Τo κάλλος θα σώση τον κόσμο

Επί των ποταμών Βαβυλώνας εκεί εκαθήσαμεν και εκλαύσαμεν εν τω μνησθήναι ημάς της Σιών…

2012-02-11T09:43:00.000-08:00

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Εἶπε δέ· ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. 12 καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον. 13 καὶ μετ᾿ οὐ πολλὰς …

ΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Ας πούμε, λοιπόν, περί της μετανοίας, αυτά που είπεν ο Χριστός, ο Δεσπότης και φιλάνθρωπος Υιός του φιλανθρώπου Πατρός, ο μόνος γνήσιος εξηγητής της …

ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

(Αποσπάσματα από το βιβλίο του Αρχιμ. Βασιλείου, Η παραβολή του ασώτου υιού, Καθηγουμένου Ιεράς Μονής Ιβήρων)

Αγ. Ι.Χρυσοστόμου: Κυριακή του Ασώτου

Ήταν δυό αδέλφια· τα οποία, αφού μοιράστηκαν αναμεταξύ τους την πατρική περιουσία, ο ένας έμεινε στο σπίτι, ενώ ο άλλος έφυγε σε μακρινή χώρα…

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ (Κυριακή του Ασώτου)

Επί των ποταμών Βαβυλώνας εκεί εκαθήσαμεν και εκλαύσαμεν εν τω μνησθήναι ημάς της Σιών… πώς ασομαι την ωδήν Κυρίου επί γης αλλότριας; εάν επιλάθωμαί σου Ιερουσαλήμ…

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Κύριε, Σ’ ευχαριστούμε για το Άγιο Ευαγγέλιο αυτό. Σ’ ευχαριστούμε για την αγαθή είδηση αυτή. Γιατί δημιούργησες τον άνθρωπο, να μπορή να νικήση κάθε …

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ (ΛΟΥΚΑ ΙΕ΄ 11-32)

Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος Ιεροκήρυξ της Ι. Μητρ. Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης

Ολοκληρώθηκε το τριήμερο Ιερατικό Αντιαιρετικό Σεμινάριο της Ι. Μ. Δημητριάδος

2012-02-10T00:30:00.000-08:00

Ολοκληρώθηκε το τριήμερο Ιερατικό Σεμινάριο με θέμα «Ενημέρωση σε θέματα αιρέσεων και παραθρησκείας», που διοργάνωσε η Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος στο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας (7-9/2/2012). Στο Σεμινάριο συμμετείχαν επιλεγμένοι κληρικοί, οι οποίοι έλαβαν πολύτιμες γνώσεις πάνω σε θέματα αιρέσεων και παραθρησκείας που θα καταστούν εφόδιο στην ποιμαντική τους διακονία.

Κατά την Τρίτη και τελευταία ημέρα του Σεμιναρίου πρώτος ομιλητής ήταν ο Σεβ. Μητροπολίτης Σισανίου & Σιατίστης κ. Παύλος, ο οποίος μίλησε με θέμα «Νέοι και Νεοφανείς αιρέσεις. Ποιμαντική προσέγγιση». Ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι στόχος των νεοφανών αιρέσεων, των καταστροφικών λατρειών, της νεοειδωλολατρίας, της σαηεντολογίας, του αποκρυφισμού, της μαγείας κ. άλ. είναι κυρίως τα παιδιά και μάλιστα, στην εφηβική ηλικία. Οι κινήσεις αυτές βρίσκουν πρόσβαση στα παιδιά γιατί έχουν εξετάσει σε βάθος την ψυχολογία των εφήβων και έχουν εντοπίσει τα κενά στη ζωή τους, τα οποία υπόσχονται να καλύψουν. Μεθοδεύουν την ένταξή τους σε ομάδες για να τα μυήσουν στην απόκρυφη γνώση και το μυστήριο, λειτουργώντας άριστα κέντρα, με εκπαιδευμένα στελέχη. Εκμεταλλεύονται, επίσης, την σεξουαλικότητα των εφήβων και την χειραγώγηση του γενετήσιου ενστίκτου τους.

Ως μέσα για την επίτευξη των στόχων τους, ο κ. Παύλος περιέγραψε Α. την συστηματική πλύση εγκεφάλου, Β. τα αποκρυφιστικά έντυπα, Γ. τις τηλεοπτικές εκπομπές, Δ. την μουσική ως ψυχοναρκωτικό. Επιπτώσεις αυτής της οργανωμένης στρατηγικής είναι η αδρανοποίηση της σκέψης και βούλησης των εφήβων και η πλήρης ένταξή τους και απόλυτη εξάρτησή τους από την ομάδα.

Ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε, στη συνέχεια, ότι οι επιτυχίες της παραθρησκείας οφείλονται, κατά ένα μεγάλο ποσοστό στις ποιμαντικές ελλείψεις, αλλά και στην οικογενειακή αδιαφορία. Παρατήρησε ότι οι ενορίες έχουν μεταβληθεί σε αφιλόξενους χώρους, οι ποιμένες αδιαφορούν και δεν προσλαμβάνουν τις αγωνίες τους, ενώ αφήνουν ακαλλιέργητο το χωράφι της ψυχής τους για να το καλλιεργούν άλλοι.

Ο κ. Παύλος κατέληξε αναφερόμενος στην προληπτική μέριμνα των ποιμένων και την θεραπευτική. Για την πρώτη επεσήμανε την ανάγκη αναθέρμανσης της ενοριακής ζωής για να νιώθουν τα παιδιά την ενορία ως το σπίτι τους, την καλλιέργεια της Λειτουργικής ζωής, που είναι η τροφή της ψυχής και την ορθή κατήχηση, που απαντά στα ποικίλα νεανικά ερωτήματα. Ως προς την δεύτερη, υπογράμμισε την ανάγκη οι Ποιμένες να αποκτούν γνώση και ενημέρωση, να κάνουν τα ζητήματα αυτά αιτήματα προσευχής, να φροντίζουν για την ομαλή ένταξη των νέων στην ζωή της Εκκλησίας – ενορίας και να αξιοποιούν την πνευματική πατρότητα, που είναι έκφραση αγάπης προς τους νέους.

Δεύτερος ομιλητής ήταν ο Πρωτ. Κυριακός Τσουρός, Γραμματέας της Συνοδικής Επιτροπής επί των Αιρέσεων, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «Η δράση των Μαρτύρων του Ιεχωβά και τη στάση των ποιμένων της Εκκλησίας».
Ο π. Κυριακός, αφού περιέγραψε την ίδρυση και την εξάπλωση στον κόσμο της ξενόφερτης Εταιρίας «Σκοπιά», καθώς και την απροκάλυπτη διαστρέβλωση της Ευαγγελικής αλήθειας, πρότεινε τρόπους ποιμαντικής αντιμετώπισης, οι οποίοι μπορούν να αναπτυχθούν πάνω σε τρεις αρχές: Α. Την καλά οργανωμένη λειτουργία της ζωντανής ενορίας, Β. Την οργανωμένη μελέτη της Αγίας Γραφής στις ενοριακές συνάξεις και Γ. Την Θεοφιλή βιωτή των Ποιμένων.
Στη συνέχεια εξειδίκευσε τους πρακτικούς τρόπους αντιμετώπισης των ψευδομαρτύρων του Ιεχωβά, αλλά και των συναφών νεοφανών και όχι μόνο, αιρέσεων: Α. Η περιφρούρηση του Ορθοδόξου Ποιμνίου, στα πλαίσια της θρησκευτικής ελευθερίας, χωρίς φανατισμό και μισαλλοδοξία, Β. Η γνώση των Συνταγματικών και Νομικών πλαισίων, μέσα στα οποία μπορεί να δραστηριοποιείται ο Ποιμένας, και κυρίως του άρθρου 13 του Συντάγματος, Γ. Η αποφυγή καταγγελιών και κατηγοριών που θα μπορούσαν να εκληφθούν ως εξύβριση και προσβολή της θρησκευτικής ελευθερίας, Δ. Η προσοχή στα διαφωτιστικά φυλλάδια, που συχνά στρέφονται εναντίον όσων τα εκδίδουν, Ε. Η προσοχή στον διάλογο με τους αιρετικούς χωρίς την κατάλληλη γνώση και προετοιμασία, Στ. Η διαφώτιση και ενημέρωση των αρμοδίων φορέων της Πολιτείας και του Δήμου, γιατί επικρατεί πλήρης άγνοια για τον κίνδυνο από τη δράση των αιρέσεων και Ζ. Η μέριμνα για την συγκρότηση αντιαιρετικού γραφείου σε κάθε Ιερά Μητρόπολη και η εκπαίδευση κατάλληλων συνεργατών.

Τρίτος ομιλητής ήταν ο Αρχιμ. Χρυσόστομος Μαϊδώνης, Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Ιερισσού, Αγίου Όρους & Αρδαμερίου, ο οποίος μίλησε με θέμα «Η απειλή της Αρχαιολατρίας».

Ο π. Χρυσόστομος επεσήμανε ότι το φαινόμενο της αρχαιολατρείας«αφορά κυρίως εμάς τους Έλληνες, διότι ο αρχαίος μας πολιτισμός, προ Χριστού, συνδέεται με την αρχαία θρησκεία. Γι’ αυτό και το κίνημα αυτό παρουσιάσθηκε ιδιαίτερα επιθετικό εναντίον της Εκκλησίας εδώ στην Ελλάδα. Εκμεταλλεύονται την αγάπη μας προς την πατρίδα, την Ελλάδα και την περηφάνια μας για τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, τον οποίον καπηλεύονται και οικειοποιούνται οι αρχαιολάτρες».

Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στους τρόπους δράσης της αρχαιολατρείας, που είναι η έκδοση περιοδικών και βιβλίων, οι ειδωλολατρικές εκδηλώσεις, η εμπλοκή των πολιτικών αρχών και κυρίως του Υπουργείο Πολιτισμού, η χρήση των Μ.Μ.Ε., η διοργάνωση συνεδρίων και συμποσίων, οι εκδρομές – διακοπές, η αναβίωση αρχαίων αθλητικών αγώνων, η δημιουργία μουσικών συνόλων και θεατρικών θιάσων, η σύσταση συλλόγων, εταιριών και κέντρων.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο ομιλητής στο αντιχριστιανικό μένος των αρχαιολατρών, που στηρίζεται στις εξής αρχές: στην εξύβριση τη Παλαιάς Διαθήκης και του Αποστόλου Παύλου και στην συκοφαντία κατά της Εκκλησίας ότι δήθεν κατέστρεψε τον Ελληνικό πολιτισμό.

Τέλος, ο π. Χρυσόστομος πρότεινε τρόπους ποιμαντικής αντιμετώπισης της αρχαιολατρείας: Α. Η καλή γνώση της ιστορίας του Αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού και της Αρχαίας Θρησκείας, Β. Ο τονισμός της αγάπης προς τον Αρχαίο πολιτισμό και την γλώσσα μας, Γ. Η γνώση της αντίστοιχης μεθοδολογίας των Αγίων Πατέρων, Δ. Η ενημέρωση για την σπουδαιότητα της Θέσης της Π.Δ. στη ζωή της Εκκλησίας και Ε. Η υγιής οργάνωση της ενορίας η οποία αποτελεί το κέντρο της Εκκλ/κής ζωής και της διαπροσωπικής κοινωνίας των πιστών.

Ακολούθησε γόνιμος και διεξοδικός διάλογος, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος διαβεβαίωσε τους Κληρικούς όσο και τους λαϊκούς αδελφούς ότι «Κανένα μέλος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν έχει την παραμικρή σχέση με την μασονία και τα παρακλάδια της. Η Εκκλησία μας είναι απόλυτα ξεκάθαρη στο θέμα της μασονίας».

Στη συνέχεια έκλεισε τις εργασίες του Τριήμερου Αντιαιρετικού Σεμιναρίου, καθορίζοντας επτά βασικούς άξονες πάνω στους οποίους οφείλει να εδράζεται η Ποιμαντική αντιμετώπιση των αιρέσεων: Α. Η ανάγκη αξιοπιστίας των ποιμένων, που πρέπει να στηρίζεται στην γνώση και την εμπειρία των Γραφών, Β. Η αποφυγή έκπτωσης της Ορθόδοξης πίστης σε ιδεολογία, γεγονός που, όταν συμβαίνει, αδικεί και καταργεί τον ίδιο της τον εαυτό, Γ. Η αποκήρυξη του φανατισμού στην επαφή μας με τους αιρετικούς, Δ. Η αγαπητική και πατρική προσέγγιση των αιρετικών, οι οποίοι είναι πλανεμένοι αδελφοί, Ε. Η μαθητεία στον Ποιμαντικό διάλογο, Στ. Η εμπιστοσύνη με τους ειδικούς και η συνεργασία μαζί τους και Ζ. Η καλλιέργεια προσωπικού Θεοφιλούς παραδείγματος.

2η Ημέρα Αντιαιρετικού Σεμιναρίου στη Μητρόπολη Δημητριάδος. Στο επίκεντρο οι πλάνες των Πεντηκοστιανών.

Συνεχίστηκε, για 2^η ημέρα, το τριήμερο Ιερατικό Σεμινάριο, που διοργανώνει η Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος, στο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας, με θέμα «Ενημέρωση σε θέματα αιρέσεων και παραθρησκείας».

Πρώτος ομιλητής της ημέρας ήταν ο Αρχιμ. Αυγουστίνος Μύρου, Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων & Κοζάνης, ο οποίος μίλησε με θέμα «Απαντήσεις σε βασικές πλάνες των Πεντηκοστιανών». Ο π. Αυγουστίνος κατέγραψε ως τέτοιες Α. τον ισχυρισμό ότι κατέχουν την αλήθεια και αποτελούν την αληθινή Εκκλησία, Β. ότι δέχονται ως μοναδικό κριτήριο της πίστεώς τους την Αγία Γραφή, Γ. την διαστρέβλωση της διδασκαλίας της Εκκλησίας περί των Ιερών Μυστηρίων, Δ. την παρερμηνεία του χαρίσματος της γλωσσολαλίας και Ε. την εφεύρεση του νέου δόγματος για την αρπαγή της Εκκλησίας.

Δεύτερος ομιλητής ήταν ο Αρχιμ. Βαρνάβας Λαμπρόπουλος, Υπεύθυνος Νεότητος της Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως & Πρεβέζης, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «Τα ποιμαντικά κενά που δικαιολογούν μία «δεύτερη Πεντηκοστή» και πώς θεραπεύονται».

Ο π. Βαρνάβας, αφού ξεκαθάρισε ότι «η Εκκλησία μας μόνο μία Πεντηκοστή δέχεται» και ότι «άλλη Πεντηκοστή δεν περιμένουμε», αλλά, κατά τον αείμνηστο π. Ιωάννη Ρωμανίδη «αυτή η Πεντηκοστή είναι μία συνεχιζόμενη εμπειρία και συμμετοχή εντός της Εκκλησίας εις τους διαφόρους βαθμούς τελειότητος…», επεσήμανε ότι, στο πλαίσιο αυτό, μας χρειάζεται μία «δεύτερη» Πεντηκοστή, αφού στην εποχή μας παρατηρούνται συμπτώματα πνευματικής νέκρας, βασικά σημάδια της οποίας, κατά τον Άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο, είναι«η άγνοια και η αναισθησία».

Ως τρόπους αντιμετώπισης της νοσηρής αυτής κατάστασης και φάρμακα για την θεραπεία της, ο ομιλητής πρότεινε «Α. την ένταξη και τον έλεγχο της προσωπικής εμπειρίας μέσα στην καθολική εμπειρία της Εκκλησίας, Β. την εμπειρική συμμετοχή στην Εκκλ/κή αλήθεια, αλλά και την επαρκή θεολογική κατάρτιση των ασκούντων διδακτικό έργο, Γ. την κατοχύρωση με την γλώσσα (του εκάστοτε τόπου και) της εκάστοτε εποχής της υπερβαινούσης τα νοήματα και ρήματα εμπειρίας της Πεντηκοστής (π. Ιωάννης Ρωμανίδης), Δ. την υιοθέτηση ζωντανής κατανοητής γλώσσας για την ενίσχυση της συνειδητής συμμετοχής στη Λατρεία, Ε. την ποιμαντική αξιοποίηση της σωστής σημασίας του θαύματος και Στ. την αφύπνιση και άσκηση συνεχούς ετοιμότητας μέσω της υγιούς εσχατολογίας»

Τρίτος ομιλητής ήταν ο κ. Βασίλειος Τσίγκος, Αναπληρωτής Καθηγητής Δογματικής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ., ο οποίος μίλησε με θέμα «Θεολογική θωράκιση των μελών της Εκκλησίας έναντι των αιρέσεων»

Ο Καθηγητής επεσήμανε «πέντε κύριους άξονες – θεμέλια, που συνιστούν τον απαραίτητο Θεολογικό εξοπλισμό, ικανό να θωρακίσει τα μέλη της Εκκλησίας έναντι των ποικιλώνυμων και πάσης μορφής αιρέσεων». Οι άξονες αυτοί είναι οι εξής:

Α. «Η Ενότητα της εκκλησίας, η οποία «σημαίνεται εν τοις Μυστηρίοις» και «διά των Μυστηρίων»

Β. Η Ορθοδοξία της Πίστεως και η Ορθοπραξία, που συναποτελούν ενιαία και αδιάσπαστη πραγματικότητα

Γ. Το Σωτηριολογικό, Εκκλησιοκεντρικό και θεραπευτικό κριτήριο της αντιαιρετικής συγγραφής των Αγίων Πατέρων

Δ. Η αποφυγή των σχισμάτων και των διαιρέσεων και

Ε. Το λειτούργημα του Επισκόπου, ο οποίος είναι ο Αρχιερέας, ο Διδάσκαλος και ο Ποιμένας της Επισκοπής, που προΐσταται και αποτελεί το ορατό κέντρο, το φύλακα και εγγυητή ενότητας της Εκκλησίας»

Ακολούθησε γόνιμος και ζωηρός διάλογος μεταξύ των συμμετεχόντων κληρικών και των ομιλητών, με συντονιστή τον Σεβ. Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Ιγνάτιο.

Παράδοση:Τροφός του μέλλοντος

2012-02-08T23:25:00.000-08:00

Γράφει ο Δ. Νατσιός
Δάσκαλος – Κιλκίς

«Οι άνθρωποί θα μείνουν πτωχοί, γιατί δεν θα’ χουν αγάπη στα δένδρα»
Άγιος Κοσμάς ο Αίτωλός

Παραπέμπω, εν πρώτοις, σ’ ένα έξοχο κείμενο του τροπαιούχου Νομπελίστα μας ποιητή Γιώργου Σεφέρη. Έλεγε το 1936:
«Όσο προχωρεί ο καιρός και τα γεγονότα, ζω ολοένα με το εντονότερο συναίσθημα, πως δεν είμαστε στην Ελλάδα, πως αυτό το κατασκεύασμα, που τόσο σπουδαίοι και ποικίλοι απεικονίζουν καθημερινά, δεν είναι ο τόπος μας, αλλά ένας εφιάλτης με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα, γεμάτα με μια πολύ βαριά νοσταλγία. Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό». Κι αν αυτά λέγονται λίγο πριν από το ένδοξο ’40, όπου οι Έλληνες μπορούσαν ακόμη να «μεθύσουν» από «το αθάνατο κρασί του Είκοσιένα», τι να πούμε για το σήμερα;

Σήμερα η νοσταλγία έγινε θλίψη ανείπωτη, θρηνωδία ασίγαστη για τον ξεσπεσμό της Πατρίδας μας.
Όμως «το πιο πυκνό σοκτάδι, είναι λίγο πριν ξημερώσει ο Θεός», έλεγε ο Κολοκοτρώνης. «Το Γένος μας και άλλες φορές σταυρώθηκε, αλλά ιδού ζώμεν». Όταν έπεσε η βασιλεύουσα Πόλη, «η χαρά και ελπίδα των Ελλήνων», ο λαός μας δεν ζητεί παρηγοριά από την Θεομάνα μας, την Παναγία, αλλά σπεύδει και την παρηγορεί, ρίχνοντας συγχρόνως
και τον σπόρον της ανάστασης του Γένους.
«Σώπασε κυρά-Δέσποινα κα μην πολυδακρύζεις, πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι δικά σου θα’ναι».
Και σήμερα αυτό πρέπει να κάνουμε, για να ξεπεράσουμε την στενωπό της κρίσης, να στραφούμε πίσω «Όλα τα έθνη για να προοδώσουν πρέπει να βαδίσουν εμπρός, πλην του ελληνικού που πρέπει να στραφεί πίσω», έλεγε ο αθηναιογράφος Δημήτρης Καμπουρόγλου (1852-1942).

Πόλεμοι, αστυφιλία, φτώχεια, μανιώδες κυνήγι του εύκολου και άκοπου πλουτισμού απομάκρυναν τον λαό μας από τα ευλογημένα χωριά μας. Συνωστιζόμαστε στις τσιμεντουπόλεις, τις απρόσωπες και απάνθρωπες, γεγονός με τραγικές συνέπειες στο ήθος κα τον χαρακτήρα μας.
Μακριά από την φύση, την γη, το «λίαν καλό» έργο του Δημιουργού, θαμπωθήκαμε από τα πρόσκαιρα και μηδαμινά έργα των χειρών μας, τις πολύχρωμες βιτρίνες και ξεχάσαμε τον Κτίστη, πέσαμε σε απιστία. Μα «οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού».

Κλείσαμε, κλειδώσαμε και τα παιδιά μας στα πανέμορφα παιδικά δωμάτια τους, στερώντας τα από το σημαντικότερο πράγμα για την υγιή ανατροφή τους το παιχνίδι.
(«Το σπουδαιότερο πράγμα που κάνει ένα παιδί είναι το παιχνίδι» έλεγε ο Ελύτης)
Αντί να ανατρέφουμε αυτούς, που θα πετούν ψηλά και θα αγναντεύουν το πέλαγος, φυλακίσαμε τα παιδιά σε «χρυσά κλουβιά».

Τα παιδιά, όμως για να «ανθίσουν», θέλουν γη, χώμα, να απολαύσουν και να χαρούν το ατίμητο δώρο του Θεού, την ελευθερία. Αυτό ισχύει για όλους μας. Ας μην μας διαφεύγει το γεγονός πως η κατοχή γής- ιδιοκτησίας τονώνει ακόμη ακόμη το εθνικό αίσθημα λόγω προσωπικού γοήτρου και αλληλεγγύης προς την Πατρίδα. Τροφοδοτεί δεσμούς, που κινούν τα ζωτικά νεύρα της ανθρώπινης υποστάσεως, σε αντίθεση με την «πολυκατοικημένη» συνοίκηση, όπου ανθεί η δυσαρέσκεια, η νευρικότητα, μειώνεται, εν τέλει, και η αγάπη προς την Πατρίδα. Και ακόμη «αυτός που δεν έχει έδαφος κάτω από τα πόδια του, δεν έχει μήτε Θεό, κι όποιοι αρνείται την Πατρίδα του, αρνείται το θεό» γράφει ο Ντοστογιέφσκι.

Και αυτό ισχύει περισσότερο για εμάς τους Έλληνες, για τούτο το «ένδοξο καλυβάκι», που μας δώρισε ο Θεός. Η συχνότατη επωδός του Μακρυγιάννη «πίστη και Πατρίδα μου», ήταν για όλους εκείνους, που μας παρέδωσαν αυτό τον τόπο, ως «τζιβαϊρικόν πολυτίμητο» ένα δίδυμο, αλλά αδιαίρετο χρέος ιστορικής υπάρξεως.

Η κρίση, που ταλανίζει τους λαούς μας, είναι απότοκος και της απομάκρυνσής μας από την πατρώα γή. Διασώζει η ελληνική μυθολογία μιας βαθιάς έννοιας και λεπτότητας αλληγορία: Τον γιο του Ποσειδώνα και της Γης, τον τρομερό και δυσπολέμητο γίγαντα Ανταίο, που αντλούσε την δύναμη του από την γη. Όσο την πατούσε ήταν ανίκητος. Τον φόνευσε ο Ηρακλής ανασηκώνοντας τον από το χώμα «Πάρτε μαζί σας νερό, το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία», μια προτρέπει ο ποιητής Μ.Κατσαρός. Και αυτό το νερό είναι η παράδοση.

Οι νέοι πρέπει να μάθουν, ότι δεν είμαστε χθεσινοί, ότι ερχόμαστε από πολύ μακριά και έχουμε χρέος να πάμε πιο μακριά. Και αυτή η εθνική αυτογνωσία γίνεται με την επιστροφή στο σπίτι, όπου γεννηθήκαμε.
«Το σπίτι που γεννήθηκα
κι ας το πατούν οι ξένοι
στοιχείο είναι και με προσκαλεί
ψυχή και με προσμένει»,
γράφει ωραιότατα ο Παλαμάς. Οι μπαζωμένες πόλεις κουράστηκαν. Τα «ρόδινα ακρογιάλια της Πατρίδας μας», τα άγρια και τα ήμερα του βουνού και του λόγγου» περιμένουν τους ανθρώπους τους.

Ο άνθρωπος, όταν τα ποτίζει με τον τίμιο ιδρώτα του, τα ημερώνει. Έγραφε με πίκρα ο Φώτης Κόντογλου για «τη ζάλη και την αηδία», που τον έπιανε στις γυάλινες πολιτείες με τους γυάλινους ανθρώπους: «Θαρρώ πως βρίσκομαι σε καμμιά βρώμικη φυλακή, χάνω το κέφι μου και θέλω γρήγορα να φύγω μακρυά, ν’ απομείνω με τον εαυτό μου. Συζητήσεις ατελείωτες και μπερδεμένες, δουλειές, επιχειρήσεις, θέατρα, βιβλία, πολιτική αγωνία, αδιαντροπιά, λεφτά, λεφτά…Ο ιδρώτας τρέχει από πάνω μου. Μηχανές λογής-λογής μουγκρίζουνε γύρω μου. Οι άνθρωποι τρέχουνε σαν να’ναι στο φρενοκομείο.

Φεύγω μακριά. Τρέχω, σαν να ξέφυγα από ληστές.
Δεν πιστεύω τα μάτια μου πως βρίσκουμαι μακρυά από την κόλαση! Ησυχία! Κάθομαι σε μια πέτρα. Κοιτάζω τα βουνά, τα δέντρα, το χώμα, τα σύννεφα, κι αναστενάζω. Βλογημένη πλάση του Θεού. Αγαπημένο καταφύγιο…» (Μυστικά Άνθη, σελ. 223).
Αυτό το ευλογημένο καταφύγιο, την γη μας, την ιθαγένεια μας, να ξαναβρούμε.
Την ταπεινή ομορφιά του τόπου μας, τα πρόσωπα των εν Χριστώ αδελφών μας, τα αρώματα, τις γνώσεις της Πατρίδας μας, να ζεσταθεί πάλι ή καρδιά μας, που είναι ξυλιασμένη από την παγωνιά της «μεθυσμένης» πολιτείας.

Και ας ανοίξουμε το στόμα μας για να πούμε αυτό που έλεγαν οι παλιοί, οι Ρωμιοί, όταν τους όρισκαν «περιστάσεις και θλίψεις και συμφορά του βίου».
«Την πάσαν ελπίδα μας είς σε ανατίθεμεν Μήτερ του Θεού φύλαξον μας υπό την σκέπη σου»

Σημαντικές εισηγήσεις την 1η Ημέρα Αντιαιρετικού Σεμιναρίου της Μητρόπολης Δημητριάδος

2012-02-07T22:15:00.000-08:00

Ξεκίνησε στο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας το τριήμερο Σεμινάριο (7-9-/2), που διοργανώνει η Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος και είναι αφιερωμένο στην ενημέρωση των κληρικών πάνω σε θέματα αιρέσεων και παραθρησκείας.

Το Σεμινάριο ξεκίνησε με τον Αγιασμό, που τέλεσε ο Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, ο οποίος κήρυξε και την έναρξη των εργασιών του. Στον Χαιρετισμό του ο κ. Ιγνάτιος αναφέρθηκε συνοπτικά στο έργο που επιτελεί, από πολλών ετών, η Εκκλησία της Ελλάδος πάνω στα ζητήματα των αιρέσεων και της ποιμαντικής αντιμετώπισής τους, ενώ έκανε ιδιαίτερη αναφορά στη συμβολή του αείμνηστου π. Αντωνίου Αλεβιζόπουλου, στην εργασία του σχετικού Συνοδικού Γραφείου, όσο και στην διοργάνωση Ημερίδων και σχετικών Διεθνών Συνεδρίων, κατ’ έτος, υπό την μέριμνα της Ιεράς Συνόδου.

Πρώτος εισηγητής ήταν ο Σεβ. Μητροπολίτης Καισαριανής, Βύρωνος & Υμηττού κ. Δανιήλ, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «Λάθη των ποιμένων. Όπλα στα χέρια των αιρετικών». Ο ομιλητής τόνισε την τεράστια ευθύνη των ποιμένων – κληρικών για την σωτηρία ή την απώλεια των ανθρώπινων ψυχών και συνέστησε ότι πρέπει πάντα να συνέχει την ποιμαντική διακονία η απειλή των αιρέσεων και της παραθρησκείας, ενώ οι ποιμένες οφείλουν να βρίσκονται επί σκοπόν για την διαφύλαξη του ποιμνίου.

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε εννέα (9) σοβαρά ποιμαντικά λάθη που συμβάλουν και διευκολύνουν το έργο των αιρέσεων σήμερα:

Η έλλειψη των απαραιτήτων πνευματικών προϋποθέσεων. Συμπέρανε ότι είμαστε αδύναμοι όταν επιχειρούμε την θεραπεία της ψυχής των αδελφών μας από την πλάνη χωρίς τις απαραίτητες, κατά Θεόν, προϋποθέσεις.
Η παρανόηση της Ευαγγελικής αλήθειας. Επ’ αυτού τόνισε ότι απαιτείται ο φωτισμός του Αγίου Πνεύματος για να ερμηνεύουμε τις αλήθειες του Ευαγγελίου
Η ποιμαντική με εμπάθεια και κοσμικά κριτήρια. Παρατήρησε ότι είναι λάθος να ενεργούμε με εμπάθεια και κοσμικά κριτήρια, που δεν φέρνουν πνευματικά αποτελέσματα. Η ποιμαντική ενέργεια πρέπει να τίθεται πάντοτε κάτω από το φως του Πνεύματος του Θεού
Η επιπολαιότητα. Επ’ αυτού σημείωσε ότι είναι λάθος να ενεργούμε με επιπολαιότητα, που, ενδεχομένως, να οφείλεται στην αδυναμία μας να αντιληφθούμε το σκοπό των Θείων ενεργειών και βουλών στη ζωή των ανθρώπων, να κρίνουμε επιφανειακά και πρόχειρα. Πρέπει να μελετούμε, με προσοχή, την κάθε περίπτωση που διαχειριζόμαστε ποιμαντικά.
Η παραθεώρηση της ιστορικότητας. Σημείωσε ότι είναι λάθος να αγνοούμε την ιστορικότητα και τις επικρατούσες συνθήκες στην ποιμαντική μας.
Η απιστία και σκληροκαρδία μας. Είναι λάθος να μην διδάσκουμε, με υπομονή, όσους δυσκολεύονται να αποδεχθούν τις αλήθειες της Εκκλησίας.
Οι αντιπαλότητες και η ανθρωπαρέσκεια. Παρατήρησε ότι στην ποιμαντική μας οφείλουμε να ενεργούμε με σύνεση και να είμαστε προσεκτικοί ώστε από τις ενέργειές μας να μην προκληθεί ζημιά.
Οι προτεραιότητες της διακονίας μας. Σημείωσε ότι είναι λάθος για τα βιοτικά να παραθεωρούμε την αποστολή μας.
Η πώρωση των ανθρώπων. Είναι λάθος να αποθαρρυνόμαστε και να εγκαταλείπουμε τα έργα μας, επειδή μερικοί αντιδρούν, αντιτίθενται και πολεμούν το έργο του Θεού

Δεύτερος ομιλητής ήταν ο Μοναχός της Ιεράς Μονής Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκου, π. Αρσένιος Βλιαγκόφτης, ο οποίος μίλησε με θέμα «Ψαρεύοντας σε θολά νερά. Η χρήση από τη «Νέα Εποχή» όρων με άλλο νόημα». Ο ομιλητής αναφέρθηκε στην χρήση συγκεκριμένων όρων από τους θιασώτες της Νέας Εποχής και διάφορες Νεοεποχίτικες ομάδες, με σαφές συγκρητιστικό περιεχόμενο, που στόχο έχουν την παραπλάνηση των πιστών. Ως παραδείγματα ανέφερε τους όρους «στροφή προς τον έσω άνθρωπο», «Βασιλεία του Θεού», «πίστη», «Θετική σκέψη», «άσκηση», «Νέκρωση του εγώ», «Πνευματικότητα», «Χριστός», «Σταυρός» κ.άλ. Τους όρους αυτούς χρησιμοποιεί η Νέα Εποχή, αλλά και η Ορθόδοξη Εκκλησία. Μόνο που η ερμηνεία που δίδεται είναι εντελώς διαφορετική. Επειδή, όμως, τα θύματα της Νέας Εποχής δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν τις διαφορές, δημιουργείται σύγχυση. Ο π. Αρσένιος επεσήμανε ότι η σύγχυση είναι σκόπιμη, άρα συνιστά παραπλάνηση και καθαρή ανεντιμότητα.«Στόχος της Νέας Εποχής είναι να γεμίσουν οι Εκκλησίες, όχι να αδειάσουν. Να γεμίσουν, όμως, με ανθρώπους με αλλοιωμένο φρόνημα, υποταγμένους στη λογική του συγκρητισμού». Ο π. Αρσένιος κατέληξε σημειώνοντας ότι «τα μέσα αντιμετώπισης της πλάνης της Νέας Εποχής, είναι η παντοδύναμη αλήθεια της πίστεως, δηλ. ο ίδιος ο Χριστός, η οριοθέτηση της πίστεως, μέσω της κατηχήσεως και η εμβάθυνση της πίστεως, διά του Ορθοδόξου βιώματος»

Τρίτος ομιλητής της 1^ης ημέρας του Σεμιναρίου ήταν ο κ. Ιωάννης Μηλιώνης, Καθηγητής Πληροφορικής, ο οποίος μίλησε με θέμα«Απειλές της «Νέας Εποχής» στην ευαίσθητη ψυχή των παιδιών μας». Ο ομιλητής κατέγραψε τα όπλα της Νέας Εποχής για την διάβρωση της παιδικής ψυχής, που, δυστυχώς, έχουν ιδιαίτερη πέραση στην εποχή μας. Αυτά είναι το Παιδικό Βιβλίο, ο Κινηματογράφος, το «Παιδικό» περιοδικό, η τηλεόραση, οι τηλεοπτικές «παιδικές» σειρές και τα Video Games, Ο Η/Υ και τα On Line ομαδικά παιχνίδια, «Ο καλός ή ο λευκός μάγος» κ. άλ. Με τους τρόπους αυτούς, κατά τον ομιλητή, ο μηχανισμός της Νέας Εποχής περνά τα «Θεοσοφικά μηνύματα και «ψυχαγωγεί» τα παιδιά στα δόγματα του αποκρυφισμού».

Ως τρόπους αντιμετώπισης του φαινομένου ο κ. Μηλιώνης συνέστησε την ευαισθητοποίηση των γονέων, οι οποίοι πρέπει να συμβουλεύονται ενημερωμένους Πνευματικούς, τα βιβλία να ελέγχονται πριν διαβαστούν, η τηλεόραση να ανοίγει επιλεκτικά, ο Η/Υ να μη φιλοξενεί παιχνίδια και το διαδίκτυο να ελέγχεται. Τέλος, συνέστησε, «χρειάζεται Μυστηριακή ζωή, οικογενειακή αγάπη και στοργική εν Χριστώ φροντίδα προς τα παιδιά»

Ακολούθησε γόνιμη συζήτηση.

egolpio

Συνθήκη ACTA: Για τη φίμωση του Διαδικτύου

2012-02-05T23:13:00.000-08:00

Η μονοπωλιακή δικτατορία των αφεντάδων και των μηχανισμών τους θέλουν να επιβάλλουν και στο ιντερνέτ το νεκροταφείο της σιωπής.
Οι μηχανισμοί της Νέας Τάξης επεξεργάζονται τρόπους για τη φίμωση των ιστολογίων.
Για τη φίμωση όσων διεκδικούν το δικαίωμα να σκέφτονται.
Διαβάστε το άρθρο: «Ελεύθερα ιστολόγια - "Ήλθεν η ώρα μας"»…

Tα περισσότερα ιστολόγια δεν έχουν ακόμα αντιληφθεί την σημαντική και ανησυχητική αυτή είδηση...

Η κυβέρνηση Παπαδήμου ψήφισε διεθνή συμφωνία για φίμωση του διαδικτύου

Πρίν λίγες ημέρες (26/1/12) στην Ιαπωνία, 22 χώρες της ΕΕ, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, υπέγραψαν τη συμφωνία ACTA, για τα "πνευματικά δικαιώματα στο διαδίκτυο", που...

στην ουσία είναι μια συλλογική απόπειρα που στοχεύει στο να μην αναπαράγονται ειδήσεις και ανακοινώσεις από τη μια ιστοσελίδα στην άλλη, ούτε όπως έχουν, ούτε σε μετάφραση, ώστε να μην ενημερώνεται ο κόσμος.

Πέντε χώρες της ΕΕ (Γερμανία, Ολλανδία, Εσθονία, Κύπρος και Σλοβακία) δεν την υπέγραψαν, είτε επειδή διαφωνούσαν, είτε επειδή φοβόντουσαν τις αντιδράσεις των πολιτών τους.

Οι εδώ πολιτικοί μας θεωρούν πρόβατα και την υπέγραψαν χωρίς να ακουστεί ούτε ψίθυρος... Τον περασμένο Οκτώβριο, την ίδια συμφωνία υπέγραψαν οι: ΗΠΑ, Αυστραλία, Ν. Ζηλανδία, Ιαπωνία, Ν. Κορέα, Σιγκαπούρη και Μαρόκο.

Είναι απίστευτο με ποιό τρόπο πλασάρεται η συμφωνία. Την ονομάζουν συμφωνία "κατά της πειρατείας", και έτσι σκέφτεται ο καθένας απλός και απονήρευτος πολίτης: "Το βρίσκω απόλυτα σωστό. Επιτέλους θα σταματήσει η πειρατεία στα μουσικά CD και στις ταινίες DVD".

Aυτό όμως που κυρίως επιδιώκουν είναι το φρένο στην αναπαραγωγή άρθρων, ειδησεογραφικών και άλλων, αλλά και ανακοινώσεων, εικόνων και βίντεο από τη μια ιστοσελίδα στην άλλη, όπως έχει, ή μεταφρασμένη.

Έτσι πιστεύουν πως θα καταφέρουν να κρατάνε τον κόσμο στο σκοτάδι. Συγχρόνως, θα είναι η τέλεια ευκαιρία να εντατικοποιηθεί η παρακολούθηση των χρηστών του διαδικτύου, με την πρόφαση ότι θα πρέπει να εντοπίζονται οι "παραβάτες". Οι καταδικασθέντες θα πληρώνουν πρόστιμα ή θα φυλακίζονται.

(απόσπασμα απο ανάρτηση του kostasxan)

ACTA: τι υπογράψαμε

...Σύμφωνα με τον Θ.Καρούνο, Πρόεδρο της μη κερδοσκοπικής Εταιρείας Ελεύθερου Λογισμικού/Λογισμικού Ανοικτού Κώδικα (ΕΕΛ/ΛΑΚ), “η ACTA (Anti-Counterfeiting Trade Agreement) έχει αποτελέσει αντικείμενο μυστικών διαπραγματεύσεων ανάμεσα σε μια μικρή ομάδα κρατών με κοινές αντιλήψεις για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας (39 χώρες που περιλαμβάνουν τις 27 της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία κλπ.). Αποτελεί νομοθεσία αντίστοιχη με τις SOPA και PIPA με στόχο την εισαγωγή επιπλέον ποινικών κυρώσεων για την παραβίαση δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας, καθώς η πράξη αυτή:

απαγορεύει τη χρήση γενικών φαρμάκων προκειμένου να προστατευθούν σήματα και δικαιώματα ευρεσιτεχνίας
επιβάλλει στους ιδιώτες Παροχείς Υπηρεσιών Διαδικτύου (ISPs) να παρακολουθούν τις επικοινωνίες στο Διαδίκτυο και να επιβάλλουν ποινές”....

...

Η συμφωνία, πέρα από τις επιμέρους νομικές και όχι μόνο ενστάσεις, έχει δεχτεί σφοδρή κριτική για το μυστικοπαθές της όλης διαδικασίας, η οποία κατά τον κ. Καρούνο “έχει ξεκινήσει από το 2004 με πρωτοβουλία των lobbyists του Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου. Εκείνη την περίοδο, πρόεδρος του ΔΕΕ ήταν ο τωρινός CEO της Vivendi-Universal Jean-René Fourtou, η σύζυγος του οποίου ήταν η εισηγήτρια της Οδηγίας για την εφαρμογή της προστασία δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας (IPR Enforcement Directive – IPRED)”. Είναι τέτοια η φύση της συμφωνίας “που τα προτεινόμενα μέτρα δεν θα γινόταν ποτέ δεκτά από ένα δημοκρατικά εκλεγμένο κοινοβούλιο ή οποιοδήποτε άλλο σώμα που να υπόκειται σε στοιχειώδεις κανόνες διαφάνειας και δημοσιότητας” ξεκαθαρίζει ο κ. Καρούνος.

Ανάλογες επισημάνσεις έκανε και ο Γάλλος Ευρωβουλευτής Kader Arif, εισηγητής της ACTA στο Ευρωκοινοβούλιο. Με μια σκληρή ανακοίνωση, χαρακτήρισε την όλη διαδικασία αδιαφανή και πως η συμφωνία είναι προβληματική με δραματικές επιπτώσεις στην ζωή των πολιτών.

Τι είδους επιπτώσεις; Ο κ. Καρούνος είναι διαφωτιστικότατος. “Αν η συμφωνία εφαρμοστεί επιβάλλει σε ιδιώτες Παροχείς Υπηρεσιών Διαδικτύου να παρακολουθούν τη δραστηριότητα των πελατών τους στο Διαδίκτυο και να επεμβαίνουν χωρίς τη συνδρομή της δικαστικής εξουσίας ή των διωκτικών αρχών, ακόμη και εκτός της νόμιμης τους δικαιοδοσίας”.

Πέρα από το προφανές της παραβίασης θεμελιωδών δικαιωμάτων, για τον κ. Καρούνο η συμφωνία δεν έχει να προσφέρει τίποτα το ουσιαστικό στην Ελλάδα.
“Θα είμαστε υποχρεωμένοι να υιοθετήσουμε νομοθεσία που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τα εθνικά μας οικονομικά συμφέροντα, αφού ως εισαγωγείς έργων πνευματικής ιδιοκτησίας δεν έχουμε τίποτε να κερδίσουμε από την αύξηση της έντασης και έκτασης των μέτρων που αφορούν στην καταπολέμηση της πειρατείας. Αντίθετα, αν αποφασίσουμε να κινηθούμε προς την κατεύθυνση μέτρων που στοχεύουν στην ορθολογικότερη τιμολόγηση των προϊόντων διανοητικής ιδιοκτησίας, την παροχή εναλλακτικών μοντέλων αδειοδότησης, όπως το Ελεύθερο Λογισμικό/Λογισμικό Ανοιχτού Κώδικα και το ανοιχτό περιεχόμενο και δεδομένα, μπορούμε να περιορίσουμε την πειρατεία και ταυτόχρονα να αυξήσουμε τις ροές εισοδημάτων προς την τοπική βιομηχανία λογισμικού και περιεχομένου.”

(Απόσπασμα απο το protagon.gr )

Τι είναι το "ACTA" το οποίο υιοθέτησε και η χώρα μας;

Ας πούμε πως αποφασίσατε να πάτε σε καποια σχολή και να μάθετε ένα μουσικό όργανο. Πληρώσατε κανονικά τα μαθήματα σας και αποκτήσατε την γνώση. Αυτή τη γνώση αποφασίσατε να τη μεταλαμπαδεύσετε στα παιδιά σας, στη γυναίκα σας, σε κάποιον δικό σας άνθρωπο. Από τη μια το κόστος των μαθηματων και από την άλλη γιατί όχι;

Κι' όμως! Σύμφωνα με το ACTA είσαστε παράνομοι, καθώς δώσατε αυτή τη γνώση χωρίς πληρωμή. Δωρεάν δηλαδη, καθώς το ACTA την θεωρεί ιδιοκτησία (copyright) κάποιων και μόνο! Σύμφωνα με το ACTA η πράξη σας αυτή θα θεωρείται παράνομη και επιβάλλει μεγάλα χρηματικά πρόστιμα και ποινές φυλάκισης. Μάλιστα εκτός αυτού, θα έχει δικαίωμα ο ιδιοκτήτης της σχολής μουσικής που σας δίδαξε (επί πληρωμή), να σας ζητησει αποζημίωση, επειδή δώσατε τη γνώση που σας έδωσε (επί πληρωμή), αλλού (δωρεάν).

Καλά, θα αναρωτηθείτε και που θα το μάθει ο οιοσδήποτε αυτό; Πως δηλαδη μεταλαμπαδεύσατε τις επί πληρωμή γνώσεις σας για τη μουσική, στα παιδιά σας (δωρεάν);

Σύμφωνα με το ACTA και πάλι, από τη στιγμη που με καποιο τρόπο ανακατευτήκατε σε καποιο copyright (στη διδασκαλία μουσικής στο παράδειγμα μας), θα παρακολουθείστε ηλεκτρονικά. Κάθε είδος συνομιλίας σας, κάθε επαφή σας, οτιδήποτε μπορειτε να φανταστείτε. Και αν δίκαια η άδικα (με τη λογική του ACTA), κάποιος κρίνει (η απλά σας καρφώσουν) πως εμπλέκεστε σε κάτι τέτοιο, θα πρέπει να υποστείτε τις συνέπειες (μεγάλα χρηματικά πρόστιμα και φυλάκιση).

Μέσα στο πλαίσιο της μεγάλης οικονομικής και ηθικής κρίσης που βιώνουμε κάποιοι θεωρούν ότι έχουν την ευκαιρία να μαντρώσουν την ζωή των πολιτών σε ένα ατελείωτο δαίδαλο από νομοθεσίες και παρανομοθεσίες που ως μοναδικό σκοπό έχουν να προστατεύσουν τα κατεστημένα οικονομικά συμφέροντα.

Δυστυχώς η χώρα μας ακολουθεί ως πρόβατο τις επιλογές αυτές δίχως να φέρνει ουδεμία αντίρρηση. Και δυστυχώς το συγκεκριμένο ζήτημα -της υπογραφής της συμφωνίας ACTA- πέρασε στα μουγκά. Ακόμη και το σημερινό deface του υπουργείου Δικαιοσύνης, στην πραγματικότητα δεν κατάφερε να διαπεράσει την σιωπή των μεγάλων ΜΜΕ, καθώς τα περισσότερα από αυτά απλά ανέφεραν την είδηση χωρίς να κάνουν κουβέντα για την συμφωνία.

Ο περιορισμός αυτός όμως της ελευθερίας του πολίτη ανήκει σε ένα ευρύτερο πλαίσιο. Αυτό της μετατροπής των πολιτών σε υπηκόους και η αναγωγή στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας των διαφόρων μεγάλων οικονομικών οργανισμών. Και τα κράτη όπως η Ελλάδα αδυνατούν να αντισταθούν στα κελεύσματα αυτά των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων.

klassikoperiptosi

Τα «εύγε» του Στάθη στον Ιερώνυμο!!!

2012-02-04T04:57:00.000-08:00

Ξαφνικά ο Αρχιεπίσκοπος βρήκε έναν αναπάντεχο και ενθουσιώδη χειροκροτητή, «αντιμνημονιακό» και αυτόν: Τον Στάθη.
Τα «εύγε» του Στάθη μέσα στην «αντιμνημονιακή» νεροποντή που κατακλύζει, σήμερα, τα πάντα έχουν ιδιαίτερη σημασία και ταυτόχρονα αποκαλύπτουν τον «πολιτικό χαρακτήρα» του «αριστερού» Στάθη.
Πριν ένα χρόνο, περίπου, ο Στάθης «καρατόμησε» τον Μητροπολίτη Πειραιώς επειδή τόλμησε, να ξεστομίσει κάποιες αλήθειες, πασίγνωστες και πολλαπλά διατυπωμένες.
Τότε όλα τα κοράκια των κατεστημένων ιερατείων (και ο Στάθης) ξεσηκώθηκαν για να τον κατασπαράξουν, βρίσκοντας μια αφορμή για να επιτεθούν εκ νέου και υστερικά κατά των δυνάμεων εκείνων της Ορθοδοξίας που αγωνίζονται εναντίον του οδοστρωτήρα της παγκοσμιοποίησης και των ποικίλων νεοταξικών οργάνων και «μαφιών» της…

Γράφαμε τότε στο άρθρο: «Ο Στάθης ανέλαβε αντί Εκκλησιαστική δράση!!!»
ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5291

«Όπως έχουμε ξαναγράψει, ο Στάθης, αγανακτεί μόνο με τους παπάδες εκείνους που στρέφονται κατά της κατοχικής κυβέρνησης και των διεθνών προστατών της. Μόνο από το λόγο και τις πράξεις εκείνες που κτυπούν την παγκόσμια ιμπεριαλιστική τάξη και τα ποικίλα όργανά της.

Ο Στάθης ΣΙΩΠΑ πάνω στο λόγο και στις πράξεις της εκκλησιαστικής γραφειοκρατικής ιεραρχίας που συναινούν και προωθούν τους καθεστωτικούς σχεδιασμούς!!!!»

Σήμερα ο Ιερώνυμος, αφού στήριξε ΟΛΕΣ τις επιλογές των πράσινων ανδρεικέλων και του συναινετικού παπαδήμιου πραξικοπήματος, «μίλησε», εκ του πονηρού και ευθυγραμμιζόμενος πλήρως με την καθεστωτική υστερία της αντιμνημονιακής χειραγώγησης του ελληνικού λαού.

Σήμερα, λοιπόν, ο Στάθης επαινεί τον πολιτικό λόγο της εκκλησιαστικής ιεραρχίας (αυτόν που «καρατομούσε» μέχρι χθες), διότι «λέει κι αυτός εν προκειμένω τα ίδια με όσα λέει δύο χρόνια τώρα η Αριστερά…»!!!

Το κείμενο του Στάθη ΕΔΩ:
http://www.enikos.gr/stathis/10003,IERWNYMOS_to_W_me_EYGE!.html

Ξέχασε, βεβαίως, ο Στάθης, κάποια σημαντικά ζητηματάκια:

Αυτά που σήμερα, είπε ο Ιερώνυμος τα λένε πλέον και τα πιο μοχθηρά ανδρείκελα του ΠΑΣΟΚ και τα διατυμπανίζουν από τους «άμβωνες» των «νταβάδων» όλα τα πολύχρωμα «βαποράκια» τους, ακόμα και ο Πρετεντέρης…

Ξέχασε επίσης ο Στάθης, που κατά τα άλλα καυτηριάζει τους «αμνήμονες μνημονιακούς», ότι ο Ιερώνυμος σε όλα τα στρατηγικά και σοβαρά ζητήματα ήταν από την πλευρά της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης: Δεν έπαψε ΠΟΤΕ σε αυτά τα στρατηγικά ζητήματα (λαθρομετανάστευση, πολυπολιτισμικότητα, εκτέλεση «συμβολαίων θανάτου» από το ΠΑΣΟΚ, συναινετικά πραξικοπήματα κ.λπ…) να ευθυγραμμίζεται με το «λόγο» και την «πράξη» της «αριστεράς» που πρεσβεύει ο Στάθης…

Παραθέτουμε, μερικά ενδεικτικά άρθρα, για να φρεσκάρουμε τη μνήμη του «αμνήμονος» Στάθη:

α). Ο Αρχιεπίσκοπος: «Οργανοπαίχτης» της Νέας Τάξης
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=4742

β). Ιερώνυμος: κήρυγμα υποταγής στην καταστροφή μας
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5245

γ).Ιερώνυμος: Νομιμοποιεί τον Παπανδρέου και συνεργεί…
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5628

δ).Ιερώνυμος-Παπούλιας-Διαμαντοπούλου: σημειολογικό σώου!
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5463

ε).Οι ταχυδακτυλουργίες του Αρχιεπισκόπου
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5446

στ).Ιερώνυμος: Στο χορό της «έκτακτης ανάγκης» και της «συναίνεσης»!
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5728

Τα «ΕΥΓΕ» του Στάθη στον Ιερώνυμο, δεν είναι δίχως σκοπιμότητα και υπολογισμό.

ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ τους δόλιους καθεστωτικούς σχεδιασμούς της «αντιμνημονιακής» ΑΠΑΤΗΣ. Ιδιαίτερα τους σχεδιασμούς διάσωσης του καθεστώτος μέσα από νέες ΕΚΤΡΩΜΑΤΙΚΕΣ πολιτικές κατασκευές, όπου τα ποικίλα «αριστερά» νεφελώματα θα ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΟΥΝ για να διαχειριστούνε τη χρεοκοπία και το θάνατό μας…

Σε αυτή τη στρατηγική διάταξη είναι και το ηθικολογικό «ξύπνημα» του Ιερώνυμου και το «καυστικό» του κείμενο: Να αποσοβηθεί η «κοινωνική ΑΝΑΦΛΕΞΗ» και να χειραγωγηθεί ο λαός στα κανάλια της «αντιμνημονιακής» ΑΠΑΤΗΣ του καθεστώτος και της «αριστερής» τσόντας του…

Αναλυτικά ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=6252

Ο Στάθης είναι λοιπόν συνεπέστατος: Επιτίθεται μόνο εναντίον των παπάδων και των μοναχών όταν αυτοί σπάνε τα καλούπια της καθεστωτικής χειραγώγησης, σιωπά σκανδαλωδώς με τη χρόνια σιωπή και στήριξη του Ιερώνυμου των συντελεσθέντων ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ και τον επαινεί σήμερα που ο λόγος του στηρίζει πάλι τους καθεστωτικούς σχεδιασμούς της «αντιμνημονιακής» ΑΠΑΤΗΣ…

Να, γιατί δεν ξεχνάει ο Στάθης να «καρατομήσει» και το νεκρό Χριστόδουλο. Αυτός έσπασε το κάδρο της καθεστωτικής νομιμότητας, ανεξαρτήτως αν το έκανε με «πονηρούς», διαπραγματευτικούς σκοπούς…

Να γιατί ο Στάθης ΕΠΑΙΝΕΙ και τον πατριάρχη Βαρθολομαίο: Την αιχμή του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, τον υμνητή της Παγκοσμιοποίησης και το «γρανάζι» της Νέας Τάξης.

Φαίνεται ότι δεν έχει διαβάζει ποτέ τα παρακάτω αποκαλυπτικά του Βαρθολομαίου:

«Το Πατριαρχείο μας και η Αμερική υπηρετούμε τα ίδια ιδανικά δικαιοσύνης, ελευθερίας, όλες τις μεγάλες ηθικές και πνευματικές αξίες που ισχύουν διαχρονικώς, παγκοσμίως…»

Παραπέμπουμε, ενδεικτικά και στα παρακάτω:

α).Πατριάρχης Βαρθολομαίος: Συνειδητό «γρανάζι» της Νέας Τάξης
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=5165

β). Βαρθολομαίος: «Υπακοή» στη Νέα Τάξη (Οικουμενισμός)
www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=6001

γ). Η «κάστα» της νεοταξικής δεσποτείας…
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=4987

Οι κάλπικοι παράδες στην εποχή μας αποκαλύπτονται γρήγορα, όσο έξυπνοι και «ευρηματικοί» και αν είναι…

Εν αναμονή της απόφασης της Χάγης για τις γερμανικές αποζημιώσεις

2012-02-02T21:56:00.000-08:00

Του Αλέξανδρου Κουτσομητόπουλου

Εισαγωγικά θεωρούμε αναγκαίο να επισημάνουμε τα εξής , που πρέπει ο καθένας μας να έχει υπόψη στις κρίσεις που θα ακολουθήσουν για την αναμενόμενη Απόφαση του Δ.Δ. της Χάγης :

Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης συγκροτήθηκε από τον Ο.Η.Ε. για την προστασία των βασικών του Καταστατικών Αρχών . Ο Ο.Η.Ε. ιδρύθηκε σαν αποτέλεσμα της μεγάλης αντιφασιστικής και αντιιμπεριαλιστικής νίκης των λαών από την Συμμαχία των ¨Ηνωμένων Εθνών¨ κατά της Χιτλερικής Συμμαχίας του – τότε – ¨Άξονα¨ της Γερμανίας. Η Ελλάδα σαν ιδρυτικό μέλος των ¨Ηνωμένων Εθνών¨ είναι συνεπώς από τα πρώτα 24 ιδρυτικά κράτη του μετέπειτα ¨Ο.Η.Ε.¨ . Μια από τις πρώτες διακηρύξεις της Συμμαχίας των ¨Ηνωμένων Εθνών¨ κατά του ¨Άξονα¨ έλεγε τον Δεκέμβρη του 1942 πως η Γερμανία θα καταβάλει Αποζημιώσεις για κάθε παραβίαση του διεθνούς δικαίου.
Τα –ακόμα- ισχύοντα Άρθρα ¨53¨ και ¨107¨ του ¨Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών¨ ( Ο.Η.Ε. ) ορίζουν πως η Γερμανία αποτελεί ¨Εχθρικό Κράτος¨ για την Διεθνή Κοινότητα και πως κάθε κράτος-μέλος της αρχικής Συμμαχίας δικαιούται να επέμβει σε αυτή ¨αυτοβούλως¨ , χωρίς απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας , εάν εκτιμήσει πως απειλείται η διεθνής ειρήνη. Βέβαια αυτό είναι ¨παράλλογο¨ στο βαθμό που αρχικά οι δύο Γερμανίες από την δεκαετία του 1970΄είναι μέλη του Οργανισμού. Μετά την Ενοποίηση της Γερμανίας με την ενσωμάτωση της Ανατολικής η Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε. το 1994 ζήτησε με ψήφισμά της να απαλειφθούν από τον Καταστατικό Χάρτη τα δύο αυτά άρθρα. ΟΜΩΣ έκτοτε πέρασαν 17 χρόνια και οι πρώην συμμαχικές ¨4ρεις Μεγάλες Δυνάμεις¨ έχουν βρει διάφορες ¨τεχνικές δυσκολίες¨ για να μη αλλάξουν αυτά τα άρθρα, γενικά ισχυρίζονται πως ¨χρειάζεται γενικότερη μεταρρύθμιση του Καταστατικού του Ο.Η.Ε. ¨ , η δε Γερμανία ζητά πιεστικά όχι μόνο να απαλειφθούν τα άρθρα που την ¨προσβάλλουν¨ , αλλά και να γίνει ένα από τα ¨μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας¨ ( πλάι στους τέσσερεις πρώην συμμάχους της Αντιχιτλερικής Συμμαχίας ) , αίτημα που το υποστήριξε στο παρελθόν και η κ. Ντ. Μπακογιάννη , ως ΥΠΕΞ , χωρίς ανταλλάγματα βέβαια ( όπως θα ήταν για παράδειγμα η καταβολή των Πολεμικών Επανορθώσεων , διότι τα Ηνωμένα Έθνη ιδρύθηκαν ακριβώς λόγο του πολέμου που εξαπέλυσε η Γερμανία για δεύτερη φορά στον 19^ο αιώνα ).
Όπως και να έχουν τα πράγματα ¨τυπικά¨ η Γερμανία παραμένει ¨Εχθρικό Κράτος¨ για την διεθνή κοινότητα και το Δ.Δ. της Χάγης είναι το Δικαστήριο των Ηνωμένων Εθνών στα οποία η Ελλάδα για πολύ συγκεκριμένες αιτίες είναι ένα από τα λίγα ιδρυτικά του μέλη. Τώρα , στις σημερινές συνθήκες , έχουμε νέες ¨διεθνείς εξελίξεις¨ στις οποίες εμπλέκεται ενεργά η ¨Νέα Γερμανία¨ και η παγκόσμια κοινότητα σίγουρα θα σκέπτεται σοβαρά τις προοπτικές , όπως και την κατεύθυνση της ¨μεταρρύθμισης¨ του Καταστατικού Χάρτη του Ο.Η.Ε. που θα ήθελε η Γερμανία.
Με τον Ν. 2023/10.3.1952 η Ελλάδα κατήργησε την ¨εμπόλεμη κατάσταση με την Γερμανία¨ ΜΕ ΤΗΝ ΡΗΤΗ ΕΠΙΦΥΛΑΞΗ – ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΝΟΜΟ – ΠΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΘΑ ΡΥΘΜΙΣΤΟΥΝ ΟΙ ¨ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΕΙΣ¨. Η Γερμανία όμως με την Ενοποίηση της αρνήθηκε την συζήτηση και τη καταβολή τους , δεν αναγνωρίζει πως η Συνθήκη μεταξύ των τεσσάρων μεγάλων πρώην συμμαχικών μας δυνάμεων με τις δύο Γερμανίες είναι όχι μόνο ¨de-facto ¨ , αλλά και ¨de jura ¨ ΣΥΝΘΗΚΗ ΕΙΡΗΝΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΛΗΞΗ ΤΟΥ Β΄Π.Π. ΚΑΙ ΤΩ ΣΥΝΕΠΕΙΩΝ ΤΟΥ, συνεπώς ¨αυτόματα¨ και με τον ¨νόμο¨ βρισκόμαστε σε ¨εμπόλεμη κατάσταση¨ μαζί της και αυτό όχι μόνο λόγω επιβολής αποικιοκρατικών μνημονίων και νέων απαιτήσεων της για ¨παράδοση της εθνικής και λαϊκής μας κυριαρχίας¨. Βέβαια την άρση του ¨εμπολέμου¨ την υπέγραψε το 1952 σαν αρχηγός κράτους ο τ. Βασιλιάς Παύλος , σήμερα σύμφωνα με το ¨ισχύον¨ Σύνταγμα αρμόδιος για την τήρηση των Νόμων , την κήρυξη πολέμων ΚΑΙ την υπογραφή ¨Συνθηκών Ειρήνης¨ την έχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ! Σαν ¨πρώην Επονίτης¨ κάτι πρέπει να κάνει για την επίτευξη ειρήνης με την Γερμανία – όπως επιτάσσει το Σύνταγμα – μη απεμπολώντας εθνικά δίκαια , το γενικό συμφέρον δηλαδή , σύμφωνα με τον όρκο που έχει δώσει και όχι σύμφωνα με αυτά που τον συμβούλεψε στην ¨τελετή παράδοσης¨ η τότε πρόεδρος της Βουλής , η κυρία Άννα –Ψαρούδα Μπενάκη…

ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΧΑΓΗ…

Υπάρχουν τρις πιθανότητες σχετικά με την απόφαση της ¨Ανεξάρτητης¨ -Διεθνούς Δικαιοσύνης για τις Επανορθώσεις – Αποζημιώσεις , για τις οποίες ψυχικά και πολιτικά πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.

Εάν οι μεγάλες ανταγωνιστικές με την Γερμανία ιμπεριαλιστικές δυνάμεις θέλουν να της στείλουν ένα ¨προειδοποιητικό ράπισμα¨ επειδή τους τα έχει ¨ζαλίσει ¨ τελευταία με τον ¨εγωισμό της¨ ( όπως προσεκτικά ονομάζουν την ιμπεριαλιστική-επεκτατική της ορμή ) , τότε η απόφαση της ¨διεθνούς δικαιοσύνης¨ θα είναι καλή για τους λαούς. Εάν θέλουν να της στείλουν μόνο μια απλή ¨προειδοποίηση¨ , τότε η Απόφαση θα είναι ¨αμφίρροπη¨ ( σου λέμε πως οφείλεις στην ανθρωπότητα , αλλά προς το παρόν στα χαρίζουμε στο βαθμό που συνεχίσεις να εξυπηρετείς ¨εμάς¨ με τις πολιτικές σου , όπως γινόταν και από τις δύο Γερμανίες μέχρι σήμερα ).

Όλα εξαρτώνται βέβαια ( και για την Απόφαση του Δ.Δ. της Χάγης ) από τι εναλλασσόμενες συμμαχίες της Γερμανίας ( μια περισσότερο με τις ΗΠΑ , την άλλη περισσότερο με την Ρωσία ) και τους νέους ¨Άξονες¨ που στήνει ξανά στην Ευρώπη εντός και εκτός της ¨Ε.Ε.¨ ( Ολλανδία , Φιλανδία , Δανία , Αυστρία , Πολωνία και Τουρκία , όπως και με τον ¨Μουσουλμανικό Κόσμο¨ , δηλαδή τις χώρες του Καυκάσου , Ουιγούρους της Κίνας και την Περσία ) , παρά την σταθερή της συμμαχία με το ΝΑΤΟ και το Ισραήλ ) .

Η ενεργειακά και εξαγωγικά εξαρτημένη Γερμανία κινείται , ιδιαίτερα μετά το 1990 , ¨πολυεπίπεδα¨ και πρέπει να την επανεκτιμούμαι και να προσαρμόζουμε τις πολιτικές μας απέναντι της καθημερινά , όπως κάνει και η ίδια δηλαδή.

Σαν ιδέα το ¨Ευρωπαϊκό Ιδεώδες¨ είναι γλυκό και όμορφο , αλλά ας το αφήσουμε προς το παρόν στους καλά ελεγχόμενους και εξαρτώμενους ( τυλάχιστον ¨ψυχολογικά¨ ) απόφοιτους και υπότροφους των Γερμανικών ιδρυμάτων και Α.Ε.Ι , στους Πράσινους και Ανανεωμένους Αριστερούς , όπως και σε διάφορους ¨Χάμπερμας¨… ¨Έφαγε καλά¨ τα τελευταία εβδομήντα χρόνια η Γερμανία από αυτό το ιδεώδες και φαίνεται να μην έχει χορτάσει ακόμα. Ιδιαίτερα μετά την κάθοδο της στα Βαλκάνια με την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας της άνοιξε η όρεξη ακόμα περισσότερο , για λόγους… ¨προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων και προστασίας μειονοτήτων όλων των ειδών…¨.

Επίσης θα πρέπει να έχουμε – καλά υπόψη μας - πως για τις ¨λοιπές δημοκρατικές- ιμπεριαλιστικές δυνάμεις¨ η Απόφαση του Δ.Δ. της Χάγης για τις Πολεμικές Επανορθώσεις – Αποζημιώσεις – ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΛΑΝΟ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ – ΟΜΩΣ ΜΕ ¨ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΑΤΙΑ¨ αφορά –ΟΛΕΣ- τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σε σχέση με τα εγκλήματα πολέμου που διαπράττουν καθημερινά. Ιδιαίτερα η αναγνώριση του δικαιώματος σε κάθε πολίτη να ενάγει κράτη ζητώντας αποκατάσταση της αδικίας – θα πρέπει να κάνουν τις ΗΠΑ, το Ισραήλ , το ΝΑΤΟ ( συμπεριλαμβανομένης της ¨Νέας¨-Γερμανίας ) να τρέμουν μπροστά στην προοπτική να τεθούν από τους λαούς στο εδώλιο και να αποζημιώσουν όπως και για το Β΄Π.Π. ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΑΛΑ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ- ΕΙΝΑΙ ΤΟ ¨ΑΤΟΥ ΤΗΣ¨ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΥΤΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑ ΤΗΣ

Προφανώς στο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα από την ¨ακρόαση των αντιπάλων¨ τον Σεπτέμβρη που μας πέρασε στο Δ.Δ. της Χάγης μέχρι την Απόφαση του δικαστηρίου που αναμένουμε σε λίγες μέρες ( 3/2 ) , ΣΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ θα έκανε πολλές ¨διαβουλεύσεις¨ με τους ¨συμμάχους¨ για την έκβαση της Απόφασης. Το αποτέλεσμα θα το δούμε , θα είναι όμως πιστεύω μέσα στο πλαίσιο αυτών των συσχετισμών και παραμέτρων.

¨ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ¨ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ Α΄

Α) Επειδή η υπάρχουσα ¨διεθνής δικαιοσύνη¨ είναι ο ¨συγκερασμός¨ των ¨πολιτικών συσχετισμών¨ μεταξύ – κυρίως- των μεγάλων ¨δημοκρατικών¨ – κρατικών δυνάμεων η Απόφαση μπορεί να είναι τελείως αρνητική για τους πολίτες της Ιταλίας και της Ελλάδας.

Να λέει δηλαδή η ότι η Γερμανία δικαιούται το ¨ακαταδίωκτο¨ -από πολίτες- για τα εγκλήματα της ( ¨κρατική ασυλία – ετεροδικία ¨ ) , να καταργεί ¨ψυχρά¨ την σχετική Απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Ιταλίας και στο ¨σκεπτικό¨( αιτιολόγηση) να μην αναφέρει -τίποτα άλλο – , να μην εκφέρει καμία άλλη κρίση σχετικά με το γενικότερο πρόβλημα των ¨Γερμανικών Επανορθώσεων¨.

Σε αυτή την περίπτωση της ¨χαρίζεται¨ σαν ¨bonus” από την ¨διεθνή κοινότητα¨ ( λόγο ¨άμεμπτης μεταπολεμικής συμπεριφοράς¨ και ¨προτέρου έντιμου βίου¨ ) η κατάσχεση των περιουσιακών της στοιχείων ΑΡΧΙΚΑ στην Ιτσλία ( όλες οι ενστάσεις της Γερμανίας έχουν απορριφθεί και η Απόφαση είναι άμεσα εκτελεστή , απλά περιμένει και την Απόφαση του Δ.Δ. τ. Χάγης ) και μια επερχόμενη νέα θύελλα αγωγών εναντίον της σε όλο τον κόσμο. Στην Ελλάδα εκκρεμούν για παράδειγμα πάνω από 56000 αγωγές Αποζημίωσης από θύματα και κληρονόμους τους. Αγωγές που πάγωσε το υπουργείο ¨δικαιοσύνης¨ της ¨Ελλάδας¨ μετά την απόφαση , το 2002 , του ¨εκτάκτου¨ ( ¨Ειδικού¨) δικαστηρίου που συγκρότησε ο ¨συνήθης Σημιτισμός/Παπανδρεϊσμός¨ με τον κ. Ματθία ( του οποίου του πρόσφεραν ¨έκτακτη¨ παράταση της ληγμένης θητείας του για αυτό τον σκοπό ) για να αναιρέσει την Απόφαση του Άρειου Πάγου – που ΔΕΝ αναγνώριζε δικαίωμα ¨ετεροδικίας¨ ( κρατικής ασυλίας ) στην Γερμανία. Σε περίπτωση θετικής Απόφασης του Δ.Δ.τ, Χάγης , εννοείται πως ενεργοποιούνται οι αγωγές αυτές ( μιας και οι συνήθεις ¨αντιφασίστες¨ υπουργοί ¨δικαιοσύνης¨ της Παγκόσμιας Διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ , ΔΕΝ αναθεώρησαν από μόνοι τους την Διάταξη του Π.Κ. που δίνει την δυνατότητα στον εκάστοτε υπουργό της…. Να –αναστέλλει – την απόφαση εκτέλεσης δικαστικών Αποφάσεων με κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων αλλοδαπών υπηκόων για ¨λόγους εθνικού συμφέροντος¨ , την διάταξη δηλαδή με την οποία ο κ. Ι. Σταθόπουλος απαγόρευσε την κατάσχεση του Ινστιτούτου Γκαίτε της Αθήνας και άλλων ακινήτων της Γερμανίας… υπέρ της Αποζημίωσης των κατοίκων του Διστόμου. Κατ΄άλλα βέβαια ο ¨Αντίφα¨ κ. Χ. Καστανίδης με ειδικό νόμο ενεργοποίησε το ¨Ελληνικό Γραφείο Δίωξης Γερμανών Εγκληματιών Πολέμου¨ ( που είχε καταργήσει το 1959 η Ελλάδα του Κ. Καραμανλή – πρώτη χώρα στον κόσμο ! ) , σύμφωνα με τα ¨αιτήματα¨ του ¨Κ.Ι.Σ.¨ , τ΄οποίο ελπίζει στην σύλληψη του συνεργάτη του Μαξ Μέρτεν , Αλόϊς Μπρούνερ , ¨κάπου στην Μ. Ανατολή¨ και στην δίκη του στην Ελλάδα για τα εγκλήματα κατά του Εβραϊκού πληθυσμού της Θεσσαλονίκης.

Και βέβαια με μια αρνητική απόφαση υπέρ της ¨Ετεροδικίας¨ η Γερμανία , για άλλη μια φορά , θα κερδίσει χρόνο , όπως κάνει επί εβδομήντα χρόνια μετά την λήξη του Β.Π.Π. , ώστε να μπορεί να λέει στην συνέχεια ( όσο περνάει ο χρόνος ) : ¨Μετά από30 , 40, 50, 60, 70, 80 και 90 χρόνια ¨μας ζητάτε αποζημιώσεις¨ ( ; ) , ¨δεν είναι άδικο αυτό για τις νέες γενιές , τώρα που είμαστε και σύμμαχοι και σας βοηθάμε με την… Ζήμενς και τα Μνημόνια ¨ ( ; ) , σε λίγο θα ζητήσουν και οι Πέρσες αποζημιώσεις από την Ελλάδα για την εκστρατεία του Μέγα Αλέξανδρου… ( κάπου εκεί , σε αυτά τα ¨σοβαρά επίπεδα¨ , κινούνται σήμερα της Γερμανίας . Κάποιοι Γερμανοί έγραψαν στα μπλοκ ¨Ωραία , τότε να ζητήσουμε και εμείς Αποζημιώσεις από τους Ρωμαίους για τις επιδρομές πέρα των Άλπεων…¨.

Άλλωστε η Γερμανία ( κυβέρνηση Μέρκελ ) η ίδια προσέφυγε στο Δ.Δ. της Χάγης ( και αυτό λέει κάτι… ) ΣΕ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ¨ΣΥΝΥΠΟΣΧΕΤΙΚΟ¨ με την Ιταλία ( κυβέρνηση Μπερλουσκόνι ) για να ακυρώσουν την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Ιταλίας που δικαίωνε ιταλούς και έλληνες πολίτες με την αποζημίωση τους από κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων της Γερμανίας στην Ιταλία ( Ινστιτούτο Γκαίτε στο Commo κ.α ) . Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημάνουμε πως , έτσι και αλλιώς δεν συμφωνούσε η άρχουσα τάξη της Ιταλίας με την Απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου της. Γι΄αυτό αμέσως μετά συναντήθηκαν τον Δεκέμβρη του 2009 ο Μπερλουσκόνι με την Μέρκελ στη Βενετία και σκεπτόμενοι πως θα αποτρέψουν την εκτέλεση της , προχώρησαν στο προαπαιτούμενο ¨συνυποσχετικό¨ για την προσφυγή της Γερμανίας στο Δ.Δ. τ. Χάγης.

Μπορούμε να φανταστούμε πως και ο έτερος νέος υπάλληλος της ¨Παγκόσμιας Διακυβέρνησης¨ στην Ιταλία , ο κ. Μόντι , δεν θα ήθελε να κερδίσει η ¨πατρίδα του¨ την δίκη σε αντιδικία με την Γερμανία…, όπως βέβαια και ο κ. Παπαδήμος ( σκεφτείτε λίγο το προσωπικό δράμα αυτών των ¨παγκόσμιων ανθρώπων¨ , από την μια η ¨αγωνία τους για τις τύχες του διεθνούς τραπεζιτικού συστήματος και της ανθρωπότητας γενικότερα¨ και από την άλλη τα ¨στενά αναχρονιστικά, εγωιστικά , τοπικιστικά και μισαλλόδοξα συμφέροντα της χώρας – καταγωγής- τους ).

¨ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ¨ – ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ Β΄

Επειδή η ¨ δικαιοσύνη ¨ πάντα πρέπει να αφήνει την αίσθηση της ¨ανεξαρτησίας της¨ ώστε να δικαιολογεί ( νομιμοποιεί ) την ύπαρξη της η ¨Απόφαση¨ , όλως ενδεχομένως , μπορεί να είναι ¨αμφίρροπη¨ και ¨ισοσκελισμένη¨ ( ¨δίκαια¨ κατά την τρέχουσα αντίληψη ) .

Δηλαδή να λέει πως επιβεβαιώνει αυτό που ζητά τώρα η Γερμανία , ότι σαν κράτος έχει ¨ασυλία¨ ( ετεροδικία) απέναντι σε αγωγές πολιτών και επί της ουσίας να ακυρώσει την σχετική απόφαση Ανωτάτου Δικαστηρίου της Ιταλίας , ΟΜΩΣ σε αυτή την περίπτωση το ¨αιτιολογικό ¨ της Απόφασης μπορεί να λέει πως :

¨ ναι μεν οι πολίτες δεν μπορούν να ενάγουν την Γερμανία¨ , ΑΛΛΑ

¨ η Ελλάδα , σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο ( ¨συνθήκες της Χάγης περί πολέμου¨ , 1897-1907 ) δικαιούται επανορθώσεων¨ μόνο… που αυτό πρέπει να το ζητήσει το ελληνικό κράτος – και βέβαια με την προϋπόθεση ότι υπάρχει ¨συνθήκη ειρήνης ¨ μεταξύ των πρώην εμπόλεμων κρατών στον β΄π.π.

Στην ¨καλή περίπτωση¨ ( την οποία όπως έχω καταλάβει ¨ευελπιστεί¨ και ο πραγματικά άξιος συνεχιστής του αείμνηστου Ι. Σταμούλη , κ. Στ. Περράκης ) το σκεπτικό της Απόφασης μπορεί να λέει ( πράγμα που προσωπικά το θεωρώ –απίθανο- έχοντας γνώσει των εκβιασμών που ασκεί η Γερμανία στην διεθνή κοινότητα , στηριζόμενη στην οικονομική της δύναμη , αλλά και στις ¨ 5^ες Φάλαγγες¨ που διαθέτει στα διάφορα κράτη ) πως :

¨Ο Β.Π.Π. έχει λήξει με την ενοποίηση της Γερμανίας και την υπογραφή της Συνθήκης των 4+2 , η οποία υπέχει την σημασία μιας ¨Συνθήκης Ειρήνης¨ , και συνεπώς η Γερμανία υποχρεούται να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις με τα ενδιαφερόμενα ΚΡΑΤΗ για τον διακανονισμό των ζητημάτων που προέκυψαν από τον πόλεμο ( σε αυτή την περίπτωση μόνο των ¨Επανορθώσεων-Αποζημιώσεωνν ¨ , διότι άλλα όλα τ΄άλλα ζητήματα έχουν διακανονισθεί ) .

Αυτά ¨θα¨ μπορούσε να αναφέρει το σκεπτικό της Απόφασης στην ¨καλή περίπτωση¨.

Στην κακή ( το πιο πιθανό κατά την κρίση μου ) το σκεπτικό της ¨Απόφασης¨ στα πλαίσια μιας υποκριτικής λογικής θα αναφέρει πως ναι μεν οι πολίτες δεν δικαιούνται να ενάγουν την Γερμανία , αυτό μπορεί να τα κάνει μόνο το Ελληνικό κράτος ( γνωρίζοντας πολύ καλά ότι αυτό από το 1832 ¨ελέγχεται¨ ) , η Γερμανία όμως υποχρεούται στην καταβολή Επανορθώσεων , ΑΛΛΑ ¨ΟΤΑΝ ¨ υπογραφτεί μια ¨Συνθήκη Ειρήνης¨ – που δεν έχει υπογραφτεί . Να αναφέρεται δηλαδή ρητά στο σκεπτικό της Απόφασης πως : ¨Η Συνθήκη των 4+ 2 για την Γερμανική Ενοποίηση και τον τερματισμό των Συμμαχικών Κατοχικών προνομίων ( 1990 )- ΔΕΝ – είναι η απαιτούμενη σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο ¨Συνθήκη Ειρήνης ¨, η απαίτηση παραμένει ¨ανοιχτή ¨ ( δηλαδή οριστικά κλειστή ! ) ¨ΟΤΑΝ¨ υπογραφτεί , όπως δηλαδή ισχυρίζεται , περιπαίζοντας επί εβδομήντα χρόνια την διεθνή κοινότητα , καταρρακώνοντας το διεθνές δίκαιο και το αίσθημα δικαίου των πολιτών , η κατ΄άλλα Δημοκρατική Γερμανία .

¨ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ¨ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ Γ΄

Η Τρίτη και πιο απεχθής πιθανότητα είναι η Απόφαση του Δ.Δ. της Χάγης είναι να απορρίπτει τις αγωγές των πολιτών κατά της Γερμανίας και να επιβεβαιώνει το παραδοσιακό ιμπεριαλιστικό δίκαιο της ¨Ετεροδικίας ¨- Ασυλίας – Ακαταδίωκτο των κρατών απέναντι σε εγκλήματα πολέμου και στρατιωτικές εισβολές ΚΑΙ ΝΑ ΣΒΗΝΕΙ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ( οι οποίες ¨ειρήσθω εν παρόδω¨ κατασκευάστηκαν από τις ίδιες τις πολεμοκάπηλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στις αρχές του 19^ου αιώνα – για να εισάγουν κάποια ¨λογική¨ και ¨δικαιοσύνη¨ στην διεξαγωγή των πολέμων , δεν παύει όμως να είναι μια ¨κατάκτηση της ανθρωπότητας¨ σε σχέση με το παρελθόν ) διατυπώνοντας στο αιτιολογικό της την θέση πως Η ¨ΣΗΜΕΡΙΝΗ¨ ΓΕΡΜΑΝΙΑ – ΔΕΝ – ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ ¨ΠΙΑ¨ – ΜΕΤΑ ΑΠΟ 70 ΧΡΟΝΙΑ – ΣΕ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΕΩΝ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΠΟΛΕΜΟ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΕΝΑ ¨ΑΛΛΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ¨ – ΔΗΛΑΔΗ ΤΟ ¨Γ΄ΡΑΪΧ¨ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ¨ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ¨ !

Για αυτό το ¨πιθανό σκεπτικό υπάρχει ήδη –νομικό προηγούμενο – με την μόλις πριν περίπου ένα χρόνο σχετική Απόφαση του λεγόμενου ¨Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων¨ του Συμβουλίου της Ευρώπης… Στην αγωγή Ελλήνων και άλλων Ευρωπαίων πολιτών είχαν απαντήσει ( Αποφασίσει ) πως η ¨δημοκρατική¨ Γερμανία δεν υποχρεούται να αποζημιώσει για κάτι που έκανε η Ναζιστική !

Στην Ευρώπη ¨της¨ ( UNSERES EUROPA – ΟΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ Η ¨MARE NOSTRUM της Ιταλίας ) η Γερμανία με το ¨ειδικό βάρος της ¨μπορεί να ΕΠΙΒΑΛΕΙ την ¨ετεροδικία της … ¨ , αλλά και γενικά το ακαταδίωκτο της απέναντι σε κράτη και πολίτες .

Διαβάστε σχετικά εδώ , το ¨σκεπτικό¨ της Απόφασης ¨προπομπού¨, εύχομαι να διαψευστώ :

¨…Το δικαστήριο απεφάνθη ότι η «Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου» δεν υποχρεώνει τα κράτη-μέλη να καταβάλλουν αποζημιώσεις ΓΙΑ ΑΔΙΚΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΙΕΠΡΑΧΘΗΣΑΝ ΑΠΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ, ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ ΑΥΤΑ ΔΙΑΔΕΧΘΗΚΑΝ…¨

http://www.doryforos.org/syzitiseis/viewtopic.php?t=1548&sid=532f675065e0f5c1852e330be2442b22

Τι θα σήμαινε εάν επικρατούσε αυτή η δικαιακή ¨λογική¨ .

Εκτός του γεγονότος ότι δικαιώνεται το παλαιό , παμπάλαιο ¨δίκαιο¨ των ιμπεριαλιστικών πολέμων¨ , θα σήμαινε επίσης ότι καταργείται το μέχρι τώρα ισχύον Διεθνές Δίκαιο που αναφέρεται στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις σύμφωνα με την ¨ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ¨ ( ανεξάρτητα από την αρχική γεωγραφική τους έκταση και των πολιτικών συστημάτων και καθεστώτων που διακυβερνήθηκαν. Για παράδειγμα αναφέρω πως η Ρωσία μετά το κατέβασμα της κόκκινης σημαίας στο Κρεμλίνο υποχρεώθηκε , σύμφωνα με το ίδιο αξίωμα ( της ¨διαδοχής των κρατών¨ ) να αποπληρώσει τα δάνεια που είχε λάβει η Τσαρική Ρωσία , τα οποία είχε διαγράψει ο Λένιν.

Επί σαράντα χρόνια η Δυτική Γερμανία , από το 1950 μέχρι το 1990 που ενσωμάτωσε την πρώην Ανατολική Γερμανία , ισχυριζόταν πως ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ¨ΔΙΑΔΟΧΗΣ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ αυτή ( η κρατική της οντότητα ) είναι ο μοναδικός συνεχιστής του Ράιχ – δηλαδή της Γερμανίας – , ήταν δηλαδή η μοναδική ¨Γερμανία¨ και απειλούσε ( έχοντας πλήρη συναίσθηση της οικονομικής δύναμης του ¨Μάρκου¨) όποια χώρα θα αναγνώριζε διπλωματικά την τότε Ανατολική Γερμανία ( Γ.Λ.Δ.- DDR) ότι θα διέκοπτε τις οικονομικές –διπλωματικές σχέσεις μαζί της ! ( το λεγόμενο μεγαλομανές ¨Δόγμα Χάλστάϊν ¨ , σύμφωνα με το όνομα του τότε υπουργού εξωτερικών της ) .

ΣΗΜΕΡΑ όμως που καλείται να πληρώσει για τα εγκλήματα του Γ΄ Ράιχ προωθεί την ιδέα πως δεν υπάρχει ¨Συνέχεια των Κρατών ¨ και δεν προτίθεται να πληρώσει γι΄αυτό . Σύμφωνα με την λογική ¨Τι φταίμε εμείς οι ¨δημοκράτες¨ γι΄αυτά που έκαναν οι Ναζί ( , ¨άλλη¨ Γερμανία ήταν αυτή…¨. Μονά – ζυγά , Κορώνα- Γράμματα : Γερμανία.

Υ.Γ. ΜΕΡΟΣ Β΄

Δείτε εδώ τι πνίγει το κρατικό και δια-κομματικό κατεστημένο της Ελλάδας. Ανεβάστε αυτό το βίντεο ! , τώρα που αναμένεται η απόφαση του Δ.Δ. τ. Χάγης και κανείς δεν μιλά , ούτε ¨πιέζει¨ για το γεγονός αυτό… Στην εκπομπή αυτή , μετά από την ακρόαση στο Δ.Δ. της Χάγης , ¨ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ¨ , του καλού δημοσιογράφου Π. Σαββίδη –που δεν την αναπαρήγαγε κανείς – λέγονται από τον Στέλιο Περράκη ( κρίνω πως σχεδόν όλοι οι άλλοι που ακούγονται είναι από ¨κάτι λίγο¨ μέχρι αδιάφοροι ) όλα τα νομικά και πολιτικά επιχειρήματα που δεν εκθέτουν μόνο την Γερμανία – αλλά και το Ελληνικό – δια-κομματικό κατεστημένο , ακόμα και κάποιους ¨διεκδικητές¨ των Γερμανικών Επανορθώσεων – ΓΙ΄ΑΥΤΟ ΚΑΙ Η ΣΙΓΗ ΤΟΥΣ – ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΣΤΗΝ ΧΑΓΗ…

Προσοχή , στην εκπομπή εκτίθεται κατά την κρίση μου και ο Ελληνογερμανός καθηγητής Χάγκεν-Φλαϊσερ ( τον οποίο ορισμένες πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα τον κατατάσσουν στους θεούς του Ολύμπου για τον ¨αντιφασιστικό φιλελληνισμό του¨ ) με διάφορες έξυπνες ¨επιφυλάξεις¨ κατά των νομικών και πολιτικών επιχειρημάτων της Ελλάδας για την καταβολή των Γερμανικών Επανορθώσεων – Αποζημιώσεων ( ¨δεν έτσι ακριβώς¨ ισχυρίζεται , δεν το ορίζει έτσι η Συνθήκη του Λονδίνου/1952 , και βέβαια σαν ιστορικός κάνει ¨λάθος¨ ) ,

ΟΠΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ξεσκεπάζονται οι δύο οικονομολόγοι Alfred Ritschl ( Γερμανός,αλλά στην Αγγλία καθηγητής ) και Jac-De-pla ( Γάλλος ) που τους κάναμε επίσης “θεούς¨ στην Ελλάδα, διότι έγραψαν σε ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ την αλήθεια , δηλαδή πως ¨εάν ήθελε πραγματικά α διεκδικήσει η Ελλάδα , έχει τόσους ισχυρούς τίτλους που θα έπρεπε οι Γερμανοί να πουλήσουν και τα εσώρουχα τους για να μας αποζημιώσουν … , επίσης ο Ritschl -είχε – πει πως με την Συνθήκη του Λονδίνου η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες που χάρισε τα τεράστια προ-πολεμικά χρέη και τα μεταπολεμικά μέχρι το 1952 ( της ΚΟΥΡΕΨΑΜΕ το 50 % των χρεών της και ορίσαμε ΕΝΑ ΧΡΟΝΟΔΙΑΓΡΑΜΜΑ 60 ΕΤΩΝ ! ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΠΛΗΡΩΜΗ ΤΩΝ ΥΠΟΛΟΙΠΩΝ – ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΟΣΗ ΤΗΝ ΚΑΤΕΒΑΛΕ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ Τ0 2010 ! – ΜΕ ΕΝΑ ΕΠΙΤΟΚΙΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΠΕΡΝΟΥΣΕ ΤΟ 2,5 – 3 % …

Ο δε Γάλλος Ντεπλά υπολόγισε με επιστημονικό τρόπο πως η Γερμανία μας οφείλει ΠΑΝΩ ΑΠΟ 575 ΔΙΣ ΔΟΛΑΡΙΑ , την στιγμή οι ¨Έλληνες Διεκδικητές¨ ( ας μη τους ονομάσουμε ) ισχυρίζονται πως δεν μας χρωστά πάνω από 163 δις δολάρια – ΚΑΙ ΜΕΣΑ Σ΄ΕΝΑ ΠΝΕΥΜΑ ΣΥΝΔΙΑΛΛΑΓΗΣ – ¨ΑΣ ΠΑΡΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΑΤΙ ΚΑΙ ΜΗΝ ΤΑ ΧΑΛΑΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ…¨ – ΤΗΣ ΠΡΩΤΕΙΝΟΥΝ ΝΑ ΤΑ ΑΠΟΠΛΗΡΩΣΕΙ ΜΕΣΑ Σ΄ΕΝΑ ΧΡΟΝΟΔΙΑΓΡΑΜΜΑ – 40 ΕΤΩΝ !
Αλλά βέβαια η Γερμανική αποικιοκρατική υπεροψία έχει ¨ γραμμένους ¨και αυτούς τους ¨σώφρονες δημοκράτες ¨ , όπως και τους άλλους , τους ¨φιλογερμανούς διεκδικητές¨ που εδώ και εβδομήντα χρόνια λένε ¨πως δεν είναι σωστό να ζητάμε πολεμικές επανορθώσεις – τους θυμίζουμε μια ήττα – τώρα είμαστε σύμμαχοι και μας βοηθάνε¨ , ας ζητήσουμε ¨μόνο την επιστροφή του εξαναγκαστικού δανείου¨ , διότι το ¨δάνειο είναι δάνειο¨ , συγκινεί κάθε καλό αστό που πιστεύει στην τήρηση των ¨χρηστών ηθών στις εμπορικές -χρηματιστικές συνδιαλλαγές¨ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ¨ΤΟΥΣ ΕΓΡΑΨΕ¨ ΕΠΙ ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ¨ –

ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΝΟΥΝ – ΟΧΙ ΜΕ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ – ΑΛΛΑ ΜΕ ¨ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ¨ ΓΙΑ Α ΜΗΝ ΧΑΛΑΣΟΥΝ ΤΙΣ¨ ΚΑΛΕΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΕΣ ¨ ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΜΑΖΙ ΤΗΣ … ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΒΕΒΑΙΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΛΑΚΑ … ΑΝΤΕ ΚΑΙ Α ΤΥΣ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΟΜΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΣΗ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ – ¨ΚΑΠΟΙΑ ΥΠΟΤΡΟΦΙΑ ¨ Η ΚΑΘΗΓΗΤΙΚΗ ΘΕΣΗ…

Σε αυτό το βίντεο λοιπόν που σαν προτείνω να δείτε , η εκπομπή ¨Ανιχνεύσεις¨ ζήτησε από τους ¨Φιλέλληνες¨ Alfred Ritschl και Jac-De-pla να μιλήσουν , υποθέτοντας πως μετά την καταγγελτική για την Γερμανία αρθρογραφία τους θα είχαν κάτι σημαντικά να προσθέσουν για τις οφειλόμενες οικονομικές υποχρεώσεις της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα … , ΚΑΙ ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ! ( δες στο βίντεο ).

ΔΗΛΩΝΟΝΤΑΣ ΠΩΣ ¨ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ¨ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ¨ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΡΥΘΜΙΣΤΗΚΑΝ ΤΑ ΧΡΕΗ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ – Α Λ Λ Α – ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΟΥΝ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ – ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΚΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΙΣ ¨ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΤΟΥΣ¨ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ -ΜΝΗΜΟΝΙΟ – ΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΕΙΣ … !!!!!!!!!!!!

Αυτοί είναι οι ¨φιλέλληνες καθηγητές¨ ( εντός και εκτός Ελλάδας ) , αρνήθηκαν να μιλήσουν ακόμα και σε μια δημοσιογραφική εκπομπή για να επιβεβαιώσουν αυτά που είχαν γράψει πριν 3-4 μήνες ! Δεν γνωρίζουμε εάν τους ¨συμβούλεψαν¨ κάποιες υπηρεσίες , διότι τα λεφτά είναι πολλά Άρη και η ¨Συνθήκη του Λονδίνου ¨ ( στην οποία στηρίχθηκε το Δυτικογερμανικό ¨οικονομικό θαύμα¨ ) σχεδόν ¨κρατικό μυστικό¨ της Γερμανίας. Όμως δεν σχολίασε , δεν ξεσκέπασε , κανείς στην Ελλάδα την απαράδεκτη αντιεπιστημονική συμπεριφορά των καθηγητών.

Πριν λίγες μέρες ο ¨Γερμανός από την Αγγλία¨ , ο κ. Ritschl έκανε νέες δηλώσεις στο Spiegel , όχι αγωνιώντας για την ¨δικαιοσύνη¨ ή από ¨φιλελληνισμό¨ , όπως συνεχίζουν ορισμένοι να τον παρουσιάζουν , αλλά σαν Γερμανός ρεαλιστής που θέλει να ¨σώσει¨¨ την πατρίδα του. ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕ – ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ – ΠΩΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ¨ΕΧΕΙ ΙΣΧΥΡΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ¨ ΚΑΙ ΕΑΝ ΤΟ ΘΕΛΗΣΕΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΕΙ ¨ΟΛΑ¨ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ –ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ Έμμεσα δηλαδή προτείνει ¨συμβιβασμό¨ , όσο είναι νωρίς , με την πληρωμή κάποιων ψιχίων . Ήδη στην Ελλάδα ορισμένοι ¨διεκδικητές¨ των Αποζημιώσεων , ¨συνήλθαν και αποφάσισαν εκτάκτως¨ πως το σύνολο των Επανορθώσεων – Αποζημιώσεων ανέρχονται μόνο σε ¨168 δις ΕΥΡΩ¨ ( ΟΤΑΝ ΞΕΠΕΡΝΟΥΝ ΤΑ 600 … ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ) και σαν ¨Ευρωπαίοι Πολίτες της Συμφιλίωσης και της Αγάπης¨ προτείνουν στην Γερμανία την αποπληρωμή σε μικρές δώσεις διάρκειας 40 χρόνων ! και μάλιστα με ¨κεφαλαιουχικά αγαθά ¨ ( που θα τα υπερτιμολογούν , όπως συνηθίζεται στο ¨διεθνές εμπόριο ) .

Συμπέρασμα η Γερμανία φοβάται πως θα ζητήσουμε πραγματικά Επανορθώσεις , ¨εμείς¨ , οι πάντα πρόθυμοι , κάνουμε από τώρα ¨εκπτώσεις ¨. Έχει άδικο η ρατσιστική προπαγάνδα της Γερμανίας , από την εποχή του Φαλμεράϋερ , να μας παρουσιάζει σαν ¨Εμποράκους Λεβαντίνους¨ που κάνουν ¨ντόρο¨ για να πάρουν ¨κάτι¨ ;

antinews

Άρχισαν οι «αντιμημονιακές» …καταιγίδες!

2012-02-02T13:12:00.000-08:00

Σε ανύποπτο χρόνο, τότε που ούρλιαζαν όλοι εν χωρώ για την «αναγκαιότητα» των Μνημονίων, είχαμε υπογραμμίσει τούτο: Αυτοί που ουρλιάζουν σήμερα υπέρ των Μνημονίων, αύριο θα τα αναθεματίζουν, διότι το ίδιο το καθεστώς για να διασωθεί και να «ξεπλυθεί» θα χρησιμοποιήσει τα Μνημόνια και κάποια ανδρείκελά του σαν αποδιοπομπαίους τράγους…
Σήμερα αρχίζει να δυναμώνει η ρητορική νεροποντή εναντίον των Μνημονίων.
Σχεδόν το σύνολο των καθεστωτικών δυνάμεων φτύνουν εκεί που έγλειφαν χθες…
Ακόμα και τα γλοιωδέστερα πασοκικά ανδρείκελα και προπαγανδιστικά ιερατεία (ΜΜΕ) αναθεματίζουν με βροντερές ηθικές κραυγές τα Μνημόνια…

Όλοι οι «αντιμνημονιακοί» ρήτορες και οι «αντιπολιτευτικές» κοινοβουλευτικές «καρακάξες» όλων των χρωμάτων της ίριδας, ωρύονται κατά των μνημονίων δαιμονικά: Δηλαδή εστιάζουν τις συμφορές και το ξεπούλημα της Ελλάδας στο «δαίμονα» των Μνημονίων, ένα «δαίμονα» που μας επέβαλαν οι «κακές» ξένες δυνάμεις, μέσω κάποιων πουλημένων και διεστραμμένων πολιτικών…

Έτσι η ουσία και τα αίτια των συμφορών συγκαλύπτονται και μετατοπίζονται στα συμπτώματα.

Ας συνοψίσουμε κάποια αλφαβητικά ζητήματα:

α). Τα Μνημόνια δεν τα επέβαλαν κάποιοι έξωθεν «δαίμονες», αλλά η σιδερένια και η άκαμπτη ΛΟΓΙΚΗ της παγκοσμιοποιημένης καπιταλιστικής αγοράς, το ασφυκτικό και γρανιτένιο ιμπεριαλιστικό πλαίσιο των ΕΞΑΡΤΗΣΕΩΝ της Ελλάδας με την ΕΕ, το Ευρώ και τους παγκόσμιους χρηματιστηριακούς και πολιτικούς μηχανισμούς εξουσίας…

β). Το χρηματιστηριακό και τραπεζικό κεφάλαιο, συνακόλουθα και οι μαφίες των τοκογλύφων ΔΕΝ αποτελούν το «δαιμονικό» απόστημα, αλλά το οργανικό, αναπόσπαστο κομμάτι του παγκόσμιου συστήματος: την ηγετική αιχμή του διεθνούς ιμπεριαλισμού και της ΕΕ.

Σήμερα ολόκληρη η ανθρωπότητα ζει κάτω από τη δικτατορική μπότα του χρηματιστηριακού, τραπεζικού, συνακόλουθα και τοκογλυφικού κεφαλαίου.

γ). Όταν μιλάμε για ευρω-χούντα εννοούμε αυτό ακριβώς το ιμπεριαλιστικό πλέγμα του χρηματιστηριακού και τραπεζικού κεφαλαίου, το ποίο σε εποχές μεγάλων κρίσεων γίνεται ιδιαίτερα μοχθηρό και κερδοσκοπικά άπληστο εναντίον όλων των λαών και ιδιαίτερα εναντίον των ασθενέστερων καπιταλιστικών κρατών…

δ). Το κυβερνητικό και πολιτικό οικοδόμημα ΟΛΩΝ των καπιταλιστικών χωρών (δηλαδή το καθεστώς με την «πολυφωνική» ΜΟΝΟΦΩΝΙΑ) είναι ΠΛΗΡΩΣ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟ στους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς εξουσίας, στις πλανητικές χρηματιστηριακές μαφίες του χρήματος: Νέα Τάξη…

ε). Όταν χρησιμοποιούμε τη λέξη «ανδρείκελα» με αυτή την έννοια την χρησιμοποιούμε: Της πλήρους ΥΠΟΤΑΓΗΣ του καθεστώτος (κράτος, κυβέρνηση, κοινοβούλια, κόμματα, πολιτικοί, ΜΜΕ) στις δικτατορικές ολιγαρχίες του χρήματος.

Ανδρείκελα δεν είναι απλώς κάποιοι πολιτικοί ή κόμματα, είναι το ΣΥΝΟΛΟ των καθεστωτικών δυνάμεων, το σύνολο των πειθαναγκαστηκά ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΩΝ πολιτικών δυνάμεων και εκλογικών λειτουργιών…

Στ). Ο ελληνικός καπιταλιστικός δορυφόρος, όπως κάθε δορυφόρος, είναι εντοιχισμένος μέσα σε αυτές τις ορειχάλκινες πλάκες των ιμπεριαλιστικών εξαρτήσεων και ιδιαίτερα αλυσοδεμένος με τα δεσμά της ΕΕ και του θανατηφόρου ευρώ.

Αυτές οι «ορειχάλκινες πλάκες» και οι ευρωπαϊκές «αλυσίδες» είναι που καθόρισαν και ΕΠΕΒΑΛΑΝ τα μνημόνια και προωθούν τον τελεσίδικο και ολοκληρωτικό θάνατο της χώρας μας και του λαού της.

Το κυβερνητικό οικοδόμημα και τα κόμματα είναι το πολιτικό υπηρετικό προσωπικό αυτών των ευρωπαϊκών και διεθνών ιμπεριαλιστικών επιταγών, οι «διαχειριστές» και οι «εκτελεστές» των ΕΝΤΟΛΩΝ τους, καθώς και τα «όργανα» ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ του λαού για τη διαιώνιση και διάσωση του συστήματος…

Ολόκληρο το καθεστώς και τα κόμματά του είναι «ΑΝΔΡΕΙΚΕΛΑ» και όχι μόνο το πασοκικό κράτος και παρακράτος. Απλώς ο πασοκισμός αποτελεί την πιο αχρεία, την γλοιώδη και μοχθηρή αιχμή του καθεστώτος των ανδρεικέλων…

Γι αυτό ΟΛΟΚΛΗΡΟ το καθεστώς και ΟΛΑ τα κόμματα (με τον τρόπο του και τη δημαγωγία του το καθένα) έστρωσαν το δρόμο στα ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ του ΠΑΣΟΚ, τα στήριξαν, τα ψήφισαν κάποια και τα ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΑΝ, εντός Βουλής…

Όλα αυτά τα έχουμε αναλύσει κουραστικά σε σωρεία άρθρων. Διαβάστε το πλέον πρόσφατο: «Ψυχώσεις υποκρισίας και βρυχηθμοί ξετσιπωσιάς»
ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=28620#28620

Σήμερα που το καθεστώς καταρρέει κυριολεκτικά και η ΟΡΓΗ του κόσμου, ανά πάσα στιγμή, μπορεί να ξεχυθεί, σαν πυρακτωμένη λάβα, στο ΔΡΟΜΟ, αρχίζουν να πυκνώνουν οι πυροσβεστικές καταιγίδες εναντίον των Μνημονίων…

Ακόμα και τα πλέον σιχαμερά πασοκικά ερπετά αρχίζουν να το παίζουν …αντιμνημονιακοί…

Το ίδιο και οι ύαινες των ΜΜΕ οι οποίες ούρλιαζαν υστερικά υπέρ της ΕΕ, του ευρώ και των Μνημονίων τους…

Μια πλημμυρίδα πλέον «αντιμνημονιακών» ρητορειών και κυρίως «Μετώπων», «Κινήσεων» και πολιτικών ηθικολόγων ΑΡΧΙΖΕΙ να κατακλύσει τα πάντα.

Αν παρατηρήσει προσεκτικά όλους αυτούς (Από τον Τσίπρα και τα πασοκικά «αντιμνημονιακά» αποκόμματα ΜΕΧΡΙ τα νέα «Μέτωπα» και τους νέους «προφήτες») θα διαπιστώσει, αβίαστα τούτο: ΟΛΟΙ τους μοιάζουν να κάνουν «κηρύγματα ηθικής σε διευθυντές οίκων ανοχής»!!!

Πιο απλά: Ζητούν από τις δυνάμεις των δολοφόνων της Ελλάδας και του λαού της (εγχώριες και ξένες) να αλλάξουν ρότα ή «απαιτούν» με πολιτικές ηθικολογίες να «αποσπαστούμε» από τον «ξένο ζυγό»…

Αν έθεταν αυτήν την «απαίτηση» σε επίπεδο ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ της λαϊκής ΟΡΓΗΣ στο δρόμο, σε επίπεδο λαϊκής ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ και ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ αυτενέργειας και λειτουργίας του ελληνικού λαού, ΤΟΤΕ πράγματι θα είχαν κάποιο νόημα τα λόγια τους.

Δεν κάνουν, όμως, αυτό. Απλώς καταναλώνουν κούφια λόγια και υφαίνουν σχέσεις με τη λαϊκή ΟΡΓΗ εκλογικής εμπορίας και κερδοσκοπία: Σχέσεις χειραγώγησης και υποταγής στις καθεστωτικές εκλογικές λειτουργίες, σχέσεις δημαγωγίας και νέων Μεσσιών…

Για περισσότερα και ενδεικτικά παραπέμπουμε στα άρθρα μας, ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=6141

Σε έναν τέτοιο «αντιμνημονιακό» αγώνα επιστρατεύθηκε, τώρα και η ηγετική γραφειοκρατία της Εκκλησίας, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος!!!

Μέχρι χθες ευλογούσε τα Μνημόνια και τα πασοκικά ανδρείκελα, κατόπιν το παπαδήμιο κοινοβουλευτικό πραξικόπημα και σήμερα «ξύπνησε» από αυτόν το λήθαργο των ευλογιών…

Διαβάστε το «Μνημόνιο» του Αρχιεπισκόπου από το Σαντορινιό, στο άρθρο: «Μετά Χριστόν προφήτης ο Ιερώνυμος
ΕΔΩ:

http://santo-rinios.blogspot.com/2012/02/blog-post_4194.html

Κηρύγματα ηθικής σε διευθυντές οίκων ανοχής: «οφείλουμε να πορευθούμε όλοι, με τη συναίσθηση της μετάνοιας…»!!!

Για τον Αρχιεπίσκοπο, όπως και για την πληθώρα των «αντιμνημονιακών» τα πάντα οφείλονται στους «ξένους» στην «ύποπτη η εμμονή τους σε αποτυχημένες συνταγές...».

Αυτή η απότομη στροφή του Αρχιεπισκόπου σηματοδοτεί καθαρά το νέο «ευαγγέλιο» των νεοταξικών ψαλμών: Των «αντιμνημονιακών» ψαλμών για τη σωτηρία του καταρρέοντος καθεστώτος και την παραγωγή «λειτουργιών» νέας ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ του ελληνικού λαού.

Η πολιτική ουσία της νέας θέσης του Ιερώνυμου βρίσκεται εδώ:

«…η οργή παραμερίζει τον φόβο και ο κίνδυνος κοινωνικής ανάφλεξης δεν μπορεί να αγνοείται πια, ούτε από εκείνους που διατάσσουν, ούτε από εκείνους που εκτελούν τις φονικές συνταγές τους…».

Την «κοινωνική ανάφλεξη» τρέμει ο Αρχιεπίσκοπος, το μόνο ΔΡΟΜΟ που θα καθαρίσει την Κόπρο του Αυγεία…

Αυτή η «κοινωνική ανάφλεξη» είναι που πυροδοτεί την κούφια «αντιμνημονιακή» ηθικολογία και ρητορεία του καθεστώτος και των νέων Μεσσιών του που παρελαύνουν, όλο και πιο ανοικτά και ανενδοίαστα, στα κανάλια του συστήματος…

ΤΩΡΑ που οι «νταβάδες» γίνανε και αυτοί «αγανακτισμένοι» και «επαναστάτες» αντιμνημονιακών φλυαριών, «ξύπνησε» και ο ποιμενάρχης της Εκκλησίας…

Θα επανέλθουμε για να δείξουμε όλες αυτές τις αντιμνημονιακές «φόλες» που δεν λένε τίποτα ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ: Δεν προσδιορίζουν ούτε πολιτικές στρατηγικές «ανατροπής» των Μνημονίων, ούτε τα ΜΕΣΑ αυτού του αγώνα, ούτε τα στηρίγματα αυτού του αγώνα. Το μόνο που παπαγαλίζουν είναι παλιές ζεσταμένες σούπες και ένα εκλογικό ναρκισσισμό ακραίου καθεστωτικού βοναπαρτισμού…

resaltomag

ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ!

2012-01-30T00:22:00.000-08:00

Ντόρα Μπακογιάννη: Η πολιτικός που ευνούχισε τον πολιτισμό μας, εξαφανίζοντας σημαντικές προτομές αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων από το κέντρο της Αθήνας.
Ο άνθρωπος που είπε ΝΑΙ στο σχέδιο Αννάν, ασκώντας όση επιρροή μπορούσε στον Κυπριακό λαό ώστε ο τελευταίος να ψηφίσει υπέρ του δόλιου σχεδίου διχοτόμησης της Κύπρου, στο τότε δημοψήφισμα.

Η πρώην Υπουργός Εξωτερικών η οποία καταδίκασε την Ρωσία όταν η τελευταία δέχθηκε επίθεση από την Γεωργία, τον Αύγουστο του 2008. Με την ίδια ιδιότητα της Υπουργού Εξωτερικών, η κ. Μπακογιάννη επέπληξε Ρώσο αξιωματούχο... επειδή η Ρωσία αντέδρασε στην αντιπυραυλική ομπρέλα που ήθελε να δημιουργήσει η Αμερική στην καρδιά της Ευρώπης (Τσεχία-Πολωνία), δίπλα στα σύνορα με την Ρωσία.

Ντόρα Μπακογιάννη: Η πολιτικός που τάχθηκε ανερυθρίαστα υπέρ της ανεξαρτητοποίησης του Κοσσόβου, αδιαφορώντας για το ντόμινο ανεξαρτητοποιήσεων που θα δημιουργούσε σε διάφορα σημεία της Ευρώπης, όπως στη Ρωσία, στην Κύπρο, αλλά και στη χώρα μας (βλέπε Θράκη)!

Ντόρα Μπακογιάννη: Η πολιτικός που σε κάθε περίπτωση τορπιλίζει τις σχέσεις της χώρας μας με την παραδοσιακά φίλη και ομόθρησκη Ρωσία, ο άνθρωπος που έθεσε τις βάσεις να αδρανοποιηθεί και τελικά να ακυρωθεί η συνεργασία μας με τη Ρωσία, με τους πετρελαιαγωγούς Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης, αλλά και του αγωγού φυσικού αερίου Southstream.

Η πολιτικός που ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό στη στροφή που έκανε πρόσφατα η Ρωσία, η οποία τελικά επέλεξε να αλλάξει ενεργειακή στρατηγική συνεργαζόμενη με την Τουρκία!
Ντόρα Μπακογιάννη: Η πολιτικός που είπε ΝΑΙ στο Μνημόνιο το οποίο καταβαράθρωσε την χώρα και τσακίζει κάθε ελληνική οικογένεια!

Σήμερα, αν και δεν συμμετέχει, είναι συμπαραστάτης της Μνημονιακής Κυβέρνησης Παπαδήμου, ενώ εξακολουθεί να διεκδικεί σημαντικούς ρόλους στην πολιτική ζωή. Εμφανίζεται ως εθνοσωτήρας με το κίνημα "Δημοκρατική Συμμαχία".

ΕΞΑΦΑΝΙΣΕ ΤΙΣ ΠΡΟΤΟΜΕΣ ΕΞΙ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ!
ΑΚΟΜΗ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΑΦΑΝΤΕΣ!

Tο πολιτιστικό έγκλημα της Ντόρας Μπακογιάννη (ως Δήμαρχος Αθηναίων), δυστυχώς συνεχίζεται και σήμερα επί Καμίνη!
Η Ελλάδα με τους πολιτικούς της καταστρέφεται οικονομικά αλλά και πολιτιστικά, διότι άτομα σαν την κ. Μπακογιάννη αδιαφορούν για την πολιτιστική μας κληρονομιά, την ιστορία και τις παραδόσεις μας. Πώς λοιπόν να μην επωφελούνται χώρες σαν τα Σκόπια, για να κλέψουν την ιστορία μας, αφού οι πολιτικοί μας την περιφρονούν;

Ο καθηγητής του Πολυτεχνείου, σπουδαίος γλύπτης κ. Γιώργος Καλακαλλάς φιλοτέχνησε τις 6 προτομές των αρχαίων Ελλήνων στην Αθήνα, τον Αύγουστο του 2002, επί Δημαρχίας Αβραμόπουλου,. Οι προτομές αυτές είχαν τοποθετηθεί στην πλατεία Κοτζιά, απέναντι από το Δημοτικό Μέγαρο του Δήμου Αθηναίων.

Η κυρία Μπακογιάννη, ως Δήμαρχος το 2004, με το πρόσχημα των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, ξήλωσε τις προτομές, προκειμένου να τοποθετήσει στην θέση τους διάφορα κιόσκια, περίπτερα, που ...χρησίμευαν στην διεξαγωγή των Ολυμπιακών αγώνων!!!

Με το πέρας όμως των αγώνων έπρεπε-όπως είχε υποσχεθεί- να επαναφέρει τις προτομές στην θέση τους. Όχι μόνον κάτι τέτοιο δεν έπραξε η κ. Μπακογιάννη, αλλά αδιαφόρησε προς όλες τις αιτήσεις και παραστάσεις του ίδιου του γλύπτη, ο οποίος ζητούσε την επαναφορά των γλυπτών στην προτέρα θέση τους.

Από τότε πέρασαν 7 και πλέον χρόνια και ο γλύπτης Γιώργος Καλακαλλάς, ψάχνει μάταια να βρει πού βρίσκονται καταχωνιασμένα ή πεταμένα τα δημιουργήματά του! Η κ. Μπακογιάννη και οι διάδοχοί τους, δεν απαντούν! Σήμερα, η …πολυπολιτιστική Αθήνα, μπορεί να εξαφάνισε τις προτομές των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων αλλά βρίθει από λαθρομετανάστες, εξαθλιωμένους και ναρκομανείς που έχουν μετατρέψει σε γκέτο την πρωτεύουσα της χώρας!

ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΜΑΣ

Ο καθηγητής Πολυτεχνείου κ. Γιώργος Καλακαλλάς, έχει φιλοτεχνήσει πάρα πολλά αγάλματα, αρκετά από τα οποία κοσμούν διάφορα σημεία της Πατρίδας μας.

Όπως το διαστάσεων 4,20 μέτρων άγαλμα του Ιπποκράτη που βρίσκεται στην Λάρισα, έξω από το Αλκαζάρ, το επτά μέτρων γλυπτό του, που φέρει τον τίτλο “Παγκόσμιο Φιλί”, που εγκαινίασε ο Πρόεδρος Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας στο Δίστομο, ο ανδριάντας του μέγιστου Περικλή στον Χολαργό, που είχε εγκαινιάσει ο πρώην Πρόεδρος Δημοκρατίας κ. Κωστής Στεφανόπουλος, και πολλά άλλα. Ο Γεώργιος Καλακαλλάς αποτελεί γλύπτη κύρους, ο οποίος μας χαρίζει αριστουργήματα πολιτισμού και Ελληνικής ιστορίας.

Το έγκλημα της κ. Μπακογιάννη, δεν έχει προηγούμενο! Αποτελεί μεγίστη προσβολή κι ασέβεια προς τον πολιτισμό μας. Άλλοι κλέβουν τα δικά μας αγάλματα, όπως ο περιβόητος Έλγιν για να τα εκθέτουν στα μουσεία τους, κι εμείς εδώ διά της κυρίας Μπακογιάννη, αν και έχουμε τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους να κοσμούν την πλατεία Κοτζιά, τους εξαφανίζουμε!

Ο Νικήτας Κακλαμάνης που διεδέχθη την κα Μπακογιάννη, όχι μόνον δεν επανέφερε στην θέση τους τις προτομές, αλλά αν και είχε υποσχεθεί ότι θα τοποθετούσε τον ανδριάντα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην πλατεία έξω από το Πολεμικό Μουσείο, δεν έκανε απολύτως τίποτε ούτε γι' αυτόν!

Ο δε κ. Καμίνης, σημερινός δήμαρχος της Αθήνας, περισσότερο ενδιαφέρεται για το… μουσουλμανικό τέμενος στην πρωτεύουσα και τους λαθρομετανάστες, παρά για την επαναφορά των ...ενταφιασθέντων προτομών και αγαλμάτων των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, του Μεγα-Αλέξανδρου κ.α.
Το άγαλμα του Θησέα, το οποίο αρχικά είχε τοποθετηθεί στην πλατεία Συντάγματος, ξηλώθηκε εν μία νυκτί και καταχωνιάστηκε και αυτό σε κάποια αποθήκη!!!

Ο γλύπτης κ. Καλακαλλάς σε επιστολή που είχε στείλει στον τότε Πρωθυπουργό κ. Καραμανλή, αποτυπώνει το στίγμα ντροπής: "Η στάση αυτή, μειώνει τη χώρα εμφανίζοντάς την να στερείται πολιτιστικής αγωγής και απολύτως ασυνεπή με την ιστορία της και το σεβασμό που αποπνέει η ιστορία αυτή στα έργα Τέχνης"!

Πολιτικοί ταγοί που καταφρονούν τόσο χυδαία την ιστορία και πολιτιστική κληρονομιά του τόπου, οδηγώντας βίαια έναν ολόκληρο πληθυσμό να ακολουθεί τα καπρίτσια τους, πρέπει να καταδικαστούν στη συνείδηση του λαού και από την Ιστορία.

ΔΕΝ ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΝ ΟΥΤΕ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥΣ!

Η Επιτροπή Κρίσης Καλλιτεχνικής Αρτιότητας στις 7/12/2006 πήρε οριστική απόφαση να τοποθετήσει τις 6 προτομές των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων στο ΘΗΣΕΙΟ! Η απόφαση αυτή δεν έχει εφαρμοστεί, παρά το γεγονός ότι κλήθηκε ο ίδιος ο κ. Καλακαλλάς ο οποίος και συνεργάστηκε το 2008 με τους αρμόδιους της Επιτροπής, για το πού θα ετοποθετούντο οι προτομές!

Πέρασαν τόσα χρόνια από τότε και οι προτομές όχι μόνον παραμένουν …άφαντες σε αποθήκες, αλλά δεν έχει ενημερωθεί ο κ. Καλακαλλάς για το πού ακριβώς βρίσκονται. Μάλιστα ο ίδιος ανησυχεί ευλόγως ότι μπορεί να έχουν πάθει ζημιές ή να έχουν υποστεί φθορές από την υγρασία κ.λ.π.

Μάκης Βραχιολίδης

elora

Ο ηγούμενος Εφραίμ

2012-01-29T03:18:00.000-08:00

Μοναχός Μωυσής, αγιορείτης
Η προφυλάκιση του ηγούμενου Εφραίμ δημιουργεί σοβαρά και μεγάλα προβλήματα και ερωτήματα. Είναι άσχετο τ’ ότι υπουργοποιήθηκαν όλοι οι υπουργοί που αναμείχθηκαν στην υπόθεση Βατοπεδίου;
Γιατί, για πρώτη φορά από τη σύσταση του ελληνικού κράτους, έχουμε υφυπουργό Δικαιοσύνης; Ο συγκεκριμένος υφυπουργός έχει ασχοληθεί με την υπόθεση της μονής αρνητικά. Πώς μπορεί να είναι στη θέση αυτή;
Ο ηγούμενος Εφραίμ είναι ο πλέον υβρισθείς, χλευασθείς, ειρωνευθείς και διαπομπευθείς Νεοέλληνας. Γιατί; Αποδείχθηκε η ενοχή του; Ο ηγούμενος κατέστρεψε την ελληνική οικονομία; Πρόκειται για το πιο άθλιο υποκείμενο της Ελλάδος; Ένας αγιορείτης ηγούμενος ιστορικής μονής με πλούσια προσφορά και 120 μοναχούς άξιζε αυτής της τύχης;
Εμείς δεν θέλουμε να κρίνουμε και να κατακρίνουμε την ελληνική δικαιοσύνη. Πιστεύουμε στην ακριβοδικία της δικαιοσύνης, στο ύψος και την αξιοπιστία της.

Όμως ορισμένες φορές μας λυπεί, μας στεναχωρεί και μας προβληματίζει. Δεν μιλούμε συναισθηματικά. Ανώτατοι δικαστικοί, έγκριτοι νομικοί μιλούν για «δικαστικό πραξικόπημα». Γιατί να προφυλακιστεί ο ηγούμενος; Μόνο αυτός έφταιγε, αν έφταιγε;
Ο ηγούμενος ήταν κάποιος αισχρός κακοποιός και μεγαλοαπατεώνας; Να έλθουν να τον συλλάβουν δεκάδες οπλοφόροι αστυνομικοί; Να καταπατηθεί από εκπροσώπους του νόμου ο Καταστατικός Χάρτης του Αγίου Όρους επιτρέπεται;
Ήταν τόσο επικίνδυνος ο ηγούμενος κι έπρεπε άμεσα να προφυλακισθεί; Παραμονή των Χριστουγέννων έπρεπε να γίνει κάτι τέτοιο; Μήπως ήθελαν να καλύψουν μία της προηγούμενης ημέρας απόφαση της γερμανικής δικαιοσύνης για πρώην υπουργό;
Με την προφυλάκιση του ηγούμενου επήλθε η κάθαρση; Λύθηκαν τώρα όλα τα προβλήματα; Για άλλη υπόθεση κατηγορούνται δικαστικοί γιατί έκαναν τον καθήκον τους. Άρα συμβαίνει η επιρροή των πολιτικών στους δικαστικούς. Άλλοι θα είχαν προφυλακιστεί νωρίτερα. Γιατί τόσο μένος; Μήπως θεώρησαν ορισμένοι ιθύνοντες πως θ’ ανεβάσουν τα χαμηλά ποσοστά τους με την προφυλάκιση αυτή;
Πάντως κατάφεραν να τα μειώσουν περισσότερο αυτά τα χαμηλά ποσοστά. Άνθρωποι που είχαν επηρεασθεί αρνητικά από τα μέσα ενημερώσεως για τον ηγούμενο άλλαξαν γνώμη. Μήπως χρειάζεται αναθεώρηση;
Υπήρξε μία αντίδραση πολλών προσώπων και προσωπικοτήτων. Ανώτατων και ανωτέρων κληρικών, ηγουμένων, μοναχών και λαϊκών. Εκπρόσωποι της Εκκλησίας της Κύπρου, της Ελλάδος, της Σερβίας, της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Ουκρανίας και της Ρωσίας και άλλοι. Δεν πρόκειται για άπρεπη παρέμβαση, αλλά για συγκινητικές φωνές συμπαραστάσεως και δικαιολογημένης διαμαρτυρίας. Δυο-τρεις ιεράρχες -πρόκειται, λένε, για υποψήφιους αρχιεπισκόπους- έκαναν αρνητικές δηλώσεις. Φυσικά είναι δικαίωμά τους. Δεν γνωρίζω πόσο ειλικρινείς, φιλάδελφες και θεάρεστες είναι. Μήπως υπάρχει κάποια σκοπιμότητα; Πολλοί άνθρωποι χάρηκαν ιδιαίτερα για το σχετικό ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, καθώς και για την ομόφωνη επιστολή συμπαραστάσεως της Ιεράς Κοινότητος.
Δεν θα θέλαμε να έχουμε υποψίες, πικρούς λογισμούς και αμφισβητήσεις. Δυστυχώς όμως τα όσα συμβαίνουν τελευταία στην καψερή πατρίδα μας μάς κάνουν να επιβεβαιώσουμε τις υποψίες μας. Κατηγορούνται οι ξένοι που κατέθεσαν διαμαρτυρίες για την προφυλάκιση. Δεν ακούγεται λέξη για όσους ενοχλήθηκαν από τις διαμαρτυρίες; Γιατί; Γιατί μεροληπτούν τα μέσα ενημερώσεως; Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.
Ο ηγούμενος Εφραίμ προφυλακίστηκε. Ταπεινά, καρτερικά και ελπιδοφόρα παραμένει στο κελί του Κορυδαλλού. Η αδικία θα του γίνει δόξα. Αν σε κάτι έφταιξε με τον τρόπο του ήταν για φυλάκιση; Τότε θα έπρεπε να είναι φυλακισμένοι όλοι οι Έλληνες για κάποια λάθη της ζωής τους. Δεν αποδείχθηκε εσκεμμένη απάτη. Κατηγορηθήκαμε για την υποστήριξή μας. Δεν πειράζει. Είναι χαρούμενοι και με γαλήνιο ύπνο όσοι συνήργησαν γι’ αυτή την προφυλάκιση; Και μάλιστα γνωστοί ρασοφόροι.
Είναι σημαντικά αισιόδοξο μήνυμα η σύμπνοια της πλειοψηφίας της ελληνικής ιεραρχίας. Δεν γνωρίζω αν είναι ένας άμεσος πόλεμος του μοναχισμού και της Εκκλησίας. Ένας πάντως τρόπος ύπουλης πολεμικής σαφώς είναι. Η Εκκλησία είναι πανάρχαιος, δυνατός και ενοποιός θεσμός. Ο μοναχισμός έχει πολύτιμη προσφορά έργων αρετής, αγιότητος, φιλοκαλίας και ιερότητος. Το Άγιον Όρος οπωσδήποτε θέλει μία άλλη αντιμετώπιση. Είναι κρίμα γι’ αυτή την κατάπτωση, την αποϊεροποίηση των πάντων. Λαθεύω, υπερβάλλω ή αστοχώ; Να με συγχωρείτε που επιμένω. Έχω μία διαίσθηση ότι αυτοί που θέλησαν να διαβάλουν τον ηγούμενο Εφραίμ τού έκαναν το μεγαλύτερο καλό από πνευματικής απόψεως. Αυτό έχει και τη μεγαλύτερη σημασία. Δεν νομίζετε;

makthes

Ημερίδα εις μνήμην του Οσίου Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου

2012-01-29T03:16:00.000-08:00

Διοργάνωση: Ι. Μ. Οσ. Εφραίμ του Σύρου,
Κονταριώτισσα Κατερίνης

ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΜΑΣ!

2012-01-26T01:54:00.000-08:00

Απολλόδωρος Θεοδώρου

Η επίθεση που δέχεται η Πατρίδα μας σε όλα τα δυνατά επίπεδα περιλαμβάνει και το υποχθόνιο σχέδιο Εβραίων Σιωνιστών για υφαρπαγή τμημάτων των ελεύθερων εδαφών μας: την Κρήτη την διεκδικούν οι ίδιοι οι Εβραίοι (το Ισραήλ), το ίδιο και την Κύπρο (αλλά και η Τουρκία), την Θράκη και το Αιγαίο οι Τούρκοι, την Ήπειρο οι Αλβανοί κ.ο.κ.

Τελειωμό δεν έχει αυτό το κακό για την Ελλάδα... Χώρες βαρβαρικές και λαοί απολίτιστοι περιτριγυρίζουν τον Εθνικό μας Κορμό. Έτσι και στην Μακεδονία έχουμε εδώ και πάρα πολλά χρόνια το πρόβλημα των διεκδικήσεων των Γυφτοσκοπιανών, που έχει πολύ μεγάλες και βαθιές ρίζες και πάει και αλλού...

Βέβαια το πρόβλημα των διεκδικήσεων επί της Μακεδονικής (Ελληνικότατης) γης ήταν αρκετά παλιό, αφού την διεκδικούσαν τόσο οι Βούλγαροι – μερικές φορές και οι Σέρβοι – όσο και οι Τούρκοι-Οθωμανοί. Μετά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο όμως βγήκε το μεγάλο φίδι των Σκοπίων, που με τρόπο πάρα πολύ ύπουλο θέλησε να διαμορφώσει μια νέα ταυτότητα για τους Μακεδόνες, που... να μην έχει σχέση καμιά με Ελλάδα! Αυτό το θέμα το δημιούργησε ένας Εβραίος, ο τότε κομμουνιστής τύραννος της Γιουγκοσλαβίας Γιόζιπ Μπροζ (καθαρά εβραϊκό όνομα), γνωστός σαν Τίτο. Σκοπός του Εβραίου αυτού ήταν η αποκοπή από την Ελληνική επικράτεια της περιοχής της Βόρειας Ελλάδας, δηλ. της Μακεδονίας, και η σταδιακή δημιουργία ενός νέου κράτους, σλαβικής εθνικής ταυτότητας. Κι αυτό μέσα στα όρια της Νοτιοσλαβίας (δηλ. της Γιουγκοσλαβίας), που περιελάμβανε όλους τους νότιους Σλάβους και είχε σαν σχέδιο να βάλει μέσα σ’ αυτή την ένωση και τη Βουλγαρία, κάτι που τελικά δεν συνέβη ποτέ.

Το ανθελληνικό σχέδιο του Εβραίου κομμουνιστή δικτάτορα Τίτο όντως είχε καλά για τον ίδιο και τους ομοεθνείς του αποτελέσματα. Δημιούργησε στα βόρεια σύνορα της χώρας μας μία νέα «γάγγραινα», ύπουλη και σατανική, που δεν έκρυψε ποτέ, από την πρώτη κιόλας ώρα, ότι διεκδικεί κομμάτι της δικής μας επικράτειας: την λεγόμενη από τους Γυφτοσκοπιανούς «Μακεδονία του Αιγαίου», με όνειρό τους να φτάσουν τα όρια της δικής τους ομοσπονδιακής οντότητας κάποια ημέρα των ημερών μέχρι τον Όλυμπο... Τύπωσαν χάρτες με την «ιστορική Μακεδονία», που ήταν ξεχωριστή από την Ελλάδα και που περιελάμβανε όλα τα εδάφη αυτής της περιοχής («Μακεδονία του Βαρδάρη», «Μακεδονία του Αιγαίου» και «Μακεδονία του Πίριν»), με το όνειρό τους μια μέρα να τα ενοποιήσουν σε μία ενιαία «Μεγάλη Μακεδονία»!

Αυτή η προπαγάνδα γινότανε επί δεκαετίες ολόκληρες και συνεχίστηκε και στην περίοδο της Μεταπολίτευσης, μετά δηλ. την πτώση της «κακιάς χούντας» και την επάνοδο στα πράγματα των πολιτικών βρυκολάκων, που τα είχαν κάνει «θάλασσα» πριν το 1967. Αλλά κανένας δημοκράτης της Μεταπολίτευσης, και ενώ η προπαγάνδα των Σκοπιανών οργίαζε και μέσα στην Ελλάδα την ίδια (!), δεν κάθισε ποτέ να διαμαρτυρηθεί στην γειτονική – και ουσιαστικά πολύ εχθρική εναντίον μας – αυτή χώρα, δηλ. την ενιαία ακόμα τότε Γιουγκοσλαβία. Για «Μακεδονία των Σκοπίων» μιλούσαν ο Εβραίος Τίτο και οι διάδοχοί του, υπονοώντας ότι εμείς κατέχουμε δικό τους (!) κομμάτι γης, αλλά οι διάφοροι Καρα-Αλήδες και Παπατζήδες της δημοκρατίας «μας» δεν έβγαλαν ποτέ άχνα...

Ήρθε λοιπόν η στιγμή που η ενιαία Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη, βάσει προγραμματισμού των διεθνών εμπόρων των λαών Σιωνιστών, για να κατακερματίσουν την περιοχή μας σε ακόμα μικρότερα κρατίδια, ευκολότερα ελεγχόμενα από τους Εβραίους. Αλλά και για να ανακατατάξουν την περιοχή μας, μοιράζοντας εδάφη, αλλάζοντας σύνορα και συσχετισμούς κτλ. Ψεύτικες εθνότητες (όπως οι «Μακεδόνες», αλλά και οι μουσουλμάνοι Σλάβοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης) αναδύθηκαν από το Μηδέν και εμείς εδώ στην Ελλάδα, με την υπογραφή των Μητσοτάκη και Σαμαρά αναγνωρίσαμε και συμβάλαμε στην διάλυση της Γιουγκοσλαβίας... Κάνοντας έτσι ακόμα πιο μεγάλο κακό στην Πατρίδα μας!

Φυσικά την κατάσταση αυτή, με την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, την υποκίνησαν και ελεγχόμενα από τον διεθνή Σιωνισμό κράτη, όπως οι ΗΠΑ και η Γερμανία, που μόνο «αμερικάνικη» και «γερμανική» κυβέρνηση δεν έχουν αντίστοιχα! Αντίθετα τόσο οι κυβερνήσεις τους όσο και οι αγορές τους (τράπεζες και επιχειρήσεις) ελέγχονται απευθείας από τους Εβραίους, σε βαθμό που να μπορούμε αδίστακτα να πούμε ότι οι ΗΠΑ και η Γερμανία – αλλά και σειρά άλλων χωρών – ελέγχονται απόλυτα από τον διεθνή Σιωνισμό... Έτσι, αφού συνέφερε στους Εβραίους κοσμοπολίτες η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας οι ελεγχόμενες από τους Σιωνιστές χώρες των ΗΠΑ και της Γερμανίας έκαναν τα πάντα για να διαλύσουν τη Γιουγκοσλαβία.

Τότε αμέσως ένας άλλος Εβραίος κομμουνιστής (άλλωστε και η κομμουνιστική ιδεολογία φτιάχτηκε από τους Εβραίους Καρλ Μαρξ και Βλαδίμηρο Λένιν), ονόματι Κίρο Γκλιγκόροφ – που «μας άφησε χρόνους» τώρα τελευταία σχεδόν εκατονταετής – ξεσπάθωσε κατά της Ελληνικότητας της Μακεδονίας μας! Όμως το πραγματικό όνομα του Γκλιγκόροφ είναι... Μωϋσέι Μωϋσέγιεφ!!! Δηλ. ήταν και αυτός – όπως προηγουμένως ο Τίτο – καθαρός Εβραίος! Κάτι που φαινότανε βεβαίως και από το στυγνό του καθαρά ιουδαϊκό πρόσωπο, με τα μικρά πονηρά ματάκια της εβραϊκής κακίας και με όλη την παλιανθρωπιά και το μίσος που απέπνεε... Αυτό το άτομο, ο Εβραίος Κίρο Γκλιγκόροφ, μας έκανε τεράστια ζημιά! Αλλά καμία «ελληνική» (ντρέπομαι να τις αποκαλέσω έτσι) κυβέρνηση δεν έδωσε το μόνο μάθημα στα Σκόπια που τους αξίζει: τη διάλυσή τους, όπως μας είχε προτείνει σε χρόνο ανύποπτο η ίδια η Σερβία!...

Φτάσαμε έτσι σήμερα στην παρακάτω είδηση: ο αναπληρωτής βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Φίλιπ Ρίκερ, δήλωσε την υποστήριξη της χώρας του προς τα Σκόπια για την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ! Ο Ρίκερ σε δηλώσεις του μετά από συναντήσεις που είχε με τον πρωθυπουργό Νίκολα Γκρούεφσκι και τον πρόεδρο Γκιόργκι Ιβάνοφ, τόνισε ότι οι ΗΠΑ στηρίζουν τα Σκόπια στην ένταξή τους στο ΝΑΤΟ.
Αναφερόμενος στην κρίση των Σκοπίων με την Ελλάδα σχετικά με το όνομα επεσήμανε ότι αυτό το πρόβλημα πρέπει να επιλυθεί χωρίς να χαθεί περισσότερος χρόνος και για το θέμα αυτό περιμένει από την πλευρά των Σκοπίων μια τολμηρή πολιτική διαχείριση, είπε χαρακτηριστικά, όπως δημοσιεύεται στην τουρκική εφημερίδα «Ντουνιά Μπουλτενί»...

Δηλ. οι Σιωνιστές των ΗΠΑ θα πιέσουν, τώρα που εμείς ζούμε τον απόλυτο οικονομικό όλεθρο, να «λυθεί» το ζήτημα με τα Σκόπια, άρα να τους αναγνωρίσουμε σαν «Μακεδόνες»! Και ύστερα, όπως είπαν οι ίδιοι οι Σκοπιανοί, εφόσον θα έχουν κατοχυρώσει το όνομα, θα μας... απαγορεύσουν να ονομάζουμε την δική μας Μακεδονία μ’ αυτή την ονομασία! Δηλ. θα... μας τα πάρουν όλα!... Αλλά δυστυχώς στην Ελλάδα μας κυβερνούν ακόμα αυτοί που μας οδήγησαν σε τόσες και τόσες συμφορές! Μία είναι η λύση για να σώσουμε την Μακεδονία και την Ελλάδα: ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ με προσανατολισμό διεκδικήσεων των ιερών μας εδαφών και επιθετική εξωτερική πολιτική!

elora

«Θεοφάνεια και Βάπτισμα»

2012-01-25T01:43:00.000-08:00

Ομιλία του Δημητρίου Τσελεγγίδη, Καθηγητού Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. - Περί υπακοής στον Πνευματικό, Ορθής Πίστεως, περί δαιμονικής πίστεως, περί εορτασμό γενεθλίων, νηπιοβαπτισμού, περί της απόψεως "με βάπτισαν χωρίς να με ρωτήσουν", ορθόδοξη μέθοδο για να αγαπάμε τους εχθρούς μας, περί εμπειρίας του Αγίου Πνεύματος, περί θέας του Ακτίστου Φωτός.

impantokratoros

Έφυγε από της ζωή ο ποιητής της φόρμας

2012-01-25T01:39:00.000-08:00

Στην Τέχνη, όπως και στην Πολιτική ο φορμαλισμός συνίσταται στην ανεξαρτητοποίηση και την «ποιητική» αποθέωση της φόρμας.
Οι τέχνες του λόγου βρίσκουν την τελείωσή τους (σύμφωνα με τον φορμαλισμό) στη λέξη, οι πλαστικές τέχνες στο χρώμα και ο Κινηματογράφος στην εικόνα. Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος ήταν ο ποιητής της εικόνας…
Ο κεντρικός πυρήνας του φορμαλισμού είναι η πολλαπλότητα των ανεξάρτητων «τεμαχίων», τεμαχίων δίχως αρχή και τέλος: Δηλαδή ένας καμουφλαρισμένος πολυθεϊσμός…

Η ιδεολογική και πολιτική λειτουργία τους είναι η απελευθέρωση της Τέχνης ή της Πολιτικής από τη ζωή, η ανακήρυξή τους σε ανεξάρτητες δραστηριότητες, η στέρησή τους από την ψυχή, δηλαδή ο κοινωνικός και ιστορικός αποχρωματισμός τους…

Ο καλλιτεχνικός φορμαλισμός του Αγγελόπουλου, ήταν η ηχώ του πολιτικού φορμαλισμού της μεταλλαγμένης Αριστεράς, ιδιαίτερα της φορμαλιστικής ειδωλολατρίας της «ανανεωτικής αριστεράς», η οποία οδήγησε στα σημερινά νεοταξικά «αριστερά» εξαμβλώματα…

Αυτά προς το παρόν για τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο, το μεγάλο ποιητή της εικόνας: Του εικονοκλαστικού αποχρωματισμού της Ιστορίας και των κοινωνικών οριοθετήσεων…

Για το πληροφοριακό μέρος διαβάστε την ανάρτηση του «Φιλύποπτου»…
ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=6241

Ο γνωστός σκηνοθέτης (της διάσημης "αριστερής κουλτούρας") Θόδωρος Αγγελόπουλος παρασύρθηκε εχτές, λίγο πριν τις 7μμ. στον περιφερειακό της Δραπετσώνας από ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΑ που οδηγούσε ΕΙΔΙΚΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ ("εκτός υπηρεσίας"). Μεταφέρθηκε στην εντατική μονάδα του νοσοκομείου Metropolitan, όπου και υπέκυψε. Την είδηση μετέδωσε (μεταξύ άλλων) το MEGA σε έκτακτο δελτίο. (Θα έκοβα το κεφάλι μου ότι στο δελτίο αυτό ειπώθηκε πως ο Αγγελόπουλος βρισκόταν ΣΤΟΝ ΜΑΡΑΘΩΝΑ όταν συνέβη αυτό που συνέβη, αλλά μπορεί και να παράκουσα...)

ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ 1

ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ 2

Λίγο μετά το MEGA μετέδωσε άλλο "έκτακτο γεγονός", στο οποίο γινόταν λόγος για "ανταρσία" 40 (άλλοι μιλούν για 50) βουλευτών του ΠΑΣΟΚ" (ανάμεσά τους οι Λ. Κατσέλη, Π. Ζούμη, Δ. Κρεμαστινός, Μ. Κατρίνης, Χ. Καστανίδης, Χ Αράπογλου, Ε. Καϊλη, Γ. Διαμαντίδης, Γ. Αμοιρίδης, Χ. Μαγκούφης, Τ. Αντωνίου, Β. Παπανδρέου, Χ Πρωτόπαπας, και ο εκπρόσωπος τύπου του κόμματος Π. Μπεγλίτης) οι οποίοι καταψήφισαν ορισμένα άρθρα του "πολυνομοσχεδίου" του Υπ. Οικονομικών. Ιδιαίτερα η "τροπολογία Λοβέρδου" για το ωράριο των φαρμακείων (ουσιαστικά καταργούσε τον Φαρμακευτικό Σύλλογο) ΑΠΟΡΡΙΦΘΗΚΕ ΟΛΩΣΔΙΟΛΟΥ, καθώς και οι βουλευτές της ΝΔ ψήφισαν "παρών" σε αυτήν, ενώ υπήρξαν και 15 απόντες.

ΑΝΤΑΡΣΙΑ 1

ΑΝΤΑΡΣΙΑ 2

Αυτό που συνέβη στον Θόδωρο Αγγελόπουλο έρχεται ακριβώς απάνω σε μια περίοδο όπου όλα δείχνουν να επίκεινται τεράστιες αναταραχές, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως. Μια περίοδο όπου αναμενόμενο είναι το 4ο Ράιχ να επιχειρήσει (ή να σκεφτεί, απλά) την "σκλήρυνση" της στάσης του και της στάσης των ρουφιάνων του. Και με αυτή την προοπτική αναμενόμενες είναι οι ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΕΣ (κάθε άλλο παρά πρωτοφανείς).

Πράγματι, η περίπτωση Αγγελόπουλου αφενός φέρνει στον νου τα πολυθρύλητα "τροχαία ατυχήματα" (Σαράφης, Λαμπράκης, Παναγούλης) που τόσο είχαν αξιοποιηθεί από τους μηχανισμούς που σήμερα βρίσκονται σε ψυχορράγημα...Ίσως να θυμίζει κάπως και την περίπτωση Αλέξη Γρηγορόπουλου. ΤΙ ΠΡΕΠΙ να υποθέσουμε; Πως οι ωσάνω μηχανισμοί ετοιμάζουν έναν νέο "Δεκέμβρη του 2008" με αφορμή το "ατύχημα" του γνωστού σκηνοθέτη; Πως ο Αγγελόπουλος στοχοποιήθηκε προειδοποιητικά, για παραδειγματισμό εκείνων που σηκώνουν - ή σκέπτονται να σηκώσουν - κεφάλι στη Νέα Τάξη; (Όχι πως ο ίδιος ανήκε σε αυτήν την κατηγορία, αλλά ο εκφοβισμός δεν κολάει σε τέτοιες λεπτομέρειες...)

Πολλά τα ενδεχόμενα...Μόνο που ό,τι έγινε άλλοτε ως τραγωδία έχει πλέον δώσει τη θέση του στην φάρσα.

resaltomag

Γέροντας Εφραίμ Βατοπαιδινός. Πτυχές της προσωπικότητάς του.

2012-01-24T00:38:00.000-08:00

Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου
Εκπαιδευτικού (χημικού)

Εισαγωγικά

.........Ο ερευνητής της πνευματικής πορείας του σύγχρονου ορθόδοξου πληρώματος στέκεται με σεβασμό ενώπιον ορισμένων ασκητικών και ιδιαίτερα νηπτικών πατέρων της εποχής μας. Οι πατέρες αυτοί προικισμένοι με το χάρισμα της πνευματικής κυοφορίας, αναγέννησης και καθοδήγησης ψυχών, υιοθέτησαν το ασκητικό ήθος και το ησυχαστικό φρόνημα των παλιότερων φιλοκαλικών.
.........Επέκτειναν στις μέρες μας το παιδαγωγικό, συμβουλευτικό και εν γένει αναγεννητικό τους έργο. Έγιναν οι σύγχρονοι πνευματικοί πατέρες νέων σε ηλικία ανθρώπων, οι αναμορφωτές του σύγχρονου μοναστικού ρεύματος αλλά και οι σύμβουλοι της σύγχρονης νεοελληνικής οικογένειας.
.........Συνέχισαν δηλαδή την παράδοση της πνευματικής πατρότητας.
.........Κοινό γνώρισμά τους όμως είναι ότι αγάπησαν ιδιαίτερα τον Σαρκωμένο Θεό, ένιωσαν βαθιά το μήνυμά του και προσπάθησαν να το μεταδώσουν ζωντανό στον διψασμένο κόσμο.
.........Η προσωπικότητα του πολυσέβαστου Γέροντα Εφραίμ του Βατοπαιδινού εμπίπτει σε αυτήν ακριβώς την κατηγορία των νεώτερων καθοδηγητικών μορφών.
.........Δυστυχώς όμως ο μισόκαλος διάβολος, μέσα στην πρακτική της ηθικής εξόντωσης μεγάλων προσωπικοτήτων, χρησιμοποιώντας την διαβολή, την συκοφαντία και τον διασυρμό, κατόρθωσε να ρίξει τόνους λάσπη στο πρόσωπο του Γέροντα.
.........Έτσι ο Γέροντας χαρακτηρίστηκε «μπίζνεσμαν», «άνθρωπος των εφοπλιστών και τραπεζιτών», «φίλος, αλλά και πνευματικός πατέρας επιφανών πολιτικών, ικανότατος real estate manager», εκπρόσωπος του σύγχρονου ρεύματος του εκκοσμικευμένου μοναχισμού κ.α. Kαι παρουσιάστηκε μέσα από κάποια καθοδηγούμενα μέσα μαζικής ενημέρωσης ως ο πιο επικίνδυνος εγκληματίας των τελευταίων 100 ετών στη χώρα, με απεριόριστες δυνατότητες φυγής και απόδρασης, με συνωμοτικές ιδιότητες και με ακραίας μορφής ικανότητες υπεξαίρεσης.
.........Στο άρθρο που ακολουθεί γίνεται μια προσπάθεια καταγραφής ορισμένων πτυχών της πληθωρικής προσωπικότητας του Γέροντα, όπως διαμορφώνεται μέσα από κείμενα και ομιλίες του Γέροντα, συζητήσεις και προσωπικές εμπειρίες του γράφοντος.
.........Η προσπάθεια αυτή είναι εκ προοιμίου ατελής και ακροθιγής.
Αποτελεί όμως μια απόπειρα (ίσως και η πρώτη ) σκιαγράφησης της πνευματικής-ποιμαντικής φυσιογνωμίας του Γέροντα Εφραίμ του Βατοπαιδινού.
.........Τούτο πιστεύω ότι επιβάλλεται, μετά τα τελευταία λυπηρά γεγονότα, που για μια ακόμα φορά καταρράκωσαν δυστυχώς και Ιερούς Θεσμούς αλλά και το ίδιο το πρόσωπο του Γέροντα.

Σύντομη βιογραφική «ιχνηλασία»
του Γέροντα Εφραίμ του Βατοπαιδινού

.........Ο Γέροντας Εφραίμ ο Βατοπαιδινός (κατά κόσμο Βασίλειος Κουτσού) γεννήθηκε το 1956 στην Περιστερωνοπηγή Αμμοχώστου στην Κύπρο.
.........Οι γονείς του, Σωτήρης και Βασιλική Κουτσού είχαν άλλα τέσσερα παιδιά, ενώ ο πατέρας του είχε ακόμα άλλα δύο παιδιά από την πρώτη του γυναίκα, Παντελού.
.........Από μικρός είχε δείξει την αγάπη του στην Εκκλησία, αφού υπηρετούσε στην εκκλησία του χωριού του, παρακολουθούσε μαθήματα βυζαντινής μουσικής και εκδήλωσε την πρόθεσή του να ιερωθεί.
.........«… η ψυχή του Γέροντα παιδιόθεν φλεγόταν από τον θείο έρωτα και διακρινόταν για την αγάπη του, τη γλυκύτητα και πραότητά του, την προσήνεια και την απλότητά του, την αλληλεγγύη προς όλους και τη συμπαράσταση στους αδυνάτους, την ευγένεια και τη γενναιοδωρία της ψυχής του. Φιλάνθρωπος από παιδί, αγαπητός σε όλους, με έμφυτο το χάρισμα της επικοινωνίας.
.........Στην τάξη μας ήταν ο πιο συμπαθής στους καθηγητές μας, λόγω της οξύνοιας, του δυναμισμού, του αλτρουισμού του, του ανοικτόκαρδου χαρακτήρα του, της αίσθησης του χιούμορ που τον διέκρινε, της ευγένειας των αισθημάτων του, μα κυρίως λόγω της σοβαρότητάς του, της ωριμότητας, της υπευθυνότητας και της ενσυναίσθησης που τον διέκριναν.
.........Δεν εμφιλοχώρησε ποτέ στην καρδιά του η επιπολαιότητα, ποτέ δεν τον θυμάμαι να έκανε οποιαδήποτε ατασθαλία ή παράπτωμα, ούτε ποτέ ως νέος παρασύρθηκε. Είχε ένα και μόνο στόχο και δεν παρεξέκλινε ποτέ από την πορεία του. Ήθελε να ιερωθεί. Και αψηφούσε ειρωνείες και χλευασμούς, όπως ακριβώς και τώρα… που δεν τον αγγίζουν οι μικρότητες και οι ποταπότητες, αντίθετα προσεύχεται γι’ αυτούς που μηχανορραφούν εις βάρος του και πνέουν μένεα εναντίον του….» (Ζήνα Λυσάνδρου Παναγίδη-Φιλολόγου, συμμαθήτρια του Γέροντα).
.........Αφού τελείωσε τον κύκλο της μέσης εκπαίδευσης στο Γυμνάσιο Λευκονοίκου, εισήχθη στην Ιερατική Σχολή Απόστολος Βαρνάβας στην Λευκωσία για να παρακολουθήσει μαθήματα με απώτερο σκοπό την Ιεροσύνη.
.........Εντούτοις, μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το καλοκαίρι του 1974, εκδιώκεται μαζί με την οικογένειά του από το χωριό του και βρίσκουν καταφύγιο στο χωριό Τερσεφάνου της επαρχίας Λάρνακας.
.........Κατά την διάρκεια της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, ο πατέρας του και δύο από τα μεγαλύτερα αδέρφια του πιάνονται αιχμάλωτοι από τους Τούρκους.
.........Ο πατέρας του από τότε αγνοείται.
.........Μετά την τουρκική εισβολή και την προσφυγιά, ο τότε κατά κόσμος Βασίλειος γράφτηκε στο Τμήμα Θεολογίας στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από το οποίο αποφοίτησε το 1978.
.........Κατόπιν, επέστρεψε στην ιδιαίτερή του πατρίδα τη Κύπρο και δίδαξε ως καθηγητής για κάποιο διάστημα στην Ιερατική Σχολή “Απόστολος Βαρνάβας” στην Λευκωσία
.........Ο νεαρός θεολόγος Βασίλειος είχε στενή επαφή με την Εκκλησία και τον Μοναχισμό στην Κύπρο. Τότε (1979) γνωρίζεται και με τον Γέροντα Ιωσήφ τον μετέπειτα λεγόμενο Βατοπαιδινό και εντάσσεται στην συνοδεία του στην Ιερά Μονή Τιμίου Σταυρού Μίνθης.
.........Στις 26 Οκτωβρίου του 1981 επιστρέφει στο Άγιον Όρος μαζί με την συνοδεία του Γέροντα Ιωσήφ και παραμένει στο Σιμωνοπετρίτικο κελλί του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Καψάλα μέχρι τις 23 Απριλίου 1982, που μεταβαίνει και πάλι στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου.
.........Το 1982 ο κατά κόσμον Βασίλειος Κουτσού κείρεται σε Εφραίμ Μοναχό στην Μονή Αγίου Παύλου και ακολούθως το 1983 χειροτονείται Ιεροδιάκονος και κατόπιν Ιερομόναχος
.........Τον Αύγουστο του 1983 εγκαταβιώνει με την υπόλοιπη συνοδεία του Γέροντα Ιωσήφ στην καλύβη του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Νέα Σκήτη.
.........Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός διηγείται:
.........Μετά το θάνατο του Γέροντα Ιωσήφ (του Ησυχαστή) το 1959, μέχρι το 1979 παρέμεινα στην ήσυχη ασκητική ζωή του Αγίου Όρους. Το 1979 ζήτησα την ευλογία από τον Γέροντα Παϊσιο, επειδή ήμασταν σύγχρονοι, να επιστρέψω στην Κύπρο για να ενισχύσω το φρόνημα του καταπονημένου από την εισβολή λαού της πατρίδας μου Κύπρου.
.........…Το όνομα του Γέροντά μου, Γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστή, είχε γίνει πλέον ευρέως γνωστό, όχι μόνο στο Άγιον Όρος, αλλά και εκτός αυτού και εκλεκτοί νέοι άρχισαν να στρέφονται προς το μοναχισμό, ως αποτέλεσμα της γνωριμίας τους με τα προαναφερθέντα πνευματικά του παιδιά, αλλά και της έκδοσης επιστολών του Γέροντα Ιωσήφ προς πνευματικά του παιδιά, από την Ιερά Μονή Φιλοθέου, με τίτλο «Εκφραση Μοναχικής Εμπειρίας» και λίγο αργότερα, από την έκδοση του βίου του, που συνέγραψα, αναξία χειρί, ο ελάχιστος εγώ.
.........Στο διάστημα που ήμουν στην Κύπρο (γύρω στο 1979) ήρθαν κοντά μου για να διδαχθούν τη μοναχική ζωή ο νυν Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος, που τότε ήταν Ιεροδιάκονος, φοιτητής Θεολογίας και αγαπητό πνευματικό παιδί του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου, ο νυν Γέροντας Εφραίμ, τότε καθηγητής Θεολογίας στην Ιερατική Σχολή της Εκκλησίας της Κύπρου «Απόστολος Βαρνάβας», και ο Γέροντας Γερμανός ο οποίος διετέλεσε «Πρωτεπιστάτης» του Αγίου Ὀρους. Ήρθαν και άλλοι μοναχοί, άρχισε να μεγαλώνει σημαντικά η αδελφότητα και αρχίσαμε να αντιμετωπίζουμε δυσκολίες από τον τοπικό Επίσκοπο, ενώ παράλληλα οι νέοι είχαν σφοδρή επιθυμία και ζήλο να βιώσουν την ασκητική ζωή του Αγίου Όρους. Έτσι αποχωρήσαμε από την Κύπρο για να εγκατασταθούμε στο Άγιον Όρος αρχικά, προσωρινά στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου, όπου κατετάγη στην αδελφότητά μας το 1982 ο νυν μοναχός Αρσένιος, και στη συνέχεια στη Νέα Σκήτη.

Στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου. Ο Λύχνος επί την Λυχνία.

.........«…Το 1988 μας κάλεσαν, επειδή ήμασταν ήδη μια μεγάλη αδελφότητα, με πολλές δυνατότητες, οι ελάχιστοι Γέροντες της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου και μας ζήτησαν να επανδρώσουμε τη Μονή τους, γιατί αυτοί ήταν λίγοι και μεγάλης ηλικίας.
.........Το 1990 το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η Ιερά Κοινότητα, μετά από αίτησή μας, μετέτρεψε την Ιερά Μονή από ιδιόρρυθμη σε κοινοβιακή και ενθρόνισε τον εκλεγέντα από την αδελφότητα πρώτο Ηγούμενο Γέροντα Εφραίμ, ο οποίος εξελέγη αφενός γιατί ήταν το πλέον εκλεκτό από τα πνευματικά μου παιδιά και αφετέρου μπορούσε να εκλεγεί Ηγούμενος, γιατί ήταν Ιερομόναχος. (Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός-Τελευταία Απολογία-Απόσπασμα)
.........Τον Απρίλιο του 1990, την Κυριακή των Μυροφόρων, ο Ιερομόναχος Εφραίμ προχειρίζεται σε Αρχιμανδρίτη και ενθρονίζεται Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου.
.........Ο Γέροντας Εφραίμ περιγράφει ως εξής την κατάσταση στην οποία βρήκε το μοναστήρι όταν πρωτοήρθε :
...........«Όταν ήρθαμε εδώ, είδαμε τις στέγες να τρέχουν νερά, υγρασία παντού, στα σκευοφυλάκια υπήρχαν πεταμένα πράγματα όπως τα κειμήλια και οι εικόνες, τα οποία ήταν γεμάτα από υγρασία. Εγώ τότε ήμουν 34 ετών και όταν μπήκα σε αυτό το Μοναστήρι είπα: «Παναγιά μου, πως θα τα βγάλουμε πέρα!!».
.........«Έμεινα όμως έκπληκτος από την μεγαλοπρέπεια την ιεροπρέπεια του χώρου. Eδώ βρίσκεται αισθητά η Χάρις της Παναγίας μας, εδώ υπάρχουν εφτά θαυματουργικές εικόνες Της, υπάρχει η Αγία Ζώνη η οποία κάνει πάρα πολλά θαύματα. Πραγματικά νιώσαμε ότι αυτό το μοναστήρι είναι μεν ερειπωμένο και διαλυμένο, αλλά πρέπει να βρεθούν άνθρωποι να ασχοληθούν μαζί του για να το αναδείξουν». Και συνεχίζει.
.........Επισκεπτόμενος το Αρχονταρίκι της Μονής διαπίστωσα κάτι πολύ οδυνηρό. Νεαροί που βρίσκονταν εκεί και εξυπηρετούσαν τους προσκυνητές, αφού οι μοναχοί της παλιάς αδελφότητας ήταν πολύ γέροι, είχαν σε πολύ ένταση ένα ραδιόφωνο και άκουγαν τραγούδια. Αυτό το γεγονός με λύπησε πολύ και αμέσως πήγα στον Γέροντα Ιωσήφ και του είπα:
.........-Γέροντα, η κατάσταση εδώ είναι μια τραγωδία. Θα γίνει μοναστήρι αυτό;
.........Ο Γέροντας Ιωσήφ με εμψύχωσε κατάλληλα και μου συνέστησε να πάω να προσευχηθώ. Θυμήθηκα τον παπα-Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, που για να κάνει οτιδήποτε έπρεπε να πάρει πληροφορία μέσα από την προσευχή. Πήγα και κλείστηκα για πολλή ώρα στο παρεκκλήσιο της Παναγίας της Παραμυθίας, δίπλα στο Καθολικό της Μονής. Για αρκετή ώρα προσευχόμουν μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και ζητούσα πληροφορία από την Θεοτόκο για το τι μέλλει γενέσθαι σε αυτό το εγκαταλελειμμένο μοναστήρι.
.........Κάποια στιγμή, την ώρα της προσευχής αισθάνθηκα ένα κύμα ευωδίας να έρχεται από την εικόνα της Παναγίας της Παραμυθίας.
.........Σε λίγο ακούγεται από την εικόνα την ίδια την Παναγία να λέει:
.........-Μη φοβάσαι. Είμαι εγώ εδώ.

Σκιαγραφώντας την προσωπικότητα του Γέροντα Εφραίμ

.........Β.Το εκκλησιαστικό του ήθος.

.........Ο Γέροντας ως Φορέας της ησυχαστικής-φιλοκαλικής Παράδοσης που κληρονόμησε από τον πνευματικό του πατέρα Γέροντα Ιωσήφ, στέκεται με ιδιαίτερο σεβασμό στα ιερά Θέσμια της Ορθόδοξης Παράδοσης.
.........Γι’ αυτόν η Ορθόδοξη Παράδοση δεν είναι λογικές διδασκαλίες, αλλά είναι η ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, όπως εκφράζεται στα Μυστήρια της Εκκλησίας, ιδιαίτερα στην θεία Ευχαριστία, στην Αγία Γραφή, στα δόγματα, στους ιερούς Κανόνες, στα κείμενα των αγίων Πατέρων και γενικά σε όλη την εκκλησιαστική ζωή. Έτσι τονίζει, ότι δεν πρέπει να εμποτιζόμαστε και εμείς οι Κληρικοί από το «πνεύμα» του κόσμου, αλλά να ζούμε σύμφωνα με την διδασκαλία του Χριστού, των Αποστόλων και των Πατέρων.Με την διαρκή μελέτη και την πνευματική καθοδήγηση που θα δεχόμαστε και εμείς από τους Πνευματικούς Πατέρες, θα πρέπει να διαχωρίζουμε σαφέστατα τι είναι ορθόδοξο και τι δεν είναι, ποιά είναι η ουσία της Ορθοδόξου Παραδόσεως και τι κινείται εκτός αυτής, ποιά είναι η διαφοροποίηση της Ορθοδόξου διδασκαλίας από την διδασκαλία των άλλων Ομολογιών, ποιά είναι η διάκριση που υφίσταται μεταξύ της Ορθόδοξης θεολογίας και των άλλων θρησκευμάτων.
.........Πρέπει να καθοδηγούμε με αγάπη, διάκριση και μεθοδικότητα τους Χριστιανούς να ζουν πραγματικά μέσα στον χώρο της Εκκλησίας, με μετάνοια, πίστη και φόβο Θεού, με εκκλησιαστικό φρόνημα. Δεν πρέπει να αρκούμαστε απλά στην τέλεση των ιερών Ακολουθιών και την τέλεση των αγίων Μυστηρίων, αλλά θα πρέπει να διδάσκουμε και την μεθοδολογία την οποία έχει η Ορθόδοξη Εκκλησία για την συνάντηση με τον Θεό.
.........Και αυτή η μεθοδολογία είναι η κατά Χριστόν άσκηση, που συνίσταται στην κάθαρση, τον φωτισμό και την θέωση.
.........Πρέπει να αγωνιζόμαστε να διασφαλίζουμε την ιερότητα της τέλεσης των Μυστηρίων της Εκκλησίας. Να μην επιτρέπουμε, όσο εξαρτάται από μας, να εκκοσμικεύονται τα Μυστήρια της Εκκλησίας και να θεωρούνται κοινωνικά γεγονότα και κοσμικές εκδηλώσεις.
.........Όσοι είμαστε Πνευματικοί Πατέρες να εξασκούμε το έργο της πνευματικής πατρότητας με φόβο Θεού και εκκλησιαστικό φρόνημα. Να καθοδηγούμε ορθόδοξα τα πνευματικά μας παιδιά, τα οποία να θεωρούμε παιδιά του Θεού και να τα καταρτίζουμε ως καλά μέλη της Εκκλησίας και όχι ως οπαδούς που θα προβαίνουν σε αντιεκκλησιαστικές ενέργειες.
.........«Τριάντα περίπου χρόνια έζησα κοντά στον μακαριστό Γέροντά μας Ιωσήφ τον Βατοπαιδινό. Πάρα πολλές φορές είχα την δυνατότητα και κατ’ ιδίαν αλλά και στις κοινές κατηχήσεις με όλη την Αδελφότητα να ακούσω τους λόγους του που προέρχονταν από τις πνευματικές εμπειρίες και τα βιώματα των πολλών ασκητικών αγώνων του. Ευχαριστώ τον Θεό για αυτή Του την εύνοια.
.........Επίσης ευχαριστώ τον Θεό και για ένα άλλο λόγο• ότι ευρισκόμενος τόσο κοντά στον Γέροντα είχα την δυνατότητα να παρατηρώ πώς αντιδρούσε πνευματικά στις θλίψεις, στους διωγμούς και τις συκοφαντίες που επέτρεψε ο Θεός στον ίδιο, όπως αυτός έλεγε πάντα, για τις αμαρτίες του.
.........Είχα επίσης την υϊκή πνευματική αναίδεια να τον ρωτώ με παρρησία για τις κρυφές πνευματικές διαθέσεις που είχε όχι μόνο στις δύσκολες στιγμές της ζωής του αλλά και στις πνευματικές παρηγορίες που ο Κύριος χάριζε πλούσια στην τόσο πιστή και ενάρετη ψυχή του……Οι κατηχήσεις και τα ασκητικά βιώματά του είναι η πνευματική παρακαταθήκη του, που μας οδηγούν από την γη στον ουρανό και από τον θάνατο στην ζωή, εάν βεβαίως γίνουμε μιμητές κατά τις φτωχικές μας δυνάμεις των πράξεων και λόγων του.».(Απόσπασμα ομιλίας)

Το χάρισμα της πνευματικής Πατρότητας

.........Τo χάρισμα της πνευματικής πατρότητας και η πνευματική συγκρότηση του Γέροντα αποδεικνύονται μέσα απo τη συστοίχισή του με την γεροντική ‐ ασκητικοπατερική παράδοση, τη διδασκαλία του περι του πνευματικού Πατέρα ως οδηγού, στη συναίσθηση της αμαρτίας και στη διαδικασία του πνευματικού τοκετού για τη γέννηση του θείου λόγου μέσα στην ανθρώπινη καρδιά.
.........Μία μαρτυρία του δημοσιογράφου Χρίστου Μιχαηλίδη
.........«Με τον ηγούμενο Εφραίμ βρεθήκαμε και συζητήσαμε δύο φορές. Δεν ήταν συνέντευξη. Δεν την ήθελε. Επιθυμία του μόνο ήταν «να συνομιλήσουμε ελεύθερα, να ιδείτε και σεις τι γίνεται εδώ πάνω, και γράψτε ό,τι θέλετε».
.........Αυτό, ακριβώς, κάναμε.
.........Ολονυκτία εξομολογήσεων
.........Την πρώτη νύχτα στο Βατοπέδι υπήρχε αγρυπνία προς τιμήν του Αγίου Ευδοκίμου, του Βατοπεδινού, του αποκαλούμενου και «μυροβλήτου». Όλο το βράδυ, ο ηγούμενος Εφραίμ βρισκόταν σ’ ένα μικρό δωμάτιο που συνδεόταν με το ιερό της εκκλησίας, όπου γινόταν η λειτουργία, και εξομολογούσε κόσμο. Έβγαινε ο ένας, έμπαινε ο άλλος. Και όσοι έβγαιναν, έμοιαζαν συγκλονισμένοι από την εμπειρία. Αρκετοί τη διηγούνταν μάλιστα σε γνωστούς και φίλους. Ήμουν κοντά, όλη την ώρα, και μου διηγούνταν και μένα.
.........Έλεγαν ότι ο γέροντας, όπως όλοι τον αποκαλούν, τους φανέρωσε πράγματα από την προσωπική τους ζωή που μόνον εκείνοι γνώριζαν, και τους έδινε συμβουλές (πρακτικού αλλά και χριστιανικού περιεχομένου, δηλαδή να προσεύχονται, να νηστεύουν, να έρθουν κοντύτερα στην Εκκλησία, όπως τους έλεγε),για το πώς να αντιμετωπίσουν το όποιο πρόβλημα». (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 1/11/2008)

Β.Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΩΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ.

.........1. HΑγάπη του Γέροντος για το Άγιο Όρος.
.........«Το Άγιο Όρος είναι εμπειρία Θεού. Κατ’ ουσίαν το Άγιον Όρος έχει ένα σκοπό. Να φιλοξενεί φιλόθεους ψυχάς που αγωνίζονται για να ομοιάσουν με τον Θεό. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι έρχονται εδώ για ν’ ακολουθήσουν μετά πάσης ακρίβειας και λεπτομερείας τον Χριστό μας, συμβάλουν ώστε αυτός ο τόπος να είναι κέντρο εφαρμογής κι επαληθεύσεως της ευαγγελικής διδασκαλίας. Αυτό είναι το Άγιον Όρος. Πολλοί αναρωτιούνται: Είναι σήμερα εφαρμόσιμο το Ευαγγέλιο; Μπορεί η Διδασκαλία του Χριστού να εφαρμοσθεί από τους σύγχρονους ανθρώπους; Κι εμείς απ’ εδώ, τώρα, σήμερα τους απαντούμε μ’ ένα τρόπο εμπειρικό: Μάλιστα, το Ευαγγέλιο είν’ εφικτό να το κατέχουν όλοι. Είν’ εφαρμόσιμο, εφαρμόζεται. Αυτό κάνουμε ως μοναχοί. Το εφαρμόζουμε κι εμπειρικό το παρουσίαζουμε στους ανθρώπους. Αυτή είναι η σημασία του Αγίου Όρους . Από εμπειρία λέμε ότι η ασφάλεια του ανθρώπου είναι να βιώσει τον Θεόν ακολουθώντας την ορθόδοξη παράδοση.
.........…Είναι όντως τόπος εμπειρίας του Θεού, διότι οι αθωνίται μοναχοί που το οικούν, έχουν στόχο τους τον αγιασμό. Λέγοτας αγιασμόν, εννοούμε βιώματα πνευματικά, βιώματα της χάριτος. Τα μοναστήρια του και τα λοιπά ιερά σκηνώματα του είναι κέντρα επαληθεύσεως της ευαγγελικής διδασκαλίας. Πώς επαληθεύεται η ευαγγελική διδασκαλία; Δια των προσωπικών βιωμάτων. Σήμερα που η αμαρτία για τους πολλούς έχει γίνει άρτος ημέρας τε και νυκτός, υπάρχει εν τούτοις διακαής πόθος πολλών εξ αυτών να δουν αγίους ανθρώπους. Μέγας ο πόθος… γι’ αυτό έρχονται συχνά-πυκνά και ρωτούν: Υπάρχει σήμερα, πάτερ, κάποιος στο Άγιον Όρος που έχει προορατικό χάρισμά; κάποιος με διορατικό; Θέλουμε να δούμε κάποιον ασκητή , κάποιον ενάρετο Γέροντα κλπ. Όλ’ αυτά καταδεικνύουν τον διακαή πόθο τους να συναντήσουν κάποιον άγιον άνθρωπο. Επίσης εδώ στο Άγιον Όρος εξομολογούνται με κάποιαν άνεσιν οι άνθρωποι, μακριά από την τρυφή και τις συνήθεις χωροταξικές αναστολές… κι εμείς οι μοναχοί έχουμε περισσότερο χρόνο να τους δούμε και να τους ακούσουμε. Ε, όλ’ αυτά συντελούν στην ανάπτυξη της πνευματικής αυτής επικοινωνίας. Αυτή η συνεχής βία του εαυτού μας, η συνεχής προσκόλληση στη λατρεία του Θεού, η συνεχής ενατένιση και ο θείος πόθος που έχουμε, οδηγούν στο επιθυμητό. Μερικοί μάλιστα που επιδίδονται κατά έναν ιδιαίτερο τρόπο στην επικοινωνία μετά του Θεού, έχουν εμπειρίες του Θεού. Αυτοί δίδουν σωστή μαρτυρία με τρόπο εμπειρικό, βιωματικό , προβληματίζοντας σωστά τους ανθρώπους.» (Απόσπασμα συνέντευξης)

.........2. Ιδιαίτερος σεβασμός στην Θεομήτορα.
.........«..Η Παναγία μας μέσα στην ορθόδοξη Λατρεία για το «θεότευκτο, πνευματικό κάλλος της, το αμήχανο και απερίγραπτο» την παναγιότητα, την αναμαρτησία της μεγαλύνεται με υπέροχους και θεολογικωτάτους ύμνους, εγκωμιάζεται με υψηλούς, αποκαλυπτικούς και δυσπρόσιτους στην κοινή ανθρώπινη διάνοια λόγους. Σε Αυτήν απευθύνονται πύρινες προσευχές. Δεν αποδίδουμε την οφειλόμενη τιμή προς την Κυρία Θεοτόκο, αν ομολογούμε ότι ήταν άπλα ενάρετη και έζησε με ταπείνωση και υπακοή και δεν ομολογούμε το ανώτερο• ότι έζησε αναμάρτητα. Δεν ζηλοτυπεί ο Χριστός, δεν υποβιβάζουμε το πρόσωπο Του ως μοναδικό Δημιουργό και Σωτήρα του κόσμου αν ομολογούμε ότι η Παναγία Μητέρα Του είναι αναμάρτητη, όχι βέβαια κατά φύση άλλα κατά προαίρεση. Χρειάζεται να αποβληθεί η φοβία που προέρχεται από προτεσταντίζουσα επιχειρηματολογία, ότι τιμώντας το πρόσωπο της Παναγίας την διαχωρίζουμε από τον Χριστό, από το μυστήριο της ενανθρωπήσεως. Τιμή και προσκύνηση προς την Παναγία δεν σημαίνει αποδοχή της Ρωμαιοκαθολικής Μαριολατρίας. Η ορθόδοξη διδασκαλία για την Θεοτόκο ομιλεί και ερμηνεύει την ορθή θέση της μέσα στην Εκκλησία.
.........Ο πανάγιος βίος, η αναμαρτησία της Παρθένου, που έγινε αφορμή για να γίνει Θεοτόκος Θεομήτωρ εξηγούν αυτήν την ιδιαίτερη θέση Της, που ομολογούμε ότι έχει μετά τον Θεό και πάνω από τους αγγέλους και τους αγίους. Με την υποστατική ένωση της θείας και ανθρωπίνης φύσεως στο πρόσωπο του Χριστού και την δημιουργία της θεανθρωπίνης οικογενείας και κοινωνίας, η Παναγία γίνεται η Μητέρα της καινής κτίσεως.
.........Η Παναγία μας είναι το «μεθόριον μεταξύ κτιστής και ακτίστου φύσεως», η «μετά Θεόν θεός, η τα δευτερεία της Τριάδος έχουσα», η «τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξότερα ασύγκριτος των Σεραφείμ», η «αγία αγίων μείζων», αυτή που «δύναται πάντα όσα θέλει» και μόνο σε αυτήν οφείλουμε «δουλική προσκύνηση, λατρευτική βέβαια προς τον Θεό και τιμητική προς τους αγίους». Γι’ αυτό, νομίζω, δεν θα είμαστε έκτος του πνεύματος των αγίων Πατέρων μας, αν απευθύνουμε το εφύμνιο προς την Παναγία μας: «Χαίρε, αναμάρτητε Θεόνυμφε Δέσποινα»….
.........«..Το άβατο του Αγίου Όρους είναι παραδοσιακός θεσμός αιώνων πολλών. Το λέω και το ξαναλέω με έμφαση. Δεν έχουμε οι μοναχοί complex με τις γυναίκες, όπως νομίζουν μερικοί. Τρανή απόδειξη είναι ότι στο Άγιο Όρος τιμάται τόσο πολύ η Γυναίκα, η Παναγία… Το πρόσωπό της είναι στην καρδιά μας συνεχώς. Εν τω μέσω ημών. Εδώ είναι το Περιβόλι Της. Οι θαυματουργικές παρουσίες της Παναγίας στο Άγιο Όρος, κατά την υπερχιλιετή ιστορία του, είναι τόσες πολλές, που δεν είναι σε κανένα άλλο μέρος. Νιώθουμε την Παναγία και τους εαυτούς μας όπως «όρνις και τα νοσσία αυτής». Είναι η Μητέρα Μας, η Καθηγουμένη μας, η Έφορος και η Προστάτις μας…
.........H Παναγία έχει επικυρώσει το άβατο.
.........Εμείς εδώ στο παρεκκλήσιο του Αγίου Δημητρίου έχουμε την Παναγία την Αντιφωνήτρια. Η Αντιφωνήτρια λοιπόν αντιφώνησε στην θυγατέρα του Μεγάλου Θεοδοσίου Πλακιδία, που ήρθε εδώ να θαυμάσει τα έργα του πατέρα της:
.........-«Αποχώρησε Πλακιδία. Εδώ εγώ είμαι η Βασίλισσα! Το Άγιο Όρος είναι ανδρικός Παρθενών. Πρέπει να αποχωρήσεις».
.........Η Παναγία λοιπόν με την θαυματουργική παρουσία Της επικυρώνει το άβατο του Αγίου Όρους, πράγμα που γίνεται για καθαρά πνευματικούς λόγους…
.........Είναι η κατ΄εξοχήν προστάτις των μοναχών. Ζήτησε σαν χάρισμα από τον Υιό της να είναι η κατ΄εξοχήν Προστάτις του Μοναχισμού. Δεν είναι τυχαίο το ότι η Αθωνική Πολιτεία ονομάζεται Περιβόλι της Παναγίας … Η Παναγία μας ,όπως τονίζει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς είναι η κατ΄εξοχήν ασκήτρια, η ησυχάστρια, μπορώ να πω η πρώτη Μοναχή. Γι΄αυτό και οι μοναχοί της έχουμε ιδιαίτερη ευλάβεια. Γι’ αυτό και οι Αγιορείτες μόλις αναφέρουμε το όνομά της ,δονείται η ψυχή μας από την κατάνυξη και την βαθιά υϊκή αγάπη και τιμή που έχουμε στο υπερύμνητο πρόσωπό της ».

.........3. Ο Γέροντας ως σύγχρονος δάσκαλος και ανανεωτής του Ορθοδόξου Αγιορείτικου Μοναχισμού.

.........«…..Τα μοναστήρια σε κάθε ορθόδοξη χώρα είναι κέντρα διαφύλαξης της παράδοσης και της θρησκείας στην οποία πιστεύουν.
.........Ένα τέτοιο μοναστήρι είναι και η Ιερά Μονή Βατοπεδίου. Διαφυλάσσει ακέραια την παράδοση του γένους και υπηρετεί την ορθοδοξία. Πιστεύω ότι αυτό είναι μια μεγάλη προσφορά, καθρέφτης του γένους μας και κιβωτός των ορθοδόξων παραδόσεων. Και είναι πραγματικά τιμή της Ελλάδας για όλους, όσοι μας επισκέπτονται, απλοί πολίτες αλλά και ηγέτες κρατών». (Συνέντευξη στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία της Κυριακής», 16/5/2010)
.........Ο ίδιος πιστά προσηλωμένος πρωτίστως στη «Νηστεία – αγρυπνία προσευχή και στην άοκνον διακονία» εντός και εκτός του Αγιωνύμου Όρους δημιούργησε μεγάλη μοναστική αδελφότητα. Η Μονή Βατοπαιδίου σήμερα έχει επανδρωθεί από 120 Μοναχούς, στο μεγαλύτερο μέρος τους αποφοίτους Πανεπιστημίων.
.........Η σημασία του Μοναχισμού.
.........«Η σημασία του Μοναχισμού σήμερα είναι αυτή που ήτο πάντοτε: Να αποτελεί και να δίνει μαρτυρία για την ευαγγελική Αλήθεια και για την ορθόδοξη πνευματική παράδοση. Ο σκοπός του Μοναχισμού είναι να οδηγήσει τον άνθρωπο κοντά στον Θεό, στον ύψιστο δυνατό βαθμό και με τον ασφαλέστατο τρόπο. Αυτό, στη γενική ιδεολογική σύγχυση που επικρατεί σήμερα, κάνει ίσως πιο επίκαιρο τον Μοναχισμό. Η ευαγγελική Αλήθεια πρέπει όχι μόνο να διδάσκεται με δογματική ακρίβεια και πληρότητα, αλλά πρέπει και να επιδεικνύεται βιούμενη. Επίσης η ορθόδοξη παράδοση δικαιώνεται εφ’ όσον η εφαρμογή της οδηγεί τον άνθρωπο στη θέωση και αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί ν’ αποκρυβεί. Τουλάχιστον όχι για πάντα…
.........Ο Μοναχισμός είναι -σύμφωνα με τους Αγίους Πατέρας- κατάσταση πνευματική. Στους κύκλους του Μοναχισμού ο άνθρωπος μπορεί να έχει μία μεγάλη, μία βαθειά εμπειρία περί του Θεού. Δυστυχώς ο Μοναχισμός είναι παρεξηγημένος σήμερα από πολλούς, οι οποίοι νομίζουν ότι ο θεσμός φιλοξενεί απελπισμένους,ερωτικώς απογοητευμένους, δειλούς, ιδιόρρυθμους sui generic, ριψάσπιδες της ζωής. Όλ’ αυτά δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια, διότι ο Μοναχισμός φιλοξενεί ανθρώπους οι οποίοι πραγματικά ποθούνε ν’ ασκητεύσουν, ν’ αγωνισθούν, να βιάσουν τον εαυτό τους. Γνωρίζεις την παροιμία «βαριά η καλογερική». Αυτό ο λαός μας δεν το είπε τυχαίως, αλλά είναι καρπός μεγάλης εμπειρίας. Ο Μοναχισμός για να είναι σωστός, πρέπει α περάσει από τρεις γέφυρες: Τη γέφυρα της αποταγής, τη γέφυρα της παρθενίας και τη γέφυρα της υπακοής. Η ακτημοσύνη, η παρθενία και η υπακοή δεν είναι μικρά πράγματα, ιδιαίτερα σήμερα στον αιώνα που ζούμε. Για ν’ ασκήσει κανείς τις αρετές αυτές, οπωσδήποτε χρειάζεται την παρουσία της υπέρ φύσιν χάριτος.
.........Κάποιοι γονείς, συγγενείς αδελφών, κατηγορούν εμάς εδώ – από άγνοια ασφαλώς- ότι προσηλυτίζουμε ανθρώπους. Αυτό, πόσον αφίσταται της αλήθειας…δεν προσηλυτίζουμε ανθρώπους. Όμως έναν νέο που προσέρχεται, είμαστε υποχρεωμένοι να του ερμηνεύσουμε-ενώπιον Θεού- τι σημαίνει Μοναχισμός. Ο Μοναχισμός είναι ένα απόρρητο, ένα μεγάλο μυστήριο. Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης λέγει ότι η προσφορά του Μοναχισμού δεν είναι να έχει μοναχούς να φιλοξενούν απλώς τον κόσμο και να τον παραμυθούν με διάφορα λόγια, που ασφαλώς κι αυτό είναι μέσα στους σκοπούς του Μοναχισμού. Ο Μοναχισμός κατ’ ουσία προσφέρει , αν μέσα στους κύκλους του υπάρχουν μοναχοί οι οποίοι καθαρίζουν την καρδιά τους, γεύονται την απάθεια, δέχονται τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, αποκτούν δύναμη προσευχής. Στο απολυτίκιο του καθηγητού της ερήμου αγίου Αντωνίου, λέει μεταξύ άλλων: «…Ευχαίς σου την οικουμένην εστήριξας…». Ένας μοναχός ο οποίος έχει δύναμη προσευχής, οπωσδήποτε συντηρεί τον κόσμο! Αυτή είναι η απόρρητος προσφορά του Μοναχισμού την οποίαν αγνοούν, διότι απλούστατα δεν έχουν μελετήσει τον Μοναχισμό. Συχνά- όπως είπα και πριν- πολλοί μας φαντάζονται εκκεντρικούς, ιδιοτελείς, ιδιόρρυθμους που καταφεύγουμε εδώ διότι τάχα δεν μπορούμε να συνεργαστούμε με τον κόσμο!… Όταν κάποιος επισκεφθεί τον Άγιον Όρος- που είναι κατ’ εξοχήν εν ενεργεία μοναστική πολιτεία που υπάρχει στην Ορθοδοξία- βλέπει την πραγματική εικόνα. Δόξα τω Θεώ, σήμερα το Άγιον Όρος είναι σε ανοδική πορεία, με χίλιους οκτακόσιους μοναχούς.
.........Όλα τα μοναστήρια μας είναι κοινοβιακά, ήρθαν στην πατερική γραμμή με πρώτο το Βατοπαίδι το οποίο- ας το πούμε έτσι – ήταν το κέντρο της ιδιορρυθμίας.

(…)………………………………………………………………………………..

.........Ο μοναχισμός δεν διδάσκει μίσος προς τους ανθρώπους, δεν προτείνει περιφρόνηση των ανθρώπων, αλλά φυγή από τα αίτια κα τα αιτιατά. Δεν αποστρέφεται τους ανθρώπους, όχι! Αν μερικοί φεύγοντας δεν το λένε στους γονείς τους, αυτό γίνεται διότι δεν μπορούνε να το αντέξουνε οι γονείς.» (Απόσπασμα συνέντευξης του Γέροντα).
.........Πιστεύω ότι σήμερα είναι η ώρα του Μοναχισμού! Όχι διότι ο Μοναχισμός θέλει να μοναστικοποιήσει τον κόσμο αλλά επειδή ο Μοναχισμός δι’ ενός εμπειρικού μηνύματος θέλει να προβληματίσει σοβαρά τον κόσμο ο οποίος άγεται και φέρεται από την ψυχρή λογική. Ο Μοναχισμός θέλει γόνιμα να συνταράξει τον σύγχρονο άνθρωπο και αυτό γίνεται μόνο δια του εμπειρικού βιώματος, δεν γίνεται δια των απλών λόγων, δια της θεωρίας δηλαδή. Βλέπεις ότι και σήμερα οι άμβωνες δεν σιγούν και όμως ο λαός ζητά και κάτι άλλο. Χθες ήρθε κάποιος ευλαβής ιερεύς εξ Αθηνών. Μου είπε ότι η ενορία του έχει πενήντα χιλιάδες ψυχές. Απ’ αυτούς εκκλησιάζονται οκτακόσιοι,το πολύ χίλιοι άνθρωποι! « Οι δε εννέα , πού;» κάποιος πρέπει να τους πει, να τους δώσει να καταλάβουν ότι η κύρια αποστολή του καθενός είναι η σωτηρία της αθανάτου ψυχής του και όχι η ακατάσχετη υλοφροσύνη. Σ’ αυτό πολύ μας βοηθεί η εμπειρία των σύγχρονων εναρέτων ανθρώπων, η εφηρμοσμένη Θεολογία η βιωματική.

(……….)

.........Η ζωή του μοναχού θέλει αγώνα, πίστη, αποφασιστικότητα, ελπίδα. Ένας άνθρωπος που προσέρχεται στον Μοναχισμό απλώς γιατί έξω έχει προβλήματα, είναι καταδικασμένος ν’ αποτύχει. Το πρόγραμμα της ζωής του μοναχού, η σκληρή εργασία, οι πολύωρες ακολουθίες, η αδιάκριτη υπακοή που χρωστά στους προϊσταμένους του και η πνευματική εργασία που πρέπει να επιτελέσει, δεν κάνει τη μοναχική ζωή κατάλληλη για δειλούς ανθρώπους που θέλουνε να βολευτούν ή να ξεχάσουν ή έστω να περάσουν μια ήσυχη ζωή.»
.........Η διδακτική και κηρυγματική διακονία του Γέροντα αποκαλύπτει ένα ενδιάθετο λόγο που εκφράζεται με μεγαλοπρέπεια, στοχαστικότητα και πειστικότηα.
.........Ο Γέροντας έχει επίγνωση της υπεύθυνης και ηγετικής θέσης, ώστε να καθοδηγεί το λογικό του ποίμνιο «εν νομή αγαθή» και στην «αυλή των προβάτων», με σαφή χριστοκεντρικό προσανατολισμό.

.........4. Η Λειτουργική εμπειρία σαν βίωμα του Γέροντα.

.........Η Θεία Λατρεία, σαν ψυχοσωματικό γεγονός, προσδιορίζει τις σχέσεις του ανθρώπου με τον Θεό. Είναι δε για τον Γέροντα Εφραίμ «καιρός ἀποκαλύψεων» κατά τον οποίο ο Κύριος αποκαλύπτει τον εαυτό Του «στους χειμαζομένους υπό πειρασμών μαθητές Του ‐όπως τότε στην τρικυμισμένη Τιβεριάδα ‐ κατά το μέτρο της προσωπικής τους νηπτικής προετοιμασίας».
.........Πλημμυρισμένος από τα κύματα της λειτουργικής χάριτος (που του έδιναν διαφορετικές μορφές στην όψη του -όσοι τον ζήσαμε ως συλλειτουργοί) ζητά από τα τέκνα του να κρατούν τη θεία λατρεία σε επίπεδο υψηλό, ζωντανό, μεγαλόπρεπο, ενθουσιαστικό, κατανυκτικό.
.........Με τρόπο απλό, παιδαγωγικό, κατηχητικό, παρακλητικό και πάντοτε μυσταγωγικό, ο Γέροντας αποκαλύπτει τα μυστήρια του Θεού με πλήρη αίσθηση βεβαιότητας, αλήθειας και αυθεντικότητας , «παριστών τῷ Θεῷ» τόν ἑαυτό του καί τά τέκνα του «θυσίαν ζῶσαν εὐάρεστον τῷ Θεῷ»
.........Η θεία λατρεία είναι για τον Γέροντα, το μοναδικό και αιώνιο δώρο του Θεού προς την Εκκλησία Του, «η οδός προς τα πνευματικά αθλήματα, η εναγώνια προσδοκία της ελεύσεως και της οράσεως του Ηγαπημένου».

.........5. Το άνοιγμα προς τους ʺνοσταλγούςʺ της Ορθοδοξίας
.........O Γέροντας είναι ένας βαθύτατα «καθολικός» άνθρωπος με ενοποιό συνείδηση και οικουμενικό προσανατολισμό. Δεν διακρίνεται από παθογόνο πνευματικό «επαρχιωτισμό» αλλά παραμένει ένας κοσμοπολίτης του Πνεύματος.
.........Απ’ όλη την υφήλιο νέοι μοναχοί εισοδεύοντας την πύλη της μετανοίας έρχονται και εγκαταβιώνουν «εις τον επίγειον τε και τον επουράνιον κλήρον της Θεοτόκου, στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου , μέτοχοι γινόμενοι αἰωνίου δόξης και θεωροί της άνω ζωής,της μιας Βασιλείας…».
.........Δεν περιόρισε ποτέ τη μετάδοση του βιώματός του σ’ έναν στενό κύκλο πνευματικών τέκνων του αλλά με μια πρωτόγνωρη πνευματική ευρυχωρία –«πλατυσμόν» καρδίας άνοιξε τους θησαυρούς της ορθόδοξης βιωτής, σε κείνους που ζούσαν τη νοσταλγία της αυθεντικής χριστιανικής παράδοσης.
.........Δεν διακρίναμε ποτέ πνεύμα ευσεβιστικού ηθικισμού, αλλά καταδεκτικά, υπομονετικά και σταθερά οδηγούσε τους αληθινούς προσκυνητές του Θεού «επί τας πηγάς των υδάτων», να Τον γνωρίσουν «εν Πνεύματι και αληθεία». Άνοιξε τις πύλες του μοναστηριού με αγάπη σε πλήθος επισκεπτών, οι οποίοι ζώντας από κοντά τη ζωή των μοναχών, ανακαλύπτουν ένα κόσμο «άλλης βιοτής» της αιωνίου.

.........Απόσπασμα ρεπορτάζ του Χρήστου Μιχαηλίδη στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία
.........«..Λένε πως έχει μετατρέψει το Βατοπέδι σε «ξενοδοχείο 5 αστέρων» που, εκτός από πολιτικούς «πρώτης γραμμής», φιλοξενεί πολλούς εύπορους επισκέπτες, κυρίως επιχειρηματίες και φίλους τους από την Κύπρο, και κατά τακτά χρονικά διαστήματα «επιφανείς εκ του εξωτερικού», με χαρακτηριστικό «εκπρόσωπο» τον πρίγκιπα Κάρολο.
.........«Γιατί θα πρέπει να ενοχοποιούμαι και γι’ αυτό;», μας λέει ο ηγούμενος Εφραίμ. «Μόνος του ζήτησε και ήρθε στη μονή μας. Δεν τον προσέγγισα εγώ, πώς θα μπορούσα άλλωστε; Περίμενε, όπως όλοι, για να εξομολογηθεί. Μέσα στη νύχτα, ώρα προχωρημένη. Κάθισε εδώ που βλέπετε, όπως όλοι. Μου άνοιξε την ψυχή του. Τον άκουσα. Τον αισθάνθηκα. Και του μίλησα. Όπως σε όλους. Γονάτισε μπροστά μου, και προσευχήθηκα γι’ αυτόν. Δεν είναι άραγε τιμή της μονής, που έρχεται εδώ ένας άνθρωπος άλλης εθνότητας, άλλης θρησκείας και κοσμοθεωρίας, και ζητεί να προσεγγίσει τη δική μας» (Χρ.Μιχαηλίδης-ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ).

.........6.Πνευματική αξιοπρέπεια, απλότητα, μετριοφροσύνη και πνευματική αρχοντιά
.........Ο Γέροντας, σαν γνήσιος Μαθητής του Χριστού και ποτισμένος με το πνεύμα της πραότητας του Ιησού ,αυτό τον δρόμο εξέλεξε στην ζωή του και αυτό συνιστά εμπράκτως, σαν τρόπο ζωής στα πνευματικά του τέκνα.
.........Η μορφή του, η παρουσία του, οι εκδηλώσεις της ζωής του είναι μια «σιωπώσα παραίνεσις» απλότητας και ταπείνωσης, χωρίς ίχνη Μεγαλοϊδεατισμού και υποκρισίας.
.........Η γνωριμία και οι συζητήσεις του γράφοντος με τον Γέροντα αποτέλεσαν ένα σταθμό ζωής. Ο Γέροντας είναι ένα πρόσωπο απόλυτα προσηλωμένο στην Ορθόδοξη Παράδοση, που μπορεί να ακούει προσεχτικά, να συμβουλεύει και να καθοδηγεί συνδυάζοντας την απλότητα με την πνευματική αρχοντιά, κάτι που δεν συναντάμε εύκολα στον εκκλησιαστικό χώρο.
.........Όποιος τον γνωρίσει από κοντά, πολύ εύκολα μπορεί να διαπιστώσει ότι το μεγαλείο του Γέροντα βρίσκεται απλά στην μετριοφροσύνη του, που δεν είναι χαλκευμένη ταπεινοφροσύνη, ταπεινοσχημία δηλαδή.
.........Είναι ένας αρχοντικός άνθρωπος, ο οποίος αποπνέει «οσμή εὐωδίας πνευματικής, ευωδίας Χριστού», που δεχόταν και δέχεται με τον ίδιο τρόπο και με την ίδια αρχοντιά και εκκλησιαστικούς και πολιτικούς άρχοντες αλλά και τους απλούς πιστούς. Πάντοτε είναι προσεκτικός, μετρημένος, τακτικός, συνετός.
.........Τό στέρεο βήμα του και οι κινήσεις του ιδιαίτερα κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας, στο άγιο Βήμα, στο θρόνο, στο στασίδι, στην τράπεζα, στους διαδρόμους της μονής, παντού μετέδιδαν μια μεγαλοπρεπή ιεροπρέπεια.
.........Είναι χριστοτερπής στους τρόπους του, διαπεραστικός στο βλέμμα, διαγνωστικός στο λόγο του, «Φιλόκαλος κι ευσχήμων», απεχθανόμενος κάθε τι προκλητικό, ανεπίκαιρο και πομπώδες
.........Διαθέτει, ανθρωπιά, απλότητα, αμεσότητα γλυκύτητα στη συμπεριφορά και στην καθημερινή αναστροφή του.
.........Η προσωπικότητα του Γέροντα Εφραίμ του Βατοπαιδινού ανήκει στις σύγχρονες πατερικές μορφές, που ανέλαβαν το έργο της καθοδήγησης ψυχών, υιοθετώντας το ασκητικό ήθος και το ησυχαστικό φρόνημα των Αγίων Πατέρων της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
.........Αναδείχθηκε πνευματικός πατέρας του σύγχρονου Ορθόδοξου Μοναχισμού και σύμβουλος της νεοελληνικής οικογένειας συνεχίζοντας μια μακραίωνη παράδοση της πνευματικής πατρότητας.
.........Η παρουσία του Γέροντα Εφραίμ συνιστά ένα πνευματικό θησαυρό για την εποχή μας και παρακαταθήκη ζωής για εκείνους που συνεχίζουν να αξιοποιούν την διδασκαλία του ως ανεξάντλητο πνευματικό πλούτο και ως αναντικατάστατη πνευματική κληρονομιά.
.........Είμαστε βέβαιοι ότι η Προστάτιδα και Έφορος του Αγίου Όρους, η Κυρία Θεοτόκος, η «Επιτρέπουσα στην Συνοδεία του Γέροντα Ιωσήφ, να καταστεί διαχειριστής της «Μάνδρας του Βατοπαιδίου», θα προστατεύσει και τώρα το γνήσιο τέκνον Της. Εμείς απλά ας την παρακαλέσουμε:

—————————————————–
«Εμπεριστάτων αρραγής προστασία,
αδικουμένων επιβράβευσις θεία,
των ασθενών ιάτειρα και των χαλεπώς τρυχομένων,
άχραντε Θεοτόκε,
ετοίμη βοηθός υπάρχουσα
λυπηρών την ομίχλην σαις προσευχαίς και θλίψεων αχλύν,
Παραμυθία γλυκεία, εκδίωξον.
—————————————————————————————
Παυσολύπη άχραντε, αεί παραμυθουμένη μη ελλίπης άπαντας ασθενούντας, κάμνοντας, οίμοι, στένοντας, αλγεινώς πάσχοντας, συκοφαντουμένους, αδικίας επωμάδιον ζυγόν τους φέροντας αγογγύστως, Μήτερ, αείποτε, και τρυχομένους, Δέσποινα, ίνα τη ση χάριτι σπεύδοντες σε υμνολογώμεν ως πάντων των βροτών καταφυγήν, παρηγορίαν και στήριγμα αρραγές εν θλίψεσι.(Απόσπασμα από τον Παρακλητικό κανόνα στην Παναγία της Παυσολύπης)
——————————————————————————————–
Απέλασον τάχος των λυπηρών ομίχλην και λύσον αδικίας τον σκοτασμόν
Αγνή Θεοτόκε, Παυσολύπη, αδικουμένων προστάτις ως ένθερμος.

agioritikesmnimes

Ποια τραγούδια μπορεί να ακούει ένας χριστιανός;

2012-01-22T11:44:00.000-08:00

Ως γνωστόν οι αγαθοί άγγελοι υμνούν και δοξολογούν ακατάπαυστα τη Παναγία Τριάδα. Πώς όμως την υμνούν, πώς τραγουδούν, ποιο είναι αυτό το στοιχείο το οποίο κάνει τους ύμνους τους Θεάρεστους;
Αυτό βεβαίως το ερώτημα θα μείνει αναπάντητο μέχρι να έρθει η ώρα που θα ακούσουμε και εμείς την υπερκόσμια αυτή αγγελική μελωδία…(με τη Χάρη του Θεού)
Ας έρθουμε λοιπόν στην ανθρώπινη μουσική και να θέσουμε το ερώτημα, άραγε υπάρχει κάποια ανθρώπινη μουσική που να ευαρεστεί τον Θεό, υπάρχει άραγε κάποια μουσική και γενικότερα τραγούδια που να μην μας απομακρύνουν από τον Θεό;
Η Εκκλησία βεβαίως χρησιμοποιεί την βυζαντινή μουσική στην λατρεία της. Είναι μία μουσική η οποία εξυπηρετεί τις λατρευτικές ανάγκες του Σώματος του Χριστού και θα λέγαμε είναι η μουσική αυτή η οποία κατεξοχήν – παίρνοντας υπ’ όψιν μας λόγο και μέλος- ευάρεστη στον Θεό.
Επίσης η κλασική μουσική παίζεται πολύ συχνά στους ραδιοφωνικούς σταθμούς των Μητροπόλεων έχοντας όμως συνήθως το μειονέκτημα της άνευ στίχων μουσικής σύνθεσης. Γι’ αυτό κιόλας είναι πιο «ακίνδυνη» μουσική…
Όμως τι γίνεται με τα τραγούδια; Στους ραδιοφωνικούς σταθμούς των Μητροπόλεων ακούμε μόνο «Παραδοσιακά τραγούδια», τραγούδια δηλαδή που φέρανε μαζί τους οι ξενιτεμένοι πρόγονοί μας ή και τραγούδια που γεννήθηκαν πολλά χρόνια πριν.
Από την άλλη μεριά η πλειονότητα των ανθρώπων της Εκκλησίας απαξιώνουν τραγούδια που γράφτηκαν στις ημέρες μας, ή τραγούδια που δεν ανήκουν στα «Παραδοσιακά» ή στα «Δημοτικά» κ.ο.κ. Γιατί λοιπόν γίνεται αυτό;

Το θέμα είναι τεράστιο…προκαταβολικά θα πω ότι σκοπός αυτού του μικρού άρθρου δεν είναι να απαξιώσουμε την μουσική των προγόνων μας αλλά να θέσουμε (κατά την γνώμη μας) τα ορθά κριτήρια που κάνουν ένα τραγούδι «άξιο» για να παιχτεί σε έναν εκκλησιαστικό ραδιοφωνικό σταθμό.
Έχω γίνει μάρτυρας πολλές φορές να ακούγεται μία ομιλία σε έναν εκκλησιαστικό σταθμό π.χ. Περί Μετανοίας και αμέσως μετά να ακούγονται Παραδοσιακά τραγούδια που έχουν στίχους όπως οι παρακάτω:

«Αγάπησα μια κόρη στον πάνω μαχαλά
που'χει τα μαύρα μάτια και τα ξανθά μαλλιά.
Από λίγο-λίγο γίνεται πολύ.

Έχει και μες τα στήθεια, χρυσή πορτοκαλιά
που κάνει πορτοκάλια κι είναι πολύ γλυκά.

Τα μάτια σου τα μαύρα που με κοιτάζουνε,
χαμήλωσέ τα, φως μου, γιατί με σφάζουνε.

Εμένα δε με μέλει πως αγαπάς αλλού
φοβούμαι μη σου πάρουν τη γνώμη και το νου.»

Δεν μπορώ να καταλάβω πως είναι δυνατόν ένα τέτοιο τραγούδι να γίνεται αποδεκτό από ένα εκκλησιαστικό ραδιόφωνο ή να παίζεται σε κατηχητικές συνάξεις ή εκδηλώσεις Μητροπόλεων επειδή και μόνο εκτελείται από παραδοσιακά όργανα, και να μην λαμβάνεται καθόλου υπ’ όψιν των υπευθύνων η ρηχή (για να μην χαρακτηριστεί αλλιώς) θεματολογία….
Παρόμοια μπορούμε να δούμε και άλλους στίχους δημοφιλών παραδοσιακών τραγουδιών τα οποία ακούγονται ευχάριστα στα αυτιά κάποιων χριστιανών…όπως το παρακάτω:

«Έλα Αναστούδα, κάτσι να σε πω
παράτησε το Χρήστο να σε πάρω ‘γώ

Παράτησε το Χρήστο, Αναστασούδα μου
παράτησε το Χρήστο να σε πάρω ‘γώ
παράτησε το Χρήστο, Αναστασούδα μου
παράτησε το Χρήστο να σε πάρω ‘γώ

Πώς να τον παρατήσω, τον πονώ πολύ
πολύ μικρή μι πήρε, δώδεκα χρονί

Ή το παρακάτω:

«Αυτά τα μάτια τα γλυκά, για πες μου που τα βρήκες,
τα είχες, για τα αγόρασες, για δανεικά τα πήρες.
Για μαύρα μάτια χάνομαι, για γαλανά πεθαίνω
για αυτά τα κρασογάλανα στον Άδη κατεβαίνω

Τα μαύρα μάτια την αυγή δεν πρέπει να κοιμούνται,
μον΄ πρέπει ν'αγκαλιάζονται και να γλυκοφιλιούνται.
Αυτά τα μάτια τα γλυκά, πουλί μου που τα ήβρες
και με αυτά με πλάνεσες και σκλάβο σου με πήρες.»

Τα παραδείγματα όπως ανέφερα είναι πάρα πολλά…σχεδόν όλα τα Παραδοσιακά τραγούδια μιλούν για επίγειους έρωτες ή για την ξενιτιά. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο δεν μπορούν να προσφέρουν παρά μόνο μία στιγμή διασκέδασης για χορό και πανηγύρια ή για μοιρολόγι.
Δεν μπορώ λοιπόν να εννοήσω αυτό το σκεπτικό, από την μία με όλα αυτά που μας λένε οι πατέρες της Εκκλησίας μας να στοχαζόμαστε πάντοτε πάνω στην Αγάπη του Θεανθρώπου, πάνω στην υπερβατικότητα του είναι μας και από την άλλη να ακούμε στα ραδιόφωνά μας ή στο σπίτι μας όλα αυτά τα δήθεν αποδεκτά από την Εκκλησία.
Όχι!!!... η Εκκλησία δεν πρέπει να αποδέχεται τα παιδιά της να γαλουχούνται πνευματικά με τέτοια ακούσματα - και από μουσικής αλλά κυρίως από στιχουργικής πλευράς.
Κανένα είδος μουσικής δεν μπορεί να αυτοανακηρυχτεί «Θεάρεστο» επειδή και μόνο χρησιμοποιεί παραδοσιακά όργανα, κανένα είδος μουσικής δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «δαιμονικό» επειδή και μόνο χρησιμοποιεί σύγχρονα μουσικά μορφώματα!!! Και αυτό επιτέλους θα πρέπει να γίνει κατανοητό.
Στην σύγχρονη πραγματικότητα υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν μουσική και χρησιμοποιούν στίχους για τα τραγούδια τους οι οποίοι φανερώνουν ένα ασυγκρίτως μεγαλύτερο στοχαστικό μεγαλείο από την πλειονότητα των «ανύπαρκτων» – από πνευματικής πλευράς- Παραδοσιακών τραγουδιών.
Στίχοι οι οποίοι κρύβουν μία απεγνωσμένη αναζήτηση του Θείου, του Θεού….τραγούδια που διαγράφουν μία πορεία προς το υπερβατικό, που θέτουν μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα, που καταγράφουν μεγάλες αλήθειες της ανεπάρκειάς μας.
Τέτοια τραγούδια σπανίζουν στον χώρο των Παραδοσιακών μιας και τα παραδοσιακά τραγούδια κυρίως είναι για χορούς και πανηγύρια ή μοιρολόγια.
Μουσικά σχήματα, τραγουδοποιοί ειδικά στην Ελλάδα που καταγράφουν όλα αυτά τα υπαρξιακά ερωτήματα, τις κοινωνικές ανισορροπίες, την φιλοσοφική-ποιητική προσέγγιση της καθημερινότητας, το υπερβατικό, το υπέρλογο, την αναζήτηση του Θεού ΥΠΑΡΧΟΥΝ και μας καλούν να τους ανακαλύψουμε. Και νομίζω αξίζει να ανακαλύψουμε αυτούς τους καλλιτέχνες όχι διότι έχουν μία αψεγάδιαστη ζωή (διότι κάτι τέτοιο δεν είναι το ζητούμενο αλλά ούτε και ζητείτε από τους τραγουδιστές και τους οργανοπαίχτες της Παραδοσιακής μουσικής…άρα θα ήταν κάτι το υποκριτικό να ζητείται) αλλά διότι μπορούν μέσα από το έργο τους να μας κρατούν προβληματισμένους, υποψιασμένους για το άγνωστο, μοιράζοντας από την δική τους καλλιτεχνία… ψεγάδια στοχασμού.

Η μουσική είναι ένα «Θείο Δώρο»… το πώς κάποιος θα την χρησιμοποιήσει είναι άλλο θέμα. Η ηλεκτρική κιθάρα δεν είναι όργανο του Σατανά, και το κανονάκι ή η άρπα όργανο των Αγγέλων. Δεν μπορούμε να κατακρίνουμε ένα ολόκληρο είδος μουσικής όπως η Ροκ ή η Ποπ επειδή μέσα στους κόλπους τους υπάρχουν και άνθρωποι οι οποίοι δεν σέβονται τον Χριστιανισμό διότι τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν και στην Παραδοσιακή μουσική και στην Κλασική μουσική και σε όλα τα είδη μουσικής.
Τα κριτήρια λοιπόν που θα πρέπει να έχουμε για ένα τραγούδι δεν είναι σε ποιο είδος ανήκει αλλά το τι μπορεί να μας προσφέρει.
Δεν νοείται Χριστιανός που να μην φιλοσοφεί την ζωή του, να μην στοχάζεται πάνω στις πράξεις του, στον βίο του, στο υπέρλογο άγνωστο που μας καλεί να το γνωρίσουμε…
Στίχοι όπως οι παρακάτω αποδεικνύουν ότι υπάρχουν ακόμα Έλληνες τραγουδοποιοί ( για να μην μιλήσουμε για ξένους που είναι αρκετοί) που μπορούν να προσφέρουν στον κάθε Χριστιανό μία πιο βαθειά μουσική εμπειρία…

«Ζητάω βοήθεια από ανήμπορα χέρια
που ριγούν στην αγάπη και τον τρόμο.
Πήρες λάθος τον δικό μου δρόμο
και ψάχνεις το φως μου σε σβησμένα αστέρια.

Η απουσία Σου μ' εξουθενώνει
και δεν μπορώ να συνηθίσω.
Νιώθω να προχωράω μπροστά
μα πάντα φτάνω πίσω.
Κι αυτή η αλήθεια με σκοτώνει.

Σβήνω τα ίχνη από τα ψέματά μας
παραπατάω στη σιωπή.
Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
κι ο έρωτας μια άρρωστη κραυγή.»
Διάφανα Κρίνα

Οι Χριστιανοί που ακούνε τους Εκκλησιαστικούς Ραδιοφωνικούς Σταθμούς είναι συνήθως άνθρωποι της τρίτης ηλικίας…γιατί άραγε; Γιατί σήμερα οι νέοι απαξιώνουν τους Εκκλησιαστικούς Σταθμούς; Διότι απλούστατα από μουσικής πλευράς δεν μπορούν να προσφέρουν τα αναμενόμενα….και αυτό πού περιμένει σήμερα ο νέος δεν είναι σαχλοτράγουδα… αλλά μουσικές ποιητικές διαδρομές που θα τον οδηγήσουν σε προβληματισμό, σε μία θεολογική προσέγγιση των στίχων, σε μία ψυχαγωγική αφύπνιση!!!
Πολλοί όροι που χρησιμοποιούνται σε τραγούδια όπως η Αγάπη, ο Έρωτας…κατακρίνονται από ποιμένες της Εκκλησίας μας ενώ οι Θεοφόροι Πατέρες δεν είχαν κανένα πρόβλημα να τους χρησιμοποιήσουν ακόμα και σε θεολογικά τους έργα.

Υπάρχει μία τάση να δαιμονοποιούμε ότι το καινούργιο…το internet, την σύγχρονη μουσική, την σύγχρονη τέχνη γενικότερα, τις νέες ανακαλύψεις των επιστημών κ.τ.λ. ενώ κάτι τέτοιο σίγουρα δεν είναι σύμφωνο με το πνεύμα των Πατέρων της Εκκλησίας οι οποίοι ήταν πάντα «ανοικτοί», πάντα πρόθυμοι να μάθουν, να δοκιμάσουν και να χρησιμοποιήσουν προς δόξα Θεού το κάθε τι!!!!
Η τυποποίηση των προτύπων του παρελθόντος και η υπεραξία που τους δίνουμε δυστυχώς έχει κάνει τους σύγχρονους Χριστιανούς να φοβούνται το καινούργιο, να τρέμουν στην ιδέα της ανακαίνισης.
Κανένα τραγούδι δεν μπορεί να απαξιωθεί από κανέναν με βάση μόνο το κριτήριο: «από ποιον γράφτηκε ή το πότε γράφτηκε»…ένα τραγούδι έχει αξία όταν μιλά στην ψυχή ενός ανθρώπου, όταν προσφέρει στον ακροατή του κάτι περισσότερο από μία μουσική μελωδία, όταν προσφέρει στον ακροατή του την ελευθερία της θεολογικής του σκέψης.
Το λιγότερο λοιπόν που μπορούμε να πούμε είναι ότι είναι τουλάχιστον ανορθόδοξο το να φοβούνται πολλοί εκκλησιαστικοί άνδρες να τολμήσουν μία αλλαγή όσο αφορά την μουσική που πλαισιώνει τα ραδιόφωνα της Εκκλησίας.

Είναι τραγικό να επιμένουν πολλοί χριστιανοί σε μία εχθρική στάση απέναντι σε μουσικά σχήματα τα οποία επιθυμούν κάτι το παραπάνω από μία μπαγιάτικη νοθευμένη «χριστιανική μουσικοπαιδεία».
Ο νέος, η νέα ή μάλλον αυτοί που νιώθουν νέοι και έχουν μέσα τους ακόμα ζωντανή την αγωνιά για το τώρα και το μετά, την διάθεση για γνώση, την υποψία για το ανυποψίαστο, την αγάπη για τον Ηγαπημένο, την ζωντάνια του καινούργιου, την αναγνώριση της νιότη του διαχρονικού, τον Έρωτα για την Ζωή- για τα απλά και τα σύνθετα…θα ακούν σε κάθε νότα,σε κάθε στίχο του παρελθόντος, του τώρα ή του μετά...την μουσική των Αγγέλων – την μουσική της Θεολογίας μας…

Π.Π.

imverias

Βάλδιοι και Ιερά Εξέταση: Ο ΙΓ’ αιώνας.

2012-01-21T01:22:00.000-08:00

ΓΝΩΣΤΙΚΟΙ - ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΣ

ΜΕΡΟΣ Η'

8.3 ΟΙ ΒΑΛΔΙΟΙ
Β’ Μέρος – Βάλδιοι και Ιερά Εξέταση: Ο ΙΓ’ αιώνας.

8.3.1 Η αναγνώριση των Βάλδιων από την Ιερά Εξέταση.
8.3.2 Η προσαρμογή των αιρετικών στα νέα δεδομένα.
8.3.3 Η εξάπλωση της αίρεσης.
8.3.4 Οι Βάλδιοι στην Pamiers. Η εμφάνιση του Οικουμενισμού.
8.3.5 Οι Βάλδιοι στην Τουλούζη.

*****

8.3.1 Η αναγνώριση των Βάλδιων από την Ιερά Εξέταση.

Η δράση της Ιεράς Εξέτασης ανάγκασε τους Βάλδιους να προσαρμόσουν τον χαρακτήρα της αίρεσής τους. Κατά την διάρκεια της Αλβιγηνικής εκστρατείας απολάμβαναν ένα είδος ανοχής για δύο λόγους. Πρώτον, κύριος στόχος των παπικών ήταν οι Καθαροί. Οι εκκλησιαστικοί και κοσμικοί παράγοντες είχαν στραμμένη την προσοχή τους σε αυτούς. Δεύτερον, οι Βάλδιοι είχαν διαμορφώσει το κήρυγμά τους κατάλληλα για την αντιμετώπιση της διδασκαλίας των Καθαρών επίσης, εφόσον κινούνταν στις ίδιες περιοχές, οπότε δεν έδιναν την πρόφαση στους «σταυροφόρους» να τους κυνηγήσουν.

Η κατάσταση άλλαξε μετά το 1230 και την εμφάνιση της Ιεράς Εξέτασης. Ο νέος εκκλησιαστικός θεσμός δεν είχε ως στόχο του μόνο τους Καθαρούς, αλλά όλους τους αιρετικούς. Ταυτόχρονα απαιτούσε από όλους τους Χριστιανούς, τους οποίους θεωρούσε νόμιμα δεσμευμένους απέναντι στην παπική «εκκλησία» δια του βαπτίσματος, να συμμερίζονται τους σκοπούς της και να συνδράμουν στο έργο της. Σε σχέση, λοιπόν, με τους Βάλδιους πρώτος στόχος της Ιεράς Εξέτασης ήταν η ενημέρωση των πιστών για τον αιρετικό χαρακτήρα των πλανόδιων κηρύκων.

Οι Βάλδιοι ήταν αιρετικοί. Ποιοι ήταν, όμως, Βάλδιοι; Μέχρι την εμφάνιση της Ιεράς Εξέτασης, Βάλδιοι ήταν οι πλανόδιοι κήρυκες. Η σέκτα ήταν περιορισμένη στον μικρό αριθμό αυτών. Με τον επίσημο χαρακτηρισμό τους ως αιρετικών, αυτόματα ονομάστηκαν αιρετικοί και όσοι ήταν πρόθυμοι να τους ακούσουν ή να τους υποστηρίξουν. Με την νέα κατηγοριοποίηση ο αριθμός τους αυξήθηκε κατ’ επέκταση. Εκτός των κηρύκων, στους Βάλδιους συγκαταλέχθηκαν και όλοι αυτοί, οι οποίοι αποτελούσαν το σύστημα υποστήριξής τους˙ όσοι τους φιλοξενούσαν στα σπίτια τους, τους παρείχαν τροφή και άνεση, κάλυπταν την δραστηριότητά τους και το πιο σημαντικό από όλα, οργάνωναν συγκεντρώσεις για την διάδοση του κηρύγματος και της αίρεσης.

Αυτοί οι ίδιοι ρύθμιζαν και την ροή της πληροφορίας προς τους ανακριτές, παραπλανώντας τους.

Στο θέμα της συγκάλυψης και της μυστικότητας, οι Βάλδιοι ήταν πιο επιτυχημένοι από τις άλλες αιρέσεις. Μπορούσαν να διατηρούν τον παπικό τρόπο εκκλησιαστικής ζωής, χωρίς να έχουν εσωτερικές ιδεολογικές συγκρούσεις. Ο κύκλος υποστήριξης των κηρύκων, λαϊκοί συζευγμένοι με εμφανή ευσέβεια, μπορούσε ν’ αυξάνει ατελείωτα, χωρίς να κινεί υποψίες. Δεν υπήρχε κάτι στην ζωή τους που να τους διακρίνει από την υπόλοιπη ενορία. Ήταν πολύ δύσκολο για τους ιεροεξεταστές ν’ ανακαλύψουν τους Βάλδιους. Η διδασκαλία τους, ακόμη και στις περιπτώσεις, όπου κυριαρχούσε ο δονατισμός, δεν καλούσε σε αποκοπή από τον παπισμό. Ειδικά στην περίπτωση των Φτωχών της Λυών, ο αντικληρισμός δεν έγινε εμφανής πριν το τέλος του ΙΓ’ αι[1].

8.3.2 Η προσαρμογή των αιρετικών στα νέα δεδομένα.

Το μόνο διακριτικό, που μπορούσε ν οδηγήσει στην ανακάλυψη των Βάλδιων, ήταν το δημόσιο κήρυγμα. Αυτό εξέλιπε με την εμφάνιση της Ιεράς Εξέτασης. Το διάστημα 1241-2 η δράση του ιεροεξεταστή Pierre Seila την περιοχή του Montauban, έφερε στο φως κάποια από τα λιγοστά στοιχεία που υπάρχουν ακόμη και σήμερα για την αίρεση. Τέσσερις μαρτυρίες δείχνουν ότι το δημόσιο κήρυγμα σταμάτησε με την έναρξη της δράσης των πρώτων ανακριτών.

Κάποιος Raymond Hugues, ανακρινόμενος το 1244 δήλωσε ότι περίπου σαράντα χρόνια πριν είχε ακούσει Βάλδιους να κηρύττουν στην εκκλησία της Aiguesvives μετά την ανάγνωση του Ευαγγελίου, μπροστά στο εκκλησίασμα. Το 1243, κάποιος Arnaud Combarieu ισχυρίστηκε ότι είκοσι χρόνια πριν είχε δει Βάλδιους να κυκλοφορούν στους δρόμους του Montauban. Την ίδια χρονιά ένας ιππότης, ο Sais του Montesqieu, δήλωσε ενώπιον των ανακριτών, ότι δεκαέξι χρόνια πριν, καθώς πλησίαζε στην Lacroisille, κοντά στην Puylaurens, συνάντησε στην πύλη της πόλης μια ομάδα ανθρώπων μαζί με τον εφημέριο της ενορίας. Όταν τους ρώτησε τι κάνουν συγκεντρωμένοι εκεί, του απάντησαν ότι μιλούσε ένας Βάλδιος και τον άκουγαν. Κάποια Περεγρίνα, πρώην υπηρέτρια της κόμισσας της Τουλούζης, ομολόγησε στον ανακριτή ότι είχε δώσει τροφή σε τέσσερις Βάλδιους μετά τον θερισμό, στην οικία του P. Ortola, πεθαμένου από καιρό. Αλλά δικαιολογήθηκε ότι τότε οι Βάλδιοι δεν θεωρούνταν αιρετικοί. Όταν ο ανακριτής την ρώτησε για την χρονολογία του συμβάντος, απάντησε ότι πρέπει να είχε γίνει πριν δεκαπέντε ή δεκαέξι χρόνια[2].

Οι παραπάνω μαρτυρίες δείχνουν την ανησυχία του κόσμου εξαιτίας του γεγονότος της αιρετικής δράσης ανθρώπων, τους οποίους τους θεωρούσαν αξιοσέβαστους. Επίσης αποκαλύπτουν ότι το 1204, κατά την πρώτη μαρτυρία, είκοσι χρόνια μετά την Βερόνα, και το 1223, 1227 και 1228, κατά τις υπόλοιπες, δηλαδή πολλά χρόνια μετά την τέταρτη σύνοδο του Λατερανού, οι Βάλδιοι εξακολουθούσαν να μιλούν δημόσια, παρά την επίσημη καταδίκη τους[3].

Μετά το 1230 το δημόσιο κήρυγμα εγκαταλείφθηκε. Ο μόνος τρόπος για να γνωρίσει κάποιος ένα Βάλδιο κήρυκα ήταν μέσω φίλου, μέσω του κύκλου υποστήριξης και εφόσον είχε διαπιστωθεί ότι δεν θ’ αποτελούσε κίνδυνο για να εκτεθεί. Λόγω της σπανιότητας των πηγών, πρέπει ν’ ανατρέξει κανείς σε μια ομολογία του 1327 για να μάθει πως γίνονταν η επαφή ενός καινούργιου μέλους με τους κήρυκες. Κάποια χήρα στην επαρχία της Castres δέχθηκε κάποια στιγμή την επίσκεψη ενός γείτονα. Αυτός της είπε: «Αν επιθυμείς να πιστέψεις κάποιο καλό άνθρωπο, τον οποίο φιλοξενώ στο σπίτι και να τον ακούσεις να κηρύττει και να λέει καλά λόγια, είμαι σίγουρος ότι θα ευχαριστηθείς πολύ». Η χήρα ζήτησε να μάθει περισσότερα. «Είναι καλός και δίκαιος άνθρωπος», της απάντησε ο γείτονας, «Δεν τολμά να εμφανιστεί δημόσια, διότι είναι ένας από αυτούς που διώκονται από την εκκλησία». Η γυναίκα πήγε και συνάντησε δύο ανθρώπους και τους άκουσε να μιλούν αλλά δεν είδε τα πρόσωπά τους. Τους άκουσε να λένε καλά λόγια, αλλά τίποτα ενάντιο στην πίστη, κατά την δήλωσή της[4].

Ο παλιός τρόπος στρατολόγησης νέων μελών είχε αλλάξει. Εκείνο που ενδιέφερε δεν ήταν η μαζική επέκταση της αίρεσης, αλλά η ασφαλής. Βλέπουμε ότι ακόμη και στην περίπτωση που υπήρχε ενδιαφέρον, λαμβάνονταν προφυλάξεις. Η χήρα δεν είδε τα πρόσωπα των ομιλητών. Η χήρα ήταν γνωστή στον κύκλο υποστήριξης και είχε γίνει η εκτίμηση ότι η προσέγγισή της εν θα έθετε σε κίνδυνο την ομάδα. Η επιτυχία όλης αυτής της μυστικότητας φαίνεται από την σπανιότητα της αποκάλυψης τέτοιων δικτύων υποστήριξης τον ΙΓ’ αι.

Πως μπορούσε να φτάσει η Ιερά Εξέταση σε έναν τέτοιο πυρήνα και να τον ξεσκεπάσει; Μέσω της εξομολόγησης ή για την ακρίβεια μέσω τα αποχής από την εξομολόγηση. Και θα εξηγήσουμε αμέσως το γιατί. Η Δ’ Σύνοδος του Λατερανού είχε αποφασίσει ότι οι πιστοί έπρεπε να εξομολογούνται τουλάχιστον μια φορά τον χρόνο κατά την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής[5]. Η διάταξη εφαρμόστηκε αμέσως από τους Βάλδιους, με την διαφορά ότι δεν εξομολογούνταν στον ιερέα της ενορίας ή στους ιερομονάχους της περιοχής τους ή τους επισκέπτες αδελφούς των παπικών ταγμάτων. Εξομολογούνταν μόνο στους πλανόδιους Βάλδιους κήρυκες[6]. Το ότι η παρεκτροπή αυτή επικράτησε στους Βάλδιους αμέσως μετά την Σύνοδο του Λατερανού του 1215 δείχνει ότι δεν πρόκειται για αντίμετρο στις διώξεις της Ιεράς Εξέτασης. Πάντως, αποδείχθηκε πολύ χρήσιμο στους αιρετικούς, διότι έτσι αποσοβούνταν ο κίνδυνος της αποκάλυψης μέσω της εξομολόγησης, δεδομένου ότι δεν υπήρχε ανοικτή αντίρρηση στους τρόπους της παπικής «εκκλησίας». Συνεπώς οι Βάλδιοι κάλυπταν με αυτό τον τρόπο τα νώτα τους χωρίς να φαίνονται αντιρρησίες στα μάτια των αφελών. Κι όμως, αυτό δείχνει ότι σφετερίζονταν αλλότρια αρμοδιότητα.

Οι παπικές αρχές άργησαν ν’ αντιληφθούν τι γίνονταν πίσω από την πλάτη τους. Από την στιγμή που ενημερώθηκαν, η μη συμμετοχή κάποιου στην εξομολόγηση σε κάποιον εξουσιοδοτημένο γι’ αυτήν παπικό έγειρε υποψίες. Ωστόσο δεν μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι για την εις βάθος εξέταση των περιπτώσεων[7]. Για να μην εγείρονται υποψίες, οι Βάλδιοι επέτρεπαν και την εξομολόγηση της Τεσσαρακοστής στον ενοριακό ιερέα, θεωρώντας ότι αυτή η τακτική θα τους υπενθύμιζε την διαφορά τους από τον υπόλοιπό πληθυσμό.

Μέσα στην λογική της συγκάλυψης της δραστηριότητάς τους και πάντα σε αρμονία με την άρνηση εργασίας, οι περιπλανώμενοι Βάλδιοι υιοθέτησαν την άσκηση της ιατρικής. Έτσι, δικαιολογούσαν τα ταξίδια τους στα μάτια του σκεπτικιστή παρατηρητή. Επίσης, όταν ένας πιστός τους καλούσε ζητώντας τις υπηρεσίες τους, κάλυπταν την ιδιότητα του πάστορα με αυτήν του θεραπευτή[8]. Στα αρχεία του ιεροεξεταστή Pierre Seila αναφέρονται πέντε τέτοιες περιπτώσεις[9]. Οι σύγχρονες παραστάσεις με θεατρικής εκτέλεσης ψευτοθεραπείες στις θρησκευτικές συνάξεις ορισμένων σεκτών, ίσως να έχουν εδώ την αρχή τους.

Το ότι τελικά οι Βάλδιοι είχαν πάστορες ακόμη και σε πρώιμη περίοδο αποκαλύπτεται, παρά την προσπάθεια συγκάλυψης πίσω από την φτώχεια των πηγών, από τις ομολογίες κάποιων μετανοημένων Βάλδιων, των ‘Johannes de Montel’, και ‘Elias’ B. de Fiac’, στον επίσκοπο της Valence-d’ Albigeois στην Languedoc. Αυτοί οι τρεις αποκάλυψαν μια σκανδαλιστική εικόνα της αίρεσης, την οποία εγκατέλειψαν. Ανέφεραν ότι οι Βάλδιοι διενεργούσαν Ευχαριστίες σε ακαθόριστο χρόνο, εξομολογούνταν μεταξύ τους, εξέλεγαν επισκόπους, επέτρεπαν σε αμόρφωτους να κηρύττουν, ακόμη και σε γυναίκες, και μεταξύ τους φανέρωναν το μίσος τους για την παπική «εκκλησία». Βάπτιζαν ή αναβάπτιζαν εαυτούς και αλλήλους, δεν παραδέχονταν τις νηστείες, καλούσαν σε αποχή από τον όρκο, αν και οι ίδιοι ορκίζονταν συνεχώς, παραβαίνοντας τους όρκους τους. Κατηγόρησαν, μάλιστα κάποια Μαρία της Ναρβόννης, ότι είχε σαρκικές επαφές με τέσσερις κήρυκες[10].

Οι κατηγορίες των μετανοημένων Βάλδιων δεν στερούνται ακρίβειας, ακόμη και αν το θέμα των σαρκικών επαφών ληφθεί ως υπερβολή. Ειπώθηκε ότι οι γυναίκες της αίρεσης είχαν ενεργό ρόλο στο κήρυγμα και συμμετείχαν στις πλανόδιες ομάδες. Πηγές δείχνουν ότι και μετά τα μέσα του ΙΓ’ αι. ο ρόλος αυτός παρέμενε σε ισχύ. Κάποια Geralda φιλοξενήθηκε από ένα μέλος της σέκτας στο Montauban[11]˙ οι Raymunda de Balinis και Alazais Calosa ανακαλύφθηκαν στην Ναρβόννη και το σπίτι που της φιλοξένησε παραδόθηκε στις φλόγες[12]˙ οι Arnalda και Bona Domina συνελήφθησαν στην Castres το 1239 και η μια εκτελέστηκε ενώ η άλλη μετανόησε[13]. Μόλις το 1300 εγκαταλείφτηκε η συμμετοχή των γυναικών στις περιπλανώμενες ομάδες.

Οι παραπάνω ομολογίες δεν είναι οι μοναδικές που αναφέρονται στα πραγματικά αισθήματα των Βάλδιων απέναντι στην "εκκλησία" και τους ιερείς. Ανάλογη περιγραφή υπάρχει και στον Étienne de Bourbon. Σύμφωνα με τα συμπεράσματα που έβγαλε ως ιεροεξεταστής από τις ανακρίσεις Βάλδιων, αυτοί αρνούνταν οποιαδήποτε πνευματική αξία στις ιεροπραξίες κακού ιερέα, ενώ αναγνώριζαν ανάλογη αρμοδιότητα σε λαϊκούς. Απέρριπταν πολλές από τις ακολουθίες του παπισμού κι έτρεφαν αντικληρικαλιστικά αισθήματα[14]. Από αυτή την περιγραφή γίνεται κατανοητό ότι οι διώξεις εκ μέρους της Ιεράς Εξέτασης είχαν απαλύνει τις διαφορές μεταξύ των Λυωνιστών και των Λομβαρδών Βάλδιων.

Οι Βάλδιοι της Languedoc είχαν μια χαρακτηριστική τελετή, η οποία δεν επικράτησε στις ομάδες άλλων περιοχών. Μερικές ομολογίες μιλούν για την ευλογία άρτου και ιχθύος, τα οποία στην συνέχεια κατανάλωναν κατά την Μεγάλη Πέμπτη[15]. Στα αρχεία των ανακρίσεων από τον Pierre Seila υπάρχουν όμοιες ομολογίες με την προσθήκη της ευλογίας του οίνου[16]. Τα μέλη μπορούσαν να πάρουν τον άρτο στο σπίτι τους και να τον καταναλώσουν εκεί[17]. Η τελετή αυτή επέζησε μέχρι το 1300 ως είδος μυστικού δείπνου μόνο για τους κήρυκες[18].

Η συνάντηση των κηρύκων με τους πιστούς υποστηρικτές ξεκινούσε με το «ασπασμό της ειρήνης[19]». Στην συνέχεια οι πιστοί φιλοξενούσαν τους πλανόδιους «αδελφούς» στις οικίες τους για μερικές ημέρες. Τους έδιναν δώρα, τροφή, χρήματα ή ρούχα για το καλωσόρισμα. Στην συνέχεια συνεστιάζονταν και άκουγαν το κήρυγμά τους. Δεν αναφέρεται τυπικό τιμητικής προσκύνησης των «αδελφών» από τους πιστούς, όπως στην περίπτωση των Καθαρών. Υπάρχει, βέβαια, μια μαρτυρία, κατά την οποία ‘Pana’ αγαπούσε τον ‘Petrus de Vallibus’, τον αιρεσιάρχη, ως άγγελο του Θεού[20].

8.3.3 Η εξάπλωση της αίρεσης.

Από τα στοιχεία που προκύπτουν από τις πηγές, εξάπλωση της αίρεσης έγινε στην Νότια Γαλλία με ταχείς ρυθμούς το πρώτο μισό του ΙΓ’ αι. Από τα Πυρηναία και την Ναρβόννη, όπως δείχνει η περίπτωση του Durand de Huesca, προς την Τουλούζη, το Montauban και το Quercy. Νοτιόανατολικά, στο Montpellier, την Nîmes, την Αβινιόν μέχρι την Προβηγκία. Στην συνέχεια βορειότερα στην Βουργουνδία. Οι κήρυκες μπορεί να ταξίδεψαν μακρύτερα, αλλά δεν είχαν πάντα θετικά αποτελέσματα. Στην περιοχή του Montauban, όπως φαίνεται από τα αρχεία του Pierre Seila το 1241-2 και των Bernard de Caux & Jean de St. Pierre το 1245-6, πολυπληθείς εστίες υπήρχαν επίσης στις περιοχές Gourdon και Montcucq και σποραδικές περιπτώσεις εντοπίστηκαν στις πόλεις Beaucaire, Sauveterre, Moissac και Castelnau.

Οι επόμενες πληροφορίες για τους Βάλδιους της Οξιτανίας προέρχονται από τις αρχές του ΙΔ’, αλλά αναφέρονται και σε παλαιότερες εποχές. Το 1310 ιεροεξεταστές με έδρα την Τουλούζη διέταξαν την σύλληψη και κράτηση κάποιων Βάλδιων της Γασκώνης, οι οποίοι ήταν μετανάστες από την Βουργουνδία[21]. Η μετοίκηση στον νέο τόπο εγκατάστασης είχε γίνει κάποιες δεκαετίας πρωτύτερα. Στην δεκαετία που ακολούθησε συνελήφθησαν και δικάστηκαν αρκετοί κάτοικοι της περιοχής. Εστίες Βάλδιων ανακαλύφθηκαν στην Auch, δυτικά της Τουλούζης, και μικρότεροι αριθμοί στην επαρχία Rodez, όπως και στην Rouergue. Σ’ αυτήν την περιοχή έδρασαν δύο γνωστοί από τα κεφάλαια για τους Καθαρούς ιεροεξεταστές, ο Bernard Gui και ο Jacques Fournier, επίσκοπος Pamiers και μετέπειτα πάπας Βενέδικτος ΧΙΙ (1334-1342), στην Αβινιόν. Τα αρχεία από τις δίκες συγκεντρώθηκαν από τον Ολλανδό Philips van Limborch και εκδόθηκαν ως παράρτημα (Ποινολόγιο- Liber sententiarum) στην Ιστορία της Ιεράς Εξέτασης του ιδίου το 1692[22].

Ως τόπος γέννησης πολλών από τους καταδικασμένους φέρονται στα έγγραφα, χωριά της επαρχίας Besançon. Ωστόσο, αυτοί ήταν Βάσκοι δεύτερης γενιάς και οι γονείς τους, προερχόμενοι από την Βουργουνδία, είχαν εγκατασταθεί εκεί την περίοδο 1280-1290[23]. Πολλοί από αυτούς δήλωσαν ότι είχαν εγκαταλείψει την Βουργουνδία, εξαιτίας των διωγμών των Βάλδιων εκεί, από τον ιεροεξεταστή Fra Guy de Reims[24]. Ακόμη και όσοι δεν κατάγονταν από την Βουργουνδία συνδέονταν μαζί τους με επιγαμίες. Είναι χαρακτηριστικό ότι σ’ αυτή την περίπτωση οι Βάλδιοι έκαναν κλειστούς γάμους, μόνο με μέλη της αίρεσης και επίκεντρο τα χωριά Mazères, Castelnau-Barbarens, Lartigue, Marciac, St-Gaudens, Mirande, Bars & St. Jean-le-Comtal (επαρχία Auch) και Alzon, μεταξύ του Montpellier και Millau, στην επαρχία της Rodez[25].

Αυτό που προκύπτει από τα παραπάνω σχετικά με την εξάπλωση της αίρεσης, είναι ότι έχουμε μαζική μετανάστευση από μια περιοχή σε μια άλλη, εξαιτίας των διώξεων του παπισμού. Παρόμοιες μετακινήσεις συνέβησαν αργότερα από τις Άλπεις προς την Προβηγκία και από κει προς Καλαβρία και Απουλία.

Μέσα από την εξέταση των καταθέσεων βλέπουμε ότι οι Βάλδιοι αυτοαποκαλούνται «αδελφοί[26]». Ο παπικός κλήρος αποκαλείται «εθνικοί», και είναι αυτοί που τους ονόμασαν «Φτωχούς της Λυών»[27]. Στις ομάδες αυτές εμφανίζονται άτομα με πρωτεύοντα ρόλο και προέρχονται από την τάξη των κηρύκων. Από τους πρώτους αρχηγούς που έφτασαν από την Βουργουνδία ήταν ο Jean de Grandvaux, περίπου 1275[28]. Τέτοιοι ήταν επίσης οι Étienne Porchier από την Lons-le-Saulnier και Étienne Bordet[29]. Μεταγενέστερος εμφανίζεται κάποιος Cristinus Maynes (ίσως από Maine), τον οποίο ονομάζουν αγράμματο[30]. Οι κήρυκες ονομάζονται σε κάποιες περιπτώσεις και Τέλειοι, πιθανότατα ως δάνειο είτε από μπέρδεμα με τους Καθαρούς. Για παράδειγμα ο Jean Canoat, ήταν ‘Valdensis perfectus’[31]. Στην ίδια συλλογή αναφέρεται μόνο μια γυναίκα κήρυκας, η Raymonde de Castres[32], οπότε συμπεραίνεται ότι η συμμετοχή γυναικών σε αυτή την τάξη τείνει να εκλείψει.

Κάποιοι μάρτυρες ονομάζουν τους κήρυκες ως ‘clerici[33]’. η λέξη τoν Μεσαίωνα είχε διπλή σημασία˙ σήμαινε είτε τον κληρικό, είτε τον εγγράμματο[34]. Δεν είναι ξεκάθαρο με ποια έννοια χρησιμοποιείται. Αν χρησιμοποιείται με την έννοια του κληρικού, τότε αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι υπήρχαν Βάλδιοι που διήγαν διπλή ζωή. Αυτό θα φανεί καθαρότερα στην επόμενη περίπτωση. Αν χρησιμοποιείται με την έννοια του εγγράμματου, τότε αναλογικά με τους υπόλοιπους κατονομασμένους κήρυκες, οι τέσσερις περιπτώσεις των ‘clerici’ δείχνουν ότι ακόμη και στις αρχές του ΙΔ’ αι. οι τάξη των κηρύκων ήταν στην συντριπτική της πλειοψηφία αγράμματοι άνθρωποι.

Στις ομολογίες αυτές βρίσκεται η ιστορία του Jean Philibert de St-Sauver, ο οποίος ήταν ιερέας στην Βουργουνδία. Περί το 1283 εστάλη από την Βουργουνδία στην Γασκώνη, να ψάξει κάποιον φυγά Βάλδιο. Εκεί ήρθε σε επαφή μαζί τους κι έγινε φίλος τους. Μετά από μια σύντομη επίσκεψη στην Βουργουνδία εγκαταστάθηκε μόνιμα στην επαρχία Auch. Αρχηγός των ομάδων εκεί ήταν ο προαναφερθείς Cristinus. Αυτός του πρότεινε να γίνει Βάλδιος κήρυκας. Ο Jean Philibert δέχθηκε. Το 1298 ανακρίθηκε από τον ιεροεξεταστή Guy της Ρεμ. Αρνήθηκε να ορκιστεί και φυλακίστηκε για κάποιο διάστημα στον Άγιο Λαυρέντιο της Grandvaux, κοντά στην Besançon. Αργότερα δέχθηκε να ορκιστεί, αποκήρυξε την αίρεση και αφέθηκε ελεύθερος. Η μετάνοιά του δεν ήταν ειλικρινής. Γύρισε στην Γασκώνη ως παπικός ιερέας, αλλά εξακολουθούσε να έχει κρυφές σχέσεις με τους Βάλδιους. Συνελήφθη πάλι το 1311 και εξετάστηκε από τους ανακριτές της Τουλούζης. Καθαιρέθηκε και αναθεματίστηκε οκτώ χρόνια αργότερα[35].

Στις ομάδες της Γασκώνης η εξομολόγηση γίνονταν μόνο στον πάστορα της σέκτας τακτικά. Οι εξομολογούμενοι λάμβαναν από αυτόν το κανονικό επιτίμιο. Η πλειοψηφία των συλληφθέντων ομολόγησε ότι εξομολογούνταν με αυτόν τον τρόπο. Την εξομολόγηση άκουγαν οι παλαιότεροι και αιδεσιμότεροι των « αδελφών». Κάποια Pierrette ‘la Crestiana’, εξομολογούνταν σ’ αυτούς επί δεκατέσσερα έτη[36]. Κάποιος Pierre Aymon από την Alzon εξομολογούνταν στους Βάλδιους πάστορες επί σαράντα πέντε έτη[37] (η ομολογία χρονολογείται το 1320). Η ίδια Pierrette κατονόμασε 12 Βάλδιους πάστορες, τους οποίους είχε γνωρίσει προσωπικά. Όπως αναφέρθηκε αλλού, και σ’ αυτές τις περιπτώσεις επιτρέπονταν η εξομολόγηση σε παπικό, όχι ουσιαστικά, αλλά για τα προσχήματα. Ήταν σημαντικό για την επιβίωση της αίρεσης, να μην αναφέρονται σ’ αυτήν στις εξομολογήσεις τους. Ο Helyas Garin της Alzon ήταν αδελφός ενός πάστορα εξομολογητή, του HUguet. Εξομολογούνταν τακτικά και στον εφημέριο της ενορίας του, φροντίζοντας επιμελώς να μην αποκαλύπτει στοιχεία για τις σχέσεις του με τους Βάλδιους[38].

Αυτό που προκύπτει από την εξέταση των στοιχείων της περιόδου είναι η ανάπτυξη κάποιας «εκκλησιαστικής» δομής στην σέκτα. Οι πάστορες φρόντιζαν ν’ ακούν την εξομολόγηση των ακολούθων τους, να ορίζουν επιτίμια, να διδάσκουν το Ευαγγέλιο, το οποίο στις περισσότερες των περιπτώσεων γνώριζαν απ’ έξω, όχι ολόκληρο και ως έτυχε, αλλά τα ευαγγελικά αναγνώσματα των Κυριακών στην καθομιλουμένη, όχι στα λατινικά. Σημαντικό είναι να πούμε ότι οι ίδιοι οι πάστορες διαμόρφωναν και τα πρότυπα ηθικής. Υπάρχει μία τάση υποκατάστασης της παπικής «εκκλησίας». Υπάρχουν επίσης αντικληρικαλιστικά αισθήματα. Δεν εκφράζονταν, όμως, πάντα. Είναι εμφανής η προσπάθεια να καθησυχάζεται το κοινό, ότι πρόκειται για «εκκλησιαστικό» ή «παραεκκλησιαστικό» σχήμα, στα μάτια των αφελών. Για παράδειγμα, η Agnes de na Bernarda είχε σχέσεις με τους Βάλδιους επί επταετία. Όταν έμαθε ότι ο παραπάνω αναφερθείς Huguet Garin της Alzon καταδικάστηκε και κάηκε ως αιρετικός, τους εγκατέλειψε, λέγοντας ότι την ξεγελάσανε[39]. Το ίδιο και ο Gerald, ο γιος του Formont, ο οποίος θεωρούσε τους Βάλδιους ‘καλούς ανθρώπους’ μέχρι την στιγμή που έμαθε ότι τους αναζητούν οι ιεροεξεταστές[40].

Η ρητορεία των Βάλδιων για την αιτιολόγηση της ύπαρξής τους στους απλούς ανθρώπους, ήταν απλή και αφελής. Οι πάστορες καταφέρονταν εναντίον του κλήρου σε σχέση με το κήρυγμα και την Αγία Γραφή. Έλεγαν, λοιπόν, ότι ο παπικός κλήρος κρατούσε το λαό εσκεμμένα σε άγνοια, όσον αφορά την γνώση της Αγίας Γραφής και του θείου νόμου, με σκοπό να εξασφαλίζουν την εξουσία τους επί του ποιμνίου. Σ’ αυτό συμπλήρωναν με κακεντρέχεια, ότι αν ο κλήρος έδινε την Αγία Γραφή στον κόσμο θα ήταν λιγότερο πλούσιος. Αυτά βεβαιώνονται από ομολογίες, όπως της Jacqueta, χήρας του Philipot στο Combe-Rotgier[41].

Αιτία της αποκάλυψης των δραστηριοτήτων των Βάλδιων σε αυτή την περίπτωση ήταν η σύλληψη του Huguet Garin της Alzon. Αυτός γεννήθηκε σε οικογένεια Βάλδιων και ανατράφηκε για να γίνει πάστορας, από τους γονείς του Guillaume και Helys. Η εκπαίδευσή του ανατέθηκε στον Barthélemi de Cajarc, με τον οποίο ταξίδευε, ως ακόλουθος του πλανόδιου κήρυκα. Ο Huguet Garin ήταν υπεύθυνος για τον προσηλυτισμό φίλων και συγγενών στην Alzon. Η σύλληψη κι εκτέλεσή του στην Αβινιόν, παπική έδρα της εποχής, οδήγησε στο ξεσκέπασμα και των υπολοίπων μελών και τις δίκες της Τουλούζης. Μετά τα γεγονότα, οι Βάλδιοι και κυρίως οι Βουργουνδοί Βάλδιοι εξαφανίζονται από το προσκήνιο, περνούν στην αφάνεια, όπως συνέβη και με τις ομάδες των Βάλδιων της Languedoc του προηγούμενου αιώνα. Αναγκαστικά, πρέπει να περιμένουμε την ολοκλήρωση των ερευνών κάποιου άλλου ιεροεξεταστή, για να ρίξουμε μια ματιά στην σκοτεινή τους ιστορία.

8.3.4 Οι Βάλδιοι στην Pamiers. Η εμφάνιση του Οικουμενισμού.

O Jacques Fournier, επίσκοπος Pamiers και μετέπειτα πάπας Βενέδικτος ΧΙΙ, έδρασε ως ιεροεξεταστής στην επαρχία του την περίοδο 1318-1325. Τα αρχεία των ανακρίσεων που διενεργήθηκαν από αυτόν[42], αποτελούν πηγή για την εξέταση του Καθαρισμού στην περιοχή του Montaillou και δευτερευόντως για την μελέτη μιας μικρής κοινότητας Βάλδιων, με αρχηγό τον Raymond de Sainte-Foy, από την La Côte-St-André στην Isère. Ο Raymond συνελήφθη μαζί με την γυναίκα που τον φρόντιζε, την Agnes Francou, και ένα ακόμη ζευγάρι, τον Jean Fustier και την Huguette de Vienne[43].

Όταν συνελήφθη ο Raymond ήταν κοντά στα σαράντα του χρόνια. Δήλωσε διάκονος, αλλά όπως αποδείχθηκε στην συνέχεια δεν ανήκε στην παπική «εκκλησία». Ήταν μορφωμένος και μάλιστα θεολογικά κατηρτισμένος, αφού είχε σπουδάσει στην σχολή (studium) των Φραγκισκανών στο Montpellier[44]. Ήταν διάκονος ενός κοινοβίου με μέλη αυτούς που συνελήφθηκαν μαζί του. Το κοινόβιο δεν ήταν αυτοκέφαλο. Οι διάκονοι εκεί, όπως ο Raymond ανήκαν σε μια ιεραρχία. Πάνω από τους διακόνους ήταν οι ιερείς και πάνω από αυτούς ένας ‘majoralis’. Τον τίτλο κατείχε ο Ιωάννης της Λωρραίνης (Jean de Lorraine), από το 1300[45]. Οι διάκονοι είχαν υποχρέωση να παρέχουν εξυπηρετήσεις στους ιερείς. Αρχηγός της κοινότητας ήταν ο ‘majoralis’, ο οποίος χειροτονούσε τους ιερείς και τους διακόνους. Στο κοινόβιο επικρατούσε αγαμία. Παντρεμένα ζευγάρια ή χήρες με παιδιά δεν γίνονταν δεκτοί.

Η κοινότητα ανήκε στην αίρεση των Βάλδιων, αν και εμφανίζει κάποια ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά. Ο Jean de Lorraine, o Jean de Châlon[46] και ο Jean de Grandvaux[47] είναι πιθανότατα το ίδιο πρόσωπο. Ο Raymond γνώριζε τον Cristinus, ο οποίος ανέλαβε ‘majoralis’ μετά τον Ιωάννη της Λωρραίνης. Ήξερε επίσης τους Barthélemi de Cajarc και Jean Moran. Η Huguette de Vienne γνώριζε τους Gerard de Provence και Jean de Cernon. Όλοι αυτοί εμφανίζονται στα προηγούμενα αρχεία της Τουλούζης[48]. Εκείνο όμως που εντυπωσιάζει είναι η μοναδική οργάνωση που εμφανίζεται σε αυτή την κοινότητα και δεν βρίσκεται σε κάποια άλλη από τις προηγούμενες. Ίσως να οφείλεται σε εξέλιξη εντός της αίρεσης, αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να αποκαλύφθηκαν σ’ αυτήν την περίπτωση περισσότερα, από όσα στις προηγούμενες.

Από τις καταθέσεις μαθαίνουμε τον τρόπο λειτουργίας της ιεραρχίας. Ο ‘majoralis’ εκλέγονταν από τους ιερείς και τους διακόνους, κατόπιν συσκέψεως. Ο εκλεγείς αρχικά αρνούνταν να αναλάβει εθιμοτυπικά, αλλά «υποχρεώνονταν» από τους υπόλοιπους ν’ αποδεχθεί τα καθήκοντά του. Χειροτονούνταν είτε από τον προηγούμενο, αν βρίσκονταν ακόμη στη ζωή, ή από τον παλαιότερο ιερέα[49].

Για να γίνει κάποιος διάκονος έπρεπε να συμμετέχει στην ζωή της κοινότητας, τουλάχιστον μια εξαετία. Αν η κοινότητα ήταν ευχαριστημένη με την διαγωγή του, γίνονταν μια σύσκεψη και αποφασίζονταν η ανάθεση της διακονίας στο άτομο. Ακολουθούσε τελετή χειροτονίας, όπου ο ‘majoralis’ έβαζε τα χέρια του στο κεφάλι του υποψήφιου και προσεύχονταν να λάβει το Άγιο Πνεύμα. Μετά λέγονταν το Πάτερ Ημών και το Ave Maria. Όσοι διάκονοι εκτελούσαν ικανοποιητικά τα καθήκοντά τους μπορούσαν στην συνέχεια να γίνουν ιερείς. Πάλι ακολουθούσε τελετή, της οποίας το τυπικό προέβλεπε να θέτουν τα χέρια τους στο κεφάλι του υποψηφίου ο ‘majoralis’ και οι παραβρισκόμενοι ιερείς[50].

Μόνο ο ‘majoralis’ μπορούσε να κάνει μια απομίμηση Θ. Ευχαριστίας. Κατά την Μεγάλη Πέμπτη έπλενε τα πόδια των ιερέων. Στην συνέχεια ευλογούσε άρτο, οίνο και ψάρι εις απομίμηση του Μ. Δείπνου. Αυτή η τελετή ήταν μόνο για τα μέλη του κοινοβίου και όχι για απλούς πιστούς[51]. Οι ιερείς είχαν ως καθήκον ν’ ακούν τις εξομολογήσεις των πιστών και να βάζουν επιτίμια[52].

Στην ομολογία του ο Raymond ισχυρίστηκε ότι η ιεροσύνη των παπικών και των Βάλδιων ήταν «κλάδοι[53]» του ίδιου θεσμού, και καθένας είχε την αξία του στην δικιά του «εκκλησία». Επίσης, ισχυρίστηκε ότι ο ‘majoralis’ είχε την ίδια πνευματική αρμοδιότητα με τον παπικό επίσκοπο, και οι ιερείς την ίδια ικανότητα να τελούν μυστήρια, είτε ήταν παπικοί είτε Βάλδιοι. Δεν παραδέχονταν ότι η εγκυρότητα των μυστηρίων εξαρτιόνταν από την ηθική του ιερέα[54]. Ακόμη περισσότερο, εμφανίστηκε να πιστεύει ότι η ομάδα ήταν καθόλα «ορθόδοξη», τίποτα παραπάνω από ένα μεταρρυθμιστικό «εκκλησιαστικό» κίνημα, το οποίο περίμενε την νομιμοποίησή του από τον παπισμό, για να βγει στην επιφάνεια. Σκοπό του δήλωνε την αναμόρφωση της πνευματικής ζωής με βάση την Αγία Γραφή και την προώθηση της εξομολόγησης.

Ήταν άραγε, αυτός ο φαινόμενος Οικουμενισμός μια προσπάθεια συνδιαλλαγής με τον παπισμό, ενώπιον του ιεροεξεταστή; Αν ναι, τότε ποιες ήταν οι πραγματικές ιδέες του Raymond;

Δουλειά του Jacques Fourier, όπως και κάθε ιεροεξεταστή ήταν η εις βάθος εξέταση τέτοιων δηλώσεων και η εμπειρία από προηγούμενες ανακρίσεις, κυρίως Καθαρών επαγγελματιών στην εξαπάτηση, ήταν πολύτιμη. Έτσι, ύστερα από τις κατάλληλες ερωτήσεις ο Raymond δήλωσε ότι ο ιερέας δεν ήταν το απαραίτητο στοιχείο για την τέλεση μιας Θ. Λειτουργίας. Αρκεί να υπήρχε δισκοπότητηρο, οίνος, άρτος, ύδωρ και κάποιος να απαγγείλει τα ιδρυτικά λόγια του μυστηρίου.

Όταν ρωτήθηκε για το θέμα της εξουσιοδότησης, ο Raymond απάντησε ότι ο ‘majoralis’ είχε εξουσιοδότηση από τον Θεό και δεν χρειαζόταν κανενός άλλου. Έτσι, μπορούσε να κηρύττει, να στέλνει «αδελφούς» να κηρύττουν, να εξομολογεί, όπως και οι ιερείς. Η απάντηση του απ. Πέτρου στο συμβούλιο των Ιουδαίων (Πραξ. 5.29) ήταν η βάση όλης της απολογίας του Raymond. Η υπό εξέταση ομάδα συμφωνούσε με τον παπισμό σε όσα θέματα θεωρούσε ότι ήταν σύμφωνα με την Αγία Γραφή και ακολουθούσε την δικιά της πρακτική στα υπόλοιπα. Έχουμε δηλαδή κλασσικό παράδειγμα Βάλδιων.

Συμπεραίνεται, λοιπόν, ότι συστατικό του φαινόμενου Οικουμενισμού του Raymond ήταν η ανειλικρίνεια. Ο Οικουμενισμός του ήταν αποτέλεσμα της θεολογικής του εκπαίδευσης στη σχολή των Φραγκισκανών, χωρίς όμως ν’ αποτελεί αυτόνομη θεολογική παράδοση εντός της αίρεσης[55]. Αποτελεί προσπάθεια συμβιβασμού με αφετηρία τα σημεία συνάντησης των δύο θεολογιών, τα οποία εκείνη την εποχή ήταν περισσότερα. Άρα ο οικουμενιστικός χαρακτήρας των Βάλδιων προηγείται χρονικά του διαμαρτυρόμενου της μεταρρύθμισης. Πάντως, οι παπικοί τότε δεν ενέδωσαν.

8.3.5 Οι Βάλδιοι στην Τουλούζη.

Τις πληροφορίες για τους Βάλδιους της Τουλούζης τις οφείλουμε στα αρχεία του ιεροεξεταστή Bernard Gui. Αυτός έδρασε στην περιοχή μεταξύ των ετών 1307 ως 1324. Τα αρχεία αποτέλεσαν την βάση του Practica Inquisitionis Heretice Pravitatis[56], στο οποίο ένα κεφάλαιο αφιερώνεται στους Βάλδιους. Η αξιοπιστία του επιβεβαιώνεται από τις σχετικές αναφορές του Liber Sentnentiarum.

Με το κείμενο αυτό διασταυρώνονται και επιβεβαιώνονται όλες οι παραπάνω πληροφορίες για τις πεποιθήσεις και τις πρακτικές των Βάλδιων[57]. Ταυτόχρονα επιβεβαιώνει και την ανειλικρίνεια των Βάλδιων. Ο Bernard Gui πίστευε ότι όσοι ήταν περισσότερο μυημένοι στην αίρεση, είχαν πιο ριζοσπαστικές και αποστασιοποιημένες από τον παπισμό ιδέες, από ότι φανέρωναν, ακόμη και στους ίδιους του υποστηρικτές τους ή τα απλά μέλη τους[58]. Επιμένει ότι ισχυρισμός τους ήταν η αδυναμία ενός αμαρτωλού ιερέα να τελέσει μυστήρια, ενώ αντίθετα ένας καλός λαϊκός μπορούσε να τελέσει ακόμη και Θεία Λειτουργία[59]. Προσθέτει ότι οι Βάλδιοι δεν τιμούσαν τους αγίους και τις εορτές τους, δεν πίστευαν ότι μπορούν να θαυματουργήσουν, και ότι υπό ανάκριση δήλωναν καθόλα σύμφωνοι με τον παπισμό, χωρίς να το εννοούν. Αυτό φάνηκε στην προηγούμενη περίπτωση του Raymond de Sainte-Foy και πείθει ότι ο Bernard Gui δεν εφηύρε τα όσα γράφει, αλλά τα συνάντησε πραγματικά στις ανακρίσεις που διεξήγε[60].

Η εκτίμησή του ήταν ότι η αίρεση αυτή ήταν περισσότερο διαδεδομένη από όσο φαίνονταν και είχε μεγαλύτερο βάθος από όσο μπορούσε να αντιληφθεί κάποιος, αν παρατηρούσε μόνο την επιφάνεια. Συμφωνούσε απόλυτα με τον Étienne de Bourbon, λέγοντας ότι σε άλλες προηγούμενες εποχές υποστήριζαν άλλες αιρετικές δοξασίες, εννοώντας ότι στην εποχή του δεν τις αποκάλυπταν[61]. Εκτιμά ότι όσα γράφτηκαν για τις ομάδες τους σε άλλες περιοχές της Ευρώπης, ίσχυαν και γι’ αυτούς που βρίσκονταν στην Τουλούζη, ακόμη και αν τα αρνούνταν.

Στο έργο του βρίσκονται δύο μοναδικές πληροφορίες. Η πρώτη από αυτές αναφέρει δύο μυστικές συγκεντρώσεις ετησίως, κατά τις οποίες αποφασίζονται και αποδίδονται στους κήρυκες οι αποστολές τους. Που θα πάνε, ποιους θα συναντήσουν, ποιον θα εξομολογήσουν, τι δωρεές θα συγκεντρώσουν. Τα μυστικά αυτά συμβούλια, διοργανώνονταν σε διαφορετικό κάθε φορά τόπο, σε ένα σπίτι μισθωμένο κάποιους μήνες πριν, για να μην κινούνται υποψίες. Τις αποστολές ανέθετε ο ‘majoralis’ στους ιερείς, διακόνους και κήρυκές του. Κατά την διάρκεια της συσκέψεως του αποδίδονταν τα αποτελέσματα και ο λογαριασμός για την επίτευξη του στόχου της προηγούμενης περιόδου. Η όλη διαδικασία θυμίζει τρόπο λειτουργίας εμπορικών ή παραθρησκευτικών (για παράδειγμα εταιρεία Σκοπιά) επιχειρήσεων. Περιττό να πούμε ότι οι συμμετέχοντες δεν εμφανίζονταν ξαφνικά στην πόλη που θα γίνονταν η συνάντηση, αλλά παρουσιάζονταν σαν έμποροι για να μην κινούν υποψίες[62].

Δεύτερον, αναφέρει ότι διέθεταν κάποιο είδος Σύνοψις της πίστης. Η Σύνοψις αυτή επτά άρθρα για το τριαδολογικό δόγμα, επτά χριστολογίας, τις Δέκα Εντολές και επτά έργα ελεημοσύνης. Την Σύνοψη αυτή την απομνημόνευαν, ώστε να μπορούν να την χρησιμοποιούν με απολογητικό τρόπο[63]. Μάλιστα, Ο Bernard Gui συμβούλευε λόγω αυτού τους ιεροεξεταστές να τους ζητούν να πουν το Σύμβολο της Πίστης, το οποίο δεν γνώριζαν διότι δεν περιλαμβάνονταν στην Σύνοψή τους. Αντίστοιχες παπικές συνόψεις που κυκλοφορούσαν παπικοί ιεράρχες, περιελάμβαναν και το Σύμβολο της Πίστης[64].

Τα αποτελέσματα της δράσης της Ιεράς Εξέτασης στην εξέλιξη της αίρεσης των Βάλδιων, όπως περιγράφηκαν παραπάνω μπορούν να συνοψιστούν σε λίγες λέξεις. Οι Βάλδιοι κατέληξαν άλλα να διδάσκουν και άλλα να πράττουν για να μην κινούν τις υποψίες των τοπικών εκκλησιαστικών αρχών και να μην γίνεται αντιληπτή η διαφορετικότητά τους από τον υπόλοιπο κόσμο, τον οποίο ζητούσαν να ευαγγελίσουν. Ο Bernard Gui το περιγράφει ως εξής:

«Επίσης, με σκοπό να προστατευτούν, μερικές φορές αναγκάζονται να προσποιηθούν οικειότητα με μέλη των θρησκευτικών ταγμάτων και του κλήρου, δίνοντας πλούσια δώρα ή κάνοντας χάρες σ’ αυτούς, ή υιοθετώντας δουλοπρεπή ή ταπεινή συμπεριφορά απέναντί τους, κι έτσι ν’ αποσπάσουν γι’ αυτούς και τους δικούς τους την ευκαιρία να παραμείνουν καλυμμένοι, να ζουν και να καταστρέφουν ψυχές. Επίσης, παραβρίσκονται στις εκκλησίες και παρακολουθούν ομιλίες, με όλους τους εξωτερικούς τύπους προσαρμόζονται με θρησκευτικό φαινομενικό τρόπο και προσπαθούν να χρησιμοποιούν ένα λεξιλόγιο που φαίνεται διακριτικό για να ξεγλιστράνε[65]. …

… Επίσης συμβουλεύουν τους πιστούς τους να μην τους προδίδουν ποτέ στις εκκλησιαστικές αρχές, τους κληρικούς ή τα μέλη των θρησκευτικών ταγμάτων ή τους ιεροεξεταστές, διότι αν φανερωθούν, θα συλληφθούν, επειδή – έτσι λένε στους πιστούς τους – οι ιεροεξεταστές και οι άλλοι της Ρωμαϊκής Εκκλησίας τους καταδιώκουν άδικα επειδή υπηρετούν τον Θεό και τηρούν τις εντολές του, επειδή επιδιώκουν την ευαγγελική πτώχεια και τελειότητα, όπως ο Χριστός και οι Απόστολοι. Λένε επίσης, ότι γνωρίζουν την αλήθεια και τα πράγματα του Θεού καλύτερα από τους εκκλησιαστικούς κληρικούς ή μέλη των θρησκευτικών ταγμάτων της Ρωμαϊκής Εκκλησίας, οι οποίοι, εξαιτίας της άγνοιας της αλήθειας, τους καταδιώκουν, Επίσης ισχυρίζονται ότι ξεφεύγουν από τις διώξεις των αντιπάλων τους επειδή ο Χριστός στο Ευαγγέλιο είπε στους αποστόλους και ακολούθους του να φεύγουν από πόλη σε πόλη όταν διώκονται στο όνομα του Θεού[66]».

Στο επόμενο κεφάλαιο θα δούμε την εξάπλωση των Βάλδιων στην Κεντρική Ευρώπη.

[1] Euan Cameron, Waldenses: Rejections of the Holy Churchin Medieval Europe, Oxford 2000, p. 70.
[2] Τα στοιχεία από την συλλογή Doat, XXI υπάρχουν στο H. C. Lea, History of the Inquisition of the Middle Ages, 3 vols London 1888, vol. 2 Appendix X pp. 581-2 (λατινικά).
[3] Gabriel Audisio, The Waldensian Dissent: Persecution and Survival, c. 1179- c. 1570 (τίτλος πρωτοτύπου Les ‘Vaudois’: naissance, vie et mort d’ une dissidence, XIIe-XVIe siècle), Cambridge University Press 1999, p.32
[4] Gabriel Audisio, The Waldensian Dissent, pp. 35-36.
[5] Mansi XXII.1008-1009.
[6] A. Patschovsky- K. V. Selge, Quellen zur Geschichte der Waldenser, Texte zur Kirchen- und Theologiegeschichte 18 (Gütersloh 1973), p. 51. Επίσης G. Gonnet, Enchiridion fontium valdensium du IIIe Concile de Lateran au Synode de Chanforan (1179-1532), Torre Pellice 1958, vol. 1 pp. 155-7.
[7] Οι σπάνιες περιπτώσεις όπου οι εξομολογούμενοι ομολόγησαν την επαφή τους με τους Βάλδιους καταγράφονται στο D. Kurze, Quelle zur Ketzergeschichte Brandenburgs und Pommerns, Veröffentlichungen der historischen Kommision zu Berlin, Band 45, (Berlin 1975), 189-190.
[8] P. Biller, Curate infirmos: The Medieval Waldensian Practice of Medicine, n Studies in Church History 19 (1982), pp. 55-57.
[9] H. C. Lea, History of the Inquisition.., vol. 2 Appendix X pp. 582-583.
[10] G. Gonnet, Enchiridion…, vol. 1 pp. 155-157.
[11] H. C. Lea, History of the Inquisition.., vol. 2 Appendix X pp. 580
[12] A. Patschovsky- K. V. Selge, Quellen.., p. 58-9.
[13] C. Thouzellier, Catharisme et valdéisme en Languedoc à la fin du XIIe et au début du XIIIe siècle, Paris 1966, p. 295 & n. 106.
[14] E. Martene-U. Durand, Thesaurus Novus Anecdotorum, Paris 1717, t. V col. 1755. Αγγλική μετάφραση, W. L. Wakefield- A. P. Evans, Heresies of the High Middle Ages, London 1969, p. 346.
[15] A. Patschovsky- K. V. Selge, Quellen.., p. 52, H. C. Lea, History of the Inquisition.., vol. 2 Appendix X pp. 584.
[16] C. Thouzellier, Catharisme et valdéisme, p. 295 n. 105.
[17] A. Patschovsky- K. V. Selge, Quellen.., p. 61, H. C. Lea, History of the Inquisition.., vol. 2 Appendix X pp. 582.
[18] J. Duvernoy, Le Registre d’ inquisition de Jacques Fournier, évéque de Pamiers (1318-1325), 3 vols Toulouse 1965, vol. 1 pp. 60-1, γαλλική μετάφραση του ιδίου και E. Le Roy Laudrie, 3 vols Paris 1978.
[19] A. Patschovsky- K. V. Selge, Quellen.., p. 52 n.17 & C. Thouzellier, Catharisme et valdéisme, p. 295 n. 105.
[20] H. C. Lea, History of the Inquisition.., vol. 2 Appendix X pp. 580.
[21] Philippus van Limborch, Historia Inquisitionis. Cui Subjungitur Liber Sententiarum inquistitionis Tholosanae ab anno Christi MCCCVII ad annum MCCCXXIII, Amsterdam 1692, 216-7, 225, 368, 375.
[22] Υπάρχει η άποψη ότι το πρωτότυπο έχει χαθεί, ωστόσο το British Library MS Add. 4697 φαίνεται να είναι αυθεντικό. E. Cameron, The Waldenses, p. 80 n. 46.
[23] P. van Limborch, Liber sententiarum Tholosanae, 230, 262, 264, 352.
[24] Ο συγκεκριμένος έδρασε στην Βουργουνδία το διάστημα 1290-1295, άρα η μετανάστευση ήταν σταδιακή σε εκτεταμένο χρόνο. P. van Limborch, Liber sententiarum Tholosanae, 230-1, 253, 264, 352, 354.
[25] P. van Limborch, Liber sententiarum Tholosanae, 216-17, 223-4, 227, 235, 239, 339-41, 343.
[26] P. van Limborch, Liber sententiarum Tholosanae, 216, 222, 226, 234, 354, 356, 359, 366: ‘et vocabant se illi qui errant de illa societate fratres’.
[27] P. van Limborch, Liber sententiarum Tholosanae, 351: ‘si scirentur caperentur per dominum quia gentes vocabant eos paupers de Lugduno’. Ομοίως 357 & 369.
[28] P. van Limborch, Liber sententiarum Tholosanae, 352.
[29] P. van Limborch, Liber sententiarum Tholosanae, 344, 359, 367.
[30] P. van Limborch, Liber sententiarum Tholosanae, 346, 377-8.
[31] P. van Limborch, Liber sententiarum Tholosanae, 241.
[32] P. van Limborch, Liber sententiarum Tholosanae, 201.
[33] P. van Limborch, Liber sententiarum Tholosanae, 224-6, 231, 239, 253, 351, 366-7, 377.
[34] A. Murray, Reason and Sosciety in the Middle Ages, Oxford 1978, pp. 263-270.
[35] P. van Limborch, Liber sententiarum Tholosanae, 252-5, 274-7.
[36] P. van Limborch, Liber sententiarum Tholosanae, 236, αλλά στο βιβλίο λόγω κακοτυπίας εμφανίζεται ως 234.
[37] P. van Limborch, Liber sententiarum Tholosanae, 352-53.
[38] P. van Limborch, Liber sententiarum Tholosanae,, 241-2.
[39] P. van Limborch, Liber sententiarum Tholosanae,359.
[40] P. van Limborch, Liber sententiarum Tholosanae,378.
[41] P. van Limborch, Liber sententiarum Tholosanae,377.
[42] J. Duvernoy, Le Registre d’ inquisition de Jacques Fournier, évéque de Pamiers (1318-1325), 3 vols Toulouse 1965, vol. 1 pp. 60-1, γαλλική μετάφραση του ιδίου και E. Le Roy Laudrie, 3 vols Paris 1978. Μέρος του αρχείου αναλύεται στο E. Le Roy Ladurie, Montaillou: village Occitan de 1294 à 1324, Paris 1975 (δεύτερη έκδοση αναθεωρημένη 1982). Σε αγγλική μετάφραση B. Bray (trans), Montaillou: Cathars and Catholics in a French Village, 1294-1324, London 1978.
[43] Τα αρχεία της δίκης J. Duvernoy, Le Registre…, vol. 1 p. 123 κ.ε. Οι ποινές καταγράφηκαν στο P. van Limborch, Liber sententiarum Tholosanae, 289-91.
[44] J. Duvernoy, Le Registre…, vol. 1 pp. 61-3, 101-102. Malcolm Lambert, Medieval Heresy: Popular Movements from the Gregorian Reform to the Reformation, Oxford 21992, p. 158.
[45] J. Duvernoy, Le Registre…, vol. 1 p. 40-1, P. van Limborch, Liber sententiarum Tholosanae, 289, 291.
[46] P. van Limborch, Liber sententiarum Tholosanae, 201.
[47] P. van Limborch, Liber sententiarum Tholosanae, 352, 365.
[48] Για την περίπτωση J. Duvernoy, Le Registre…, vol. 1 p.99-102.
[49] J. Duvernoy, Le Registre…, vol. 1 p.54-7.
[50] J. Duvernoy, Le Registre…, vol. 1 p. 57, 68, 96-9.
[51] J. Duvernoy, Le Registre…, vol. 1 p.60-1, 66-8.
[52] J. Duvernoy, Le Registre…, vol. 1 p. 60-62.
[53] E. Cameron, The Waldenses, p. 90.
[54] J. Duvernoy, Le Registre…, vol. 1 p. 289-91.
[55] E. Cameron, The Waldenses, p. 91.
[56] Bernard Gui, Manuel de l’ inquisiteur, έκδοση-μετάφραση G. Mollat- G. Drioux, 2 vols Paris 1964, pp. 34-83. Παλαιότερη έκδοση Bernardus Guidonis, Practica inquisitionis heretice pravitatis, ed. Douais, Pars 1886. Το κεφάλαιο για τους Βάλδιους σε αγγλική μετάφραση W. L. Wakefield- A. P. Evans, Heresies of the High Middle Ages, pp. 386-404.
[57] E. Cameron, The Waldenses, p. 92-3 αναλυτικά ποιες πεποιθήσεις επιβεβαιώνονται που.
[58] Bernard Gui, Manuel de l’ inquisiteur, vol. 1 pp. 46-47, 78-79.
[59] Bernard Gui, Manuel de l’ inquisiteur, vol. 1 pp. 40-3.
[60] Ε. Cameron, The Waldenses, p. 93.
[61] Bernard Gui, Manuel de l’ inquisiteur, vol. 1 p. 38.
[62] Bernard Gui, Manuel de l’ inquisiteur, vol. 1 p. 50-53, αγγλική μετάφραση W. L. Wakefield- A. P. Evans, Heresies of the High Middle Ages, pp. 393.
[63] Bernard Gui, Manuel de l’ inquisiteur, vol. 1 p. 54-5, αγγλική μετάφραση W. L. Wakefield- A. P. Evans, Heresies of the High Middle Ages, pp. 394.
[64] Όπως για παράδειγμα η Ignorantia sacerdotum του αρχιεπισκόπου Καντερβουρίας John Pecham του 1281, η οποία συνοψίστηκε ακόμη περισσότερο από τον William Lyndwood στην Provinciale, (ed. J. V. Bullard- H. Bell. London 1929), το 1440.
[65] W. L. Wakefield- A. P. Evans, Heresies of the High Middle Ages, pp. 394.
[66] W। L. Wakefield- A. P. Evans, Heresies of the High Middle Ages, pp. 395.

impantokratoros

Το σήριαλ της εξάρθρωσης του κυκλώματος των τοκογλύφων!

2012-01-21T01:19:00.000-08:00

Όπως η σουπιά χύνει το μελάνι της για να προστατευτεί, έτσι και ένα καθεστώς σήψης χύνει το μελάνι του για να διασωθεί και να εμβολιάσει ιδεολογικά (εθίσει) την κοινωνία στη σήψη και διαφθορά…
Το τέχνασμα είναι γνωστό: Οι διαχειριστές της σήψης και της διαφθοράς «τρυπάνε» κάποιες πυώδεις ΕΞΩΤΕΡΙΚΕΣ φουσκάλες για να παιχτούν τα σήριαλ της «εξυγίανσης» και της κολυμπήθρας του Σιλωάμ για τους ίδιους (τους διαχειριστές της σήψης) και για το ΟΛΟΝ καθεστώς της ΑΠΑΤΗΣ.

Όλα τα μεγάλα πολιτικά εγκλήματα «κύλησαν» πάνω στις «ράγες» επιλεγμένων «αποκαλύψεων», «εξαρθρώσεων» και σκανδάλων, καθώς και στα κατακλυσμιαία σήριαλ της σκανδαλολογίας: Στη μετατόπιση δηλαδή της σήψης και της διαφθοράς από τις κεντρικές ΕΣΤΙΕΣ και ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ του καθεστώτος που παράγουν και αναπαράγουν τα σκάνδαλα, σε κάποια «κακά» και «διεφθαρμένα» πρόσωπα…

Πριν από λίγο καιρό είχε μπει στον «αγώνα» της καθεστωτικής ΑΠΑΤΗΣ και το βαρύ πυροβολικό των χολιγουντιανών σήριαλ: το σήριαλ των νονών του ποδοσφαίρου.

Επιστρατεύτηκαν οι νονοί του ποδοσφαιρικού σκότους (τα ποδοσφαιρικά βυθοκορήματα) για να δράσουν πιο αποτελεσματικά οι νονοί του πολιτικού σκότους, να μείνουν στο απυρόβλητο (όπως πάντα) οι μεγάλοι νονοί των «μαφιών» του χρήματος («νταβάδες») και να εξαπατηθεί ο ελληνικός λαός με το γνωστό σλόγκαν της «εξυγίανσης»…

Το ποια «εξυγίανση» έγινε είναι γνωστό σε όλους: οι διαπλοκές των μαφιόζων του ποδοσφαίρου παραμένουν ανέπαφες και οι «νταβάδες» του αυθαδιάζουν ακόμα πιο προκλητικά!!!!

ΣΗΜΕΡΑ έχουμε το «τρύπημα» μιας άλλης πυώδους φουσκάλας: Την εξάρθρωση κυκλώματος τοκογλύφων, συνακόλουθα έχουμε και νέες νεροποντές τηλεοπτικών σήριαλ.

Η «σπείρα» των διεθνών και εγχώριων μαφιόζων του χρήματος, οι «κορυφαίοι» τοκογλύφοι ληστές και δήμιοι, καθώς και τα πολιτικά τους ανδρείκελα (οι διαχειριστές τους δωσίλογοι) θορυβούν και καγχάζουν για το «τρύπημα μιας φουσκάλας»: Σαν τη σουπιά χύνουν το μελάνι σε ένα σύμπτωμα της ΟΛΙΚΗΣ καθεστωτικής σήψης για να προστατευτούν οι ίδιοι και το καθεστώς της σήψης και του ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΚΟΥ δωσιλογισμού που υπηρετούν…

Τα ανδρείκελα του δωσιλογισμού των αρχιμαφιόζων της κλεψιάς και της τοκογλυφίας καγχάζουν για κάποιες παρωνυχίδες της τοκογλυφίας (συμπτώματα της ΟΛΙΚΗΣ καθεστωτικής σήψης και διαφθοράς): Τι μακάβριος καγχασμός!!!

Διαβάστε επ’ αυτού το εύστοχο κείμενο από το Κλασσικοπερίπτωση:

http://www.klassikoperiptosi.blogspot.com/2012/01/blog-post_3046.html

Οι ακαθαρσίες δεν σκεπάζονται με άλλες ακαθαρσίες

Μια απο τις λειτουργίες των ζωντανών οργανισμών είναι και η αφόδευση.

Έτσι και το πολιτικο- οικονομικό κατεστημένο (πολιτικοί, τραπεζίτες,πετρελαιάδες, καναλάρχες κ.α) που πλέον δεν μπορεί να κρύψει ότι ανέκαθεν λειτουργούσε σαν ένας ζωντανός οργανισμός, είναι υποχρεωμένο να ακολουθήσει αυτή την ...νομοτέλεια της φύσης.

Επειδή όμως το προϊόν της αφόδευσης, φανερώνει τις ...διατροφικές συνήθειες του αφοδεύοντος, το σάπιο αυτό σώμα της πολυπλόκαμης εξουσίας, χρησιμοποιεί τις κοπριές άλλων για να σκεπάσει τις δικές του, μία κλασσική μέθοδος δηλαδή συγκάλυψης και αποπροσανατολισμού.

Κάπως έτσι λειτούργησε και η "ξαφνική" αποκάλυψη της ύπαρξης μιας τρομερής πολυμελούς συμμορίας στη Θεσσαλονίκη.

Ο στόχος ηταν απλός.
Η μία μπόχα να σκεπάει τις άλλες.

Η συμμορία της Θεσσαλονίκης απο τη μιά και οι μυστικές συμφωνίες του Παπαδήμιου με τον Νταλάρα απο την άλλη.

Οι συμμορίτες που ήταν συνεργάτες και πρωτοπαλήκαρα του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ απο την μία και ο ερχομός τη Δευτέρα στη Βουλή του φακέλου του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, με τις κατηγορίες για μαγείρεμα των ελλειμάτων (η γνωστή υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ που αποκάλυψε η κ. Γεωργαντά), πράγμα που ενδεχομένως θα στείλει τον ΓΑΠ ακόμα πιο γρήγορα στον κάδο της ...ανακύκλωσης.

Και ανάμεσα σε αυτόν τον κυκεώνα του αποπροσανατολισμού και της παραπλάνησης, ο Βενιζέλος να δηλώνει στα πεταχτά, ότι στο άμεσο μέλλον θα ληφθούν σκληρές και επώδυνες αποφάσεις.

Το δόγμα του σόκ σε όλη του τη δόξα.

Ζαλισμένος ο κοσμάκης απο την ανεργία , την πείνα, τα χρέη, την εξαθλίωση και την βορβορώδη ενημέρωση των μισθωμένων κοντυλοφόρων, δεν έχει κάν αντιληφθεί τι πραγματικά κρύβεται πίσω απο αυτόν τον κουρνιαχτό.

Αυτό που πρεπει να καταλάβουμε είναι ότι η σύλληψη μιας ή δύο συμμοριών, δεν είναι δείγμα μιας μεταστροφής "επι το ηθικώτερον" της τρικομματικής χούντας, αλλά αντιπερισπασμός για να καλυφθεί το δικό τους γιγάντιο έγκλημα.

Η σωτηρία μας δεν θα έλθει μέσα απο μία υποκριτική επίδειξη καθεστωτικής ευνομίας , αλλά απο την ανατροπή αυτού του καθεστώτος και την σύλληψη της μητρικής συμμορίας που το συντηρεί.

resaltomag

Νά Γθατί Ποτέ Δέν Θα Μας Καταλάβουν Οι "Ξένοι"!

2012-01-19T10:42:00.000-08:00

ΡΙΖΙΤΙΚΟ ΤΗΣ ΓΕΡΑΚΙΝΑΣ:Χαϊνηδες-Ψαραντώνης

Του γερακιού το πέταγμα, καλέ μου/ποτέ σου μη ζηλέψεις, ακριβέ μου/
τη μαύρη μπόρα έχει συντροφιά του/και ταίρι στα φαράγγια τη σκιά του.
Στο άγριο το βλέμμα του, καλέ μου/πουλιά κι αθρώποι φεύγουν, ακριβέ μου
κι έχει τιμή του κυνηγού το χέρι/το ματωμένο του φτερό να φέρει.
Του γερακιού το πέταγμα, καλέ μου/να κάμεις κι ας πονέσω, ακριβέ μου
πουλιά που έχουν μάνα γερακίνα/τση μοίρας δεν ξεφεύγουνε κι εκείνα.