Φωτογραφίες, τύπος, εἰκόνες ἀπὸ τὸ Ἔπος τοῦ 1940

---

Ἡ πολιτική, στρατιωτικὴ καὶ εκκλησιαστική ἡγεσία

Βασιλεὺς Γεώργιος Β' [1] Ἰωάννης Μεταξᾶς Ἀρχιστράτηγος Ἀλέξανδρος Παπάγος Ἀρχιεπίσκοπος Χρύσανθος

Ὑποστράτηγος Χαράλαμπος Κατσιμῆτρος, Διοικητὴς VIII Μεραρχίας Ἠπείρου Ὁ Διοικητὴς τῆς VIII Μεραρχίας Ἠπείρου Ὑποστράτηγος Χαράλαμπος Κατσιμῆτρος, μὲ τὸν Ἐπιτελάρχη Ἀντισυνταγματάρχη Χ. Δρίβα καὶ τὸν Διοικητὴ Πυροβολικοῦ Συνταγματάρχη Παναγιώτη Μαυρογιάννη. [2] Ὁ Διοικητὴς Πυροβολικοῦ τῆς VIII Μεραρχίας Ἠπείρου Συνταγματάρχης Παναγιώτης Μαυρογιάννης, πρωτεργάτης τῶν ὀχυρωματικῶν ἔργων τῆς Ἠπείρου [3] Συνταγματάρχης Κωνσταντῖνος Δαβάκης, Διοικητὴς Ἀποσπάσματος Πίνδου [4] Ὑποστράτηγος Βασίλειος Βραχνός, Διοικητὴς I Μεραρχίας. Τὴν 30ὴ Ὀκτωβρίου κατέφθασε στὸ Ἑπταχώρι καὶ ἀνέλαβε τὴν διοίκησι ὁλοκλήρου τοῦ τομέως τῆς Πίνδου. [5] Ἀντισυνταγματάρχης Μαρδοχαῖος Φριζῆς. Ἔπεσεν ἡρωικῶς, ἱππεύοντας τὸν λευκόν του ἵππον ἐνώπιον τοῦ ἐχθροῦ. Ταγματάρχης (ΠΖ) Δημήτριος Κασλᾶς, Διοικητὴς τοῦ II/5 Τάγματος κατὰ τὴν μάχη τοῦ Ὑψώματος 731 (9-10 Μαρτίου 1941) Γεώργιος Δουράτσος, Διοικητὴς τοῦ Ὀχυροῦ Ροῦπελ. «Τὰ Ὀχυρὰ καταλαμβάνονται, δὲν παραδίδονται.»

Οἱ πρῶτοι νεκροὶ τοῦ πολέμου

Στρατιώτης Βασίλειος Τσαβαλιάρης, 28-10-1940. Ὑπολοχαγὸς Ἀλέξανδρος Διάκος, 1-11-1940. Ἔφεδρος Ἀνθυπολοχαγὸς Ἐλευθέριος Ντάσκας, 1-11-1940. Ἀνθυποσμηναγὸς Εὐάγγελος Γιάνναρης, 30-10-1940. («Ἡ Καθημερινή», 31-10-1999, 21-11-1999, 28-10-1999.) Ἀνθυποσμηναγὸς Εὐάγγελος Γιάνναρης, ὁ πρῶτος νεκρὸς ἀξιωματικός, 30-10-1940 [8] Ὑπολοχαγὸς Ἀλέξανδρος Διάκος, ὁ πρῶτος νεκρὸς ἀξιωματικὸς τοῦ στρατοῦ ξηρᾶς, 1-11-1940 [7]

Μέχρις ἐσχάτων

Ἀλέξανδρος Κορυζής, πρωθυπουργός. Αὐτοκτόνησε στὶς 18-4-1941, ἐν ὄψει τῆς καταρρεύσεως τοῦ μετώπου καὶ τῆς καταλήψεως τῆς χώρας ἀπὸ τοὺς Γερμανούς. Ταγματάρχης (ΠΒ) Κωνσταντῖνος Βερσής. Αὐτοκτόνησε στὶς 23-4-1941, μὴ ἀνεχόμενος τὴν παράδοσι τῶν πυροβόλων τῆς Μοίρας του στοὺς Γερμανούς. [6] Πηνελόπη Δέλτα. Αὐτοκτόνησε στὶς 27-4-1941, λίγο πρὶν μποῦν στὴν Ἀθήνα οἱ Γερμανοί. Ἀντιπλοίαρχος Βασίλειος Λάσκος, κυβερνήτης τοῦ Υ/Β Κατσώνης. Ἔπεσε στὶς 14-9-1943. Ὑποσμηναγὸς Μαρίνος Μητραλέξης [8] Τὸ κατόρθωμα τοῦ Μητραλέξη (2-11-1940) [8]

Οἱ καπετάνιοι τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως

Κώστας Περρίκος, ἰδρυτὴς καὶ ἀρχηγὸς τῆς ΠΕΑΝ (ἡ ἡρωικὴ ὀργάνωσις ποὺ ἀνατίναξε τὰ γραφεῖα τῆς προδοτικῆς ΕΣΠΟ (20-9-1942)) (ἐκτελέστηκε στὶς 4-2-1943) Λέλα Καραγιάννη (ὀργάνωσις «Μπουμπουλίνα») (ἐκτελέστηκε στὶς 8-9-1944) Ἄρης Βελουχιώτης (Θανάσης Κλάρας), καπετάνιος τοῦ ΕΑΜ - ΕΛΑΣ Στέφανος Σαράφης, στρατιωτικὸς ἀρχηγὸς τοῦ ΕΑΜ - ΕΛΑΣ Ναπολέων Ζέρβας, ἰδρυτὴς καὶ ἀρχηγός τοῦ ΕΔΕΣ - ΕΟΕΑ Δημήτριος Ψαρρός, ἰδρυτὴς καὶ ἀρχηγὸς τῆς ΕΚΚΑ - 5/42 Σύνταγμα Εὐζώνων Ἀντώνιος Φωστερίδης («Ἀντὼν Τσαούς»), ἰδρυτὴς καὶ ἀρχηγὸς τῆς ΕΑΟ - ΕΣΕΑ (ἀντιστασιακὴ δράσις στὴν Ἀν. Μακεδονία καὶ Θράκη)

Οἱ πρωταγωνιστὲς σὲ ἄλλες στιγμές

Ἰωάννης Μεταξᾶς, Βασιλεὺς Γεώργιος Β', Ἀλέξανδρος Παπάγος [9α] Ἰωάννης Μεταξᾶς καὶ Ἄρης Βελουχιώτης. (Δὲν γνωρίζω τὴν προέλευσι αὐτῆς τῆς εἰκόνας. Ἀλλὰ τὸ μήνυμα εἶναι σαφές: Ὑπεράνω ὅλων ἡ Ἑλλάς! Ἑνωθεῖτε Ἕλληνες!) Ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς μὲ τὸν βασιλέα Γεώργιο. Ὁ ἁπλὸς καὶ συμπαθὴς στὴν ἐμφάνισι αὐτὸς πρεσβύτης, ὁ «μπαρμπα Γιάννης» τοῦ λαοῦ, ἐνέπνευσε, προετοίμασε καὶ ὁδήγησε τὴν Ἑλλάδα στὴν δόξα. Ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς στὸ γραφεῖο του [9α] Ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς ἐπευφημεῖται ἀπὸ τὸν λαὸ τῶν Ἀθηνῶν, τὸ πρωὶ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940. Νῦν ὑπέρ πάντων ἀγών! [7] Ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς στὴν εἴσοδο τοῦ Στρατηγείου (ξενοδοχεῖον «Μεγάλη Βρεταννία»), τὴν 28η Ὀκτωβρίου 1940. Ὁ λαὸς ἐπευφημεῖ. Λάμπει ἀπὸ ἀγαλλίασι καὶ ὑπερηφάνεια τὸ πρόσωπον τοῦ κυβερνήτου. Ὁ Βασιλεὺς Γεώργιος, κοντὰ στοὺς στρατιῶτες του, γευματίζει λιτὰ σὲ ἕναν βράχο στὴν περιοχὴ τῆς Κλεισούρας. [5] Πολεμικὸν συμβούλιον ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ βασιλέως. Ἐξ ἀριστερῶν: Βρετανὸς στρατηγὸς Πάρρυ, Ἰωάννης Μεταξᾶς, Βασιλεὺς Γεώργιος Β', Βρετανὸς πτέραρχος Ντ᾿ Ἀλμπιάκ, Ἀρχιστράτηγος Ἀλέξανδρος Παπάγος. [9β] Ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς μὲ τὸν Ἀλέξανδρο Παπάγο, στὸ Στρατηγεῖον (ξενοδοχεῖον «Μεγάλη Βρεταννία»). [9β] Ὁ Ἀρχιστράτηγος Παπάγος εἰς τὸ Ἀργυρόκαστρον. [2] Ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς καὶ οἱ νέοι τῆς Ἑλλάδος. [7] Ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς μὲ νέες κοπέλες. Ἡ κηδεία τοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ. Συντετριμμένη ἀλλὰ ὑπερήφανη καὶ ἀλύγιστη ἡ Ἑλλὰς ἀποχαιρετᾷ τὸν κυβερνήτη τοῦ ΟΧΙ.

---

Ἐπιστράτευσις

Ἡ Παναγιὰ μαζί μας! [2] Ἀποχαιρετισμός Ἕλληνες στρατιῶτες. Στὸν πόλεμο, σὰν σὲ γιορτή. [2] Ἀναχώρησις διὰ τὸ μέτωπον. [10] Ἀναχώρησις διὰ τὸ μέτωπον. [10] Ἀναχώρησις διὰ τὸ μέτωπον, μὲ πίστι καὶ καρδιά. [2] Ἐμπρός παιδιά! [11] Πορεία πρὸς τὸ μέτωπον. [11]

Ἕλληνες στρατιῶτες

Ἕλλην στρατιώτης [13] Ἕλλην στρατιώτης [14] Ἕλλην στρατιώτης [14] Ἕλλην στρατιώτης [2]

Στὸ μέτωπον

Ὁ ὀρειχάλκινος ἀνδριάντας τοῦ ἥρωα στρατιώτη, ἢ τοῦ ἀγνώστου στρατιώτη, ἔργο τοῦ γλύπτου Λαζάρου Λαμέρα, ἔχει ὕψος 5,5 μ. καὶ τοποθετήθηκε τὸ 1966 στὴν θέσι ὅπου βρίσκεται καὶ σήμερα. Ἀπὸ τότε δεσπόζει στὸ πεδίον τῆς μάχης τοῦ Καλπακίου. [15] Σαλπιγκτής [11] ΑΕΡΑ! Ἡ θρυλικὴ πολεμικὴ κραυγή, ἀπὸ τὰ βάθη τῆς Ἱστορίας τῶν Ἑλλήνων, ἀντιλαλοῦσε στὰ βουνά τῆς Ἠπείρου. (φωτ. Λάζαρος Ἀκκερμανίδης) 19 φωτογραφίες τοῦ Λαζάρου Ἀκκερμανίδη ἀπὸ τὸ μέτωπο. («Ἡ Καθημερινή», 28-10-1999) Ἀέρα! [11] Ἀέρα! [11] Ἕλλην στρατιώτης ἐπάνω σὲ ἕνα ἰταλικὸ ἐγκαταλελειμμένο ἅρμα μάχης CV-33. Στὶς 3-11-1940 οἱ ἑλληνικὲς δυνάμεις στο Καλπάκι ἀντιμετώπισαν μὲ ἐπιτυχία μιὰ ἔφοδο 50-60 τέτοιων ἁρμάτων καὶ κατέστρεψαν ἐννέα ἀπὸ αὐτά. Ἡ ἐπιτυχία αὐτὴ διαδόθηκε σὲ ὅλο τὸ μέτωπο καὶ ἐξύψωσε τὸ ἠθικὸ τῶν μαχητῶν. [5] Τὸ σάλπισμα ἐξορμήσεως πρὸ τῆς Κλεισούρας [2] Τμήματα Πεζικοῦ ἐν δράσει. Ἐλβασάν. [2] Ἡ III Μοίρα Πυροβολικοῦ βάλλει ἀπὸ Μοράβαν εἰς Ἰβὰν τὴν 18-3-1940. [2] Πόγραδετς [2] Βαρὺ πυροβόλο κατὰ ἰταλικῶν θέσεων εἰς περιοχὴν Πόγραδετς [2] Βολὴ ὄλμου [11] Ὁμὰς πυροβολητῶν [2] Ὁπλίτης εἰς θέσιν μάχης ἐντὸς χαρακώματος [11] Ἕλλην φρουρὸς στὸ ὕψωμα 1878 τῆς Μόροβας [2] Πῦρ καὶ κίνησις στὸ χιόνι [12] Φόρτωσις πυροβόλου [2] Ἀσυρματιστὲς ἐν ὥρα ἐργασίας [12] Μεταφορὰ ἐφοδίων [2] Μεταφορὰ πυρομαχικῶν [2] Μεταφορὰ πυρομαχικῶν ἐν μέσῳ χιονοθυέλλης καὶ δύσβατων ὀρεινῶν ὁδῶν [2] Πρὸς Στενωπὸν Κλεισούρας [2] Κλεισούρα. Ἰταλικὸν ἅρμα. Στὸ βάθος Τρεμπεσίνα. [2] Πρὸς Ἐλβασάν [2] Εἴσοδος τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ στὴν Ἑλληνικὴ Κορυτσά (23-11-1940) [2] Ἐμπρός, πάντα ἐμπρός! [2] Τεπελένι, ὑψώματα Τρεμπεσίνας [2] Μόνον 177 χλμ ἀπὸ τὰ Τίρανα! [2] Καὶ στὴν Ρώμη! [2] Μεταφορὰ τραυματιῶν [2] Διανομὴ ταχυδρομείου [2] Ἀλληλογραφία [2] Παρασκευὴ ροφήματος [2] Διανομὴ συσσιτίου σὲ Ἰταλοὺς αἰχμαλώτους [2] Νερὸ ἀπὸ μιὰ ἠπειρώτικη βρύση [12]

Γυναῖκες τῆς Πίνδου

Γυναῖκες τῆς Πίνδου [11] Γυναῖκες τῆς Βορείου Ἠπείρου [2] Γυναῖκες τῆς Πίνδου [11]

Στὰ μετόπισθεν

Ἡ Μάνα τοῦ Στρατοῦ εἰς τὸ Ἀργυρόκαστρον [2] Διανομὴ ἰματισμοῦ σὲ ἀδελφὲς νοσοκόμες [11] Παρατεταγμένη ὁμάδα νοσηλευτριῶν [11] Ἀναμνηστικὴ φωτογραφία ἀπὸ στρατιωτικὸν νοσοκομεῖον [11] Ἀναμνηστικὴ φωτογραφία ἀπὸ στρατιωτικὸν νοσοκομεῖον [11] Πλεκτὰ διὰ τὸν Στρατόν [2] Ἡ τραγουδίστρια τῆς νίκης, Σοφία Βέμπο Τὸ πανηγύρι τῆς νίκης

Οἱ κοπέλες τῆς Ε.Ο.Ν. παρελαύνουν στὴν Ἀθήνα. Ἡ III Ὀρεινὴ Ταξιαρχία παρελαύνει στὴν ἐλεύθερη Ἀθήνα (9-11-1944). Ὁ ΕΛΑΣ παρελαύνει στὸν ἐλεύθερο Βόλο. Τὰ παιδιά μας, τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος, παρελαύνουν. Περήφανα. Μὲ τὸ κεφάλι ψηλά. ΕΛΛΗΝΕΣ.

Κατοχή - Ἀντίστασις - Ἀπελευθέρωσις

Οἱ Γερμανοὶ στὴν Ἀκρόπολι 28 Ὀκτωβρίου 1941: Οἱ Ἀθηναῖοι ἑορτάζουν τὸ ΟΧΙ ἀψηφώντας τοὺς κατακτητές. Ἡ ἀνατίναξις τῆς γέφυρας τοῦ Γοργοπόταμου (25-11-1942) Ἡ λιμοκτονία τοῦ χειμώνα 1941-42 Γερμανικὴ βαρβαρότης: Ὁλοκαύτωμα Ἐκτελέσεις Ἐκτελέσεις ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ! Ὁ πρωθυπουργὸς Γ. Παπανδρέου ὑψώνει τὴν Γαλανόλευκη στὴν Ἀκρόπολι (18-10-1944).

---

Στρατιωτικὰ ἔγγραφα

9-4-1939: Διαταγὴ τοῦ Ἀλεξάνδρου Παπάγου πρὸς τὸν Διοικητὴν τῆς VIII Μεραρχίας Ὑποστράτηγον Χαράλαμπον Κατσιμῆτρον: «Κατηγορηματικὴ ἐντολή σας εἶναι ἡ μέχρις ἐσχάτων μετὰ πείσματος διεκδίκησις τοῦ ἐθνικοῦ ὑμῶν ἐδάφους.» 22-10-1940: Ὁ ὑπουργὸς ἐξωτερικῶν τῆς Ἰταλίας Τσιάνο πρὸς τὸν γενικὸν διοικητὴν Ἀλβανίας Τζιακομόνι: «Προκαθορισμένη ἡμερομηνία εἶναι ἡ 28η Ὀκτωβρίου.» 28-10-1940: Διαταγὴ Ἀρχιστρατήγου Ἀλεξάνδρου Παπάγου πρὸς τοὺς διοικητὰς τῶν Μεγάλων Μονάδων: «Ἀπὸ ἕκτης πρωϊνῆς ὥρας σήμερον περιερχόμεθα ἐμπόλεμον κατάστασιν πρὸς Ἰταλίαν. Ἄμυνα ἐθνικοῦ ἐδάφους διεξαχθῇ βάσει διαταγῶν ἃς ἔχετε. Ἐφαρμόσατε σχέδιον Ἐπιστρατεύσεως.» «Ἡ λακωνικὴ συντομία τῆς πρώτης αὐτῆς διαταγῆς ἀπὸ εἴκοσι μία λέξεις μαρτυρεῖ τὴν ἄριστη, ἐπιτελικὴ προπαρασκευὴ τῶν πολεμικῶν σχεδίων τῶς χώρας.» (ΓΕΣ/ Διεύθυνση Ἱστορίας Στρατοῦ, «Ἐπίτομη Ἱστορία Πολέμου 1940-41», σελ. 42.) 28-10-1940: Ἡμερησία διαταγὴ τοῦ Διοικητοῦ τῆς VIII Μεραρχίας Ὑποστρατήγου Χαραλάμπου Κατσιμήτρου: «Ἀντίστασις μέχρις ἐσχάτων. Πολεμήσατε μετὰ λύσσης κατὰ τοῦ ἀνάνδρου ἐχθροῦ. Ζήτω τὸ Ἔθνος! Ζήτω ἡ Πατρίς! Ζήτω ὁ Στρατός!» 28-10-1940: Ἡμερολόγιον ἐπιχειρήσεων VIII Μεραρχίας. 17 Μαρτίου 1941: Ἡμερησία διαταγὴ τοῦ Βασιλέως Γεωργίου Β' πρὸς τοὺς Ἀξιωματικούς, Ὑπαξιωματικοὺς καὶ Στρατιῶτες. Ἐφημερίδες καὶ περιοδικά Ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν. Αἱ ἑλληνικαὶ δυνάμεις ἀμύνονται τοῦ πατρίου ἐδάφους. («Ἔθνος», 28-10-1940) [10] Ἕλληνες, εἰς τὰ ὅπλα! («Ἀσύρματος», 28-10-1940) Ἡ Ἑλλὰς εὑρίσκεται ἀπὸ χθὲς εἰς πόλεμον μὲ τὴν Ἰταλίαν. Τὸ Ἔθνος σύσσωμον, μνῆμον τῶν παραδόσεών του, εἰς τὰς ἐπάλξεις! («Ἡ Καθημερινή», 29-10-1940) Κορυτσά, Πρεμετή, Ἅγιοι Σαράντα, Ἀργυρόκαστρον! Ἡ Νίκη στεφανώνει τὴν Ἑλλάδα. Τὸ ἀμερικανικὸ «Life», 16-12-1940: «Greek soldier» Ἀφίσες, λαϊκὲς εἰκόνες κ.ἄ. Ἡ Παναγιὰ μαζί του (Γεώργιος Γουναρόπουλος) [16] Ἐμπρός, τῆς Ἑλλάδος παιδιά (Κώστας Γραμματόπουλος) [16] Ἕλα νὰ τὰ πάρης (Κώστας Γραμματόπουλος) [16] Οἱ ἡρωίδες τοῦ 1940 (Κώστας Γραμματόπουλος) [16] Γιὰ τοὺς στρατιῶτες (Βάσω Κατράκη) [16] Ἔδωσες ἐσύ; (Τάσσος) [16]

Η ιστορία της ιαχής ”Aέρα”;

Παρουσίαση με λίγα λόγια: Οι στρατιωτικές ιαχές των Ελλήνων, μέχρι τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο ήταν οι αρχαίες ελληνικές: αλαλά ή αλαλαί ή ελελεύ ή το εξευρωπαϊσμένο: χιπ, χιπ, ουρρά (hip, hip, hurrah). Η ιαχή “αέρα” πρωτοακούστηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης 30 χρόνια πριν από το έπος του ΄40. Χρησιμοποιήθηκε σε εκπαιδευτική πορεία, από κάποιον στρατιώτη, κατά τη διάρκεια ανεμοστρόβιλου και το επανέλαβαν, χάριν ευθυμίας, οι υπόλοιποι. Από τότε, το επαναλάμβαναν συχνά, κάθε φορά που διαλυόταν ή συντασσόταν το Τάγμα (αρχικά, ήταν, δηλαδή, μία ζητωκραυγή, ένα “πείραγμα”, και όχι πολεμική ιαχή). Χρησιμοποιήθηκε, περιορισμένα, από τους Κρήτες και στη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων (1912, 1913, Ήπειρο και Μακεδονία) .

Το «αέρα» επισημοποιήθηκε, ως πολεμική ιαχή κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο και σ΄αυτό συνέβαλαν, άθελα τους, οι Ιταλοί. Ο Ιταλικός φασιστικός στρατός χρησιμοποιούσε την ιαχή : «eja (προφ. : εγιά), eja, eja, alala». Ήταν μία ιαχή που είχε καθιερώσει ο ποιητής Gabriele d’ Annunzio (1863–1938) στη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου (Αύγουστος του 1917). Η ηχητική ομοιότητα με την επανάληψη των φωνηέντων -α- και -ε- (στη λ. eja: προφ. εγιά) έφερε στο μυαλό των Ελλήνων την Κρητική ζητωκραυγή “αέρα” και ανταπέδωσαν καθιερώνοντας τη λ. αέρα, ως την πιο ηρωική ολόκληρης της ελληνικής ιστορίας

vatopaidi.

Στης ιστορίας το διάσελο…

«στης ιστορίας το διάσελο
όρθιος ο γιος πολέμαγε
κι η μάνα κράταε τα βουνά
όρθιος να στέκει ο γιος της»
Νικ. Βρεττάκος

Νατσιός Δημήτρης
δάσκαλος- Κιλκίς


Το 1999 από τις εξαιρετικές εκδόσεις «Γκοβόστης» μεταφράστηκε και κυκλοφορήθηκε το βιβλίο του Ιταλού στρατηγού Βισκόντι Πράσκα με τίτλο: «Εγώ εισέβαλα στην Ελλάδα» (Το βιβλίο γράφτηκε το 1946).
Ο συγγραφέας του ήταν Ανώτερος Διοικητής των Ιταλικών Δυνάμεων Αλβανίας από τις 5 Ιουνίου έως τις 8 Νοεμβρίου του 1940, όταν λόγω αποτυχίας των σχεδίων του, αντικαταστάθηκε από τον στρατηγό Σοντού, μέχρι τότε υφυπουργό Στρατιωτικών.

Το βιβλίο παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον, επέχει θέση ντοκουμέντου, όχι μόνο για τους απλούς φιλίστορες αναγνώστες, αλλά και για τους επίμονους ιστορικούς ερευνητές.

Ως είθισται, στα αυτοβιογραφικά κείμενα ηττημένων σε πολέμους πρωταγωνιστών, ο Πράσκα προσπαθεί να αποσείσει τις ευθύνες του και αποδίδει την μη ευνοϊκή εξέλιξη των επιχειρήσεων στις πρώτες κρίσιμες ημέρες στου πολέμου, πέρα από τις αντίξοες καιρικές συνθήκες στην Ανώτατη Στρατιωτική Ηγεσία, καταλογίζοντας της ευθύνες για:

Α) Ανεπαρκή αεροπορική υποστήριξη.

Β) Καθυστέρηση της αφίξεως των προβλεπόμενων από την Ιταλία ενισχύσεων.

Γ) Ματαίωση της προκαθορισμένης καταλήψεως της Κέρκυρας ταυτόχρονα με την έναρξη των εχθροπραξιών.

Καταλήγει ότι κανείς δεν ήθελε τον πόλεμο, εκτός από τον Μουσολίνι, αποκαλύπτοντας την σαθρότητα και την δουλοπρέπεια που διέτρεχε το φασιστικό καθεστώς, αποκρύπτοντας και τις ευθύνες του, αλλά και την έπαρση της τότε ιταλικής ηγεσίας.

Μέχρι την έναρξη του πολέμου οι ποταποί υμνωδοί του Μουσολίνι, περιφρονούσαν τους Έλληνες, βαυκαλίζονταν με στρατιωτικούς περιπάτους των οκτώ εκατομμυρίων λογχών, φούσκωναν τον λαό τους με ρωμαϊκές αυτοκρατορίες.

Οι σημαντικότερες, όμως, σελίδες του βιβλίου δεν είναι οι ενδιαφέρουσες εκμυστηρεύσεις του Πράσκα, αλλά τα «Παραρτήματα» και δη το 7ο. Εκεί διαβάζουμε: (Εν περιλήψει).

Η ιταλική εφημερίδα « Il Tempo» στις 13 Ιουλίου 1944, δημοσίευσε τα πρακτικά της περίφημης σύσκεψης του Ανωτάτου Φασιστικού Συμβουλίου που έγινε στις 15 Οκτωβρίου 1940, στο Παλάτσο Βενέτσια και στο οποίο καθορίστηκαν οι γενικές γραμμές της εισβολής στην Ελλάδα. Μετέχουν: ο Μουσολίνι, ο Τσιάνο, γαμπρός του και ΥΠΕΞ, ο Πράσκα, ο Σοντού, ο Μπαντόλιο, ο Ροάττα (όλοι στρατηγοί) και ο Τζακομόνι, τοποτηρητής του καθεστώτος στην Αλβανία.

Από τις συζητήσεις διαφαίνεται η κουφότητα, η αθλιότητα, η αλαζονεία, η ασυνειδησία αυτών των ανθρώπων. Μεταφέρω κάποιους διαλόγους:

«Μουσολίνι: Ποια είναι η κατάσταση του ηθικού του ελληνικού πληθυσμού;

Τζακομόνι: Φαίνεται ότι είναι σε πολύ χαμηλό επίπεδο.

Τσιάνο: Παρουσιάζεται μια σαφής, διαίρεση μεταξύ του πληθυσμού και μιας ηγετικής τάξεως πολιτικών και πλουτοκρατών. Η τελευταία διατηρεί ζωντανό το πνεύμα της αντιστάσεως και την αγγλοφιλία στη χώρα. Αυτή είναι μια ελάχιστη τάξη ανθρώπων πολύ πλουσίων, ενώ η άλλη (ο λαός) είναι αδιάφορη για όλα τα συμβαίνοντα, συμπεριλαμβανομένης και της εισβολής μας….

Μουσολίνι: Ποιο είναι το ηθικό των Ελλήνων στρατιωτών;

Πράσκα: Δεν είναι άνθρωποι που θα τους άρεσε να πολεμήσουν.

Μουσολίνι: Θα πρέπει να δούμε πως θα παρουσιάσουμε τα προσχήματα γι’ αυτήν την επιχείρηση…να σκηνοθετήσουμε ένα επεισόδιο.

Τζακομόνι: Εγώ μπορώ να κάνω κάτι στα σύνορα, όπως επεισόδια μεταξύ κατοίκων της Τσαμουριάς και των Ελληνικών αρχών. (Εμφανέστατος ο αείδουλος και προδοτικός ρόλων των Τσάμηδων).

Μουσολίν: Όλα αυτά έχουν μια αμελητέα αξία για μένα και συνιστούν μια κάποια συγκάλυψη. Μολαταύτα είναι καλό να μπορέσετε να τα δημιουργήσετε σε τρόπο ώστε να δοθεί αφορμή για το άναμμα του φιτιλιού…

Τσιάνο: Πότε επιθυμείτε να λάβει χώρα το επεισόδιο;

Μουσολίνι: Στις 24 Οκτωβρίου.

Τσιάνο: Στις 24 να είστε βέβαιος ότι θα συμβεί.

Μουσολίνι: Πώς βλέπετε την πορεία προς την Αθήνα, αφού θα έχει καταληφθεί η Ήπειρος;

Πράσκα: Δεν βλέπω πολλές δυσκολίες. Αρκεί μια δύναμη 5 ή 6 Μεραρχιών επιπλέον των υπαρχόντων.

Σημείωση: Σύμφωνα με τον Ιταλό κριτικό Α. Τόστι και στο σύγγραμά του «ο πόλεμος που δεν έπρεπε να γίνει», η εκστρατεία κατά της Ελλάδας: «Απορρόφησε και καταπόνησε 30 Μεραρχίες με 700.000 άνδρες, 90.000 κτήνη και 17.000 αυτοκίνητα και στοίχισε 14.000 νεκρούς, 51.000 τραυματίες και 25.000 αιχμαλώτους και αγνοουμένους και υπέρ τους 12.000 αχρηστευθέντες από κρυοπαγήματα».

Από τα πρακτικά της ιστορικής εκείνης συσκέψεως εξάγονται κάποια συμπεράσματα:

Πρώτον: Οι υπερφίαλοι Ιταλοί υποτιμούν και περιφρονούν την αξία (το αξιόμαχο) και την φιλοπατρία του λαού μας. Όπως και οι τωρινοί οχτροί.

Δεύτερον: Διακρίνουν «μια διαίρεση» του απλού λαού και της ηγετικής τάξης (πολιτικοί – πλουτοκράτες). Όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα.

Μόνο που ο αδιάφορος για τους Ιταλούς αυτός λαός, κατασκοτώθηκε στην Β. Ήπειρο, δείχνοντας στην γονατισμένη Ευρώπη ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες. (Οι απώλειες του Ελληνικού Στρατού σύμφωνα με το Γ.Ε.Σ. ήταν: 13.752 νεκροί, 62.663 τραυματίες - από τους οποίους περίπου 25.000 παγόπληκτοι - 3.955 αγνοούμενοι και αιχμάλωτοι).

Τρίτον: Φασιστικά (ή κεμαλοφασιστικά) καθεστώτα θεωρούν τους λαούς «κρέας για μακέλλεμα». Και σήμερα που γειτνιάζουμε με τέτοια τυχοδιωκτικά κράτη, οφείλουμε να καλλιεργήσουμε το πνεύμα αυτοθυσίας και αντίστασης του λαού μας. Όλοι μαζί οι Έλληνες, πλην της ηγετικής τάξης των κηφήνων και των συμμοριών που τους διαφεντεύουν.

Κλείνω μ’ ένα ηρωικό γεγονός που διασώζει ο Σ. Μυριβήλης και το ανέφερε κατά την πανηγυρική ομιλία του στην Ακαδημία Αθηνών, το 1960:

«Πολύς κόσμος έτρεχε να δώσει αίμα τις ημέρες του πολέμου. Ήταν εκεί νέοι, κοπέλες, γυναίκες, μαθητές, παιδιά που περίμεναν τη σειρά τους. Μια μέρα, ο επί της αιμοδοσίας φίλος μου γιατρός, είδε στη σειρά των αιμοδοτών που περίμεναν, να στέκεται και ένα γεροντάκι.

Εσύ παππούλη τι θέλεις εδώ; Ήρθα, κι εγώ, γιατρέ, να δώσω αίμα. Ο γιατρός τον κοίταξε με απορία και συγκίνηση. Ο γέρος παρεξήγησε το δισταγμό του. Η φωνή του έγινε πιο ζωηρή. Μη με βλέπεις έτσι, γιατρέ μου. Είμαι γέρος, το αίμα είναι καθαρό, και ποτές μου δεν αρρώστησα.

Είχα τρεις γιους. Σκοτώθηκαν και οι τρεις εκεί πάνω. Χαλάλι της πατρίδας. Μου είπαν πως οι δύο πήγαν από αιμορραγία. Λοιπόν, είπα στη γυναίκα μου, θα ‘ναι κι άλλοι πατεράδες, που μπορεί να χάσουν τα παλληκάρια τους, γιατί δεν θα ‘χουν οι γιατροί μας αίμα να τους δώσουν.

Να πάω να δώσω κι εγώ το δικό μου. Άιντε, πήγαινε γέρο, μου είπε κι ας είναι για την ψυχή των παιδιών μας. Κι εγώ σηκώθηκα και ήρθα».

Τι προσθέτει τούτη η διήγηση σ’ εκείνον τον ηρωικό αγώνα; Ότι ανδρείους μπορεί να βγάλει κάθε πατρίδα. Αγίους όμως μόνον η Ελλάδα.

ΥΓ. Στο βιβλίο γλώσσας της Ε’ Δημοτικού, στο σχετικό αφιέρωμα για την εθνική επέτειο, περιέχεται κείμενο με τον εξής τίτλο: « Η Ιταλία μας κήρυξε τον πόλεμο» και υπότιτλο «και εμείς πήγαμε στο υπόγειο».

Την ημέρα της 28ης Οκτωβρίου του 1940 ξέρουμε ότι ο λαός ξέσπασε, πανηγύριζε, ξεχύθηκε στους δρόμους ανεμίζοντας γεμάτος χαρά την γαλανόλευκη. Οι καντιποτένιοι του διαβίου αφελληνισμού μαγαρίζουν την γιορτή με κείμενα δειλίας, φόβου και ηττοπάθειας..

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5060

Κώστας Μπέης: ο καθηγητής που έγινε... πασάς!

Ο Κώστας Μπέης ο καθηγητής που έγινε παπάς, είπε το πρωί στον Αυτιά, ότι...Στο χωριό, στο Ζάλογγο, εκεί που έδιδε την Θεία Κοινωνία στους πιστούς, περίμενε στην σειρά μια γυναίκα περίπου 30 ετών με ένα μωρό στην αγκαλιά. Ήταν Αλβανίδα μουσουλμάνα. Είχε έρθει σ' αυτό το χωριό, είχε γνωρίσει έναν Έλληνα βοσκό, με τον οποίο έκανε και το παιδί. Δεν πρόλαβαν όμως να παντρευτούν. Τον βοσκό τον σκότωσε κεραυνός κι αυτή έμεινε πίσω χήρα, με ένα μωρό."Την κοινώνησα, είπε ο Μπέης, και στην συνέχεια ρώτησα τον Μητροπολίτη αν έκανα καλά. Μου απάντησε ναι.

ΠΗΓΗ: nonews-news.blogspot.com


Ο κ. Κώστας Μπέης, υπογράφει ως «ομότιμος καθηγητής της πολιτικής δικονομίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών». Στην φωτογραφία δε που έχει στην ιστοσελίδα του, εμφανίζεται σαν λαϊκός, έχοντας αγκαλιά δυο παιδάκια του.
Αυτή όμως πρέπει να είναι παλιά φωτογραφία, διότι όπως πληροφορούμαι:
1. Το πρόσωπο αυτό είναι κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως και Πρεβέζης! Έτσι είναι;
2. Το πρόσωπο αυτό έχει χειροτονηθεί από τον μητροπολίτη Πρεβέζης κ. Μελέτιο, ότι έχει σύζυγο («πρεσβυτέρα») μια αβάφτιστη Γερμανίδα, και ότι το site του είναι λέει, φιλομασωνικό!

Μιλάμε για το ίδιο πρόσωπο;
Διαβάζω:
«Ο Κώστας Ε. Μπέης, γεννήθηκε στην Αθήνα στις 25 Νοεμβρίου 1933. Μεγάλωσε στη Χαλκίδα -τόπο καταγωγής των γονέων του- καθώς επίσης στη Σύρο και στη Σάμο, όπου υπηρέτησε ο πατέρας του Ευάγγελος ως εισαγγελέας. Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο πέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις τόσο της Νομικής Σχολής Αθηνών, όσο και της Φιλοσοφικής Αθηνών. Σπούδασε όμως νομικά. Μεταπτυχιακές σπουδές συνέχισε στο Μόναχο. Το 1958 πέτυχε πρώτος στο διαγωνισμό δικηγόρων στο πρωτοδικείο Αθηνών. Τη στρατιωτική του θητεία εκτέλεσε στην αεροπορία ως αρχισμηνίας και ανθυποσμηναγός. Νυμφεύθηκε τη συμβολαιογράφο Αθηνών Μαρία Irmgard Liermann, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά: το δικηγόρο Ευάγγελο, την τεχνολόγο γεωπόνο Θεοφανώ, τη συμβολαιογράφο Μαρία και τη βιολόγο Ερατώ.»

Μιλάμε για το ίδιο πρόσωπο, Σεβασμιότατε, άγιε Πρεβέζης π. Μελέτιε;

skeftomasteellhnika.

Εθνική Τράπεζα Ελλάδος στα παιδιά μας: «την 28η Οκτωβρίου δεν εορτάζουμε το Έπος του ΄40 αλλά την "Ημέρα κινουμένων σχεδίων"» !!!

28η  Ὀκτωβρίου
Παγκόσμια ἡμέρα κινουμένων σχεδίων!!

Εθνική Τράπεζα Ελλάδος

    Συμμέτοχος καί πρωτοπόρος στήν «ἀναδόμηση» τῆς νεολαίας μας, ἡ «ΕΘΝΙΚΗ» Τράπεζα Ἑλλάδος, στό περιοδικό της «Ἐθνική Παίδων» ὑπενθυμίζει στά παιδιά μας ὅτι μέσα στόν Ὀκτώβριο μιά σημαντική ἡμερομηνία πού δέν πρέπει νά ξεχάσουν εἶναι ἡ 28η Ὀκτωβρίου, ἡ παγκόσμια ἡμέρα κινουμένων σχεδίων!! (συνοδεύεται καί ἀπό ἀνάλογο παιδαγωγικό σκίτσο τοῦ Μίκυ Μάους σελ. 9 -( 11 στο pdf)
Καί γιά νά συμπληρώσουν τή διαπαιδαγώγηση τῆς νεολαίας καί τή μύησή της στίς ἀνατολικές Παραθρησκεῖες στίς σελίδες 22-23 ἐνημερώνουν τά παιδιά πόσο χρήσιμη εἶναι ἡ ΓΙΟΓΚΑ γιά τή σωματική καί πνευματική τους ἀνάπτυξη.

Κατά τά ἄλλα ἡ κρίση δέν εἶναι μόνο οἰκονομική, ἀλλά πρωτίστως κρίση ἀξιῶν, λένε ὁμόφωνα ὅλοι οἱ ταγοί τοῦ Ἔθνους μας.
Μήπως τουλάχιστον θἄπρεπε νά πᾶνε μερικά emails διαμαρτυρίας στούς κυρίους αὐτούς;
(ethnikipaidon@nbg.gr)
__________

Αυτά αναρωτιέται αναγνώστριά μας. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή :

Η Τράπεζα της Ελλάδος στο όνομα των «Δημοσίων Σχέσεων» και του κτισίματος του λεγομένου εμπορικού «Image », προωθεί ένα παιδικό - νεανικό περιοδικό.*

Ξεκινώντας να ξεφυλίζουμε το 4ο τεύχος του Φθινοπώρου ΄10, βλέπουμε ένα καταιγισμό από διαφημίσεις, για πακέτα και προγράμματα συμβολαίων της Τράπεζας, στην συνέχεια καταιγισμός διαφημίσεων από την Microsoft και συγκεκριμένα το  Office 2010,  διαφημίσεις προγραμμάτων κινητών καρτο-internet της Vodafon (να θυμηθούμε τις διαφημίσεις της στα Αλβανικά εντός Ελλάδος, καθώς επίσης και τον εξευτελισμό της επανάστασης του ΄21) 
Φτάνουμε στην επίμαχη σελίδα 9 (11 στο pdf ),  όπου βλέπουμε το τραγικό :

28η Οκτωβρίου ημέρα κινουμένων σχεδίων!!

Την δε 19η Νοεμβρίου πρέπει όλοι μας να μην χάσουμε να δούμε τον «Χάρυ Πότερ και τους κλήρους του θανάτου»

___________________
Στην συνέχεια σε αυστηρή γραμμή Διαμαντοπούλου και αειμνήστου Δραγώνας πλέκει το εγκώμιο στην Αγγλική την γλώσσα του Χάρρυ Πότερ όπως ακριβώς λέει, και όλα αυτά για να κάνει διαφήμιση σε φροντιστήριο ξένων γλωσσών (18 σελ στο pdf)


Στην συνέχεια περνάμε στην επόμενη νεοεποχίτικη επιδρομή με άρθρο που μας λέει με το καλημέρα : Η Γιόγκα είναι ιδιαίτερα χρήσιμο να διδάσκεται στα παιδιά  και συνεχίζει το δισέλιδο άρθρο με το πως θα γίνει κατορθωτό αυτό!


Ακριβώς στην επόμενη σελίδα έχει ένα παιγνίδι. Το όνομά του;  «DIABOLO»
Και εξηγεί : Αν στο άκουσμα της λέξης το μυαλό σας ταξιδεύει σε Κολάσεις, τρίαινες, και Πύρινα καζάνια ήρθε ο καιρός να μάθετε ....

Μετά ακολουθούν διαφημίσεις ειδών διάφορες, και μετά έχει ένα διαγωνισμό για τα « πανέξυπνα» παιδιά που προφανώς αναφέρεται το περιοδικό:

Πανέξυπνες ερωτήσεις για πανέξυπνα παιδιά που θυμόνται την 28η Οκτωβρίου σαν Μίκυ, γυμνάζονται με Γιόγκα, παίζουν Diavolo, μιλάνε Αγγλικά του Χάρρυ Πότερ, λογικό είναι να έχουν το επίπεδο για τέτοιους διαγωνισμούς.

Στην σελίδα 39(σε pdf), έχουμε υποδείξεις σε ηλίθιους γονείς για το πως θα πρέπει να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και παράλληλα για να τα εμπεδώσουμε εμείς οι αγροίκοι στο άλλο μισό της σελίδας έχουμε διαφήμιση dvd με τίτλο : η Μάνι Μάκφι και η μαγική νταντά επιστρέφει!


Αυτό θέλουν να κάνουν στα ελληνόπουλα;
Αυτό θέλουν να κάνουν στα παιδιά μας;
Θα τους το επιτρέψουμε;

    e-mail μαζικής διαμαρτυρίας:      ethnikipaidon@nbg.gr  

*το περίφημο περιοδικό ΕΔΩ
Το περίφημο site ΕΔΩ  

 

anavaseis.blogspot.com 

Η "Παγκόσμια Γραφή" και ο δαιμονόπληκτος καθηγητής Αγουρίδης

Η λεγόμενη «Παγκόσμια Αγία Γραφή» («World Scripture») αποτελεί άλλο ένα επινόημα του αυτοπροβαλλόμενου ως «Μεσσία», Κορεάτη Μουν για την επίτευξη της «ένωσης των θρησκειών» και της «ειρήνης και αδελφοσύνης των λαών», η οποία υποτίθεται είναι, η «παρά τω Θεώ», αποστολή του.

Το βιβλίο αυτό που εκδόθηκε το 1991, από τον εβραϊκής καταγωγής Andrew Wilson, θεολόγο της θεολογικής σχολής του Μουν, αποτελεί, κατά τους εμπνευστές του, μία «ανθολογία ιερών κειμένων» και περιέχει πάνω από 4.000 εδάφια από διάφορα θρησκευτικά κείμενα και συγκεκριμένα από 268 «ιερά κείμενα» και από 55 «προφορικές παραδόσεις».

Το πανθρησκειακό αυτό τερατούργημα αποπνέει όλη τη νεοεποχίτικη ιδεολογία ότι «όλες οι θρησκείες συγγενεύουν» και όλες «οδηγούν στον ίδιο σκοπό». Όπως γράφει το εν λόγω σύγγραμμα στον πρόλογό του «Βασική αρχή της ‘Παγκόσμιας Αγίας Γραφής’ είναι ότι όλες οι θρησκείες συνδέονται με την ίδια «Υπέρτατη Πραγματικότητα» και οδηγούν τους ανθρώπους στον ίδιο κοινό σκοπό….Αυτήν την «Υπέρτατη Πραγματικότητα» ο καθένας την περιγράφει και την πιστεύει όπως θέλει, γράφει παρακάτω ο πρόλογος.

Επικεφαλής της Συντακτικής Επιτροπής του βιβλίου παρουσιάζεται ο Σάββας Αγουρίδης, ενώ και στον κατάλογο με τους ειδικούς σύμβουλους, όπου γίνεται μία προσπάθεια να παρουσιαστεί ο διαθρησκευτικός χαρακτήρας των διαφόρων καθηγητών και θεολόγων και πάλι παρουσιάζεται στην πρώτη θέση ο ίδιος καθηγητής, με την υποσημείωση ότι είναι ορθόδοξος χριστιανός.

Ο κ. Σάββας Αγουρίδης ο οποίος απεβίωσε στις 15 Ιανουαρίου 2009,σε ηλικία 88 ετών, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες βιβλικούς θεολόγους του 20ου αιώνα, ομότιμος καθηγητής της Καινής Διαθήκης στα Τμήματα Θεολογίας των πανεπιστήμιων Θεσσαλονίκης και Αθηνών,

Όπως αναφέρει το βιογραφικό του, αποφοίτησε ως αριστούχος από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών το 1943 και στη συνέχεια μετεκπαιδεύτηκε με υποτροφία του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών (Σ.Σ. το οποίο ιδρύθηκε το 1948, συνεπώς αμέσως με την ίδρυσή του) στο Πανεπιστήμιο Ντιούκ (University of Duke) της Βόρειας Καρολίνας των Η.Π.Α., όπου και πήρε το διδακτορικό του (Ph.D). Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, εργάσθηκε ως καθηγητής στη μέση εκπαίδευση, στη Χ.Α.Ν. Αθηνών και στη Διεθνή Κοινωνική Υπηρεσία για την αποκατάσταση Προσφύγων. Ταυτόχρονα, αναγορεύθηκε Διδάκτωρ της Ορθόδοξης θεολογίας και το 1956 εξελέγη υφηγητής στην έδρα της Καινής Διαθήκης. Εξελέγη τακτικός, καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1956-1968) και από το 1969 ως το 1985 υπηρέτησε ως καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών έως το 1985. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ορθόδοξης αντιπροσωπείας στην Κεντρική Επιτροπή του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών (1968-1974).

Το περιοδικό «ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ» στο τεύχος 64 (Ιανουάριο Φεβρουάριο 2009) δημοσίευσε άρθρο με τον τίτλο «Η άλλη πλευρά του καθηγητού Σάββα Αγουρίδη» (σελ12). (Το άρθρο μπορείτε να το δείτε κι εδώ)

Στο άρθρο δημοσιεύεται αρχικά, η Ανακοίνωση του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.) της 1 Φεβρουαρίου 1996, την οποία εξέδωσε «ύστερα από πληροφορίες ότι καθηγητές Ορθοδόξων Θεολογικών Σχολών διατηρούν επαφές στενής συνεργασίας με την κίνηση του Κορεάτη Σαν Μυούνκ Μουν, ιδρυτού της αυτοαποκαλουμένης «Ενωτικής Εκκλησίας», ο οποίος έχει χαρακτηρισθεί υπό της Εκκλησίας ως αιρεσιάρχης, εκφράζει την βαθύτατη λύπη του για τις ενέργειες αυτές ενίων συναδέλφων και καταδικάζει κάθε πρωτοβουλία ενεργού συμμετοχής σε παραθρησκευτικά κινήματα.

Την Ανακοίνωση αυτή την εξέδωσε το Τμήμα Ποιμαντικής Α.Π.Θ μετά από έγγραφο της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος επί μακαριστού αρχιεπισκόπου Σεραφείμ, με το οποίο ζητούσε να καταδικάσουν οι Θεολογικές Σχολές Αθηνών και Θεσσαλονίκης την συμμετοχή του καθηγητού Σάββα Αγουρίδη στις οργανώσεις του Κορεάτη ψευδομεσσία Μούν. Τα άλλα τμήματα εκώφευσαν, ενώ και στην παραπάνω Ανακοίνωση του Τμήματος Ποιμαντικής δεν κατονομάστηκε ο καθηγητής Σάββας Αγουρίδης.

Το άρθρο της ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗΣ συνεχίζει:

Επειδή μετά την κοίμηση του ομοτίμου καθηγητού της Θεολογικής Σχολής Αθηνών Σάββα Αγουρίδη τον Φεβρουάριο του 2009, τονίσθηκε μονόπλευρα η συνεισφορά του στα θεολογικά μας γράμματα, δημοσιεύουμε εδώ —χωρίς φόβο και πάθος και με μοναδικό σκοπό τον σεβασμό στην ιστορική αλήθεια—τα παρακάτω ντοκουμέντα.

Με εντολή του Κορεάτη ψευδομεσσία Μουν δημιουργήθηκε ειδική συντακτική επιτροπή για τη συγγραφή μιας Παγκόσμιας Αγίας Γραφής (World Scripture) με βάση το πνεύμα του Μουν. Όπως είναι γνωστό, ο Μουν και η «Ενωτική» του «Εκκλησία» προβάλλεται ως η πραγμάτωση των εσχατολογικών προσδοκιών όλων των θρησκειών του κόσμου, και ο ίδιος ως ο Κύριος της Δευτέρας Παρουσίας στον οποίον υπετάγη ήδη ο πνευματικός κόσμος. Αυτό που εναπομένει είναι να τον αναγνωρίσει και ο φυσικός κόσμος, και έτσι θα παγιωθεί η «Βασιλεία του Θεού στη γη που ιδρύθηκε το 1960 με τους «γάμους του Αρνίου με τη Νύμφη» (4η γυναίκα του Μουν).

Έτσι η «Παγκόσμιος Αγία Γραφή» περιέχει όλα τα «κοινά στοιχεία» των θρησκειών του κόσμου, όπως προσδιορίζονται στο πνεύμα της ιδεολογίας του Μουν και ολοκληρώνονται στο πρόσωπο του ψευδομεσσία, που αποτελεί το κέντρο της εποχής της «εκπληρωμένης διαθήκης», δηλ. μαζί με την τέταρτη γυναίκα του (νέα Εύα) το «κύτταρο της βασιλείας του Θεού επί της γης».

Το δυστύχημα σ’ αυτή την περίπτωση είναι ότι εκ μέρους της Συντακτικής Επιτροπής, σε ειδική τελετή, παραδόθηκαν τα δύο πρώτα αντίτυπα αυτής της αντίστροφης «Αγίας Γραφής» στον ψευδομεσσία, από Έλληνα Ορθόδοξο Καθηγητή τής Θεολογίας. Στη λεζάντα της σχετικής φωτογραφίας, όπου εικονίζεται ο καθηγητής Πάνω στο βήμα, να προσφέρει τα αντίτυπα στους «αληθινούς γονείς», αναφέρεται: «Ο Δρ. Αγουρίδης παρουσιάζει στον ‘Πατέρα’ το δώρο των δύο ειδικών εκδοτικών αντιγράφων της Παγκόσμιας Αγίας Γραφής».

(Από το περιοδ. Διάλογος του «Διορθοδόξου Συνδέσμου Πρωτοβουλιών Γονέων», τ. 3, σ. 25 – το οποίο δεν υπάρχει σε έντυπη μορφή ‘pdf’ και δεν έγινε εφικτό να βρεθεί και να παρουσιαστεί η φωτογραφία).

Προσφώνηση Αγουρίδη στον Μουν

«Αιδεσιμότατε, Μούν, είστε ένας μεγάλος πρωτοπόρος και θρησκευτικός αρχηγός. Τα σχέδια του «Διεθνούς Θρησκευτικού ‘Ιδρύματος» απέδειξαν όχι μόνο αξεπέραστη υπεροχή, αλλά στάθηκαν στην πρωτοπορία τής αναζήτησης για να φέρει την ειρήνη ανάμεσα στις θρησκείες. Θρησκευτικοί αρχηγοί και λόγιοι από όλο τον κόσμο συγκινήθηκαν και μεταμορφώθηκαν από τις εμπειρίες τους σ’ αυτή τη δραστηριότητα πού εκφράζει το δικό σας όραμα για παγκόσμια ειρήνη. Όλοι εμείς, που συγκεντρωθήκαμε εδώ, είμαστε υπερβολικά ευγνώμονες, γιατί δίνετε τέτοιες ευκαιρίες.

Πριν από λίγα χρόνια αναθέσατε στο «Διεθνές Θρησκευτικό Ίδρυμα» να παρουσιάσει μια Παγκόσμια Αγία Γραφή (World Scripture). Είμαι πολύ ευτυχής που μπορώ να σας ανακοινώσω σήμερα ότι αυτό το σχέδιο τελείωσε, και έχουμε έναν τόμο ο οποίος σαφώς θα φέρει φως και ελπίδα στον προβληματισμένο και ταλαιπωρημένο κόσμο.

Εκ μέρους του Εκδότου, της Συντακτικής Επιτροπής και της Συμβουλευτικής Επιτροπής, το προσωπικό και όλων αυτών που συνέβαλαν στο σχέδιο της Παγκόσμιας Αγίας Γραφής θέλω να εκφράσω την εγκάρδια εκτίμησή μου για την υποστήριξή σας στην έκδοση και παραγωγή της Παγκόσμιας Αγίας Γραφής. Αυτός ο τόμος συνεπής με τις αρχές του «Διεθνούς Θρησκευτικού Ιδρύματος», (Σ.Σ. Ιδρύματος του Μουν) περισυνελέγη με ένα πνεύμα σεβασμού προς όλα τα πνευματικά μονοπάτια και με την υπόσχεση μίας διαθρησκευτικής κατανοήσεως και συνεργασίας. Η Παγκόσμια Αγία Γραφή είναι ένα μοναδικό βιβλίο και θα έχει παμμεγέθη ιστορική σπουδαιότητα για το μέλλον της θρησκείας και το μέλλον του κόσμου. Είμαστε στο κατώφλι ενός νέου παγκόσμιου πολιτισμού και αυτός ο Τόμος θα παίξει ένα μεγάλο ρόλο στην ίδρυση του είδους του πνευματικού οράματος πού χρειάζεται, εάν πρόκειται να δημιουργήσουμε έναν ειρηνικό κόσμο. Ο κόσμος είχε την ανάγκη ενός τέτοιου τόμου όπως είναι αυτός. Αιδεσιμότατε Μουν, θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε για την σύλληψη, την εισαγωγή και την παρουσίαση της Παγκόσμιας Αγίας Γραφής. Είναι τιμή και προνόμιο για μένα να σας παρουσιάσω δύο ειδικά αντίγραφα της εκδόσεως της Παγκόσμιας Αγίας Γραφής. Σας ευχαριστώ». (Από το περιοδ. Διάλογος, τ. 3, σ. 26. Το αγγλικό πρωτότυπο Κείμενο της ομιλίας του Σάββα Αγουρίδη και η φωτογραφία, στην οποία εικονίζεται να επιδίδει την Παγκόσμια Αγία Γραφή στον Μουν, δημοσιεύονται στο περιοδικό του Μουν “Today’s World”, November 1991, σ. 25).

http://redskywarning.blogspot.com/2009/08/worldscripture.html

"Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου"

Απλώς να υπενθυμίσουμε στους αναγνώστες ότι ο Μητροπολίτης Γόρτυνος είχε αρχικά υπογράψει στην πασίγνωστη "Ομολογία πίστεως κατά του οικουμενισμού " και μετά τις απειλές του οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου την απέσυρε κάνοντας ταυτοχρόνως και "δήλωση μετανοίας" προς το οικουμενικό Πατριαρχείο.

Αυτά για τον ακαδημαϊκό συνάδελφο και ομοϊδεάτη του γνωστού αγαπημένου μητροπολίτη της "Νέας Εποχής".

Είπε ο Γόρτυνος Ιερεμίας για τον Μεσσηνίας Χρυσόστομο:

Είναι «ο αθλητής των αθλητών και ο καθηγητής των καθηγητών»

Σε εφημερίδα της Καλαμάτας εστάλη επιστολή (22/10/2010) με τίτλο: «Τα αλληλολιβανίσματα των επισκόπων». Από εκεί αποσπώ κάποιες φράσεις, για να αντιληφθεί ο αναγνώστης, πως η ασθένεια των Επισκόπων είναι προχωρημένη και δυσκολοθεράπευτη έως αθεράπευτη. Δεν τους ενδιαφέρει η αλήθεια και η καθαρότητα της Πίστεως, αλλά οι κοινωνικές σχέσεις και η μεταξύ των αλληλοϋποστήριξη.

Την στιγμή, λοιπόν, που ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας καταγγέλλεται για τα αιρετικά του φρονήματα, για τις συμπροσευχές μετά των αιρετικών, για τις διώξεις εναντίον μοναζουσών κ.ά., βρήκε την ώρα ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλουπόλεως κ. Ιερεμίας να τον εκθειάσει και μάλιστα κατά την διάρκεια μιας …κηδείας! Επέλεξε να παραστεί στην κηδεία του υπουργού της Χούντας Ιωάννη Λαδά στην Καλαμάτα, όπου, όπως και αναμενόταν, επικράτησαν χειροκροτήματα και επευφημίες, όπως «Ζήτω η 21η Απριλίου», «Ζήτω η Επανάστασις» κ.λπ....

Κατά την νεκρώσιμο, λοιπόν, ακολουθία (μετά την ανάγνωση του Ευαγγελίου) «ο Μητροπολίτης Γόρτυνος Ιερεμίας Φούντας είπε δια τον Μητροπολίτην Μεσσηνίας: “τη αδεία του αθλητού των αθλητών και του καθηγητού των καθηγητών κ. κ. Χρυσοστόμου Σαββάτου, Μητροπολίτου Μεσσηνίας προΐσταμαι της νεκρωσίμου ταύτης ακολουθίας”»!

Έτσι, Σεβασμιώτατε, έκαναν οι Πατέρες της Εκκλησίας, όταν κάποιος συνεπίσκοπός τους χώλαινε στην πίστη; Το κολάκευαν; Ή του έκοβαν και την καλημέρα, ώστε να μετανοήσει, και τον αποκαλούσαν ψευδεπίσκοπο, και προειδοποιούσαν τους πιστούς να απομακρύνονται απ’ αυτόν για να μη μολυνθούν από τις αιρετικές του θέσεις;

Αλλά τέτοιοι είμαστε, τέτοιοι Επίσκοποι μας ταιριάζουν.

Ι. Θ.

klassikoperiptosi.blogspot.com

Ο εξισλαμισμός της Χώρας

Μάρκος Μπόλαρης: Η στρατηγική για το Μακεδονικό, σε 2 λεπτά. Μνημειώδες βίντεο

Ο Μάρκος Μπόλαρης, είναι υποψήφιος περιφερειάρχης στην Κεντρική Μακεδονία και υποστηρίζεται από το ΠΑΣΟΚ. Συμμετείχε σε πρόσφατο debate στη Δημοτική Τηλεόραση TV100 Θεσσαλονίκης. Σε αυτό, μεταξύ άλλων ερωτήθηκε για τη θέση του σχετικά με το όνομα "Μακεδονία του Βαρδάρη", που "έπεσε στο τραπέζι", των διαπραγματέυσεων, σύμφωνα με (ανεπιβεβαίωτες) πληροφορίες.
Η απάντησή του, ήταν μνημείο σοβαρότητας, καθαρότητας και δείχνει βαθιά γνώση του θέματος. Χωρίς να σπεκουλάρει χαϊδεύοντας αυτιά, χωρίς...
να χτυπήσει στο μαλακό υπογάστριο του πατριωτισμού, έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Χωρίς εθνικισμούς, αλλά και χωρίς ψευτοδιεθνισμούς ή εθνομηδενισμούς, χωρίς βερμπαλισμούς, μαξιμαλισμούς και σολικισμούς. Απλά, ξεκάθαρα, κατανοητά σε όλους.

Θεωρούμε και το λέμε δημόσια, ότι ο Μάρκος Μπόλαρης, είναι πολιτικό κεφάλαιο για τον τόπο μας.

Θα είναι ντροπή για το ΠΑΣΟΚ, να μη γίνει αυτός ο άνθρωπος Υπουργός Μακεδονίας-Θράκης, στο Υπουργείο που πρέπει να ξανασυσταθεί χωρίς χρονοτριβή. Η κατάργησή του ήταν λάθος και νομίζουμε ότι το καταλαβαίνουν όλοι πλέον. Τα επιχειρήματα για την κατάργηση περιφερειακών Υπουργείων και όσα άλλα ακούστηκαν ως δικαιολογίες για τη λανθασμένη απόφαση, δεν έπεισαν κανέναν και δεν είναι ντροπή να παραδεχθούν το λάθος τους.

Αυτή τη στιγμή για τον υποψήφιο που στηρίζεται από το ΠΑΣΟΚ, προέχει βέβαια η εκλογική μάχη στην περιφέρεια στην οποία (κατά τις δημοσκοπήσεις) δεν θα εκλεγεί, όχι γιατί δεν είναι άξιος, αλλά γιατί δεν είναι αναγνωρίσιμος κι αυτό είναι λογικό, όταν έχεις αντίπαλο τον πανταχού παρόντα Ψωμιάδη.
Και σε αυτό ευθύνεται το διαλυμένο στη Βόρεια Ελλάδα ΠΑΣΟΚ, που ταλαντευόταν επί μήνες μέχρι να καταλήξει σε υποψήφιο. Ο άνθρωπος χρεώνεται τη δυσλειτουργία του ΠΑΣΟΚ και την ταλάντευση του μεταξύ Μαγκριώτη, Βούγια, Βενιζέλου, Καστανίδη και λοιπών ονομάτων που "έπαιζαν".
Χωρίς να λέμε ότι οι άλλοι υποψήφιοι υστερούν σε πατριωτισμό ή αξιοπρέπεια, ξεχωρίζουμε το συγκεκριμένο δίλεπτο του κ.Μπόλαρη για την εκπληκτική διαύγεια λόγου.

Είναι αληθινά, μάθημα ιστορίας, που πρέπει κάθε πολιτικός, αλλά και κάθε πολίτης, να δει 100 φορές και να αποστηθίσει !

Δείτε το:

taxalia.blogspot.com

Ποιός θα υποστηρίξει την πλειοψηφία;

Του Γέροντος Μωυσέως Αγιορείτου μοναχού


Είναι άμεση η ανάγκη ν' αντιδράσει

η αναπαυμένη πλειοψηφία στις ραδιουργίες μίας άθεης μειοψηφίας,

πού κόπτεται για ισότητες, ελευθερίες και δικαιώματα των λίγων

προσβάλλοντας βάναυσα τους πολλούς.

***

Μια καθαρή φωνή από τις κορυφές του Αγίου Όρους. Η φωνή του Γέροντος Μωυσή εκφράζει την φωνή του Αγίου Όρους, την φωνή ολοκλήρου του Ελληνισμού. Την φωνή της Πατρίδος μας, της Ορθοδοξίας μας πού σαν φωνή Αποκαλύψεως βοά και μας Λέγει; Οι Χριστιανοί στα θηρία. Οι Χριστιανοί στα κρεματόρια.

Φαίνεται πως έχουμε μπει σ΄ ένα χώρο και χορό συνεχών αμφισβητήσεων και αντικρούσεων και είμαστε αναγκασμένοι κάθε τόσο να υποστηρίζουμε ήθη και αλήθειες πού βάστηξαν ορθούς και δυνατούς, επί αιώνες, ανθρώπους του τόπου αυτού με την τόσο πλούσια παράδοση. Μία καλά οργανωμένη μειοψηφία στρέφεται συστηματικά, από καιρό, κατά μίας πλειοψηφίας πού, δυστυχώς, μένει ανοργάνωτη, σιωπηλή και σαν φοβισμένη και ντροπαλή. Για μία δήθεν ελευθερία και ισότητα καταπατούνται τα αναφαίρετα δικαιώματα της πλειοψηφίας. Διαστρεβλώνονται, μάλιστα, και οι σχετικές ειδήσεις.

Στη γειτονική Ιταλία, μία μητέρα δύο ανηλίκων μαθητών του Δημοτικού Σχολείου προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στο Στρασβούργο, επικαλούμενη τη θρησκευτική ελευθερία, για την αποκαθήλωση του σταυρού από τις σχολικές αίθουσες. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο φαίνεται ότι δικαίωσε τη μητέρα. Η Ιταλική κυβέρνηση υποστήριξε ότι η ανάρτηση των θρησκευτικών συμβόλων στις αίθουσες αποτελεί «ηθικά θετικό μήνυμα του χριστιανικού συμβόλου πού διαπερνά τις παραδόσεις της χώρας». Η Ιταλίδα υπουργός παιδείας δήλωσε πώς η ανάρτηση του σταυρού «δεν σημαίνει ένταξη στον Καθολικισμό, συνιστά σύμβολο της παράδοσης μας. Ουδείς και κανένα ιδεολογικό Ευρωπαϊκό Δικαστήριο θα ακυρώσει την ταυτότητα μας». Ο νέος γενικός γραμματέας του Δημοκρατικού Ιταλικού Κόμματος ευθαρσώς τόνισε: «Μία παλιά παράδοση, όπως ο σταυρός, δεν μπορεί να αποτελεί προσβολή για κανέναν. Σε λεπτά θέματα, όπως αυτό, ενίοτε ο κοινός νους καταλήγει να πέφτει θύμα του νόμου»! Η ιταλική κυβέρνηση άσκησε έφεση.

Την ίδια ώρα η σύζυγος του πρωθυπουργού της Ρωσίας κ. Σ. Μεντβένεβα έρχεται για τον περίπλου του Αγίου Όρους και προσκύνημα σε μονές της Β. Ελλάδος και δηλώνει: «Είμαι πολύ ευγνώμων πού για πρώτη φορά, με το θέλημα του Θεού, προσκύνησα στους αγίους τόπους της χώρας σας. Η Ελλάδα είναι μία χώρα με βαθιά χριστιανική παράδοση. Όλα τα μέρη πού είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ αυτές τις ημέρες μου άφησαν μία ανεξίτηλη εντύπωση. Το σημαντικότερο πού κράτησα για μένα από αυτό το ταξίδι-προσκύνημα, είναι η πνευματικότητα του ελληνικού λαού και η ορθόδοξη παράδοση, πού διατηρείται πολύ προσεκτικά στις ελληνικές εκκλησίες και τα μοναστήρια». Είναι γεγονός πώς δεν μας έχουν συνηθίσει σε τέτοιες δηλώσεις κύριοι και κυρίες των κυβερνήσεων μας.

Ταυτόχρονα, την απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων ζητά το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι από το Εφετείο Αθηνών. Προς τιμή των δικαστών μας το αίτημα απορρίφθηκε ομόφωνα. Συγχρόνως ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Γ. Ψαριανός θέτει ερώτημα στην υπουργό Παιδείας κ. Διαμαντοπούλου σχετικά με την απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τις σχολικές αίθουσες και συνάμα για την καθημερινή πρωινή προσευχή και τον τακτικό εκκλησιασμό. Η απομάκρυνση σταυρού και εικόνων θα προχωρήσει σε κάθε δημόσιο κτίριο, δικαστήρια, νοσοκομεία, στρατώνες και λοιπά. Δεν θα μπορούμε να φοράμε και σταυρό, όπως πρόσφατα γράψαμε.

Στη χώρα μας, πλέον, δικαιώματα έχουν μόνο οι μειοψηφίες και καθόλου οι πλειοψηφίες. Οι δεύτερες παρακολουθούν με απορία τις πονηρίες των πρώτων και δειλιάζουν ν' αντιδράσουν μη και θεωρηθούν οπισθοδρομικοί και ανελεύθεροι. Καθυστερημένοι είναι οι κυβερνώντες της Ιταλίας και της Ρωσίας; Οι εικόνες και οι σταυροί θα επηρεάσουν αρνητικά τη νεολαία μας ή θα την εμπνεύσουν και προστατεύσουν; Είναι άμεση η ανάγκη ν' αντιδράσει η αναπαυμένη πλειοψηφία στις ραδιουργίες μίας άθεης μειοψηφίας, πού κόπτεται για ισότητες, ελευθερίες και δικαιώματα των λίγων προσβάλλοντας βάναυσα τους πολλούς. Τόσο πολύ ενοχλεί ο σταυρός του Χριστού; Γιατί; Γνωρίζουν τί συμβολίζει και σημαίνει; Οι δαίμονες πάντως πολύ φοβούνται.



www.zoiforos.gr

Πανήγυρη Αγίου Ευδοκίμου

Βατοπαίδι 16/10/2010.

Ώρα 16.00. Η καμπάνα ακούγεται να χτυπάει χαρούμενα. Κάποιος έφτασε. Όλοι οι μοναχοί τρέχουν να προϋπαντήσουν τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μύρων π. Χρυσόστομο ο οποίος τιμάει την Μονή με την παρουσία του.

Αμέσως μετά, όλοι πήγαν στον Εσπερινό.

Ακολούθησε Τράπεζα και στις 20:30 ο Καθηγούμενος μας μάζεψε για σύναξη και μας μίλησε για τον Άγιο Ευδόκιμο που θα γιορτάζαμε αύριο.

Ευδοκίμησε, μας είπε αφού αξιώθηκε να καταταχτεί στην χορεία των Αγίων μας. Και εμείς ευδοκιμήσαμε αφού βρήκαμε τα λείψανα του που από ταπεινότητα προσπάθησε να κρύψει. Ο Θεός όμως δεν θέλει να μένουν άγνωστοι οι τιμητές Του. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο φανερώνει την δόξα Του, την απέραντη αγάπη Του στα παιδιά Του για τα παιδιά Του.

Γονατιστός σε στάση προσευχής, γερμένος στο πλάι, με την εικόνα της Μητέρας μας της Βηματάρισσας, της Μητέρας του που υπηρέτησε όσο καλύτερα μπορούσε σφιχτά κρατημένη στα χέρια του. Μάλλον την αγκάλιαζε με τον τρόπο του, πριν πάει στην αγκαλιά Της.

“Έρχομαι σε εσένα, επιτέλους, Κυρία μου Υπερευλογημένη” ίσως ήταν οι τελευταίες σκέψεις που είχε πριν παραδώσει το πνεύμα του προς αιώνιο στεφάνωμα.

Ακολούθησε η καθιερωμένη Σαββατιάτικη αγρυπνία και ξεκούραση για την επόμενη, πανηγυρική ημέρα.

17/10/2010

Μετά την Θεία Λειτουργία, η Τράπεζα ήταν λιτή και όπως κάθε Κυριακή χαρμόσυνη. Αναστάσιμη. Έτσι όπως μόνο στο Άγιο Όρος ξέρουν να γιορτάζουν. Ξεκούραση για τους περισσότερους. Αν και αργία, οι 480 προσκυνητές χρειάζονται μοναχούς να τους διακονούν.

Στις 16:00 ξεκίνησε ο μικρός Εσπερινός μέχρι τις 17:00.

Στην Τράπεζα ο Μητροπολίτης μας μίλησε για τις δυσκολίες του Πατριαρχείου.

Στις 18:30 άρχισε η αγρυπνία που μας ανέβασε στα ουράνια μέχρι της 02:30 σχεδόν τα ξημερώματα.

Στις 21:00, ανεβήκαμε στο Μεγάλο Συνοδικό της Μονής για ένα μικρό κέρασμα και κατά την διάρκεια του “διαλλεἰματος” αυτού, μας μίλησε ο Σεβασμ. Μητροπολίτης Μύρων, ο καθηγούμενος της Μονής Γέροντας Εφραίμ και ο πατήρ Μωυσής Αγιορείτης για την προσωπικότητα του αγίου Ευδόκιμου και την προσφορά του μοναχισμού.

Ζήσης Παπανικολάου

vatopaidi.

Ρουμανία- Οικουμενιστική λογοκρισία στον ηγούμενου της Ιεράς Μονής Αγ.Παύλου

Μας έκανε εντύπωση το αφιέρωμα που βρήκαμε εδώ για τον ευλογημένο ηγούμενο π.Παρθένιο και τον εξ Ρουμανίας Μητροπολίτη Μολδαβίας π.Θεοφάνη..

Γνωρίζουμε την Οικουμενιστική φωλιά που έχει η ρουμανική Ορθόδοξη Εκκλησία ,αλλά δεν το περιμέναμε από τον Επίσκοπο Θεοφάνη.Βάζοντας καλό λογισμό λέμε πως πρέπει να διαφυλαχθούν ισορροπίες και όχι ότι ο εν λογο Μητροπολίτης είναι οικουμενιστής!


Κατόπιν προσκλήσεως του μητροπολίτου Μολδαβίας π.Θεοφάνη, ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγ.Παύλου-Αγ Όρους π. Παρθένιος μετέφερε το χέρι του Αγ.Μαξίμου του Ομολογητού στο Ιάσιο επ'ευκαιρίας της εορτής της Αγ. Παρασκευής της Επιβατινής(14-10)

Κατά την ομιλία του ηγουμένου,όταν διαβάστηκε η ομιλία στα ρουμανικά, ΛΟΓΟΚΡΙΘΗΚΕ μια παράγραφος η οποία αναφέρονταν στον οικουμενισμό. Παρών βεβαίως βεβαίως ήταν και ο αρχιοικουμενιστης Πατριάρχης Ρουμανίας Δανιήλ.

Το κείμενο που λογοκρίθηκε είναι το εξής.«Με αυτά τα λόγια σφράγισε( ο Αγ Μάξιμος)την καταδίκη αυτου που σήμερα εμείς λέμε Οικουμενισμός και την ίδια στιγμή γκρέμισε τον μύθο ότι υπάρχει αποστολική διαδοχή εκτός της Μιας Αγιας Καθολικής Εκκλησίας.Όπου δεν υπάρχει''η αλήθεια και η κληρονομιά της ομολογίας της πίστεως''δεν υπάρχει εκκλησία και συνεπώς ούτε ιερωσύνη,ούτε βάπτιση ,ούτε μυστήρια.Αυτή τη θέση βρίσκουμε και στα θεόπνευστα κείμενα των Αγ.Πατέρων και στους ιερούς κανόμες και στους βίους των αγίων. Μην ξεγελιόμαστε.Δεν μπορεί να υπάρξει αποστολική διαδοχή εαν δεν υπάρχει αποστολική πίστη, επειδή η Ορθόδοξη εκκλησία μιλάει για την άκτιστη ενέργεια της Θείας Χάριτος ως αιώνια έκφραση της Θείας Φύσεως, πράγματα που είναι δύσκολο να τα περιγράψεις με λόγια.Συνεπώς όταν μιλάμε για Θεία Χάρη εννοούμε ότι μπορούμε εμείς οι άνθρωποι που είμαστε κτίσματα και θνητοί να φτάσουμε στη θέωση»

Στο πρώτο βίντεο που κρατάει 10 λεπτά κοιτάξτε στο 9:04 τη στιγμή που πρέπει να διαβαστεί το επίμαχο κείμενο, πως κουνάει το χέρι του ο μητροπολίτης Μολδαβίας Θεοφάνης επισημαίνοντας έτσι στον διάκονο να προσέχει και να αποφύγει τη συγκεκριμένη παράγραφο.

Στο δεύτερο βίντεο δείτε την λεπτομέρεια από το ίδιο περιστατικό στο 0,12΄.

http://aktines.blogspot.com/2010/10/blog-post_5688.html

Η ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΔΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΟΧΗΣ ΑΠΟΔΕΧΘΗΚΕ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΠΕΡΙ ΔΙΗΡΗΜΕΝΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ως «Ιωνάς, όστις εκατέβη εις την κοίλην του πλοίου
και εκάθευδε και έρρεγχε» (Ιωνά 1, 5),
Εν καιρώ Αιρέσεως η Ιερά Σύνοδος
Καθεύδει ή Συνευδοκεί στην ανατροπή
της Ορθοδόξου Πίστεως


Μόνο στις χειρότερες εποχές της εκκλησιαστικής
ιστορίας οι Ιεράρχες δεν ασχολούνταν
με την αίρεση της εποχής τους.

Από το Ανακοινωθέν της Ιεραρχίας της 8/10/2010 σημειώνουμε: «…Αυτό το ήθος εκφράζει με λόγια και έργα η Εκκλησία και μέσα σε αυτά τα πλαίσια με ανύστακτο και στοργικό ενδιαφέρον μελετά με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, ζητήματα που ενδέχεται να κρύβουν κινδύνους αλλοιώσεων και αλλοτριώσεων της πίστεως…και καλεί όλους σε προσευχή και ομοψυχία, μέσα στην ενότητα της πίστεως και την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος» (Βλ. http://www.ecclesia.gr).
Λόγια ηχηρά ως «χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον» (1Κορ. 13,1) τα παραπάνω από το Ανακοινωθέν της τελευταίας Συνόδου της Ιεραρχίας. Αλήθεια, για ποια ενότητα της πίστεως ομιλούν οι Αρχιερείς μας; Ποιό είναι το ανύστακτο ενδιαφέρον για την «ενότητα της πίστεως» που επιδεικνύουν;

◗ Όταν, ανάμεσά τους υπάρχει Μητροπολίτης που μηνύεται από πιστούς, που καταγγέλλεται από συνεπίσκοπό του και από έναν καθηγητή πανεπιστημίου για αίρεση και έμπρακτη απιστία στην ΜΙΑ Εκκλησία του Συμβόλου της Πίστεως και, παρόλα αυτά, η «Ιερά» Σύνοδος τον στέλνει ως εκπρόσωπό μας να υπερασπιστεί, —αυτός ο αιρετίζων— την Πίστη στους διαλόγους με τον Πάπα;

◗ Όταν, την κατ’ αυτού καταγγελία εξετάζει επιτροπή στην οποία συμμετέχει και ο… ίδιος ο καταγγελλόμενος επί αιρέσει Μητροπολίτης Μεσσηνίας (!!!) και η Ιερά Σύνοδος —χωρίς να ανακαλέσει ο Μεσσηνίας την βλασφημία που εξέμεσε εναντίον του Συμβόλου της Πίστεως— τον αποκαθιστά, επωμιζόμενη πλέον η ιδία την αίρεση;

◗ Όταν, το θέμα μεθοδεύτηκε να «κουκουλωθεί», αφού η Μηνυτήριος Αναφορά που υπεβλήθη στην Ιερά Σύνοδο κατά του Μεσσηνίας δεν βρέθηκε χρόνος να εξετασθεί οκτώ μήνες τώρα από την ημερομηνία κατάθεσής της, αλλά και μια μεταγενέστερη καταγγελία για το ίδιο θέμα από τον Μητροπολίτη Κυθήρων, πάλι δεν κατέστη δυνατόν να εξετασθεί, τρεις μήνες από τότε που κατετέθη, ώστε να συζητηθεί κατά την σύγκληση της Ιεραρχίας την 8/10/2010;
Και πώς συνέβη το θέμα, που την Παρασκευή (8/10/2010) δεν ήταν ώριμο προς συζήτηση στην Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας (ολομέλεια), να ωριμάσει ξαφνικά το Σαββατοκύριακο και να συζητηθεί στην 12μελή Διαρκή Ιερά Σύνοδο την Δευτέρα (11/10/2010), αφού δηλαδή έληξαν οι εργασίες της Ιεραρχίας; Μήπως επειδή στην Διαρκή Ιερά Σύνοδο είχαν τον τρόπο τους να ελέγξουν την κατάσταση, αφού τα κουκιά εκεί είναι μετρημένα, και ήταν εύκολο να επιβληθεί η άνωθεν υποβαλλόμενη γραμμή, ενώ αντίθετα στην Ιεραρχία δεν θα μπορούσαν να φιμώσουν, όσους Επισκόπους έχουν ακόμα φόβο Θεού, και οι οποίοι θα ζητούσαν την καταδίκη του προστατευομένου των Οικουμενιστών Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου; Ποιός θα μας πείσει ότι ο τρόπος αυτός διευθετήσεως της υποθέσεως δεν θυμίζει σκοτεινές πολιτικές μεθοδεύσεις;

◗ Για ποιό, ακόμα, «ανύστακτο» ενδιαφέρον που κατατείνει στην «ενότητα της πίστεως» μας μιλούν οι Δεσπότες μας, όταν οι Νεοβαρλααμίτες Επίσκοποι δηλώνουν ότι, ανεξάρτητα από την αντίθετη θέση της Ιεράς Συνόδου, θα συνεχίσουν τους μεταφραστικούς τους άθλους; Ποιό κύρος και ποιά ορθοδοξία έχει απομείνει σε μια Ιεραρχία που δεν τολμά να επαναφέρει στην τάξη τους ασχημονούντας με τα όσια και ιερά της Πίστεώς μας;

◗ Ποιά ενότητα πίστεως επικαλούνται, όταν: άλλοι Επίσκοποι πιστεύουν —ορθώς, σύμφωνα με τους Πατέρες— ότι ο Παπισμός είναι αίρεση (όπως οι Ναυπάκτου, Πειραιώς, Κονίτσης, Αιτωλοακαρνανίας, Μεσογαίας, κ.ά.) και άλλοι το αρνούνται και ισχυρίζονται κακοδόξως (όπως ο Καλαβρύτων, ο Μεσσηνίας, ο Αχαΐας, κ.ά.) ότι ο Παπισμός δεν είναι αίρεση, αλλά απλώς είναι ένα σχίσμα ή ένα τμήμα της «διηρημένης» Εκκλησίας; Και, ακόμα, όταν άλλοι εισηγούνται την Μεταπατερική Θεολογία καί την Θεολογία της Συνάφειας, πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων τη διαχρονική διδασκαλία των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας και θεωρώντας τους ξεπερασμένους, και άλλοι καταδικάζουν την κίνηση των πρώτων, αλλά αφήνουν το θέμα να σέρνεται, να διαφθείρει ορθόδοξες συνειδήσεις και να διχάζει τους πιστούς, άβουλοι να επιβάλλουν την Αγιοπατερική διδασκαλία;

◗ Ποιά ενότητα πίστεως στην Ευαγγελική ηθική επικαλούνται, όταν άλλοι Επίσκοποι καταδικάζουν την ομοφυλοφιλία και άλλοι υπονοούν ότι συνάδελφοί τους Επίσκοποι είναι ομοφυλόφιλοι; Και μάλιστα όταν το διατυπώνουν αυτό σε επίσημο έγγραφο και για να διευκολύνουν το «πάθος» τους, χωρίς εντροπή, ζητούν «Ιερο-Συνοδικά» από τις κρατικές αρχές να μην εξετάζεται αν ένας Μητροπολίτης ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία;

◗ Ποιά ενότητα πίστεως επικαλούνται τέλος —και κυρίως— όταν αρνούνται να πάρουν θέση και να καταδικάσουν την παναίρεση της εποχής μας, τον Οικουμενισμό και τους διακινητές του, παρά τις παρακλήσεις μελών της Εκκλησίας προς την Ιερά Σύνοδο, παρά τις προσωπικές οχλήσεις προς συγκεκριμένους Μητροπολίτες (όπως π.χ. τους Μητροπολίτες Ναυπάκτου Ιερόθεο και Πειραιώς Σεραφείμ), παρά τις διαμαρτυρίες και καταγγελίες για την απαράδεκτη σιωπή και αδράνεια του Συνοδικού σώματος; Αυτοί —οι κατά τους Ιερούς Κανόνες φύλακες της Πίστεως— αγνοούν, ότι με την άδειά τους ή και την «ευλογία» ενίων Επισκόπων, ο Οικουμενισμός εξαπλώνεται, γιγαντώνεται και ως γάγγραινα νεκρώνει σιγά-σιγά μέλη του σώματος της Εκκλησίας, δια τα οποία «Χριστός απέθανε»;

Δυστυχώς, παρά τις διαμαρτυρίες, οι Επίσκοποι —περιφρονώντας εσκεμμένως, επιδεικτικώς και σκαιώς τους Ιερούς Κανόνες και τους πιστούς που τους το υπενθυμίζουν— συνεχίζουν να σιωπούν, να επιτρέπουν στους αιρετικούς Οικουμενιστές να αλωνίζουν μέσα στην Εκκλησία, χωρίς να τους κατονομάζουν. Το δε αξιοπερίεργο είναι πως κι εκείνοι που λιγο-πολύ συμμετέχουν στην αντιοικουμενιστική κίνηση, αρνούνται να τους κατονομάσουν, αφήνοντας απροστάτευτους τους πιστούς, συντελώντας στην αλλοίωση της πίστεως, που τάχα με «ανύσταχτο και στοργικό ενδιαφέρον» φροντίζουν.

Απευθυνθήκαμε, εκτός από την Ιερά Σύνοδο, και σε συγκεκριμένους Μητροπολίτες, παρακαλώντας τους να επέμβουν. Καμία έμπρακτη απάντηση. Μακαρία σιωπή, πολλές υποσχέσεις, ή απόσειση των ευθυνών και δικαιολογίες του τύπου: «Μιλάμε στο κήρυγμά μας για την αίρεση και την καυτηριάζουμε». «Δεν είναι ευγενικό να κατονομάζουμε συγκεκριμένα πρόσωπα». «Αποφεύγουμε να το κάνουμε αυτό, γιατί μπορεί να μας καθαιρέσουν κι έτσι να λείψει η ορθόδοξη φωνή μας από την Ιεραρχία» (ποιά φωνή;). Και, «Γιατί να το κάνουμε εμείς αυτό; Ας το κάνει η Σύνοδος».
Έωλες δικαιολογίες. Γιατί οι άγιοι και θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας μας άλλα έκαναν και άλλα μας δίδαξαν. Μιλούσαν όχι μόνο γενικά και αόριστα για τους αιρετικούς, αλλά ειδικά και συγκεκριμένα. Τους κατονόμαζαν, ώστε να τους γνωρίζουν οι πιστοί και να φυλάγονται, ακόμα και αν ανήκαν σε άλλη εκκλησιαστική περιφέρεια και σε άλλη ήπειρο.
Ασφαλώς οι προβαλλόμενες δικαιολογίες είναι αστείες —εκτός των άλλων— και αν αναλογισθεί κανείς ότι οι Επίσκοποι μιλούν κατά διαστήματα ονομαστικά για διάφορα άλλα θέματα και πρόσωπα, αλλά, βέβαια, σπανίως ή και καθόλου για τους συνεπισκόπους τους, εκτός κι αν θίζονται προσωπικά και ιδιοτελή συμφέροντά τους. Ωσάν να εφαρμόζουν την συνταγή που ισχύει στις διάφορες «ελίτ»: ομιλούν για όλους και για όλα, εκτός από την κάστα τους. Και σύμφωνα με την ρήση Μητροπολίτου, δυστυχώς οι Επίσκοποι «υπηρετούν τυφλά το φιλάδελφον αλλά όχι το φιλόθεον».
Είναι εύκολο (και «ηρωϊκό» για τους χειροκροτητές των Επισκόπων) να μιλάς γενικά για την ανηθικότητα των «εκτός», για τους μασώνους, για τον όρκο, για την ιθαγένεια, για τις γερμανικές αποζημιώσεις, τη Μακεδονία και την Β. Ήπειρο, τους πετρελαιαγωγούς, τον ορυκτό πλούτο, το ΔΝΤ και τις διακρατικές σχέσεις, για τον παπισμό, για τους προτεστάντες.
Είναι εύκολο να μιλάς ονομαστικά και συγκεκριμένα για πρόσωπα εκτός της Εκκλησίας, όπως για τη βασίλισσα της Αγγλίας Ελισάβετ, τον Ανδρουλάκη, τον Stephen Hawking, για τον «επικεφαλής (ξένης) Κυβερνήσεως που παρέστη στο γάμο ομοφυλόφιλου υπουργού του», για τον «γάμο της Ισλανδής Προέδρου με την σύντροφό της»(!), για τα λεχθέντα από τον τραγουδιστή Ελτον Τζον, για τον Πάπα και τον Παπικό Επίσκοπο Σύρου κ.ά.
Είναι πανεύκολο, ακόμα, να μιλά ένας Επίσκοπος και να τιμωρεί κάποιον φτωχό παπά ή μοναχό για ένα μικρό πταίσμα, να καταδικάζει και αφορίζει κάποιον κληρικό ή λαϊκό που αντιστάθηκε στην αιρετική δεσποτοκρατία, αλλά είναι δύσκολο έως αδύνατο να μιλά για τον συνεπίσκοπό του που ασχημονεί ή κακοδοξεί. Ο Επίσκοπος —όσο είναι στο χέρι της Συνόδου— δεν έχει να φοβηθεί τίποτα: ή αθωώνεται Συνοδικά, ή παραιτείται (ώστε πάλλευκος να επανέλθει όταν ξεχαστεί ο θόρυβος που δημιούργησε), ή, τέλος, το θέμα του αποσιωπάται και ο φάκελός του τίθεται στο Αρχείο! (π.χ.: πρ. Αττικής Παντελεήμων, πρ. Θεσσαλιώτιδος Θεόκλητος (Κουμαριανός), Ζακύνθου Χρυσόστομος, Μεσσηνίας Χρυσόστομος, Καλαβρύτων Αμβρόσιος κ.ά.).
Είναι εύκολα, λοιπόν, όλα τα παραπάνω και δείγματα εκκοσμίκευσης, μίμησης των πολιτικών και άλλων κλειστών «ελίτ», τραπεζικών και πολυεθνικών οργανισμών, αλλά δεν έχουν σχέση με την Εκκλησία του Χριστού, την Εκκλησία της ελευθερίας και της δικαιοσύνης, της αγάπης και της θυσίας, της ταπεινότητας και της μετάνοιας.
Η επικράτηση της αιρέσεως του Οικουμενισμού προχωρεί ολοταχώς. Η διατύπωση της αιρετικής θέσεως ότι η Εκκλησία μας είναι διηρημένη, θέση που αναιρεί το ένατο άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως, γίνεται αποδεκτή σιωπηρώς από την Ιερά Σύνοδο. Παρόλα αυτά ευφυείς Επίσκοποι «δεν βγάζουν άχνα» για τα δογματικά θέματα, αλλά απασχολούν την Ιεραρχία με υποπεριπτώσεις, όπως αν κάποιος «επικεφαλής (άλλης) Κυβερνήσεως παρέστη στο γάμο ομοφυλόφιλου υπουργού του, καθώς και στο γάμο της Ισλανδής Προέδρου με την σύντροφό της»! Το πόσο άκαιρη και ασήμαντη ήταν η ενασχόληση με αυτό το θέμα, που έθεσε στην Ιεραρχία ο Μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος, δείχνουν και σχόλια κάποιων Μητροπολιτών, τους οποίους —κατά το Amen— ξένισαν «οι αναφορές του Μητροπολίτη Μεσογαίας» και «σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους σχολίαζαν ότι τέτοιου είδους φαινόμενα παθογένειας δεν έχουν επεκταθεί στην ελληνική κοινωνία» και άρα δεν είχαν θέση και προτεραιότητα, τη στιγμή που υπάρχουν άλλα κρισιμότερα και κρισιμότατα θέματα.
Και υπενθυμίζει ειρωνικά ο κ. Τελεβάντος στον Μητροπολίτη Μεσογαίας, σε σχετικό άρθρο του, πως ασχολείται με τα ξένα και δεν εξετάζει όσα ακούστηκαν για τη Μητρόπολή του (και την τοποτηρητεία του): «Με την ίδια βεβαιότητα εκφράζουμε την ισχυρή πεποίθηση ότι ουδέποτε θα διόριζε (ο Μεσογαίας) σε επιτελικές θέσεις της Μητροπόλεώς του ομοφυλόφιλα άτομα και ούτε που θα του περνούσε από το μυαλό να προωθήσει προς επισκοποίηση ή να ψηφίσει κληρικούς με κωλύματα ιερωσύνης. Πολλώ μάλλον δεν θα συμμετείχε στη χειροτονία τους. Δεν είναι έτσι;».

Αλλ’ αφού η ευαισθησία των Αρχιερέων μας είναι τόσο μεγάλη, που ξεπερνάει το όρια της Ελλαδικής Εκκλησίας και φθάνει να ασχολείται με την ομοφυλόφιλη Πρόεδρο της μακρινής Ισλανδίας, απορημένοι ρωτάμε: Δεν μπορούσε να κάνει μια στάση στη γειτονική Σερβία; Δεν πληροφορήθηκαν ούτε αντελήφθηκαν οι Επίσκοποί μας, ότι εκεί ένας ορθόδοξος Σέρβος συνεπίσκοπός τους διώκεται αδίκως και ότι ένας Ιερομόναχός του, ο π. Συμεών Βιλόφσκι, ευρίσκετο επί 4 μήνες κρατούμενος σε ελληνικές φυλακές υπερασπιζόμενος την Ορθόδοξη Πίστη, που εκεί άγρια κακοποιείται από τους Οικουμενιστές συνεπισκόπους τους;
Αλλά ξεχάσαμε: οι Πατριάρχες που δηλώνουν ως «επάγγελμά» τους τον Οικουμενισμό (ως ο Σερβίας κ. Ειρηναίος) και οι όμοιοί τους ηγετικοί κύκλοι των Συνόδων, μένουν στο απυρόβλητο όχι μόνον από τους οικουμενιστές και οικουμενίζοντες Έλληνες Αρχιερείς, αλλά και από εκείνους που συνηθίζουν άφωνοι απλώς να παρακολουθούν τα τεκταινόμενα. Δεν μπορούν να τα χαλάσουν μαζί τους, δεν θέλουν να θίξουν την συντεχνία τους. Προτιμούν να δείξουν ανοχή στις αδικίες που διαπράττει μια «Ιερά» Σύνοδος, και όχι να υποστηρίξουν —με την δέουσα διάκριση, ασφαλώς— έναν αντι-οικουμενιστή Επίσκοπο και τον διωκόμενο Ιερομόναχό του. Δέχτηκαν όμως κι εδώ, (ως Συνοδικό σώμα) την ταπείνωση, αφού ένα κοσμικό δικαστήριο, ο Άρειος Πάγος, εδικαίωσε τον Σέρβο Ιερομόναχο, που εκείνοι σκανδαλωδώς αγνόησαν τελείως. Δεν πέρασε άραγε από τον νου τους —ούτε κατ΄ ελάχιστον— ο λόγος του Ιησού, του οποίου την εξουσία διαχειρίζονται και μεγαλόστομα διδάσκουν: «εν φυλακή ήμην και ουκ επεσκέψασθέ με»;
Αλλ’ ίσως πούνε: μα το θέμα στη Σύνοδο της Ιεραρχίας δεν ήταν περί Οικουμενισμού. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε σε μια Σύνοδο για όλα.
Ασφαλώς. Μα εκεί είναι το πρόβλημα: ότι δεν τίθεται το καίριο θέμα της παναιρέσεως του Οικουμενισμού σε συζήτηση, αν και έπρεπε να είχε τεθεί και να είχε ορθοδόξως λυθεί εδώ και μερικές δεκαετίες. Αντιθέτως, τίθενται άλλα θέματα ασήμαντα ή και αντιευαγγελικά, όπως όσα έχουν σχέση με τον μαμωνά, τον πλούτο, και τα μερίσματα της Εκκλησίας στην Τράπεζα της Ελλάδος!

Συγκεκριμένα. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος προσπάθησε να φιμώσει –όπως γράφτηκε– τους άλλους Μητροπολίτες, για να «περάσει» τις καταστροφικές για το γένος και την Εκκλησία επιλογές της Κυβέρνησης, σε τέτοιο βαθμό, ώστε και οι ίδιοι Μητροπολίτες να το παρατηρήσουν. Π.χ. ο Μητροπολίτης Φθιώτιδος Νικόλαος φέρεται να είπε απευθυνόμενος στον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο: «Κινδυνεύετε να κατηγορηθείτε ότι υποστηρίζετε μια συγκεκριμένη πολιτική κατεύθυνση» (Βλ. www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=3615.).

Και ένας ανώνυμος πιστός έγραψε: «Ούτε και οι ίδιοι οι νεοταξίτες δε φαντάζονταν ότι ο καλύτερος σύμμαχός τους στη μεθόδευση της προώθησης του αποχριστιανισμού και του αφελληνισμού του έθνους μας θα ήταν ο κατέχων τον αρχιεπισκοπικό θρόνο των Αθηνών» (Βλ. http://apotixisi.blogspot.com/2010/10/blog-post_4785.html#comments).

Είναι πράγματι «προκλητικός ο τρόπος» της απαντήσεως του Αρχιεπισκόπου στις ερωτήσεις δημοσιογράφων. Είπε πως «πράγματι ασχολείται η Εκκλησία στην αύξηση με 27 εκατ. ευρώ του μετοχικού κεφαλαίου της ΕΤΕ και μάλιστα προχώρησαν στο εγχείρημα αυτό ρισκάροντας: “Το κάνουμε με πολύ ρίσκο αυτό το εγχείρημα”»! (Βλ. http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=3626).
Έτσι λοιπόν. Ενώ «πολιτικοί και παρατρεχάμενοι με καταχρήσεις, σπατάλες και κλοπές οδήγησαν το Κράτος σε χρεοκοπία» και «για τη λήψη δανείων από ξένους υποδουλωθήκαμε στους ξένους, χάσαμε την εθνική μας κυριαρχία και εξευτελισθήκαμε διεθνώς», η Ι. Σύνοδος «ρισκάρει» και βάζει και την Εκκλησία σ’ αυτό το κλίμα της χρεοκοπίας, για να βοηθήσει τον άνθρωπο που έφερε για πρώτη φορά Αρχιεπίσκοπο σε υπουργικό συμβούλιο, ίσως ανταποδίδοντας την «τιμή»!
Αυτόν τον Αρχιεπίσκοπο, βγήκε ο «λόγιος» Μητροπολίτης Ναυπάκτου να εκθειάσει(!) με δημοσίευμα στην εφημερίδα «Βήμα», δεχόμενος μπαράζ επιθέσεων από εχθρούς και φίλους.

Αυτή είναι η εικόνα μιας καθεύδουσας και καταστροφικής για την Εκκλησία και το Γένος εκκλησιαστικής ηγεσίας. Και όσο την ανεχόμαστε αδιαμαρτύρητα, είμαστε συνυπεύθυνοι —αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε όλοι!...
Και μη φανταστεί κανείς ότι χρειάζεται κάποια εξωτερική επανάσταση για να ανατρέψουμε την κατάσταση. Εκείνο που χρειάζεται είναι μια εσωτερική επανάσταση.
Πόνος και καημός χρειάζεται για την κατάντια μας και για την κατάντια της Ιεραρχίας, που υποτίθεται ότι εκφράζει, ποιμαίνει και καθοδηγεί τον πιστό λαό του Θεού, δηλαδή και εμάς. Και όμως, δεν τολμά να αποβάλλει από το Σώμα του Χριστού ένα αιρετίζοντα Επίσκοπο.
Προσευχή χρειάζεται, να πάρουμε δύναμη και να αψηφήσουμε τις αθεολόγητες απειλές που εκτοξεύουν οι Επίσκοποι —χρησιμοποιώντας την φράση του Αγίου Ιγνατίου— ότι όποιος δεν υπακούει στον Επίσκοπο «δουλεύει τω διαβόλω». Μια ρήση Αγίου σωστή, με την προϋπόθεση ότι ο Επίσκοπος πράγματι εφαρμόζει το θέλημα του Θεού, ότι βρίσκεται εις τόπον και τύπον Χριστού. Αλλά —αυτή η ίδια ρήση— καθίσταται ανυπόστατη και ανίσχυρη, όταν οι Επίσκοποι καταστρατηγούν τους Ιερούς Κανόνες, όταν συμπροσεύχονται με αιρετικούς, όταν οι Επίσκοποι και η Σύνοδος αδιαφορούν για την αίρεση και απεργάζονται (άλλοι συνειδητά, οι περισσότεροι με την σιωπή τους) την υποδούλωση της Εκκλησίας στον Οικουμενισμό και στον Παπισμό, στον Συγκρητισμό της Πανθρησκείας του Αντιχρίστου που η Νέα Εποχή επιβάλλει δια της Παγκοσμιοποιήσεως.

Καιρός να απαιτήσουμε την εφαρμογή των Ιερών Κανόνων. Να απαιτήσουμε να μας πληροφορούν οι Επίσκοποι για τα τεκταινόμενα. Να δείξουμε την αντίδρασή μας, ακόμα και αδειάζοντας την Εκκλησία, όταν είναι παρών ένα τέτοιος Επίσκοπος, που αρνείται να ακούσει με προσοχή το λαό του Θεού. Πώς μπορεί να εκφράζει τον λαό του Θεού, όταν δεν τον υπολογίζει και ζητά μόνο υπακοή;

Ο Επίσκοπος είναι ένας. Οι πιστοί είναι πολλοί, αλλά διασπασμένοι και αγνοούντες. Έτσι, ο Επίσκοπος με την κατάχρηση της εξουσίας που κάνει και με την «αφοσιωμένη» αυλή του, επιβάλλει την θέλησή του στους πιστούς. Είναι καιρός, οι πραγματικά πιστοί, να συνειδητοποιήσουν ποιόν Επίσκοπο πρέπει να τιμούν. Ας ακούσουμε τη φωνή του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου:
«Πώς ουν ο Παύλος» λέγει «"πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε;" Ανωτέρω ειπών, "ων αναθεωρούντες την έκβασιν της αναστροφής μιμείσθε την Πίστην", τότε είπε "πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε"». Και συνεχίζει: Τί λοιπόν, όταν είναι «πονηρός» δεν πρέπει να τον ακούμε; Εάν η «πονηρία» του δεν αναφέρεται σε προσωπικά του αμαρτήματα, αλλά σε θέματα «Πίστεως, ΦΕΥΓΕ ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΙΤΗΣΑΙ».
Τιμούμε τον Επίσκοπο, όταν είναι έμπρακτα αφοσιωμένος στον Κύριο και Θεό μας Ιησού Χριστό και στην Εκκλησία Του, όταν κρατά ανόθευτη την Ορθόδοξη Πίστη και τους Ιερούς Κανόνες, όταν με παρρησία δια λόγων και, κυρίως, δι’ έργων καταδικάζει (σύμφωνα με τις προσταγές των Οικουμενικών Συνόδων) κάθε αίρεση και κάθε αιρετικό.

Αν συνειδητοποιήσουμε την ευθύνη μας, αν αποδεχθούμε ότι αληθινή πίστη είναι αυτή που κάτι μας κοστίζει, αν αναθερμάνουμε την όποια αγάπη μας στον Χριστό και την καταστήσουμε από σπίθα σε φλόγα και από φλόγα σε φωτιά, τότε θα βρούμε τρόπο, με σεβασμό στους θεσμούς και στα πρόσωπα, να βοηθήσουμε προς την κατεύθυνση της επανόδου μας στην ορθή εκκλησιαστική τάξη, στην Ιερά Παράδοση και στους Πατέρες μας. Διαφορετικά, ο οδοστρωτήρας του Οικουμενισμού θα ισοπεδώσει τα πάντα. Και «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Θεσσαλονίκη, 15 Οκτωβρίου 2010
Γιά την «Φιλορθόδοξο Ένωσι “Κοσµάς Φλαµιάτος”»
Ο Πρόεδρος Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο
Ο Γραµµατέας Παναγιώτης Σηµάτης