴν Γερμανία, ὑπὸ τὶς εὐλογίες τῆς τελευταίας. Ἡ συμμετοχὴ τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας στὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ἐξυπηρετοῦσε τὰ συμφέροντα τῆς Γερμανίας. Γι’ αὐτὸ ἡ Γερμανία εἶναι ἱστορικὰ συνυπεύθυνη γιὰ τὸν ἀφανισμὸ αὐτῶν τῶν χριστιανῶν.
Τὴν περίοδο 1913-1916, ποὺ ἔμεινε γνωστὴ ὡς περίοδος διωγμῶν καὶ ἐκτοπίσεων χριστιανῶν, ὁ Ταλαάτ-πασᾶς ἦταν ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν. Ἡ διπλῆ γενοκτονία (Ἑλλήνων καὶ Ἀρμενίων) μὲ σφαγὲς καὶ ἐκτοπισμούς, ὑλοποιήθηκε (ἄνοιξη 1914-1918) μὲ ἰδικὴ του ἐντολή... Καὶ φυσικὰ δὲν θὰ πρέπει νὰ ἀγνοηθῆ ὁ ρόλος τῆς «Εἰδικῆς Ὀργανώσεως» (Teskilat-Mahsusa)(3). Οἱ διωγμοὶ Ἑλλήνων ἄρχισαν στὸ τέλος τοῦ 1913 ἀπὸ τὴν Ἀνατ. Θράκη. Κορυφώθηκαν τὴν ἄνοιξη τοῦ 1914 στὴν Δυτ. Μ. Ἀσία. Ἐν συνεχείᾳ (1917-1918), αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, ποὺ εἶχε μόνον τὴν βασικὴ παιδεία καὶ ξεκίνησε ὡς ὑπάλληλος τῆς Τηλεγραφικῆς Ὑπηρεσίας4, ὁ Ταλαάτ, προήχθη σὲ ὑπουργὸ Ἐσωτερικῶν (1913-1917) καὶ ἐν συνεχείᾳ σὲ Μέγα Βεζύρη (1917-1918), κάτι σὰν σαντραζαὰμ (πρωθυπουργό).

«Περίπου 100.000 Ρωμιοὶ πῆγαν στὴν Ἑλλάδα χωρὶς οὔτε κἄν νὰ ἀνοίξη ἡ μύτη τους», γράφει ὁ Χαλὶλ Μεντεσὲ στὰ ἀπομνημονεύματά του. Γιὰ νὰ δοῦμε τί λέει ἕνας τρίτος, ὅμως, ὁ Δανὸς πρόξενος στὴν Σμύρνη: «Σύντομα ἡ φυγὴ ἐξαπλώθηκε στὶς περιοχὲς Κεμέρ, Κιλισέκιοϊ, Κινίκ, στὴν Πέργαμο καὶ τὴν Σόμα.
Ἐξωπλισμένες συμμορίες βασιβοζούκηδων(5) ἐ πετέθησαν στοὺς κατοίκους, ἔκλεψαν τὰ ζωντανά τους, τοὺς ἔδιωξαν ἀπό τα ἀγροκτήματά τους καὶ τοὺς τὰ πῆραν βίαια. Ἐπακολούθησε λεηλασία, γυναῖκες καὶ κορίτσια βιάσθηκαν, μερικά πέθαναν ἀπὸ τὴν κακομεταχείριση, παιδιὰ ποὺ ἀκόμα βύζαιναν ἐκτελέσθηκαν ἢ σφαγιάσθηκαν μὲ τὶς μάνες τους. Ἀπὸ τὴν Πέργαμο οἱ συμμορίες προχώρησαν στὴν περιοχὴ Ντίκιλι ἐκδιώκοντας τοὺς κάτοικους καὶ λεηλατῶντας τὴν πόλη. Μετὰ διεσπάσθησαν καὶ μερικὲς συμμορίες κατευθύνθηκαν πρὸς τὴν Μενεμένη καὶ ἄλλες πῆγαν πρὸς τὸν νότο στὴν περιοχὴ Φωκαίων. Στὴν περιοχὴ τῆς Μενεμένης, λεηλάτησαν τὰ χωριὰ τοῦ Ἀλιαγᾶ και Γκερένκιοϊ καὶ οἱ φοβισμένοι κάτοικοι διέφυγαν πρὸς πᾶσα κατεύθυνση»6. Καὶ ἀργότερα: «13.000 Ἕλληνες ἤδη ἐκδιώχθηκαν ἀπὸ τὸ Τσεσμέ, ὅπου παρέμεναν 300 Ἕλληνες μόνον. Κανένας Ἕλλην δὲν εἶχε μείνει στὴν Ἀλάτσατα ἀπὸ τοὺς 13.500 Ἕλληνες ποὺ ἦσαν ἐκεῖ (…) Ἐκτὸς ἀπὸ τὶς δολοφονίες, γύρω στοὺς 70 με 80.000 Ἕλληνες ἐκδιώχθηκαν ἀπὸ τὴν περιοχή.. (…) Οἱ ζημιές για τὸ ἑλληνικὸ στοιχεῖο ἀνέρχονται γύρω στὶς 2.000.000 ἀγγλικὲς λίρες»7.
Οἱ διωγμοὶ συνεχίζουν καθ’ ὅλον τὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (στὶς παράλιες ζῶνες τοῦ Αἰγαίου, τῆς Μεσογείου καὶ τῆς Προποντίδος). Ἐκτὸς αὐτῶν, περίπου 250.000 Ἕλληνες ἐπιστρατεύονται στὰ «τάγματα ἐργασίας».
Ἡ περίοδος 1914-1915 χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὸν βίαιο ἐκτοπισμὸ ἑλληνικοῦ κι ἀρμενικοῦ πληθυσμοῦ. Στὸ τέλος τοῦ 1916 ξεκινοῦν οἱ φοβεροὶ διωγμοὶ στὸν Πόντο, οἱ ὁποῖοι συνεχίζουν ἕως τὸ 1923, μὲ αὐξομειούμενη ἔνταση. Ἀμισὸς καὶ Σινώπη (σανδζάκι τοῦ Τζανίκ), ἀπὸ τὸ φθινόπωρο τοῦ 1916 αἰσθάνονται ὅλην τὴν ἀγριότητα.
Ὅλα αὐτὰ ἔκαμαν τὴν Βρετανία, τὴν Γαλλία καὶ τὴν Ρωσία νὰ ἐκδώσουν (τὴν 28η Μαΐου 1915) κοινὴ διακοίνωση, μέσῳ τοῦ πρέσβεως τῶν ΗΠΑ, Ἐρρ. Χ. Μοργκεντάου 8, μὲ τὴν ὁποία κατηγοροῦσαν μέλη τοῦ Κομιτάτου ἢ συμμορίες ποὺ συνεργάζονταν μὲ τὸν στρατὸ καὶ την αστυνομία.
γιὰ ἐγκλήματα κατὰ τῆς ἀνθρωπότητος καὶ τοῦ πολιτισμοῦ. Γι’ αὐτὸ ἤδη πολλὰ μέλη τοῦ Κομιτάτου εἶχαν διαφύγει στὸ ἐξωτερικὸ (κυρίως Γερμανία), ὅπου καὶ κρύβονταν.

Στὴν πόλη Μάρντιν «700 Ἀρμένιοι καὶ ἄλλοι χριστιανοὶ ἐσφάχθησαν σὰν ἀρνιὰ (…) Περίπου 2.000 ἄτομα σκοτώθηκαν στὴν Νομαρχία τοῦ Ντιγιάρμπεκιρ» 9.
Τὴν δὲ Μεγάλη Ἑβδομάδα τοῦ 1917, μὲ ἀπόφαση τοῦ Γερμανοῦ στρατηγοῦ Λίμαν βὸν Σάντερς, διοικητοῦ τῆς Ε΄ Ὀθωμανικῆς Στρατιᾶς, ἐκτοπίζονται μαζικῶς 25.000 Ἕλληνες ἀπὸ τὸ Ἀϊβαλί, ἀλλὰ καὶ τὴν παράλια ζώνη τοῦ Ν. Αἰγαίου καὶ τῆς Μεσογείου.
Σημείωση: Ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν χωρὶς ἡ Ἑλλὰς νὰ εἶναι σὲ πόλεμο μὲ τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία!
Τὸ 1918, ὅταν ἡττήθηκε κατὰ κράτος ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, τὸ Κομιτᾶτο διέφυγε στὴν Γερμανία, ἀμέσως μετὰ τὴν ὑπογραφὴ τῆς «Ἀνακωχῆς τοῦ Μούδρου». Ὁ Ταλαὰτ πῆγε στὴν Πόλη. Φιλοξενήθηκε σὲ μία ἔπαυλη, ἡ ὁποία ἀνῆκε σὲ ἕναν φίλο του, στὸ Μέγα Ρεῦμα. Μαζί του εἶχε ἕνα μπαοῦλο γεμᾶτο μὲ ἔγγραφα! Αὐτὰ τὰ ἔγγραφα τὰ ἔκαψε στὸ τζάκι. Ἡ τριανδρία ἐγκατέλειψε τὴν Κωνσταντινούπολη στὶς 8 Ὀκτωβρίου 1918, μὲ γερμανικὸ ὑποβρύχιο, ποὺ τὴν ἔβγαλε στὴν Ὀδησσό, ἀπ’ ὅπου μετέβη στὴν Γερμανία μὲ τὴν βοήθεια μπολσεβίκων…
Ὁ Ταλαὰτ ἐκτελέσθηκε στὸ Βερολῖνο, τὸν Μάρτιο τοῦ 1921, ἀπὸ τὸν νεαρὸ Ἀρμένιο Σοχομὸν Τεχλιριάν, ὁ ὁποῖος εἶχε δεῖ τὴν οἰκογένειά του νὰ ξεκληρίζεται, κατὰ τὸν ἐκτοπισμὸ τῶν Ἀρμενίων ἀπὸ τὴν Σεβάστεια (τὸν Ἰούνιο τοῦ 1915). Ὁ Τεχλιριὰν συνελήφθη καὶ δικάσθηκε, ἀλλὰ ἀθωώθηκε, λόγῳ τῆς ἐπιληπτικῆς κρίσεως ποὺ εἶχε ὑποστῆ, ἐξ αἰτίας τῆς οἰκογενειακῆς του τραγωδίας. 10

Εἶναι ὅλη αὐτὴ ἡ πολιτικὴ μία πολιτικὴ ἐθνοκάθαρσης, ναὶ ἢ ὄχι;
Ἀπαντᾷ ὁ ὁ Τοῦρκος ἱστορικὸς καὶ καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Σαμπαντζὶ Χαλὶλ Μπερκτάϊ: «Ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἀκολούθησε πολιτικὴ ἐθνοκάθαρσης ἀπέναντι στοὺς Ἀρμένιους καὶ τοὺς Ρωμιούς»…
Ἀπὸ τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2002 ὁ κατάλογος τῶν ὀθωμανικῶν ἀρχείων ἔχει διατεθῆ στὸ Διαδίκτυο - καίτοι μόνον στὰ τουρκικά. Πρόσφατα ἐξεδόθησαν καὶ τὰ ἀρχεῖα τοῦ Ταλαάτ-πασᾶ. Ἀπ’ αὐτὰ σᾶς μεταφέρουμε ὡρισμένους ἐνδεικτικοὺς πίνακες.
Στὸν πίνακα ποὺ ἀκολουθεῖ, ἀναφέρεται ὁ ἀριθμὸς τῶν Ἑλλήνων ποὺ διέφυγαν στὴν Ἑλλάδα ἢ ἐξωρίσθηκαν:
………………………………………………………………………………..
Διοικ. Περιφ. ἀρ. ἐγκαταλελ. ἀξία ἐμβαδόν ἀξία
(βιλ.11/σανδζάκια) διαφυγόντων οικίες (γρόσια 12)
β. Αδριανουπόλεως 50.004 9.319 34.324.087 429.724
β. Αϊδινίου 80.766 17.630 36.400.000 449.292 89.615.521
σ. Μέτρων 6.461 1.158 20.507
σ. Καρέσι13 15.506 4.065 20.526.425 82.173 231.160.895
σ. Δαρδανελλίων 11.238 0 0 0
ΣΥΝΟΛΟΝ 163.975 32.172 91.250.512 981.696 320.776.416
Σύνταξη: Μᾶλλον ἀρχές 1916.
…………………………………………………………………………………….
Στὸν πίνακα ποὺ ἀκολουθεῖ, ἀναφέρεται ὁ ἀριθμὸς τῶν Ἑλλήνων ποὺ ἐκτοπίσθηκαν στὸ ἐσωτερικό, λόγῳ πολεμικῶν συνθηκῶν:
Βιλ. Κωνσταντινουπόλεως 4.166
Βιλ. Ἀδριανουπόλεως 58.955
σανδζ. Μέτρων 986
Βιλ. Προύσης14 13.558
σανδζ. Δαρδανελλίων 15.423
ΣΥΝΟΛΟΝ 93.088
Σύνταξη: Μᾶλλον ἀρχὲς 1916.
…………………………………………………………………………………………
Στὸν πίνακα ποὺ ἀκολουθεῖ, ἀναφέρονται τὰ κατασχεθέντα ἑλληνικὰ ἀγροκτήματα:
ἀρ.
στρ. ἀξία
Κεντρ. Καζὰς Ἀδριανουπόλεως 13.556 427.400
σανδζ. Τεκφούρνταγ 128.645 388.375
σανδζ. Σαρ. Ἐκκλησιῶν 23.944.958.986
σανδζ. Καλλιπόλεως 53.125 271.440
ΣΥΝΟΛΟΝ 59.270.537.505

…………………………………………………………………………………………
Στὸν πίνακα ποὺ ἀκολουθεῖ, ἀναφέρονται ἐγκαταλελειμμένες ἐκτάσεις ἀπὸ Ἕλληνες. Σημειωτέον, ὅτι αὐτὲς διανεμήθηκαν στὰ στελέχη τοῦ «Κομιτάτου»:
Περιοχή στρ στρ στρ. στρ. ἀξία
ἀγρῶν ἀμπελώνων κήπων ἐλαιώνων (γρόσια)
βιλ. Κωνσταντινούπολης 4.925 972 6.383 0 762.207
βιλ. Ἀνδριανούπολης 680.095 30.895 893 219 83.146.836
σανδζ. Μέτρων 16.000 6 2 0 125.000
βιλ. Προύσας 26.871 5.040 7.602 19.591 51.368.078
σανδζ. Δαρδανελλίων 66.865 3.212 641 5.786 26.169.728
σανδζ. Καρέσι 0 0 0 0 0
ΣΥΝΟΛΟΝ 794.756 40.130 15.521 26.596 161.571.849
Σύνταξη: Μᾶλλον ἀρχὲς 1916.
…………………………………………………..
Στὸν πίνακα ποὺ ἀκολουθεῖ, ἀναφέρονται ἐγκαταλελειμμένα κτήρια ἀπὸ Ἕλληνες. Σημειωτέον, ὅτι αὐτὰ διανεμήθηκαν στὰ στελέχη τοῦ «Κομιτάτου»:
Περιοχή . ἀξία ἐπίπλων/ἐξοπλ. οἰκιῶν σε γρόσια (γρόσια)
βιλ. Κωνσταντινούπολης 1.271 108 4 3 4.127.745 762.207
βιλ. Ἀνδριανούπολης 12.638 1.302 186 11 49.127.745 5.934.737
σανδζ. Μέτρων 160 6 0 1 51.000 0
βιλ. Προύσας 2.938 484 21 0 28.681.430 627.557
σανδζ. Δαρδανελλίων 3.295 626 18 10 4.521.325 581.886
σανδζ. Καρέσι 0 0 0 0 0
ΣΥΝΟΛΟΝ 20.302 2.526 229 25 86.614.102 7.214.140
………………………………………………………..
Ἰανουάριος 2010
52
Στὸν πίνακα ποὺ ἀκολουθεῖ, ἀναφέρεται ἡ ἀξία (σὲ γρόσια) ἐγκαταλελειμμένων περιουσιῶν ἀπὸ Ἕλληνες. Σημειωτέον, ὅτι καὶ αὐτὰ διανεμήθηκαν στὰ στελέχη τοῦ «Κομιτάτου»:
Περιοχή ἀξία (γρόσια)
βιλ. Κωνσταντινούπολης 4.960.381
βιλ. Ἀνδριανούπολης 138.314.176
σανδζ. Μέτρων 176.000
βιλ. Προύσας 80.677.065
σανδζ. Δαρδανελλίων 31.272.869
σανδζ. Καρέσι 3.160
ΟΛΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟΝ 255.400.491
Σύνταξη: Μᾶλλον ἀρχὲς 1916.

Τὸ 1921 ἡ Κωνσταντινούπολη παρέμενε ὑπὸ τὸν ἔλεγχο τοῦ σουλτάνου. Ἐπόπτες οἱ Ἄγγλοι. Οἱ Νεότουρκοι ἤλεγχαν μόνο κάτι ἀπομεμακρυσμένες περιοχὲς στὰ Α. τῆς Ἀγκύρας. Τότε οἱ τελευταῖοι ἀποφασίζουν νὰ καταλάβουν τὰ «Στενά»15. Μία στρατηγικὴ κίνηση ἐλέγχου ὅλης αὐτῆς τῆς κρίσιμης κι ἐμπορικῆς περιοχῆς. Διατρανώνουν τὴν πρόθεσή τους, ψαρεύοντας «χορηγούς». Καὶ πράγματι, βρίσκουν τὸν Λένιν, ὁ ὁποῖος προσέφερε πολὺ μεγάλη οἰκονομικὴ καὶ στρατιωτικὴ βοήθεια στὶς κεμαλικὲς δυνάμεις,

Μὲ τὴν Συνθήκη τοῦ Λονδίνου (1841), ἐπετράπη μόνον τὰ πολεμικὰ πλοῖα τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας νὰ διασχίζουν τὰ Στενά. Ἀλλὰ Γάλλοι κι Ἄγγλοι χρησιμοποίησαν τὰ Στενὰ αὐτὰ γιὰ νὰ πραγματοποιήσουν τὴν ἐπιτυχημένη ἐκστρατεία στὴν Κριμαία, ἐναντίον τῆς Ρωσίας! Τὸ καθεστὼς τῶν Στενῶν ἀλλάζει πάλι στὴν Σύνοδο τῶν Παρισίων (1856).
Στὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οἱ Ἄγγλοι ἐπιχείρησαν καὶ πάλι νὰ ἐλέγξουν τὰ Στενά, μὲ τὴν - ἀποτυχημένη - ἀπόβαση στὴν Καλλίπολη.
Τὸ 1920 τὰ Στενὰ ἀποστρατιωτικοποιήθηκαν (Συνθήκη Σεβρῶν).
Τὸ 1923 ἡ Συνθήκη τῆς Λωζάνης ἔδωσε πίσω τὰ Στενὰ στὴν Τουρκία. Ἐπιτρεπόταν ἡ ἐλεύθερη πρόσβαση σὲ ὅλα τὰ ξένα πολεμικὰ πλοῖα. Ἀλλά, ἡ Τουρκία ἐπανέφερε τὸν στρατιωτικὸ ἔλεγχο τῶν Στενῶν ἐπισήμως μὲ τὴν Συνθήκη τοῦ Μοντραὶ (Ἰούλιος 1936) – μία ξεχωριστὴ ἱστορικὴ στιγμὴ στὸν 20ό αἰ.
Ὅμως, ἡ ἐπέκταση τῶν χωρικῶν ὑδάτων στὰ 12 μίλλια (Δίκαιον Θαλάσσης 1982), ἔδωσε στὴν Ἑλλάδα τὸ δικαίωμα νὰ ἐξουδετερώση τὸν ἀποκλειστικὸ ἔλεγχο, ποὺ ἀσκεῖ ἡ Τουρκία ἐπὶ τῆς προσβάσεως στὴν Μαύρη Θάλλασα! κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Ἑλληνο-τουρκικοῦ πολέμου (1921-1922). Αὐτὴ ἡ συμφωνία μπολσεβίκων-Νεοτούρκων ὡδήγησε, ἴσως, Γάλλους κ.ἄ. συμμάχους νὰ ἐπιδιώξουν τὴν ἐπαναπροσέγγιση μὲ τὸν ἀγγλόφιλο Κεμάλ!
Θυμίζω πὼς τὸ πατρικὸ σπίτι τοῦ Κεμὰλ εὑρίσκεται στὰ Σκόπια. Ὁ σουλτάνος εἶχε πεῖ γι’ αὐτὸν πὼς «εἶναι Μακεδόνας! Μπορεῖ νὰ εἶναι Ἕλληνας, Βούλγαρος, Σέρβος ἢ Ἀλβανός, πάντως Τοῦρκος δὲν εἶναι!»… Δὲν εἶναι τυχαῖο ἄλλωστε πὼς ὁ Κεμάλ, τὸ 1920, ἤθελε τὴν νέα σημαία τῆς Τουρκίας νὰ τὴν κάνη… γαλανόλευκη! Ἀλλὰ δὲν βρῆκε ἀνταπόκριση καὶ ἀποφάσισε νὰ τὴν κάμη κόκκινη μὲ τὸ ἀστέρι καὶ τὴν ἡμισέληνο, ὅπως εἶχε θεσπισθῆ ἐπὶ Μαχμοὺτ Β΄.16 Ὁ Κεμάλ, λίγο πρὶν πεθάνη, ἐκάλεσε τὸν Ἄγγλο πρέσβυ καὶ τοῦ ἐκμυστηρεύθηκε πὼς δὲν ἔχει καμμία ἐμπιστοσύνη στοὺς ὑπουργούς του καὶ τοῦ πρότεινε νὰ τὸν διαδεχθῆ στὴν θέση του!…
Ἡ Ἑλλὰς πιέζεται ἀφόρητα ἵνα παραδώση τὴν Ἀν. Θράκη στὴν Τουρκία…
Τέλος, πὼς στὸ πρόσφατο βιβλίο του «Στρατηγικὸ Βάθος - Ἡ διεθνὴς θέση τῆς Τουρκίας» ὁ Τοῦρκος νῦν ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν Ἀχμὲτ Νταβούτογλου17 διατυπώνει ἕνα «ἀναθεωρητικὸ πλαίσιο γιὰ τὸ Αἰγαῖο», στὸ ὁποῖο ἀποδίδει σὲ «στρατηγικὴ ὀλιγωρία» τὴν ἐγκατάλειψη ἀπὸ τὴν Τουρκία τῶν νησιῶν μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο!

«Τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ Τουρκία κρατᾶ τὸ μαλακὸ ὑπογάστριο τῆς Ρωσίας μέσῳ τῶν Στενῶν, ἡ Ἑλλὰς ἔχει ἀποκτήσει στρατηγικὸ πλεονέκτημα μέσῳ τῶν νησιῶν τοῦ Αἰγαίου», τονίζει καὶ ἐκτιμᾷ ὅτι «ὁ χῶρος στὸνὁποῖο ἡ Τουρκία εὑρίσκεται πιὸ κοντὰ στὸν πόλεμο, περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη περίπτωση, εἶναι τὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου, τὰ ὁποῖα περιορίζουν σὲ σημαντικὸ βαθμὸ τὸν ζωτικὸ χῶρο της...»! Ὁ κ. Νταβούτογλου θεωρεῖ «τὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου ὡς γεωλογικὴ προέκταση τῆς Ἀνατολίας» καὶ ἀποδίδει στὴν «πολιτικὴ διανομή», ἡ ὁποία ἔγινε ὑπὲρ τῆς... Ἑλλάδος τὴν «ὑποδαύλιση προβλημάτων ὅπως ἡ ὑφαλοκρηπίδα, τὰ χωρικὰ ὕδατα, ὁ ἐναέριος χῶρος, ἡ γραμμὴ FIR, οἱ περιοχὲς διοικήσεως καὶ ἐλέγχου καὶ ἡ στρατιωτικοποίηση τῶν νησιῶν...».

2 Παραδοσιακὸς Τοῦρκος στρατιωτικὸς (1848-1913). Συμμετεῖχε σὲ συνωμοσία ἀνατροπῆς τοῦ καθεστῶτος καὶ καταδικάσθηκε σὲ 5ετῆ ἐγκάθειρξη σὲ φρούριο στὸ Ἐρζερούμ. Ἀλλὰ δραπέτευσε στὴν Καυκασία Ρωσία καὶ ἐπανῆλθε στὴν Τουρκία μετὰ τὴν ἐπανάσταση τοῦ 1908. Δ/κτὴς τοῦ Β΄ Σώμ. Στρατοῦ Ἀδριανουπόλεως, ἐστάλη στὴν Βαγδάτη, ἀνεκλήθη.

3Αὐτὴ ἦταν ἡ πρώτη τουρκικὴ μυστική υπηρεσια πληροφοριῶν στὸν 20ό αἰ., ἡ μητρικὴ ὀργάνωση της τουρκικῆς μυστικῆς ὑπηρεσίας (MIT).

4 Ἦταν γραμματεὺς τῶν ὀθωμανικῶν ταχυδρομείων στὴν Θεσσαλονίκη. Ἐνετάχθη ἀπὸ τοὺς πρώτους στὸ κίνημα τῶν Νεοτούρκων, τὸ 1908. Ἔγινε «ντολμές» (τουρκοεβραῖος συνωμότης) καὶ μέγας ραββῖνος στὴν Τουρκία. Ἡ σύζυγος τοῦ Ταλαάτ, Χαϊριὲ Ταλαὰτ Χανιϊμφέντι, καταγόταν ἀπὸ τὰ Ἰωάννινα.

5 «μαπισμποζούκηδες» < «βασιβοζούκηδες» (= «μὲ χαλασμένο κεφάλι»):

6 ἐπιστολὴ τοῦ Δανοῦ προξένου στὴν Σμύρνη, μὲ ἡμερομηνία 19.6.1914.

7 ἐπιστολὴ τοῦ Δανοῦ προξένου στὴν Σμύρνη, μὲ ἡμερομηνία 25.6.1914.

8 Γεννήθηκε στὸ Μανχάϊμ τῆς Γερμανίας (τὸ 1856), μᾶλλον, ἀπὸ ἑβραίους γονεῖς, ποὺ τὸ 1865 μετανάστευσε στὶς ΗΠΑ. Αὐτὸς ἐκπροσωποῦσε τὰ συμφέροντα καὶ τῶν τριῶν ἐμπολέμων δυνάμεων μὲ τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία.

9 Ἀπὸ κωδικοποιημένο τηλεγράφημα ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖο Ἐσωτερικοῦ Τουρκίας στὴν Νομαρχία τοῦ Ντιγιάρμπεκιρ, 12.7.1915.

10 Ὅσο γιὰ τὸν ἕτερο σύντροφό του, τὸν Ἐμβέρ-πασᾶ, ὁ ὁποῖος εἶχε στραφῆ πρὸς τὴν κομμουνιστικὴ κυβέρνηση τῆς Μόσχας, σκοτώθηκε στὶς 4.8.1922 ἀπὸ μία διμοιρία – κατὰ εἰρωνίαν τῆς τύχης - Ἀρμενίων μπολσεβίκων, πλησίον τῆς Σαμαρκάνδης, στὰ σύνορα τοῦ Ἀφγανιστᾶν! Ἦταν ἐπὶ κεφαλῆς μιᾶς ὁμάδος ἐπαναστατημένων μουσουλμάνων τοῦ ἐμιράτου τῆς Μπουχάρας…

11 βιλαέτι, τό = υπερνομαρχία.

12 Ἰσοτιμία ἐποχῆς: 400 γρόσια = μία χρυσὴ ὀθωμανικὴ λίρα.

13 Τὸ ἔλεγαν καὶ Μπαλικεσίρ.

14 Τὸ ἔλεγαν Χουνταβεντιγκάρ.

15 Τὴν στρατηγικὴ σημασία τῶν Στενῶν Βοσπόρου καὶ Δραδανελλίων, βέβαια, δὲν περιμέναμε τὸν ρωσο-τουρκικὸ πόλεμο νὰ τὴν μάθουμε. Μᾶς τὴν μαρτύρησε ὁ Ὅμηρος ἤδη ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα καὶ ὁ Τρωϊκὸς ἐμφύλιος τῶν Ἑλλήνων πόλεμος. Ἀλλὰ καὶ ἡ μεταφορὰ τῆς πρωτευούσης τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας στὴν πόλη Βυζάντιο, ἡ μετέπειτα Κωνσταντινούπολις.

16 βλ. σχ. βιβλίο τοῦ Τούρκου συγγραφέα Γιλμὰζ Κὸτς “Unutulanlar” («Ξεχασμένα»), ποὺ γιὰ νὰ τὸ συγγράψη στηρίχθηκε σὲ πρακτικὰ καὶ τὰ ἀρχεῖα τῆς Τουρκικῆς Ἐθνοσυνελεύσεως, παραμονὲς ἱδρύσεως τῆς Τουρκικῆς Δημοκρατίας.

17 Ὁ Ἀχμ. Νταβούτογλου εἶναι γεννημένος στὴν Τασκένδη (τὸ 1959) καὶ εἶναι καθηγητὴς διεθνῶν σχέσεων, μὲ ντοκτορὰ στὴν φιλοσοφία. Σὲ ἐκτενέστατο ἄρθρο του μὲ τίτλο «Ἡ σύγκρουση τῶν συμφερόντων: Μία ἐξήγηση τῆς παγκόσμιας (ἀ)ταξίας» (1998), δὲν ὑπῆρχε οὔτε μία ἀναφορὰ στὸν «κεμαλισμό» ἢ στὴν «Τουρκικὴ Δημοκρατία»! Τὸ βιβλίο του «Στρατηγικὸ Βάθος - Ἡ διεθνὴς θέση τῆς Τουρκίας» τὸν καθιέρωσε στὴν πολιτικὴ σκηνὴ (2001) καὶ ἔγινε τὸ «ἐπίσημο δόγμα» τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῆς Τουρκίας. Ἀποσπάσματα τοῦ βιβλίου του μεταφράσθηκαν στὰ ἑλληνικὰ στὸ βιβλίο « Ἰσλὰμ λάϊτ, ὁ πολιτικὸς ἀναχρονισμὸς στὴν Τουρκία» τοῦ Ἀ. Ἀμπατζῆ.

ΠΗΓΕΣ:

Τουρκικὸ βιβλίο “1915-Talat Pasa’nin Evrak-Ι Matrukesi” (δηλ. «Τὰ ἐναπομείναντα ἔγγραφα τοῦ Ταλαάτ-πασᾶ»), τοῦ Τούρκου συγγραφέα καὶ δημοσιογράφου Μουρὰτ Μπαρντακτσί, ἐκδ. “Everest”, Κωνσταντινούπολη. Καί:
Akcam Τ. (Τοῦρκος ἀκαδημαϊκός) “Insan Haklar-ve Ermeni Sorunu, Imge Kitabevi”, Ἄγκυρα, 1999.
Ἠλιάδης Μ. «Οἱ τουρκικές μυστικὲς ὑπηρεσίες καὶ ἡ ΜΙΤ», β΄ ἔκδ., ἔκδ. «Λαβύρινθος», Ἀθήνα, 1998.
Μοργκεντάου Χ. «Ἀναμνήσεις μου ὡς πρέσβεως τῶν ΗΠΑ στὴν Κωνσταντινούπολη». («Ambassador Morgenthau’s story», Ν. Ὑόρκη, 1919.
Ἐμμανουηλίδης Ἐμμ. (Ἕλλην βουλευτὴς Σμύρνης στὴν ὀθωμανικὴ Βουλή) «Τὰ τελευταῖα ἔτη τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας», Ἀθῆναι, 1924.
Κὸτς Γιλμὰζ “Unutulanlar”.
Λεκάκης Γ. «Ἡ ἄγνωστη Μικρὰ Ἀσία», β΄ ἔκδ., ἐκδ. «Κάδμος», 2009.
Μαλκίδης Φ. «Τὸ ἀπαράγραπτο τοῦ δικαιώματος στὴν ἀποζημίωση σὲ περιπτώσεις γενοκτονίας», εἰσήγ. στὸ Α΄ Συμπόσιο «Μ. Ἀσία. Ἱστορία, Πολιτισμός, Μνημεῖα», ὀργ. Σύλλ. Μικρασιατῶν Πτολεμαϊδος.
Ντεροζὺ Ζὰκ «Ἐπιχείρηση Νέμεσις», ἐκδ. «Στοχαστής», 1995.
Ρέντου Ἀν. Δ. «Δικαστήρια Ἀνεξαρτησίας - Ἀμάσεια 1921: Ἡ ἐξόντωση τῆς θρησκευτικῆς, πνευματικῆς καὶ πολιτικῆς ἡγεσίας τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου», Θεσσαλονίκη, 2008.
Σιρακιὰν Ἀρσ. «Τὸ χρέος τοῦ αἵματος – Ὁ Τιμωρός», ἔκδ. Ἀρμενικῆς Ἐθν. Ἐπιτρ., Ἀθῆναι, 1990.
Καί:
Det Danksa Rigsarkivet («Τὰ Βασιλικὰ Ἀρχεῖα Δανίας»), σειρά Gesandtskapet Ι Konstantinopel, νὸ 355, Volym: Noter og inderetningar om den politiske utvickling 1914-1922, Verdkrigen - Rapporter fra Smyrna, nov.1914 - marts 1916.

exodoskafkara

Το δημοτικό μας τραγούδι στα σχολικά βιβλία

Νατσιός Δημήτρης
δάσκαλος- Kιλκίς

«Ο κόσμος μ’ απελπίζουνε /
μη μ’ απελπίζεις Θε μου/
και μη μ’ αφήνεις να χαθώ /
μεγαλοδύναμέ μου»
σκυριανό δημοτικό τραγούδι

«Συνήντησα εν Μικρά Ασία κώμην, αριθμούσαν μόλις είκοσι οικογενείας και στερουμένη διδασκάλου και ιερέως. Και όμως δεν έλιπον εξ αυτής τα δημοτικά τραγούδια, αναπληρούντα παρά τω λαώ την έλλειψιν του σχολείου και της εκκλησίας». («Το εθνικό μας τραγούδι», Β. Περσείδη). Το επίπονο και εξαιρετικό αυτό βιβλίο - δίτομο - γράφτηκε από το 1962 έως το 1974.
Ο αείμνηστος Σίμων Καρράς το χαρακτήρισε, προλογίζοντάς το, «έργον εθνικόν». Στον πρόλογό του εντόπισα το προαναφερόμενο «πετράδι», που ούτε λίγο ούτε πολύ, θεωρεί το δημοτικό τραγούδι εφάμιλλο της εκκλησίας και του σχολείου, στο θέμα της συντήρησης της εθνικής συνείδησης.

Σκοπός μου δεν είναι να γράψω για το μεγαλείο, την ομορφιά την πολυτίμητη, που περικλείει η δημοτική μας ποίηση. Όλα τα πνευματικά αναστήματα της πατρίδας μας από το δημοτικό τραγούδι, το πνευματικό ριζοθέμελο του Γένους, ξεδίψασαν.

Το δημοτικό τραγούδι είναι το πιο γνήσιο γέννημα του λαού μας, λουλούδι θρεμμένο με το αίμα και ποτισμένο με τα δάκρυά του. Άνθιζε το εθνικό μας τραγούδι, όταν ο λαός μας ζούσε τις Μεγάλες Παρασκευές του, άνθιζε πάνω σε τάφους.

«Ξυπνάτε από τα μνήματα, αδικοσκοτωμένοι/ να ιδήτε την Πατρίδα σας την ελευθερωμένη./ Ξυπνάτε κι αναστήσαμε, δεν είστε πια ραγιάδες/ Ξυπνάτε κι ήρθε Πασχαλιά, χαθήκαν οι αγάδες».

Το 1912 μπαίνει ο Ελληνικός Στρατός ελευθερωτής στα Σέρβια. Βρήκε σφαγμένους από τους Τούρκους 115 προκρίτους της πόλης. Όταν πήγαν για το μνημόσυνό τους, ο ιερέας άρχισε το τρισάγιο. «Στάσου παπά!» ακούγεται μια βροντερή φωνή. Κάποιος παριστάμενος γέροντας απήγγειλε το αυτοσχέδιο τραγούδι. Ο παπάς σίγησε. 3.500 στρατιώτες και πολίτες, γονάτισαν και αναλύθηκαν εις δάκρυα. Γι’ αυτό νικήσαμε και το ’21 και το 1912-13 και το ’40.

Κι όμως αυτήν την αείζωη, την ελληνοσώτειρα πηγή, που στάθηκε εκκλησιά και σχολείο μαζί, στα χρόνια κυρίως της αιχμαλωσίας μας στους αντίχριστους Αγαρηνούς, οι καντιποτένιοι της «δια βίου αμάθειας», φρόντισαν να την εξαλείψουν από τα σχολικά βιβλία.



Εκπαραθυρώθηκε το δημοτικό τραγούδι, η απαράμιλλη ποίηση της Πονεμένης Ρωμηοσύνης, η «εκτρέφουσα και συντηρούσα τον εθνικόν φρόνημα», «το τελεσφορώτατον όργανον της εθνικής αγωγής» κατά τον αείμνηστο λαογράφο Ν. Πολίτη («Δημοτικά τραγούδια», εκδ. «γράμματα», σελ. 7), και στην θέση τους μπήκαν κάτι ξενόφερτα αποκαΐδια. Και όχι μόνο περιφρονείται το εθνικό μας τραγούδι, αλλά γελοιοποιείται κιόλας.

Το δημοτικό τραγούδι είναι κιβωτός, η οποία συντηρεί και το «εθνικόν φρόνημα» και την Ορθόδοξη πίστη μας, πράγματα επικίνδυνα για την νεοεποχήτικη μαγαρισιά που επικάθησε στον σβέρκο μας και λυμαίνεται την Παιδεία. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η δραστηριότητα – μνημείο ηλιθιότητας – που υπάρχει στο Ανθολόγιο Δ΄ Δημοτικού, σελ. 22, μέσω της οποίας καλούνται οι μαθητές μας, να συνθέσουν ένα νανούρισμα για χταπόδια; Ενώ στο παλιό Ανθολόγιο (πριν από το 2006) διάβαζε ο μαθητής το εξαίσιο νανούρισμα και προσευχή συνάμα: «Έλα, Χριστέ και Παναγιά, και πάρ’ το στους μπαξέδες/ και γέμισε τους κόρφους του λουλούδια, μενεξέδες».

Πιο αναλυτικά, για να γίνει κατανοητή η ιεροσυλία. Στο Δημοτικό έχουμε τρία Ανθολόγια, τα οποία συνοδεύουν το μάθημα της Γλώσσας. Ένα για τις Α΄ και Β΄ τάξεις, το δεύτερο για τις Γ΄ και Δ΄ και το τρίτο για τις δύο τελευταίες τάξεις του Δημοτικού.

Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2006 που - κακή τη ώρα – αλλάχτηκαν τα βιβλία, τα Ανθολόγια, υπηρετούσαν το σκοπό για τον οποίο γράφτηκαν: ήταν αρωματισμένα από τα μυρίπνοα άνθη της πνευματικής μας κληρονομιάς. Ευωδίαζαν τα βιβλία, ευωδίαζαν και οι μαθητές.

Το παλιό, για παράδειγμα, Ανθολόγιο της A΄ Δημοτικού ξεκινούσε με μια θαυμάσια παιδική προσευχή, που μας έρχεται από τα χρόνια Οθωμανοκρατίας:

«Πέφτω, κάνω το σταυρό μου/ κι άγγελο έχω στο πλευρό μου./ Δούλος του Θεού λογιούμαι/ και κανένα δεν φοβούμαι». Το νέο ξεκινά μ’ ένα χαζοχαρούμενο, ο Θεός να το πει, ποιηματάκι: «Τα δελφίνια στο χαρτί/ του νερού χαρταετοί./ Όλο πήδους και ναζάκια/ χρυσοφτέρουγα ναυτάκια/ παίζουν και ασφυκτιούν/ έξω στη ζωή να βγουν/ με φωνές και με τραγούδια/ με σημαίες και λουλούδια».

Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…. Στα παλιά Ανθολόγια μέτρησα 35 δημοτικά τραγούδια. Στα νέα μετά βίας 5-6. Στα παλιά δεν ανθολογούνταν κανένας ξένος συγγραφέας και πολύ σωστά. Στο Δημοτικό τα παιδιά πρέπει να γνωρίσουν, να γευτούν, να καμαρώσουν τον πνευματικό μας πλούτο. «Ανέβηκα στους ώμους των πατέρων μου, για να δω μακρύτερα το μέλλον» λέει κάποιος σοφός.

Στα νέα Ανθολόγια περιέχονται 32 κείμενα ξένων συγγραφέων. Δηλαδή, βγήκαν τα δημοτικά μας τραγούδια και αντικαταστάθηκαν με φράγκικα φληναφλήματα. Παραθέτω λίγα παραδείγματα από τα παλιά και νέα Ανθολόγια, για να καταλάβουμε, το γιατί στα σχολειά οι μαθητές μας «δεν γιομίζουν προκοπή κι αρετή, αλλά γίνονται άξιοι της απιστίας και της παραλυσίας». (Μακρυγιάννης).

Στο παλιό Ανθολόγιο διάβαζαν οι μαθητές το συγκινητικότατο εκείνο ποιηματάκι, που τράνεψε όλες τις γενιές των Ελλήνων: «Φεγγαράκι μου λαμπρό». Ήθελε, δεν ήθελε (λόγω ανιάτου προοδευτικότητας) ο δάσκαλος μιλούσε για το «Κρυφό Σχολειό».

Στη θέση του «στρώθηκε» ένα άθλιο κείμενο κάποιου Τ. Ροντάρι με τίτλο: «Ποιος διευθύνει το σπίτι. (σελ. 16). Η μαμά ή ο μπαμπάς». Στο τέλος καταλήγει: «Δεν διευθύνει κανείς….». Έξοχη οικογενειακή αγωγή, σαφές το μήνυμα: μην ακούτε τους γονείς σας είναι αντιδημοκρατικό.

Στο παλιό Ανθολόγιο Γ΄ και Δ΄ Δημοτικού διάβαζε ο μαθητής για την αθάνατη κλεφτουριά: «Ο Όλυμπος κι ο Κίσσαβος τα δυο βουνά μαλώνουν./ Γυρίζει ο γερο - Όλυμπος και λέει του Κισσάβου./ -Μη με μαλώνεις Κίσαβε, κονιαροπατημένε./ Εγώ ‘μαι ο γερο – Όλυμπος, στον κόσμο ξακουσμένος./ Έχω εξήντα δυο κορφές και τριάντα δυο βρυσούλες,/ κάθε κορφή και φλάμπουρο, κάθε βρύση και κλέφτης». Και πιο κάτω, στη σελίδα 259: «Χορεύουν τα κλεφτόπουλα, γλεντάνε τα καημένα…».

Ο ηρωισμός, η αυτοθυσία, η φιλοπατρία έλαμπαν μπρος στα μάτια των μαθητών, ξεκρεμούσες από το Εικονοστάσι του Γένους, τους ξακουστούς καπεταναίους, μάθαιναν τα παιδιά, τα Ελληνάκια, το γιατί «καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή/ παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή».

Τα κλέφτικα όμως τραγούδια είναι πολύ βαριά, αχώνευτα για τους εθνομάχους και τα τσιράκια της Νέας Τάξης. Εξοβελίστηκαν και στη θέση τους μπήκε για παράδειγμα, ποίημα του Τ. Ροντάρι (και πάλι) με τίτλο «Ο μαύρος ήλιος». (σελ. 130). Διαβάζω και ανατριχιάζω: «Η κόρη μου ζωγράφισε/ ολόμαυρο έναν ήλιο/.. Μέσα στο μυαλό της κρύβει κάτι/ κι είναι λυπημένη/ και τα βλέπει όλα μαύρα η καημένη/ μα αν το πρόβλημά της είναι οφθαλμολογικό/ πήγαινε στον ειδικό/ να της βάλει γιατρικό». Προσοχή στην αξιολύπητη γλώσσα: «πήγαινε…να της βάλει». Σύνταξη ανάπηρη… «μουρμουρίζοντας σπασμένες σκέψεις από ξένες γλώσσες» (Σεφέρης).

Στο παλιό εξαιρετικό Ανθολόγιο της Ε΄ και Στ΄ Δημοτικού, ο μαθητής «αντίκριζε» τον «Διγενή Ακρίτα» που «Τρίτη εγεννήθη και Τρίτη θε να πεθάνει» μαζί με τους φίλους του «κι όλους τους αντρειωμένους». Και παρακάτω στην σελίδα 71, σεργιανούσε την Αρετή, πάνω στ’ άλογο «του νεκρού αδελφού» του Κωνσταντή και διάβαζε τον ωραιότερο στίχο του δημοτικού μας τραγουδιού, όπως τον χαρακτηρίζει ο Παλαμάς: «τέτοια πανώρια λυγερή να σέρνει ο πεθαμένος». Ή στην σελίδα 101, το άλλο, κλέος και ωράισμα της δημοτικής μας ποίησης.

«Της Άρτας το γιοφύρι». Δεν τα σεβάστηκαν οι διαβίου χαλαστές. Έφυγε ο Διγενής Ακρίτας και μπήκαν έντυπες, άψυχες και άχρηστες τιποτολογίες. Στο νέο Ανθολόγιο, σελίδα 85, ο μαθητής μορφώνεται με το κείμενο ενός Άγγλου ονόματι Ρόαλντ Νταλ, με τίτλο: «Η καρδιά ενός ποντικού». Διαβάζουμε στο εισαγωγικό κείμενο: «Τις μάγισσες σήμερα δεν τις ξεχωρίζεις. Είναι συνηθισμένες γυναίκες, γι’ αυτό και μπορούν να κυκλοφορούν απαρατήρητες ανάμεσά μας. Σκοπός τους να απαλλαγούν από τα παιδιά.

Έτσι, λοιπόν, μεταμόρφωσαν σε ποντίκι το μικρό πρωταγωνιστή του μυθιστορήματος, που από λάθος παρακολούθησε ένα συνέδριό τους…». Και αφού περιγράφει ο συγγραφέας την ζωή του πρωταγωνιστή, που έγινε ποντίκι, με την γιαγιά του, που είναι άνθρωπος, στο τέλος τίθενται οι εξής α(κατα)νόητες ερωτήσεις- δραστηριότητες.

«1. Τι χαρακτηρίζει τη σχέση της γιαγιάς και του ποντικού εγγονού της;

2. Ας υποθέσουμε ότι μια μάγισσα σάς μεταμορφώνει σε μικρό ζώο ή σε κάποιο άλλο πλάσμα. Μπορείτε να περιγράψετε την καινούρια ζωή σας και να μιλήσετε για τη συμπεριφορά σας και τις νέες σχέσεις που θα συνάψετε;

3. Προσπαθήστε να γράψετε ένα παραμύθι με μάγους και μάγισσες».

Τι να πει κανείς γι’ αυτές τις κρανιοκενούς εμπνεύσεως αθλιότητες; Γιατί να μην μπει το Συναξάρι ενός αγίου, ενός ήρωα ο βίος, που προσφέρουν ιδανικά και αξίες που τόσο μας λείπουν σήμερα και σακατεύονται τα παιδιά με δαιμονολογίες; Τι δουλειά έχει ο ερεβώδης Άγγλος συγγραφέας και οι μαγείες του με τα ορθόδοξα παιδιά μας; Τα «οψώνια της αμαρτίας» εγκαταστάθηκαν στα σχολικά βιβλία και εμείς - δάσκαλοι και γονείς- καθόμαστε άπραγοι, δειλοί και άβουλοι. (Στο βιβλίο «Νεοελληνική Γλώσσα», Α΄ Γυμνασίου σελ. 114, παρεισέφρησε κείμενο με τίτλο: «Χάρι Πότερ για όλες τις ηλικίες». Εδώ επαινούνται οι παλαβομάρες της γνωστής λοξής Αγγλίδας Τ. Ρόουλιγκ διότι «ξανάφεραν τα παιδιά στο διάβασμα και τα απομάκρυναν από την οθόνη του βίντεο – γκέϊμ».

Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη, δηλαδή. Τα αποκρυφιστικά σκουπίδια τύπου Χ. Πότερ «ξανάφεραν τα παιδιά στο διάβασμα». Θε μου τι βλέπουμε στις μέρες μας, ως θα έλεγε ο πατριδοφύλακας στρατηγός Μακρυγιάννης. Αντί «ψυχή και Χριστό», μαγείες και αστρολογίες. Στην «Νεοελληνική Γλώσσα» Γ΄ Γυμνασίου, «τετράδιο εργασιών», σελ. 73, υπάρχει κείμενο του Κ. Λεφάκη, του γνωστού τηλεαστρολόγου- μπουρδολόγου, όπου οι μαθητές διαβάζουν: «Ο Άρης θα εμπνεύσει πολύ κόσμο πάνω σε νέους σκοπούς. Οι σκοποί αυτοί ίσως να είναι ερωτικοί…. Αυτόν τον μήνα οι συμπτώσεις θα ενισχύσουν τις ερωτικές σχέσεις…»

Τον «Ύμνον εις την Ελευθερίαν» του Δ. Σολωμού, στα βιβλία του Γυμνασίου και Λυκείου, δεν θα τον βρεις. Ο Λεφάκης όμως, καθότι «σημαντικότερος» διδάσκεται…)

Θα κλείσω την θλιβερή περιδιάβαση στο νέο Ανθολόγιο της Ε’ – ΣΤ΄ Δημοτικού μ’ ένα ακόμη κείμενο, που αντικατέστησε το «όμορφα τραγούδια του λαού μας» (Κόντογλου). Στη σελ. 133, κείμενο με τίτλο «οι κάλοι της Κλάρας», κάποιου Ντιμίτερ Ινκιόφ, που γεννήθηκε στη Βουλγαρία, ζει στη Γερμανία και έχει αμερικανική υπηκοότητα (Φραγκολεβαντίνος ολκής ο άνθρωπος.

Έχει το αίμα τριών εθνών και την ψυχή κανενός). Κείμενο καταθλιπτικό, κακόγουστο, επιβλαβές. Πέθανε μια γερόντισσα στην πολυκατοικία και θέλουν να πάνε στη κηδεία μια γειτονική οικογένεια με τα δύο παιδιά της. Το κείμενο κινείται σε απαράδεκτο, σαχλό ύφος, ανάρμοστο για την σοβαρότητα του μυστηρίου του θανάτου. Διαβάζουμε σε γελοίο τόνο για φέρετρα, για ιερείς που μουρμουρίζουν, για ηλικιωμένες γυναίκες που καθαρίζουν τις κόκκινες μύτες τους. Ρωτάει η Κλάρα, ένα από τα δυο παιδιά, «αν οι διάβολοι θα ψήσουν στην Κόλαση τη γερόντισσα». Στο τέλος η Κλάρα κλαίει γοερά. Και όταν προσπαθούν να την παρηγορήσουν απαντά. «Δεν κλαίω γι’ αυτήν. Κλαίω, γιατί με στενεύουν ανυπόφορα τα απαίσια καινούργια παπούτσια μου. Τα πόδια μου γέμισαν κάλους. Και τούτη δω η κηδεία δεν έχει τελειωμό».

Τι θα συμβεί στην τάξη, αν διαβαστεί αυτό το κείμενο; Τα παιδιά θα χαχανίζουν αναίτια για τον θάνατο μιας γερόντισσας. Πουθενά ο σεβασμός, ανύπαρκτη η ευλάβεια, όλα ισοπεδωμένα, αδιάντροπα, εξευτελισμός ανθρώπων ακόμη και επί αυτής της φοβερής κλίνης του θανάτου.

Βιβλία – σάβανα του Γένους μας, που εθίζουν τους μαθητές μας, εξ απαλών ονύχων, στην αφιλοπατρία, στην αθεΐα, στην ασέβεια προς τους γονείς και τον ιερό θεσμό της οικογένειας.

Βιβλία που κατακρεουργούν την γλώσσα μας, το έτερον μαζί με την αμώμητο πίστη μας, φυλακτήριο του Γένους μας - «όπου γλώσσα πατρίς» θα πει ο τροπαιούχος νομπελίστας ποιητής Οδ. Ελύτης - και αποκόπτουν τη νέα γενιά από την βρυσομάνα που λέγεται Παράδοση. «Πάρτε μαζί σας νερό. Το μέλλον θα έχει πολύ ξηρασία» λέει ο ποιητής.

Αντί να ξεδιψούν οι μαθητές μας με τα ζωηφόρα νάματα της Παράδοσής μας, τους μπουκώνουμε και τους μπαζώνουμε την συνείδηση με ξυλοκέρατα της Δύσης.

Από το 1984 οι Αγιορείτες Πατέρες έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου: «Από πολλά χρόνια τώρα γίνεται συστηματική προσπάθεια διαρκώς αυξανόμενη να πολεμηθεί η πίστη. Να βγει από τα ελληνικά σχολεία ο Χριστός. Να διαστρεβλωθεί η ιστορία μας. Να ευτελισθεί η σημασία των μεγάλων εορτών των Χριστουγέννων και του Πάσχα που τόσο ζει ο λαός μας. Να παύσει η Ορθόδοξος Εκκλησία να είναι η ψυχή του Γένους μας».

Είναι γνωστό πως κάθε προσπάθεια αλλοίωσης του εθνικού μας προσώπου εκδηλώνεται ως επιχείρηση χωρισμού της ζωής από την παράδοση και την πίστη μας. Καταρρέουμε, όταν η αλήθεια της Πίστεως και της Ζωής μας νοθεύεται. Αυτό βιώνουμε σήμερα στην παιδεία. Τα σχολεία αντί να είναι θεματοφύλακες των τιμαλφών αξιών της Ρωμηοσύνης κατάντησαν συντελεστές καταρράκωσής τους. Η λύση είναι μία, μας την δίδαξαν οι ηρωικοί πρόγονοί μας, οι αδούλωτοι Ρωμηοί: «Κρυφό Σχολειό».

Καλούμαστε εμείς οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι Έλληνες, τω καιρώ ετούτω, να απαντήσουμε στην ερώτηση του Κυρίου προς τους αγίους Αποστόλους: «Δύνασθαι πιείν το ποτήριον ο εγώ μέλλω πίνειν»; Από την απάντηση που δίνει ο καθένας μας, εξαρτάται το μέλλον του Γένους μας.

Tο κείμενο δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού «ΕΡΩ», που εκδίδει η «ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ»

Πότε είναι δυνατή η ορθή ομολογία;

Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός

«...πιστεύομεν, διό και λαλούμεν»

Όλο και περισσότερο «αμάρτυρη» γίνεται η πίστη στην εποχή μας. Δεν είναι μόνο η συχνή απουσία μαρτυρίας και ομολογίας, αλλά πολλές φορές και η ελαττωματικότητά τους, που σημαδεύουν αρνητικά τους καιρούς μας. Όχι σπάνια η ομολογία των Χριστιανών μοιάζει περισσότερο με φλυαρία παρά με ομολογία. Αυτό συμβαίνει, γιατί δεν προσφέρουμε τον γνήσιο και άμωμο Χριστιανισμό των Αγίων Πατέρων μας. Και δεν τον προσφέρουμε, γιατί δεν τον ζούμε. Η ομολογία μας πηγάζει συνήθως από το μυαλό μας, από τα αποθέματα της θεωρητικής γνώσεώς μας, και όχι από την καρδιά μας, από την πνευματική εμπειρία μας. Όμως η Ορθοδοξία, ως πλήρωμα εν Χριστώ ζωής, δεν μεταδίδεται διανοητικά, αλλά εμπειρικά, βιωματικά, υπαρξιακά. Μόνο σαρκωμένη σε συγκεκριμένα πρόσωπα ζει και ομολογείται η Αλήθεια του Χριστού. Ποτέ ως απλή μάθηση, ως θεωρητική γνώση ή ιδεολογία. Η τραγικότερη νόθευση της πίστεώς μας είναι η αλλοτρίωσή της στους καιρούς μας σε «χριστιανική ιδεολογία», που μόνο έργο έχει την αντιπαράταξή της απέναντι στις διάφορες (πολιτικές) ιδεολογίες για την δημιουργία ενός «χριστιανικού» μετώπου απέναντι στις δυνάμεις της απιστίας και αθεΐας. Η μαρτυρία και ομολογία μας τότε μόνο μπορούν να έχουν πληρότητα και καθολικότητα (να μεταδίδουν δηλαδή ορθοδοξία), όταν έχουν τη σωστή προϋπόθεση. Και αυτή είναι η Πίστη.


Η ομολογούσα πίστη

Ποια πίστη όμως; Μήπως μια απλή παραδοχή και κατάφαση του περιεχομένου της ορθοδόξου δογματικής διδασκαλίας; Μήπως μια εξωτερική συγκατάθεση στην υπεροχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας απέναντι στις διάφορες «χριστιανικές» Ομολογίες ή «Εκκλησίες», όπως εσφαλμένα τις χαρακτηρίζουμε συχνά; Όχι. Εδώ ο Απ. Παύλος κάνει λόγο για μια άλλου είδους πίστη. Μιλεί για μια εσωτερική πληρότητα και βεβαιότητα, που έχει πολύ διαφορετικές προϋποθέσεις. Για να μας δείξει για ποια πίστη αυτός μιλεί, μας παρουσιάζει πρώτα τον χριστιανό στην αυθεντική μορφή του. Είναι αυτός, που πιέζεται με κάθε τρόπο, αλλά δεν φθάνει ποτέ σε αδιέξοδο. παλεύει μέσα στις ανάγκες του, αλλά δεν απελπίζεται.. πέφτει κτυπημένος, αλλά δεν συντρίβεται! Πρέπει να ομολογήσουμε, ότι με τα μέτρα της εποχής μας ένας τέτοιος άνθρωπος φαίνεται κυριολεκτικά εξωγήινος, εξωπραγματικός. Το μυστικό της θαυμαστής αυτής υπερβάσεως κάθε αντιξοότητας και κακοπάθειας δεν είναι άλλο από τη δύναμη του Θεού. Είναι η παρουσία του Θεού μέσα στον χριστιανό, που θαυματουργικά ξεπερνά την κάθε ανθρώπινη αδυναμία. Έτσι, παρ' όλο που ως άνθρωποι είμαστε «οστράκινα» (πήλινα) σκεύη, δεν τσακιζόμαστε, δεν συντριβόμαστε. Νικάμε με τη δύναμη του Θεού. Αλλ' αυτό συμβαίνει μόνο, όταν ο Θεός βρίσκεται μέσα μας. Πρέπει να κατοικεί ο Θεός στην καρδιά μας, το κέντρο της υπάρξεώς μας, ως άκτιστο φως, όπως εκείνο που εφώτισε τον Μωυσή και τον «εδόξασε», τον περιέλουσε δηλαδή από το φως της θείας παρουσίας. Όταν ο Θεός βρίσκεται μέσα μας, τότε μας δίνει τον «φωτισμό της γνώσεως», όχι βέβαια της απρόσιτης και αγνώριστης ουσίας Του, αλλά της «φυσικής Του ενεργείας». Τούτο γίνεται «εν προσώπω» (δηλαδή, δια μέσου) του Ιησού Χριστού, ο Οποίος «εφανέρωσε το όνομα του Θεού», τον «εδό­ξασε επί της γης» (Ιωάν. ιζ' 4-6). διώκεται, αλλά δεν νοιώθει εγκαταλελειμμένος από το Θεό

Καρπός της βεβαιότητας της πραγματικής παρουσίας του Θεού μέσα μας είναι η πίστη, για την οποία μιλεί ο Παύλος. Είναι η βεβαιότητα, ότι ο Θεός, που κατοικεί μέσα μας, μας ελευθερώνει συνεχώς από τους κινδύνους, που μας απειλούν, και επειδή είμαστε κάθε στιγμή πρόθυμοι να δεχθούμε τον θάνατο του Χριστού, μας δίνει τη δύναμη να μετέχουμε συνεχώς και στην ανάστασή Του. Η Πίστη, ως απόλυτη βεβαιότητα στην αλήθεια και πιστότητα του Θεού, είναι καρπός μόνο της παρουσίας του Θεού μέσα στον άνθρωπο. Στην κατάσταση αυτή είναι δυνατή η γνήσια ομολογία και η μαρτυρία. Έτσι εξηγούνται τα θαυμαστά εκείνα σημεία κατά το μαρτύριο των αρχαίων, αλλά και των νεωτέρων Αγίων (Νεομαρτύρων). Η ενοίκηση του Τριαδικού Θεού ως «νοεράς ευχής» μέσα τους επιφέρει ψυχοβιολογικές μεταβολές, όπως το θάρρος και η αντοχή στα βασανιστήρια.


Εκκλησία ομολογούσα

Η ομολογία της Εκκλησίας, ως «σώματος Χριστού», αλλά και πιστού στον κόσμο είναι ομολογία αγιοπνευματικής εμπειρίας. Δεν έχει σχέση με τον πεισματικό ενθουσιασμό και τον ηρωισμό ακόμη του οπαδού μιας ιδεολογίας. Μια τέτοια μαρτυρία δύσκολα γίνεται πιστευτή και δυσκολότερα ακόμη πείθει. Το συχνότατο φαινόμενο στα μαρτυρολόγιά μας, οι ίδιοι οι δήμιοι των Μαρτύρων να μεταβάλλονται σε μάρτυρες, εξηγείται μόνο από το γεγονός, ότι γνώριζαν εσωτερικά, υπαρξιακά, τον Χριστό από την ομολογία των Χριστοφόρων και Θεοφόρων Μαρτύρων, που με το μαρτύριό τους δεν έμεναν απλώς πιστοί στην «ιδεολογία» τους, αλλά «εδόξαζαν», εφανέρωναν, τον Θεό, που πραγματικά κατοικούσε μέσα τους. Και αυτή ακόμη η θεολογία της Εκκλησίας μας δεν είναι απλή διδασκαλία, μετάδοση γνώσεων θρησκευτικών. Είναι φανέρωση του εν ημίν Θεού. μετάδοση των μυστικών εμπειριών του θεοφόρου πιστού. Λέγει σχετικά ο Μ. Βασίλειος: «Η ψυχή, που μιλεί χωρίς πίστη, δεν θα πει παρά φλυαρίες (διακενώς ληρήσει)... Αρχή τοίνυν λόγου έμφρονος πίστις ισχυρώς τη καρδία του λαλούντος ενιδρυμένη». Είναι η πίστη, που έχει το θεμέλιό της στην καρδιά, όπου κατοικεί ο Θεός, όπως συμβαίνει στους Αγίους μας.


Υπόδειγμα ομολογίας

Η λατρεία της Εκκλησίας μας είναι μια αδιάκοπη προβολή ζωντανής μαρτυρίας και ομολογίας. Κάθε μέρα τιμάμε Αγίους. Κάθε νέα μέρα ανακαλούμε στη μνήμη μας την μαρτυρία και ομολογία των Αγίων, και έτσι «συν πάσι τοις Αγίοις» συνεχίζεται και η δική μας στον κόσμο αυτό πορεία προς τον αναμενόμενο και «ερχόμενο» Κύριο. Ο δρόμος της Ορθοδοξίας είναι τελικά πορεία πάνω στα αχνάρια των Αγίων. Ορθόδοξος είναι αυτός, που ακολουθεί τα βήματά τους, που συνεχίζει τον αγώνα για την ενοίκηση του Θεού μέσα του, ώστε να είναι δυνατό να δώσει και αυτός την δική τους ορθόδοξη μαρτυρία. Έτσι καταλαβαίνουμε, τι σημαίνει για μας, που ζούμε σε εποχή συμβιβασμών, υπερελαστικότητας των συνειδήσεων και χαμαιλεοντικών μετασχηματισμών, η μνήμη του Αγίου Φωτίου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, που σήμερα τιμάμε. Είναι ο πρώτος, που είπε το μεγάλο ΟΧΙ σε ένα αλλοτριωμένο από τους Φράγκους τρόπο χριστιανικής ζωής, που ακολούθησε την αλλοίωση της εκκλησιαστικής παραδόσεως στο χώρο της Δύσεως. Όταν εμείς από το 1821 και εδώ λέμε συνεχώς ΝΑΙ στον «εκδυτικισμό» και την «εκφράγκευσή» μας, καταλαβαίνουμε, πώς μπόρεσε ο Μέγας Φώτιος να πει όχι. Έδωσε την γνήσια ομολογία και αρνήθηκε την πλάνη, γιατί είχε μέσα του την Αλήθεια. Ήταν κατοικητήριο της Παναγίας Τριάδος, και γι' αυτό έγινε ομολογητής της ορθοδοξίας και υπόδειγμα ομολογίας.

"ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ"
(Απάνθισμα κηρυγμάτων από την
«ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ» των ετών 1980 και 1983)
ΠΡΩΤΟΠΡ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ Μ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

alopsis.

«ΚΑΘΕΥΔΕΤΕ ΤΟ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΑΝΑΠΑΥΕΣΘΕ»!

του Πρωτοπρεσβυτέρου π.Βασίλειου Βολουδάκη

Οπως δείχνουν τα πράγματα, φαίνεται πια καθαρά πως δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν λόγια και επιχειρήματα λογικά ή θεολογικά που θα σταθούν ικανά να πείσουν τους δεισιδαίμονες και περιδεείς θρησκευομένους για το μάταιο έργο του Διαβόλου και του αθλιοτέρου ανθρώπου της ανθρωπό­τητος που θα τον ενσαρκώση και θα τον εμφανί­ση στον κόσμο, δηλαδή του Αντιχρίστου.

Και δεν θα επαρκέση ο όποιος λόγος, γιατί ο φόβος των ανθρώπων αυξάνεται συνεχώς με γεωμετρική πρόοδο, αφού «η αγάπη των πολλών εψύγη», οι καρδιές πέτρωσαν και έγιναν σφιχτές σαν την χούφτα του πιο φιλάργυρου ανθρώπου, γεμάτες από φοβίες, τρόμο και ανασφάλεια.

Άν κοιτάξουμε γύρω μας και θελήσουμε να μάθουμε για το πόσοι άνθρωποι και για ποιά πνευματικά θέματα ενδιαφέρονται, θα διαπιστώσουμε, χωρίς να κουρασθούμε πολύ, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που προβληματίζονται και συζητούν μεταφυσικά ή θρησκευτικά θέματα είναι αυτή που ασχολείται και “βασανίζεται” με το θέμα του Αντιχρίστου, με το σφράγισμα και την κυριαρχία του.

Όμως, το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτό. Κυριώτερο πρόβλημα είναι πως αυτή την ενασχόληση των ανθρώπων με τον Αντίχριστο και τη φοβία, με όλα της τα ολέθρια επακόλουθα, θεωρούν πολλοί και, μάλιστα, κληρικοί, ως υγιά αντί­δραση και ένδειξη πνευματικής αντιστάσεως! Την θεωρούν πνευ­ματική συσπείρωση και εκκλησιαστική επαγρύπνηση, φρού­ρηση και προστασία των ανθρώπων από την Παγκόσμια Κυβέρνηση που, τάχα, πρόκειται να κυριαρχήση και να επιβληθή σε όλες τις κα­τά τόπους κυβερνήσεις ώστε να ετοιμασθή ο δρόμος για την έλευση και την βασιλεία του Αντι­χρίστου!

Έτσι κοιμίζονται οι άνθρωποι να μη βλέπουν ότι εδώ και αρκετές δεκαετίες έχουν πάψει να κυβερνούν οι κατά τόπους κυ­βερ­νήσεις και, συνεπώς, «το μυστήριον της ανομίας ενεργείται εν ημίν ήδη», ημών κοιμωμένων και δραστηριοποιουμένων απο­κλειστικά και μόνον σε ό,τι δεν ενοχλεί τον Αντίχριστο και τα πολυποίκιλα όργανά του!

Ξεσηκώνονται τα πλήθη για να ματαιώσουν την δημιουργία Παγκόσμιας Κυβερνήσεως σαν να είμαστε απόλυτα ευχαριστημένοι με τις “ελληνικές κυβερνήσεις” που κυβέρνησαν και κυβερνούν μέχρι σήμερα και το μόνο που μας φοβίζει είναι η “τρομερή” Παγκόσμια Κυβέρνηση(!), αυτός ο “σκοτεινός” και ... “αντιχριστιανικός” “μπαμπούλας”, για τον οποίο μας έμαθαν να πιστεύουμε ότι θα είναι πιο επιζήμιος από τις κυβερνήσεις που δοκιμάσαμε μέχρι σήμερα στην Πατρίδα μας! Δεν καταλαβαίνουμε ότι το ξένο το πολεμάς σαν εχθρό, ενώ το υποτιθέμενο δικό σου το υπερασπίζεσαι και το ψηφίζεις με πάθος, χωρίς να λογαριάζης τη ζημιά που σου έχει κάνει, χωρίς να εξετάζης όχι μόνο σε βάθος αλλ’ ούτε καν στην επιφάνεια!

Κάνουμε σαν να μη βλέπουμε τον Αντίχριστο να κυβερνά. Σαν να μην έχη σημασία το ποιός και πως κυβερνά, ποιά είναι η ιστορία και προϊστορία του, το πως και το τι νομοθετεί, αλλά μας “ζώνουν τα φίδια” μόνο όταν εκδίδη Κάρ­τες, Ταυτότητες και πιστοποιητικά που δημιουργούν την υποψία πως αναφέρονται στο όνομα του Αντιχρίστου! Εδώ που τα λέμε, με τα “αστεία” κριτήρια που διαθέτουμε, αν αποφασίση ο Αντίχριστος να αλλάξη όνομα, ούτε που θα τον “πάρουμε είδηση”!

Μου έρχεται αυθόρμητα στο νου η γνωστή παροιμία του Πηγαδιού και του Γαϊδάρου: Κάποτε έπεσε ένας γάϊδαρος στο πηγάδι. Έτρεξαν οι χωριανοί να τον βγάλουν έξω και τον ακούμπησαν προσωρινά πάνω στο πεζούλι του πηγαδιού, η ουρά του όμως έμεινε στο στόμιο του πηγαδιού. Τότε πετάχτηκε επάνω πανικόβλητος ένας συγχωριανός τους, βέβαιος ότι με την παρέμβασή του θα ...προλάβαινε(!) τη μόλυνση του πηγαδιού και τους είπε ουρλιάζοντας : «Σύρετέ τονε, μωρέ, το γάϊδαρο να μη στάξη η ουρά του στο πηγάδι»!

* * *

Το θέμα μας, όμως, δεν είναι για γέλια αλλά για κλάματα και, μάλιστα, γοερά.

Είναι, αλήθεια, δυνατόν, εμείς οι χριστιανοί, που πρέπει να είμαστε περισσότερο νοήμονες από τους ανθρώπους του κόσμου, να μην ενδιαφερόμαστε να διαλύσουμε το εργοστάσιο που παράγει επικίνδυνα και βλαβερά προϊόντα, αλλά να θεωρούμε απόλυτα σημαντικό και ρεαλιστικό το να αφή­νουμε το εργοστάσιο να λειτουργή και να εργαζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις για να μη σταματήση ποτέ η λειτουργία του, και, παράλληλα, να σπεύδουμε αλαφιασμένοι να ματαιώνουμε(!) την παραγωγή των ολεθρίων προϊόντων του, χωρίς να μας “κόβη το μυαλό” ότι το εργοστάσιο που συντηρούμε υπάρχει μόνο και μόνο για την παραγωγή αυτών των προϊόντων και για τίποτε άλλο;

Είναι αυτό συκοφαντία για το εργοστάσιο που λέγεται «Ελληνι­κές Κυβερνήσεις»; Aς το εξετάσουμε.

Εδώ και 40 χρόνια το εργοστάσιο που συζητούμε (δηλαδή οι λεγόμενες κατ’ ευφημισμόν “Ελληνικές” κυβερνήσεις) παρή­γαγε τα εξής προϊ­όντα, αν τα παραθέσουμε χρονολογικά:

* Αποποινικοποίηση της μοιχείας.

* αυτόματο διαζύγιο.

* υποβι­βασμό της Πίστεως και των Παραδόσεων του Γένους μας στο Σύν­ταγμα της Πατρίδος μας.

* ενταφιασμό της αρχαίας και της καθαράς Ελληνικής γλώσσας, που είναι φορέας ζωής και προϋ­πό­θεση βαθειάς καλλιέργειας του ανθρώπου.

* θέσπιση πολιτικού γάμου και για ορθοδόξους χριστιανούς και αναγκαστική επιβολή δύο επιθέτων στους συζύγους, χωρίζοντας τη γυναίκα από την υπόλοιπη οικογένεια.

* κατάργηση του Σταυρού από τη σημαία.

* απάλειψη του θρησκεύματος από τις ταυτότητες.

* κατάργηση της προσευχής και της επάρσεως της Σημαίας στα σχολεία.

* θεσ­μο­θέτηση μιας αναρχικής μορφής “ασύλου” στα εκπαιδευτήρια, όπου οι ειρηνικοί σπουδαστές δεν προστατεύ­ονται ούτε από τους εκπαιδευτικούς τους, ούτε από την Πολιτεία στο να επιτελέσουν απρόσκοπτα τη μαθητική ή την φοιτητική απο­στολή τους αλλά μένουν εντελώς απροστά­τευτοι, υποχρεού­μενοι να υποτάσσονται –εκόντες άκοντες– στις θελήσεις και στη φασιστική συμπεριφορά ολιγαρίθμων αλλά δυναμικών μειο­ψη­φιών, με αποτέλεσμα, αυτού του είδους το άσυλο να ματαιώνη ουσιαστικά το έργο της εκπαιδεύσεως.

* ανοχή αλλά και διευκόλυνση της παραλύσεως της δημόσιας ζωής με απεργίες και πορείες που κρατούν ομήρους όχι τους κυβερνώντες αλλά την πλειοψηφία του ταλαίπωρου λαού μας.

* επινόηση εγκληματικού νόμου για την εκλογή των Πρυτανικών Αρχών από τους φοιτητές, δίνοντας έτσι την “χαριστική βολή” στο ήδη σάπιο εκπαιδευτικό σύστημα.

* κατάργηση της ορκωμοσίας των βουλευτών και των δημοτικών αρχόντων.

* απαγόρευση της εξομολογήσεως στα σχολεία.

* κατάργηση του ομολογιακού χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών.

* θέσπιση –εκ πλαγίου– πολιτικού γάμου ομοφυλοφίλων και καθη­μερινή “πλύση εγκεφάλου” από τα Μ.Μ.Ε. για το ότι είναι απόλυ­τα φυσιολογική η ομοφυλοφιλία και ρατσισμός οποιαδήποτε στηλίτευσή της, ακόμη και με το Ευαγγέλιο.

* φορολόγηση της κοι­νω­φελούς εκκλησιαστικής περιουσίας, σαν να είναι προσωπική περιουσία των κληρικών.

* θέσπιση πολιτικής κηδείας και καύσεως σωμάτων βαπτισμένων χριστιανών.

* κατάργηση της σχολικής ποδιάς, που με­τέτρεψε τα σχολεία σε χάος εξαγριωμένων ενστίκτων και τις νέες κοπέλες σε θύτες–θύματα, όργανα προκλήσεως και εξυπηρετήσεως αυτών των ενστίκτων.

* ατιμωρησία της ελεύθερης διακίνησης ναρκωτικών στα σχολεία και στους δρόμους.

* ατέλειωτη αύξηση φόρων και τιμών πρώτης και δευ­­τέρας ανάγκης.

* ανύπαρκτη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ανάγκη υπέρογκων χρηματικών ποσών για στοιχειώδη εξα­σφάλιση της υγείας.

* ασταμάτητη μείωση μισθών και εισοδημάτων, ώστε να αναγκάζονται οι άνθρωποι να πωλήσουν ακόμη και τα οικογε­νειακά τους κειμήλια για να επιβιώσουν.

* διαπλεκόμενη δικαιοσύνη, με τέτοιων διαστάσεων δια-πλοκή, ώστε να συμπεριλαμβάνονται σ’ αυτήν και κατά τόπους εκκλησιαστικές διοικήσεις!

* ατιμωρησία και μη εφαρμογή νόμων, με αποτέλεσμα την αύξηση της τρομοκρατίας και κάθε λογής παραβατικής πράξεως.

* ασύδοτη εισρροή λαθρομεταναστών με αποτέλεσμα την αλλοίωση του πληθυσμού και του ήθους του λαού της Πατρίδος μας.

* απροκάλυπτη μειοδοσία στα εθνικά και τα κυριαρχικά δικαιώματα του τόπου μας για να διευκολύνονται οι επιχειρή­σεις βουλευτικών εταιρειών στα Σκόπια.

* παντελής παραμέληση της υπαίθρου και των συνορι­ακών πόλεών μας.

* απόλυτη κυριαρχία και προβολή της χρυσοπληρωμένης τηλεοπτικής αλητείας.

* προώθηση στα ύπατα αξιώματα αναξίων και περιθωριακών προσώπων.

* διάλυση της Εκκλησιαστικής και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως.

* καθαίρεση των εικόνων και των εκκλησιαστικών συμβό­λων από τα δημόσια κτίρια.

* αλλοίωση και παραχάραξη της Ιστορίας του Γένους μας αλλά και της Παγκόσμιας Ιστορίας.

* σύνταξη νόμου για μείωση χειροτονιών κληρικών, ώστε να μη μπορούν να κα­λυφθούν στοιχειωδώς τα επαρχιακά και ακριτικά εφημεριακά κενά.

* σπουδή για ανέγερση Τζαμιών και Κέντρου Ισλαμικών Σπουδών στην Πατρίδα μας με χρήματα των Ελλήνων Ορθο­δόξων Χριστιανών, σαν να έχη ποτέ χρηματοδοτηθή από κάποιο Κράτος, Μουσουλμανικό ή μη, η ανέγερση Ορθοδόξου Ναού στην ημεδαπή ή στην αλλοδαπή. Να υπενθυμίσουμε ότι το Ελ­λη­νικό Κράτος δεν χρηματοδοτεί εδώ και 15 χρόνια(!) την επι­σκευή των ζημιών του Μητροπολιτικού Ναού των Αθηνών, με αποτέλεσμα να παραμένη κλειστός και αλειτούργητος!

* καλπάζουσα καταδίωξη του Χριστού ώστε να απελαθή οριστικά και όσο το δυνατόν ταχύτερα από την Πατρίδα μας!

Μετά από αυτή την περιληπτική παράθεση, κάποιων –όχι όλων– από τα «έργα και ημέρες» της λειτουργίας του επικίνδυ­νου εργοστασίου «Ελληνικές Κυβερνήσεις», έχω την περιέργεια να μάθω τι είναι αυτό που κρατάει ακόμα κλειστά τα μάτια των ανθρώπων ώστε να βλέπουν φόβο εκεί όπου «ούκ έστι φόβος» και να μη φοβούνται εκεί που ενεργείται το μυστήριο της ανομίας σε όλη τη φρικιαστική του “μεγαλοπρέπεια”!

Αλήθεια, ποιός έχει ακόμα το “κουράγιο” να πιστεύη ότι έ­χει μείνει τίποτα όρθιο στη Χώρα μας ώστε να κινδυνεύη να γκρεμισθή από την “περιβόητη” Παγκόσμια Κυβέρνηση; Έχει απομείνει πια τίποτα από τον θεοΰφαντο χιτώνα της Μαρτυρικής μας Ελλάδος που να μην το έχουν ξεφτίσει οι δικές μας ασύνετοι ψήφοι, με τις οποίες ανεβάζουμε στην εξουσία τους εχθρούς του Χριστού, για να μας καταντήσουν πνευματικά και υλικά «γυμνότερους υπέρου»;

Καταφέραμε να κάνουμε τον Αντίχριστο να γελάη και να χαίρεται, γιατί, αλλού αυτός βρίσκεται και εμείς τον καταδιώ­κουμε εκεί που δεν υπάρχει και εκεί που δεν του “καίγεται καρφί” αν τον πολεμάμε. Μάλιστα, ωφελείται κι’ όλας απ’ αυτή την άσκοπη για μας καταδίωξή του, γιατί κατορθώνει να κάνη αισθητή την παρουσία του στους ανθρώπους και να βρίσκη τη χαρά, αυτός ο κατ’ εξοχήν χαιρέκακος και μισάνθρωπος, ότι τους τρομοκρατεί και τους ελέγχει με τον τρόμο τους!

Ο Αντίχριστος δεν κρύβεται στις Κάρτες, ούτε στα κομπιούτερς. Κρύβεται στις ψυχές αυτών που έχουν και διαχει­ρίζονται την πολυποίκιλη εξουσία –εκκλησιαστική και πολιτική– όταν αυτοί είναι ενσυνείδητα χωρισμένοι από τον Χριστό και την Εκκλησία Του! Αυτοί είναι τα μεγάλα του “ατού”, τα ακατα­μάχητα όπλα του! Με αυτούς γκρεμίζει ψυχές και χτίζει τον θρόνο του!

Ο Διάβολος δεν έχει ανάγκη τα μικροτσίπς και τα ηλεκτρονικά συστήματα για να μας κάνη “πιόνια” του. Αυτό, το να μας παραπλανά και να μας κάνη “διαβολοπαίδια” του, το έχει καταφέρει από πολύ παλιά, από τότε που είμαστε ακόμη στον Παράδεισο! Δεν περιμένει να μάθη απολύτως τίποτα με τα τεχνητά μας μέσα, όσο κι αν εξελιχθούν. Τα γνωρίζει όλα όσα έχουν γίνει και, σαν πολύπειρος ψυχολόγος, μας έχει όλους “ψυχολο­γήσει”. Τα δαιμόνια δεν έχουν ανάγκη τα υλικά μέσα για να αυξήσουν τις γνώσεις τους. Πως, άλλωστε, αφού ούτε οι υπηρέτες τους, τα μέντιουμ, οι αστρολόγοι και οι χαρτορίχτρες δεν τα χρειάζονται, απλώς τα έχουν μπροστά τους για “τα μάτια του κόσμου”, αλλά “αποφαίνονται” με τις πληροφορίες που παίρνουν αποκλειστικά από τα δαιμόνια.

Aς καταλάβουμε, επί τέλους, έστω και αργά, πως αν ο Αντίχριστος περίμενε την Κάρτα του Πολίτη για να διαφεντέψη τον κόσμο, θα κοιμόταν μακάρια, όπως ακριβώς κοιμόμαστε εμείς!

Εμείς κοιμόμαστε και ο Χριστός προσεύχεται για μας, για την Πατρίδα μας και «ο ιδρώς Αυτού ωσεί θρόμβοι αίματος κα­ταβαίνοντες επί την γην»!

Έρχεται, και επανέρχεται, φανερά ο Χριστός, καθ’ όλη την επίγεια Ιστορία του Έθνους μας. Έρχεται και πάλι στις μέρες μας και μας βρίσκει βαρειά κοιμωμένους.

Η απάντησή Του στον ύπνο μας είναι συγκλονιστική: «Καθεύδετε το λοιπόν και αναπαύεσθε! Ιδού ήγγικεν ο παρα­διδούς με»!

«Ενοριακή Ευλογία» Φεβρουαρίου 2001κΤεύχος 104


apotixisi.