Κόπτισσες Χριστιανές “εξισλαμίζονται” με βιασμούς και ηλεκτροσόκ!

Κάιρο (AINA) – Το φαινόμενο της απαγωγής, βιασμού και αναγκαστικού εξισλαμισμού χριστιανών κοριτσιών στην Αίγυπτο, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από το χριστιανικό τηλεοπτικό κανάλι “Life TV”, το οποίο εκπέμπει από έξω από την Αίγυπτο έχει σχεδόν 60 εκατομμύρια Αραβόφωνους θεατές στην Αίγυπτο και σε όλο τον κόσμο.

Οι μαρτυρίες των θυμάτων και των οικογενειών τους, ήταν ένα σοκ για πολλούς, συμπεριλαμβανομένων των Αιγυπτίων Χριστιανών, δεδομένου ότι το θέμα είναι ταμπού για τα αιγυπτιακά μέσα ενημέρωσης, “Ο ρόλος μας είναι να εκθέσουμε αυτούς που βρίσκονται πίσω από τα εγκλήματα αυτά,” είπε ο Rasheed El Maghreby, συντονιστής του προγράμματος.

Το πρόγραμμα προβλήθηκε στα μέσα Νοεμβρίου 2009, και είχε συνέντευξη του κ. Magdi Khalil, που είναι αυθεντία στις κοπτικές υποθέσεις και έχει προβεί σε επιτόπια έρευνα σχετικά με τον καταναγκαστικό εξισλαμισμό των χριστιανών ανηλίκων στην Αίγυπτο. Ο κ. Khalil εξήγησε ότι το φαινόμενο αυτό στη σημερινή του μορφή είναι σχεδόν 40 ετών, και τα περισσότερα από αυτά τα εγκλήματα μεταστροφής, με λίγες μεμονωμένες εξαιρέσεις, διεξάγονται από οργανωμένες συμμορίες εξισλαμισμού ή «μαφία εξισλαμισμού» – όρος που επινοήθηκε από τον ίδιο – οι οποίες χρηματοδοτούνται εξ ολοκλήρου από το κράτος και υποστηρίζονται από την Κρατική Ασφάλεια.

“Αυτές οι άκρως οργανωμένες συμμορίες διενεργούν συστηματικό σχεδιασμό,” λέει ο Χαλίλ. “Εκτός από τις βίαιες αναγκαστικές απαγωγές, άλλα πλάγια μέσα περιλαμβάνουν γοητεία, παραπλάνηση, ψυχολογική πίεση, οικονομικό πειρασμό, συναισθηματικές σχέσεις που καταλήγουν σε βιασμό και φωτογραφίες που ελήφθησαν για να εκβιάσουν τη μεταστροφή των θυμάτων, και την εξάπλωση φόβου στις καρδιές των οικογενειών τους. Μετατρέπουν την ανήλικη σε ένα συντετριμμένο, ταπεινό, και υποτακτικό πρόσωπο που αφήνεται να παρασυρθεί σ’ ένα δρόμο που θα ήταν αδύνατον να πάρει υπό κανονικές συνθήκες, ή σε μια ατμόσφαιρα οικογενειακής ή νομικής προστασίας, και με την ελεύθερη θέλησή της.”

Το τηλεοπτικό πρόγραμμα πρόβαλε τρεις περιπτώσεις θυμάτων που έριξαν φως στην τελείως μειονεκτική θέση των πληγεισών οικογενειών απέναντι στη «μαφία εξισλαμισμού», λόγω της πλήρους έλλειψης υποστήριξης, αν όχι συμπαιγνίας, των αρχών.

Η Ingy Adel, 16 ετών τώρα, απήχθη σε ηλικία 12 ετών ενώ πήγαινε στο σχολείο καθώς την αναισθητοποίησαν και την έριξαν σε ένα αυτοκίνητο. «Με πήγαν σ’ ένα δωμάτιο με έναν άνδρα που ονομάζεται Σουλτάν, ο οποίος μου έδεσε τα χέρια μου πίσω από την πλάτη μου και με βίασε,» είπε η Ingy. Τέσσερις άνδρες ακολούθησαν τον Σουλτάν βιάζοντάς την, “καθώς ο κάθε ένας από αυτούς με βίασε ένιωσα ότι ήταν εχθρός τους. Με ξυλοκόπησαν άγρια.” Είπε ότι για έναν ολόκληρο μήνα της έδιναν ναρκωτικά και τη βίαζαν, “περισσότεροι από 50 άνδρες με βίασαν.” Μετά από δύο μήνες και μόνο μέσα από τις προσπάθειες του πατέρα της, βρέθηκε και την έφεραν πίσω στο σπίτι. Όταν κατήγγειλαν την αξιόποινη πράξη στην Κρατική Ασφάλεια ο αξιωματικός την έδειρε για να αλλάξει την κατάθεσή της και να πει ότι έφυγε μακριά από την οικογένειά της με τη θέλησή της. “Μέχρι σήμερα δεν έχουν κάνει τίποτα γι ‘αυτό και δεν θα κάνουν τίποτα, επειδή είμαι Χριστιανή,” είπε με αναφιλητά Ingy (βλ. μαρτυρία).

Ένα άλλο θύμα ήταν η Amal Zaki από τη Mahalla el -Kubra. “Δέχθηκα στο χώρο εργασίας μου ένα τηλεφώνημα, που με ενημέρωσε ότι ο πατέρας μου ήταν άρρωστος και βρισκόταν στο νοσοκομείο και ήθελε να με δει επειγόντως. Μια συνάδελφος με μπούρκα προσφέρθηκε να με συνοδεύσει. Έξω ήταν ένα αυτοκίνητο γεμάτο σεΐχηδες, και όταν αρνήθηκα να μπω, με έσπρωξαν στο εσωτερικό του αυτοκινήτου, και ξύπνησα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο στο Dar el Eftah [Αρχή Ισλαμικής Νομοθεσίας συνδεδεμένης με το Πανεπιστήμιο Al-Azhar]. Ήξερα ότι ήμουν παντρεμένη με κάποιον Ahmed Ramadan, τον εξάδελφο της συναδέλφου μου με τη μπούρκα. Με έδεσε στο κρεβάτι, μετά από τρεις ώρες με πήγαν στο νοσοκομείο με αιμορραγία.” Ο πατέρας της Amal συνέχισε την ιστορία: “Πήγα στην Κρατική Ασφάλεια και με διαβεβαίωσαν ότι θα την πάρουν πίσω, αλλά απλά με κορόιδευαν. Ήξεραν όλοι ήδη πού ήταν ήταν η κόρη μου. Όταν ανέφερα τον Ahmad Ramadan στην αστυνομία, είπε στην έκθεση της αστυνομίας ότι η Κρατική Ασφάλεια του είπε να παντρευτεί την Αμάλ, να την πάει στο Κάιρο για τη μεταστροφή στο Ισλάμ, και μετά από 9 ημέρες να της δώσει διαζύγιο. Παρουσίασε έγγραφα προς τεκμηρίωση των ισχυρισμών του.” Η Αμάλ επεστράφη 9 μήνες αργότερα, αφότου ο πατέρας της κατέβαλε λύτρα στους απαγωγείς της. Αν και ποτέ δεν πήγε στο Al-Azhar για να μεταστραφεί στο Ισλάμ, έχει ακόμη ένα πιστοποιητικό μεταστροφής.

Ένα άλλο περιστατικό περιγράφηκε από έναν χωρικό ο οποίος είπε ότι η κόρη του, που ήταν κάτω των 16 χρονών, απήχθη καθώς πήγαινε στο κοντινό παντοπωλείο. Όταν ανέφερε το θέμα στην αστυνομία, του είπαν ότι προκαλούσε «θρησκευτική σύγκρουση.” Είπε: «Ζήτησα να δω την κόρη μου μόνο για 10 λεπτά, αλλά αρνήθηκαν. Ήμουν υπό κράτηση στο αστυνομικό τμήμα, μέχρις ότου ο αξιωματικός δέχθηκε ένα τηλεφώνημα ότι είχαν πάρει την κόρη μου μακριά.” Είπε ότι η αστυνομία τον ανάγκασε να εγκαταλείψει το χωριό. “Η κόρη μου επέστρεψε στο χωριό 3 μέρες αφότου έφυγα. Έχουν καταλάβει το σπίτι μου με τη βία και τώρα η κόρη μου ζει σ ‘ αυτό με το μουσουλμάνο σύζυγό της (βλ. μαρτυρία).

«Αυτό είναι κτηνώδης βία. Όσο είναι προς όφελος του Ισλάμ, όλες οι αρχές συμπράττουν μαζί σαν να είναι ‘ένοπλη εισβολή’. Η Σαρία είναι πάνω από το νόμο και το Ισλάμ πάνω από το έθνος», δήλωσε ο Χαλίλ.

Η τελευταία απάτη που αναφέρθηκε στο πρόγραμμα της τηλεόρασης είναι ότι μουσουλμανικές συμμορίες που ντύνονται σαν Κόπτες ιερείς, προσφέρουν μια μεταφορά με αυτοκίνητο στα κορίτσια των χριστιανών και στη συνέχεια τα απαγάγουν. “Η Κοπτική Εκκλησία έχει προειδοποιήσει το εκκλησίασμά της να μην βάζουν κάθε άγνωστο πρόσωπο που είναι ντυμένο σαν ιερέας στα σπίτια τους και να μη δέχονται τη μεταφορά με το αυτοκίνητο”, δήλωσε ο Χαλίλ.

Πολλές διεθνείς οργανώσεις έχουν επικρίνει την Αίγυπτο όσον αφορά τον αναγκαστικό εξισλαμισμού των ανηλίκων, μεταξύ των οποίων είναι η Διεθνής Έκθεση Θρησκευτικής Ελευθερίας (International Religious Freedom report) από το 2005 ως το 2009, η Έκθεση της Επιτροπής του Ελσίνκι (Helsinki Commission Report) της 9ης Νοεμβρίου 2006, η Έκθεση του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch Report) της 12ης Νοεμβρίου του 2007, και στις 10 Νοεμβρίου 2009, η Διεθνής Χριστιανική Αλληλεγγύη (Christian Solidarity International) εξέδωσε έκθεση που αναφέρει 25 περιπτώσεις αναγκαστικού εξισλαμισμού ανηλίκων.

Ο Κόπτης Πάπας Shenouda διαμαρτυρήθηκε ήδη από τις 17 Δεκεμβρίου του 1976, κατά τη διάρκεια μιας διάσκεψης που πραγματοποιήθηκε στην Αλεξάνδρεια, λέγοντας: “Υπάρχει μια πρακτική να μετατρέφουν κορίτσια κόπτισσες να αγκαλιάζουν το Ισλάμ και να τα παντρεύουν υπό καθεστώς τρόμου με μουσουλμάνους συζύγους.” Απαίτησε τα κορίτσια που απήχθησαν να επιστρέψουν στις οικογένειές τους.

Ο σεΐχης Fawzy al-Zafzaf, πρώην επικεφαλής της επιτροπής του Azhar για το διαθρησκευτικό διάλογο είπε στην εφημερίδα Al-Destoor στις 17 Νοεμβρίου, 2009, ότι δεν αμφισβητεί την ύπαρξη των περιπτώσεων απαγωγών και αναγκαστικού εξισλαμισμού των Κοπτισσών κοριτσιών στην Αίγυπτο. Κάλεσε την κυβέρνηση να παρέμβει για να σταματήσουν οι πράξεις αυτές, με την επιβολή δίκαιων κυρώσεων σε αυτούς που τις διαπράττουν.

Ο Πάπας Shenouda προειδοποίησε κατά τη διάρκεια μιας διάλεξης στις 17 Μαρτίου 2004, ότι έλαβε χιλιάδες επιστολές για απαγωγές των χριστιανών κοριτσιών μέσω ορισμένων ισλαμικών αλυσίδων καταστημάτων, που τα παρασύρουν με το να τους λένε ότι κέρδισαν ένα έπαθλο και πρέπει να πάνε σε έναν πιο πάνω όροφο του κτιρίου για να το πάρουν.

“Οι Χριστιανοί ακτιβιστές που εργάζονται σε περιπτώσεις απαγωγών και αναγκαστικού εξισλαμισμού ξέρουν καλά ποιοι είναι οι οργανισμοί, οι αξιωματικοί Κρατικής Ασφαλείας και οι επιχειρηματίες που υποστηρίζουν τις συμμορίες εξισλαμισμού,” εξήγησε.

Σύμφωνα με την κα Rasha Nour, αρχηγό του οργανισμού Egypt4Christ, ο οποίος ειδικεύεται στις απαγωγές ανηλίκων, η χρηματοδότηση για τους εξισλαμισμούς προέρχεται από ένα οικονομικό δίκτυο δεκάδων εταιρειών, φιλανθρωπικών ιδρυμάτων και τραπεζών όπως η Τράπεζα της Ισλαμικής Αλληλεγγύης, η Ισλαμική Τράπεζα Φαϊζάλ (Faisal Islamic Bank), η η Ισλαμική Τράπεζα του Ντουμπάι (Dubai Islamic Bank), και ο Οργανισμός Islamic Relief Organization, καθώς και πολλές εταιρείες που δημιουργούνται μέσω του ξεπλύματος χρήματος, και οι οποίες εποπτεύονται από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα.

Εξηγώντας τις δυσκολίες στην αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο Χαλίλ δήλωσε: “Δυστυχώς, κανείς δεν μπορεί να συζητήσει αυτό το θέμα, ούτε ο Αιγύπτιος Υπουργός Οικογένειας Mosheera Khattab ούτε κανένα ερευνητικό ίδρυμα, καθώς θα τους πουν «το θέμα αυτό ανήκει στην Κρατική Ασφάλεια, η οποία διαχειρίζεται το Κοπτικό Χαρτοφυλάκιο όπως θέλει». Δεν βλέπει να υπάρχουν προοπτικές για οποιαδήποτε βελτίωση σε σχέση με το κοπτικό χαρτοφυλακίου πριν να το πάρουν από την Κρατική Ασφάλεια και το διαχειριστούν ως πολιτικό ζήτημα.

Ο Χαλίλ κατηγόρησε ως συνένοχο το αιγυπτιακό κράτος, με τις εκτελεστικές, νομοθετικές και δικαστικές αρχές του.

Ο ρόλος της Κρατικής Ασφαλείας είναι εμφανής και ζωτικής σημασίας σε όλες τις περιπτώσεις απαγωγής: “Ξέρουν που είναι τα κορίτσια, και αποκρύπτουν πληροφορίες από τις οικογένειές τους.”

Παρά την ύπαρξη νόμων στην Αίγυπτο που καθορίζουν ως κατώτατο ορίο ηλικίας για την μεταστροφή στο Ισλάμ τα 21 έτη, και απαγορεύουν από νομική άποψη τον γάμο ενός κοριτσιού ηλικίας κάτω των 18 χωρίς τη συγκατάθεση του γονέα ή κηδεμόνα του, “θα βρείτε ακόμη fatwas (θρησκευτικά διατάγματα) που εκδίδονται για να δικαιολογήσουν αυτές τις εγκληματικές ενέργειες, “λέει ο Χαλίλ.

Ο πρόεδρος της επιτροπής Fatwa του Al-Azhar, σεΐχης Αμπντουλάχ Mogawer, μιλώντας στο Αλ-Arabya-net δικαιολόγησε το γάμο δύο ανήλικων κοριτσιών χριστιανών (15 και 17 ετών, όταν απήχθησαν) λέγοντας ότι αποδέχονται τον εξισλαμισμό στην ηλικία των 16. “”Σύμφωνα με τη Σαρία, το βασικό κριτήριο για να είναι έγκυρος ο γάμος για το κορίτσι είναι το να έχει φτάσει στην εφηβεία, δεν συνδέεται με κάποια συγκεκριμένη ηλικία. Η Άισα παντρεύτηκε [ολοκλήρωσε το γάμο της, δηλ. έκανε σεξ με] τον Προφήτη στην ηλικία των 9. Μερικά κορίτσια μπορούν να φθάσουν στην εφηβεία στα 14 ή 15 χρόνια τους, ανάλογα με τη σωματική τους ανάπτυξη», δήλωσε ο Mogawer.

«Παρά τη διεθνή και τοπική καταδίκη, ακόμα δεν έχει γίνει τίποτα γι ‘αυτό από το κράτος. Είναι μεγάλη ντροπή για την αιγυπτιακή κυβέρνηση να είναι συνεργός σε αυτά τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας”, σχολίασε ο Χαλίλ.

Ορίστε και αποσπάσματα εκπομπής με τις μαρτυρίες. Στο πρώτο, που έχει και αγγλικούς υπότιτλους, θα δείτε πολύ περισσότερες λεπτομέρειες για την απαγωγή της Αμάλ. Η κοπέλα βρισκόταν αιχμάλωτη με άλλες χριστιανές και τους έκαναν μέχρι και ηλεκτροσόκ! Της έβγαλαν πιστοποιητικό μεταστροφής στο Ισλάμ και μέχρι τώρα την καταμετρούν ως μεταστραφείσα και όχι ως χριστιανή!

Αφού γνωρίζετε όλα αυτά, δείτε και ένα βίντεο όπου δύο πρώην Κόπτισσες Χριστιανές διαβεβαιώνουν ότι μεταστράφηκαν στο Ισλάμ με τη θέλησή τους και δεν θέλουν να βγαίνει η μητέρα τους στην τηλεόραση (al-Hayt TV) και να λέει ότι τς απήγαγαν. Προσέξτε τον κλειστό χώρο όπου τραβήχτηκε το βίντεο, τα μάτια των κοριτσιών που είναι σαν να έχουν πάρει φάρμακα, το πώς τραυλίζουν και κομπιάζουν, και τη νευρική κατάπτωση της πρώτης που ξεσπάει σε κλάματα. Ο μουσουλμάνος που ανέβασε το βίντεο προφανώς καταλαβαίνει ότι η κατάσταση των κοριτσιών θα κινήσει υποψίες, κι έτσι σημειώνει στην περιγραφή του βίντεο ότι “αυτά τα δυο κορίτσια είναι κουρασμένα, όπως πολλοί από τους Κόπτες που με τη θέλησή τους ασπάστηκαν το Ισλάμ, από τους εξτρεμιστές Κόπτες που τους θέλουν πίσω στον Χριστιανισμό… Ζητάνε προστασία…” Και όπως είναι φυσικό, λογοκρίνει τα σχόλια που του χαλάνε τη σούπα! Είμαστε σίγουροι ότι ακόμα κι αν αυτά τα δυο κορίτσια βρεθούν και σωθούν, το βίντεο αυτό δεν θα κατέβει και οι αφελείς μουσουλμάνοι θα εξακολουθήσουν να σχολιάζουν από κάτω “μπράβο, πολύ καλά κάνατε και ήρθατε στην αληθινή πίστη” κ.α.

Παρακαλούμε όσους Χριστιανούς διαβάζουν αυτές τις γραμμές να προσευχηθούν για τη σωτηρία αυτών των κοριτσιών και κάθε Χριστιανής και μη, που πέφτει θύμα αυτών των εγκληματιών.

Κάθε φορά που ακούτε ότι αυξάνονται οι πιστοί του Ισλάμ, να ξέρετε ότι αυτοί που σας παρουσιάζουν τους αριθμούς αύξησης καταμετρούν μέσα σε αυτούς, εκτός από τα παιδιά που κάνουν οι ήδη Μουσολμάνοι και τους αφελείς Δυτικούς που ασπάζονται το Ισλάμ ξεγελασμένοι από το ψεύτικο πορτρέτο που τους πουλάνε, και τα κορίτσια θύματα των καταναγκαστικών εξισλαμισμών στην Αίγυπτο και την Ινδία κ.α.

Και μια παρατήρηση: Η Χριστιανή που όταν ήταν 12χρονη απήχθη και βιάστηκε πό 50 άνδρες, είναι μαζί με την οικογένειά της που τη βοηθά όπως μπορεί και της παρέχει ψυχολογική στήριξη. Το ίδιο ισχύει και για όσα άλλα θύματα της εγκληματικής “μαφίας εξισλαμισμού” επιστράφηκαν στις οικογένειές τους, καθώς όλα έχουν βιαστεί κι όλα προέρχονται από οικογένειες Αράβων. Αν είναι αλήθεια οι ισχυρισμοί των μουσουλμάνων απολογητών ότι οι “φόνοι τιμής” απαντώνται σε όλους τους Άραβες και όχι μόνο στους Μουσουλμάνους, γιατί οι Χριστιανοί αυτοί Άραβες φροντίζουν τις κόρες τους και δεν τις σκότωσαν, όπως κάνουν με τις βιασμένες συγγενείς τους οι Ιορδανοί κι άλλοι Μουσουλμάνοι;

Και μην ξεχνάτε… Στο Ισλάμ δεν υπάρχει καταναγκασμός στη θρησκεία! Σύντομα θα δημοσιεύσουμε μαρτυρία πρώην Ισλαμιστή που θα μας το αποδείξει, καθώς αφηγείται με λεπτομέρειες πώς αυτος και η παρέα του “εξισλάμιζαν” Χριστιανές στην Αίγυπτο, με το αζημίωτο… Μείνετε συντονισμένοι.

http://greekmurtadeen.wordpress.com/2010/02/18/copts-electrocuted/

Πατήρ Adrian Fageteanu

Γεννημένος το 1912, ο Πατήρ Adrian είναι ένας από τους τελευταίους εν ζωή μεγάλους Ρουμάνους Γέροντες, μαζί με τον Πατέρα Arsenie Papacioc και τον Πατέρα Iustin Parvu, επιζήσαντες από την κομμουνιστική εξολόθρευση των Γκουλάγκ.
Μέλος του κινήματος για την αφύπνιση της Ορθοδοξίας «Η καιόμενη βάτος» μαζί με τον Πατέρα Sofian Boghiu, τον Πατέρα Staniloaie, τον Πατέρα Arsenie Papacioc, τον Sandu Tudor και πολλούς άλλους.

Πανηγυρική Αγρυπνία για την Παναγία Παραμυθία

Συνεχίζουμε το αφιέρωμά μας με τα ηχητικά ντοκουμέντα στην πανηγυρική Αγρυπνία που έγινε στη Μονή Βατοπαιδίου προς τιμή της Παναγίας Παραμυθίας και του αγίου Μαξίμου του Γραικού.

Στη Θεία Λειτουργία όλοι μαζί οι ψάλτες ψάλλανε το «Άξιόν εστι» μπροστά από τη θαυματουργό εικόνα Παναγία Παραμυθία σε ήχο γ΄ του Μιχαήλ Χατζηαθανασίου και κατόπιν το Μεγαλυνάριο της Παναγίας Παραμυθίας

.Axion estin & Megalynarion – IMMB, 21-1-2010

The historical inaccuracies of the movie "AGORA" by Alejandro Amenabar

The historical inaccuracies of the movie "AGORA" by Alejandro Amenabar

By Irene A. Artemi
Athens University Graduate of Theology-Literature, Master in Philosophy-Theology of Athens University, Dr. of Theology of the Athens University
SOURCE: ORTHODOX PRINT (12-2-2010)

The movie «Agora» is a study on the life of the Alexandrine philosopher Hypatia, during the turbulent era from the end of the 4^th to the beginning of the 5^th century A.D., in Alexandria of Egypt. To begin with, it should be noted that the director of the film, Alejandro Amenabar, is an atheist. By his own admission, he was born and raised in a Christian family, then became an agnostic and later on an atheist. This information is being highlighted, so that it will be comprehended why the movie - albeit seemingly not turning against the Christian religion - is in fact portraying the Christians as fundamentalist, obscurantist, ignorant and fanatic, and ending up with an innuendo that a very important Christian saint, the Patriarch of Alexandria Cyril, was nothing more than a fanatic clergyman and the moral instigator of the assassination of Hypatia.

The main historical source for the refuting of this movie's inaccuracies is the work by the historian Socrates the Scholastic, "Ecclesiastic History". He had lived in the same era as Cyril of Alexandria. His writings are especially weighty, given that Socrates belonged to the heresy of Novatianism. This heresy was one that Cyril had fought against passionately [1]. At the beginning of the movie, idolaters appear to be verbally provoking the Christians, and thereafter being attacked by them. According to Socrates the Scholastic, Patriarch Theofilos of Alexandria and Cyril's uncle, had taken strict measures against them and had destroyed the Serapeion and the Mithreon. The reason for this, was that the idolaters were attacking Christians, which is why the former were afraid of the Emperor Theodosius B's wrath[2] .

However, in the movie, Hypatia's father and an important mathematician, Theon, is presented as being wounded during the destruction of the Serapeion sanctuary and eventually dying on account of that wound; in reality, the cause of Theon's death is unknown. His death is guessed to have taken place around 405 A.D.. According to the movie, the underlying cause for so many idolaters seeking to enter the bosom of Christianity was the harsh stance of Patriarch Theofilos; the truth is, however, that a statue that was inside the Serapion sanctuary bore the symbol of the Cross on its base, and that this was the cause for so many idolaters to believe and be baptized as Christians[3].

Equally false is also the indication that after the death of Theofilos, Cyril appoints himself as his uncle's successor, by donning the deceased's hierarchic vestments and his ring. In the realm of Orthodoxy, Patriarchs do not wear rings as a sign of their hieratic authority. There is no historical mention anywhere that Cyril wore a ring that would make his authority apparent. He succeeded his uncle Theofilos, following a contest with Archdeacon Timothy for the patriarchal throne. Cyril maintained a harsh stance towards the Gentiles, because he regarded them as being responsible for the tendency of several Christians to be involved in sorcery, astrology and not astronomy, and in general for remaining attached to superstitions, biases and paganism. He himself had studied the classical authors of ancient Greece, but also the major philosophers such as Plato, Plautinus, e.a., which is especially evident in his work "Against Julian"[4].

In the movie, Ammonius is portrayed as a fanatic "Baths Fraternity" individual («παραβαλανεύς»)[5], who, for the sake of impressing the idolaters walked barefoot through fire. However the Christians of that era - and in general - never indulged in miracles for the sake of impressing others, nor to convince those who were negatively disposed towards them. The truth is that Ammonius was a monk from Nitria. In the region of Nitria there were about five hundred monks, who fervently upheld the Christian teaching. Cyril had lived monastically with them for quite a number of years. Perhaps it is to them that the Alexandrian Patriarch's passion to defend the Christian teaching can be attributed. On account of Ammonius' verbal attack on the Eparch Orestes and the stone that he threw at him, he was arrested, tortured, and put to death. Cyril called him a martyr and buried him with honours, but in the movie, Cyril is presented as proclaiming him a saint. In Orthodoxy, saints are proclaimed by God as saints, and not by people.

In the movie, the Eparch Orestes is presented as a Christian striving to maintain delicate balances between the Judean, Gentile and Christian inhabitants of Alexandria. Orestes had most probably acceded to Christianity out of political interest, which is made evident in the movie also, when a question was posed by Synesius, the Bishop of Cyrene. The latter asked Orestes if he truly believed in the God of the Christians, or if he became a Christian out of interest. Socrates the Scholastic mentions that by many Christians of Alexandria, Orestes was referred to as "Sacrificer and Hellene", implying that he was an idolater on account of his unjust behaviour towards Christians. The same historian further mentions the hatred that Orestes felt towards Christian bishops.[6] There is also no mention anywhere in the movie of the tortures that Orestes had imposed on Ierax, a confidant of Cyril[7].

As for the episode with the Judeans at the theatre, according to historical sources the Christians had not stoned the Judeans in the theatre on the Sabbath. On the contrary, they were accused publicly that instead of listening (as their religion demands) to the word of God in their Synagogues, they were at the theatre.[8]. The Hebrews point out to the Christians that Christ was also a Hebrew and that without them, the latter would not have existed. This argument cannot hold water, simply because the Judeans had not acknowledged Christ as the Messiah and the Son of God, but only as a false prophet.

Ηypatia is portrayed in the movie as a young and beautiful woman, and a friend of Orestes. We have no indications from historical sources if she was a beautiful woman; but she was certainly an extremely well educated one. She could not have been at a young age, given that if she was born in 365 A.D., at the time that Cyril became Patriarch, she would have been nearing the age of fifty. This was quite an advanced age, both for men and women during that time; subsequently, the myth of a young and appealing woman, which had acquired flesh and blood thanks to certain pseudo-historians of Mediaeval times, is debunked. Furthermore, it was a well known fact to all the inhabitants of Alexandria during that time that she was the main reason that Orestes could not achieve excellent relations with Cyril. [9]

Nowhere is it mentioned historically that Cyril regarded women as being inferior, the way it is presented in the movie. In the specific scene, as Cyril was reciting Paul's second Epistle to Timothy, he is shown as preaching that the woman is inferior to a man. Cyril could never preach anything like this, because in his works, he had stressed that a woman's place was elevated, in the person of the Theotokos, the Mother of Christ, the new Eve. Besides, this would have gone contrary to the teaching of Christ Himself, Who had elevated woman and made her equal in honour with the man.

The same is also stressed by Paul, in his Epistle to Ephesians, and chiefly in the excerpt that is recited during the Marriage Sacrament. According to Socrates' reference, Cyril had judged Orestes for his various incongruities, based on the Holy Bible. To refute Cyril's accusations as well as the other Christians', the Eparch stressed that he himself was also a Christian, who had been baptized by Atticus of Constantinople.

There is no mention whatsoever in historical sources of that time that Cyril had ever referred to Hypatia as a sorceress; on the contrary, he appeared to have a great respect for her scientific knowledge.

Historically the Patriarch of Alexandria is not presented as an obscurantist. In fact, he had studied the works of Basil the Great, Gregory of Nyssa, Origen, e.a. who had read or had been taught ancient philosophy and had espoused the scientific theories of their era. It is natural, that all of them would be examining the various scientific views through the prism of Christian teaching. It is worth noting that many Christians were also students of Hypatia - for example Synesios, Bishop of Cyrene[10], his brother Evoptios of Ptolemais, perhaps Isidore Pelousiotes, and others.

The movie presents the Christians - chiefly the "Baths Fraternity" members («παραβαλανείς) - not only as obscurantists, but also ignorant. In one of their conversations among themselves they are shown as saying that the earth and the sky resemble a chest and also as rejecting theories pertaining to astronomy. Naturally Christians did not reject the theories of astronomy, nor was punishment on the pyre prevalent for those who espoused them. Besides, major ecclesiastic fathers such as Basil the Great had studied astronomy, mathematics etc, which they make reference to in their works.

Finally the movie regards Cyril as being the moral perpetrator of Hypatia's death; however, neither Socrates the Scholastic nor any other historical source of that era ascribes such an act to the Patriarch of Alexandria. If there had been even the slightest suspicion that Cyril had indeed participated in the assassination of the philosopher, it would have been exploited by Nestorius of Constantinople in the theological dispute that he had with Cyril. Furthermore, his assorted enemies would have also made references to it. The Patriarch of Alexandria was proclaimed a saint by the Triune God, not only for his life but also for his theology on the incarnation of the second Person of the Holy Trinity, as well as for his defence of the term "Theotokos" for the mother of our Lord Jesus Christ.

In conclusion, the movie may have beautiful scenery, however the subject that it is dealing with - Hypatia and her death - and the way it is being dealt with, has given rise to neo-pagans and the adversaries of Orthodoxy to believe that they have found footholds against Christianity. But unfortunately for them, their arguments are spurious once again.

Notes:

[1] Socrates, Ecclesiastic History 7,7 PG 67, 752A.
[2]. Ibid, 5,16-17.
[3]. Ibid, 5,17.26.}
[4]. Cyril of Alexandria, Against Julian: In favour of the benevolent religion of the Christians, to Julian of the atheists, Ι - ΧΙΧ, P. Evieux, SC 322 (t. I-II), Paris 1985, pg. 100-318 (PG 76, 504A-1064B).
[5]. The «παραβαλανείς» (Bath Fraternity members), who comprised a special organization and were involved in works of philanthropy - something that is made evident in the movie - remained close to the church baths, from whence they got their name. And according to Socrates, they were given to social uprisings. Quite often however, they acted unbeknownst to the Patriarch at the time, and for that reason, they were placed under the jurisdiction of the Eparch, by a law that was issued by the Emperor Theodosius II on the 28-09-416.
[6]. Socrates, Ecclesiastic History 7,7 PG 67, 764A.
[7].Ibid, 7, 13-34. PG 67, 761C-764C.
[8]. Ibid, 7, 13.1. PG 67, 761CD.
[9]. Ibid, 7, 15. PG 67, 768Β. cmp. Nicephoros Kallistus, Ecclesiastic History 14,16, PG 146, 1105C-1108B.
[10].C. Lacombrade, Synesios de Cyrene, hellene et chretien, Paris 1951, p.54-55.

RE-PUBLISHED, FROM THE NEWSPAPER "ORTHODOX PRESS" (12-2-2010 ISSUE)

Λογισμοί Αμαρτωλού-Φ.Κόντογλου

Όταν μιλήσεις στους ψευτοχριστιανούς για σκληρή άσκηση στο κορμί και στο πνεύμα για την αγάπη του Χριστού, θυμώνουνε, σε λένε φακίρη, ειδωλολάτρη, βάρβαρο. Αν θέλεις να δοκιμάσεις την πίστη ενός χριστιανού, μίλησέ του για τον ασκητισμό. Ο πιστός θα νοιώσει κατάνυξη, ο χλιαρός, δηλαδή ο ψεύτικος, ο άπιστος, θα διαμαρτυρηθεί. Τί αν λέγει ο Χρι­στός: «Μακάριοι όσοι αφήσανε τα πάντα και μ' ακολουθήσανε», ή «Η βασιλεία του Θεού βιάζεται και οι βιασταί αρπάζουσιν αυτήν», και πως «θλίψιν έξετε», και πως «στενή και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν»; Εμείς θέλουμε να είμαστε Χριστιανοί χωρίς Χριστό, δηλ. χωρίς θλίψη πνευματική, χωρίς να σηκώνουμε τον σκληρό σταυρό, αλλά να περπατάμε στον πλατύν δρόμο. Αυτοί οι ψεύτικοι χριστιανοί, σαν τους μιλά κανένας για σκληρή και στερημένη ζωή, για θυσία, για άσκηση, λένε πως αυτά δεν τα θέλει ο Χριστός, και πως αυτά είναι παρακαμώματα. Μα, ω ανόητε άνθρωπε, στον Χριστιανισμό, τίποτα δεν μπορεί να παραγίνει. Για όλα τα ανθρώπινα πράγματα μπορείς να πεις πως κάτι τι είναι παρακανωμένο, μονάχα για τον Χριστιανισμό δεν υπάρχει παρακάνωμα. Τί παρακάνωμα μπορεί να σηκώσει ακόμα το να αγαπάς αυτόν που σκότωσε τον πατέρα σου, τί παρακάνω­μα μπορείς να κάνεις στο να σε χτυπήσουνε και στο άλλο μάγουλο, τί παρακάνωμα να γίνει ακόμα στο να πεινάς και να διψάς την καταφρόνεση, στο να κάνεις όσα ζητά ο Θεός από εσένα, δηλ. στο ν' αγαπάς τους εχθρούς σου, να γλυκομιλάς αυτόν που σε βρίζει, να μην κρίνεις αυτόν που σε δικάζει, να ταπεινώνεσαι μπροστά στον πιο τιποτένιον άνθρωπο, κι' όταν τα κάνεις όλα αυτά, να λες πως είσαι «αχρείος δούλος»;

Τί παρακάνωμα μπορεί να γίνει ακόμα στο να πιστέψεις πως θα αναστηθούνε τα σώματά μας αθάνατα ως να ανοιγοκλείσει το μάτι, και πως ο κόσμος όλος θ' αλλάξει μονομιάς, και πως θα γίνει άλλος καινούριος κόσμος άφθαρτος; Λοιπόν υπάρχει τίποτα στον Χριστιανισμό που να μπορεί να παρακαμωθεί; Ο Χριστιανισμός είναι η υπερβολή όλων των υπερβολών, το πιο απίστευτο από όλα τα απίστευτα. Για τούτο η πόρτα που μπαίνει κανένας στην εξωτική χώρα του Χριστού είναι μια μοναχά, η πίστη. Και για την πίστη δεν υπάρχει κανένα παρακάνωμα. Ενώ για την απιστία υπάρχει η πονηρή φρονιμάδα, το μέτριο και ο συμβιβασμός. Γι' αυτό οι τέτοιοι ψευτοχριστιανοί δεν αντέχουνε στη φωτιά της πίστεως και γυρίσανε τον Χριστιανισμό σε κάποιο σύστημα ηθικό, ωφέλιμο για την εγκόσμια ζωή, που γι' αυτό δεν τους χρειάζεται ολότελα ο Χριστός. Γιατί ο άπιστος φοβάται, ενώ όποιος πιστεύει «ως λέων πέποιθε», κατά τον προφήτη.

* Όποιος αγαπά τον Θεό, φλέγεται χωρίς να το δείχνει, χαίρεται χωρίς να γελά, συντρίβεται μέσα στον βυθό του εαυτού του.

* Η αγάπη που μας δίδαξε ο Χριστός είναι άλλο πράγμα από τη λεγόμενη φιλανθρωπία. Για τούτο οι φιλάνθρωποι δεν γεύουνται αυτή την αγάπη του Χριστού, που είναι «νερό που πηδά σε ζωή αιώνια». Οι φιλανθρωπίες που κάνουνε οι σημερινοί άνθρωποι είναι ένα χρέος κοινωνικό. Αυτοί οι φιλάνθρωποι, κι' όποιος είναι πρακτικός άνθρωπος, δεν είναι χριστιανοί.

* Όποιος αγαπά τον Χριστό και το Ευαγγέλιό του, αγαπά το πράγμα που αξίζει να αγαπηθεί πιο πολύ απ' όλα. Μέσα στον Χριστό βρίσκεται ό,τι αξίζει την αγάπη, η ταπείνωση, ο πόνος, η πραότητα, η πνευματική θλίψη κ' η πνευματική χαρά που είναι κ' οι δυο γλυκές όταν γίνονται στ' όνομα του Χριστού.

* «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς». Να μας αναπαύσεις! Δεν θέλουμε ούτε να το ακούσουμε. Μα εμείς δεν θέλουμε ν' αναπαυθούμε. Εμείς θέλουμε νάμαστε φορτωμένοι, με τα πάθη μας, με τις έχθρες μας, με τους πολέμους, με τις φροντίδες της φιλοδοξίας, της σάρκας, με αίματα λερωμένοι, με πιστόλια, με κανόνια, με μπόμπες. Τί θα γίνουμε χωρίς αυτά, Κύριε ειρηνοποιέ; Πώς θα ζήσουμε έτσι αναπαυμένοι, με τί θα γεμίσουμε τον άδειο τον εαυτό μας, αφού για μας είναι ζωή μονάχα αυτά τα πράγματα. Ειρήνη μας δίνεις, μα η ειρήνη είναι ο θάνατός μας, αφού είναι ο θάνατος των αγαπημένων μας παθών! Αν έλεγες «κ' εγώ θα σας φορτώσω και άλλα τέτοια βάρη, που δεν τα γνωρίζετε, εγώ θα πλουτήσω την ψυχή σας και με άλλα τέτοια πλούτη, που να μη ειρηνέψετε ποτέ», τότε θα ερχόμαστε κοντά σου, θα σε παραδεχόμαστε για Θεό μας. Εμείς θέλουμε θεούς που να μας φορτώνουνε, εκδικητικούς, σαν τον Άρη, σαν τον Δία, σαν τον Κρόνο, ψεύτες σαν τον Ερμή, σαν τους άλλους. Εμείς θέλουμε να ζούμε την κακία, γιατί αυτή είναι ζωντανή και δυνατή. «Ναι, έρχου, Κύριε!» Κράζει με χαρά ο Ιωάννης στον Ερχόμενο επί Νεφελών στη Δευτέρα Παρουσία. Πρέπει νάσαι άγιος, δίκαιος και μάλιστα νάσαι Ιωάννης, για να χαίρεσαι πως θάρθει ο Χριστός και να τον περιμένεις. Εμείς κράζουμε «μην έλθεις Κύριε». Γιατί είμαστε αμαρτωλοί και έρχεται η οργή του Κυρίου καταπάνω μας. Με την «ατομική μπόμπα» τα συλλογίζουμαι αυτά. Μόλις μαθεύτηκε, φόβος επέπεσε επί πάσαν καρδίαν. Μακάριοι όσοι είναι έτοιμοι σε κάθε στιγμή! Αλλά αλλοίμονο! Ποιος είναι έτοιμος σαν τον Ιωάννην τον αγιώτατο από τους αγίους; Όλοι μας φοβούμαστε μήπως έλθεις ως κλέπτης εν νυκτί (Λουκάς ΚΑ').

* Οι άνθρωποι, αν τους βρίσεις ή λογοφέρεις μαζί τους, ή γράψεις γι' αυτούς κακό, έρχεται ώρα που μπορεί να σου το συχωρέσουν. (Δεν βαρυέσαι, αδελφέ, ξέχασέ τα!) Κείνο που δεν θα σου συχωρέσουνε ποτέ και για το οποίο θα σε μισήσουνε, είναι να ζεις κατά τέτοιον τρόπο, που να ντρέπουνται εκείνοι για τη δική τους τη ζωή, νάναι η ζωή σου σαν ένας έλεγχος της δικής τους.

* Όποιος απογεύθηκε κατάκαρδα την ειρήνη του Χριστού, δεν βιάζει τον εαυτό του νάναι φτωχός, μα θεληματικά ποθεί τη φτώχεια, και χάνει τη χαρά του σαν αποκτήσει κάτι τι παραπάνω, ας είναι και το πιο τιποτένιο πράγμα. Κι' ό,τι είναι ταπεινό και φτωχικό και καταφρονεμένο, τ' αγαπά κρυφά μέσα στην καρδιά του χωρίς να λέγει τίποτα σε κανέναν, γιατί ο ταπεινός αγαπά τη σιωπή και τη λησμονιά: «Εγγύς ο Θεός της λυπηράς καρδίας».

* Μόλις σκορπίσουνε οι πειρασμοί κι' ανοίξει η πόρτα της ψεύτικης χαράς και της αναπαύσεως, κλείνει η πόρτα της αληθινής ευφροσύνης. Αυτό το νοιώθει καθαρά ο Χριστιανός.

* Προσευχή. Σε ευχαριστώ, Κύριε πολυέλεε, σε υμνώ, σε δοξάζω, γιατί μ' έπλασες από το τίποτα. Αλλά δεν μ' έπλασες μοναχά μια φορά, αλλά και κάθε μέρα με πλάθεις από το τίποτα, επειδή και κάθε μέρα με βγάζεις από τον ίσκιο του θανάτου που ξαναπέφτω. Μέσα στον ακαταμέτρητο τον κόσμο, μέσα στη μερ­μηγκιά των ανθρώπων, είμαι ένα τίποτα. Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Και μολαταύτα τον κάθε άνθρωπο τον θυμάσαι και τον βρίσκεις και τον τραβάς προς εσένα, και τον ζωοποιείς από πεθαμένον, και τον ξαναπλάθει το πατρικό χέρι σου, σαν να είναι ο καθένας μας μοναχά αυτός στον κόσμο. Η κραταιά δύναμή σου βαστά όλη την κτίση κι' όλες τις ψυχές σαν νάναι μια και μοναχή. Και τις κάνεις να νοιώσουνε την αθανασία σαν νάναι μια και μονάχη η καθεμιά και σε νοιώθουνε πατέρα τους σπλαχνικόν, που δεν κουράζεται να συχωρά και να ξαναπλάθει τον εαυτό μας, που πεθαίνει κάθε ώρα από την αμαρτία.

Αξιοπρόσεκτες ευσεβείς σκέψεις
του ακαταβλήτου αγωνιστού
αειμνήστου ΦΩΤΙΟΥ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ † 1965
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2010/02/blog-post_16.html

Λυσσομανά ο διάβολος κατά της Εκκλησίας

Σήμερα αρχίζει η Σαρακοστή. Στο Άγιο Όρος, αυτή την περίοδο, οι πατέρες, αντιμετωπίζουν τους πιό σκληρούς δαίμονες, τους ῾αθωνίτες᾽, όπως τους λένε. Εμείς όμως έξω στον κόσμο, φαίνεται ότι τους αντιμετωπίζουμε καθημερινά. Καλή Σαρακοστή και μην φοβάστε.

1. Αρχή με το ξήλωμα του θρησκεύματος από τις ταυτότητες.

Ενώ η τότε κυβέρνηση είχε υποσχεθεί διάλογο με την Εκκλησία και τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο και ενώ ο τελευταίος βρισκόταν εκτός Ελλάδος επιβάλλεται άμεσα η αφαίρεση του θρησκεύματος από τις ταυτότητες με πρόφαση τα προσωπικά δεδομένα. Όμως κανείς δεν ανέφερε και δεν αναφέρει ότι το παγκόσμιο Ισραηλιτικό συμβούλιο ζήτησε από τον Αρχιεπίσκοπο ναα συναινέσει!!! Αλλά και γιατί να φοβάται κανείς να κρύψει την πίστη του; Μήπως είναι κατά της πλειοψηφίας; Γιατί σίγουρα αν ήταν πλειοψηφία δεν θα φοβόταν. Και λέμε και ξανατονίζουμε όχι διαφορετική αλλά κατά. Ποτέ στην χώρα μας δεν θίχθηκε αλλόθρησκος εκτός παρεξηγήσεων όχι διαφορετικών και από αυτές που συμβαίνουν ακόμη και σε μία οικογένεια.. Επομένως εποφθαλμιούν αξιώματα ώστε να αλλιώσουν την πλειοψηφία. Διότι η πλειοψηφία έχει δικαίωμα να γνωρίζει και να επιλέγει ποιόν ψηφίζει ώστε και να την αντιπροσωπεύει.

2. Το Βατοπαίδι

Ασχέτως των επιμέρους λεπτομερειών που αποδεικνύουν την επίβουλη συκοφαντική επίθεση,την κακοήθεια αλλά και το χαμηλό επίπεδο των πολιτικών θα πρέπει να γνωρίζει κάθε χριστιανός ότι αυτά για τα οποία κατηγορείται η εν λόγω Ιερά Μονή κατηγορούνται όλες οι Ιερές Μονές και η Εκκλησία ολόκληρη. Είτε δόσει κανείς λοιπόν αφορμή είτε δεν δόσει για αυτούς οι οποίοι υποκίνησαν και υποκινούν την όλη ιστορία ο σκοπός είναι προκαθορισμένος. Ευθύνη λοιπόν έχει και η διοικούσα Εκκλησία που σιωπά ή και κατηγορεί αλλά και το μέρος του λαού που αρέσκεται σε συκοφαντίες κ.τ.λ. Όμως ο σοφός λαός και όχι ο μωρός όπως μας έχουν καταντήσει λέει: Εκεί που είσαι ήμουν και εκεί που είμαι θα έρθεις.

Οι υποκινητές λοιπόν είναι ξενόφερτες ιουδαϊζουσες ιδεολογίες που κατατάσσουν την Εκκλησία εσκεμμένως και υποχθονίως στους πλουσίους κτ.λ. λες και είναι ένα πρόσωπο. Ενώ λοιπόν η περιουσία της Εκκλησίας και των μοναστηριών είναι όλων των χριστιανών την προσωποποιούν οι αντίχριστοι ώστε άλλοι να συκοφαντήσουν και άλλοι να βάλουν χέρι και εκεί.

Είναι όντως μεγαλύτερος ο πλούτος εκεί όπου συνεισφέρουν οι πολλοί. Όμως εμείς οι χριστιανοί που δίνουμε απαιτούμε οι διαχειριστές να τον διαχειρίζονται και σωστά αλλά και να τον προστατεύουν. Και είναι αλήθεια ότι οι αντίχριστοι δεν επιτρέπουν την σωστή διαχείριση της περιουσίας αυτής αλλά και δεν το θέλουν. Δεν μπορεί να γίνει διαχείριση όταν ζητούν να βάλουν μονίμως χέρι με συκοφαντική πρόφαση την κακοδιαχείριση. Όσες φορές έδωσε η Εκκλησία περιουσία την κατασπάραξαν και τίποτα δεν έκαναν για τους φτωχούς. Οπότε και οι διαχειριστές φοβούνται. Γιατί για να γίνει διαχείριση μίας τόσο μεγάλης περιουσίας πρέπει ή να συμμετέχει και το κράτος το οποίο θα πρέπει να αποτελείται από χριστιανούς αφού έτσι ορίζει η πλειοψηφία ή να δώσουν ελευθερία στην διαχείριση. Το πρώτο δεν γίνεται γιατί στο κράτος μέσω μηχανορραφιών πλεονάζουν οι κακοήθεις οι άθεοι και οι κλέφτες και οι συκοφάντες αλλά και ελευθερία δεν θέλουν να δώσουν γιατί έτσι θα χαλάσει η συκοφαντία κατά της Εκκλησίας. Ενδεχομένως κάτι τέτοιο έγινε με το Βατοπαίδι όπου αποδείχθηκε ότι η διαχείριση από έντιμους ανθρώπους και με τη συνδρομή του κράτους (που μία φορά λειτούργησε γρήγορα και σωστά και βγήκε «σκάνδαλο») γίνονται θαύματα. Από την άλλη ενδεχομένως ενυπήρχε ο κίνδυνος της εκκοσμίκευσης και της αλλοίωσης του ησυχαστικού πνεύματος. Άλλο όμως το ενδεχόμενο λάθος ή ο κίνδυνος εκκοσμίκευσης και άλλο το σκάνδαλο. Αλλά και στην Ορθοδοξία αλάθητο δεν έχουμε. Μόνο ο πάπας και οι έχοντες το πνεύμα αυτού έχουν ή και το απαιτούν..

3. Το Καθολικό της Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρα χωρίς σταυρό!!!

4. Με εντολή Υπουργού αφαιρείται ο σταυρός από το εθνόσημο των Σωμάτων Ασφαλείας

5. Σχολείο απαγορεύει σε κοριτσάκι να φοράει σταυρό, ενώ επιτρέπει τα ‘βραχιολάκια’ των Σιχ

Σχολείο στην Αγγλία, είπε σε ένα κοριτσάκι να αφαιρέσει ένα σταυρουδάκι που φορούσε, ενώ την ίδια στιγμή αφήνει τα παιδιά Σιχ να έρχονται στο σχολείο με τα δικά τους χαρακτηριστικά βραχιολάκια (τα bangles), που δηλώνουν την θρησκεία τους.

Η 8χρονη Lauren Grimshaw-Brown διατάχθηκε να βγάλει από το λαιμό της ένα σταυρουδάκι, για λόγους ‘υγείας’ και ‘ασφάλειας’.Αλλά έξαλλη η μητέρα της 8χρονης (στην φωτογραφία πάνω: τοκοριτσάκι δείχνει το ‘επικίνδυνο’ σταυρουδάκι) κατηγόρησε το σχολείο ότι έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά, διότι επιτρέπουν στα παιδιά από άλλες θρησκείες να φορούν κοσμήματα για θρησκευτικούς λόγους.

«Είμαστε μια χριστιανική οικογένεια και τα παιδιά μου φορούν σταυρουδάκια στο λαιμό τους», είπε.

«Ο δάσκαλος είπε στην Lauren να βγάλει το σταυρό που φορούσε επειδή προφανώς δεν επιτρέπεται οι μαθητές να φορούν κοσμήματα.

6. Είχε αντικαταστήσει το Πάτερ ημών με ποιήμα του Ρίτσου

Αθώωσε τελικά το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθήνας τη Στέλλα Πρωτονοταρίου, τη διευθύντρια του σχολείου της Γκράβας που είχε αντικαταστήσει το Πάτερ ημών με ποιήμα του Ρίτσου, με πρόφαση αυτή της πολυπολιτισμικής παιδείας!

Με την ανακοίνωση της αθωωτικής απόφασης η Υπουργός Παιδείας προέβη στην ακόλουθη δήλωση:

“Εκφράζω την ικανοποίησή μου για ένα σημαντικό θέμα για το οποίο εξαρχής είχα εκφράσει ξεκάθαρα την υποστήριξή μου. Η δικαίωση της Στέλλας Πρωτονοτάριου, μιας Δασκάλας με κεφαλαίο Δ είναι πιο επίκαιρη παρά ποτέ, μια και η συζήτηση για την ένταξη των παιδιών των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία αποτελεί μια από τις προτεραιότητες της κυβέρνησης. Ο ρόλος των εκπαιδευτικών σε αυτή τη διαδικασία είναι καταλυτικός και η πολιτεία σήμερα είναι κοντά του”.

7. Προσφεύγουν στο Συνήγορο του Πολίτη για την απομάκρυνση των Θρησκευτικών Συμβόλων Προβληματισμός στην Ιεραρχία

Τη διαμεσολάβηση του Συνηγόρου του Πολίτη για την απομάκρυνση των Θρησκευτικών Συμβόλων από τις σχολικές αίθουσες και την κατάργηση της πρωινής προσευχής και του εκκλησιασμού κατά τη διάρκεια του σχολικού ωραρίου ζητάει το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ). Η εν λόγω οργάνωση με ανακοίνωσή του γνωστοποιεί πως τέσσερις γονείς (τρεις Έλληνες πολίτες και ένας αλλοδαπός) έχουν υποβάλει μέσω του ΕΠΣΕ σχετικές αναφορές στο Συνήγορο του Πολίτη «για να διαμεσολαβήσει ώστε να αφαιρεθούν τα θρησκευτικά σύμβολα από τις τάξεις και να καταργηθεί η πρωινή προσευχή και ο εκκλησιασμός σε ώρες σχολείου από τα σχολεία όπου φοιτούν τα παιδιά τους στην Περιφέρεια της Πρωτεύουσας και στη Θεσσαλονίκη».

Το αίτημα υποβλήθηκε με βάση την πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για την αφαίρεση θρησκευτικών συμβόλων από σχολείο στην Ιταλία, στην υπόθεση Lautsi v. Italy (προσφυγή 30814/06 – απόφαση 3 Νοεμβρίου 2009), στην οποία το ΕΠΣΕ είχε κάνει παρέμβαση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) ως τρίτος. Παράλληλα, βασίστηκε και στην ερμηνεία του Συντάγματος που έχει κάνει ο Καθηγητής Πανεπιστημίου Μιχάλης Σταθόπουλος.

Στο μεταξύ, το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) γνωστοποιεί πως δύο γονείς (Έλληνες πολίτες) έχουν υποβάλει μέσω του ΕΠΣΕ αναφορά στο Συνήγορο του Πολίτη για να διαμεσολαβήσει ώστε να ανατραπεί απόφαση διευθυντή σχολείου ο οποίος αποφάσισε αυθαίρετα το Νοέμβριο 2009 να υποχρεώσει μαθήτρια λυκείου της Πρωτεύουσας να παρακολουθήσει το μάθημα θρησκευτικών, απορρίπτοντας το αίτημα των γονέων της για την απαλλαγή της επισημαίνοντας πως η μαθήτρια κατά τα δύο προηγούμενα χρόνια είχε απαλλαγεί χωρίς κανένα πρόβλημα.

Με ανακοίνωσή του το ΕΠΣΕ απευθύνει δημόσια έκκληση και προς την υπουργό Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου «να εφαρμόσει όσα δηλώνει πως αποτελούν πολιτική της κυβέρνησης (και είναι συμβατά με το Σύνταγμα και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου) εκδίδοντας αμέσως σχετικές εγκυκλίους, ώστε να μη χρειαστεί να γίνουν προσφυγές στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου».

Η είδηση για την προσφυγή πολιτών στο Συνήγορο του Πολίτη με αίτημα την απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τις σχολικές αίθουσες και την κατάργηση της πρωινής προσευχής και του εκκλησιασμού κατά τη διάρκεια του ωραρίου των σχολείων προκαλεί προβληματισμό στους κόλπους της Ιεραρχίας.

Αρκετοί μητροπολίτες σε ιδιωτικές τους συζητήσεις διατυπώνουν ανοιχτά τον προβληματισμό τους για το μέλλον του μαθήματος των θρησκευτικών στα ελληνικά σχολεία λαμβάνοντας υπόψη τις εξελίξεις που επέφερε σε ευρωπαϊκό επίπεδο η υπόθεση του Εσταυρωμένου στην Ιταλία.

Μάλιστα, δεν είναι λίγοι οι ιεράρχες που σκέπτονται να ζητήσουν την άμεση παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου για αυτό το μείζον ζήτημα σημειώνοντας ότι «καλό θα ήταν ο Μακαριώτατος να θέσει στην υπηρεσία της Εκκλησίας και για την προάσπιση των δικαίων της τις καλές σχέσεις που έχει οικοδομήσει με την κυβέρνηση».

8. ΑΦΑΙΡΕΣΑΝ τον ΣΤΑΥΡΟ από το ανθρωπάκι που φέρει την Ελληνική σημαία

Στον χώρο της HELEXPO (Διεθνής Εκθεσιακό Κέντρο της Θεσσαλονίκης) πραγματοποιείται αυτό το τετραήμερο η διεθνής έκθεση POLIS (αφορά τομείς της τοπικής αυτοδιοίκησης).

Η έκθεση εγκαινιάστηκε από την Υφυπουργό Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής διακυβέρνησης κυρία Θεοδώρα Τζάκρη , (όπως διαβάζουμε στην επίσημη σελίδα της Helexpo την Πέμπτη 26/11/2009 το απόγευμα) και μάλιστα παρουσία του Δημάρχου κ.Παπαγεωργόπουλου και του Νομάρχη Θεσσαλονίκης κ. Ψωμιάδη.

Παρατηρείστε προσεκτικά τις σημαίες στα ανθρωπάκια.

Όπως μπορείτε να δείτε ΑΦΑΙΡΕΣΑΝ τον ΣΤΑΥΡΟ από το ανθρωπάκι που φέρει την Ελληνική σημαία ενώ ΟΛΑ τα υπόλοιπα ανθρωπάκια ΦΕΡΟΥΝ κανονικά στο κέντρο το σήμα της κάθε σημαίας. (πχ η τουρκική την ημισέληνο, η αλβανική τον αετό κλπ).

Και για να μην ισχυριστούνε ότι το λάθος έγινε μόνο στις γιγαντοαφίσες, παραθέτουμε το σήμα της POLIS από την επίσημη σελίδα της HELEXPO όπου επίσης απουσιάζει ο σταυρός από την Ελληνική σημαία (υπάρχουν μόνο μπλε άσπρες λωρίδες).

http://www.helexpo.gr/default.aspx?lang=el-GR&loc=1&page=1187

KAI TI KANOYME;

Η Κυρία Διαμαντοπούλου, Υπουργός Παιδείας, κάλεσε τους μαθητές να καταγγέλλουν τους Καθηγητές των κάθε φορά που αισθάνονται ότι καταπιέζονται για να συμμετάσχουν στην πρωϊνή ποροσευχή!

9 Αλλά ο διάβολος δεν σταματά σε αυτά που διαβάσατε δεν σταματά στους απέξω ,δυστυχώς και στο εσωτερικό της εκκλησίας με την παναιρεση του οικουμενισμού προσπαθεί να διαβρώσει την Ορθόδοξη πίστη και να πολεμήσει όσους αντιστέκονται !!

ΑΠΗΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΚΑΘΗΚΟΝΤΩΝ ΤΟΥ Ο ΚΟΣΣΟΒΟΥ ΑΡΤΕΜΙΟΣ
ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΝΑΡΞΗ ΔΙΩΓΜΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ;

Τα γεγονότα εξελίσσονται με γρήγορο ρυθμό. Η αίρεση του Οικουμενισμού γαυριά. Και οι Πατέρες μας έχουν προετοιμάσει και επαρκώς πληροφορήσει: κάθε αίρεση, καθοδηγείται υπό του Διαβόλου. Κι ο Οικουμενισμός δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Όσα γράφονται, όσα βλέπουμε καθημερινά, όσα εξελίσσονται in cognito και σε μας φτάνουν τα απηχήματά τους, ενθυμίζουν το γραφικό: «κατέβη ο διάβολος προς υμάς έχων θυμόν μέγαν, ειδώς ότι ολίγον καιρόν έχει» (Αποκ. ιβ΄ 12).
Kληρικοί και λαϊκοί, παρά το χιόνι, μαζεύτηκαν να διαμαρτυρηθούν για την πρωτοφανή ενέργεια του νέου Πατριάρχη Σερβίας Ειρηναίου, να απαλλάξει από τα καθήκοντά του τον Σεβασμιώτατο Επίσκοπο Κοσσόβου Αρτέμιο.
Δεν έχουμε ακόμα την μετάφραση όσων είπε ο επίσκοπος Μπάτσκας Ειρηναίος Μπούλοβιτς, ο οποίος και ανακοίνωσε το γεγονός και δεν γνωρίζουμε την ακριβή αιτία. Γνωρίζουμε, όμως, ότι ο Επίσκοπος Κοσσόβου Αρτέμιος, ήταν ένας από τους έξη Αρχιερείς που είχαν υπογράψει την «Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού». Γνωρίζουμε, επίσης (και καταγγείλαμε από την πρώτη στιγμή) τις φιλοπαπικές δηλώσεις του νέου Πατριάρχη, ο οποίος μίλησε για συνεργασία με τον Πάπα. Άρα ο αντι-οικουμενιστής Επίσκοπος Αρτέμιος ήταν δύσχρηστος.





Είναι ακόμα γνωστό, ότι ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Τσέτσης, ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης και ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος είχαν με επιστολές προσπαθήσει να εκφοβήσουν όσους υπέγραψαν την «Ομολογία» και να αποτρέψουν έτσι, να την υπογράψουν και άλλοι. Ο Πατριάρχης μάλιστα Βαρθολομαίος είχε ζητήσει από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος να τιμωρηθούν όσοι υπέγραψαν την «Ομολογία». Δεν κατάφεραν, όμως, ακόμα να κάμψουν την αντίσταση της Ιεραρχίας. Να υποθέσουμε ότι έψαξαν και βρήκαν τον πιο αδύναμο κρίκο;
Συμπαραστεκόμαστε στον Επίσκοπο και τους αγωνιστές αδελφούς μας Σέρβους και προσευχόμαστε. Πρέπει, όμως, ταυτόχρονα να καταλάβουμε, ότι τώρα χρειάζεται μεγαλύτερη επαγρύπνηση. Η Μ. Τεσσαρακοστή, ας αποτελέσει αφορμή για περισσότερη προσευχή, να μας φωτίσει ο Θεός να αντιληφθούμε την ακριβή διάσταση της καταστάσεως και να μας ενισχύσει για τους αγώνες που έρχονται και θα χρειαστούν μεγάλες θυσίες σε όλα τα μέτωπα.
Η «Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού» ήταν το πρώτο σκαλοπάτι. Ας ανέβουμε ένα ακόμα, πριν μας κατεβάσουν από το τραίνο. Ο αγωνιστής Επίσκοπος την περίοδο της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου Κελεστίνος, στην περίοδο μιας άλλης αιρέσεως, του Νεστοριανισμού, έγραφε: Τώρα απαιτείται μεγαλύτερη επαγρύπνηση και φροντίδα. Τώρα, που εντός της εκκλησίας πράττονται και λέγονται «τα τη εκκλησία εναντιούμενα». Διότι αυτοί που έχουν «ένδον τον πολέμιον αργίαν ουκ ίσασιν. Όμως εν τούτω τω εμφυλίω πολέμω, εν ταύτη τη οικειακή μάχη είη υμίν τείχος η πίστις και κατά της απιστίας αυτή εαυτήν εκδικήσει πνευματικοίς ακοντίοις.... φυλάξωμεν ταύτην, ότι φυλαττομένη φυλάττει ημάς».

Ο χάρτης του Ισλάμ στην Ελλάδα

Αν και στο παρελθόν οι Ελληνες έμαθαν να συμβιώνουν με μουσουλμάνους, σήμερα ακολουθούν την τάση των άλλων Ευρωπαίων και προβληματίζονται για τους μετανάστες της διπλανής πόρτας

Σχεδόν 180 χρόνια από την ίδρυση του νεότερου ελληνικού κράτους και 90 από τη Μικρασιατική Καταστροφή οι απόγονοι των επαναστατημένων Ελλήνων και οι έκγονοι των προσφύγων θα πρέπει να μάθουν να ζουν, όπως και οι πρόγονοί τους, με το Ισλάμ και τους μουσουλμάνους. Ο πληθυσμιακός χάρτης τής αμιγώς, επί πολλές δεκαετίες, χριστιανικής και ορθόδοξης Ελλάδας δείχνει να αλλάζει καθώς στη χώρα μας εισρέουν καθημερινά εκατοντάδες μετανάστες, που στην προσπάθεια ανεύρεσης μιας καλύτερης τύχης εγκαταλείπουν τις εστίες τους στην Ασία και στην Αφρική, περιοχές που μαστίζονται από τη φτώχεια και τους πολέμους.

Παρά το γεγονός ότι οι Ελληνες μαζί με τους Ισπανούς είναι από τους ελάχιστους λαούς της λεγόμενης Δυτικής Ευρώπης που έμαθαν να συμβιώνουν κατά το παρελθόν με τους μουσουλμάνους, εν τούτοις, σήμερα φαίνεται να επικρατεί ένας ιδιότυπος προβληματισμός. Αν κανείς προσπεράσει τους ακραίους τόνους, ο προβληματισμός διεφάνη και κατά τη διάρκεια της συζήτησης που έγινε στη Βουλή με θέμα την παροχή της ελληνικής υπηκοότητας και ιθαγένειας στους μετανάστες που διαβιούν στην πατρίδα μας. Προβληματισμός άλλωστε υπάρχει και σε χώρες πολυπολιτισμικές, όπως η Γαλλία, η Ελβετία και η Γερμανία. Και είναι ιδιαίτερα έντονος στις λεγόμενες ρωμαιοκαθολικές χώρες, όπως η Αυστρία, που δεν εννοεί να σβήνει από τη μνήμη της την πολιορκία της Βιέννης από τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή...

Ως και το 2001, οπότε ο κάθε πολίτης δήλωνε το θρήσκευμά του, οι έλληνες μουσουλμάνοι αποτελούσαν το 1,3% του πληθυσμού της χώρας. Σε αυτούς συγκαταλέγονταν κυρίως τα μέλη της μειονότητας στη Θράκη, στην Κω και στη Ρόδο, όσοι είχαν τελέσει μεικτούς γάμους με έλληνες υπηκόους, αλλά και ορισμένοι Παλαιστίνιοι που έφτασαν στη χώρα τη δεκαετία του ΄70 και πολιτογραφήθηκαν Ελληνες.

Σήμερα η κατάσταση δείχνει εκ διαμέτρου αντίθετη. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύονται στο Διαδίκτυο από την Ενωση Μουσουλμάνων και τα οποία προσεγγίζουν αυτά που επικαλέστηκε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Γρ. Ψαριανός κατά τη διάρκεια σχετικής επερώτησής του: στην Ελλάδα «εκτιμάται ότι υπάρχουν 830.000 ως 1.000.000 μουσουλμάνοι». Οπως προσθέτει η Ενωση, υπάρχουν τρεις κατηγορίες μουσουλμάνων: «Η ελληνική μουσουλμανική μειονότητα, περίπου 120.000 άτομα. Η πλειονότητα όμως των μουσουλμάνων είναι μετανάστες που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα τα τελευταία 40 χρόνια, ερχόμενοι κατά βάση από τις αραβικές χώρες και λιγότερο από άλλες,όπως το Πακιστάν και το Μπανγκλαντές. Τέλος υπάρχουν οι Ελληνες που ασπάστηκαν το Ισλάμ αφού το μελέτησαν ή αφού παντρεύτηκαν μουσουλμάνους». Ενα μεγάλο κομμάτι των μουσουλμάνων που διαβιούν στη χώρα μας προέρχεται από την Αλβανία. Πρόκειται κατά βάση για σουνίτες μουσουλμάνους, οι οποίοι ωστόσο στη συντριπτική πλειονότητά τους είναι άπιστοι αφού η θρησκευτική λατρεία απαγορεύθηκε διά νόμου το 1967 από το καθεστώς Χότζα και δεκάδες τζαμιά και εκκλησίες καταστράφηκαν στο όνομα της «αλβανικότητας». Οι Αλβανοί αποτελούν την πλειονότητα των μουσουλμάνων, γεγονός με ιδιαίτερη σημασία καθώς δεν είναι θρησκευτικά φανατισμένοι. Οπως και να ΄χει, με τις πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις ο αριθμός των θρησκευομένων μουσουλμάνων σήμερα στην Ελλάδα αγγίζει τις 500.000. Αποτελούν δηλαδή το 4%-5% του πληθυσμού της χώρας.

Οι ηγέτες των μουσουλμάνων που ζουν στην Ελλάδα είναι παλαιστινιακής καταγω γής. Ο πρόεδρος της Ενωσης Μουσουλμάνων κ. Ναΐμ Ελγαντούρ έφτασε στην Αθήνα από την Αίγυπτο, παντρεύτηκε χριστιανή, υπηρέτησε τη θητεία του στον ελληνικό στρατό, είναι επιχειρηματίας, πατέρας 8 παιδιών, αλλά και παππούς με τρία εγγόνια από τη μεγαλύτερη κόρη του, η οποία σπούδασε αγγλική φιλολογία. Ενας γιος του σπουδάζει στο Πολυτεχνείο και ο μικρότερος είναι στο νηπιαγωγείο. Αντίστοιχη είναι η πορεία και του αντιπροέδρου της Ενωσης Μουσουλμάνων, μεγαλοεπιχειρηματία κ. Ρασάν Μάζεν, πατέρα τριών παιδιών, έλληνα υπηκόου, ο οποίος υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό. Παλαιστίνιος επίσης την καταγωγή, από την περιοχή της Γάζας.

Ωστόσο υπάρχει και ένας μεγάλος όγκος λαθρομεταναστών ή νομίμως εργαζομένων στην Ελλάδα ο οποίος προέρχεται από χώρες όπως το Ιράν, το Ιράκ, η Ινδονησία, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, η Σιέρα Λεόνε, η Ρουάντα, το Μπανγκλαντές, η Ερυθραία, ακόμη και από την... εξωτική Μογγολία του Τζένγκις Χαν αλλά και την ταλαιπωρημένη Μιανμάρ. Παρά το γεγονός ότι η Αστυνομία, όταν συλλαμβάνει μετανάστες, δεν καταγράφει το θρήσκευμά τους, στην εγγύτερη στην ανατολή «πύλη εισόδου» στο ευρωπαϊκό όνειρο, την Ελλάδα, καταφθάνουν καθημερινά δεκάδες μουσουλμάνοι- όπως φαίνεται από τις καταγραφές που γίνονται με βάση τον τόπο προέλευσης. Σύμφωνα με ανεπίσημα στοιχεία, η εισροή μεταναστών από χώρες όπως το Αφγανιστάν είναι υψηλή. Χαρακτηριστικό είναι ότι, σύμφωνα με καταγραφές, το 2006 εισήλθαν παράνομα στη χώρα 5.200 Αφγανοί, το 2007 ο αριθμός τους διπλασιάστηκε και έφθασαν τις 11.600 και το 2008 τις 25.500. Εντυπωσιακός είναι και ο αριθμός των Ιρακινών που εισέρχονται στη χώρα παράνομα. Από 8.100 το 2006, ανήλθαν σε 12.500 το 2007 και 15.900 το 2008. Αύξηση της μετανάστευσης υπάρχει και από το Μπανγκλαντές και το Πακιστάν. Οπως εκτιμάται, τα τελευταία τρία χρόνια έφτασαν στη χώρα μας τουλάχιστον 4.100 άνθρωποι από το Μπανγκλαντές και 8.000 από το Πακιστάν.

Πού κατοικούν

Oκύριος όγκος των μεταναστών κατοικεί στην Αθήνα, στον Πειραιά και στο Λαύριο. Υποβαθμισμένες και πολλές φορές εγκαταλειμμένες από τους Ελληνες περιοχές, όπως γύρω από την πλατεία Ομονοίας ή την πλατεία Κουμουνδούρου, αλλά και άλλες πυκνοκατοικημένες, όπως ο Νέος Κόσμος, η Κυψέλη, η Καλλιθέα και το Παγκράτι, είναι οι τόποι όπου διαβιούν όσοι ξέφυγαν από την πλήρη ανέχεια των μη προνομιούχων χωρών (global south). Οπως επισημαίνει στο «Βήμα» ο κ. Ελγαντούρ, μουσουλμάνοι το θρήσκευμα εργάτες υπάρχουν σχεδόν σε όλο το μήκος και το πλάτος του ελληνικού εδάφους. «Πρόκειται για μια πραγματικότητα. Και ήδη υπάρχει δεύτερη και τρίτη γενιά μουσουλμάνων, οι οποίοι αισθάνονται- και είναι- Ελληνες».

Οπως εκτιμούν στελέχη των υπηρεσιών που παρακολουθούν τα θρησκευτικά ζητήματα στην Ελλάδα, συνολικά στη χώρα υπάρχουν 82 διαφορετικές «συγκεντρώσεις» ή «ομάδες» μεταναστών. Οι περισσότερες είναι μουσουλμανικές και οι 70 από αυτές βρίσκονται στην Αθήνα, στα δυτικά προάστια και στο Κορωπί.

Η θέση της Εκκλησίας της Ελλάδος

Στην ιστορία της Ορθοδοξίας δεν υπάρχουν βασιλείς όπως ο Βαλδουίνος ή ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος, που συγκρούστηκαν με τον Σελ αχ Αδίν και τους άραβες μουσουλμάνους για την Ιερή Πόλη των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών, υπήρξε όμως ο αυτοκράτορας Ηράκλειος, ο οποίος εξεστράτευσε εναντίον τους και έφερε πίσω τον Τίμιο Σταυρό, τον οποίο είχαν αρπάξει από την Ιερουσαλήμ.

Το 2006 ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, βλέποντας τα ζητήματα που υπήρχαν, ίδρυσε μια ειδική Συνοδική Επιτροπή Συμπαραστάσεως Παλιννοστούντων Μεταναστών με επικεφαλής τον Αρχιμανδρίτη κ. Τιμόθεο Ανθη και διευθυντή του αντίστοιχου κέντρου τον κ. Αντώνιο Παπαντωνίου. Η επιτροπή από την πρώτη στιγμή άρχισε να διεξάγει διάλογο με πολλούς από τους περίπου 40 άτυπους θρησκευτικούς λειτουργούς του Ισλάμ, μετανάστες που διαβιούν στην Αθήνα. Επιπλέον επισκέφθηκε και παρενέβη σε περιοχές όπου οι συγκρούσεις μεταξύ Ελλήνων και μεταναστών είχαν λάβει διαστάσεις, όπως η πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα. Η επιτροπή βρίσκεται σε διαρκή διάλογο με τους ιμάμηδες, ορισμένοι εκ των οποίων είναι εργάτες ή καθαρίζουν τζάμια. «Πρόκειται για ταλαιπωρημένους ανθρώπους» τονίζει στο «Βήμα» στέλεχος της επιτροπής, που προσθέτει ότι δεν θα ξεχάσει ποτέ τη χαρά ενός γιατρού ιμάμη όταν συναντήθηκε με τους κληρικούς της επιτροπής και μίλησε μαζί τους. «Δεν είναι όλα άσπρο ή μαύρο. Τι να πεις σε αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος αν και ζει 30 χρόνια στην Ελλάδα, δεν έχει πάρει ως σήμερα υπηκοότητα;».

Από το 2006, οπότε και συστήθηκε η επιτροπή, προσπάθησε να επιλύσει προβλήματα και δημιούργησε ειδική ιστοσελίδα στην προσπάθεια να ενημερώσει τους χριστιανούς για το Ισλάμ και τις υποδιαιρέσεις του. Μάλιστα είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι προσφέρει πληροφορίες ακόμη και για τα τζαμιά που υπάρχουν στην Αθήνα- ορισμένοι μάλιστα ιεράρχες επιθυμούν την κατάργηση της επιτροπής, παρά το γεγονός ότι πολλές φορές ακόμη και ορισμένες κρατικές αρχές σπεύδουν να ενημερωθούν από τα στελέχη της.

Η Ιεραρχία της Εκκλησίας είναι διχασμένη: οι «σκληροί» βάλλουν κατά της πολιτογράφησης χιλιάδων μουσουλμάνων μεταναστών, μία μικρή ομάδα δηλώνει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα.

Η πλειονότητα όμως, αν και σιωπηλή, είναι προβληματισμένη καθώς δεν ξέρει τι θα γίνει στο μέλλον.

Ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος (φωτογραφία) και τα μέλη της Ιεράς Συνόδου προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στη μακραίωνη ιστορία των Ελλήνων που πρέπει να υποδεχθούν τον ξένο, στη διδασκαλία του Χριστού για τη στήριξη του φτωχού, του αδυνάτου και του αλλοεθνούς, αλλά και στον προβληματισμό όλων όσοι πιστεύουν ότι στο μέλλον θα υπάρξουν σοβαρά προβλήματα... Κλεισμένοι οι περισσότεροι πίσω από τις «ασφαλείς» πύλες της Ελλάδας, ελάχιστοι γνωρίζουν τι είναι το Ισλάμ, οι σουνίτες και οι σιίτες, και ακόμη λιγότεροι μπορούν να διαλεχθούν, όπως έκανε πριν από αιώνες ο Γρηγόριος ο Παλαμάς. Ξέρουν όμως ότι ύστερα από μερικές δεκαετίες η Ελλάδα δεν θα είναι δεδομένα Ορθόδοξη χώρα και αυτό τρομάζει πολλούς και για ποικίλους λόγους.

Το «τζαμί» του Παλαιού Ψυχικού

Στο ευρύτερο πολεοδομικό συγκρότημα των Αθηνών υπάρχουν 56 διαφορετικοί τόποι λατρείας. Πρόκειται για υπόγεια πολυκατοικιών, πρώην γκαράζ ή διαμερίσματα που έχουν διαμορφωθεί για να φιλοξενούν τους εκατοντάδες πιστούς του Κορανίου που θέλουν να προσευχηθούν. Οι περιοχές όπου βρίσκονται θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν αναμενόμενες σε ένα επίπεδο αφού συναντά κανείς τόπους λατρείας σε μέρη της Αθήνας όπως: το Μεταξουργείο, τα Κάτω Πατήσια, η Κυψέλη, η Αχαρνών, το Μοσχάτο, η Φυλής, η Σοφοκλέους, τα Πετράλωνα και η Κουμουνδούρου. Βρίσκονται όμως και σε μεσοαστικές περιοχές, όπως Ζωγράφου, Γουδή και Αμπελόκηποι, αλλά ακόμη και στα λεγόμενα βόρεια προάστια, όπως το Παλαιό Ψυχικό.

Τόποι λατρείας έχουν δημιουργηθεί όμως τα τελευταία χρόνια και εκτός των «τειχών» του κλεινού άστεως. Οπως επισημαίνει ο κ. Ελγαντούρ, υπάρχουν τρεις τόποι λατρείας στην Κρήτη- Χανιά, Ηράκλειο, Ρέθυμνο-, δύο στη Θεσσαλονίκη, στην Καλαμάτα, στην Πάτρα, ακόμη και στην Κάρπαθο...

Οι πιστοί του Κορανίου μπορούν να πάρουν ακριβείς πληροφορίες για τις ώρες προσευχής, αλλά ακόμη και για τους τρόπους μετακίνησής τους με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, από το Διαδίκτυο και την ιστοσελίδα islam.gr.

Ο πρώτος άτυπος τόπος λατρείας δημιουργήθηκε στην Ελλάδα μέσα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από μουσουλμάνους φοιτητές που μετέτρεψαν το 1983 ένα δωμάτιο σε τόπο προσευχής. Σήμερα ο πιο επίσημος τόπος λατρείας στην Ελλάδα είναι αυτός που παραχώρησε πριν από μερικά χρόνια η Θεολογική Σχολή της Θεσσαλονίκης για να προσεύχονται οι μουσουλμάνοι φοιτητές.

Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι οι χώροι λατρείας δεν είναι κοινοί και εν πολλοίς σχετίζονται με την καταγωγή των μουσουλμάνων. Οπως φαίνεται στο Διαδίκτυο, στην Αθήνα μεταξύ άλλων υπάρχουν 12 αραβικά τζαμιά, 4 ασιατικά και 10 μπανγκλαντεσιανά.

Μουσουλμανικό λεξικό

http://resaltomag.blogspot.com/2010/02/blog-post_7150.html

Oι πιστοί του Ισλάμ εκτιμάται ότι προσεγγίζουν σε όλο τον κόσμο το ένα δισεκατομμύριο και είναι η πρώτη από τις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες που παρουσιάζουν διαρκή υψηλή πληθυσμιακή αύξηση.

Μωάμεθ: ο τελευταίος προφήτης και θεμελιωτής της αραβικής αυτοκρατορίας. Γεννήθηκε στη Μέκκα το 570 και πέθανε στη Μεδίνα το 632 μ.Χ. Ιδρυτής του μωαμεθανισμού. Συνέγραψε το Κοράνι.

Ισλάμ: υποταγή, απόλυτη παράδοση στον Θεό. Αλί: Ο γεννήτορας του σιιτισμού και τέταρτος κατά σειρά χαλίφης του Ισλάμ. Πρώτος εξάδελφος του Μωάμεθκαι γαμπρός του αφού παντρεύτηκε τη Φατίμα, μία από τις τέσσερις κόρες που απέκτησε ο προφήτης με την πρώτη του σύζυγο, τη Χαντίτζα. Δολοφονήθηκε το 661 μ.Χ., με εντολή της Αϊσά.

Χασάν: Γιος του Αλί, αρνήθηκε τη διαδοχή του πατέρα τουκαι παρέδωσε την ηγεσία στον Μωαβία, υπό τον όρο μετά τον θάνατό του να κηρυχθεί προφήτης. Πέθανε από δηλητήριο ενώ χαλίφης ανακηρύχθηκε ο γιος του Μωαβία, Γεζίτ.

Χουσεΐν: Δευτερότοκος γιος του Αλί και αδελφός του Χασάν. Ηγήθηκε του στρατού των σιιτών και διεκδίκησε το Χαλιφάτο. Εχασε την αιματηρότερη μάχη που διεξήχθη στο Ισλάμ και σφαγιάστηκε μαζί με όλα τα μέλη της οικογένειάς του.

Σουνίτες: Πρόκειται για τους ορθόδοξους μουσουλμάνουςκαι αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα όλων όσοι ασπάζονται το Κοράνι. Προέρχονται από Αίγυπτο, Αλγερία, Αιθιοπία, Λιβύη, Μαρόκο, Νιγηρία, Σουδάν, Τυνησία, Αφγανιστάν, Ινδονησία, Ιράκ, Ιορδανία, Κουβέιτ, Πακιστάν, Σαουδική Αραβία, Συρία και Τουρκία. Πιστεύουν στα όσα ορίζει αυστηρά το Κοράνι και στην Ιερά Παράδοση, τη Σούνα, γι΄ αυτό και ονομάζονται σουνίτες. Η Σούνα αποτελείται από έξι Χαντίθ, αναφορές που συντάχθηκαν από τον Μωάμεθ και καταγράφηκαν τρεις αιώνες μετά τον θάνατό του.

Σιίτες: Χαρακτηρίζονται από τους σουνίτες ως αιρετικοί. Και στην ουσία το όνομά τους προέρχεται από το αραβικό Σι΄ ατ Αλί, που σημαίνει η παράταξη ή το κόμμα του Αλί. Πιστεύουν ότι μόνον οι απευθείας και εξ αίματος απόγονοι του Μωάμεθ είναι κανονικοί χαλίφηδες. Και αναγνωρίζουν ως μοναδικό και γνήσιο διάδοχό του, τον Αλί. Το 80% των σιιτών προέρχεται από το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, την Ινδία, την Ανατολική Αφρική και τη Συρία.


http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=315225&dt=14/02/2010



Σε αντιδιαστολή τώρα των όσων γλυκανάλατων παραπάνω
διαβάσατε εδώ οι Αλήθειες που σας κρύβουν τα Μ.Μ.Ε.

http://resaltomag.blogspot.com/2010/02/blog-post_7150.html

ΚΑΙ ΕΔΩ:

http://resaltomag.blogspot.com/2010/02/blog-post_296.html

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΥΡΙΝΗΣ Ματθ.6, 14-21

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΤΗΣ «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑΣ»

Η χριστιανική πίστη είναι μια οδός ζωής – ένας δρόμος που συνεχίζεται όσο ζει ο άνθρωπος. Σ’ αυτό το δρόμο ο άνθρωπος αντιμετωπίζει ένα κόσμο γεμάτο από αλλαγές και μεταβολές με αιφνιδιασμούς και απρόοπτα. Χρειάζεται προσοχή γιατί δεν ξέρει κανείς τι θα βρεθεί μπροστά του. Πάντα ελλοχεύει κάποιος κίνδυνος.

Αυτή η πορεία έχει την ομορφιά της γιατί κρατά τον πιστό ξύπνιο και πρόθυμο να συναντήσει το αναπάντεχο.

Η συνεχής αυτή πορεία παρουσιάζει και τη μεγαλύτερη δυσκολία, ακόμη κι’ όταν είναι πορεία προς την ελευθερία. Έτσι είναι. Η συνεχής πορεία κουράζει, το άγνωστο τρομάζει, έστω και αν είναι η γη της επαγγελίας.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τον χριστιανό. Η ζωή με τη μορφή της αδιάκοπης πορείας προς την τελειότητα τον φοβίζει και τον κάνει να νοιώθει ανέστιος και πάροικος. Η αλήθεια αυτή που έκανε τους αποστόλους και τους πιστούς των πρωτοχριστιανικών χρόνων να νοιώθουν έτοιμοι για κάθε κίνδυνο, έγινε βάρος για πολλούς σήμερα.

Οι περισσότεροι προτιμάμε τη σιγουριά της επίγειας πόλης, παρά την προσδοκία της μέλλουσας.

Δεν μιλάμε για τους υλιστές, γιατί αυτοί δεν γνώρισαν ποτέ την ομορφιά του ουρανού, γιατί βυθίστηκαν από νωρίς στο τέλμα. Μιλάμε για όσους ξεκίνησαν και κάπου λιγοψύχησαν. Αυτοί πιάστηκαν στην παγίδα της «θρησκευτικότητας». Διατηρούν τους εξωτερικούς τύπους και μετέβαλαν την «ὁδόν Κυρίου» σ’ έναν τύπο που έχει ως σκοπό να διασφαλίσει την πρόσκαιρη ζωή τους από επικίνδυνες αλλαγές για την επισφαλή εσωτερική τους ισορροπία. Έτσι η πίστη αντί να είναι ο τελικός του σκοπός γίνεται μέσον. Και τελικά αυτή η παραποιημένη πίστη, που καλύπτεται από το ιμάτιο της «θρησκευτικότητας» γίνεται μια παγίδα και ένας κίνδυνος που κρατά τον άνθρωπο δέσμιο και ανίκανο να συνεχίσει την πορεία του προς τη Βασιλεία Του Θεού.

Μια τέτοια καθαρή εικόνα μας δίνει η σημερινή ευαγγελική διήγηση.

Ο Ιησούς φέρνει τρία παραδείγματα που δείχνουν που ακριβώς βρίσκεται ο κίνδυνος της «θρησκευτικότητας» δηλ. της μεταβολής της πορείας σε στασιμότητα.

Το πρώτο είναι η προσευχή του ανθρώπου. Λίγο νωρίτερα ο Χριστός είχε διδάξει στους μαθητές την Κυριακή προσευχή. Πρόκειται για ένα περιεκτικό κείμενο που αποφεύγει τη φλυαρία και δεν είναι μόνο σύντομο, αλλά είναι και νέο ως προς το περιεχόμενό του. Ο Χριστιανός ζητάει από τον Θεό βασικά δύο πράγματα : τον ερχομό της βασιλείας Του και την συγχώρηση των ανομιών του ανθρώπου.

Ο κίνδυνος όμως της «θρησκευτικότητας» παραμονεύει παντού, ακόμα και την ώρα της προσευχής. Εδώ παρουσιάζεται με τη μορφή της αποκοπής από την ζωή του ανθρώπου. Κι’ αυτό ακριβώς επισημαίνει ο Χριστός. Η προσευχή είναι δραστική και σωστή τότε μόνον, όταν συνοδεύεται από συγχώρεση για τους ανθρώπους που μας έβλαψαν. Η προσευχή είναι το σημείο που δεν μπορούν να μας πειράξουν οι άλλοι. Κι’ εδώ ακριβώς βρίσκεται η παγίδα. Να μεταβάλλουμε την προσευχή σε εξωπραγματική πράξη, στατική, έξω από τις σχέσεις μας με τους άλλους.

Αυτό ακριβώς τον κίνδυνο, δηλ. τη μεταβολή της ζωντανής επικοινωνίας με το Θεό σε μια θρησκευτική πράξη αποκομμένη από τη ζωή. Αυτόν τον κίνδυνο επισημαίνει ο Χριστός.

Αλλά δεν περιορίζεται στο να δείξει τον κίνδυνο , δείχνει και πως μπορούμε να τον αποφύγουμε : με την αίτηση συγνώμης από όσους βλάψαμε, απ’ όσους χωρίσαμε με το μίσος από την κοινωνία. Η κοινωνία με τον Θεό είναι δραστική, μόνο αν αποκαταστήσουμε την κοινωνία μας με τους συνανθρώπους μας, χωρίς να ρωτάμε αν έχουν εκείνοι το φταίξιμο. Διαφορετικά η προσευχή μας γίνεται φαρισαϊκή.

Το δεύτερο παράδειγμα είναι η νηστεία που αρχίζει αύριο. Η νηστεία είναι θεσμός, που εύκολα μπορεί να γίνει η αιτία για εξωτερική ικανοποίηση του ανθρώπινου εγωισμού, για μια ψεύτικη υπεροχή απέναντι σ’ αυτούς που δεν νηστεύουν.

Στην εποχή του Χριστού οι φαρισαίοι διακρίνονται για την τήρηση της νηστείας και την διατυμπάνιζαν για να τονίσουν την υπεροχή τους.

Ο χριστός καταδικάζει τη μεταβολή της νηστείας από ένα μέσο ανάνηψης σε αυτοσκοπό, σε αυτοπροβολή της ατομικότητάς του. Η νηστεία είναι ένα μέσο εγκράτειας και δυνατότητας για κοινωνικό έργο. Είναι πρόσκληση για φιλανθρωπική δράση και η ανθρώπινη ματαιοδοξία τη μετέβαλε σε τόπο και τύπο αυτοδικαίωσης. Όποιος υποκύψει στην παγίδα της «θρησκευτικότητας» μεταβάλλει την νηστεία σε εγωιστική προβολή, σε διακριτικό διάφραγμα που ξεχωρίζει την δική του ευσέβεια από την ασέβεια των πολλών. Έτσι αντί να ενώνει, χωρίζει τους χριστιανούς.

Ο Χριστός φέρνει και ένα τρίτο παράδειγμα που δείχνει πόσο εύκολα ξεγελιέται ο άνθρωπος και μεταβάλλει την συνεχή πορεία σε στάση και αδιέξοδο.

Είναι το ερώτημα που βρίσκεται ο θησαυρός του ανθρώπου. Εδώ φαίνεται πόσο βαθειά είναι ριζωμένος ο χριστιανισμός του. Γιατί η καρδιά μας βρίσκεται εκεί, όπου βρίσκεται και ο θησαυρός μας.

Εδώ η απόκλιση γίνεται ευκολότερα, γιατί συνδέεται με την καθημερινή μας ζωή. Θησαυρός είναι αυτό που θεωρούμε πολύτιμο, αυτό που παρακαλάμε το Θεό να μας δώσει, αυτό που κυνηγάμε με τον κόπο μας. Κι’ αυτό δεν είναι πολλές φορές η «βασιλεία του Θεού και η δικαίωση» αλλά κάποιο εγκόσμιο αγαθό. Η θρησκευτικότητα δεν φαίνεται να παίζει κάποιο ρόλο εδώ. Η προσκόλληση στα επίγεια φαίνεται να μην συνδέεται με την θρησκευτικότητα, έστω των τύπων. Κι’ όμως φαίνεται πως κι’ αυτό είναι δυνατό. Γι’ αυτό άρχισε να επινοεί θεωρίες για την χρησιμότητα του πλούτου, για τον έπαινο του καλού χριστιανού με επίγεια αγαθά, για τη χριστιανική διαχείρισή του κ.α.

Κι’ όλα αυτά για να μην χάσει από τα χέρια του αυτό που υποκαθιστά το Θεό, τον επίγειο θησαυρό του. Κάνει τα αδύνατα δυνατά για να συνδυάσει την πίστη του με την ειδωλολατρία του. Αρκείται σε μια ψεύτικη - υποτονική θρησκευτικότητα, αρκεί να έχει την βεβαιότητα του θησαυρού του.

Και τα τρία παραδείγματα έχουν κοινά γνωρίσματα. Δείχνουν πόσο εύκολα λησμονεί ο άνθρωπος την πορεία και παραμένει σ’ ένα πρόσκαιρο παρόν. Συγχρόνως όμως δείχνουν και πόσο αισθάνεται την ανάγκη να μείνει σ’ επαφή με το Θεό. Αυτός ο εσωτερικός διχασμός του εκφράζεται με μια ρηχή θρησκευτικότητα , που όχι μόνο διαλύει, αλλά επιτείνει το πρόβλημα. Δεν μπορεί κανείς να δουλεύει συγχρόνως σε δυο Κυρίους.

Η ψεύτικη θρησκευτικότητα τον εμποδίζει να δει καθαρά και τον δένει σε μια γωνιά με την ψευδαίσθηση της ασφάλειας. Έτσι όμως μένει μόνος μέσα στην έρημο, αδύναμος και ανασφαλής.

Η παγίδα και ο κίνδυνος της θρησκευτικότητας των τύπων και του εγωισμού δεν είναι γνώρισμα μόνο του φαρισαϊσμού. Παραμένει δίπλα μας κάθε στιγμή έτοιμη να μας προσβάλλει πνευματικά.

Γι’ αυτό η εκκλησία μας καλεί σε συνεχή εγρήγορση. Σε πνευματική νήψη. Ιδιαίτερα τώρα την περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής που η νηστεία είναι αληθινή, όταν συνοδεύεται από συνεχή νήψη ψυχής, από αγάπη και συγνώμη για τους άλλους, από αληθινή νηστεία, από αποχή όχι μόνο τροφής αλλά και παθών.

π.Γ.Στ.

Οι ιστορικές ανακρίβειες της ταινίας «AGORA» του Αλεχάντρο Αμεναμπάρ

Της Ειρήνης Α. Αρτέμη*



Η ταινία «Agora» διαπραγματεύεται τη ζωή της Αλεξανδρινής φιλοσόφου Υπατίας μέσα στην ταραγμένη περίοδο του τέλους του 4ου αιώνα και αρχές του 5ου αιώνα μ.Χ. στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Αρχικά πρέπει να σημειωθεί ότι ο Αλεχάντρο Αμεναμπάρ, σκηνοθέτης της ταινίας είναι άθεος. Κατά δική του ομολογία γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα σε μία χριστιανική οικογένεια, μετά έγινε αγνωστικιστής και στη συνέχεια άθεος. Αυτό σημειώνεται, για να γίνει κατανοητό, γιατί ενώ φαίνεται ότι η ταινία επιφανειακά δεν στρέφεται εναντίον της χριστιανικής θρησκείας, στην πραγματικότητα παρουσιάζει τους χριστιανούς φονταμενταλιστές, σκοταδιστές, αδαείς, φανατικούς και τελειώνει αφήνοντας υπονοούμενο ότι ένας σημαντικός άγιος του Χριστιανισμού, ο Κύριλλος πατριάρχης Αλεξανδρείας, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένας φανατικός κληρικός και ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας της Υπατίας.




Βασική ιστορική πηγή για την ανασκευή των ανακριβειών της ταινίας είναι το έργο του ιστορικού Σωκράτους του Σχολαστικού «Εκκλησιαστική Ιστορία». Αυτός έζησε την ίδια περίοδο με τον Κύριλλο Αλεξανδρείας. Τα γραφόμενά του έχουν μεγάλη βαρύτητα, γιατί ο Σωκράτης ανήκε στην αίρεση των Νοβατιανών. Τους τελευταίους πολέμησε με πάθος ο Κύριλλος1. Στην αρχή της ταινίας παρουσιάζονται οι ειδωλολάτρες να προκαλούν με τα λόγια τους χριστιανούς και εκείνοι να τους επιτίθενται. Σύμφωνα με το Σωκράτη το Σχολαστικό, ο Θεόφιλος πατριάρχης Αλεξανδρείας και θείος του Κυρίλλου είχε πάρει αυστηρά μέτρα εναντίον τους και κατέστρεψε το Σεράπειον και το Μίθρειον. Η αιτία ήταν ότι οι ειδωλολάτρες επιτίθεντο στους χριστιανούς, για το λόγο αυτό οι πρώτοι φοβούνταν την οργή του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Β´2 .

Αν και στην ταινία ο Θέων, πατέρας της Υπατίας και σπουδαίος μαθηματικός, τραυματίζεται κατά την καταστροφή του Σεραπείονος ιερού και αργότερα εξαιτίας αυτού του τραύματος πεθαίνει. Στην πραγματικότητα το γεγονός της αιτίας του θανάτου του Θέωνος είναι άγνωστο. Ο θάνατός του πιθανολογείται γύρω στο 405 μ.Χ. Η αιτία για να προσέλθουν πολλοί ειδωλολάτρες στους κόλπους του Χριστιανισμού κατά την ταινία υπήρξε η σκληρή στάση του πατριάρχη Θεοφίλου. Στην πραγματικότητα, όμως, στο Σεράπειον ιερό βρισκόταν άγαλμα που στη βάση του υπήρχε το σύμβολο του Σταυρού. Αυτό έγινε αιτία πολλοί ειδωλολάτρες να πιστέψουν και να βαπτισθούν χριστιανοί3.

Λανθασμένο θεωρείται, επίσης, το γεγονός ότι μετά το θάνατο του Θεοφίλου, ο Κύριλλος αυτοχρήζεται διάδοχος του θείου του, φορώντας τα αρχιερατικά άμφια του νεκρού και το δακτυλίδι του. Οι Πατριάρχες στο χώρο της Ορθοδοξίας σήμερα δε φορούν δακτυλίδι ως δείγμα αρχιερατικής εξουσίας. Δεν αναφέρεται σε καμία ιστορική πηγή ότι ο Κύριλλος φορούσε δακτυλίδι, για να γίνεται έτσι φανερή η εξουσία του. Αυτός διαδέχθηκε το θείο του Θεόφιλο, ύστερα από την αναμέτρησή του με τον αρχιδιάκονο Τιμόθεο για τον πατριαρχικό θρόνο. Ο Κύριλλος κράτησε σκληρή σταση απέναντι στους Εθνικούς, γιατί τους θεωρούσε υπεύθυνους για τη ροπή μερικών χριστιανών της Αλεξάνδρειας στη μαγεία, στην αστρολογία και όχι στην αστρονομία και γενικότερα στο ότι παρέμεναν δεσμιοι των δεισιδαιμονιών, των προκαταλήψεων και του παγανισμού. Ο ίδιος είχε μελετήσει τους κλασικούς συγγραφείς της αρχ. Ελλάδας αλλά και τους μεγάλους φιλοσόφους, όπως τον Πλάτωνα, τον Πλωτίνο κ.α., πράγμα που φαίνεται κυρίως στο έργο του «Κατά Ιουλιανού»4.

Ο Αμμώνιος στο κινηματογραφικό έργο παρουσιάζεται ως φανατικός «παραβαλανεύς»5, που για χάρη εντυπωσιασμού των ειδωλολατρών περπατούσε ξυπόλητος πάνω στη φωτιά. Οι χριστιανοί, όμως της εποχής εκείνης και γενικότερα δεν κάνουν ποτέ θαύματα για χάρη εντυπωσιασμού αλλά ούτε και για να πείσουν τους αρνητικά διακείμενους προς αυτούς. Η αλήθεια είναι ότι ο Αμμώνιος υπήρξε μοναχός από τη Νιτρία. Στην πόλη της Νιτρίας υπήρχαν γύρω στους πεντακόσιους μοναχούς, οι οποίοι υποστήριζαν με περισσή θέρμη τη χριστιανική διδασκαλία. Σε αυτούς κοντά μόνασε αρκετά χρόνια ο Κύριλλος. Ίσως σε εκείνους να οφείλεται το πάθος του πατριάρχη Αλεξανδρείας για την υπεράσπιση της χριστιανικής διδασκαλίας. Ο Αμμώνιος εξαιτίας της φραστικής επιθέσεώς του στον έπαρχο Ορέστη και της ρίψεως πέτρας στο κεφάλι του επάρχου, συνελήφθηκε, βασανίστηκε και θανατώθηκε. Ο Κύριλλος τον αποκάλε σε μάρτυρα και τον έθαψε με τιμές, ενώ στην ταινία τον ανακηρύσσει άγιο. Στην ορθοδοξία οι άγιοι ανακηρύσσονται μόνο από τον Τριαδικό Θεό και όχι από τους ανθρώπους.

Στο κινηματογραφικό έργο παρουσιάζεται ο έπαρχος Ορέστης ως Χριστιανός που προσπαθούσε να διατηρεί τις λεπτές ισορροπίες μεταξύ των Ιουδαίων, Εθνικών και Χριστιανών κατοίκων της Αλεξάνδρειας. Ο Ορέστης μάλλον είχε ασπασθεί το χριστιανισμό από πολιτικό συμφέρον, κάτι που αποκαλύπτεται και στην ταινία μέσα από την ερώτηση που του κάνει ο Συνέσιος Επίσκοπος Κυρήνης. Ο τελευταίος ρωτάει τον Ορέστη εάν πιστεύει πραγματικά στο Θεό των Χριστιανών η αν έγινε χριστιανός από συμφέρον. Ο Σωκράτης ο Σχολαστικός αναφέρει ότι από πολλούς χριστιανούς της Αλεξάνδρειας ο Ορέστης αποκαλούνταν «Θύτης και Έλληνας», δηλ. ειδωλολάτρης, εξαιτίας της άδικης συμπεριφοράς του απέναντι στους χριστιανούς. Συνεχίζοντας ο ιστορικός αναφέρει το μίσος που ένιωθε ο Ορέστης για τους χριστιανούς επισκόπους6. Επίσης δεν γίνεται πουθενά λόγος στο έργο για τα βασανιστήρια που υπέβαλε ο Ορέστης τον Ιέρακα, άνθρωπο της εμπιστοσύνης του Κυρίλλου7.

Όσον αφορά στο επεισόδιο με τους Ιουδαίους στο θέατρο, σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές δεν λιθοβόλησαν οι χριστιανοί τους Ιουδαίους στο θέατρο το Σάββατο. Αντίθετα τους κατηγόρησαν δημόσια ότι αντί να ακούν, όπως όριζε η θρησκεία τους, το λόγο του Θεού στις Συναγωγές τους, εκείνοι βρίσκονταν στο θέατρο8. Οι Εβραίοι τονίζουν στους χριστιανούς ότι και ο Χριστός ήταν Εβραίος και χωρίς αυτούς οι τελευταίοι δεν θα υπήρχαν. Αυτό το επιχείρημα δεν ευ σταθεί, γιατί οι Ιουδαίοι δεν αποδέχθηκαν το Χριστό ως Μεσσία και Υιό του Θεού αλλά ως έναν ψευδοπροφήτη.

Η Υπατία στο έργο παρουσιάζεται ως νέα, ωραία γυναίκα και φίλη του Ορέστη. Δε γνωρίζουμε από ιστορικές πηγές εάν ήταν όμορφη. Σίγουρα όμως ήταν πολύ μορφωμένη. Δεν βρισκόταν σε νέα ηλικία, αφού εάν γεννήθηκε το 365 μ.Χ. στην εποχή που ο Κύριλλος έγινε Πατριάρχης ήταν κοντά στην ηλικία των πενήντα ετών. Η ηλικία αυτή ήταν αρκετά μεγάλη και για άντρα αλλά και για γυναίκα για εκείνη την εποχή. Επομένως καταρρίπτεται ο μύθος της νέας, θελκτικής γυναίκας που βρήκε σάρκα και οστά από κάποιους ψευδοϊστορικούς το Μεσαίωνα. Επίσης ήταν γνωστό σε όλους τους κατοίκους της Αλεξάνδρειας τη συγκεκριμένη εποχή ότι εκείνη υπήρξε η βασική αιτία που εμπόδιζε τον Ορέστη να αποκτήσει αγαστές σχέσεις με τον Κύριλλο9.

Πουθενά ιστορικά δεν αναφέρεται ότι ο Κύριλλος θεωρούσε τις γυναίκες κατώτερες, όπως παρουσιάζεται μέσα από την ταινία. Στη συγκεκριμένη σκηνή ο Κύριλλος διαβάζοντας απόσπασμα της Β΄ επιστολής του Παύλου προς Τιμόθεον, κηρύττει την κατωτερότητα της γυναίκας έναντι του άνδρα. Κάτι τέτοιο δε θα μπορούσε ποτέ ο Κύριλλος να το κηρύξει, γιατί ο ίδιος μέσα στο έργο του τονίζει ότι η θέση της γυναίκας εξυψώνεται στο πρόσωπο της Θεοτόκου, μητέρας του Χριστού, της νέας Εύας. Έπειτα θα εναντιωνόταν στη διδασκαλία του Χριστού που εξύψωσε τη γυναίκα και την έκανε ισότιμη με τον άνδρα.

Το ίδιο τονίζει και ο Παύλος μέσα από την προς Εφεσίους Επιστολή του και κυρίως στο απόσπασμα εκείνο που διαβάζεται στο μυστήριο του γάμου. Ο Κύριλλος, κατά την αναφορά του Σωκράτους, έκρινε τον Ορέστη για τα διάφορα ατοπήματά του με βάση την Αγία Γραφή. Ο έπαρχος για να ανασκευάσει τις κατηγορίες του Κυρίλλου και των άλλων Χριστιανών τόνιζε ότι και ο ίδιος ήταν χριστιανός βαπτισμένος από τον Αττικό Κωνσταντινουπόλεως.

Καμία αναφορά δεν υπάρχει σε ιστορικές πηγές της εποχής ότι ο Κύριλλος αποκαλούσε την Υπατία μάγισσα, αντίθετα δείχνει να σεβόταν την επιστημονική της γνώση.

Ιστορικά ο πατριάρχης Αλεξανδρείας δεν παρουσιάζεται ως σκοταδιστής. Μάλιστα ο ίδιος είχε μελετήσει τα έργα του Μ. Βασιλείου, του Γρηγορίου Νύσσης, του Ωριγένη κ.α. που είχαν διαβάσει η διδαχθεί την αρχαία φιλοσοφία και ενστερνίζονταν επιστημονικές θεωρίες της εποχής που έζησαν. Φυσικά όλοι οι παραπάνω εξετάζουν τις διάφορες επιστημονικές απόψεις υπό το πρίσμα της Χριστιανικής διδασκαλίας. Αξίζει να υπογραμμιστεί ότι πολλοί Χριστιανοί υπήρξαν μαθητές της Υπατίας, όπως ο Συνέσιος Επίσκοπος Κυρήνης10, ο αδελφός του ο Ευόπτιος της Πτολεμαί δος, ίσως ο Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης κ.α.

Η ταινία παρουσιάζει τους χριστιανούς -κυρίως τους παραβαλανείς- εκτός από σκοταδιστές και αδαείς. Αυτοί σε μία συζήτηση μεταξύ τους λένε ότι η γη και ο ουρανός μοιάζουν με ένα μπαούλο και απορρίπτουν τις θεωρίες περί αστρονομίας. Φυσικά οι χριστιανοί δεν απέρριπταν τις θεωρίες της αστρονομίας ούτε επικρατούσε καταδίκη στην πυρά όποιων τις πρέσβευαν. Εξάλλου μεγάλοι εκκλησιαστικοί πατέρες, όπως ο Μ. Βασίλειος είχαν σπουδάσει αστρονομία, μαθηματικά κ.α. στα οποία κάνουν αναφορά στα έργα τους.

Τέλος το κινηματογραφικό έργο θεωρεί ηθικό αυτουργό του φόνου της Υπατίας τον Κύριλλο, όμως τόσο ο Σωκράτης ο Σχολαστικός, όσο και καμία άλλη ιστορική πηγή της εποχής δεν καταλογίζουν μία τέτοια πράξη στον Πατριάχη Αλεξανδρείας. Αν υπήρχε έστω και μία αμυδρά υποψία για συμμετοχή του Κυρίλλου στο φόνο της φιλοσόφου, θα την εκμεταλλευόταν ο Νεστόριος Κωνσταντινουπόλεως στη θεολογική διαμάχη που είχε με τον Κύριλλο. Επίσης θα έκαναν αναφορά στο γεγονός αυτό οι διάφοροι εχθροί του. Ο πατριάρχης Αλεξανδρείας ανακηρύχθηκε άγιος από τον Τριαδικό Θεό όχι μόνο για τη ζωή του αλλά και για τη θεολογία του σχετικά με την ενανθρώπηση του δεύτερου Προσώπου της Αγίας Τριάδος καθώς και για την υπεράσπιση του όρου Θεοτόκος για τη μητέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Εν κατακλείδι, η ταινία μπορεί να έχει ωραία σκηνικά, όμως το θέμα που διαπραγματεύεται, η Υπατία και ο θάνατός της και ο τρόπος που το διαπραγματεύεται γίνεται η αιτία για να θεωρήσουν οι νεοπαγανιστές και οι πολέμιοι της Ορθοδοξίας ότι βρήκαν κάποια ερείσματα εναντίον του Χριστιανισμού. Δυστυχώς όμως για αυτούς τα επιχειρήματά τους για άλλη μία φορά είναι κίβδηλα.



Σημειώσεις:



1.Σωκράτους, Εκκλησιαστική Ιστορία 7,7 PG 67, 752A.

2. Αυτόθι, 5,16-17.

3. Αυτόθι, 5,17.26.

4. Κυρίλλου Αλεξανδρείας, Κατά Ιουλιανού: Υπέρ της των χριστιανών ευαγούς θρησκείας προς τα του εν αθέοις Ιουλιανού, Ι - ΧΙΧ, P. Evieux, SC 322 (t. I-II), Paris 1985, σσ. 100-318 (PG 76, 504A-1064B).

5. Οι «παραβαλανείς», οι οποίοι αποτελούσαν ιδιαίτερη οργάνωση και ασχολούνταν με έργα φιλανθρωπίας - κάτι που γίνεται φανερό στην ταινία-, παρέμεναν κοντά στο εκκλησιαστικό βαλαβανείο, από όπου πήραν και το όνομά τους. Και σύμφωνα με το Σωκράτη ήταν επιρρεπείς στις κοινωνικές αναταραχές. Πολλές φορές, όμως λειτουργούσαν εν αγνοία του εκάστοτε Πατριάρχη, για το λόγο αυτό με νόμο που εκδόθηκε από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο το Β΄ στις 28.09 416 υπήχθησαν υπό τη δικαιοδοσία του επάρχου.

6.Σωκράτους, Εκκλησιαστική Ιστορία 7,7 PG 67, 764A.

7.Αυτόθι, 7, 13-34. PG 67, 761C-764C.

8. Αυτόθι, 7, 13.1. PG 67, 761CD.

9. Αυτόθι, 7, 15. PG 67, 768Β. Πρβλ. Νικηφόρου Καλλίστου, Εκκλησιαστική Ιστορία 14,16, PG 146, 1105C-1108B.

10.C. Lacombrade, Synesios de Cyrene, hellene et chretien, Paris 1951, p.54-55.



* Η Ειρήνη Α. Αρτέμη είναι πτ. Θεολογίας - Φιλολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών Mphil Θεολογίας Παν. Αθηνών, υπ. διδάκτορος Θεολογίας του Παν. Αθηνών

http://www.egolpion.com/15D15CCA.el.aspx