Πανηγυρική Αγρυπνία για την Παναγία Παραμυθία και τον Άγιο Μάξιμο τον Γραικό

Φωτογραφίες και ακούσματα απο την αγρυπνία της εορτής της Παναγίας της Παραμυθίας και του Αγίου Μαξίμου του Βατοπαιδινού του Νέου Ομολογητού του γνωστού ως Γραικού ο οποίος είναι φωτιστής των Ρώσων ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΒΙΟ ΤΟΥ (βλ http://vatopaidi.wordpress.com/2009/07/25/agios-maximos-o-graikos1/ ).

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ :Anoixandaria – IMMB, 21-1-2010

http://vatopaidi.wordpress.com/2010/02

Το μεγαλείο του "Τίποτα"Ένας λαός τίποτα, λοιπόν;

Γράφει: Η Αναστασία Βούλγαρη



Έγραψε ο Άγγελος Σικελιανός:

«Σαν έριξα και το στερνό δαυλί στο φωτογόνι
(δαυλί της ζωής μου της κλεισμένης μες στο χρόνο)
στο φωτογόνι της καινούριας Λευτεριάς Σου, Ελλάδα,
μού αναλαμπάδιασε άξαφνα η ψυχή σα να 'ταν
όλο χαλκός το διάστημα, ή ώς να 'χα
τ' άγιο κελί του Ηράκλειτου τριγύρα μου,
όπου χρόνια,
για την Αιωνιότη εχάλκευε τους λογισμούς του
και τους κρεμνούσε ως άρματα
στης Έφεσσος το Ναό...»

Αργότερα, στα 1969, ένας εξόριστος τροβαδούρος, αιώνιος εραστής του Μέτρου, του Ωραίου του Δικαίου, μελοποίησε αυτό το ποίημα. Και έγινε ο Σικελιανός κι η μουσική του Μίκη, σύμβολο αντίστασης κατά της δικτατορίας.

Σήμερα τον αποκαλούν «ακροδεξιό», δηλαδή «φασίστα». Και δεν ντρέπονται. (Οι Ολλανδοί τον Απρίλιο τού 2009 παρουσίασαν το μελοποιημένο Πνευματικό Εμβατήριο του Σικελιανού, στην ελληνική γλώσσα).

Μας λένε κάποιοι γραμματιζούμενοι πως δεν είμαστε Έλληνες, γιατί, λέει, καμία σχέση δεν έχουμε με την αρχαία Ελλάδα.

Επειδή, είχαμε τους Ρωμαίους, τον χριστιανισμό που έσπασε τα αγάλματα και τους ναούς, το Βυζάντιο κι ύστερα, λέει, μας μπαστάρδεψαν οι Οθωμανοί. Μας λένε ότι ο βασιλιάς Αλέξανδρος ήταν ένας λήσταρχος, ένας άθλιος ιμπεριαλιστής και πως ο Παρθενώνας δεν είναι δικός μας γιατί χτίστηκε από δούλους και πως ο Φειδίας, ο Ικτίνος κι ο Καλλικράτης καμιά αξία δεν έχουν. Έδιναν, λέει απλώς εντολές στους δούλους. Και πως δεν είμαστε έθνος λέει αλλά φαντασίωση. Είμαστε σε παράκρουση δηλαδή από το 1825 μέχρι σήμερα.

Σκέφτομαι κι εγώ με το φτωχό μου το μυαλό: Είμαστε λοιπόν ένας λαός Τίποτα! Ο λαός Τίποτα! Χωρίς ρίζες, χωρίς ιστορία, χωρίς μνήμες, χωρίς ένα χτυποκάρδι. Ένα Μηδέν!
(Σ’ αυτό το Τίποτα θέλουν να προσθέσουν και τους ανθρώπους από την Α. Ευρώπη, την Ασία, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική που ήρθαν εδώ

Επειδή όμως, ένας Εφέσσιος σοφός, που μίλαγε την ελληνική γλώσσα- όχι! μην γελιέστε, δεν είχε εθνικότητα , ένας τίποτας ήταν κι αυτός- είπε πως δεν υπάρχει Μηδέν και πως το μηδέν εμπεριέχει ύλη και με κινητοποίησε. Θέλω κι εγώ να μιλήσω για το Τίποτα και τον λαό του Τίποτα, τον Τιποτένιο. Και για όλα τα Τίποτα και τα Μηδέν που είναι αυτός ο λαός.

Δεν ξέρω αν είμαι απόγονη των Ελλήνων του 5ου π.χ. αιώνα, αλλά δεν με νοιάζει. Με νοιάζει που το αρχαίο δράμα με αφορά κι η Αντιγόνη είπε «όχι» και κουβαλούσε πολεμοφόδια στην Πίνδο, στα 1940. Η Ιφιγένεια κάηκε στο Δίστομο και στα Καλάβρυτα ή μήπως την έκαψαν οι «συμμαχικές» ναπάλμ στο Γράμμο;

Ο Κρέων κάποτε έγινε Διοικητής της Χωροφυλακής και δεν άφηνε τη μάνα του Πέτρουλα να πάρει το πτώμα του για να θρηνήσει το νεκρό παιδί της. Κι έγινε τότε, στα 1965, ένας Λαός η Αντιγόνη κι η μάνα του Σωτήρη, έθαψε το στερνοπούλι της.

Έντεκα νεκρούς μέτραγε η μάνα του Σωτήρη. Ίδια η Εκάβη.
(Τώρα οι Φράγκοι σκηνοθετούν αρχαίο δράμα και δεν ξέρουν τί να κάνουν τον Χορό. What can I do with this fucking chorus?, αναρρωτιόταν ένας πολύφερνος Γερμανός σκηνοθέτης όταν σκηνοθετούσε Μήδεια. Ο Χορός στην τραγωδία είναι ο Δήμος, πού να το ξέρει ο Γερμανός, που η μόνη ιστορική μνήμη του είναι η δεσποτεία

Περπατώ στους δρόμους της Αθήνας, ταξιδεύω στην Ήπειρο, τη Μακεδονία, την Κρήτη, τη Λήμνο. Γύρω μου βλέπω κεφάλια αρχαίων αγαλμάτων, φιγούρες από αγγεία, μάτια μινωικά, μαλλιά σα ζωγραφιές σε μελανόμορφα αττικά αγγεία. Οι νέες γυναίκες ίδιες οι Καρυάτιδες κι οι νεαροί άνδρες ίδιοι ο Ερμής. (Πηγαίνετε σε ένα οποιοδήποτε αρχαιολογικό μουσείο και θα καταλάβετε τί λέω). Είναι οι κάτοικοι αυτής της χώρας, όπως τους βλέπω 45 χρόνια τώρα. Με τα καλά και τα στραβά τους, με τα ελαττώματα τους, την καλοσύνη τους, την σκληρή καθημερινότητα τους, τα βάσανα, τους ατέλειωτους αγώνες τους για ζωή. Συνάνθρωποί μου όμως, συμπατριώτες μου, Έλληνες.

Δεν ξέρω αν έχω κάποια αιματολογική συγγένεια με τους Έλληνες του 3ου ή του 10ου αιώνα μ.Χ. και δεν με νοιάζει. Ξέρω πως το Βυζάντιο ήταν το Φως της ανθρωπότητας επί 10 σχεδόν αιώνες, ενώ η Εσπερία σπαραζόταν από τις λεηλασίες, τη φεουδαρχία, τον σκοταδισμό, τον δεσποτισμό, τις σφαγές και την αγραμματοσύνη.

Ναι, ο Αλέξανδρος ήταν κατακτητής. Πρώτα όμως απελευθέρωσε τα παράλια, με τη σύμφωνη γνώμη των Ελληνικών πόλεων -εκτός της Σπάρτης. Κατέκτησε σχεδόν όλη την Ανατολή. Αλλά άφησε πίσω του τα γράμματα, τις ελληνικές τέχνες και τη γλώσσα. Την ελληνική. Μιλιόταν σ’ ολόκληρη την Ανατολή από την εποχή του (4ος π.Χ.) μέχρι την Άλωση της Πόλης (1453 μ.Χ.). Δεν έσβησε όμως ούτε τότε η γλώσσα. Μιλιόταν σ’ όλα τα παράλια, μέχρι το 1922.

Δεν ξέρω αν το αίμα μου μπαστάρδεψε με τα 400 χρόνια της σκλαβιάς. Ξέρω πως μερικοί ξυπόλητοι φουστανελάδες (σκασίλα μου αν η φουστανέλα είναι ελληνική ή αλβανική, ο Τσαρούχης λέει πως οι Αλβανοί ήταν καταπληκτικοί ραφτάδες φουστανέλας) που μιλούσαν την ίδια γλώσσα που μιλώ, τα βάλανε με μιαν ολόκληρη οθωμανική αυτοκρατορία. Κι ο Καραϊσκάκης ήταν το νόθο παιδί μιας καλογριάς κι ενός τσιγγάνου κι ήταν ξεβράκωτος κάτω από τη φουστανέλα αλλά πολέμησε σαν τον Λεωνίδα κι έπεσε για τη Λευτεριά. Κι ο Κολοκοτρώνης, ο Γέρος του Μωριά φορούσε περικεφαλαία. Κι η επανάσταση του 1821 δεν ήταν η πρώτη. Είχαν γίνει κι άλλες και πνίγηκαν στο αίμα, γιατί οι ξένοι, παρά τις υποσχέσεις τους, μας άφηναν αβοήθητους.
Δεν ξέρω αν στο αίμα μου κυλάει αίμα αρχαϊκό και δεν με νοιάζει. Ξέρω ότι η Εθνική Αντίσταση είχε 100.000 όπλα και 2.000.000 αγωνιστές στις πόλεις. Και πως σ’ ένα πληθυσμό τότε 5.000.000 είχαμε 500.000 νεκρούς στα 4 χρόνια του πολέμου. Πως στον Εμφύλιο εκτελέστηκαν 16.000 κι όλοι φώναζαν: «Ζήτω η Ελλάδα».
Ξέρω πως στα βουνά στον Εμφύλιο πολέμησε κι απ’ τις δυο πλευρές η κλάση του 1946 και πως από αυτούς σκοτώθηκε το 80% (από αφήγηση του Θεοδωράκη στην τηλεόραση). Κι όλοι αγαπούσαν την Ελλάδα.

Ίσως στις φλέβες μου κυλά ένα αίμα αγνώστου προελεύσεως.
Ξέρω όμως πως πατρίδα μου είναι ο Σολωμός, ο Καβάφης, ο Βιζυηνός κι ο Καρυωτάκης. Ο Παλαμάς κι ο Σεφέρης. Ο Ρίτσος κι ο Ελύτης. Ο μέγας Καζαντζάκης κι ο μέγιστος Παπαδιαμάντης. Πατρίδα μου είναι ο Θόδωρος Αγγελόπουλος κι ο Παντελής Βούλγαρης. Ο Σμαραγδής, ο Πετρολούκας Χαλκιάς κι ο Διονύσης Χαριτόπουλος. Η Ειρήνη Παπά κι ο Λεωνίδας Λοϊζίδης, που ταξιδεύει το αρχαίο δράμα στην Αμερική. Είναι ο Παπαδημητρίου που μελοποιεί Καβάφη κι ο Ανδρέας Μπουτσικάκης που παίζει στο πιάνο ταγκό το «είμαστε δυο» του Μίκη. Είναι η Φαραντούρη κι ο Καλογιάννης. Είναι ο Ιωάννης Δαμασκηνός (8ος μ.Χ. –Ακολουθία εις κεκοιμημένους) κι η εκκλησία ποτέ δεν έδωσε εντολή για καταστροφή των Ναών, οι αυτοκράτορες έδιναν τέτοιες εντολές. (Θρήσκα δεν είμαι αλλά ο Ιησούς είπε το «αγαπάτε αλλήλους» κι έσπρωξε την ανθρωπότητα ένα βήμα εμπρός.

Οι χτίστες του Παρθενώνα, πράγματι ήταν δούλοι όπως κι αυτοί της Αττικής Οδού και της στέγης Καλατράβα (οι σημερινοί δούλοι λέγονται οικονομικοί μετανάστες) αλλά ο Φειδίας, ο Ικτίνος κι ο Καλλικράτης ήταν ελεύθεροι και αποτύπωσαν στο μάρμαρο τη Δημοκρατία και την Ελευθερία. Κι ο Παρθενώνας είναι το αιώνιο σύμβολο του Ωραίου και του Μέτρου. Είναι η ανύψωση του ανθρώπου προς το θείο. (Η δουλεία είναι πράγματι άδικο πράμα κι απαίσιο. Την εποχή εκείνη όμως ήταν το προοδευτικό άλμα της ανθρωπότητας.

Κι ύστερα είναι η μουσική! Ο Τρόπος που έγινε Μέλος και δημοτικό τραγούδι κι όταν ενώθηκε με τη λάγνα Ανατολή, Δρόμος. Κι ύστερα ήρθε ο Μπάτης κι ο Τσιτσάνης κι ο Μάρκος κι ο Μίκης κι ο Μάνος κι ο Ξαρχάκος κι ο Ανδριόπουλος και τόσοι άλλοι.... Κι όταν ακούω το «γυιέ μου σπλάχνο το σπλάχνο σου» μου ‘ρχονται στο μυαλό όλοι οι ορφικοί ύμνοι για τον θεό Διόνυσο , που πέθανε κι ύστερα αναστήθηκε.

«Μάνα με τους εννιά σου γυιούς και με τη μια σου κόρη» λέει η παραλογή του 9ου μ.Χ. αιώνα και «δυο γυιούς είχες μανούλα μου» ο Θεοδωράκης στα 1963. Κι αν στην παραλογή ο νεκρός γυιός γυρνά από τον Άδη (σαν τον μύθο της Δήμητρας και της Κόρης για να εκπληρώσει την υπόσχεση στη μάνα του: να της γυρίσει τη μοναχοκόρη της, ο Θεοδωράκης, βάζει τους γυιούς να σταθούν πάνω από το νεκροκρέββατο της μάνας τους και να την αποχαιρετήσουν. Και δε με νοιάζει αν δεν έχω καμία αιματολογική σχέση με τους Έλληνες του 9ου αιώνα. Το ίδιο ανατριχιάζω και με τα δυο.

Κι αν ζούμε σε μια εθνική φαντασίωση από το 1825 τί; Τί θα υπήρχε στη ζωή χωρίς τη φαντασίωση; Η ποίηση, η μουσική, ο έρωτας, θα υπήρχαν χωρίς φαντασίωση; Η επανάσταση – η όποια επανάσταση- θα γινόταν χωρίς τη φαντασίωση της λευτεριάς και της δίκαιης ζωής; Κι ο θεός Απόλλωνας τί ήταν άραγε; Μήπως η φαντασίωση των ανθρώπων για τον ένθεο άνθρωπο, τον ενωμένο με τη μουσική, την ποίηση και την αρμονία;

Αυτά είναι για μένα η Ελλάδα, όχι τα αίματα ούτε η παραποιημένη ιστορία. Κι ο Λαός της δεν είναι Τίποτα. Είναι ένας μεγάλος Λαός, ο ελληνικός. Παράδειγμα Ήθους, Ανθρωπιάς, Αγωνιστικότητας, Δημιουργίας. Ένας Λαός αντρειωμένος, θεόμαχος, αναρχικός γι αυτό ανυπότακτος. Κι αυτός ο Λαός θα ξαναγίνει πάλι! Αρκεί να ξυπνήσει η παγωμένη μνήμη του και η αυτοπεποίθηση του.
(Εμπρός συντρόφοι, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα).

Όλα τα δώσαμε στους ξένους. Το αίμα μας, τις νίκες μας, τη γλώσσα μας, τις τέχνες μας, τις επιστήμες, τη φιλοσοφία, τη δημοκρατία, την εθνική μας ανεξαρτησία. Τί άλλο θέλουν πια; Ας μας αφήσουν επιτέλους ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ.

Η προδοσία πάντα γινόταν από μέσα. Ο Εφιάλτης όμως είχε κακό τέλος. Οι Σπαρτιάτες έστειλαν την κρυπτεία και τον σκότωσε.

Σήμερα ο Εφιάλτης διαφεντεύει τον τόπο. Λυμαίνεται το βιος μας και τους κόπους μας. Έχει δηλητηριάσει το μεδούλι μας.

Έτσι κι αλλιώς, «ο Εφιάλτης θα φανεί κι οι Μήδοι θα περάσουν». Οι …«Μήδοι» τώρα θέλουν τα υπέδαφος μας γι αυτό μας αφελληνίζουν για να μας διαμελίσουν.

Και τώρα εσείς, τάχα διανοούμενοι, τάχα προοδευτικοί, μπορείτε να με βαφτίσετε κι εμένα ακροδεξιά, ρατσίστρια, ρομαντική, μελό ή ότι άλλο σκεφτείτε. Παραποιείστε τα λόγια μου. Χειρουργήστε τα, να βρείτε τη «φασίζουσα νοοτροπία» ή ό,τι άλλο σας βολεύει. Γελάστε μαζί μου. Κοροϊδέψτε με. Δεν με πειράζει. Εγώ το δρόμο μου κι εσείς τη δουλειά σας.

Έτσι κι αλλιώς η Ιστορία θα κάνει τον κύκλο της κι όταν κλείσει θα ανοίξει ένας άλλος κύκλος. Αυτός που δεν θα σας περιλαμβάνει.
[Τους παλιούς μου φίλους καλώ με φοβέρες και μ’ αίματα].

Εγώ τότε δεν θα ζω αλλά θα ζει η σπορά μου. Όπως θα ζει κι η σπορά κάθε Έλληνα που σήμερα διδάσκει το παιδί του τί σημαίνει το «Λευτεριά ή Θάνατος».

http://resaltomag.blogspot.com/2010/02/blog-post_07.html#more

Θεία Λειτουργία στο παρεκκλήσιο της Αγίας Ζώνης – Ψάλλει ο Γέροντας Κυπριανός (Μέρος Β΄)

Tο δεύτερο μέρος της Θείας Λειτουργίας στο παρεκκλήσιο της Αγίας Ζώνης της Μονής Βατοπαιδίου, που έψαλλε ο Γέροντας Κυπριανός, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίας Μαρίνας Άνδρου.

Ο Γέροντας Κυπριανός ψάλλει σύμφωνα με την προφορική αγιορειτική παράδοση, που την έλαβε από τους προγενεστέρους Αγιορείτες Πατέρες κατά την παραμονή του στο Άγιο Όρος την δεκαετία του 60.

Theia Leitourgia – Parekklisi Agias Zonis, IMMB 16(29)-1-2010 –

«Γεννήθηκα για να μισώ – αναγεννήθηκα για ν’ αγαπώ»

Κλάους Κένεθ: Ένας αρνητής έρχεται στην Ορθοδοξία


Κλάους Κένεθ, Χιλιάδες μίλια προς τον τόπο της καρδιάς – Από το σκοτάδι του μίσους στον Γέροντα Σωφρόνιο, Εκδ. "Εν Πλω" 2009.

Αν υπάρχουν στον 20ό αιώνα κάποιοι άνθρωποι, που τους αξίζει ο τίτλος του «Οδυσσέα του πνεύματος», ένας από αυτούς είναι σίγουρα ο Κλάους Κένεθ. Ταξίδεψε σχεδόν σε όλες τις εκδοχές της παγκόσμιας θρησκευτικότητας. Περιπλανήθηκε στο σκοτάδι, γνωρίζοντας όλες τις μορφές του. Και ανακάλυψε το φως, την ελευθερία και την αγάπη εκεί, όπου ποτέ δεν περίμενε να τα βρει. Αυτή είναι η ιστορία του.

«Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου το αφιέρωσα στην αναζήτηση της αγάπης και της αλήθειας, και η πραγματική απόσταση που διήνυσα κατά την πνευματική αυτή διαδρομή προϋπέθετε πολλές περιπλανήσεις ανά τον κόσμο. Πέρασα από την Ινδία, το Θιβέτ και την Ταϊλάνδη, καθώς και από αραβομουσουλμανικές χώρες, όπως ο Ιράν, το Αφγανιστάν, το Μαρόκο και τη Μαλαισία. Ταξίδεψα στην Αλάσκα, στο Μεξικό και στη Βραζιλία, για να δοκιμάσω άλλα συστήματα, περιλαμβανομένων του κομμουνισμού, του αθεϊσμού και της χίπικης κουλτούρας. Επί αρκετά χρόνια μελέτησα ενδελεχώς τις ανατολικές θρησκείες: τον ινδουισμό, το βουδισμό, τον ισλαμισμό, καθώς και την πνευματικότητα των Αμερικανών αυτοχθόνων. Άλλες φορές πάλι, έμπλεξα με τον υπόκοσμο των ναρκωτικών και εισχώρησα στον εσωτερισμό και την απόκρυφη γνώση, περιερχόμενος σε κατάσταση έκστασης. Όμως, τίποτα δεν μπορούσε να γεμίσει το κενό που υπήρχε της ψυχής μου, μέχρι την ημέρα που βρέθηκα αντιμέτωπος με εφτά όπλα. Τότε μόνο –και απροσδόκητα– είχα μια συγκλονιστική κατ’ ιδίαν συνάντηση με τον Άγνωστο σε μένα Θεό. Τότε ήταν που σώθηκα, κατά ένα θαυμαστό, βέβαια, τρόπο.

»Πάντοτε έτρεχα να ξεφύγω από το Θεό, από τους ανθρώπους και τον εαυτό μου. Ήταν ένα ταξίδι στην κόλαση, γεμάτο μίσος και θάνατο, ώσπου να αντικρίσω την αλήθεια για το ποιος πραγματικά ήμουν.

»Άκουσα πολλές φορές να προφέρουν το όνομα του Ιησού και άλλες τόσες φορές Τον απέρριψα και Τον αρνήθηκα. Δεν Τον είχα καθόλου ανάγκη, ή έτσι νόμιζα. Επειδή είναι βέβαιο πως ο ίδιος ο Θεός με αγαπά και με περιβάλλει με τη Χάρη Του, το να πιάνω τον εαυτό μου τώρα να αφηγείται και να τραγουδά για την αγάπη του Θεού, το θεωρώ απίστευτο και θαυμαστό.

»Ίσως κάποιοι στο άκουσμα του ονόματος του Ιησού να μη θελήσουν να διαβάσουν την ιστορία, αντιμετωπίζοντας καθετί παρόμοιο ως «πνευματική ανισορροπία». Αυτός όμως που ειλικρινά αναζητεί την αλήθεια προκειμένου να βρει την αλήθεια, θα διαβάσει την ιστορία αυτή με πολλή προσοχή, αλλά και προς μεγάλη του τέρψη, διαπιστώνοντας πόσο ζωντανή είναι η παρουσία του Θεού και με πόση αγάπη προστατεύει όλους εμάς, κάθε μέρα, κατά την πορεία μας στη ζωή».

Klaus Kenneth



Ο Κλάους Κένεθ γεννήθηκε στην Τσεχοσλοβακία το 1945, τη νύχτα που ο κόκκινος στρατός κατέλυε το Γ΄ Ράιχ. Την παιδική του ηλικία σημάδεψαν οι τεράστιες κακουχίες και η γονεϊκή εγκατάλειψη. Σε νεαρή ηλικία κακοποιείται σεξουαλικά από έναν ρωμαιοκαθολικό ιερέα, πράγμα που τον κάνει να αποστραφεί βαθιά το χριστιανισμό..

Στα εφηβικά του χρόνια εξωθείται σε αντικοινωνικές και αναρχικές συμπεριφορές, απότοκο των οποίων είναι οι συχνές καταδίκες και φυλακίσεις του. τριγυρνά με εφηβικές συμμορίες σε όλη τη Γερμανία και ζει έντονη νυχτερινή ζωή παίζοντας μουσική σε κακόφημα κλαμπ.

Στα μετεφηβικά του χρόνια επιχειρεί να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο της Τιβίγγης, αλλά γρήγορα εγκαταλείπει τις σπουδές του και βυθίζεται για επτά χρόνια (1967-1973) στον κόσμο των ναρκωτικών. Περιπλανιέται σ’ ολόκληρο τον ανατολικό κόσμο αναζητώντας την αλήθεια και, κυρίως, τη δύναμη να εξουσιάζει τους ανθρώπους, τους οποίους μισεί όλο και περισσότερο. Γνωρίζει τον ισλαμισμό, τον ινδουισμό και το βουδισμό και θητεύει για χρόνια στις τάξεις τους. Μη μπορώντας να βρει λύση στα προσωπικά του αδιέξοδα, ρίχνεται στις καταχρήσεις, ενώ η ενασχόλησή του με τη μουσική δεν αρκεί για να κορέσει τη δίψα του για νόημα ζωής.

Στη συνέχεια καταφεύγει στο λατινοαμερικάνικο αποκρυφισμό και τη μαγεία. Όμως μια απειλή κατά της ζωής του στην Κολομβία τον φέρνει αντιμέτωπο με το όριο της ζωής του. Το 1981, σε ηλικία τριάντα έξι ετών, επιστρέφει στην Ευρώπη, ξαναπιάνει τις σπουδές του και, ολοκληρώνοντάς τις, διορίζεται καθηγητής σε σχολείο. Ταυτόχρονα έρχεται σε επαφή με τον προτεσταντισμό. Μεταστρέφεται σιγά σιγά στο χριστιανισμό και το 1983 γνωρίζει το Γέροντα Σωφρόνιο, ο οποίος γίνεται πνευματικός του πατέρας και σημαδεύει τη μετέπειτα πορεία του.

Το 1986 βαπτίζεται Ορθόδοξος στη Γενεύη και η ζωή του αρχίζει να γίνεται μια διαρκής μαρτυρία του Χριστού. Μεταφράζει στα γερμανικά με την ευλογία του Γέροντα Σωφρονίου το έργο του τελευταίου Η ζωή Του ζωή μου, καθώς και πληθώρα άλλων ορθόδοξων πατερικών έργων. Περιοδεύει σε όλη την Ευρώπη μιλώντας για την Ορθοδοξία και αφηγούμενος την προσωπική του πορεία σε συνέδρια, παρουσιάσεις, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές. Το 2000 ιδρύει την Ακαδημία του Βασιλέως Σολομώντα στην Κένυα, καθώς και το Ίδρυμα του Αγίου Σάββα στη Σερβία. Μέσα από το πρώτο ιδρύει σχολεία και ορφανοτροφεία στην Αφρική, ενώ μέσα από το δεύτερο προσπαθεί να επουλώσει τις πληγές των ορφανών του πολέμου στη Σερβία και το Μαυροβούνιο. Το 2005 συνταξιοδοτείται από την καθηγητική του εργασία και συνεχίζει μέχρι σήμερα να μιλά και να γράφει για το Χριστό.

Το βιβλίο Χιλιάδες μίλια προς τον τόπο της καρδιάς – Από το σκοτάδι του μίσους στον Γέροντα Σωφρόνιο (Born to Hate – Reborn to Love), εκδ. Εν πλω 2009, αφηγείται τη ζωή του και έχει μεταφραστεί σε επτά γλώσσες.



Σημείωμα του εκδότη της ελληνικής έκδοσης

Δεν πάνε πολλοί μήνες από εκείνο το πρωινό, που ο ταχυδρόμος έφερε στα γραφεία των εκδόσεων Εν πλω ένα μικρό φάκελο με επένδυση, προσεκτικά σφραγισμένο, σταλμένο από το εξωτερικό. Παραλήπτης αναγραφόταν ο εκδοτικός μας οίκος και αποστολέας ήταν ένας κύριος που το όνομά του θύμιζε Γερμανό ενώ το επώνυμό του Άγγλο: Klaus Kenneth.

Μέσα στον φάκελο υπήρχε ένα CD με δύο αρχεία κειμένου και ένα φωτογραφιών. Η περιέργεια αναζήτησε αμέσως ικανοποίηση στην ευκολότερη οδό, κι έτσι ανοίξαμε τον φάκελο με τις φωτογραφίες: στην οθόνη του υπολογιστή παρέλασε ένας μεγάλος αριθμός φωτογραφιών από διάφορα πολιτισμικά-θρησκευτικά περιβάλλοντα – μουσουλμανικά, ινδουιστικά, βουδιστικά, χριστιανικά… Και στη μέση όλων αυτών, η φιγούρα ενός ανθρώπου, που έμοιαζε να είναι ο αποστολέας του φακέλου. Η πρώτη εντύπωσή μας, αρνητική. Τι άραγε να θέλει κάποιος που ασχολείται με όλα αυτά από έναν εκδοτικό οίκο που απεχθάνεται τον συγκριτισμό και καταπιάνεται με θέματα ορθόδοξης θεολογίας και ευσέβειας; Μήπως είχε γίνει κάποιο λάθος;

Το πρώτο αρχείο κειμένου ήταν μια επιστολή του συγγραφέα προς τον εκδότη. Μετά την ανάγνωσή της η πρώτη εντύπωση άρχισε να κάμπτεται: όχι, εδώ δεν πρόκειται για κάποιον «πλανεμένο» συγκριτιστή, που παλεύει χωρίς έρμα στο σύγχρονο πολυθεϊστικό περιβάλλον να βρει το… «πεπρωμένο» του. Εδώ μιλάμε για κάποιον που έχει επαφή με ένα από τα πιο αξιόλογα πνευματική κέντρα του δυτικού ορθόδοξου κόσμου, το μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου του Έσσεξ. Και μάλιστα ήξερε πολύ καλά –τουλάχιστον κατά τα λεγόμενά του– τον γέροντα Σωφρόνιο. Κάτι άλλο έμοιαζε να συμβαίνει εδώ… Παρ’ όλα αυτά οι αμφιβολίες μας δεν υποχώρησαν τελείως.

Στο δεύτερο αρχείο κειμένου υπήρχε το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας, στην αγγλική του εκδοχή. Η ανάγνωσή του ήταν πλέον μονόδρομος. Η δε περιέργεια είχε πια οξυνθεί πολύ…

Η ιστορία που διαβάσαμε ήταν συγκλονιστική, αλλά ήταν και… απίστευτη! Είναι δυνατόν να συνέβησαν όλα αυτά σε ένα πρόσωπο; Είναι δυνατόν να τα έκανε όλα αυτά ένας και μόνο άνθρωπος; Και μετά από όλο αυτό το σκοτάδι να καταφέρει να βρει ισορροπία και γαλήνη; Κι ακόμα περισσότερο, να μπορέσει να δει τον Χριστό στη ζωή του και να οδηγηθεί και στην Ορθοδοξία; Μήπως ήταν ένας μυθομανής; Μήπως απ’ όσα λέει, μισή είναι η αλήθεια; Μήπως και την Ορθοδοξία την γνώρισε ως άλλο ένα σταθμό της πολυτάραχης ζωής του, ένα σταθμό από αυτούς που με τόση επιπολαιότητα γνώρισε και προσπέρασε;

Τα ερωτήματα και οι απορίες δεν τελείωναν. Άκρη δεν μπορούσαμε να βρούμε. Όμως από κάπου φάνηκε φως: την αγγλική μετάφραση και διόρθωση των δοκιμίων την είχαν κάνει δύο κυρίες (μέλη των ορθόδοξων κοινοτήτων της Αγγλίας), με τις οποίες είχαμε κάποια μακρινή γνωριμία. Αμέσως ήρθαμε σε επικοινωνία. Η μία επαφή έφερε την άλλη και ο ένας γνωστός πίσω από τον άλλο άρχισε να μας διηγείται ό,τι ήξερε για τον Κλάους Κένεθ. Επιστολές ανταλλάχθηκαν, συνεννοήσεις έγιναν, μαρτυρίες από πρόσωπα εμπιστοσύνης σε Αγγλία και Γερμανία αναζητήθηκαν… Όλες οι γνώμες συνέκλιναν σε ένα πράγμα: Όχι, ο Κλάους Κένεθ δεν είναι μια τυχαία περίπτωση – ό,τι γράφει είναι πέρα για πέρα αληθινό!!! Κι ακόμα, πράγματι είχε επαφή και επικοινωνία με τον γέροντα Σωφρόνιο. Εκείνος τον μύησε στην Ορθοδοξία, εκείνος τον βοήθησε να κάνει τα πρώτα του βήματα στον δρόμο της ανατολικής χριστιανοσύνης. Σήμερα (συνέχιζαν οι πληροφορίες που μαζεύαμε) ο Κλάους Κένεθ ζει μια ήσυχη ζωή γυρίζοντας τον κόσμο και μιλώντας διαρκώς για τον Χριστό. Είναι ενεργός χριστιανός και παλεύει, όπως όλοι μας, να εδραιώσει μέσα το όσο μπορεί την πίστη.

Μα, αν όλα αυτά που γράφονται εδώ είναι αλήθεια, αν ο άνθρωπος που έγραψε το βιβλίο αυτό είναι σήμερα πράγματι αυτός που λέει πως είναι – και όλοι μας διαβεβαίωσαν γι’ αυτό– τότε αυτό το βιβλίο είναι μια συγκλονιστικά ζωντανή μαρτυρία της πίστης μας για τον Χριστό: ναι, ο Κύριος δεν αφήνει κανένα να χαθεί, είναι έτοιμος να αναζητήσει κάθε άνθρωπο σε όσο βαθύ λάκκο κι να βρίσκεται, σε όσο απόκρημνο γκρεμό κι αν έχει πέσει, σε όσο σκοτεινό δρόμο κι αν έχει περιπλανηθεί. Μέσα σε έναν κόσμο τόσο παραζαλισμένο από τις διάφορες «αλήθειες» που διαφημίζονται κατά καιρούς, το βιβλίο του Κλάους Κένεθ μπορεί να δώσει αυθεντική μαρτυρία –προς τους πάντες!– για την μία και μοναδική αλήθεια της πίστης στον Χριστό. Κι είναι η μαρτυρία αυτή αυθεντική και έγκυρη, γιατί προέρχεται από έναν άνθρωπο, που πριν γνωρίσει τον Χριστό «τα έκανε όλα» στη ζωή του…

Οι αντιστάσεις κάμφθηκαν, οι αναστολές υποχώρησαν και εξαφανίστηκαν. Ήρθαμε σε επικοινωνία με τον Κλάους και συμφωνήσαμε να προχωρήσουμε στη μετάφραση του βιβλίου του (που παράλληλα μεταφράζεται σε δυο τρεις ευρωπαϊκές γλώσσες, ενώ κυκλοφορεί σε άλλες τόσες με μεγάλη ανταπόκριση από το αναγνωστικό κοινό).

Παραδίδουμε σήμερα αυτό το βιβλίο στα χέρια του αναγνώστη με εμπιστοσύνη. Θα χρειαστεί ευρύ πνεύμα για να διαβεί την ανάγνωσή του. Σε κάποια σημεία του ίσως είναι κάπως «σκληρό». Κάποιοι ενδεχομένως να «σκανδαλιστούν», κάποιοι ίσως να θορυβηθούν… Όμως, για ένα πράγμα είμαστε βέβαιοι: όποιος το διαβάσει από την αρχή ως το τέλος, δεν πρόκειται να βγει ζημιωμένος. Αντίθετα, θα γνωρίσει μέσα απ’ αυτό την κατάνυξη του θαυμασμού της αληθινής πίστης και θα κερδίσει ένα βαθύ αίσθημα ευγνωμοσύνης προς τον Κύριο, που «πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν»

(Α΄ προς Τιμόθεον 2, 4).

Καλή ανάγνωση!




http://www.oodegr.com/oode/ierapostoli/empeiries/keneth_1.htm

Θεία Λειτουργία στο παρεκκλήσιο της Αγίας Ζώνης στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου στο Άγιο Όρος (ψάλλει ο Γέροντας Κυπριανός)

Μπορείτε να ακούσετε το πρώτο μέρος της Θείας Λειτουργίας μέχρι και το Χερουβικό.



Theia Leitourgia – Parekklisi Agias Zonis, IMMB 16(29)-1-2010 – meros 1o

Πηγές εμπνεύσεως καί όχι «εικόνες καταφρονήσεως»

του Πρωτ. π. Θωμά Βαμβίνη



Σέ μιά απλή καί, κατά τήν γνώμη μας, περιεκτική περιγραφή τού οικονομικού προβλήματος τής Ελλάδος, τήν οποία επιχειρεί ο Κ. Λεονταρίδης σέ σύντομο άρθρο του στήν Καθημερινή (9-1-2010), γράφονται μέ αιχμηρή κριτική απλότητα «καθημερινές» αλήθειες, πού αφορούν καί τό Κράτος καί τόν πολίτη.

Η περιεκτικότητα τής περιγραφής γίνεται –μάλλον ακουσίως– υπαινικτική τής βαθύτερης αιτίας τού προβλήματος, μέ τήν κολοβωμένη χρήση γνωστού χωρίου τής Αγίας Γραφής. Αυτό θά τό σχολιάσουμε παρακάτω, αφού δούμε πιό μπροστά ορισμένες από τίς βασικές επισημάνσεις τού άρθρου.

Τό οικονομικό πρόβλημα αντιμετωπίζεται από τόν αρθρογράφο μέ λεπτή ειρωνική διάθεση μέσα στό πνεύμα τής φιλοπατρίας. Ήδη από τόν τίτλο τού άρθρου –«Αποδείξεις φιλοπατρίας»– εισάγεται ο αναγνώστης σ’ αυτό τό πνεύμα. Ο αρθρογράφος ξεκινά τήν κριτική του θυμίζοντας τά πεδία τών μαχών, τίς σελίδες τής δόξας, κοντά στίς οποίες «στριμώχνονται συρρικνωμένες αράδες μέ πράξεις προδοτών, συνεργατών τών εχθρών κ.λπ.». Παραθέτουμε ορισμένα χαρακηριστικά αποσπάσματα από τό άρθρο:

«Στόν πόλεμο, όποιος εξοντώνει αντίπαλο δέν είναι φονιάς αλλά στρατιώτης ταγμένος στό καθήκον, τό θρησκευτικό πρόταγμα “ου φονεύσεις” υποτάσσεται στό γενικό καλό. Σέ περίοδο ειρήνης όμως, η φιλοπατρία μπορεί νά εκφράζεται ανέξοδα (κι αναίμακτα) μέ αερολογίες, ενώ ο φιλοτομαρισμός μπορεί νά καλύπτεται από μανδύα “αντίστασης” απέναντι στό κράτος, μιάς καί όλοι δηλώνουν απογοητευμένοι από αυτό. Έτσι, ακούγεται ως λογικό επιχείρημα: “κλέβω τό κράτος φοροδιαφεύγοντας γιατί τό κάνουν οι άλλοι, εγώ θά σώσω τήν Ελλάδα;”».

Τό κύριο θέμα τού άρθρου δέν είναι οι «αιματηροί» πόλεμοι. Αυτοί χρησιμοποιούνται ως παράλληλο παράδειγμα, προκειμένου νά φωτισθούν οι «αναίμακτοι» ελληνικοί πόλεμοι τών πολιτών μέ τό Κράτος, πιό ειδικά, γιά νά διερευνηθούν, ως πρός τίς αιτίες ή τά κίνητρά τους, οι «φόνοι» τών φόρων καί τών εισφορών, δηλαδή η φοροδιαφυγή, η φοροκλοπή καί η εισφοροδιαφυγή, πού σκοτώνουν τήν ελληνική οικονομία. Προφανώς, ο «ηρωϊσμός» αυτής τής αντίστασης πρός τό Κράτος δέν μπορεί νά καταγραφή στίς ένδοξες σελίδες τής Ελληνικής Ιστορίας. Γεμίζει σελίδες ντροπής καί προδοσίας τού «κοινού καλού». Εύστοχα ο αρθρογράφος εντοπίζει τήν αιτία αυτού τού «πολέμου» στόν καλυμμένο –κάτω από τόν μανδύα τής αντίστασης– φιλοτομαρισμό.

Άς δούμε όμως ένα ακόμη χαρακτηριστικό απόσπασμα από τό άρθρο τού Κ. Λεονταρίδη:

«Πυρήνας τού προβλήματος εδώ καί χρόνια είναι η αδυναμία τού Κράτους νά εμπνεύση σεβασμό στόν πολίτη, αποδίδοντας τά τού καίσαρος τώ καίσαρι. Τό διάχυτο κλίμα αδικίας εξόργισε κι αυτούς πού αντιστέκονταν στόν πειρασμό από ευθυξία (ή υπερηφάνεια) μή τυχόν τούς συναθροίσουν στό ίδιο τσουβάλι μέ τούς φοροφυγάδες. Πολλοί υπέκυψαν στόν πειρασμό. Στήν πιό δεινή ψυχολογική κατάσταση, βρίσκονται αυτοί πού ήταν φορολογικά άμεμπτοι καί τώρα θά κληθούν νά πληρώσουν ακόμα περισσότερα, αναμένοντας τόν εξορθολογισμό τής φοροεισπρακτικής στρατηγικής».

Πράγματι, αυτός είναι ο πυρήνας τού οικονομικού προβλήματος τής Ελλάδος. «Είναι η αδυναμία τού Κράτους νά εμπνεύση σεβασμό στόν πολίτη», ώστε αυτός νά αποδίδη «τά τού καίσαρος τώ καίσαρι».

Πού οφείλεται όμως αυτή «η αδυναμία τού Κράτους»; Γιά νά τήν βρούμε έχουμε τήν γνώμη ότι πρέπει νά βγούμε έξω από τά στενά πλαίσια τής οικονομίας, διότι οι συμπεριφορές στήν οικονομική ζωή ενός τόπου αποκαλύπτουν στοιχεία άλλης ποιότητος, κυρίως πολιτιστικά καί πνευματικά. Δείχνουν τό κατά πόσο έχουμε ξεπεράσει τήν άγρια ζωή τών σπηλαίων ή τήν ενστικτώδη ζωή τής ζούγκλας, όπου ο καθένας αποτελεί γιά τούς άλλους θήραμα–τροφή καί κατά πόσο λειτουργεί μέσα μας τό «κατ’ εικόνα Θεού», έστω καί αμαυρωμένο, τό οποίο, υπομνηματιζόμενο από τίς διδασκαλίες τών Αποστόλων καί τών Πατέρων, μάς οδηγεί σέ υπερβάσεις τού εγωκεντρισμού μας, σέ υγιείς κοινωνικές καί οικονομικές σχέσεις, αλλά καί στήν επιδίωξη ανώτερων στόχων ζωής, έως τής θυσίας –κατά τό πρότυπο τού Χριστού καί τών Αγίων– υπέρ τών εχθρών μας καί τής προσευχής «υπέρ τών επηρεαζόντων [η]μάς καί διωκόντων» (Ματθ. 5, 44).

Έχοντας αυτά υπόψη πιστεύουμε ότι μιά βασική αιτία αυτής τής αδυναμίας τού Κράτους –όχι η μόνη– είναι η απροθυμία τών υπευθύνων τής κρατικής παιδείας νά συμβάλουν, μέ κατάλληλες παιδαγωγικές δράσεις, στήν ενεργοποίηση τού υπόλοιπου μισού από τό αγιογραφικό χωρίο πού χρησιμοποίησε ο Κ. Λεονταρίδης.

Ο Χριστός δέν είπε μόνον «απόδοτε ούν τά Καίσαρος Καίσαρι» συμπλήρωσε «καί τά τού Θεού τώ Θεώ» (Ματθ. 22,21). Η ζωή τού ανθρώπου δέν πραγματοποιείται μόνο εν αναφορά πρός τόν Καίσαρα, αλλά καί πρός τόν Θεό. Κυρίως μάλιστα πρός τόν Θεό. Αφού Αυτός τελικά θά «καταργήση πάσαν αρχήν καί πάσαν εξουσίαν καί δύναμιν»(Α' Κορ. 15, 24). Οπότε άν υποθέσουμε –υπόθεση μάλλον τού μή πραγματικού γιά τά νεοελληνικά δεδομένα– ότι είμαστε «δίκαιοι» μόνον απέναντι στό Κράτος, ως τηρητές τών νομικών του διατάξεων, «ποία [η]μίν χάρις εστίν»; Σέ τί θά μάς ωφελήση; Θά είμαστε στήν καλύτερη περίπτωση σάν τούς αποχρωματισμένους θρησκευτικά Ευρωπαίους, πού έχουν επιτύχει μιά σχετικά καλή κοινωνική οργάνωση, μέ πολίτες πού θεωρούν αυτονόητη τήν τήρηση κάποιων κανόνων κοινωνικής καί κρατικής οργάνωσης, αλλά έχουν χάσει τήν πίστη, έχουν απογυμνωθή από υψηλά θεολογικά νοήματα ζωής. Ζούν τήν ειδωλολατρία τής νομικής ελευθερίας, τήν οποία έχουν αποδεσμεύσει από τήν αλήθεια τής ζωής, τήν αλήθεια τού κόσμου καί τού Θεού. Είναι αδύναμοι νά δεχθούν τήν αποκάλυψη τού Θεού στόν άνθρωπο, νά ανοιχθούν σέ προσωπική –υποστατική– σχέση καί Τόν απρόσιτο καί «αχώρητο παντί», τόν ενανθρωπήσαντα Λόγο.

Τό θέμα είναι ότι η απροθυμία γιά τήν παιδαγώγηση τών νέων νά αποδίδουν «τά Καίσαρος Καίσαρι καί τά τού Θεού τώ Θεώ», δέν είναι μόνον τών κρατικών παραγόντων τής παιδείας, αλλά είναι μιά διάχυτη νοοτροπία μέσα στήν Ελληνική Πολιτεία, πού διαπερνά όλες τίς κομματικές παρατάξεις, η οποία ενισχύεται από συμπεριφορές προσώπων πού κινούνται στό χώρο τής Εκκλησίας. Δέν αφορά δηλαδή μόνο τούς αυτοαποκαλούμενους προοδευτικούς, οι οποίοι, ευκαίρως καί ακαίρως, κηρύσσουν «αντιθρησκευτικούς πολέμους», μέ τελευταία «αιτία πολέμου» τήν θρησκευτική –κατά τήν γνώμη τους– καταπίεση πού ασκούν τά Χριστιανικά σύμβολα (οι εικόνες τού Χριστού καί ο Σταυρός) μέσα στίς αίθουσες διδασκαλίας τών σχολείων μας.

Αυτό τό τελευταίο γράφεται ως αυτοκριτική. Διότι είναι σημαντικό νά μάθουν τά παιδιά νά «διαβάζουν» τίς εικόνες καί νά διδάσκονται τό ήθος πού εκπέμπεται από τόν Σταυρό καί τό πρόσωπο τού Χριστού, νά διδάσκονται δηλαδή τήν ανιδιοτέλεια, τήν αγάπη πού «ου ζητεί τά εαυτοίς», τήν οποία μαθαίνουν νά αισθάνονται ως φυσική ενέργεια τής δημιουργικής αρχής τού σύμπαντος κόσμου. Μάλλον όμως είναι σημαντικότερο νά μήν διαβάλλεται η διδασκαλία τού Χριστού από τόν τρόπο τής ζωής αυτών πού θεωρούνται άνθρωποι τής Εκκλησίας καί τήν διδάσκουν, όπως δυστυχώς έχει διαβληθή η «ηθική τού πολίτη» από τό ήθος ορισμένων πολιτικών προϊσταμένων, γεγονός πού δημιούργησε στήν κοινωνία «κλίμα αδικίας», πού «εξόργισε κι αυτούς πού αντιστέκονταν στόν πειρασμό» τής φοροδιαφυγής καί φοροκλοπής.

Από τέτοιες αδικίες καί τούς παρεπόμενους εξοργισμούς δέν μπορεί νά απαλλαγή η «κοινωνία τών πολιτών», άν δέν έχη εμπνευσθή από «έμπρακτους λόγους», πού δίνουν υψηλούς στόχους στήν ζωή τών ανθρώπων. Γι’ αυτό χρειάζονται τά Χριστιανικά σύμβολα στά Σχολεία, μαζί μέ τήν ερμηνεία τους, αλλά πιό πολύ χρειάζονται «διδάσκαλοι τών Θείων λόγων», πού δέν θά απενεργοποιούν τόν λόγο τους μέ τήν ασύμφωνη μέ αυτόν ζωή τους.

Ο άγιος Μάξιμος σέ επιστολή του «πρός Μαρίνον μονάζοντα» μιλώντας μέ βαθιά ταπείνωση λέει ότι αισθάνεται φονευτής τών λόγων τού Θεού: «ου μόνον αυτός εν εμαυτώ διά τών πονηρών μου τρόπων τούς ζωοποιούς τού Θεού καταφονεύσας λόγους, αλλά καί τοίς ακούουσι τής πρός αυτούς καταφρονήσεως εικόνα ζώσαν, καί πάσι κατάδηλον, τήν όλην τού βίου πονηράν αναστροφήν παρεχόμενος» (PG, 91, 598 C).

Η πνευματική ευαισθησία τού αγίου Μαξίμου δείχνει τήν μεγάλη σημασία πού έχει η συμφωνία λόγων καί έργων, ώστε οι διδάσκοντες καί απαιτούντες τήν τήρηση τών νόμων –είτε τής Πολιτείας, είτε τής Εκκλησίας– νά μήν αποτελούν «εικόνες ζώσες καταφρονήσεως», αλλά πηγές εμπνεύσεως μιάς υγιούς κοινωνικής, πολιτικής καί εκκλησιαστικής ζωής.–

http://www.parembasis.gr/2010/frames_10_01.htm

Σε ποιόν ανήκει η περιουσία της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου;

Αναφερόμενος στη νομική φύση των μοναστηριών στο Βυζάντιο, ο έγκριτος νομικός και καθηγητής του Εκκλησιαστικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ιωάννης Κονιδάρης γράφει:

«Πλέον πειστική εμφανίζεται η άποψις ότι το μοναστήριον ως σύνολον προσώπων και πραγμάτων είναι αφιερωμένον, ανήκει εις τον Θεόν, επί γης δε διαχειριστής και κηδεμών των υποθέσεων του μοναστηρίου είναι ο ηγούμενος αυτού <13>.

Υπάρχει συνεπώς μία έννοια διακεκριμένης, καταπιστευτικής κυριότητος· ο ηγούμενος έχων άμεσον και κατά παντός στρεφομένην εξουσίαν επί του μοναστηρίου διοικεί τούτο ως κηδεμών, ως καταπιστευτικός διοικητής του μοναστηρίου, το οποίον όμως ανήκει κατά κυριότητα εις τον προστάτην άγιον της μονής, κατ’ επέκτασιν εις τον Θεόν <14>.

Η άποψις αύτη εμφανίζει το πλεονέκτημα ότι είναι γνωστή και εις άλλα δίκαια της αρχαιότητος, προσομοιάζουσα προς το trust του αγγλοαμερικανικού δικαίου <15>, την fiducia του ρωμαϊκού δικαίου <16> και το wakf του μουσουλμανικού δικαίου <17>.»

(Ιωάννου Μ. Κονιδάρη, Το Δίκαιον της Μοναστηριακής Περιουσίας από του 9ου μέχρι & του 12ου αιώνος, έκδοσις Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήναι 1979, σελ. 269-270.)

Η περιουσία της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου είναι προσωπική περιουσία της Παναγίας (εφόσον στον Ευαγγελισμό της είναι αφιερωμένη η Μονή), και ο γέροντας Εφραίμ με τους περίπου 110 μοναχούς του είναι οι πιστοί θεματοφύλακες και διαχειριστές αυτού του θείου καταπιστεύματος. Μια κοινοβιακή μονή εξ ορισμού δεν μπορεί να υπάρξει και να λειτουργήσει χωρίς περιουσία. Πόσω μάλλον μία από τις μεγαλύτερες μονές (και σε οικοδομημένη έκταση και σε πληθυσμό) όλου του ορθόδοξου κόσμου! Η περιουσία είναι για να μπορεί να συντηρείται και να λειτουργεί σωστά το μοναστήρι, επιτελώντας ανεμπόδιστα το πνευματικό αλλά και το κοινωνικό του έργο. Τίποτα δεν είναι για την “καλοπέραση” των βατοπαιδινών. Η ζωή στο Βατοπαίδι είναι, όπως λέει και το γνωστό απολυτίκιο, ”νηστεία, αγρυπνία, προσευχή”, όπως μπορείτε να δείτε εδώ: Έτσι “καλοπερνούν” οι βατοπαιδινοί “εις βάρος του ελληνικού δημοσίου”.

Όσο για την “χλιδή” της Μονής Βατοπαιδίου, σε τί συνίσταται αυτή; Στο ότι τα κτίρια της μονής (κάποια από αυτά, τουλάχιστον) αναστηλώθηκαν, ανακαινίστηκαν, σοβατίστηκαν, βάφτηκαν, κοσμήθηκαν με μερικές εικόνες και ζωγραφιές; Στο ότι οι πατέρες ΜΟΧΘΟΥΝ για να καταστήσουν την διαμονή των επισκεπτών (και όχι των ίδιων) όσο το δυνατόν πιο ευχάριστη και μη απαγορευτική – στα όρια του μέτρου, βέβαια -, ώστε να βγει ψυχική ωφέλεια; (Πολλοί άνθρωποι που πάνε στο Άγιον Όρος και μετά βρίσκουν τον Θεό, ΔΕΝ θα πήγαιναν αν έπρεπε να μείνουν σε ένα μέρος που θα τους ήταν δυσάρεστο.) Στο ότι οι τουαλέτες όπου πάνε οι προσκυνητές είναι πάντα καθαρές επειδή κάθε λίγο και λιγάκι οι ίδιοι οι μοναχοί ζώνονται την ποδιά τους και τις καθαρίζουν με τα χέρια τους; Στο ότι υπάρχει αρκετό λιτό φαγητό για όλους τους προσκυνητές και τους εργάτες της μονής επειδή οι υπεύθυνοι μοναχοί ολημερίς σκοτώνονται στη δουλειά για να το ετοιμάσουν; Στο ότι η μονή διαθέτει κάποια τεχνικά εργαλεία απαραίτητα για την εκπλήρωση κάποιων υποχρεώσεών τους (μετακίνηση προσκυνητών, ενίοτε και μοναχών, ή έκδοση βιβλίων); Στο ότι η μονή έκανε ιερές μπίζνες και πήρε οικόπεδα για να φτιάξει υπερσύγχρονα και θεοχαρίτωτα θεραπευτικά κέντρα για τους ναρκομανείς και τους αναπήρους, μια οσιακή εκκλησιαστική σχολή που δεν θα είναι φυτώριο ομοφυλοφύλων και αιρετικών, μια κοινωφελή βυζαντινή πολιτεία, και πολλά άλλα;;;;;; Ή μήπως στα τζακούζι που ΔΕΝ υπάρχουν και στα beach parties που ΔΕΝ γίνονται; (Αυτά σταμάτησαν την ημέρα που “κατέκτησε” το Βατοπαίδι η συνοδία του Γέροντα Ιωσήφ και του Γέροντα Εφραίμ πριν από 20 χρόνια.)

Σημειώστε ότι άλλες ανάγκες υπήρχαν τα παλιά χρόνια, και άλλες τώρα. Στα χρόνια μας, πράγματα όπως η φιλοξενία σε μοναστήρια, η προβολή της εκπληκτικής άγνωστης βυζαντινής μας κληρονομιάς, οι δημόσιες σχέσεις, η ίδρυση και η λειτουργία δυνατών φιλανθρωπικών κέντρων είναι πιο απαραίτητες από ποτέ. Βέβαια, αυτά δεν είναι η κύρια υποχρέωση του μοναχού (η οποία είναι η άσκηση και η υπερφυσική προσευχή, που δεν λείπει καθόλου από το Βατοπαίδι), αλλά κάποιος τελοσπάντων πρέπει να τα κάνει!!!

Σήμερα η Νέα Τάξη – Παγκοσμιοποίηση έχει βαλθεί να μας διαλύσει όλους… Και πώς μπορεί και επιβάλλει αυτά που θέλει; Μα, φυσικά, μαζεύοντας όλους τους πόρους και όλη την δύναμη στα χέρια της! Γιατί να μην συγκεντρώσουν και οι καλοί κάτι για να μπορούν και αυτοί να κάνουν τα δικά τους;;;;;;; Ας υπάρχει και κάποιος με δύναμη που να σκέφτεται τον κοσμάκη! Είναι επιτακτική ανάγκη για όλο τον κόσμο να υπάρχουν μεγάλοι παράγοντες στην κοινωνία που να μην αφήνουν όλη την πίτα στους εχθρούς της ανθρωπότητας και να έχουν την δυνατότητα να πηγαίνουν κόντρα, λ.χ., στους εμπόρους ναρκωτικών (βλ. ΑΙΣΧΟΣ! Στις λίστες αναμονής του ΟΚΑΝΑ 5.261 ναρκομανείς!). Ένας τέτοιος παράγοντας γινόταν η Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου…

Ο γέροντας Εφραίμ είναι ένας πνευματικός στρατηλάτης που έχει προτεραιότητες πολύ διαφορετικές από τις γνωστές των εκκοσμικευμένων ή και καλοπερασάκηδων ρασοφόρων. Είναι ένας αληθινός ασκητής (όπως μαρτυρά όλη η διαβίωσή του και το γεμάτο αυταπάρνηση βαρύτατο καθημερινό του πρόγραμμα και οι τόσοι άνθρωποι που έχει βοηθήσει και βοηθάει) και οραματιστής.

Άλλοι είναι αυτοί που έχουν να κερδίσουν από την επιδιωκόμενη εξουδετέρωση της Μονής Βατοπαιδίου, όχι ο κόσμος.

Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω.

Ρ.Π.
http://vatopaidi.wordpress.com/2010/01/17

«Kαθυστερούσα να συνέλθω και βιάστηκαν να με... τελειώσουν»

Nοσηλευόταν σε κώμα, στην εντατική μεγάλου νοσοκομείου της Αθήνας και μερίδα γιατρών διέγνωσε... εγκεφαλικό θάνατο, πιέζοντας τους συγγενείς της να δωρίσουν τα όργανά της. Tελικά ανένηψε!

17/1/2010

Άγιο είχε η 55χρονη Παναγιώτα Αποστολοπούλου, κάτοικος Σαλαμίνας, που τη βοήθησε να επιστρέψει από... τον άλλο κόσμο!

Στο διάστημα που νοσηλευόταν στην εντατική σε κώμα, μετά από πνευμονία με μυκόπλασμα, οι συγγενείς της δέχονταν πιέσεις να δώσουν τη συγκατάθεσή τους και να υπογράψουν δήλωση δωρεάς οργάνων για μεταμόσχευση, αφού είχε ήδη καταγραφεί στα βιβλία του νοσοκομείου ο... εγκεφαλικός της θάνατος!

Οι πιέσεις, μάλιστα, άρχισαν από την πρώτη εβδομάδα νοσηλείας της στη ΜΕΘ [Μονάδα Εντατικής Θεραπείας] μεγάλου νοσοκομείου της Αθήνας. Το συγκλονιστικό περιστατικό, μάλιστα, κατήγγειλε εγγράφως γιατρός του νοσοκομείου, αλλά και η οικογένειά της με αναφορά στον διοικητή του νοσοκομείου. Οι συγγενείς αρνήθηκαν κάθε συζήτηση για αφαίρεση οργάνων.

Η ασθενής, λόγω εργασιών συντήρησης, μεταφέρεται, για μερικές μόνο ημέρες, στη ΜΕΘ άλλου νοσοκομείου, με διάγνωση «εγκεφαλικός θάνατος οφειλόμενος σε μυκοπλασματική, ανοσολογικής αιτίας, εγκεφαλίτιδα». Στο χαρτί που συνόδευε την ασθενή, αναφέρεται ότι «οι συγγενείς αρνήθηκαν να υπογράψουν» για δωρεά οργάνων.



Διαφωνίες

Μετά από πολύμηνη νοσηλεία -στη διάρκεια της οποίας οι γιατροί είχαν χωριστεί στα δύο, επιμένοντας η μια πλευρά ότι «τελείωσε» και η άλλη ότι «είναι ζωντανή»- τελικά η γυναίκα ανένηψε!

Σημαντική λεπτομέρεια είναι ότι, σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία, μόνο στο 8% των ασθενών με τη συγκεκριμένη νόσο νεκρώνεται ο εγκέφαλος, ενώ η αξονική τομογραφία δεν συνηγορούσε υπέρ του εγκεφαλικού θανάτου. Αυτό ήταν και το «σημείο τριβής» των δύο πλευρών.

Τη διάψευση του «θανάτου» της κάνει πλέον η ίδια η κ. Αποστολοπούλου και στο «Έθνος της Κυριακής»:

«Δεν πίστευα στ’ αυτιά μου για όσα μου είπαν οι συγγενείς μου όταν συνήλθα.

Οι άνθρωποι που η ζωή μου είχε αφεθεί στα χέρια τους, θέλοντας να βοηθήσουν κάποιον που είχε ανάγκη για μεταμόσχευση, βιάζονταν να τελειώνουν με μένα. Νοσηλεύτηκα στην εντατική με σοβαρές επιπλοκές από πνευμονία και καθώς καθυστερούσα να συνέλθω, εκείνοι με είχαν ξεγράψει. Ο αδελφός μου ο Μιχάλης, κάποια στιγμή, αφού φύγαμε από το νοσοκομείο, μου λέει:

«Nα ευχαριστείς τον Θεό και τον γιατρό Κοφινά που σε έσωσε, κάνοντας καβγάδες με τους άλλους, γιατί ήταν αντίθετος και δεν άφησε να σε τελειώσουν».



Κινησιοθεραπεία

Σιγά σιγά βελτιώνεται -με ειδική κινησιοθεραπεία που ακολουθώ- και το κινητικό πρόβλημα που είχα στα χέρια και τα πόδια», μας λέει η κ. Αποστολοπούλου, που τη συναντήσαμε σε κλινική αποκατάστασης.

Έχω συνέχεια δίπλα μου μέρα και νύχτα, τον γιο μου τον Χρήστο, που με βοηθά. Ήδη κινώ τα χέρια μου και όπως μου λένε οι γιατροί, θα μπορώ αυτές τις ημέρες να σηκωθώ και όρθια, κάνοντας ειδικές ασκήσεις βαδίσματος. Σε κείνους που ήθελαν να με ξεγράψουν δεν κρατώ κακία, ούτε ζητώ κάτι. Αυτά τα πράγματα τα «δικάζει» ο Θεός».



Η διαδικασία...

Παρά την προσπάθεια «κουκουλώματος» της υπόθεσης, είναι η πρώτη φορά που καταγράφεται τέτοιο σοβαρό περιστατικό, καθώς είναι γνωστό ότι υπάρχουν ασφαλιστικές δικλίδες στη διαδικασία διαπίστωσης του εγκεφαλικού θανάτου, που αποκλείουν το ιατρικό λάθος, για να προχωρήσει στη συνέχεια η διαδικασία της δωρεάς. Μένει να αποδειχθεί αν, στη συγκεκριμένη περίπτωση, τηρήθηκε η προβλεπόμενη διαδικασία.

Ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ) οφείλει να αποσαφηνίσει αν η τακτική αυτή, που ακολουθήθηκε με την περίπτωση της κ. Αποστολοπούλου, είναι η μοναδική, γιατί, διαφορετικά, κάποιοι πλήττουν το «κίνημα» της δωρεάς οργάνων. Η διοίκηση του νοσοκομείου, παρά το γεγονός ότι από τις 23/10/2008 έχει λάβει επιστολή συγγενών της κ. Αποστολοπούλου, μέχρι σήμερα δεν έχει ζητήσει «συγνώμη».


--------------------------------------------------------------------------------

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ



Η αναφορά του γιατρού που την έσωσε

Ήδη από τις 30 Μαρτίου 2009, ο γιατρός Γεώργιος Κοφινάς με αναφορά του σε αρμό-δια όργανα εξιστορεί αναλυτικά ότι παρά τις δικές του αντιρρήσεις η οικογένεια δεχόταν πιέσεις από συναδέλφους του στο νοσοκομείο που συνεργάζονται με τον ΕΟΜ να δώσει τη συγκατάθεσή της για δωρεά οργάνων. Καταγγέλλει, μάλιστα, ότι «η εμμονή αυτή συνεχιζόταν ακόμη και όταν κλήθηκε η νευρολόγος του νοσοκομείου που εξέτασε την ασθενή και είχε αρνηθεί να υπογράψει τον εγκεφαλικό θάνατο»! Περιγράφει «δοκιμασίες εγκεφαλικού θανάτου», οι οποίες έγιναν όλες χωρίς τη συγκατάθεση των συγγενών, μετά δε από κάθε δοκιμασία εγκεφαλικού θανάτου η ασθενής επιβαρυνόταν αναπνευστικά. Εξηγεί ότι «η παραμονή σε άπνοια -μέρος της διαδικασίας ελέγχου της εγκεφαλικής δραστηριότητας- προκαλεί ''ατελεκτασίες'' οι οποίες προδιαθέτουν σε πνευμονίες, ενώ η άνοδος του διοξειδίου του άνθρακα μειώνει το pH του αίματος και προκαλεί οξέωση...». «Η κατάσταση ξέφυγε από τα όρια του νοσοκομείου μας και ενεπλάκη και ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων. Η κ. (...) επείσθη, χωρίς να δει την ασθενή, να τηλεφωνήσει στους συγγενείς, για να συγκατατεθούν στην αφαίρεση οργάνων», λέει στην αναφορά του ο κ. Κοφινάς.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ


http://www.im-glyfadas.gr/03/01/03010019.asp

Oι αντορθόδοξες ενέργειες και αιρετικές θέσεις

ΦΙΛΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΝΩΣΙΣ ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ

Κατάθεση Μηνυτηρίου Αναφοράς
προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος
για τις αντορθόδοξες ενέργειες και αιρετικές θέσεις
του Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου
που δεν συγκινούν και δεν εξεγείρουν τους Ιεράρχες

Ιερωμένοι και λαϊκά μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας όλο και πιο συχνά, σχεδόν καθημερινά, θλίβονται, πονούν και ντρέπονται για ενέργειες και αποφάσεις των Ποιμένων τους σε ζωτικά θέματα της Ορθοδόξου Πίστεώς μας.

Και όταν ομιλούν για τα κακώς κείμενα, ζητώντας τη θεραπεία τους, τότε λόγιοι και μη λόγιοι Μητροπολίτες –περί πολλών ευκαίρως ακαίρως λα-λίστατοι– κλείνουν ερμητικά τα μάτια τους και τα αυτιά τους προς τα κακώς πραττόμενα και λεγόμενα από συν-Επισκόπους τους και «φιλαδέλφως» εφαπλώνουν το ράσο τους για να τους σκεπάσουν, επιτρέποντας στο κακό να κυριαρχεί και να πολλαπλασιάζεται μέσα στην Εκκλησία μας.

Έτσι, όμως, στην πράξη έρχονται σε αντίθεση με αυτά που περί εκκλησια-στικής δικαιοσύνης και εντιμότητος στον χώρο της Εκκλησίας θεωρητικώς διδάσκουν∙ και μάλιστα καθίσταται μεγαλύτερη και εκκωφαντικότερη αυτή η αντίφασή τους, αφού για να κατοχυρώσουν τη θεωρητική διδασκαλία τους καταφεύγουν στα κείμενα Αγίων Πατέρων και Επισκόπων του παρελθόντος, λησμονώντας μια «μικρή» λεπτομέρεια: ότι οι Άγιοι, όσα έλε-γαν τα έπρατταν κιόλας.
Και δεν αρκούνται μόνον σ’ αυτό, αλλά κατακεραυνώνουν τους πιστούς που ζητούν το αυτονόητο: να σταματήσουν οι Επίσκοποι να εκθέτουν την Εκκλησία, είτε ως σκανδαλοποιοί είτε ως των σκανδάλων ανεκτικοί. Έτσι, αντί να δώσουν το καλό παράδειγμα εφαρμόζοντες τους Ιερούς Κανόνες και να αφαιρέσουν από μεν τους εκκλησιομάχους την ευκαιρία του δια-συρμού της Εκκλησίας του Χριστού, από δε τους πιστούς την υποχρέωση της διαμαρτυρίας και του ελέγχου των παρανομιών των Επισκόπων σε θέματα Πίστεως(1), κατηγορούν τους πιστούς που διαμαρτύρονται ως «εγωϊστές», «ανυπάκοους» και «ζηλωτές».

Και ακόμη επι-σείουν εναντίον τους εκκλησιαστικές ποινές ή τους τιμωρούν με αφορισμούς, ώστε να τους αποτρέψουν από τον έλεγχο των Επισκοπικών ατοπημάτων που έχουν σχέση με παράβαση Ι. Κανόνων και παραβάσεις σε θέματα Πίστεως, τα οποία, μάλιστα, ατοπήματα δεν είναι μεμο-νωμένα και ανώνυμα, αλλά παγκοίνως γνωστά· μερικά δε έχουν σχέση με αποφάσεις της ι-δίας της Ιεραρχίας ή της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου(2). Συμβαίνει, δηλαδή, εδώ ό,τι κατηγο-ρούσε ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο οποίος έλεγε (το χωρίο εν παραφράσει): «Επίσκοποι οι νομοθετούντες και κατά κατωτέρων κληρικών και λαϊκών κυρίως εφαρμόζοντες την νομο-θεσία».


Και όμως, δυσανάλογα μεγάλος είναι ο αριθμός των Ιερών Κανόνων που νομοθετούν κατά των παρανομούντων Επισκόπων, ώστε να απορεί κανείς και να σκέπτεται: «Τί χρειάζο-νταν τόσοι πολλοί Ιεροί Κανόνες, που να ρυθμίζουν τις ποινές των παρανομούντων Επισκό-πων;». Εκ της εκκλησιαστικής ιστορίας, βέβαια, δικαιολογείται η δημιουργία όλων αυτών των Κανόνων, αφού το μεγαλύτερο κακό στην Εκκλησία –τότε και τώρα– δεν το κάνουν οι ανώνυμοι πιστοί και οι απλοί κληρικοί, αλλά οι επώνυμοι και «περιώνυμοι» Επίσκοποι και Πατριάρχες, οι οποίοι όσο πλησιάζουμε προς τα έσχατα θα προκαλούν όλο και μεγαλύτερο κακό στην Εκκλησία, σύμφωνα με τα προλεχθέντα στην Αγία Γραφή και στις προφητείες α-γίων ανδρών.

Και είναι τόσο το κακό που κάνουν, ώστε ο ιερός Χρυσόστομος να πει τον φοβερό εκεί-νο λόγο: «Ουδένα γαρ δέδοικα ως τους Επισκόπους, πλην ολίγων»(3). Και ο Μ. Βασίλειος: «Ουκ οίδα επίσκοπον μηδέ αριθμήσαιμι εν ιερεύσι Χριστού τον παρά των βεβήλων χειρών επί καταλύσει της πίστεως εις προστασίαν προβεβλημένον... Υμείς δε ει τινα έχετε μεθ' ημών μερίδα, ταυτά ημίν φρονήσετε δηλονότι• ει δε εφ' εαυτών βουλεύεσθε, της ιδίας γνώμης έκα-στός εστι κύριος, ημείς αθώοι από του αίματος τούτου»(4). Και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολό-γος (για να αρκεστούμε σ’ αυτούς τους τρεις) είπε: Να φυλάγεσαι από ένα, τους κακούς Επι-σκόπους, χωρίς να φοβηθείς μήπως χάσεις το θρόνο σου. Το ύψος είναι για όλους, όμως δεν είναι για όλους η χάρη. Παραμέρισε τα άμφια που ως προβιά είναι ντυμένος ο Επίσκοπος και κοίταξε τον λύκο που πίσω της κρύβεται. Μη θέλεις να με πείσεις με τα λόγια αλλά με έργα. Μισώ τη διδασκαλία που είναι αντίθετη στο βίο(5).

Και όταν υπενθυμίζονται αυτά, οι ακατηγόρητοι Επίσκοποι, έχουν έτοιμοι την απάντη-ση∙ επαναλαμβάνουν ως ρεφρέν το: «έχουσι γνωσιν οι φύλακες», εννοώντας ότι είναι σε ε-πιφυλακή και θα επιληφθούν αυτοί –όταν έρθει ο κατάλληλος καιρός– τη λύση των προβλη-μάτων, μη δεχόμενοι καμίαν ανάμειξη των πιστών, ωσάν αυτοί να μην έχουν ουδένα λόγο εις τα της Εκκλησίας.

Όμως η υπομονή, η υπακοή και η ανοχή, όταν τα εξακολουθητικώς υπό των Επισκόπων πραττόμενα έρχονται σε αντίθεση με τους Ιερούς κανόνες της Εκκλησίας και εκθεμελιώνουν την Πίστη, δεν αποτελούν αρετές και δεν δείχνουν ταπείνωση, αλλά, όπως έγινε πλέον συνεί-δηση των πιστών, αποτελούν υπεκφυγή, διότι δεν θέλουν οι Επίσκοποι να βάλουν τον «δά-κτυλον επί τον τύπον των ήλων». Η απραξία αυτή μπορεί να ερμηνευθεί ως αδιαφορία ή άρ-νηση να αναλάβουμε το κόστος των ευθυνών μας, ή δειλία και φόβος για την απομόνωσή μας, ή άρνηση μήπως χαθούν κάποια οφέλη (υλικά και εγκοσμιοκρατικά), απορρέουν δε από την πρόσδεσή μας και υπακοή μας στους εκκλησιαστικά ισχυρούς και όχι στον Κύριο και Θεό μας Ιησού Χριστό και το θέλημά Του. Άρα μόνον καταστροφικά αποτελέσματα φέρνουν στην Εκκλησία οι εκ της δογματικής αυθεντικότητας και εκ της εκκλησιολογικής τάξεως εκτρεπό-μενοι Επίσκοποι.

Ερχόμαστε, ως εκ τούτων και έχοντας συνειδητοποιήσει το κακό που γίνεται στην Εκ-κλησία από ενέργειες και λόγους των Επισκόπων που δεν συνάδουν με την Αγία Ὀρθοδοξία μας, να παρουσιάσουμε και να επισημάνουμε συγκεκριμένη περίπτωση ζημίας των πιστών μελών της Εκκλησίας από τις κακόδοξες θέσεις Επισκόπου, του Μεσσηνίας κ. Χρυσοστό-μου και όσων τον στηρίζουν, αφού ο Μεσσηνίας δημοσίως προέβη σε αντικανονικές πράξεις και διετύπωσε αιρετικές απόψεις και μάλιστα μέσα στην Ιερά Σύνοδο και στο περιοδικό της Εκκλησίας της Ελλάδος!

1. Ο Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, παρεχώρησε Ορθόδοξο Ιερό Ναό σε αιρετικούς Παπι-κούς της Καλαμάτας, παρά την απαγόρευση από τους Ιερούς Κανόνες —και ενώ ήταν σε γνώση του, παρόμοια ενέργεια του Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβροσίου, ο οποίος, ένεκα του σάλου που δημιουργήθηκε και της εντόνου αντιδράσεως των πιστών, δεν πραγματοποίησε τελικά την παραχώρηση. Αντίθετα ο κ. Χρυσόστομος το διέπραξε, χωρίς επιπροσθέτως να λάβει υπόψιν του και τον σκανδαλισμό των πιστών, τις αντιδράσεις και τις υπογραφές που συγκεντρώθηκαν κ.λπ., ωσάν να μην υπήρχε Πάπας και Βατικανό για να συνδράμει τους πιστούς του Παπισμού, ώστε να αποκτήσουν ναό, ωσάν αυτός να εκπροσω-πούσε τον Πάπα στην Καλαμάτα και είχε αναλάβει εργολαβικά αυτήν την υποχρέωση. Στην μηνυτήρια αναφορά μας παραθέτουμε λεπτομερώς Ιερούς Κανόνες και στοιχεία από την Ιε-ρά Παράδοση, δια των οποίων αποδεικνύεται η απαγόρευση παραχώρησης Ιερού Ναού σε ετερόδοξους, επί ποινή μάλιστα καθαιρέσεως του Επισκόπου που θα το τολμήσει.

2. Ο κ. Χρυσόστομος επιπλέον διδάσκει –εισάγοντας νέα ήθη στην ορθόδοξη Εκκλη-σία– ότι όχι μόνο στους Παπικούς, αλλά και σε όλους τους αιρετικούς, ακόμα και τους Μωα-μεθανούς, «είμαστε υποχρεωμένοι να τους εξυπηρετήσουμε στις θρησκευτικές τους ανά-γκες… Εγώ (συνεχίζει ο Μεσσηνίας) δεν μπορώ να χτίσω τζαμί, μου δίνει όμως το δικαίωμα το κανονικό δίκαιο να προσφέρω ένα ναό» στους Μουσουλμάνους!

3. Ο κ. Χρυσόστομος τιμώρησε το 2009 τις μοναχές της Ιεράς Μονής των Αγίων Ισα-ποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης Καλαμάτας με το επιτίμιον της ακοινωνησίας, χωρίς δί-κη και απολογία, απαγορεύοντας την τέλεση Θ. Λειτουργίας στην Ιερά Μονή, καταδικάζο-ντας έτσι, όχι μόνο τις μοναχές που κατά την άποψή του έσφαλαν, αλλά και τις μεγάλης ηλι-κίας μοναχές, που ουδεμία ανάμειξη είχαν στις ανυπόστατες κατηγορίες που απέδωσε σ’ αυ-τές.

4. Ο κ. Χρυσόστομος τον Οκτώβριο 2009 στην Κύπρο, ως μέλος της Μικτής Επιτροπής του θεολογικού Διαλόγου με τους Παπικούς και παρά την ρητή Εντολή της Ιεραρχίας της Εκ-κλησίας μας να κινηθεί μέσα «στα κανονικά και εκκλησιολογικά πλαίσια», τουτέστιν να α-ποφύγει τις συμπροσευχές, αγνόησε τους Ιερούς κανόνες που το απαγορεύουν, αλλά και τις Οδηγίες της Ιεραρχίας και συμπροσευχήθηκε με αιρετικούς.
Επίσης, προ διετίας λειτούργησε στην Παναγία της Τήνου, όπου συμπροσευχήθησαν μαζί του και παπικοί κληρικοί και λαϊκοί, την δε 8 Μαΐου 2007 στο Μπάρι της Ιταλίας, από κοινού με τον Παπικό αρχιεπίσκοπο κ. Francesco Cacucci, συμπροσευχήθηκε και παρευρέ-θηκε στον αγιασμό της θαλάσσης, ρίχνοντας αγίασμα με μύρο από τον τάφο του Αγίου Νικο-λάου.

5. Τέλος, διετύπωσε την εξωφρενική αιρετική θέση ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν είναι η Μία Εκκλησία, αλλά ανήκει στην Μία Εκκλησία! Δηλαδή, ενώ ο Χριστός δίδαξε ότι ίδρυσε ΜΙΑ Εκκλησία και οι Ορθόδοξοι ομολογούμε στο «Σύμβολο της Πίστεως» ότι αποτελούμε αυτή την ΜΙΑ, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, ο κ. Χρυσόστομος διδάσκει ότι υ-πάρχει κάποια άλλη Εκκλησία μεγαλύτερη και περιεκτικότερη της Ορθόδοξης, εντός της ο-ποίας –ως ένα κλάδο ή ένα τμήμα– υπάρχει και η Ορθόδοξη Εκκλησία. Η τοποθέτησή του αυτή είναι ανατρεπτική της Πίστεώς μας και της ορθόδοξης εκκλησιολογίας και αποτελεί υι-οθέτηση της αιρετικής θεωρίας των «αδελφών Εκκλησιών» ή της «θεωρίας των κλάδων», στην οποία πιστεύουν και προσπαθούν υπομονετικά να μας επιβάλλουν οι Οικουμενιστές.

Τις ίδιες θέσεις δεν δίστασε να διατυπώσει και μέσα στην Ιερά Συνόδο! Και παρόλο που εν τω μεταξύ του έγιναν συστάσεις από τον Πειραιώς κ. Σεραφείμ, από τον καθηγητή Δογματικής του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Τσελεγγίδη, από άλλους φορείς και πιστούς, ώστε να συνειδητοποιήσει το ολίσθημα και να ανασκευάσει αυτές τις θέσεις που έρχονται σε αντίθεση με το ένατο άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως και ουσιαστικά το διαγρά-φουν, αυτός επιμένει στις απόψεις του.
Και ως γνωστόν, η επιμονή σε κακόδοξη διδασκαλία καθιστά και αυτόν που με επιμονή την διδάσκει αιρετικό.
Το παράδοξο είναι, πώς οι υπεύθυνοι Επίσκοποι —που μας διαβεβαιώνουν ότι «έχουν γνώσιν οι φύλακες»— στο διαρρεύσαν διάστημα από την στιγμή της διατυπώσεως και της εμμονής του Μεσσηνίας στις κακόδοξες απόψεις του, —και παρόλο που είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν δημοσίως (αφού δημοσίως και εγγράφως συνέβη η προσβολή στο Σύμβολο της Πίστεώς μας), αλλά και να λάβουν τα δέοντα μέτρα— ούτε μίλησαν (εκτός του προαναφερ-θέντος Μητροπολίτου Πειραιώς) ούτε έδειξαν ότι έχουν τη βούληση να τον επαναφέρουν στην τάξη.
Συνέβη κι εδώ, ό,τι συνέβη και σε πρόσφατες παρόμοιες αντικανονικές πράξεις Επι-σκόπων. Κουκουλώθηκαν και πάλι τα κακώς γενόμενα και λεγόμενα. Εδώ, όμως, συνέβη κάτι φοβερότερο. Αντί να επαναφέρουν στην τάξη τον κακοδοξούντα Μητροπολίτη Μεσσηνίας, του εμπιστεύθηκαν την… εκπροσώπηση της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας στον Θεολογικό Διά-λογο με τους αιρετικούς Παπικούς! Σε ποιον; Σε αυτόν που εξέφρασε ενώπιόν τους –εν συ-νεδριάσει της Ιεραρχίας– αιρετικές θέσεις, αυτές ακριβώς που λυσσωδώς προσπαθούν να μας επιβάλλουν οι «διαλεγόμενοι» μαζί μας Παπικοί και οι λοιποί Οικουμενιστές!

«Δια ταύτα», και:
α. βλέποντας πως πέρασαν κατά περίπτωση πάνω από έξη μήνες έως και δύο χρόνια από την στιγμή που άρχισε να διδάσκει τις καινοφανείς διδασκαλίες του ο κ. Χρυσόστομος, και κανείς αρμοδιώτερός μας και επαΐων δεν ενεργεί τα δέοντα και επιβαλλόμενα, ενώ η α-κεραιότητα και η αυθεντικότητα της Ορθοδόξου Πίστεώς μας βάλλονται συνεχώς και αμφι-σβητούνται ποικιλοτρόπως και ακόμα αλλοιώνεται η ορθόδοξη συνείδηση του λαού μας·

β. βλέποντας πως δεν αναλαμβάνεται καμία νομοθετημένη από τους Ιερούς Κανόνες διαδικασία από τα θεσμικά όργανα της Εκκλησίας για την ανασκευή των ημαρτημένων από τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας, με αποτέλεσμα η πληγή να μένει αθεράπευτη, να κακοφορμί-ζει και να μολύνει τις συνειδήσεις·

γ. έχοντες ως μέλη της του Χριστού Εκκλησίας «έννομο συμφέρον» για τη διατήρηση ανοθεύτου της Ορθοδόξου Πίστεώς μας και της Ιεράς Παραδόσεώς μας·

δ. παρά την μικρότητά μας καὶ τὰ πάθη μας(6), και διακινδυνεύοντας να χαρακτηρι-στεί η ενέργειά μας εγωϊστική, αφού μπορεί να μας ερωτήσουν: «Τόσοι άγιοι γεροντάδες και πνευματικοί σιωπούν, ποιοι είστε εσείς που τολμάτε να κατηγορήσετε ποιμένα της Εκκλησί-ας;»·

ε. διακινδυνεύοντας, λοιπόν, να επιτιμηθούμε από ανθρώπους που πιστεύουν στην αυ-θεντία των Επισκόπων·

Καταγγέλλουμε δημόσια στα ενδιαφερόμενα πιστά μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας την εγκληματική συμπεριφορά των περισσοτέρων «Ποιμένων» μας, οι οποίοι κι αυτή την τεράστια κακοποίηση-παραμόρφωση που καταφέρει κατά της ορθοδόξου εκκλησιολογί-ας μας ο κ. Χρυσόστομος Σαββάτος, την παραβλέπουν και την αντιπαρέρχονται ως συμβάν μηδαμινό και ελάχιστο, ενώ ο Χριστός πρώτος, οι Απόστολοι έπειτα και οι Άγιοι Πατέρες στη συνέχεια, από κοινού διδάσκουν, ότι απαγορεύεται και η παραμικρή αλλοίωση στα θέματα της Ορθοδόξου Πίστεώς μας, μας προτρέπουν δε να ελέγχουμε τους επιχειρού-ντες τι, ακόμη και το ελάχιστο, και να διαμαρτυρόμαστε· και μάλιστα εντέλλονται: οι συντε-λούντες στην αλλοίωση της Πίστεως να απομακρύνονται πάραυτα και αυθωρεί από τη θέση τους.
Φυσικά και δεν αγνοούμε ότι στον Επίσκοπο έχει δοθεί «πλήρης εξουσία να μαρτυρή περί της καθολικής εμπειρίας του σώματος της Εκκλησίας», αλλά και δεν αγνοούμε ότι ο «ε-πίσκοπος περιορίζεται από αυτήν την εμπειρίαν και επομένως εις θέματα πίστεως ο Λαός (σ.σ. κληρικοί και λαϊκοί) πρέπει να κρίνη σχετικώς με την διδασκαλίαν του. Το καθήκον της υπακοής παύει όταν ο επίσκοπος παρεκκλίνη από τον καθολικόν κανόνα και ο λαός έχει το δικαίωμα να τον κατηγορήση…»(7).
Γνωρίζουμε επίσης τις συμβουλές των Αγίων Πατέρων να μη υπακούουμε σε Συνόδους και Επισκόπους που αλλοιώνουν την Πίστη. Συμβουλεύει ὁ Μ. Βασίλειος: «Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον η ανθρώποις• μνημονεύοντας του Κυρίου λέγοντος• Αλλοτρίω δε ου μη ακολου-θήσωσιν, αλλά φεύξονται απ' αυτού, ότι ουκ οίδασι των αλλοτρίων την φωνήν• ...Εξ ων παι-δευόμεθα, ότι, καν πολύ γνήσιός τις η (=είναι), καν υπερβαλλόντως ένδοξος ο κωλύων το υπό του Κυρίου προστεταγμένον, ή προτρέπων ποιείν το υπ' αυτού κεκωλυμένον, φευκτός ή και βδελυκτός οφείλει είναι εκάστω των αγαπώντων τον Κυριον»(8).
Ενθυμούμεθα και τα λόγια του αγίου Γρηγορίου που γράφει: Υπάρχουν και «αυτοί που φανερά ελέγχουν τους ιερείς, έχοντες εφόδιο την ευσέβεια για να πείθουν• και όσοι μεν το πράττουν αυτό για την πίστη και για τα κύρια και σημαντικότατα θέματα ούτε κι εγώ τους κατακρίνω, αλλ’ αντιθέτως… τους συγχαίρω. Και θα ευχόμουν να είμαι ένας απ’ αυτούς, οι οποίοι αγωνίζονται υπέρ της αληθείας και γίνονται γι’ αυτό μισητοί… Διότι ο πόλεμος που ο-δηγεί στην αρετή είναι καλύτερος από την ειρήνη που χωρίζει από το Θεό»(9).
Και πάλι του Μ. Βασιλείου: «Ότι δει των ακροατών τους πεπαιδευμένους τας Γραφάς, δοκιμάζειν τα παρά των διδασκάλων λεγόμενα• και τα μεν σύμφωνα ταις Γραφαίς δέχεσθαι, τα δε αλλότρια αποβάλλειν• και τους τοιούτοις διδάγμασιν επιμένοντας αποστρέφεσθαι σφοδρότερον»(10).

Τη δημόσια αυτή καταγγελία κατά του Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου, κα-ταθέτουμε επίσημα στην Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος (κοινοποι-ουμένη ταυτοχρόνως όπου δει) και ζητάμε: Μιμούμενοι οι Επίσκοποι τους Αγίους Πατέρες και μη ενεργούντες με πολιτικά εγκόσμια κριτήρια και εξισορροπιστικές λογικές, αλλά σύμ-φωνα με την αγιοπνευματική-θεραπευτική πράξη της Εκκλησίας που απορρέει από τους Α-γίους Πατέρες(11) και τους Ιερούς Κανόνες, να καλέσουν τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας να απορρίψει τις αιρετικές του θέσεις, να διακηρύξει την Ορθόδοξη Πίστη εξ ολοκλήρου και ιδι-αιτέρως ως προς το ένατο Άρθρο του Συμβόλου της Πίστεώς μας, και να τον βοηθήσουν έτσι να κατανοήσει ότι είναι κακόδοξη η διδασκαλία του (και οι συγκεκριμένες πράξεις του), α-φού με αυτή αλλοιώνεται ουσιωδώς η Ορθόδοξη Πίστη μας σε ένα βασικότατο-θεμελιακό εκκλησιολογικό θέμα. Πολύ περισσότερο μάλιστα, που η διδασκαλία του αυτή ταυτίζεται με τις κατευθυντήριες γραμμές, τις διδασκαλίες και τις σκοποθεσίες της παναιρέσεως του Οι-κουμενισμού(12).
Αν ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος δεχθεί τις παραινέσεις «χαρά εν τω ουρανώ και εν τη γη». Αν αρνηθεί, τότε είναι αναγκαίο να απαιτήσουν τη συμμόρφωσή του, διαφορετικά και σύμφωνα πάλι με τους Ιερούς Κανόνες, πρέπει να απομακρυνθεί: (α) από την Μικτή Επιτρο-πή του Θεολογικού Διαλόγου, (β) από την Επισκοπή που του εμπιστεύθηκε η Εκκλησία με εντολή να ορθοτομεί και διδάσκει την Ορθόδοξη Πίστη αυθεντική, ανόθευτη και ακεραία, (γ) όπως και από κάθε άλλο ιερατικό αξίωμα· ώστε ελεύθερος πλέον να διδάσκει τις προσωπικές του απόψεις σε άλλα θεολογικά περιβάλλοντα, σ’ εκείνα που τις υποβάλλουν και τις καλλιερ-γούν και που ασμένως και μετά χαράς θα αποδέχονταν τις κακοδοξίες του και τον ίδιο.
Η καταγγελία μας αυτή –εκτός των άλλων– κατατίθεται, διότι ο ίδιος ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος, παρά τις επί μέρους ανεπίσημες καταγγελίες των πιστών, όχι μόνο δεν διορ-θώνει τα εσφαλμένα κηρύγματά του (όπως μόλις αναφέραμε), αλλά και προκαλεί και παρα-πλανά και περιφρονεί τον πιστό λαό του Θεού, δηλώνοντας πως μόνο στην Ιερά Σύνοδο απο-λογείται· ασφαλώς γιατί έχει τη γνώμη και τη βεβαιότητα, ότι οι συνάδελφοί του στην Ιερά Σύνοδο δεν θα διανοηθούν να τον καλέσουν σε απολογία, ή κι αν τον καλέσουν η υπόθεσή του θα παραπεμφθεί τελικά «εις τας καλένδας». Οι δηλώσεις του κ. Χρυσοστόμου, δια των οποίων διατυπώνεται η παραπάνω πεποίθησή του έχουν ως εξής:
«Εάν λοιπόν οι κύριοι αυτοί (σ.σ. που κατηγορούν) πιστεύουν ότι όλοι αυτοί οι εκπρό-σωποι, οι 30 εκπρόσωποι Ορθοδόξων Εκκλησιών που συμμετέχουν στο διάλογο είναι τόσο ενδοτικοί απέναντι στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και ότι πλέον έχουν πουλήσει την πίστη τους και έχουν εισέλθει στην αίρεση ας απευθυνθούν προς την Ιερά Σύνοδο και ας μας κα-λέσει η Ιερά Σύνοδος να απολογηθούμε. Πάντως η τελευταία απόφαση της Ιεραρχίας, του Οκτωβρίου, μάλλον επιβεβαίωσε την εμπιστοσύνη προς το διάλογο και μάλλον επιβε-βαίωσε την εμπιστοσύνη προς τους εκπροσώπους στο διάλογο αυτό και δεν εξέφρασε καμία αμφισβήτηση και καμία επιφύλαξη»(13).
Εκτός από την παραπάνω αχαρακτήριστη δήλωση-προτροπή του Μητροπολίτου Μεσ-σηνίας, μας ενθαρρύνει να προβούμε σ’ αυτή την μηνυτήριο αναφορά και η προτροπή της Ιεράς Συνόδου, η οποία στο Δελτίον Τύπου της 26/6/2002 έγραφε: «Η Διαρκής Ιερά Συνο-δος καλεί ευθαρσώς και δημόσια όποιον έχει στοιχεία εναντίον κληρικών οιουδήποτε βαθ-μού…, να υποβάλη ενυπόγραφη μήνυση στις υπηρεσίες της… και να είναι όλοι οι πιστοί βέβαιοι ότι κάθε ηθική παρεκτροπή στην Εκκλησία θα παταχθή με βάση τούς Ιερούς Κανόνες».
Τέλος, ας ενθυμηθούν οι Ιεράρχες προς τους οποίους καταθέτουμε την καταγγελία αυ-τή και τη χθεσινή δήλωση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου από την Καλαμάτα. Είπε, πως «ό-σον υψηλότερα ιστάμεθα, τόσον προσεκτικώτερον και με άκραν συνέπειαν “νομοφυλακείν οφείλομεν”, δηλαδή οφείλομεν να τηρούμεν τους Νόμους… και τους υπό του Θεού τεθέντας και υπό της Εκκλησίας του» (Καλαμάτα, 2/2/2010).
Είναι καιρός να αποδείξουν οι Άγιοι Αρχιερείς ότι υπάρχει Ιεραρχία κινούμενη από το Άγιον Πνεύμα και εφαρμόζουσα τους Ι. Κανόνες που αυτό ενέπνευσε, ώστε να αποκτήσουν και πάλι την εμπιστοσύνη του λαού του Θεού και να ξεχάσουν (οι πιστοί) δηλώσεις Επισκό-πων της περιόδου των σκανδάλων του 2005, όπως νέου Μητροπολίτου, που έκπληκτος για την ποιότητα των Ιεραρχών της συγκεκριμένης περιόδου είπε, ότι «δεν είναι Ιεραρχία αυτή. Ντρέπομαι που είμαι μητροπολίτης. Δεν υπάρχει Άγιο Πνεύμα εδώ μέσα»∙ και κάποιου άλ-λου, που εγγράφως διαβεβαίωσε ότι τα μέτρα της Ιεραρχίας για αυτοκάθαρση δεν ήταν παρά «επικοινωνιακό τρικ και ενέργεια λαϊκισμού»! και ενός τρίτου, που μιλώντας στην Ιεραρχία είπε: «Δεν λειτουργεί καλά το συνοδικό σύστημα».
Αυτές τις γενικές εισαγωγικές τοποθετήσεις περί των αντικανονικών θέσεων του Μη-τροπολίτου Μεσσηνίας δίδουμε στην δημοσιότητα προς ενημέρωση και των ενδιαφερομένων πιστών αδελφών μας, οι οποίοι ίσως δεν έχουν τον χρόνο να διαβάσουν τη μακροσκελή ανά-λυση της ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ μας με την λεπτομερή κατοχύρωση της που κατ’ αυτάς κατατίθεται στα αρμόδια όργανα της Ιεράς Συνόδου.
Για την «Φιλορθόδοξο Ένωσι “Κοσµάς Φλαµιάτος”»
Ο Πρόεδρος Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο
Ο Γραµµατέας Παναγιώτης Σηµάτης


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
(1) Γιατί τα της κρυφής προσωπικής τους ζωής αποφεύγουμε να θίξουμε, καθώς εν τω αυτώ κρίματι είμαστε και γι’ αυτά άλλος είναι ο Κριτής.
(2) Υπάρχουν πολλές λανθασμένες Συνοδικές αποφάσεις των τελευταίων ετών, οι οποίες κουκουλώθηκαν και για τις οποίες δεν εζητήθη συγγνώμη, από εκείνους που μας διδάσκουν να ζητάμε συγγνώμη και να μετανοούμε. Θα δίναμε μεγάλο μάκρος στην Καταγγελία αυτή, αν περιλαμβάναμε εκείνες τις υποθέσεις, κατά τις οποίες η Ιερά Σύνοδος δεν έπραξε το καθήκον της. Αρκούμαστε σε 3, και αν μας ζητηθεί θα επανέλθουμε και σε άλλες.
α. Το 1974 η Σύνοδος της Ιεραρχίας εξεθρόνισε και απομάκρυνε αντικανονικώς και αδίκως, άνευ δίκης, δώδεκα Επισκόπους. 35 χρόνια από τότε —και ενώ εδόθη υπόσχεση παλαιότερα από τον πρώην Αθηνών Χριστόδουλο και πρόσφατα από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο για αποκατάστασή του ενός επιζώντος ακόμη Επισκόπου, του Μη-τροπολίτη Νικόδημου, ώστε στο πρόσωπό του να αποκατασταθούν και οι άλλοι αδικηθέντες Επίσκοποι και να κλείσει αυτή η πληγή της πρόσφατης εκκλησιαστικής ιστορίας— ακόμα δεν τόλμησαν να προχωρήσουν σ’ αυτήν την αποκατάσταση. «Κύριος οίδεν» ποιες σκοπιμότητες κρύβονται πίσω από αυτή την ιστορία!!!
β. Η Ιερά Σύνοδος έσφαλε, όταν το νομικό της τμήμα υπέβαλε αίτηση στην Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδο-μένων, προκειμένου να μη θεωρείται η ομοφυλοφιλία των Επισκόπων εμπόδιο στην άσκηση του δημόσιου λει-τουργήματος των Μητροπολιτών (επιβεβαιώνοντας και προσπαθώντας να συγκαλύψει την ύπαρξή τους στο Σώμα της Ιεραρχίας)· αλλά και μετά την κατακραυγή που ξέσπασε δεν «εθεράπευσε» το θέμα.
γ. Μία ακόμη σειρά λανθασμένων αποφάσεων μελών της Ιεράς Συνόδου, η υπόθεση του πρώην Αττικής κ. Μπεζε-νίτη. Ενώ το περιεχόμενο κασετών με αισχρές συνδιαλέξεις του Μητροπολίτου επιβεβαιώθηκε από το 2003, η Ιερά Σύνοδος δεν καθαίρεσε τον σκανδαλοποιό Επίσκοπο, με την δικαιολογία, πως το αποδεικτικό στοιχείο (οι κασέτες) ήταν μεν αληθινό, αλλά προϊόν υποκλοπών, κι έτσι αυτές τις όζουσες καταγγελίες έθεσε στο αρχείο! Με-τά το 2005 (όταν πλέον η πολιτεία ενέκλεισε στην φυλακή τον πρώην Μητροπολίτη Αττικής Παντελεήμονα) και εκλήθη να πάρει απόφαση η Σύνοδος, τότε με την ψήφο των επτά εκ των δώδεκα μελών της ΔΙΣ, ετέθη η υπόθεση του φυλακισμένου Επισκόπου στο αρχείο! Στη συνέχεια κάποιοι Μητροπολίτες, πάλι υπό την κατακραυγή της κοινής γνώμης, παραδέχτηκαν το σφάλμα και ένας ανακάλεσε την υπογραφή του! Αν και αργότερα η Ιερά Σύνο-δος προχώρησε στην καθαίρεση του, ωστόσο δεν ανακάλεσε την προηγούμενη απόφασή της!! Τώρα δε το θέμα επανέρχεται μετά τις μεθοδεύσεις που ως τώρα έχουν γίνει και τις νέες προσφυγές του!!!
(3) Βλ. Ζήση Θεοδώρου, όπ. παρ., σελ. 39.
(4) Μ. Βασίλειου, επιστ. σμ΄, Νικοπολίταις πρεσβυτέροις, κεφ. γ΄, 7-13.
(5) «Έν εκτρέπου μοι, τους κακούς επισκόπους, μηδέν φοβηθείς του θρόνου την αξίαν. Πάντων το ύψος, ουχί πάντων δ' η χάρις. Το κώδιον πάρελθε, τον λύκον βλέπε. Μη τοις λόγοις με πείθε, τοις δε πράγμασι. Μισώ διδάγμαθ', οις εναντίος βίος» (Γρηγορίου Θεολόγου, Βίβλος Βʹ. Έπη Ιστορικά, Τομ. Αʹ. Περι εαυτού, ΙΒʹ. Εις εαυτόν και περι επισκόπων).
(6) Είναι πολλά τα χωρία που προτρέπουν τους πιστούς σε καιρό αιρέσεως (όταν αθετούνται οι Νόμοι του Θεού) να διαμαρτύρονται και να καταγγέλλουν την αίρεση και τους αιρετίζοντες Επισκόπους, ιερωμένους κ.λπ., ενώ για τον έλεγχο προσωπικών παθών των Επισκόπων συνιστούν προσοχή. Αναφέρουμε μερικά: Μ. Αθανάσιος: «Εάν ουν τινα ίδης, αδελφέ, ότι έχει σχήμα σεμνοπρεπές, μη πρόσχης, ότι ενδέδυται κώδιον προβάτου, ότι όνομα έχει πρεσβυτέρου, η επισκόπου…, αλλά τας πράξεις αυτού περιέργασαι∙ ει έστι σώφρων… ή υπομονητικός. Ει δε έχει… τον φάρυγγα άδην, νοσών χρήματα, και καπηλεύων την θεοσέβειαν, άφες αυτόν∙ ου γαρ εστι Ποιμήν… αλ-λά λύκος αρπακτικός… Εάν ίδης συνετόν, κατά την συμβουλεύουσαν σοφίαν, όρθριζε προς αυτόν», διότι «πίστις τελεία και απερίεργος… εισάγουσιν εις την βασιλείαν των ουρανών» (Περί Ψευδοπροφητῶν, ΒΕΠΕΣ, 33, 197, εις Ζήση Θεόδ., Κακή υπακοή και αγία ανυπακοή, σελ. 26, 27). Διονυσιάτης Θεόκλητος, μοναχός: «Δια να κάμη κα-νείς έλεγχον σωτήριον πρέπει να είναι ελεύθερος παθών μεμπτών. Να έχη αγάπην και διάνοιαν φωτεινήν. Και ακόμη πρέπει να είναι θεολόγος... καθαρός τη καρδία... Διότι όταν δεν συνέρχωνται τα στοιχεία αυτά, τότε ο ε-λέγχων δεν ελέγχει, αλλά πυρπολεί την Εκκλησίαν. Εξαίρεσιν αποτελεί η περίπτωσις κινδύνου αιρέσεως. Τότε σοφοί και άσοφοι, ακάθαρτοι και καθαροί τη καρδία πρέπει να εξεγείρωνται, και να ελέγχουν» (περιοδ. “Αγιορει-τική Βιβλιοθήκη”, 1964). Αθανάσιος ο Πάριος: «Δεν είναι δίκαιον ούτε πρέπον εις ανθρώπους ευσεβείς παντάπα-σιν να σιωπούν, όταν τους νόμους του Θεού αθετούσιν…· όπου δε Θεός το κινδυνευόμενον… τίς ευσεβής δύναται να σιγά;» (Ι. Μ. Οσ. Γρηγορίου, Οι αγώνες των μοναχών…, σελ. 233). Ιωσήφ Βρυέννιος: «Πάς ο δυνάμενος λέγων την αλήθειαν και μη λέγων κατακριθήσεται υπο του θεού. Και ταύτα ένθα πίστις εστί το κινδυνευόμενον και της όλης Εκκλησίας των Ορθοδόξων η κρηπίς. Το γάρ εφησυχάζειν εν τοις τοιούτοις αρνήσεως ίδιον, το δε λέγειν, ομολογίας ειλικρινούς» (Τα Ευρεθέντα Έργα αυτού, τόμος Β΄, Θεσ/νίκη 1990, σελ. 18). Ιωάννης Χρυσόστομος: «Τι ποιείς άνθρωπε; Παρεβάθη ο νόμος, κατεφρονήθη σωφροσύνη, πλημμελήματα τοσαύτα ετολμήθη παρά τινος των ιερωμένων, τα άνω κάτω γέγονε και ου φρίττεις;… ουκ αλγείς; ουκ επιτιμά…, αλλά κοινωνείς;» (Ρ.G. 55, 252). Και σε άλλο έργο του: «Αξίωμα προσώπου ου προσίεται, όταν περί αληθείας ο λόγος η» (Ρ.G. 61, 625), δηλαδή, «όταν πρόκειται για προσπάθεια που αφορά εις την διασφάλιση της εν Χριστω αποκαλυφθείσης Αληθείας από κάθε νοθεία ή αλλοίωση, τότε ουδεμία έχει σημασία το αξίωμα». Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης: «Εν τω καιρώ τού-τω, εν ω ο Χριστός διώκεται δια της εικόνος αυτού, ου μόνον ει βαθμώ τις και γνώσει προέχων εστίν οφείλει δια-γωνίζεσθαι, λαλών και διδάσκων τον της ορθοδοξίας λόγον, αλλά γαρ και ει μαθητού τάξιν επέχων είη, χρεωστεί παρρησιάζεσθαι την αλήθειαν και ελευθεροστομείν. ουκ εμός ο λόγος του αμαρτωλού, αλλά του θείου Χρυσοστό-μου, επεί και άλλων πατέρων» (Μτφρ.: Σε περίοδο που η παραχάραξη της αλήθειας είναι φανερή «χρέος να αγω-νίζεται, να ομιλή και να διδάσκη τον λόγον της Ορθοδοξίας έχει όχι μόνο αυτός που υπερέχει σε βαθμό και γνώσι, αλλά αντιθέτως, ακόμη και αυτός που κατέχει την θέσι του μαθητού οφείλει να διακηρύττη την αλήθεια και να ομιλή ελεύθερα» (Ζήση Θεόδ., πρωτοπρ., Κακή υπακοή και αγία ανυπακοή, σελ. 57). Και αλλού: «Εντολή Κυρίου είναι να μη σιωπάμε σε περιόδους που η πίστις κινδυνεύει... Ώστε, όταν ο λόγος είναι περί πίστεως, δεν μπορούμε να πούμε: Εγώ ποιος είμαι;… πτωχός… Δεν μου πέφτει λόγος… για το προκείμενο ζήτημα. Αλλοίμονο, οι λίθοι θα κραυγάσουν και εσύ θα μείνης σιωπηλός και αμέριμνος;… Ώστε και αυτός ο πτωχός… επειδή τώρα δεν ομιλεί, (είναι) άξιος κατακρίσεως και μόνο γι’ αυτό το λόγο… Ακόμη και αυτός που κατέχει την θέσι του μαθητού οφείλει να διακηρύττη την αλήθεια και να ομιλή ελεύθερα». Και αλλού: Καὶ μόνο η σιωπή, λοιπόν, είναι μέρος της συγκα-τάθεσης, αφού εξ άλλου «αυτό επιδιώκουν οι αιρετικοί, να παύσει να ακούγεται ο λόγος της αληθείας και να επι-κρατήσει (έτσι) η πλάνη». Και, «Παραγγελίαν έχομεν εξ αυτού του Αποστόλου, εάν τις δογματίζη ή προστάσση ποιείν ημάς, παρ’ ο παρελάβαμεν, παρ’ ο οι Κανόνες των κατά καιρούς Συνόδων καθολικών και τοπικών ορίζου-σιν, απαράδεκτον εαυτόν έχειν και μηδέ λογίζεσθαι αυτόν εν κλήρω αγίων» (Θεόδωρος Στουδίτης, P.G. 99, 988). Ζήσης Θεόδωρος: «Δεν έχουν άλλωστε ευθύνη για την Εκκλησία μόνον οι Επίσκοποι∙ η Εκκλησία δεν είναι ιδιο-κτησία κανενός... Δεν χρειάζεται να υπομνήσω ότι πολλές φορές, όταν πλανήθηκαν πατριάρχες και επίσκοποι, την Εκκλησία εφύλαξαν απλοί παπάδες και μοναχοί, ότι φύλαξ της Ορθοδοξίας αποδείχτηκε ο πιστός λαός. Υπα-κοή στην Εκκλησία δεν σημαίνει υπακοή σε συγκεκριμένα πρόσωπα, τα οποία ενδέχεται να πλανώνται, αλλά υ-πακοή στην αλήθεια της Εκκλησίας, όπως αυτή προκύπτει μέσα από το Ευαγγέλιο και την διαχρονική παράδοση των Αγίων Πατέρων». Και ακόμη: «Άριστο σχολιασμό περί του ότι και τα πρόβατα, οι πιστοί δηλαδή, έχουν ευθύ-νη για το αν θα ακολουθήσουν τους κακούς ποιμένες, ότι η υπακοή δεν είναι αδιάκριτη, αλλά διακριτική, μας προσφέρει το κείμενο των Αποστολικών Διαταγών... Κατακλείεται δε αυτή η ανάλυση, με τη σύσταση: “Διο φευ-κτέον από των φθορέων ποιμένων” (Ζήση Θ., πρωτοπρ. Κακή υπακοή και αγία ανυπακοή, σελ. 16 και 23).
(7) Φλωρόφσκυ Γεώργιος, Αγία Γραφή, Εκκλησία, Παράδοσις, σελ. 75.
(8) Μ. Βασιλείου, Όροι κατ’ Επιτομήν, Ερώτησις 114, ΕΠΕ 9, 144-146, εις Ζήση Θεόδ., ό.παρ., σελ. 337-38.
(9) Γρηγορίου Θεολόγου, Λόγ. Β΄, ΕΠΕ, τ. 1ος, σελ. 177: «αλλ’ ούτοί γε και φανερώς πολεμούσι τοις ιερεύσιν, ε-φόδιον έχοντες εις πειθώ την ευσέβειαν∙ και όσοι μεν περί πίστεως τούτο πασχόντων, και των ανωτάτω ζητημά-των και πρώτων, ουδ’ εγώ μέμφομαι, αλλ’ ει δει ταληθές ειπείν, και προσεπαινώ και συνήδομαι. Και τούτων εις είην των υπέρ αληθείας αγωνιζομένων και των απεχθανομένων∙ μάλλον δε και είναι καυχήσομαι. Κρείττων γαρ επαινετός πόλεμος ειρήνης χωριζούσης Θεού».
(10) Μ. Βασιλείου, Ηθικά, Όρος ΟΒʹ. Μτφρ.: Πρέπει οι ακροατές που είναι εκπαιδευμένοι στην κατανόηση των Γραφών να εξετάζουν (με βάση την Γραφή), όσα λέγουν οι Διδάσκαλοι (του θείου λόγου)∙ και όσα μεν είναι σύμ-φωνα με τις Γραφές να τα δέχονται, όσα όμως δεν συμφωνούν να τα αποβάλλουν. Και εκείνους τους διδασκάλους που επιμένουν με πείσμα στις κακοδοξίες τους να τους αποστρέφονται με φανερό και έντονο τρόπο».
(11) Ο Απόστολος Παύλος για την κάθαρση γράφει στον μαθητή του Τιμόθεο, επίσκοπο Εφέσου, τα βαρυσήμα-ντα: «Τους αμαρτάνοντας (εννοεί τους δημόσια σκανδαλίζοντες το πλήρωμα της Εκκλησίας) ενώπιον πάντων έλεγχε, ίνα και οι λοιποί φόβον έχωσι» (Α΄ Τιμ. 5, 20). Για το ίδιο θέμα ο Ουρανοφάντωρ Μέγας Βασίλειος πα-ραγγέλλει στους χωρεπισκόπους τα αξιολογότατα: «Επικαθαρίσατε την Εκκλησία, τους αναξίους αυτής απελαύ-νοντας, και του λοιπού εξετάζετε μεν τους αξίους και παραδέχεστε» (P.G. 32, 401 και ΕΠΕ 2, 184).
(12) Οι διακινήσαντες την «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ», έχοντες πλήρη γνώση του περιεχομένου της δυναμικώς –αλλά με συνεσκιασμένη και ασαφή διδασκαλία– διακινούμενης και εξαπλούμενης ραγδαίως πα-ναιρέσεως του Οικουμενισμού, διατύπωναν την θέση ότι «η αίρεση του Οικουμενισμού... προσβάλλει το δόγμα της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας... Επιβάλλεται από Πατριάρχες και επισκόπους νέο δόγ-μα περί Εκκλησίας... Σύμφωνα με αυτό καμμία Εκκλησία δεν δικαιούται να διεκδικήσει αποκλειστικά για τον ε-αυτό της τον χαρακτήρα της καθολικής και αληθινής Εκκλησίας... Αυτήν την παναίρεση έχουν αποδεχθή εκ των Ορθοδόξων πολλοί πατριάρχες, αρχιεπίσκοποι, επίσκοποι... Την διδάσκουν «γυμνή τη κεφαλή», την εφαρμόζουν και την επιβάλλουν στην πράξη κοινωνούντες παντοιοτρόπως με τους αιρετικούς, με συμπροσευχές, ανταλλαγές επισκέψεων, ποιμαντικές συνεργασίες, θέτοντας ουσιαστικώς εαυτούς εκτός Εκκλησίας. Η στάση μας εκ των συ-νοδικών κανονικών αποφάσεων και εκ του παραδείγματος των Αγίων είναι προφανής.

Ο καθένας πρέπει να ανα-λάβει τις ευθύνες του».

(13) www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=1205

και «Ορθόδοξος Τύπος, 1.1.2010, σελ. 1η.

Ομιλία π. Θεοδώρου Ζήση -Στην Εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ

Η ΥΠΑΠΑΝΤΗ - Μικρό σχόλιο στη βυζαντινή εικόνα

02 Φεβρουαρίου, η εν τω ναώ Υπαπαντή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού - Μικρό σχόλιο στη βυζαντινή εικόνα της εορτής, Υμνολογική εκλογή.


«Λέγε Συμεών, τίνα φέρων εν αγκάλαις, εν τω ναώ αγάλλη;», ερωτά υμνογραφώντας ο άγιος Γερμανός, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, στο πρώτο Στιχηρό ιδιόμελο του Εσπερινού της Υπαπαντής, ήχου α. Η βυζαντινή εικόνα της Υπαπαντής του Κυρίου, αποτολμά ν’ απαντήσει στο υμνολογικό αυτό ερώτημα μ’ ένα άλλο είδος τέχνης, περισσότερο προσιτό στο ευρύτερο σώμα των πιστών.

Η σκηνή εικονίζει την εκπλήρωση του εβραϊκού έθους. Του έθους που καθόρισε η απαίτηση του ίδιου του Θεού, «παν άρσεν το την μήτραν διανοίγον», να αφιερώνεται σ’ Αυτόν. ( Εξοδ. ιγ´ 2), όπως εμφατικά σημειώνεται και στον Ειρμό της εννάτης ωδής της Υπαπαντής. Αυτή την πραγματοποίηση του «ειθισμένου, κατά το ειρημένον του νόμου» (Λουκ. Β. 24, 27), ιστορεί η εικόνα της Υπαπαντής. Πέντε πρόσωπα απαρτίζουν την σύνθεση. Η Υπεραγία Θεοτόκος με τον Ιωσήφ φέρνουν στον ναό τον τεσσαρακονθήμερο Ιησού Χριστό. Τα δύο άλλα πρόσωπα είναι πρόσωπα του ναού, και συναντούν τους προσερχομένους εντός του ιερού χώρου. Ο Συμεών ο πρεσβύτης, άνθρωπος χαριτωμένος απ’ το Πνεύμα του Θεού, «δίκαιος και ευλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν του Ισραήλ» (Λουκ. β´ 25), και η αγία Άννα η προφήτιδα, θυγατέρα Φανουήλ, σε προχωρημένη ηλικία και αυτή. Λαμπάδα λιωμένη στην υπηρεσία του ναού από τη νεότητά της, από τότε που χήρευσε. Στα χέρια της, που τόσα χρόνια διακόνησαν τις ανάγκες του ναού, κρατεί ειλητάριο με λόγους προφητικούς, που αναφέρονται στο πρόσωπο του προσφερομένου βρέφους Ιησού. «Τούτο το βρέφος, ουρανόν και γην εστερέωσεν».

Ο εικονογράφος δεν επιλέγει να ισορροπήσει τη σύνθεση σ’ ένα από τα εικονιζόμενα πρόσωπα, παρόλο που κεντρική θέση έχουν κατά βάση δύο. της Υπεραγίας Θεοτόκου, και του βρέφους Ιησού. Το κέντρο της εικόνας κατέχει το ιερό, στηριζόμενο σε τέσσερις κολώνες, στεφανωμένες από μια σινδόνη. Το ιερό με τη σινδόνη μοιάζουν να διαιρούν την εικόνα στα δύο. Άλλωστε το όλο συμβάν της Υπαπαντής του Κυρίου ενώνει δύο σαφέστατα διαφορετικούς χώρους. Το χώρο της Παλαιάς με την Καινή Διαθήκη. Της προσδοκίας των αιώνων, με Τον Προσδοκώμενο. Της φθοράς του γήρατος και του θανάτου, με την αφθαρσία και τη ζωή του βρέφους Ιησού.

Δεν σημαίνονται όμως μόνο συνθετικά οι δύο κόσμοι που ενοποιούνται από το γεγονός που περιγράφει η εικόνα, αλλά και υφολογικά υποδηλώνεται το διττό μήνυμα της εορτής. Η χαρά και η λύπη. Η χαρά εκπεφρασμένη από τον πρεσβύτη Συμεών. Τον γέροντα που με τρεμάμενα από το βαθύ γήρας χέρια, προσδέχεται Αυτόν που ανέμενε αιώνες η παλαιοδιαθηκική ευσέβεια, και διψούσε ο ιουδαϊκός λαός: τον λυτρωτή του κόσμου. Τον Συμεών, που αξιώνεται να γίνει θεοδόχος! Τα πόδια του λυγίζουν από ευλάβεια. Τα μάτια του κοιτούν με δέος «το σωτήριον φως» (Λουκ. Β. 30, 32) του θεανθρωπίνου Βρέφους. Τα χέρια του, σκεπασμένα από συστολή και σεβασμό με μια άκρη του ενδύματός του, γίνονται θρόνος. Θρόνος όχι για να υποδεχθούν ένα κοινό βρέφος, αλλά για να κρατήσουν Αυτόν που κρατεί ολόκληρη την οικουμένη. Τα χέρια του πρεσβύτου Συμεών, που με τόση ευλάβεια κρατούν το θείο Βρέφος πάνω από το θυσιαστήριο του ναού, θυμίζουν τόσο πολύ την εικόνα των λειτουργών ιερέων που προβάλλουν ενώπιόν μας το θυσιασμένο και αναστημένο Σώμα και Αίμα του Κυρίου Ιησού. Όλες οι γραμμές του σώματος του αγίου Συμεών, μαζί με τις πτυχώσεις των ενδυμάτων του τείνουν προς τον Κύριο. Λυγίζουν, και με μια καμπυλόγραμμη κίνηση υποτυπώνουν το δοχείο που πληρούται από το περιεχόμενό του, που δεν είναι τίποτε άλλο εν προκειμένω από τη θεία Χάρη.

Αλλά αν η χαρά και η ανέκφραστη αγαλλίαση αφορούν και αποτυπώνονται στον πρεσβύτη Συμεών, η Υπεραγία Θεοτόκος ενσαρκώνει τον πόνο και την θλίψη. Πόνο γιατί προσφέρει και αποχωρίζεται τον Υιό της. Τα χέρια της διατηρούν μια κίνηση σαν να κρατούν ακόμη τον Ιησού Χριστό, σαν να μην θέλουν να Τον αποχωρισθούν. Και ο Υιός της, φαίνεται να ανταποκρίνεται στα μητρικά της αισθήματα. Απλώνει κι αυτός το χέρι του σε μια προσπάθεια να μην αποχωρισθεί την Παναγία μητέρα Του. Μια έκφραση των αισθημάτων της τελείας ανθρωπίνης φύσεώς Του.

Ανάμεσα στην Υπεραγία Θεοτόκο και τον θεοδόχο Συμεών, υψώνεται το ιερό, το οποίο βρίσκεται στο κέντρο της εικόνας, σχηματίζοντας ένα φράγμα απαγορευτικό. Η Θεομήτωρ στερείται τον Υιό της, και η θλίψη της επιτείνεται από τα προφητικά λόγια του αγίου Συμεών «και σου την καρδίαν διελεύσεται ρομφαία» (Λουκ. Β. 35). Η Παναγία πλέον αρχίζει να στρατεύεται στον δρόμο του σταυρού, που είναι το δώρο του Υιού της σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Το δώρο αυτό που χαρίζεται και στην ίδια, με μια διπλή επίπτωση. Της χαράς, της σωτηρίας και της λυτρώσεως από τη μια, και από την άλλη, της θλίψεως της μητρικής καρδιάς της μπροστά στην άρνηση αποδοχής από τον κόσμο του υιού και Θεού της. Άρνηση που θα φθάσει μέχρι τον σταυρικό θάνατο.

« Ανοιγέσθω η πύλη του ουρανού σήμερον), όπως ψάλλεται και στο Δοξαστικό των εκεκραγαρίων του Εσπερινού της Υπαπαντής, σε ήχο πλ. Του β. γι’ αυτό και ο εικονογράφος ιστορεί τα κτήρια και τις στέγες τους να συγκλίνουν σ’ Αυτόν που αγιάζει ολόκληρη την κτίση. Αυτόν που είναι «φως διασκεδάζον των απίστων εθνών την σκοτόμαιναν, και δόξαν του νεολέκτου Ισραήλ», όπως τονίζεται και στο ιδιόμελο της Λιτής της Υπαπαντής, που ψάλλεται σε ήχο α. Λυτρωτής τόσο του εθνικού ειδωλολατρικού κόσμου, όσο και του ισραηλιτικού λαού. Και το λυτρωτικό αυτό μήνυμα που αφορά όλο τον κόσμο, υποδηλώνεται από τα δύο περιστέρια, τα οποία προσφέρει ο Ιωσήφ στον ναό. Δεν ανταποκρίνονται μόνο στην καθορισμένη προσφορά, αλλά συμβολίζουν και τους δύο κόσμους, για τους οποίους προσφέρεται η θυσία του Κυρίου μας. Τον κόσμο των εθνικών και της ειδωλολατρίας, και τον κόσμο του ευεργετηθέντος Ισραήλ.

Υπαπαντή! Σημαίνει συνάντηση του Κυρίου με την προσδοκία του κόσμου.
Υπαπαντή! Καθ’ ην «Χορός αγγελικός,
εκπληττέσθω το θαύμα!
βροτοί δε ταις φωναίς,
ανακράξωμεν ύμνον,
ορώντες την άφατον
του Θεού συγκατάβασιν», όπως θαυμάσια προτρέπει το Κάθισμα της πρώτης στιχολογίας του Όρθρου της εορτής, ήχου α., και μέσα από την περιγραφική, συμβολική, αγία και ιεροπρεπή τέχνη της βυζαντινής εικονογραφίας. Ας προσκυνήσουμε λοιπόν το ιστορούμενο γεγονός. Ας προσκυνήσουμε τον νηπιάσαντα και βρεφοκρατούμενο Σωτήρα και Λυτρωτή μας.

Δείτε περισσότερα για την Θεολογία της Εικόνας εδώ:http://radiofloga.ath.cx/forum/viewforum.php?f=61

“ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΟΥΔΕΝ ΜΙΛANE ΓΙΑ ΣΧΟΙΝΙ

του κ. Παναγιώτου Τελεβάντου
“Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλούν για σχοινί”, Παναγιότατε. Τι την θελατε την αναφορά στον π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο, κατά την επίσκεψή σας στην Καλαμάτα, αφού γνωρίζετε ότι η οικία που διέμενε ο μακαριστός Γέροντας ήταν το στρατηγείο του αντιοικουμενιστικού αγώνα για δεκαετίες; Ξεχάσατε μήπως τους αγώνες του π. Επιφάνιου εναντίον του Οικουμενισμού; Αγνοείτε ότι τα συγγράμματα και τα οξυνούστατα και θεολογικότατά του άρθρα εναντίον του Οικουμενισμού αποτελούν “κτήμα ες αεί” για την Εκκλησία αλλά και σύνταγμα και πυξίδα για όσους αγωνίζονται εναντίον του Οικουμενισμού; Αφού, λοπόν, αυτά είναι σε όλους γνωστά (πολλώ μάλλον στον Οικουμενικό Πατριάρχη!), τι την θέλατε την αναφορά στο Γέροντα Επιφάνιο; Ηταν “σοφός διδάσκαλος της Εκκλησίας και χαρισματικός πνευματικός”, είπατε! Προσέξτε, Παναγιότατε, επειδή “αυτός καθ’ εαυτού της καταδίκης την ψήφον εκφωνείτε”, επειδή η σοφία του μακαριστού Γέροντα Επιφάνιου αποκαλύπτει τη δική σας έλλειψη σοφίας. Η μνημειώδης ανοιχτή του επιστολή προς τον μακαριστό προκάτοχό σας Αθηναγόρα απευθύνετε κατά λέξη και σε σας! Οι πόδες του Αθηναγόρου έψαυαν του Ρουβίκωνος; Αλλά οι δικές σας, μήπως, ίστανται επί εδάφους στερεού και ασφαλούς; Προχωρήσατε ήδη υπέρ το δέον, είπεν ο σοφός διδάσκαλος π. Επιφάνιος στο Αθηναγόρα. Αλλά υμείς, Παναγιότατε; Μήπως υστερείτε του προκατόχου σας σε οικουμενιστικούς ακροβατισμούς;

ΚΑΚΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΣΟΦΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ
___________________
“Σοφός διδάσκαλος και χαρισματικός πνευματικός”, λοιπόν, ο π. Επιφάνιος. Αυτό να λέγεται! Επειδή ακόμη και αν εσείς, Παναγιότατε, δεν το λέγατε θα έπαιρναν μιλιά τα ντουβάρια της Καλαμάτας για να το διαλαλήσουν. Αφού, λοιπόν, είναι τόσο σοφός ακούστε τι σας λέγει η αγία μορφή του, η καταλυτική κατά των αιρέσεων και μάλιστα του Οικουμενισμού πέννα του και η χαρισματική του παρουσία. Ο αγώνας εναντίον το Οικουμενισμού στηρίζεται βασικά σε δύο αγιασμένες και πατερικές μορφές του 20ού αιώνα: Στον Αρχιμανδρίτη Ιουστίνο Πόποβιτς και στο Γέροντα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο. Αφού για τον π. Επιφάνιο η ετυμηγορία σας είναι ότι είναι “σοφός διδάσκαλος” το συμπέρασμα αναβλύζει πηγαίο και αυθόρμητο. Εσείς, Παναγιότατε, είστε πολύ κακός μαθητής “του σοφού διδασκάλου της Εκκλησίας” Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου επειδή η πορεία σας ιχνηλατείται με αποφευκτέα συνέπεια στα κρημνώδη μονοπάτια της αβύσσου του οικουμενισμού.

ΓΛΟΙΩΔΕΙΣ ΕΠΑΙΝΟΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ
_________________
Και αφού, ως μη οφείλατε πήρατε στο στόμα σας τον π. Επιφάνιο χωρίς να αναλογιστείτε τη θυμηδία που προκαλέσατε στους απανταχού της γης Ορθόδοξους πιστούς αφού όλοι γνωρίζουν με ποια δύναμη λόγου και σκέψης και σοφίας έλεγξε ο μακαριστός Γέροντας τον οικουμενισμό, προχωρήσατε σε ακόμη μεγαλύτερο ατόπημα! Αναλυθήκατε σε εμετικής αηδίας κολακείες προς τον Μεσσηνίας Χρυσόστομο. Αυτόν τον αλλοτριοεπίσκοπο! Τον, κατά την Γραφή, "προβατόσχημο λύκο" ο οποίος με αναίδεια χιλίων πιθήκων στη Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος ομολόγησε ανερυθρίαστα ομολογία πλάνης και απροκάλυπτης αιρέσεως. Ισχυρίστηκε, χωρίς να φοβηθεί τον Θεό και χωρίς να ντραπεί τους ανθρώπους, ότι η “Εκκλησία είναι διαιρεμένη”!!! Συνειδητοποιείτε, Παναγιότατε, το μέγεθος της βλασφημίας; Ακούσατε τι εκστόμισε ο ομόφρων και συνοδίτης σας στους οικουμενιστικούς ακροβατισμούς; Διεκήρυξε, χωρίς αναστολές, ότι πρεσβεύει τις αιρέσεις των “αδελφών Εκκλησιών” και των “δύο πνευμόνων”!!!

ΛΟΓΟΙ ΑΜΕΤΡΕΠΕΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ
________________
Και εσείς Παναγιότατε; Εσείς που γνωρίζετε την κακόδοξη ομολογία που “γυμνή τη κεφαλή” διετύπωσε ο Μεσσηνίας πώς τον προσφωνήσατε; Παραθέτω τους αυτούσιους λόγους σας:«Με πολλήν συγκίνησιν ευρισκόμεθα διά πρώτην φοράν εις την ιστορικήν και θεοσκέπαστον πόλιν σας, κατόπιν ευγενούς προσκλήσεως του αξίου Ιερωτάτου Μητροπολίτου σας κ. Χρυσοστόμου. Είμεθα ευτυχείς ευρίσκοντες επί του ιερού Συνθρόνου της θεοσώστου Μητροπόλεως Μεσσηνίας ποιμενάρχην νέον την ηλικίαν, πολιόν την φρόνησιν, άξιον, πλούσιον την Θεολογικήν και την θύραθεν σοφίαν, φερέλπιδα κατά πάντα, αντάξιον των διαπρεπών προκατόχων του! Εις την Μεγάλην Εκκλησίαν ο Ιερώτατος Μητροπολίτης σας είναι παλαιόθεν ευφήμως γνωστός και ως κληρικός, και ως πανεπιστημιακός καθηγητής, και ως εκπρόσωπος της Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ελλάδος εις διαφόρους διαλόγους και διεκκλησιαστικάς συναντήσεις. Τον αγαπώμεν και τον τιμώμεν και ευχόμεθα η ποιμαντορία του να είναι μακρά, θεοφιλής, πλουσία εις καρπούς πνευματικής, ποιμαντικής, κοινωνικής και επιστημονικής εργασίας, κατ’ αναλογίαν των πολλών ταλάντων, με τα οποία τον έχει προικίσει ο Θεός!”

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΞΙΟΣ ΠΑΝΑΓΙΟΤΑΤΕ;
________________________
Αυτά τα επαίσχυντα είπατε, Παναγιότατε, στην προσφώνησή σας προς τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας! Γιατί προκαλείτε τόσο βάναυσα το ορθόδοξο αίσθημα; Ο λόγος σας συνιστά μνημείο αίσχους που θα καταγραφεί με τα μελανότερα χρώματα στην ιστορία της πατριαρχίας σας. Πραγματικό όνειδος της ποιμαντικής σας διακονίας. Αισχύνη και κηλίδα στην προσωπική σας ιστορία.
Ποιος είναι ο άξιος, Παναγιότατε; Ποιος είναι ο φέρελπις; Ποιος είναι ο πολιός στη φρόνηση; Ο κ. Χρυσόστομος (Σαββάτος); Και τι ακριβώς είναι αυτό που τον κάνει άξιο; Το εκκοσμικευμένο του φρόνημα; Το ήθος του; Η αγοραία γλώσσα που χρησιμοποιεί; Η έμφυτή του θρασύτητα; Οι αιρετικές του πεποιθήσεις; Ο αυταρχισμός του; Το αδίστακτο του χαρακτήρα του; Η παντελής έλλειψη ιεροπρέπειας της παρουσίας του; Η προώθησή του στον επισκοπικό θρόνο με τη μεσιτεία πολιτικών αρχόντων; Το νεωτεριστικό και Νεοβαρλααμικό του φρόνημα; Η απείθειά του προς τις εντολές της Συνόδου της Ιεραρχίας που του καθόρισε τα δογματικά και κανονικά πλαίσια που πρέπει να κινείται όταν την εκπροσωπεί;

“ΕΝ ΣΟΙ ΜΕΝΕΙ”, ΠΑΝΑΓΙΟΤΑΤΕ
______________
Το γε νυν έχον, Παναγιότατε, ένα μόνον σας μένει για να περισώσετε την αξιοπρέπεια και το κύρος σας. Αν, όπως λέτε τιμάτε τον π. Επιφάνιο, ως σοφό διδάσκαλο και χαρισματικό πνευματικό, το καλύτερο μνημόσυνο που μπορείτε να κάνετε στην αγία ψυχή του είναι να πείσετε τον κ. Χρυσόστομο Σαββάτο να παραιτηθεί αμέσως και να απέλθει από τα αγιασμένα χώματα της Μεσσηνίας. Τίποτε λιγότερο από αυτό δεν θα καθυσυχάσει τη συνείδηση του κόσμου του οποίου προκαλέσατε βάναυσα το ορθόδοξο αίσθημα με τις αμετροέπειες και τις γλοιώδεις κολακείες σας προς τον Μεσσηνίας. Στην ιδιαίτερη του πατρίδα πραγματοποιείτε επίσκεψη. Κύριος ο Θεός γνωρίζει τους αλάλητους στεναγμούς της περίλυπης ψυχής του που βλέπει τον αλλοτριοεπίσκοπο της Καλαμάτας να μιαίνει με την παρουσία του τα αγιασμένα χώματα της Μεσσηνίας.

ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΤΗΕ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ
________________________
Ας κάνουμε, όμως, και κάποιες συμπληρωματικές σκέψεις για τα παραλειπόμενα της επίσκεψής σας, Παναγιότατε.
Γιατί σας συνόδευε ο Ιταλίας Γεννάδιος στην επίσκεψή σας στην Καλαμάτα;
Δεν γνωρίζετε ότι ο κ. Γεννάδιος είναι ο πιο απαίσιος συγκρητιστής επίσκοπος του Οικουμενικού Θρόνου ο οποίος ακόμη και σήμερα πλέκει ύμνους και ωδές στον "προφηταπόστολο" Αθηναγόρα;
Και το άλλο φυντάνι της συνοδείας σας ο “Ιερότατος” Μητροπολίτης Ικονίου Θεόληπτος γιατί συμπεριελήφθη στην πατριαρχική συνοδεία;
Για να τον τιμωρήσετε επειδή χωρίς(;) την άδειά σας έκανε πριν λίγες βδομάδες αήθη επίθεση εναντίον του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Δημήτριου;
Παναγιότατε! Γιατί παίζετε με το ορθόδοξο αίσθημα;

http://apotixisi.blogspot.com/2010/02/ane.html