.

.

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Ε, ΟΧΙ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΟΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ ΚΑΤΑΛΗΨΙΕΣ ΤΗΣ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ!

CACHE_650X650_1_117144
Μπαράζ αναρτήσεων ΥΠΕΡ των σχισματικών από τα Ορθόδοξα ιστολόγια που με βάση τη συμπάθεια προς τους διωκόμενους ρασοφόρους κατάργησαν κάθε έννοια δεοντολογίας και Εκκλησιαστικού Δικαίου. Ακόμα και τις μολότοφ βάπτισαν …φιτίλια κάποιοι. Η είδηση όπως υπάρχει στο ΔΟΓΜΑ:
Σύμφωνα με πληροφορίες του Πρακτορείου Εκκλησιαστικών Ειδήσεων «Δογμα», το πρωί στην πρωτεύουσα του Αγίου Όρους εκτυλίχθηκαν σκηνές που θυμίζουν πολιορκία από την εποχή του μεσαίωνα. Δικαστικός επιμελητής με την συνοδεία αστυνομικών δυνάμεων και μια μικρή μπουλντόζα (μπομπ κατ) στην οποία είχαν τοποθετηθεί περόνες όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, επιχείρησαν να εκτελέσουν την δικαστική απόφαση της έξωσης. Όταν το περονοφόρο πλησίασε την πόρτα, μοναχοί από τα παράθυρα, ως άλλοι πολιορκούμενοι, έριξαν στον «πολιορκητικό κριό» όχι λάδι όπως συνηθιζόταν στις μεσαιωνικές πολιορκίες, αλλά βόμβα μολότοφ, αναγκάζοντας τον χειριστή του μηχανήματος να οπισθοχωρήσει.
Ενώ αλλού διαβάζουμε ότι πέταξαν…εκρηκτικά!!! :
Ο πολιτικός διοικητής του Αγίου Όρους Αρίστος Κασμίρογλου ανέφερε: «Το πρωί έγινε προσπάθεια να εκτελεστεί μια αναγκαστική απόφαση του Πρωτοδικείου Χαλκιδικής για τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων που προβλέπουν την εκκένωση του αντιπροσωπείου. Ο δικαστικός επιμελητής που πήγε στην περιοχή για να εκτελέσει την απόφαση αυτή, συνοδευόμενος από ομάδα πολιτών, δέχτηκε επίθεση από το αντιπροσωπείο από ομάδα μοναχών της Μονής Εσφιγμένου που του πέταξαν εκρηκτικά».
Διαβάσαμε ότι η εισαγγελία έδωσε εντολή για έρευνα και αναμένουμε τα αποτελέσματα. ΟΜΩΣ διαπιστώνουμε ότι υπάρχει μεγάλο ΘΕΜΑ με την εκκλησιολογία κάποιων ημετέρων και γι’ αυτό θα υπεν-θυμίσουμε κάποια στοιχεία στους “ρομαντικούς” αρθρογράφους.
  1. Η αδελφότητα που εγκαταβιεί εντός της ιστορικής μονής Εσφιγμένου είναι σχισματική. Όχι επειδή ακολουθεί το Παλαιό Ημερολόγιο αλλά επειδή ΔΕΝ έχει κοινωνία με καμμία Ορθόδοξη Εκκλησία ή άλλο Πατριαρχείο.
  2. Έτσι πέραν της απλής διακοπής του μνημοσύνου του Οικουμενικού Πατριάρχου, η Μονή διέκοψε την εκκλησιαστική κοινωνία με όλες τις άλλες αγιορειτικές Μονές και με όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες,ενώ προσεχώρησε σε πλήρη και αποκλειστική εκκλησιαστική κοινωνία με μία από τις παρατάξεις των λεγομένων Γ.Ο.Χ.,οι οποίες, σημειωτέον, παρατάξεις δεν έχουν εκκλησιαστική κοινωνία ούτε μεταξύ τους. Από τότε και μέχρι σήμερα στη Μονή αυτή δεν γίνεται δεκτός για εγκαταβίωση παρά μόνον όποιος δέχεται εκκλησιαστική κοινωνία αποκλειστικά και μόνο με την παράταξη αυτή, ενώ οι υπόλοιποι διώκονται.
  3. Και άλλες κυρίαρχες Μονές για λόγους διαμαρτυρίας διέκοψαν κατά καιρούς το μνημόσυνο του Πατριάρχου και επιφυλάσσονται και για το μέλλον, όμως καμία δεν διέκοψε την εκκλησιαστική κοινωνία και δεν προσεχώρησε σε εκκλησιαστική κοινωνία με εξωεκκλησιαστικές παρατάξεις και φυσικά καμία δεν διώχθηκε.
  4. Στο Άγιο Όρος υπάρχουν και άλλοι μοναχοί ζηλωτές οι οποίοι ζουν ήσυχα σε κελιά χωρίς να διαταράσσουν την Κανονικότητα και το Καταστατικό του Όρους.
  5. Το Σύνταγμα και ο Καταστατικός Χάρτης του Αγίου Όρους απαγορεύουν την εγκαταβίωση ετεροδόξων ή σχισματικών.
  6. Για να καταλάβει ο αναγνώστης τι σημαίνει σχισματικός ας έχει υπ΄όψη του ότι οι καταληψίες θεωρούν όλους εμάς , αβάπτιστους και αιρετικούς, μολυσμένους από την αίρεση του οικουμενισμού. Την αυτή άποψη έχουν οι “καημένοι” καταληψίες και για τον γ.Παΐσιο και για τον γ.Πορφύριο και για τον γ,Ιάκωβο όπως μπορείτε να δείτε εδώ. Από την κρισάρα τους δεν γλύτωσαν ούτε καταξιωμένοι αγωνιστές Ιεράρχες όπως ο μακαριστός π.Αυγουστίνος Καντιώτης για τον οποίο στο ΥΠΕΡΠΟΛΥΤΕΛΕΣΤΑΤΟ περιοδικό τους αναφέρουν τα εξής (δείτε εδώ).
  7. Οι καταληψίες ΔΕΝ είναι καν …Αγιορείτεςη Ιερά Κοινότης προέβη από το 1974 σε αποφάσεις απελάσεως του Ηγουμένου και των Επιτρόπων της Μονής, οι οποίοι έκτοτε απώλεσαν την ιδιότητα του αγιορείτου μοναχού. Αυτοί κατεφρόνησαν τις αποφάσεις της Ιεράς Κοινότητος.
  8. Τριανταενιά χρόνια οι σχισματικοί εκμεταλεύονται την ανεκτικότητα των Αγιορειτών Πατέρων ώστε να κερδίσουν αναγνωριση.
  9. Η κατάληψη της μονής Εσφιγμένου εκτός από εκκλησιαστικό πρόβλημα είναι και ΕΘΝΙΚΟ διότι αν επιτρέπεται σε κάθε μονή να αποσχισθεί από την Ιερά Κοινότητα τότε εύλογα και άλλοι θα μπορούσαν να επικαλεσθούν λόγους πίστεως, συνειδήσεως, εθνικούς κλπ, να αποκόψουν τις Μονές και να προσχωρήσουν ανενόχλητα σε άλλες εκκλησιαστικές ή εθνικές δικαιοδοσίες, με καταστροφικές συνέπειες για το Άγιον Όρος, την Εκκλησία και την εδαφική κυριαρχία της χώρας μας, αν γίνει αποδεκτό ότι η απαγόρευση εγκαταβιώσεως ετεροδόξων και σχισματικών στο Άγιον Όρος προσβάλλει την θρησκευτική ελευθερία, σύντομα θα έχουμε και ίδρυση παπικών μονών και προτεσταντικών ιδρυμάτων στον Ιερό Τόπο.
  10. Ασφαλώς δεν διώκονται διότι δεν …καταδέχτηκαν τα Ευρωπαϊκά κονδύλια, όπως διατυμπανίζουν συνεχώς διότι  και να ήθελαν να πάρουν τα χρήματα δεν θα μπορούσαν, γιατί δεν δικαιούνται να διαχειρίζονται ο,τιδήποτε στο όνομα της Μονής που παράνομα κατέχουν. Επομένως καταντά απίστευτα άτοπος και ψευδολόγος ο δήθεν “ηρωισμός να μη δέχονται ευρωπαϊκά κονδύλια”, με απώτερο σκοπό την κίνηση στους αγνοούντος αισθημάτων συμπαθείας και θαυμασμού για τον αντιφατικό ασκητισμό τους, ο οποίος αποδεικνύεται ακόμη περισσότερο αυτοαναιρούμενος, αν αναλογισθεί κανείς τις λίαν σεβαστές ποσότητες δραχμών, ευρώ και δολαρίων που ρέουν στο μοναστήρι για τις ανάγκες της προπαγάνδας της παρατάξεως, την δημόσια προβολή, τους δικαστικούς αγώνες κλπ, ενώ τα άτομα αυτά εισέπραξαν αναδρομικά και εν συνεχεία διεκδικούν με αξίωση παράνομα την κρατική ετήσια οικονομική χορηγία στο όνομα της Μονής.
  11. Το πράγμα καθίσταται επίσης αντιφατικό και εμπαικτικό, όταν αναλογισθεί κανείς ότι οι δήθεν “αντιευρωπαϊστές” μέσω των υποστηρικτών τους απευθύνθηκαν ήδη στην Γενεύη (Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου), στις Βρυξέλλες – Λουξεμβούργο (Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο – Πολιτική Επιτροπή), στο Μιλάνο (Διεθνή Ένωση Νομικών) κλπ, ενώ απειλούν και με προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου, κινώντας τους (κατ’ αυτούς) “Φραγκολατίνους” κατά του Αγίου Όρους και της πατρίδος μας.
  12. Από την άλλη – και μάλλον από υπερβάλλον ζήλο – έβαλαν στο Όρος πρώην μέλος της …OPUS DEI, της μυστικής υπηρεσίας του Βατικανού, το οποίο μάλιστα κινηματογράφησε ταινία παρανόμως! Αναλυτικά δείτε εδώ
  13. Οι καταληψίες δεν εμποδίζουν μόνο τα όργανα της τάξεως να εισέλθουν στο χώρο της μονής. Ακόμη και η 10η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων τους έχει ασκήσει  αγωγή, διότι δεν επιτρέπουν στους αρχαιολόγους να εισέλθουν στη μονή.
  14. Οι καταληψίες δεν είναι τόσο “φουκαράδες” όσο παρουσιάζονται από τα ΜΜΕ.
    (Στην φωτογραφία τραυματισμένος μοναχός της Νέας αδελφότητας)
    Ο Ιερομόναχος Εφραίμ , μετά από τήν επίθεση τών καταληψιών ψευτοεσφιγμενιτών
    Το Β Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης καταδίκασε σήμερα 8.3.2012 τους πρωταιτίους της κατάληψης του Αντιπροσωπείου της Μονής Εσφιγμένου στις Καρυές του Αγίου Όρους σε 29 μήνες φυλάκιση με αναστολή για οπλοκατοχή, οπλοχρησία, επικίνδυνη σωματική βλάβη και απλή σωματική βλάβη κατά των μελών της νέας Αδελφότητας της Μονής. Συγκεκριμένα δίκασε την γνωστή υπόθεση της επίθεσης στο Αντιπροσωπείο της Μονής Εσφιγμένου τον Δεκέμβριο του 2006 που είχε απασχολήσει τον τύπο. Η αδελφότητα της Μονής ελπίζει και εύχεται η καταδικαστική αυτή απόφαση να βοηθήσει τόσο τους βαρειά καταδικασμένους όσο και τους αρμόδιους να ελευθερώσουν επιτέλους τόσο το Αντιπροσωπείο όσο και την πολύπαθη Ιερά Μονή. Ο φανατισμός και η παράνομη κατάληψη δεν μπορεί να έχουν μέλλον.
  15. Οι “καημένοι” οι μοναχοί προσπάθησαν να διαβάλουν την πατρίδα μας διεθνώς. Προσέφυγαν στα ευρωπαϊκά (“φράγκικα” και “σατανικά” κατά τα λεγόμενα τους) όργανα αυτοί που κατηγορούν ψευδώς το Άγιον Όρος για φιλοευρωπαϊσμό. Προσέφυγαν σε δικαστήρια με επιχειρήματα, που αν υπήρχε περίπτωση να γίνουν δεκτά θα ήσαν καταστροφικές οι συνέπειες για όλο το Άγιον Όρος (και για την Ιερά Μονή Εσφιγμένου βεβαίως).
  16. Ο “ηγούμενος” Μεθόδιος δεν έχει καν Ιερωσύνη. Ο μεν Αθανάσιος είχε κανονική εκλογή και ενθρόνιση, ο δε Ευθύμιος, από το 1975 μέχρι το 1999, είχε τουλάχιστον χειροτονία από αρχιερέα με κανονική εκκλησιαστική κοινωνία. Αντίθετα ο νυν “ηγούμενος” Μεθόδιος δεν έχει ούτε αυτό!
  17. Η προπαγάνδα τους περί “διωγμού” έπιασε τόπο. Επειδή ήταν παράνομο να ζητούν στο όνομα της Μονής ειδικά διαμονητήρια (το ονόμασαν απαγόρευση εισόδου των προσκυνητών τους), ατέλεια εισαγομένων ειδών (το ονόμασαν στέρηση καυσίμων για τον χειμώνα, ενώ στην Μονή καίνε ξύλα), είσοδο οχημάτων (το ονόμασαν αποκλεισμό φορτηγού με τρόφιμα και καταδίκη εις τον εκ πείνης θάνατον), να μιλήσουν για “δήμευση των περιουσιακών στοιχείων της Μονής“, για “οικονομικό στραγγαλισμό“, για “δέσμευση τραπεζικών λογαριασμών” (με αφορμή υποβληθέν απλό ερώτημα), πράγματα εξ ολοκλήρου ανυπόστατα και αδιανόητα. Με την ίδια ρύμη μίλησαν, και μάλιστα προς το εξωτερικό, και για “κόψιμο νερού και ρεύματος“, από τα οποία το πρώτο αδιανόητο και το δεύτερο αστείο, καθώς στο Άγιον Όρος δεν υπάρχει ΔΕΗ. Ακόμη η τήρηση των νόμων επί του λίαν ευαισθήτου θέματος της προσεγγίσεως σκαφών εις το Άγιον Όρος, για το οποίο οι αγιορείτες έχουν πραγματοποιήσει πολυχρόνιους αγώνες,ονομάσθηκε “από θαλάσσης αποκλεισμός”.
  18. Διεδήλωναν παντού με κάθε ευκαιρία ότι κινδύνευαν να πεθάνουν από την πείνα (ενώ αλλού ταυτοχρόνως δηλώνουν ότι έχουν τρόφιμα για δύο χρόνια), ότι ζητούν γιατρό και φάρμακα και τους τα αρνείται η ελληνική κυβέρνηση(ενώ αυτό δεν έγινε και δεδηλωμένα δεν θα γίνει ποτέ, αλλά αντίθετα αυτοί εγκλείοντες γέροντες και ασθενείς θέτουν σε κίνδυνο την υγεία και την ζωή τους)
  19. α) Οι καταληψίες λοιπόν επειδή έχουν ενταχθεί σε συγκεκριμένη παράταξη παλαιοημερολογητών δεν μνημονεύουν τον Πατριάρχη. Άλλωστε πολλοί άλλοι ζηλωτές του Αγίου Όρους δεν έχουν κανενός είδους διωγμό από τον Πατριάρχη ή από το Κράτος λόγω της πίστης τους! ___________β) Δεν μπορούν να εισπράξουν τα Κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης επειδή δεν μπορούν να διαχειριστούν τα έγγραφα και τα στοιχεία της Μονής της οποίας παράνομα κατέχουν. γ)_________Δεν είναι διωκόμενοι διότι ζουν σε καθεστώς απόλυτης ασυδοσίας κάνοντας κυριολεκτικά ότι θέλουν αδιαφορώντας για τους νόμους του κράτους και του Αγίου Όρους θέτοντας σε κίνδυνο το καθεστώς του.  δ) __________ Αρέσκονται να εφευρίσκουν “διωγμούς” και αστυνομική βία όπως έκαναν τόσο στην περίπτωση του περασμένου Σεπτέμβρη όπου δήλωσαν σε όλα τα ΜΜΕ ότι ανέβηκαν τα ΜΑΤ στο Όρος για να τους διώξουν. Είδηση που ήταν τελικά πέρα για πέρα ψέμα όπως μπορείτε να δείτε εδώ. Αλλά και όπως έκαναν τον Δεκέμβριο του 2006 που έσπασαν το κεφάλι του π.Εφραίμ! Μάλιστα η φωτό του π.Εφραίμ γυρνούσε στο διαδίκτυο σαν απόδειξη του διωγμού των καταληψιών παρουσιάζοντας τον χτυπημένο Ιερομόναχο ως μέλος των σχισματικών. ε)________ Οι καταληψίες δεν έχουν σχέση ούτε με τις υπόλοιπες Αγιορείτικες Μονές.
Τέλος σας προτείνουμε μια σειρά άρθρων προς ενημέρωσή σας ώστε να μην σας πιάνουν αδιάβαστους και γίνεστε εύκολα θύματα της προπαγάνδας

πηγή 

Δείτε  ένα  πολύ καλό  ντοκυμαντέρ τού Νικολάου Αναγνωστόπουλου για το ζήτημα της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου - Αγίου Όρους .


trelogiannis

Αρβελέρ: Οι Έλληνες δεν έχουν όραμα, πάνε με όποιον δίνει τα λεφτά

Πώς φτάσαμε στον «Έλληνα - πακέτο Ντελόρ»


Δεν πάψαμε ποτέ να είμαστε σε εμφύλιο πόλεμο, δηλώνει η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ και αποκαλύπτει ποιος είναι ο μεγάλος της φόβος

Στην πολιτικο-κοινωνική κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας, στην εικόνα που εκπέμπουμε ως Έλληνες στο εξωτερικό, στην πορεία της ευρωζώνης, αλλά και στον μεγάλο της φόβο, το ενδεχόμενο επιπλέον ανόδου των ποσοστών της Χρυσής Αυγής, αναφέρεται η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Η βυζαντινολόγος, ακαδημαϊκός και πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κέντρου Δελφών, εξηγεί πώς κατά τη γνώμη της περάσαμε από τον «Έλληνα της Αντίστασης» στον «Έλληνα - πακέτο Ντελόρ», για την οποία φταίει, όπως λέει η εμφυλιακή κρίση που δεν ξεπεράσαμε ποτέ, εκφράζει την ανησυχία της για την αδράνεια στην οποία, όπως σημειώνει, έχει πέσει η ελληνική κοινωνία, και τονίζει ότι αυτό που τη φοβίζει περισσότερο είναι ότι οι Έλληνες «έχασαν τη δυνατότητα -όχι της ελπίδας, την οποία έχουν εναποθέσει στους ξένους- αλλά του οράματος», όπως λέει.

«Εγώ γνώρισα την κατοχή. Για να πάω στο σχολείο περνούσα πάνω από πτώματα πεινασμένων ανθρώπων, τα οποία μάζευε ένα καροτσάκι του δήμου. Λοιπόν, όταν μου λένε ότι υπάρχει κρίση, γελώ», δηλώνει η επιφανής Ελληνίδα του εξωτερικού.

Η κ.Αρβελέρ αναφέρεται στο λουκέτο στην ΕΡΤ, ενώ σχολιάζοντας τα τεκταινόμενα στην ελληνική πολιτική σκηνή, εκφράζει την εμπιστοσύνη της στον Κυριάκο Μητσοτάκη, σημειώνοντας ότι η αρχή πρέπει να γίνει από το Δημόσιο, εκφράζει την αισιοδοξία ότι Σαμαράς και Βενιζέλος θα τα καταφέρουν, ενώ δεν δηλώνει καθόλου αισιόδοξη, αν πάρει μεγάλα ποσοστά η Χρυσή Αυγή, τονίζοντας ότι κανείς Ευρωπαίος δεν γελάει με τη Χρυσή Αυγή.

Αναλυτικά η συνέντευξη της Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ:


«Το κέντρο Δελφών έγινε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή για να μπορέσουν οι Ευρωπαίοι να κάνουν τα περίπτερά τους, όπως ήταν παλιά οι θησαυροί των Δελφών. Νόμιζε ο Καραμανλής ότι οι Ευρωπαίοι θα έχτιζαν τα παραρτήματά τους και θα γινόταν ένα ευρωπαϊκό σύμπλεγμα, το οποίο θα είχε την προβολή της Ευρώπης που δεν ξεχνάει ότι η βάση του πολιτισμού της είναι η Ελλάδα. Αυτό ήταν το σκεπτικό. Κανένας Ευρωπαίος δεν έκανε τίποτα. Έχουμε Ευρωπαίους μέσα στο συμβούλιο, αλλά η Ευρώπη δεν δίνει ούτε πεντάρα. Και όλα τα έξοδα είναι του ελληνικού δημοσίου, οπότε είμαστε κρατικοδίαιτοι και αυτό είναι κακό. Τους είπα, λοιπόν, "παιδιά, το μόνο που μπορεί να μας δώσει το κράτος είναι οι μισθοί σας, κομμένοι-ξεκομμένοι, αυτοί είναι. Όλα τα άλλα πρέπει να τα κάνουμε με δική μας προσπάθεια". Και λόγω τού ότι με ξέρουν κάπως οι Ευρωπαίοι, έρχονται στο συμπόσιο, χωρίς να τους πληρώσουμε, χωρίς να τους δώσουμε τα εισιτήρια, δε δίνουμε τίποτα, αλλά έχουμε ένα πρόγραμμα τέλειο. Εκείνη, η οποία μας βοήθησε πολύ, είναι η κ. Μενδώνη χάρη στο ΕΣΠΑ. Γιατί το ΕΣΠΑ Αττικής έδωσε τη δυνατότητα στο Κέντρο Δελφών να κάνει όλες τις εκδηλώσεις στην Ακρόπολη, τον Εθνικό Κήπο και το Ίδρυμα Κακογιάννη» λέει η κ. Αρβελέρ, μιλώντας για το έργο του Ευρωπαϊκού Κέντρου Δελφών και προσθέτει: «Το Κέντρο ανήκει στο Συμβούλιο της Ευρώπης, που δεν έχει χρήματα. Τα λεφτά τα έχει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Εδώ θα πρέπει κάποτε θα να γίνει κάτι, ίσως δεν έχω καιρό να το κάνω εγώ, αλλά πρέπει να γίνει, είναι να περάσει από το ΣτΕ στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Να είναι, δηλαδή, υπό την Ανδρούλα Βασιλείου, η οποία είναι υπεύθυνη σήμερα για τα πολιτιστικά. Αλλά εκείνο το οποίο νομίζω ότι είναι πολύ σοβαρό, είναι ότι το κέντρο των Δελφών έχει γίνει κέντρο και για την περιφέρεια. Δεν έρχονται να το παρακολουθήσουν μόνο από το εξωτερικό. Έρχονται και από την Άμφισσα, και από το Χρυσό, και από την Ιτέα κλπ. Το παρακολουθούν άνθρωποι, οι οποίοι δεν είχαν την δυνατότητα πριν να παρακολουθήσουν συμπόσια από ξένους, να ακούσουν μουσική, να δουν χορό. Αυτή η διείσδυση του Κέντρου είναι ένα από τα μεγάλα συν, όπως επίσης και η προσπάθεια που κάνουμε, να απευθυνθούμε στη νέα γενιά».

Αναφερόμενη στην εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό, η κ. Αρβελέρ σημειώνει: «Αλλιώς μας βλέπει ένας καθηγητής πανεπιστημίου ή ένας φοιτητής κι αλλιώς ένας εργάτης, ο οποίος σου λέει, "γιατί εγώ να δουλεύω για τους Έλληνες;". Είχα πάρει ένα ταξί πρόσφατα στο Παρίσι και μου λέει ο ταξιτζής "κυρία Αρβελέρ, πρέπει να βοηθήσουμε τους Ισπανούς γιατί είναι εργατικοί, κάνουν ό,τι πρέπει, όχι σαν τους Έλληνες". "Για στάσου" τον κόβω. "Ξέχασα, είστε Ελληνίδα, αλλά δεν πειράζει αλήθεια λέω" μου λέει. Σε ένα μέρος του κόσμου, το οποίο δεν έχει να κάνει ούτε με τον χτεσινό πολιτισμό ούτε με τον αυριανό, αλλά έχει να κάνει με την καθημερινότητα, βγάζω το ψωμί μου, δεν το βγάζω, έχω οικογένεια, είμαι άνεργος, αυτοί σου λένε "φτάνει πια". Από την άλλη μεριά σου λένε "οι Έλληνες κάνουν ότι μπορούν και μας δώσανε τα φώτα τους στο παρελθόν". Το θέμα, πάντως, είναι ότι χάσαμε την αίγλη, ότι ήμασταν αυτοί οι οποίοι κάνανε την καλύτερη αντίσταση, αυτοί που γέννησαν τη δημοκρατία. Τώρα σου λένε "δώσατε, αλλά φτάνει πια"».

Όσο για τους ίδιους τους Έλληνες, εμφανίζεται ιδιαίτερα επικριτική. «Οι Έλληνες αυτή τη στιγμή πάνε με όποιον δίνει τα λεφτά. Είναι άσχημο αυτό, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Θυμάμαι μία μέρα ταξίδευα με τον Ντελόρ και μου λέει "πες μου λίγα πράγματα για την Ελλάδα". "Είναι μία χώρα, όπου δεν είσαι άνθρωπος, είσαι πακέτο, το πακέτο Ντελόρ" του απάντησα. Η Ευρώπη δεν είναι μόνο τα χρήματα που δίνει. Η Ευρώπη έχει υποχρεώσεις, αλλά και εμείς έχουμε υποχρεώσεις απέναντί της. Αν ρωτήσεις έναν Έλληνα ποιες είναι οι υποχρεώσεις που έχουμε απέναντι στην Ευρώπη, δεν θα σου απαντήσει κανείς. Εκείνο που περιμένουμε είναι η Ευρώπη να μας ζήσει, να μας θρέψει, τα πακέτα Ντελόρ, το ΕΣΠΑ". Αυτό που με φοβίζει πολύ είναι ένα είδος αδράνειας. Νομίζεις ότι οι Έλληνες έχουν πάθει καθίζηση. Δεν υπάρχει ένα όραμα. Μνημόνιο-όχι μνημόνιο. Το μνημόνιο είναι όραμα; Τι θα πεις στα παιδιά; Όχι μνημόνιο, καλά, αλλά μετά; Λοιπόν, αυτό με φοβίζει πολύ περισσότερο απ’ όλα. Ότι έχασαν οι Έλληνες τη δυνατότητα -όχι της ελπίδας, την οποία έχουν εναποθέσει στους ξένους- αλλά του οράματος. Εγώ γνώρισα την κατοχή. Για να πάω στο σχολείο περνούσα πάνω από πτώματα πεινασμένων ανθρώπων, τα οποία μάζευε ένα καροτσάκι του δήμου. Λοιπόν, όταν μου λένε ότι υπάρχει κρίση, γελώ».

Αναλύοντας τα αίτια που φτάσαμε από τον «Έλληνα της αντίστασης» στον «Έλληνα - πακέτο Ντελόρ», η Ελληνίδα ακαδημαϊκός εξηγεί: «Νομίζω ότι φταίει η εμφυλιακή κρίση. Δεν πάψαμε ποτέ να είμαστε σε εμφύλιο πόλεμο. Δεν πάψαμε ποτέ να έχουμε αυτόν το διχασμό. Να σας πω ένα παράδειγμα. Είμαι πρόεδρος του διεθνούς ιδρύματος Σοστάκοβιτς, ο οποίος είναι ίσως ο μεγαλύτερος μουσικός της εποχής μας. Έχει κάνει την ενορχήστρωση του ύμνου του ΕΛΑΣ. Είπα να τη φέρω στην Ελλάδα και μου λένε: "Δεν μπορούμε να παίξουμε τον ύμνο του ΕΛΑΣ σε δημόσιο κτίριο". Αν μετά από 60 χρόνια έχουμε φτάσει εκεί, είναι γιατί τα έχουμε κουκουλώσει όλα. Δεν έχουμε κάνει -αυτό που λένε οι ψυχολόγοι- την περίοδο του πένθους. Δηλαδή, ουδέποτε δώσαμε στον εαυτό μας τον καιρό να σκεφτεί τα πράγματα με κάποια απόσταση και να κλάψει, ή να γελάσει, γι αυτά που έχει κάνει. Λοιπόν, από αυτή τη στιγμή και έπειτα, χωρίς παιδεία, με μία οικογένεια διαλυμένη, με ένα όραμα, το οποίο είναι μόνο το "τι θα έχω", δεν πάμε πουθενά. Κάποτε είπα κάτι και μου θύμωσε όλος ο κόσμος. Ότι περάσαμε από τα τσαρούχια στα Tod’s. Είναι μία ατάκα που όμως αν την αναλύσεις έχει αλήθεια. Από τις σκηνές της κατοχής φτάνουμε στο "πάρε δάνειο", "πάρε αυτοκίνητο", "πάρε και δεύτερο και τρίτο". Εγώ μόνο στην Ελλάδα βλέπω οικογένειες να έχουν δύο αυτοκίνητα, ένα μονό και ένα ζυγό».

Μιλώντας για την πορεία της Ευρώπης και για το αν κινδυνεύει από το αντιευρωπαϊκό κλίμα, που αναπτύσσεται, η κ. Αρβερέλ σημειώνει: «Η Ευρώπη ήταν ο χώρος, ο οποίος μονοπωλούσε την παγκόσμια ιστορία. Αυτό έπαψε. Η Ευρώπη δεν μονοπωλεί την παγκόσμια ιστορία, πράγμα που σημαίνει -κατά τους ιστορικούς- μία παρακμή, η οποία είναι οικονομική, πολιτιστική, δημογραφική και ηθική. Λοιπόν, διατείνομαι ότι η Ευρώπη έχοντας χάσει ακριβώς τον πρωτεύοντα ρόλο στην παγκόσμια ιστορία, μετακινήθηκε ο πρωταγωνιστής δυτικά, εννοώντας την Αμερική, αλλά και ανατολικά. Η Ευρώπη έχει γίνει ένας κεντρώος χώρος, χωρίς να είναι κεντρικός. Αλλού "παίζονται" τα πράγματα. Η Ευρώπη είχε μια δυνατότητα ίσως, να γίνει "μεσο -αντλάντικ". Δηλαδή, να είναι με την Αμερική το ίδιο πράγμα, άλλωστε η Αμερική δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα αποκύημα της Ευρώπης και θρησκευτικό και πολιτικό και εθνικό. Δηλαδή, θα μπορούσε να έχει τον Ατλαντικό ως κέντρο και να είναι Ευρώπη και Αμερική μαζί. Αυτό όμως χάθηκε, τέλειωσε, γιατί οι Αμερικανοί κοιτάνε πια από την άλλη μεριά. Κοιτάνε περισσότερο από τον Ειρηνικό και πέρα. Και από την άλλη έχουμε την άνοδο των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική). Οι BRICS είναι παγκόσμιοι τώρα, οπότε η Ευρώπη έχει καταντήσει ένα ακρωτήριο της Ασίας. Το τελευταίο ακρωτήριο της Ασίας. Οι Ευρωπαίοι πρέπει να καταλάβουν ότι πρέπει να έχουν μια ευρωπαϊκή ταυτότητα, δηλαδή ευρωπαϊκό συμφέρον, κοινό συμφέρον, γιατί δεν υπάρχει πόλεμος μεταξύ αυτών που έχουν το ίδιο συμφέρον. Αν το καταλάβουν ότι έχουν συμφέρον να γίνουν ένα, τότε ίσως γίνουνε ένας από τους BRICS, να προσθέσουμε και ένα έψιλον. Αλλά αυτή τη στιγμή ο καθένας είναι για την πάρτη του. Η Ευρώπη, όμως, είναι το πρώτο πολιτικό μόρφωμα, το οποίο είναι πολυεθνικό χωρίς να είναι αποτέλεσμα στρατιωτικής επέμβασης. Από εκεί και πέρα αν οι Έλληνες γίνονται αντι-ευρωπαίοι, επειδή ακριβώς σταματάνε οι βοήθειες και έχουμε την τρόικα, αυτό είναι ελληνικό πρόβλημα και όχι ευρωπαϊκό. Αλλά σε ευρωπαϊκό επίπεδο υπάρχει κάτι που με φοβίζει πολύ. Έγινε μια μεγάλη δημοσκόπηση από επίσημους οργανισμούς σε 35 κράτη. "Τι πιστεύουν οι νέοι και για ποιο πράγμα θα ήθελαν να πεθάνουν". Οι μόνοι οι οποίοι απάντησαν ότι θα θέλανε να πεθάνουν για την πατρίδα τους είναι οι Τούρκοι. Ούτε Γάλλοι, ούτε Άγγλοι, ούτε Έλληνες. Λοιπόν, αυτή η αποξένωση, όχι από τον πατριωτισμό, αλλά από ένα είδος υπερηφάνειας να κρατήσουμε αυτό μας δώσανε οι παππούδες μας, είναι πρόβλημα».

Δηλώνει ότι ο μεγάλος της φόβος για την Ελλάδα είναι η άνοδος της Χρυσής Αυγής. «Η "Χρυσή Αυγή" καλπάζει, όπως και η Χαμάς στην Παλαιστίνη. Είσαι μεγάλη γυναίκα, πας να πάρεις τις πέντε πεντάρες σου και σε περιμένει ο πεινασμένος μετανάστης να σου τις πάρει, σε παίρνει το αγόρι της Χρυσής Αυγής, σε πηγαίνει πιο κάτω, οπότε το λες στον εγγονό, στην κόρη, στον γιο. Δεν ήρθαν οι δικοί σου να σε πάνε και σε πήγε η "Χρυσή Αυγή". Oπότε να ψηφίσουμε "Χρυσή Αυγή", γιατί αυτοί θα πηγαίνουν στη θέση μας, αντί να παίρνουμε εμείς την γιαγιά την παίρνουν αυτοί. Δεν έχει εθνικό χαρακτήρα η "Χρυσή Αυγή", γιατί αν είχε θα είχε μια άλλη στάση απέναντι στο μεταναστευτικό κίνημα. Και αυτό είναι το μόνο πράγμα, που φοβίζει τους Ευρωπαίους. Δεν τους φοβίζει η οικονομική κρίση, άλλωστε όλοι περνάνε οικονομική κρίση, αλλά η "Χρυσή Αυγή" δεν θα περάσει στην Ευρώπη. Έχει καταντήσει η Ελλάδα να είναι ένα υπόδειγμα ρατσισμού για τους ξένους. Αν ρωτήσεις ποια είναι η πιο ρατσιστική χώρα στην Ευρώπη, θα σουν πουν αμέσως η Ελλάδα. Αλλά έχουν άδικο οι Ευρωπαίοι γιατί η Ελλάδα είναι η μόνη ανοιχτή χώρα. Είναι το πέρασμα όλων. Πάντως, αν δεις την παγκοσμιότητα στην καλή της εκδοχή, δεν υπάρχει πια ξένος».

Ερμηνεύοντας παλαιότερη δήλωσή της ότι «έχουμε χρόνο ως τον Σεπτέμβριο», τονίζει: «Είχα πει ότι έχουμε χρόνο ως τον Σεπτέμβριο, ως τις γερμανικές εκλογές να κάνουμε κάτι, γιατί υπάρχουν πολλές φωνές που λένε "γιατί να θρέφουμε τους Έλληνες; Στοιχίζουν 4.500 ευρώ για κάθε Ευρωπαίο". Σου λένε "κάντε και κάτι" κι εμείς δεν έχουμε κάνει κάτι μέχρι τώρα».

Κλείνοντας κ. Αρβελέρ εκφράζει την αισιοδοξία της για την πορεία της Ελλάδας και σχολιάζει το κλείσιμο της ΕΡΤ. «Ήταν τραγικό αυτό για τη χώρα προς τα έξω. Μαύρο στην ΕΡΤ. Με ρώτησαν οι Γάλλοι δημοσιογράφοι "τι έγινε" και τους είπα "δεν υπάρχει εθνικός αερομεταφορέας, δεν υπάρχει εθνική τηλεόραση, ε, μένει ο εθνικός ύμνος". Δεν έχουν κάνει μελέτη πουθενά, να πούνε είναι τόσοι, κοστίζουν τόσο, πρέπει γίνει αυτό. Είναι πράγματα να αρχίζει ο κακομοίρης, ο Μητσοτάκης, από την αρχή; Αν με ρωτούσες από πού να αρχίσουμε, θα σου έλεγα ότι αν ο Μητσοτάκης κάνει καλή δουλειά, νομίζω θα την κάνει, θα καταφέρουμε κάτι. Νομίζω ότι αν δεν τα καταφέρει αυτός, δεν θα τα καταφέρει κανένας. Είμαι αισιόδοξη. Νομίζω ότι οι δυο τους τώρα, Σαμαράς και Βενιζέλος, θα τα καταφέρουν, αλλά δεν θα είμαι αισιόδοξη αν η "Χρυσή Αυγή" πάρει μεγάλα ποσοστά. Εκεί, τα πράγματα θα δυσκολέψουνε, γιατί τότε οι Ευρωπαίοι θα πούνε "τώρα κάντε ό,τι θέλετε". Ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ να βγει, γελάνε. Αλλά με τη "Χρυσή Αυγή" δεν γελάνε καθόλου». 

protothema

Κυριακή, 28 Ιουλίου 2013

Αφαίρεση ανεξαρτησίας από τη Γερμανία

  (σσΟ: Οι φωτογραφίες παρατίθενται ως χαστούκι στα ξένα και ντόπια καθάρματα που προσπαθούν να μας πείσουν ότι είμαστε “κωλοέλληνες” και μας αξίζει “ότι παθαίνουμε”. Είναι φωτογραφίες απο τα σχολεία μετά την κατοχή. Ένας ρημαγμενος, ξυπόλυτος λαός, ο μοναδικός στον πλανήτη που έζησε τρεις γενοκτονίες μέσα σε έναν αιώνα. Ένας λαός αλληλοσφαζόμενος εξ αιτίας ελεεινών ανδρεικέλων που οι μισοί συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς εισβολείς και οι άλλοι μισοί προσκυνούσαν Γερμανούς αμπελοφιλόσοφους και πρακτορίσκους. Και όμως ορθοπόδησε, παρα τις συνεχιζόμενες σφαγές. Απο την Πολη μέχρι την Κύπρο.Το δίδαγμα για σήμερα είναι ένα: Κρεμάλα στους ΔΙΧΑΣΤΕΣ των Ελλήνων, ότι προβιά εκ Γερμανίας και αν φορούν. Όποιος στρέφει Έλληνα εναντίον Έλληνα, είτε είναι ηλίθιος, είτε συνειδητά προδότης, δεν έχει το δικαίωμα να αναπνέει σε αυτή την χώρα)
  • Ενεργοποίηση νέου «Συμμαχικού Συμβουλίου Ελέγχου» της Γερμανίας
  • Αφαίρεση της διακυβέρνησης της Γερμανίας από Γερμανούς
  • Δέσμευση πλουτοπαραγωγικών πηγών για αποζημίωση κρατών-θυμάτων
  • Μεταφορά μεταναστών με «γερμανικό Δουβλίνο-2» για επαναπροώθηση
  • Εξουδετέρωση του γερμανικού ολοκληρωτισμού
  • Ολοκλήρωση αποναζιστοποίησης, αποζημιώσεων και εκδημοκρατισμού
  • Νέα «Συμφωνία Potsdam» των νέων γερμανικών θυμάτων
  • Μποϋκοτάζ για κατεργασία της γερμανικής αλαζονείας
Μία συλλογική εργασία-μετάφραση Ελλήνων με βάση τα στοιχεία που παρατίθενται (στα αγγλικά) στο http://newpotsdam.blogspot.com, η οποία τα παρουσιάζει στα ελληνικά και προσθέτει σκέψεις και προβληματισμούς που υπάρχουν στην Ελλάδα αλλά δεν δημοσιοποιούνται από τα μεγάλα συστημικά τηλεοπτικά κανάλια και έντυπα Μέσα Ενημέρωσης.
Στο ερώτημα «πώς αντιμετωπίζουμε την επίθεση» που ο Ελληνισμός στην Ελλάδα και στην Κύπρο δέχεται τα τελευταία χρόνια, υπάρχει απάντηση για πλήρη, ολοκληρωμένη και τελική λύση που εξαλείφει τον επιχειρησιακό πυρήνα του προβλήματος: Τη σημερινή Γερμανία. Μόνο όταν την Γερμανία δεν την κυβερνούν Γερμανοί μπορούν οι λαοί να είναι ασφαλείς.
Άσχετα αν κινείται από μόνη της ή εντάσσεται σε δίκτυο διεθνούς πολιτικού και οικονομικού οργανωμένου εγκλήματος (χωρίς υπερβολή) ή είναι «φυσική γερμανική διαστροφή», η Γερμανία έχει ξεπεράσει κάθε όριο, κάθε ανοχή και έχει παραβιάσει τις υποχρεώσεις της του 1990 όταν της παραχωρήθηκε ανεξαρτησία και αυτοδιακυβέρνηση.
Όπως στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στην αρχή με τους κεραυνοβόλους πολέμους Blitzkrieg φαινόταν ότι θα κυριαρχήσει παντού, έτσι και τώρα βλέπουμε Blitzkrieg κατά της Ελλάδας, Κύπρου, Ισπανίας, Πορτογαλίας κλπ. Ο Παλιός Άξονας έχει ήδη επανασυσταθεί με Φινλανδία, Αυστρία και με νέες χώρες που μερικές ήταν εκτός του παλιού Άξονα (Ολλανδία κλπ), ενώ δεν έχει σχηματιστεί ακόμη ξεκάθαρο αντίπαλο «συμμαχικό στρατόπεδο». Τώρα έχουμε πολλές κυβερνήσεις Βισύ χωρίς όμως αυτό να σταματά την επανάληψη της ιστορίας για τελική εξουδετέρωση του Γερμανισμού.

Ήδη, άρχισε διεθνής αντίδραση κατά της Γερμανίας που από φόβο και θεωρητικό συμφέρον ακόμη δεν έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις. Υπάρχει όμως τρόπος για να γίνει αυτό και να ελεγχθεί πάλι ο Γερμανικός Μιλιταρισμός: Με επανάληψη της Ιστορίας και ανασύσταση του Συμμαχικού Συμβουλίου Ελέγχου της Γερμανίας με μέλη τα θύματά της σήμερα, ακόμη και αν άμεσα υπάρχουν κυβερνήσεις που διστάζουν. Άλλωστε, η σημερινή συμπεριφορά της Γερμανίας αποδεικνύει ότι δεν ισχύουν οι παραδοχές για τη συνθήκη με την οποία οι σύμμαχοι (ΗΠΑ, ΕΣΣΔ, Γαλλία, Βρετανία) παρέδωσαν την πλήρη διακυβέρνηση της Γερμανίας σε χέρια Γερμανών.
Συνεπώς, είναι απολύτως εφικτό να τεθεί σταδιακά σε όλη την Ευρώπη και πέρα, ως βασικό στοιχείο εθνικών εκλογών και Ευρωεκλογών, η στήριξη παρατάξεων και υποψηφίων που είναι αποφασισμένοι να κινηθούν για επιβολή Επιτροπείας στη Γερμανία. Αυτός είναι και ο άξονας διαμόρφωσης του «συμμαχικού στρατοπέδου» κατά του νέου Άξονα. Είναι όμως και πραγματικό τεστ για τα πολιτικά κόμματα και μεμονωμένους πολιτικούς κατά πόσο είναι κοντά στο λαό. Όσοι το κοροϊδέψουν ή ειρωνευθούν θα αποκαλυφθούν ως γρανάζι του τροϊκανικού συστήματος που κοροϊδεύει το λαό.
Ακόμη και αν κάποιοι θεωρήσουν ότι είναι πολύ ακραίο να αφαιρεθεί η πλήρης ανεξαρτησία της Γερμανίας, η ίδια η Γερμανία έχει φροντίσει να επεκτείνει τα όρια της «ακρότητας», ώστε αυτή η αφαίρεση της ανεξαρτησίας της να είναι πολύ λιγότερο ακραία από αυτά που έχει κάνει η ίδια και η Τρόικα. Η Γερμανία έσκαψε το λάκκο της.
Όσα αναφέρονται εδώ δεν αποτελούν ανακάλυψη Ελλήνων από την νέα γερμανική κατοχή στην εποχή της Τρόικας. Έχουν βέβαια συμπληρωθεί και διαμορφωθεί και από την ελληνική εμπειρία, αλλά αποτελούν «υλικό άμυνας» διαφόρων κυρίως Ευρωπαίων πολιτών για αποφυγή νέου Ράιχ, που άρχισαν να διαδίδονται μετά από τις οικονομικές περιπέτειες που είχε υποστεί το Ντουμπάι πριν από λίγα χρόνια. Ίσως από τότε εντάθηκαν οι φόβοι ότι ξεκινάει επανα-ναζιστοποίηση του κόσμου με οικονομικά μέσα. Από τότε και κυρίως τους τελευταίους μήνες διαμορφώθηκαν σε συμπαγή μορφή για υιοθέτηση συγκεκριμένης δράσης.
Η αργή μεν αλλά αυξανόμενη επίγνωση των δυτικών κοινωνιών για το τι πραγματικά σημαίνουν οι επιθέσεις στην Ελλάδα, έφερε στην επιφάνεια μια δέσμη πεποιθήσεων από τα τέλη ακόμη της δεκαετίας του 80 όταν η Γερμανία δεν ήταν ενοποιημένη, σχετικά με την αντιμετώπιση του γερμανικού κινδύνου από μια ενοποιημένη Γερμανία, η οποία όμως δεν θα ήταν εξευρωπαϊσμένη-εκπολιτισμένη, αλλά θα προσπαθούσε να επιβάλλει έλεγχο στην Ευρώπη που θα ήταν μεγαλύτερος από αυτόν που επέβαλαν οι Ναζί. Ακριβώς αυτά που γίνονται σήμερα.
Δεν είναι γνωστό στην Ελλάδα (εν μέρει και διότι τα συμβατικά και μονίμως ελεγχόμενα και ξενομανιακά ΜΜΕ συνειδητά αποκρύπτουν τον δυτικοευρωπαϊκό εξτρεμισμό) ότι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι στην πλειοψηφία τους δεν είδαν ποτέ με καλό μάτι την ενοποίηση και πλήρη ανεξαρτησία της Γερμανίας, διότι «τον ξέρουμε τον Γερμανό». Η ενοποίηση έγινε διότι οι δύο Γερμανίες την απαίτησαν και όχι διότι η διεθνής κοινότητα είδε πραγματική θεραπεία της γερμανικής ηγεσίας και κοινωνίας. Η Γερμανία παραμένει ναζιστοποιημένη κοινωνία.
Αυτό που δεν πέτυχε στη Γερμανία η Συμφωνία Potsdam (εκδημοκρατισμό, αποστρατιωτικοποίηση, πολεμικές επανορθώσεις και σε κάποιον βαθμό δίωξη εγκληματιών πολέμου) κυρίως λόγω της συμμαχικής διάσπασης και Ψυχρού Πολέμου, μπορεί να το πετύχει μία νέα Συνθήκη-Συμφωνία για άρση της αυτοδιοίκησης των Γερμανών, διότι η Γερμανία σήμερα έκανε ακριβώς αντίστοιχα εγκλήματα με την εμμονή της στη βαρβαρότητα.

Οι Γερμανοί δεν θα διοικούν τη Γερμανία στον πολιτικό, τραπεζικό, βιομηχανικό, εκπαιδευτικό και τομέα των ΜΜΕ τουλάχιστον, ούτε διακρατικοί οργανισμοί θα διοικούνται από πολίτες του Γερμανικού Κόσμου (όποιοι σήμερα συντάσσονται και υποτάσσονται στο γερμανικό καθεστώς). Η μορφή της γερμανικής παρουσίας στο Ευρωκοινοβούλιο και ΟΗΕ θα εξεταστεί επίσης και οι επερχόμενες Ευρωεκλογές αποτελούν καλό ορόσημο για να συμπυκνωθείμέχρι τότε η διεθνής αντίδραση σε πρώτη φάση στην μη εκλογή Γερμανών ευρωβουλευτών.
Η Συνθήκη του Σεπτεμβρίου 1990 για πλήρη ανεξαρτησία της Γερμανίας έγινε νωρίς χωρίς να εξασφαλιστούν οι απαιτήσεις της Συμφωνίας Potsdam. Συνεπώς πρέπει να επανενεργοποιηθεί σε νέα μορφή η Συμφωνία Potsdam και να συνεχίσει το ανολοκλήρωτο έργο της αποναζιστοποίησης και εκδημοκρατισμού του Γερμανικού Κόσμου. Ώστε οι κάτοικοι της Γερμανίας να ζήσουν σε καθαρά δημοκρατική και ανθρώπινη κοινωνία (με αναδιανομή πλούτου και ενίσχυση των χαμηλών εισοδημάτων) και να εξουδετερωθεί το μιλιταριστικό (στρατιωτικό, πολιτικό, οικονομικό) στοιχείο της γερμανικής κοινωνίας που έφερε δύο παγκόσμιους πολέμους, διαφθορά, κλοπή (της δικής μας περιουσίας που δεν αποζημιώθηκε) και σήμερα οικονομική καταστροφή και απώλεια ανεξαρτησίας όμοια με αυτή ενός μικρού πολέμου.
Η διάλυση του σημερινού καθεστώτος θα απελευθερώσει την πολιτική της Ρωσίας, ΗΠΑ κλπ απέναντι στο σημερινό γερμανικό καθεστώς. Δεν θα μπαίνουν στη δοκιμασία να ικανοποιήσουν τον γερμανικό ολοκληρωτισμό και εξτρεμισμό λόγω συμφερόντων τρίτων, εις βάρος της Ελλάδας κλπ. Ομοίως και σε άλλες χώρες και τομείς, δεν θα υπάρχει ο παράγοντας της «γερμανικής μπότας». Το Eurogroup είναι ένα παράδειγμα.

Όταν η Ελλάδα παρέδωσε εθνική κυριαρχία στον οικονομικό και νομισματικό τομέα για να εισέλθει στο ευρώ, το Eurogroup ανέλαβε, μεταξύ άλλων, την υποχρέωση να προστατεύσει την Ελλάδα από οποιαδήποτε εξωτερική και εσωτερική επίθεση υπονόμευσης της χώρας, οικονομίας και γενικά της κοινωνίας που θα είχε νομισματικό προκάλυμμα ή το ευρώ ως εργαλείο. Η Ελλάδα όχι μόνο δεν προστατεύθηκε, αλλά οι εταίροι που είχαν το ίδιο νόμισμα επιτέθηκαν εναντίον της Ελλάδας μαζί με τους εξωτερικούς συνεργάτες του διεθνούς οργανωμένου εγκλήματος («αγορές») και αποδείχθηκε ότι η Ελλάδα εξαπατήθηκε διότι το Eurogroup από την αρχή σχηματίστηκε χωρίς να έχει τους προστατευτικούς μηχανισμούς άμυνας από επιθέσεις εναντίον των μελών του. Στην απόλυτη κυριολεξία δηλαδή, η Ε.Ε. και το Eurogroup οφείλουν αποζημιώσεις την Ελλάδα διότι δεν εφάρμοσαν τις δικές τους υποχρεώσεις αν και η Ελλάδα παρέδωσε εθνική κυριαρχία για να εισέλθει στο ευρώ με αντάλλαγμα ακριβώς αυτά που δεν της προσέφεραν. Η Γερμανία όπως αποδεικνύεται είναι ο βασικός υπεύθυνος γι’ αυτό με τη σιωπηλή αλλά πλήρη συνεργασία και της Γαλλίας.

Συμμαχικός έλεγχος και ενοποίηση

Το Σεπτέμβριο του 1990 οι ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία και Σοβιετική Ένωση υπέγραψαν τη συνθήκη για την τελική διευθέτηση του ελέγχου της Γερμανίας, με την οποία παραιτήθηκαν από όλα τα δικαιώματα που είχαν στη Γερμανία (για λογαριασμό όλων των κρατών-θυμάτων του Ναζισμού) και της επέτρεψαν να γίνει πλήρως ανεξάρτητο κράτος, όπως έγινε στις 15 Μαρτίου 1991. Στις 30 Μαρτίου 1990 είχε ήδη υπογραφεί μεταξύ της Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας η συνθήκη για την ενοποίηση των δύο Γερμανιών. Από την πλευρά της Ανατολικής Γερμανίας υπέγραψε ο κύριος διαπραγματευτής GuntherKrause και από την πλευρά της Δυτικής Γερμανίας ο τότε υπουργός Εσωτερικών και σημερινός υπουργός Οικονομικών Wolfgang Schauble! Τυχαίο;
Η ενοποίηση δεν έγινε από πρωτοβουλία της διεθνούς κοινότητας διότι ικανοποιήθηκαν οι απαιτήσεις για εκδημοκρατισμό, αποναζιστοποίηση, αποζημίωση θυμάτων κ.λπ., αλλά διότι η Ανατολική και Δυτική Γερμανία απαίτησαν να γίνει δεκτή η ενοποίηση. Και ο Schauble ήταν από τότε μέσα στο παιχνίδι, συνεπώς έχει και προσωπική ευθύνη για την μη τήρηση των γερμανικών υποχρεώσεων.
Αυτά τα δύο γεγονότα του 1990, θεωρητικά, στηρίχθηκαν στην παραδοχή ότι οι συνθήκες στις οποίες ίσχυσε η Συμφωνία Potsdam από το 1945 είχαν ικανοποιηθεί και είχε επιτευχθεί, μεταξύ άλλων, αποναζιστοποίηση, εκδημοκρατισμός, αποζημίωση θυμάτων, αποστρατιωτικοποίηση κλπ στην ηγεσία και κοινωνία της Γερμανίας. Κάποιοι από τους αναγνώστες χαμογελούν. Ειδικά για την Ελλάδα αλλά και για την Κύπρο, η συμπεριφορά της γερμανικής ηγεσίας αποκαλύπτει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι τόσο η πολιτική όσο και η οικονομική – επιχειρηματική ηγεσία και μεγάλο μέρος του γερμανικού λαού χαρακτηρίζεται από ακριβώς αυτά τα στοιχεία για τα οποία η Συμφωνία Potsdam είχε αφαιρέσει το δικαίωμα από τους Γερμανούς να διοικούν τη Γερμανία. Συνεπώς, πρέπει πάλι να τους αφαιρεθεί αυτό το δικαίωμα.
Το διεθνές κλίμα κατά της Γερμανίας (έστω και αν δεν εκδηλώνεται στις πραγματικές του διαστάσεις λόγω φόβου και συμφερόντων) μπορεί να αξιοποιηθεί. Ακόμη και αν κάποιοι θεωρήσουν ότι είναι πολύ ακραίο να αφαιρεθεί η πλήρης ανεξαρτησία της Γερμανίας, η ίδια η Γερμανία έχει φροντίσει να επεκτείνει τα όρια της «ακρότητας», ώστε αυτή η αφαίρεση της ανεξαρτησίας της να είναι πολύ λιγότερο ακραία από αυτά που έχει κάνει η ίδια και η Τρόικα. Πρέπει η Γερμανία να μπει στη θέση της και να επανασυσταθεί σε σύγχρονη μορφή το Συμμαχικό Συμβούλιο Ελέγχου που είχε αρχικά στόχο να εξανθρωπίσει τη ναζιστική Γερμανία, αλλά τώρα η Γερμανία προσπαθεί να εκγερμανίσει την Ευρώπη. Η σύνθεσή του προφανώς πρέπει να είναι διαφορετική διότι οι τέσσερεις αρχικές χώρες (ΗΠΑ, Γαλλία, Βρετανία και ΕΣΣΔ υπό καθεστώς Γιέλτσιν-Γκορμπατσώφ) απέτυχαν να θεραπεύσουν τη γερμανική ηγεσία και κοινωνία και απελευθέρωσαν έναν Γερμανισμό που συνδύασε το Ναζισμό με τον Σταλινισμό. Ίσως, η βασική αποστολή του καθεστώτος Γιέλτσιν-Γκορμπατσώφ να ήταν η απελευθέρωση του Γερμανισμού (διότι χρειαζόταν το ΟΚ της ΕΣΣΔ) και μετά η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη παράδοση της χώρας σε ξένα συμφέροντα.
Η Γερμανία είναι η μοναδική χώρα του κόσμου στην ιστορία, οι ηγέτες της οποίας είναι ταυτόχρονα φορείς του Ναζισμού και του σταλινικού ολοκληρωτισμού (μέσω Στάζυ, Χόνεκερ κλπ). Μόνο Γερμανοί έζησαν και διαμόρφωσαν ταυτόχρονα αυτούς τους δύο κόσμους.

Σχετικά με το ποιές χώρες θα είναι στο Συμβούλιο, ανάλογα με τη Βρετανία, Γαλλία, ΕΣΣΔ και ΗΠΑ, όπως τότε ήταν θύματα του Ναζισμού, τόσο και τώρα πρέπει να είναι θύματα. Η Ελλάδα, Ισπανία και Πορτογαλία είναι τα προφανή θύματα. Τώρα και η Κύπρος.
Για όσους θα υποστηρίξουν ότι αυτά είναι αδύνατα και θα πρέπει να βρούμε τρόπο να προσαρμοστούμε σε μια γερμανοποίηση του κόσμου μας, θα θυμίσουμε τη στάση πολλών κρατών από τις αρχές 1990 σχετικά με την τότε συζητούμενη ενοποίηση των δύο Γερμανιών. Η προοπτική της Επιτροπείας στο γερμανικό καθεστώς είναι η σημερινή Συμμαχία κατά του νεοναζιστικού ολοκληρωτισμού του Βερολίνου και των υπηρετών του στην Ελλάδα. Οι Αμερικανοί δεν είχαν κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον ή φόβο για την πιθανότητα η ενοποιημένη Γερμανία να κυριαρχήσει και να ελέγχει την Ευρώπη, αλλά υπήρχε μεγάλος φόβος ανάμεσα στους πολίτες των ευρωπαϊκών κρατών. Οι Αμερικανοί προφανώς θα ήθελαν να μιλούν μόνο με έναν στην Ευρώπη παρά να υποχρεώνονται να υποστηρίξουν θέσεις και συμφέροντα σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη. Φυσικά αυτό θα ήταν χουντοποίηση της Ευρώπης και το γεγονός ότι οι Αμερικανοί δεν έχουν πρόβλημα με αυτό χαρακτηρίζει την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Ας μην ξεχνάμε και τις πιέσεις και εκβιασμούς από την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών εναντίον της Ελλάδας για να σβήσουν χρέος της ναζιστικής Γερμανίας απέναντί μας.
Στην έρευνα που διεξήγαγαν το 1990 οι Times τόσο στη Βρετανία και Γαλλία (50%) όσο και στην Πολωνία (69% ) οι πολίτες ήταν αντίθετοι στην ενοποίηση της Γερμανίας διότι θεωρούσαν ότι αποτελεί ακόμη κίνδυνο και ότι υπήρχε κίνδυνος να νεκραναστήσει το Ναζισμό σε μεγαλύτερη έκταση. Μόνο το 29% των Αμερικανών δεν ήθελε ενοποίηση της Γερμανίας ενώ το 62% δεν έβλεπε κάποιο πρόβλημα! Γενικά, οι Αμερικανοί και κάπως οι Γάλλοι δεν έβλεπαν κάποιο πρόβλημα στην επανένωση της Γερμανίας ότι δηλαδή θα επαναλάβει σε κάποια άλλη μορφή τον ολοκληρωτισμό και τις καταστροφές από το Ναζισμό. Σήμερα αυτά είναι εξοργιστική πραγματικότητα, όχι απλώς φόβοι.
Η ηγεσία της Γαλλίας και της Βρετανίας όμως ήταν σαφέστατα αρνητική στην προοπτική της επανένωσης Πριν ακόμη από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου η Μάργκαρετ Θάτσερ είχε ξεκαθαρίσει στον Γκορμπατσόφ ότι οι Βρετανοί και η Δύση δεν ήθελαν την ενοποίηση της Γερμανίας και ζήτησε από τον Γκορμπατσόφ να φροντίσει να μη γίνει η ενοποίηση, αν και είπε ότι δεν είχε κανένα πρόβλημα με την δημοκρατικοποίηση της Ανατολικής Γερμανίας. Ο πρόεδρος Μιτεράν επίσης ήταν αρνητικός στην ενοποίηση. Ο Ιταλός Τζούλιο Αντρεόττι ήταν αντίθετος στην δημιουργία ενός νέου Πανγερμανισμού και ο Ολλανδός Ρουντ Λούμπερς είχε αμφισβητήσει το δικαίωμα των Γερμανών να αυτοδιοικούνται. Αυτή είναι η πραγματική στάση απέναντι στη Γερμανία.
Η συμπεριφορά της Γερμανίας σήμερα αποτελεί την απόδειξη ότι οι φόβοι ήταν δικαιολογημένοι και ότι η Γερμανία απέτυχε στις εξετάσεις αποναζιστοποίησης και δημοκρατίας. Προφανώς πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα θα προσπαθήσουν στην αρχή να σταματήσουν οποιαδήποτε προσπάθεια ελέγχου της Γερμανίας στην κατεύθυνση που προαναφέραμε. Αυτό είναι πολύ καλό διότι θα αποκαλυφθούν ακόμη και συγκαλυμμένα δίκτυα. Ίσως η καλύτερη προσέγγιση επίτευξης των προαναφερθέντων να ήταν προς την κατεύθυνση της ενημέρωσης των κοινωνιών σε όλο τον κόσμο ώστε να ασκηθεί πίεση σε εθνικές εκλογές και Ευρωεκλογές για να εκλεγούν κυβερνήσεις ή να επηρεαστούν οι υπάρχουσες να τα εφαρμόσουν, ώστε συνδυαστικά να υποχρεωθεί η γερμανική ηγεσία να αποδεχθεί την αφαίρεση της διακυβέρνησης της Γερμανίας από Γερμανούς. Ας μην ξεχνούμε ότι το 2013 έχουμε γερμανικές εκλογές και είναι πολύ καλή αρχή οι Γερμανοί να μάθουν τί τους έρχεται. Θα μπορούσε επίσης στις ερχόμενες Ευρωεκλογές να τεθεί το θέμα της μη αναγνώρισης της σύνθεσης του Ευρωκοινοβουλίου αν υπάρχουν και Γερμανοί ευρωβουλευτές.
Μέχρι και αλλαγή του ονόματος της Γερμανίας σε “Τευτονία” θα μπορούσε να υποστηριχθεί ώστε ο ήχος του Γερμανισμού να αφαιρεθεί από την υπόσταση της χώρας.
Εντός αυτής της πορείας, θα αποκαλυφθούν και δημοσιοποιηθούν όλα τα στοιχεία για την προδοσία και ατιμία που έγινε κατά της Ελλάδας, Κύπρου κλπ και θα αναπτυχθεί το σύνολο ενεργειών για θεραπεία του τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού συστήματος με επανακατανομή του κλεμμένου πλούτου. Τα μποϋκοτάζ μπορούν επίσης να βοηθήσουν πολύ αν στοχεύουν στην κατεργασία της γερμανικής αλαζονείας. Τα εμπορικά, οικονομικά, πολιτιστικά μποϋκοτάζ κλπ, είναι εργαλεία κατεργασίας της γερμανικής αλαζονείας για να δεχθεί την Επιτροπεία μαζί με έντονη δράση στις κατά χώρα εθνικές εκλογές-Ευρωεκλογές.
Η εξωτερική διακυβέρνηση της Γερμανίας θα αποτελέσει τον ακρογωνιαίο λίθο για αυτή την θεραπεία. Αν το εξετάσουμε αντικειμενικά, αυτός είναι ο δικαιότερος και ανθρωπινότερος τρόπος για θεραπεία της κατάστασης. Το κυριότερο είναι ότι οι καταστροφείς της Ελλάδας, Κύπρου, Ισπανίας, κλπ δεν θα μπορούν να εμποδίσουν την αποζημίωση των θυμάτων τους, διότι τα θύματα της Γερμανίας και του κόσμου που υπηρετεί, θα ελέγχουν τον (κλεμμένο) πλούτο που απέκτησε και τη δίκαιη διανομή ακόμη και στους κατοίκους της Γερμανίας.

Ο φευγάτος “Ρωσικός Παράγοντας”

Η κινητοποίηση για αφαίρεση της ανεξαρτησίας της Γερμανίας αποτελεί και καταστάλαγμα επίγνωσης ότι πρέπει εμείς οι ίδιοι να κινηθούμε για να δώσουμε λύση στη νέα Κατοχή και εισβολή.
Ο “ρωσικός παράγοντας” δεν φαίνεται να έχει ο δυναμικό που θεωρούσαμε. Αν και δεν δρα αρνητικά προς την ελληνική κοινωνία, φαίνεται ότι η ρωσική ηγεσία έχει υιοθετήσει μία προσέγγιση μη-σύγκρουσης με αμερικανογερμανικά συμφέροντα και με κατά τόπους κυβερνήσεις που ελέγχονται από αυτά, όπως η κυβέρνηση στην Ελλάδα. Δέχεται την φιλοαμερικανική ή φιλογερμανική εξάρτησή τους, άσχετα αν οι πολίτες δεν την δέχονται (και άλλα ψήφισαν ενώ άλλα τους βγήκαν) και περιμένουν από τη Ρωσία τουλάχιστον να αποκαλύψει δημόσια την απόρριψη των κυβερνήσεων από τους πολίτες, να γίνει η φωνή τους. Στην Ελλάδα τουλάχιστον να παρουσιάσει την πραγματικότητα ότι οι σύμμαχοι (ΕΕ, Eurogroup, ΝΑΤΟ) συμπεριφέρθηκαν στην ελληνική κοινωνία ως κανονικότατοι εχθροί.
Αν η Ρωσία έβγαζε έτσι τη φωνή των Ελλήνων, η φωνή θα ακουγόταν σε όλο τον κόσμο και οι κυβερνήσεις θα είχαν εσωτερικό πρόβλημα με τους πολίτες τους και πιέσεις να αλλάξει ριζικά η στάση απέναντι στην Ελλάδα και να πληρώσουν οι υπεύθυνοι.
Η Ρωσία, θα μπορούσε να υπονομεύει τους υπονομευτές της Ελλάδας σε κάθε θέμα, πεδίο, ενέργεια που κάνουν εναντίον του Ελληνισμού. Με δεδομένο λοιπόν ότι η Ρωσία αυτοπεριορίστηκε σε εσωστρέφεια για να μη συγκρουστεί με τα συμφέροντα ΗΠΑ και Γερμανίας, η μοναδική τελική λύση για απελευθέρωση και επιβίωση του Ελληνισμού είναι να εξοντώσουμε την πηγή του προβλήματος, δηλαδή τον Γερμανισμό, μέσα στο σπίτι του. Έτσι θα απελευθερωθεί και η ρωσική ηγεσία για να προχωρήσει σε πραγματικές σχέσεις με την Ελλάδα.


olympia

Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013

Φτωχοί, όχι Κτήνη

Φτωχοί, όχι Κτήνη
- Ποιος κυβερνά αυτόν τον κόσμο;

- Ο απαίδευτος νους.

- Ο απαίδευτος νους; Είναι ο πλούσιος; Είναι ο αμόρφωτος; Είναι ο..;

- Είναι ο απαίδευτος νους.

- Τι εννοείς; Τι σημαίνει αυτό;

Ο απαίδευτος νους άγεται και φέρεται. Γίνεται έρμαιο της συγκυρίας. Γίνεται αυτό που συμβαίνει- και τίποτα άλλο.


Ο απαίδευτος νους προσκολλάται πάντοτε στον εκάστοτε Δυνατό. Είναι μια αυτόματη, αντανακλαστική κίνηση.

Ο απαίδευτος νους δέχεται τη δωροδοκία, την εύνοια, την υπεροπτική ανοχή του Δυνατού. Μια δουλειά, λίγα χρήματα, ένα αντάλλαγμα. Θα δεχτεί να βελτιώσει πρόσκαιρα τη θέση του και θα επιτρέψει στον βασιλιά, τον κυβερνήτη, τον πρωθυπουργό να συντηρήσει το εκάστοτε διεφθαρμένο καθεστώς του.

Ο απαίδευτος νους επιτρέπει την αθλιότητα, όσο εκείνη λειτουργεί υπέρ του. Με τον καιρό θα καμαρώσει κρυφά τη δύναμη της Εξουσίας και τη βαρβαρότητα που την συντηρεί. Όταν ο Δυνατός δεν έχει πια τα μέσα- το χρήμα και την επιρροή- για να τον κρατήσει πιστό, τότε αμέσως στρέφεται στον επόμενο Δυνατό. Σβήνει ξαφνικά με απαξία τη συμμετοχή και την ανοχή του στο θλιβερό παρελθόν. Γίνεται με θρασύτητα ο πιο σκληρός πολέμιος του παλαιού κι ο πιο πιστά οργισμένος ακόλουθος του καινούριου Δυνατού. Και παράλληλα με αυτόν τον φαύλο κύκλο της εξουσίας και τα σερνόμενα πλήθη του, ο απαίδευτος νους πάντοτε εντοπίζει τον αδύναμο.

Ο απαίδευτος νους συντρίβει τον αδύναμο. Ο πλούσιος τον φτωχό. Ο φτωχός τον ακόμα πιο φτωχό. Ο πιο φτωχός τον παρία. Ο παρίας τον ανέγγιχτο («the untouchables», η έσχατη κάστα στην Ινδία). Συχνά οι εξαθλιωμένοι γίνονται ακόμα πιο σκληροί απ’ τους βασανιστές τους – έτσι η Αδικία διαιωνίζεται.

Ο απαίδευτος νους πιστεύει. Ο θεός του είναι η Ισχύς. Αυτή είναι η ιερή του δύναμη. Μόνο αυτή μπορεί να αντιληφθεί. Μπορεί να περιφέρει λεκτικά έννοιες όπως η Αγάπη και η Ελευθερία, να τις περιγράφει, να τις κορνιζάρει με μεγάλα γράμματα, αλλά ποτέ δεν τις ενσωματώνει χωρίς αντάλλαγμα στη μικρή ζωή του. Μόνο μέσα στην επιφάνεια του συγκριτικού βαθμού βρίσκει νόημα. «Είμαι πιο καλός. Ο θεός μου είναι πιο καλός. Είμαι ανώτερος».

Ο απαίδευτος νους δεν ξαγρυπνά τις νύχτες. «Πώς έζησα σήμερα; Τι έκανα; Τι δεν έκανα;» «Μήπως αδίκησα κάποιον; Μήπως τον πόνεσα;». Δεν αναρωτιέται. Γιατί ο απαίδευτος νους είναι πάντοτε αδικημένος. Θιγμένος. Κι ,επομένως, πάντοτε δικαιολογημένος. Αυτός είναι ο αγαπημένος του ρόλος.

Ο απαίδευτος νους δηλώνει απερίφραστα και μεγαλόφωνα την ύπαρξη του. Είναι η παράλογη προβολή του πλούτου του, είναι η μίζερη προβολή της ατυχίας του, είναι η αλαζονική προβολή της τιμιότητάς του, της ηθικής του ανωτερότητας.

Ο απαίδευτος νους φοβάται. Φοβάται το Άγνωστο – δηλαδή τα πάντα. Δεν μπορεί να δώσει εξήγηση, δεν έχει την πνευματική ζωή που θα γαληνέψει την άγνοιά του. Κι έτσι αρχετυπικά μετατρέπει το Άγνωστο σε καλό ή κακό θεό, σε δαίμονα ή προστάτη. Τελικά φοβάται και τα δυο.

Ο απαίδευτος νους δεν διστάζει ν’ αφεθεί στα πιο βάρβαρα ένστικτά του – γιατί είναι ό,τι πιο εύκολο μπορεί να κάνει. Η κάθε εποχή θα του δώσει συνθήματα/ επιχειρήματα για κάθε άθλιο εαυτό του.

Ο απαίδευτος νους πηγαίνει στο Σχολείο, στο Πανεπιστήμιο, λαμβάνει τις πληροφορίες της εποχής του, διαβάζει, αποκτά πείρα, διδάσκει. Αλλά ποτέ δεν διδάσκεται.

Ο απαίδευτος νους ακολουθεί τυφλά την Αυθεντία του καιρού του. Συχνά ταυτίζει τον εαυτό του με την Αυθεντία.

Ο απαίδευτος νους ξέρει. Κατέχει την αλήθεια. Την Απόλυτη Αλήθεια. Δημιουργεί ένα σύννεφο, ένα νεφέλωμα ιδεοληψιών, προκαταλήψεων, στερεοτύπων κι απαράβατων κανόνων. Κρέμεται με υστερία πάνω απ’ το σύννεφο αυτό και πιστεύει πως τον σηκώνει ψηλά, πως μαζί πηγαίνουν βόλτα πάνω απ’ τις ζωές των άλλων πλασμάτων. Νιώθει θεός τους για μια μέρα – για μια ζωή. Πάνω στο σύννεφο κάνει περίεργες κινήσεις με το σώμα και τα χέρια του, λατρεύει ξύλα, χρυσάφια ,υφάσματα και ρούχα, φτιάχνει τελετές και καταναγκασμούς, αλλά αδυνατεί να πει μια καλημέρα – και να την εννοεί.

Ο απαίδευτος νους ζει μέσα μια διαρκή σύγχυση. Η Σύγχυση σημαίνει πάντοτε Σύγκρουση.

Ο απαίδευτος νους ζει μέσα σε μια διαρκή αντίφαση. Πολεμά στο όνομα της Ειρήνης, Σκοτώνει στο όνομα της Ζωής, Πονά στο όνομα της Αγάπης, Σκλαβώνει στο όνομα της Ελευθερίας, Αδικεί στο όνομα της Δικαιοσύνης, Παρανομεί στο όνομα του Νόμου, Καταστρέφει στο όνομα της Ύπαρξης.

Ο απαίδευτος νους έχει ως σημείο αναφοράς τους εχθρούς. Τους φαντάζεται, τους δημιουργεί, τους ελκύει.

Ο απαίδευτος νους ζει μέσα απ’ τους άλλους. Παραμονεύει. Χάνει χρόνο, απ τον ελάχιστο που διαθέτει στην ενσαρκωμένη ζωή του, για να ασχοληθεί με τα πλάσματα που πιστεύει πως κλέβουν κάτι από τον ζωτικό του χώρο. Δεν αντέχει τη μοναξιά της περισυλλογής. Δεν εμβαθύνει.

Ο απαίδευτος νους είναι ο Δικτάτορας. Του κράτους του, της ομάδας του, της οικογένειας, των παιδιών, των συντρόφων του, των φίλων, της καθημερινότητας.

Ο απαίδευτος νους κρίνει, δεν δημιουργεί.

Ο απαίδευτος νους δεν ζει στο παρόν. Θα στοιχημάτιζε και τη ζωή του για το τι έγινε πριν από χιλιάδες χρόνια, έχει τη βεβαιότητα για το τι πρόκειται να συμβεί. Αλλά στην πραγματικότητα δεν ξέρει τίποτα για το Τώρα.

Ο απαίδευτος νους δεν αναγνωρίζει το ταλέντο, την ομορφιά των άλλων.

Ο απαίδευτος νους δημιουργεί τη γραφειοκρατία. Αγαπά τους τύπους, γιατί δεν απαιτούν βαθύτερη αντίληψη της ζωής, δεν ζητούν κάποια πνευματική διαδρομή, είναι ευκόλως αναγνώσιμοι. Υπάρχουν εκεί, αμετακίνητα παρόντες, ένα έτοιμο εγχειρίδιο.

Ο απαίδευτος νους στηρίζει με τη σιωπή του κάθε φαύλο καθεστώς. Καταστρέφει με το θόρυβό του κάθε δημοκρατία. Γιατί ο λόγος του δεν είναι ποτέ απόσταγμα σκέψης. Βιάζεται να σωπάσει ή να επιβάλει τον λόγο του. Ο απαίδευτος νους είναι ανυπόμονος. Δεν έχει τον αυθορμητισμό ενός παιδιού, τη λαχτάρα του ερωτευμένου. Δεν κατανοεί τη στωικότητα, την καρτερικότητα, την αξία του λόγου και τη σοφία της σιωπής. Ζει σπασμωδικά, ακριβώς όπως σκέφτεται.

Ο απαίδευτος νους δεν έχει καμία εσωτερική ευγένεια. Ο αληθινά ευγενής άνθρωπος φαίνεται μόνο από τους τρόπους του απέναντι σε εκείνους, τους οποίους δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη.

Ο απαίδευτος νους δεν έχει χιούμορ. Λέει αστεία, γίνεται εύθυμος, σκωπτικός, πικρόχολος και χαιρέκακος. Αλλά δεν επιτρέπει να αγγίξει κανείς – ούτε λεκτικά- την κοσμοθεωρία του.

Ο απαίδευτος νους συγχωρεί τον εαυτό του. Όχι τους άλλους.

Ο απαίδευτος νους μπορεί να είναι μορφωμένος, σοβαρός, καλοντυμένος, να κατέχει φήμη κι αξιώματα, δύναμη, επιρροή και πλούτο. Ο απαίδευτος νους μπορεί να είναι αμόρφωτος, κακοντυμένος, χωρίς κοινωνική θέση κι αξιώματα. Σχηματίζει ομάδες , φράξιες, παρατάξεις, στρατούς, διαχωρισμούς. Οι περισσότερες εποχές της ανθρώπινης ιστορίας ευνοούν τον απαίδευτο νου. Γιατί εκείνος βρίσκει πάντοτε το κατάλληλο έδαφος μέσα στις αυστηρές δομές, στις έτοιμες απαντήσεις, σε ιδεολογικά κατασκευάσματα και θρησκείες. Ο απαίδευτος νους είναι υπάκουος – ή οργανωμένα, κατόπιν προσταγής, ανυπάκουος. Ψάχνει πάντοτε για την πιο ασφαλή φυλακή και τη βαφτίζει ζωή του.

Ο απαίδευτος νους δεν ξέρει τι είναι η καλοσύνη ή η αγάπη άνευ όρων. Δε θα άντεχε ποτέ μια τέτοια αναρχία.

Ο απαίδευτος νους δεν αντέχει τα πλούτη του – γίνεται άπληστος.
Ο απαίδευτος νους δεν αντέχει τη φτώχια του – γίνεται κτήνος.

amethystosbooks

 

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

ΓΕΡΩΝ ΝΙΚΩΝ: Η ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΖΩΗ

Διονύσιος Σαββόπουλος:"Ο Αριστοφάνης δεν ήταν... αναιδής καλαμπουρτζής"


'''Ο Αριστοφάνης ήταν μεγάλος ποιητής, δεν ήταν κανένας αναιδής καλαμπουρτζής''. ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗ ΣΕΜΙΝΑ ΔΙΓΕΝΗ

ΣΥΝ/ΞΗ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗ ΣΕΜΙΝΑ ΔΙΓΕΝΗ  
Τον Διονύσιο τον Μελωδό, τον αγαπώ χρόνια από μακριά και τον αισθάνομαι, από τα χρόνια του Α' Γυμνασίου στην Πλάκα, μέχρι σήμερα, μέλος της παρέας μου. Ήταν μαζί μας σ εκδρομές, διαδηλώσεις, σκασιαρχεία, πρώτους έρωτες, στους μεγάλους θυμούς... Το εκτιμούσα που άφησε τις σπουδές του το '63, για να είναι μαζί μας. Φύλαξα -όπως όλοι- τα δώρα του, το Βρώμικο ψωμί, τον Μπάλο, το Χάπυ Ντέι, το Περιβόλι του τρελού, όλα. Μ εντυπωσίασε που πρώτος επινόησε -και μάλιστα σε στίχο- τη λέξη ''αριστεροχουντισμός''. Δε χόρτασα καμιά συν/ξη μαζί του. Ούτε αυτήν.

Γράψατε καινούργια μουσική για τον “Πλούτο” του Αριστοφάνη και τον μεταφράσατε από την αρχή ολόκληρο. Στο στήσιμο αυτού του έργου, που είναι μια σάτιρα για το λάιφσταϊλ και τη μανία του πλούτου, τι σας δυσκόλεψε περισσότερο;
Οι αινιγματικές σιωπές του, οι αδιόρατοι υπαινιγμοί του. Δραματουργικά, το φινάλε του, είναι πολύ αδύναμο. Σαν να μην ήθελε να το ξεκαθαρίσει ο ποιητής. Επίσης, ενώ σ΄όλα του τα έργα, η δράση διακόπτεται καταμεσής, ο χορός βγάζει τις μάσκες κι ο κορυφαίος μεταφέρει ένα μήνυμα του ποιητή -αυτό λέγεται «Παράβαση»-   στον «Πλούτο» τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει. Θα φτιάξω μία στο πνεύμα του Αριστοφάνη. Ελπίζω να το δεχθεί ο κόσμος.

Σας ικανοποιεί ο τρόπος με τον οποίο έχει παιχτεί μέχρι σήμερα ο Αριστοφάνης; Πιστεύετε πως έχει αναδειχθεί η ποίησή του;
Έχω δει υπέροχες παραστάσεις Αριστοφάνη στο παρελθόν απ΄τον Κουν, τον Ευαγγελάτο, τον Σολομό. Τελευταία όμως  διάφοροι τον διασκευάζουν χυδαιότατα. Λένε ό,τι τους κατέβει για να βγάλουν εύκολο γέλιο. Ο Αριστοφάνης ήταν μεγάλος ποιητής, δεν ήταν κανένας αναιδής καλαμπουρτζής.

Να περιμένουμε από σας, μια λιτή παράσταση, που θα είναι, ίσως, σαν να την έχει φτιάξει ένας διαμαρτυρόμενος πολίτης;
Ακριβώς. Ανέλαβα να την σκηνοθετήσω ως διαμαρτυρόμενος θεατής, με την φιλοδοξία  να αναδείξω την ποίηση του κειμένου. Προσπαθούμε να φτιάξουμε μια «χειροποίητη» παράσταση. Ευτυχώς έχω πλάι μου την Μουτούση, τον Κουρή τον Λούλη, τον Παπαδημητρίου, τον Μέντη, τον Μαλκότση και την Λιούλιου. Πρώτη μου φορά σκηνοθετώ κι είμαι ευγνώμων που με δέχτηκαν και μ΄ εμπιστεύτηκαν  αυτά τα παιδιά.

 Πώς θα σχολίαζε λέτε, ο Διονύσης της εποχής του "Φορτηγού" , τον σημερινό Σαββόπουλο του  ''Πλούτου'';

Θα έλεγε, ακατάδεκτος και δήθεν αδιάφορος, «για να δούμε τι θα καταφέρει αυτή την φορά ο παππούς» και θα κατέβαινε στην Επίδαυρο υπεροπτικός αλλά πρώτος πρώτος.
Έχετε πει ότι η κορυφαία καλλιτεχνική πράξη αντίστασης, στη χυδαιότητα της χούντας των συνταγματαρχών, ήταν ο “Μεγάλος Ερωτικός” του 1972. Σήμερα, ποιό είναι άραγε το αντίστοιχό της;
Δεν υπάρχει αντίστοιχο αλλά η «Γκόλφω» που ανέβασε ο Καραθάνος στο Εθνικό και η νέα δουλειά του Δημήτρη Παπαϊωάννου στην Πειραιώς, είναι γενναίες πράξεις απέναντι στην ασυναρτησία  που μας περιβάλει.

Όταν σας έβαλαν φυλακή, τον Αύγουστο του 67, ένα κοριτσάκι με μωβ μάτια,  ερχόταν κάθε μέρα να σας φέρει φαγητό. Την βλέπετε πάντα όμορφη την εικόνα της;
Λέτε για την Άσπα. Υπέροχη! Μαζί γεράσαμε κι αυτή είναι πάντα κούκλα.

Υπάρχει μία φήμη ότι έχετε υπάρξει.. πλαστογράφος! Είναι αλήθεια ότι κάποτε, εργαζόμενος ως δημοσιογράφος στη “Δημοκρατική Αλλαγή” του Τεγόπουλου το 1964, δημοσιεύσατε πλαστή συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη;

Δυστυχώς είναι αλήθεια. Δεν προλάβαινα. Μου είχε αναθέσει ένα κάρο δουλειές ο Κορωναίος. Είχα μάθει απ΄έξω τι έλεγε ο Μίκης κι έφτιαξα μόνος μου, μια μικρούλα, δήθεν συνέντευξή του, πάνω στο πνεύμα του. Δημοσιεύτηκε κι ήταν πολύ πετυχημένη.

Μια φίλη σας, λέει πως θα σταματήσει ο τόπος να «τρώει τα παιδιά του» όταν τα παιδιά του σταματήσουν να «τρώνε τον τόπο». Συμφωνείτε;

Ωραία το είπε η φίλη. Τα κόμματα ξοδεύουν το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς τους, στο πώς θα παζαρέψουν μεταξύ τους και πως δεν θα χάσουν ψήφους. Ε, με ό,τι τους περισσεύει από ενέργεια, σκέπτονται και λίγο την Ελλάδα. Ενώ θα ΄πρεπε να συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: να σκέφτονται κυρίως την Ελλαδίτσα και ν΄αφήνουν τελευταίο το ίματζ τους. Τί παράδειγμα δίνουν στους πολίτες;

Πώς σχολιάζετε το γεγονός ότι κάποιοι τραγουδιστές τελευταία, (Γαϊτάνος, Σφακιανάκης κα ) ανέλαβαν το ρόλο διαφημιστών της Χρυσής Αυγής; 

Για το τι πιστεύει και τι διαφημίζει ο καθένας δεν έχω να πω τίποτα. Δεν μπορώ να του αφαιρέσω το δικαίωμα -να λέει ακόμα και ανοησίες- διότι αυτό αντίκειται στην δημοκρατική μου παράδοση. Είναι άλλο πράγμα οι αξιόποινες πράξεις. Ο νόμος πρέπει να ισχύει για όλους μας ανεξαιρέτως. Αν οι νόμοι δεν εφαρμόζονται, τότε αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. 
 
Διάβασα ότι βλέπετε  ''Σουλεϊμάν'' και τον ''Πύργο του Ντάουντον''. Σε ποιά ιστορία θα θέλατε να είστε μέσα και σε ποιόν ρόλο;

Δεν θα ΄θελα να ΄μαι στον «Σουλεϊμάν» γιατί είναι άγριοι και θα με είχαν παραπεταμένο σε καμιά γωνιά να παίζω λαούτο. Αν δυσαρεστούσα κάποιον, θα με αποκεφάλιζε . Στον «Πύργο του Ντάουντον», υπάρχουν μεν σκευωρίες, ίντριγκες  κτλ αλλά η κατάσταση είναι πιο ανθρώπινη και πιο εκλεπτυσμένη. Μπορεί και να αναγνώριζαν τα ταλέντα μου και να εξασφάλιζα μια καλύτερη κοινωνική θέση απ΄ ό,τι στον «Σουλεϊμάν».

 Στα 50 χρόνια μιας τόσο σπουδαίας καριέρας, αισθανθήκατε ποτέ περήφανος για περιπτώσεις που δεν ήσασταν ...δημοφιλής, που διαβάζατε ή ακούγατε αρνητικά πράγματα για σας ή τις δουλειές σας;

Στεναχωριόμουν όταν με κατηγορούσαν, γιατί είμαι κι εγώ άνθρωπος που θέλει να τον αγαπάνε. Αποφάσιζα να τα λέω πιο «μαλακά» και πιο «γενικά» την επόμενη φορά αλλά το ξεχνούσα κι έκανα τα ίδια. Δεν μπορώ να εκφραστώ αληθινά, αν πρέπει να έχω δεύτερες σκέψεις στο μυαλό. Είναι, φαίνεται, η φύση του τροβαδούρου.
 
Το ότι δεν φοβάστε να δηλώσετε με πράξεις, ότι σας ελκύει αυτό που δεν είστε, σας κόστισε κάποιες φορές; Εννοώ τότε με την Καλομοίρα, Χριστοδουλόπουλο, Κουρκούλη, Βέρτη κ.α..

Έχω ακούσει κατά καιρούς ενδιαφέροντα πράγματα απ΄τους τραγουδιστές «της άλλης όχθης». Τον Βέρτη, τον Κουρκούλη, τον Μάκη κ.α. Το ότι ήταν τόσο διαφορετικοί από μένα, τους καθιστούσε ακόμη πιο ενδιαφέροντες. Μερικοί απ΄το ακροατήριο μου ξινίζανε,  σαν κάτι κορίτσια στο πάρτι όταν φέρναμε κοπέλα από άλλη γειτονιά. .

Μέχρι και προκηρύξεις έχουν κυκλοφορήσει εναντίον σας, πώς τις αντιμετωπίσατε;

Έμεινα άναυδος! Όταν σε προκηρύσσουν είναι λιγάκι σαν να σε επικηρύσσουν, ε; Δεν μπορούσα να τις εξαφανίσω, τις ανάρτησα, λοιπόν, στην ιστοσελίδα μου! Δεν ξέρω γιατί. Εδώ χρειάζεται ψυχαναλυτής. Παρηγοριέμαι, πάντως, με κάτι που έλεγε ο Ντύλαν: τροβαδούρος που δεν τον διαπομπέψανε, δεν είναι σοβαρός.

 Ζήτω το ελληνικό τραγούδι ! ή όχι;
 Δυστυχώς έχει πάρει την κάτω βόλτα. Εμπορευματοποιήθηκε τόσο που κάηκε. Ενώ στο Θέατρο και στον Χορό όπου επικράτησε ένα είδος ασκητισμού, η καρποφορία  φαίνεται εδώ και τέσσερα-πέντε χρόνια.

Τα τελευταία χρόνια τα εγγόνια σας, σας έμαθαν καμιά αλήθεια της ζωής;
Μου έμαθαν να βλέπω τον κόσμο καινούργιο, μέσα από τα δικά τους μάτια. Να είμαι παππούς και παιδί ταυτόχρονα. 

 onlytheater

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

"ΕΛΛΑΣ, ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ"

ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ: π. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ Ι.Ν ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΩΝ ΓΛΥΦΑΔΟΣ ΣΧΟΛΙΑ: 

ΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΠΟΝΤΑΡΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΦΟΒΟ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ; 

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ; ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΑ; 

ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟ ΕΓΚΛΩΒΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΚΕΦΑΛΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΨΩΝΙΣΕΙ ή ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΕΙ; 

ΠΟΙΟΣ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΣΗΜΕΡΑ;

Τρίτη, 23 Ιουλίου 2013

ΜΙΛΑ ΜΑΝΝΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ


Έχω αηδιάσει, έχω αγανακτήσει, με όλα όσα γίνονται. Λυπάμαι βαθύτατα. Ντρέπομαι που είμαι Έλληνας. Θέλω να φύγω. Δεν μπορώ να βλέπω αυτή την υποτέλεια στους ξένους. Αυτό το φόβο στα μάτια των ελλήνων πολιτικών μπροστά στο καροτσάκι του Σόϊμπλε και στο ταγεράκι της Μέρκελ. Πάνε οι άνδρες από τη φυλή μας. Μόνο μέσα στην Ελλάδα κάνουν τον καμπόσο. Εξανλούν τη επίπλαστη δυναμική τους στις απολύσεις και στα τιμημένα γηρατειά που ξηλοφορτώνουν. Τρέμουν τα σαγόνια τους όταν πάνε στις Βρυξέλλες. Αυτοί οι ένοχοι, με τα τόσα ψέματα, χαμογελάνε αμήχανα και φοβισμένα μπροστά στους ξανθόψειρες φράγκους και στους ομοφυλόφυλους άγγλους. Οι αποτυχημένοι του παρελθόντος, είναι οι πολιτικοί του παρόντος. Οι ένοχοι εσχάτης προδοσίας και της ερημώσεως της χώρας, αγωνίζονται δήθεν να τη σώσουν και νομοθετούν. Αύριο θάναι ξανά υποψήφιοι. Και μείς τα θύματα, θα επιλέγουμε πάλι δημίους και μαχαίρια σφαγής.

Δεν φταίνε όμως αυτοί μόνο. Φταίνε οι "προφήτες", οι διάδοχοι των Αποστόλων, οι συνεχιστές των Πατέρων, οι ακόλουθοι των αγίων, που πήραν την επένδυση των οσίων και όχι την αποστολή, τον λόγο, τον έλεγχο. Αναιμικές εκκλησιαστικές δηλώσεις, μισοβέζικη στάση, παρεϊστικη νοοτροπία, φιλική συμπεριφορά με τους ολετήρες. Έτσι έκαναν οι άγιοι Πατέρες; Ο ιερός Χρυσόστομος, ο Μ. Βασίλειος;
Αχ, Εκκλησία μου Ορθόδοξη, γιατί με προδίδεις κάθε μέρα, ακόμη μια φορά. Με καλείς να βοηθήσω τους ανέργους, τους αστέγους, τους πενθούντες, τους πεινασμένους, τους κακοποιημένους και δεν λές κάτι για να σταματήσει το κακό. Μου λές να μη κλέψω, να μη παραβώ το νόμο, να πληρώνω φόρους, να μη βρίζω, να μη τα σπάω κι από την άλλη μεριά συζητάς στη Σύνοδο πως θα είναι μια χριστιανική οικογένεια. Πως όμως; Βοήθησέ με! Μίλα επιτέλους! Μου λές να φτειάχνω παιδιά και να μη δουλεύω την Κυριακή και δεν μου λές πως; Δεν με προστατεύεις από την ανελέητη φορομπηχτική πολιτική των γερμανόδουλων πολιτικών.
Εκκλησία μου, εσύ μού μεινες! Είσαι μάνα μου τελικά ή μητρυιά μου; Σ΄ αγαπάω, μ΄ακούς; Εσύ μ΄ αγαπάς; Κάνε κάτι λοιπόν, μη με χάσεις. Τι άλλο περιμένεις να δείς; Γιατί δε διαμαρτύρεσαι; Επειδή δεν σού ΄κοψαν μισθούς και συντάξεις. Επειδή σε χαϊδεύουν στην πλάτη οι υποκριτές και οι βδέλλες των βαπτισμένων παιδιών σου. Επειδή παλιά, μικρό παιδί, ο Φώτης πήγαινε κατηχητικό κι ο πατέρας του Αλέξη ήταν εργολάβος εκκλησιαστικών έργων, κι ο Βαγγέλης κρατάει κομποσχοίνι και ο Αντώνης είχε γιαγιά την Πηνελόπη; Τα έργα τους τώρα τι λένε;
Πίστεψες και σύ στο παραμύθι του ΔΝΤ; Μη τους πιστεύεις καϋμένη μάνα Εκκλησία, εσύ τουλάχιστον βλέπεις κάθε μέρα την πραγματικότητα. Τρία χρόνια συνεχώς μας σώζουν κι όλο πεθαίνουμε... Τί Εκκλησία είσαι; Μόνο για τις κηδείες και τα μνημόσυνα; Για την πραγματική ζωή δεν έχεις ένα λόγο; Τώρα δεν το καταλαβαίνεις ότι είναι σατανικό αυτό το μείγμα της πολιτικής και απάνθρωπο αυτο το βρωμο -πολυνομοσχέδιο. Οι ίδιοι τόλεγαν πρίν και τα μαζέψαν όλα τα λόγια τους πίσω. Φταίει μετά ο λαός που ψηφίζει; Φώτισέ τον ρε μάνα, δείξτου το δρόμο, να μη ξανακάνει το λάθος. και μετά πέστου κι όλα τα άλλα. Τα δικά σου. Εμείς δεν μπορούμε να μπούμε στη Βουλή. Πήγαινε εσύ και μετάφερε τον πόνο και την οργή μας. Κι αν σε σφάξουν οι μασώνοι και οι λεσχίτες - λεχρίτες...ακόμη καλύτερα, θα αγιάσεις. Κάνε το θαύμα σου επιτέλους!

Χριστιανική Εστία Λαμίας

Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

20-7-1974: 39 χρόνια από την εισβολή στην Κύπρο

29p2f5l
Ηττηθήκαμε στην Κύπρο;                        Το χρονικό μιας προδοσίας
Του Κώστα Χατζηαντωνίου  
Τη Δευτέρα 15η Ιουλίου 1974 εκδηλώθηκε στη Λευκωσία, από την ελεγχόμενη από τη χούντα Εθνική Φρουρά, το προδοτικό πραξικόπημα κα­ι του αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Το πραξικόπημα αυτό είχε από καιρό σχεδιαστεί στους παράδρομους της CIA και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που εκμεταλλευθήκαν άριστα τη μικρόνοια της ιωαννιδικής δικτατορίας.

Η επιβολή της 21ης Απριλίου άλλωστε ήταν υπό τις «ευλογίες» του αμερικανικού παράγοντος που επιθυμούσε σφόδρα να κλείσει με μια λύση διπλής ένωσης το Κυπριακό, μόνιμη εστία εσωτερικής αναταραχής στο NATO. Παράλληλα από καιρό ήθελε να απαλλαγεί από τον Μακάρι­ο τον οποίο θεωρούσε εν δυνάμει «Κάστρο της Μεσογείου» και απειλή για την ασφάλεια του Ισραήλ.

Η επιβολή αυτής της «λύσης» (που με την ιερή λέξη της Ενώσεως κάλυπτε την ουσία που ήταν η διχοτόμηση) με πολιτικά μέσα είχε αποτύχει (σχέδιο Άτσεσον κ.λπ.) αφού ο Μακάριος ανθίστατο και δεν υπήρχε Ελλαδίτης πολιτικός που θα αναλάμβανε αυτό το κόστος. Δεν απέμενε παρά η δημιουργία μιας σκηνοθετημένης πολεμικής κρίσης. Πρώτη δοκιμή υπήρξαν τα γεγονότα του 1967 αλλά η υποχώρηση Παπαδόπουλου, και η προδοτική απόσυρση της μεραρχίας και του βαρύτατου οπλισμού της προ του τουρκικού τελεσιγράφου, θεωρηθήκαν επαρκές πρώτο βήμα.

Ακολούθησαν τα χρόνια της σκληρής αντιπαράθεσης με τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Είναι πασίγνωστη η μέθοδος του ιμπεριαλισμού, όταν έχει να αντιμετωπίσει έναν σκληροτράχηλο αντίπαλο ηγέτη, να ενισχύει υπόγεια έναν ακόμη πιο «αδιάλλακτο» υπερπατριωτικό πόλο ώστε με τα μαξιμαλιστικά αιτήματα του να υπερκερνά τη στρατηγική του αυθεντικού αντιπάλου. Στην Κύπρο η παράταξη του γενναίου στρατιώτη αλλά πολιτικά αφελούς, Γ. Γρίβα έπεσε σε αυτή την παγίδα, ιδιαίτερα, μετά τον θάνατο του τελευταίου που αναίρεσε και το τελευταίο εμπόδιο αφού ο έλεγχος της ΕΟΚΑ-Β πέρασε πλέον απ’ ευθείας στη χούντα των Αθηνών.

Η υπονόμευση του εσωτερικού μετώπου στην Κύπρο στηρίχθηκε σε δύο σχήματα προπαγάνδας. Στον «κομμουνιστικό κίνδυνο» (είμαστε σε μια ε­υχή αντικομμουνιστικής τύφλωσης) και στη δήθεν αντίδραση του Μακαρίου στην ένωση. Ένας εθνικισττής, ενωτικός και αντικομμουνιστης ηγέτης όπως ο Μακάριος κατηγορήθηκε για την αντιδυτική του πολιτική. Όταν όμως οι δυτικές χώρες δεν του πω­λούσαν οπλισμό (άρματα, τορπιλακάτους κ.λπ.), δεν έπρεπε να αγοραστούν έστω τα ρωσικά άρματα και οι ρωσικές τορπιλάκατοι που διετίθεντο; Όταν απειλείτο με τουρκική εισβολή δεν έπρεπε να επι­διώξει σοβιετική παρέμβαση αφού οι ΗΠΑ ανέχονταν τους βομβαρδισμούς της Τηλλυρίας (καλο­καίρι 1964) για να εκβιάσουν τη διπλή ένωση, το σχέδιο Άτσεσον που όλοι σήμερα προβάλλουν α­ποκρύπτοντας το διχοτομικά του στοιχεία; Ή όταν υπονομεύετο πανταχόθεν, δεν ήταν αναγκασμένος να αναζητήσει στήριξη στο αριστερό ΑΚΕΛ; Κι ό­μως. Τις ενέργειες αυτές οι μικρόνοες τις χρησι­μοποιούσαν στη συνέχεια ως… απόδειξη του φιλοσοβιετικού τάχα προσανατολισμού του αρχιεπι­σκόπου.

Ο ταξίαρχος Χάντζος, αμετανόητος αντιμακαριακός, σε πόνημα του για το 1974, ομολογεί ότι πολιτική όλων των ελλαδικών κυβερνήσεων, των χουντικών συμπεριλαμβανομένων, ήταν η διπλή έ­νωση. Σε αυτή την ένωση αντετίθετο ο Μακάριος. Αλλά η προδοτική χούντα προπαγάνδιζε στην Κύ­προ αορίστως περί ενώσεως παρασύροντας τους αγνούς Κυπρίους στον ολέθριο διχασμό. Ο Μακά­ριος όπως κάθε Έλλην Κύπριος επιθυμούσε δια­καώς την ένωση αλλά κατανοούσε ότι άμεσα ήταν αδύνατη αφού η Αθήνα δεν ήταν αποφασισμένη να την επιδιώξει. Πραξικοπηματική ένωση σήμαινε πό­λεμο με την Τουρκία. Κι εκεί όλες οι κυβερνήσεις των Αθηνών έκαμναν πίσω, δειλές όντας και στην υπηρεσία αλλότριων συμφερόντων.

Δεδομένου ότι η Ζυρίχη απέκλειε ρητώς την ένωση και ο Μακάριος με την αναθεώρηση του συντάγματος φαινόταν ως αίτιος της κρίσης (τυπικά διότι ουσιαστικά το κράτος δεν μπορούσε να λειτουργήσει) δεν ή­ταν δυνατόν να επιδιώκει επίσημα την ένωση. Με την πολιτική του ο Μακά­ριος θα πετύχει να «σπρώξει» τους Τουρκοκυπρίους στους θυλάκους που δεν περνούσαν το 6% της νή­σου. Η κυπριακή δημοκρατία είχε κα­ταστεί, με την αποχώρηση των Τ/Κ από τα πολιτειακά όργανα, ένα αμι­γώς ελληνικό κράτος. Οι άθλιες συν­θήκες στους θυλάκους είχαν αναγκά­σει τους Τ/Κ να εξέρχονται σιγά- σι­γά απ’ αυτούς είτε προς το νότο είτε στο εξωτερικό και η πορεία της επα­νένταξης τους ως μειονότητας ήταν νομοτελειακή με την τακτική κωλυ­σιεργίας του Μακαρίου στις διακοι­νοτικές. ΗΠΑ και Τουρκία φυσικά α­ντιλαμβάνονται αυτή τη στρατηγική. Επείγονται λοι­πόν για την ανατροπή του Μακαρίου.

Σε αυτό το «παιχνίδι» ενεπλάκη η ηλίθια προ­δοτική χούντα των Αθηνών. Και είναι αποκαλυπτικό των σχεδίων ότι το πραξικόπημα θα εκδηλωθεί σε μια χρονική στιγμή που οι Τουρκοκύπριοι, κουρα­σμένοι από τον περιορισμό στους θυλάκους, ανα­ζητούν μια λύση και οι διακοινοτικές συνομιλίες φτάνουν για πρώτη φορά κοντά σε μια συμφωνία που επιβεβαιώνει την ενότητα της Κυπριακής Δη­μοκρατίας και περιορίζει τα προνόμια της Ζυρίχης, Οι Αμερικανοί επείγονται αφού η κρίση στο Αιγαίο φτάνει τον Ιούνιο σε ακραία όρια και παρότι έχουν πετύχει να συρθεί η ελληνική χούντα σε συνομιλί­ες με την Τουρκία για το Αιγαίο.

Όταν ο Ιωαννίδης αποφασίζει την ανατροπή του Μακαρίου νομίζει ότι εισηγείται κάποιο δικό του σχέδιο στους Αμερικανούς που τον περιμέ­νουν με ανοιχτή αγκάλη. Τον διαβεβαιώνουν μάλι­στα ότι δεν πρόκειται να εκδηλωθεί τουρκική αντί­δραση. Κι είναι απορίας άξιον, κάποιοι που ήθελαν να παριστάνουν τους «επαναστάτες» και τους «ε­θνικιστές» πώς αποδέχονται τόσο αβασάνιστα τις διαβεβαιώσεις των πρακτόρων, αφού φυσικά ο Κίσινγκερ ήταν αρκετά ευφυής ώστε να μην συνομι­λεί απ’ ευθείας μαζί τους.

Το σχέδιο αυτό ήταν έτοιμο πριν την περίφημη επιστολή Μακαρίου της 2ας Ιουλίου 1974 και δεν προκλήθηκε δήθεν από την επιστολή με την οποία ο Μακάριος ζητούσε ανάκληση των Ελλαδιτών α­ξιωματικών από την Εθνική Φρουρά. Η απόφαση ελήφθη πριν την παραλαβή της επιστολής. Η μι­κρόνοια και η ευθύνη για την απόφαση ανατροπής του Μακαρίου ή τη μη πρόληψη της δεν αφορά μόνο την ομάδα Ιωαννίδη αλλά συνολικά όλο το πλέγμα εξουσίας του 1974. Όλους όσοι παρίστα­ναν τον «πρόεδρο της δημοκρατίας» (τον περίφη­μο Γκιζίκη που ποικιλοτρόπως προστατεύθηκε α­πό τη δημοκρατία μας για ευνόητους λόγους), τον πρωθυπουργό, τους «υπουργούς» και εν συνόλω την αστική μας τάξη που μέχρι τότε απολάμβανε τη χουντική ευημερία πριν ανακαλύψει, υπό το βάρος της προδοσίας, τη «δημοκρατία» (διάβαζε αλλαγή φρουράς). Η μικρόνοια (μόνιμο χαρακτηριστικό της ελληνικής ακροδεξιάς) στην ιστορία έχει αποδει­χθεί συχνά χειρότερη και από τη συνειδητή προδο­σία. Ενημέρωση των Αμερικανών για το σχέδιο ανα­τροπής του Μακαρίου σημαίνει φυσικά και ενημέρωση των Τούρκων οι οποίοι αναμένουν. Ο Ίνονου έχει αφήσει τις υποθήκες του: «Ετοιμαστείτε και μη βιάζεστε. Αφήστε πρώτα τους Έλληνες να φα­γωθούν μεταξύ τους και μετά μ’ έναν περίπατο θα πάρετε ό, τι θέλετε».
1974-eisvoli-kipros-1

Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου θα προκαλέ­σει βαρύ πλήγμα στην Εθνική Φρουρά. Τα αιματηρά εμφύλια επεισόδια δημιουργούν κατάσταση χάους. Οι μονάδες εγκαταλείπουν τις στρατηγικές θέσεις τους, διασκορπίζονται αναζητώντας τον… εχθρό. Και εχθρός είναι τώρα οι «μακαριακοί», όπως για τους μακαριακούς εχθρός είναι οι «χουντικοί» και οι εοκαβήτες και όχι οι Τούρκοι που ετοιμάζονται. Οι μοίρες καταδρομών «πρέπει» να είναι μακριά από τις προβλεπόμενες θέσεις τους τη μέρα της εισβολής. Η αμυντική ισχύς της Κύπρου ελαχιστο­ποιείται και υλικά και ψυχολογικά. Σαν να μη φτά­νουν αυτά προστίθεται μια επιλογή – προβοκάτσια: Επιλέγεται ως νέος πρόεδρος ο Ν. Σαμψών που η ηρωική αλλά και χωρίς ηθικούς φραγμούς δράση του κατά Βρετανών και Τούρκων τον είχαν καταστή­σει ιδιαιτέρως μισητό πρόσωπο και πάντως όχι ι­δανικό για ανώτατη πολιτειακή θέση.

Ο Ετζεβίτ από την 15η Ιουλίου παραπλανητικά δηλώνει ότι τα γεγονότα αποτελούν «εσωτερική υπόθεση των Ελληνοκυπρίων» και από την άλλη διατάσσει εσπευσμένες προετοιμασίες του αποβατικού σώματος. Από την πρώτη μέρα του πραξι­κοπήματος εισηγείται χωρίς περιστροφές την ε­πέμβαση και το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας α­ποφασίζει από το βράδυ της 15ης Ιουλίου απόβα­ση για τις 20 Ιουλίου. Ταξιδεύει το βράδυ της 17ης στο Λονδίνο για να έχει το άλλοθι ότι διαβουλεύθηκε προ της επιθέσεως και με την άλλη εγγυή­τρια δύναμη και συναντά εκεί και τον Αμερικανό υφυπουργό Εξωτερικών Σίσκο, δηλώνοντας ξεκά­θαρα ότι η Τουρκία θα επέμβει. Παράλληλα εξα­σφαλίζει τη σοβιετική ουδετερότητα που δεν δυ­σαρεστείται ιδιαίτερα από την ελληνοτουρκική δια­μάχη.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τη μεσολάβηση δεν α­ναλαμβάνει ο Κίσσινγκερ αλλά ένας υφυπουργός του, οι «πιέ­σεις» του οποίου κάθε άλλο παρά συγκινούν την Άγκυρα. Στην Αθήνα, παρά τα σαφή μη­νύματα από πρεσβείες και μυ­στικές υπηρεσίες, ουδείς δια­τάσσει οποιαδήποτε προπαρα­σκευή για αντιμετώπιση της ε­πικείμενης τουρκικής επίθεσης αλλά και ούτε κάνουν μια διπλω­ματική κίνηση προς την Τουρκί­α ώστε, υποσχόμενοι π.χ. κά­ποιον συμβιβασμό στο κυπρια­κό πρόβλημα, να κερδίσουν χρόνο. Ήθελαν να ανατρέψουν το Μακάριο; Θαυμάσια! Γιατί δεν έλαβαν τα στοιχειώδη μέσα α­μύνης στο διάστημα 15-20 Ιου­λίου; Ένα ερώτημα που αποκαλύπτει τον πυρήνα της προδοσίας.

Το μέγα έγκλημα προετοιμάζεται. Ο Σίσκο επι­σκέπτεται την Αθήνα στις 19 Ιουλίου. Το σχέδιο εκτυλίσσεται άψογα, ο Σίσκο από τη συνάντηση με τον Ετζεβίτ ήδη γνωρίζει ότι η Τουρκία θα χτυπή­σει. Ο Ιωαννίδης δεν πιστεύει, έχει άλλες διαβε­βαιώσεις αλλά καλού – κακού απειλεί με πόλεμο χωρίς όμως να πάρει οποιοδήποτε μέτρο προπα­ρασκευής. Ο Σίσκο δηλώνει στην πολιτική και στρα­τιωτική ηγεσία ότι «έρχεται ως εκπρόσωπος της κυβερνήσεως του για να μεσολαβήσει για την ει­ρηνική διευθέτηση των ελληνοτουρκικών διαφο­ρών». Προτρέπει την Ελλάδα να φανεί διαλλακτι­κή, να δεχθεί τους τουρκικούς όρους παραχωρώ­ντας διέξοδο των Τουρκοκυπρίων στη θάλασσα και ανεχόμενη στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στη νήσο. Πρόκειται σαφώς για το σχέδιο που προβλέ­πει τη διπλή ένωση, τον τελευταίο εκβιασμό πριν την επέμβαση. Ούτε τότε αντιλαμβάνεται η Αθήνα ότι πρέπει να προετοιμαστεί για τη σύγκρουση. Ας αποπλέει το πρωί της 19ης Ιουλίου από τη Μερσί­να ο τουρκικός αποβατικός στόλος.

Η περιοχή Αδάνων – Μερσίνας είναι ήδη κατά­μεστη στρατού, φορτηγών, τεθωρακισμένων. Στην Κύπρο δεν λαμβάνονται τα αναγκαία προπαρα­σκευαστικά μέτρα. Το Γενικό Επιτελείο της Εθνικής Φρουράς χρειάζεται 48 ώρες για την υλοποίη­ση των σχεδίων συναγερμού και επιστρατεύσεως. Και παρότι ο χρόνος υπήρχε, ουδείς αποφασίζει να εφαρμοστούν τα προβλεπόμενα σχέδια, έστω υπό τύπον ασκήσεων. Ούτε καν τίθεται η Εθνοφρουρά υπό προειδοποίησιν, ένα μέτρο που θα κατέπαυε τα εμφύλια πάθη με το ψυχολογικό βάρος της τουρ­κικής απειλής. Η Εθνοφρουρά θα υποστεί στρατη­γικό και τακτικό αιφνιδιασμό. Ούτε λόγος φυσικά για την ανάγκη να αποσταλούν άμεσα στην Κύπρο μονάδες βαρέων όπλων (και δη αντιαεροπορικού και αντιαρματικού πολέμου).

Σαν να μη φτάνουν αυτά κάποιοι παραπληρο­φορούν την Αθήνα με ανοησίες για κινήσεις στα βουλγαρικά σύνορα, λες και η ΕΣΣΔ ήθελε να απο­τρέψει την ενδονατοϊκή σύρραξη ή θα απειλούσε την Ελλάδα, μια νατοϊκή χώρα. Σε τέτοιον παρά­φρονα αντικομμουνισμό πελαγοδρομούσαν οι στρα­τιωτικοί ηγέτες και τέτοιο παιχνίδι έπαιζαν οι Αμε­ρικανοί αφού η «πληροφορία» ήρθε από το στρα­τιωτικό τους ακόλουθο στη Σόφια…

Μόνη αντίδραση υπήρξε από τον Α/ΓΕΝ Αραπάκη που στέλλει τρία υποβρύχια στην περιοχή Ρόδου. Τα υποβρύχια, για να φτάσουν από τον Πει­ραιά στην Κύπρο εν καταδύσει και να δράσουν, ή­θελαν πέντε μέρες. Σπεύδοντας εν αναδύσει ως τη Ρόδο μπορούσαν να βρεθούν στις ακτές της Κυρήνειας το μεσημέρι της 22ας. θα ήταν αργά για τον Αττίλα-1 (αφού τα F-84 που βρίσκονταν στην Κρήτη δεν στέλλονται) αλλά προλάβαιναν το δεύ­τερο κύμα αποβάσεως, το οποίο μπορούσαν να πλήξουν με τη μοίρα αεροσκαφών F-4E που όμως μόλις στις 22 στέλλεται στην Κρήτη. Αν δε απέπλεαν από τις 15 Ιουλίου, θα ήσαν στην Κύπρο από τη μέρα της πρώτης απόβασης. Δυστυχώς, μόλις το μεσημέρι της 20ης τα δύο εξ αυτών θα διατα­χθούν να πλεύσουν προς την Κύπρο για να ανακλη­θούν την επομένη.

Νύχτα της 19ης Ιουλίου. Ο τουρκικός στόλος με την αποβατική δύναμη πλησιάζει ανενόχλητος τις ακτές της Κύπρου παρότι εντοπίζονται από τα ραντάρ των ακτών. Η μη εκμετάλλευση αυτής της νύχτας θα αποδειχθεί μοιραία. Ο Σίσκο προσπαθεί στην Άγκυρα να αποτρέψει την επιχείρηση χωρίς όμως εξουσιοδότηση για μια σαφή απειλή παρε­μπόδισης της. Και στην Κύπρο; Αδράνεια εν όψει του επερχόμενου κινδύνου, ανικανότητα στην εκτί­μηση της κατάστασης και τη λήψη αναγκαίων μέ­τρων, ανικανότητα στην αντιμετώπιση της έκτακτης κατάστασης. Η εσχάτη προδοσία δεν είναι κάτι πε­ρισσότερο απ’ αυτά. Προδότης δεν είναι μόνο ο συνειδητός και ο αμειβόμενος πράκτορας. Μπορεί να είναι και ένας ηλίθιος εθνικόφρων. Οι μονάδες αποκοιμίζονται από το ΓΕΕΦ, που καθησυχάζει ακό­μη και τους διοικητές ταγμάτων. Μάταια φωνάζουν οι σταθμοί έγκαιρης ειδοποίησης και οι διευθύν­σεις πληροφοριών: Οι Τούρκοι φτάνουν!

Στις πέντε το πρωί τουρκικά αεροσκάφη βομ­βαρδίζουν ελληνοκυπριακούς στόχους. Πέφτουν οι πρώτοι αλεξιπτωτιστές στο θύλακα της Λευκωσίας στο Κιόνελι, και τα αποβατικά κινούνται προς την ακτή ενώ ξημερώνει. Ο πρώτος καταπέλτης αποβατικού πέφτει στην παραλία Πεντεμίλι Κυρήνειας, σε περιοχή όπου αναμενόταν κατά τα ελληνικά σχέδια. Οι άνδρες αποβιβάζονται από τα αποβατικά με άνεση μεγαλύτερη και από εκτέλεση άσκησης. Κατέρχονται σε μπουλούκια, μέσα σε σύγχυση όλες οι μονάδες σε έναν αιγιαλό πλάτους 200 μ. Πρωτοφανής υπήρξε η απόβαση τόσων δυνάμεων σ’ ένα μόνο αιγιαλό. Τόσο σίγουροι ήσαν την έλλειψη αντίστασης. Τα πυρά υποστήριξης του στόλου τους ήσαν αναπάντεχα άστοχα. «Αραιά που ακούγονταν ριπές αυτομάτων», θα γράψει ο Μπιράντ. Ήσαν οι λιγοστοί γενναίοι που αυτοβούλως αμύνονταν αφού μόλις στις 10 εμφανίστηκε τμήμα της Εθνοφρουράς, το γενναίο 251 του Κουρούπη. Στο μεταξύ οι αλεξιπτωτιστές και καταδρομείς ενισχύουν το θύλακο Λευκωσίας.

Ο εκτελών χρέη διοικητού της Εθνοφρουράς (ο αφελέστατος στρατηγός Ντενίσης είχε κληθεί στην Αθήνα), ο θλιβερός ταξίαρχος Γεωργίτσης που είχε ξοδέψει όλο του το πάθος στις συνωμοσίες και το πραξικόπημα και δεν είχε καιρό για την απόκρουση της εισβολής, αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα. Ενημερώνει τον Μπονάνο (που το βράδυ της 19ης άνετος κοιμόταν στο θέρετρο του Αγ. Ανδρέα) ότι πραγματοποιείται τουρκική απόβαση στην Κερύνεια και πέφτουν αλεξιπτωτιστές στον θύλακο Λευκωσίας – Αγύρτας ενώ η τουρκική αεροπορία βομβαρδίζει τον Πενταδάκτυλο και στόχους της ελληνικής Λευκωσίας. Ο Μπονάνος αρνείται ακόμη και τότε να δώσει διαταγές για αντεπίθεση λέγοντας χαρακτηριστικά στον αντιπλοίαρχο Νικολόπουλο (ένορκη κατάθεση τελευταίου) ότι «η Τουρκία χτυπά την Κύπρο και εμείς είμαστε Ελλάς;»!! Η ΕΛΔΥΚ, για την ενέργεια της οποίας απαιτείται διαταγή του ΑΕΔ, ολιγωρεί και χάνονται πολύτιμες ώρες. Λίγες ώρες πριν, ο Μπονάνος έχει διατάξει το αρματαγωγό «Λέσβος», που έφτασε με 450 άνδρες της ΕΛΔΥΚ για να αντικαταστήσουν τη σειρά που απολυόταν, να γυρίσει στην Ελλάδα παρότι έβλεπε πως οι άνδρες αυτοί ήσαν παραπάνω από απαραίτητοι εν όψει της τουρκικής θέσης! Ακόμη και τα πυρομαχικά που μετέφερε το αρματαγωγό διέταξε να μην εκφορτωθούν!

Η εθνοφρουρά αναλαμβάνει αυτοβούλως να αμυνθεί αφού βάλλεται και η ΕΛΔΥΚ. Αλλά είναι ήδη αργά. Μια μερική έστω επιστράτευση την προηγούμενη θα επέτρεπε το πρωί της 20ης Ιουλίου να υπάρχουν τα προβλεπόμενα δύο τάγματα στον χώρο απόβασης και την Κυρήνεια, να είχε οργανωθεί επάκτιο πυροβολικό και να συμπληρωνόταν η εμπόλεμη σύνθεση των μονάδων. Η μόνη μονάδα ακτής, το ηρωικό 251 Τ.Π., δεν θα σφαγιαζόταν φεύγοντας από την εν ειρήνη έδρα του. Η ταυτόχρονη αντιμετώπιση θυλάκων και απόβασης απαιτούσε επιστράτευση, η Εθνοφρουρά των 10.000 δεν μπορούσε και τον επιθετικό ελιγμό κατά των θυλάκων και κατά των εισβολέων να ενεργήσει συγχρόνως, με την Ελλάδα παρατηρητή.

Όταν οι ελληνοκυπριακές μονάδες το πρωί της εισβολής σπεύδουν να βγουν από τα στρατόπεδα, δέχονται τα καταστρεπτικά πυρά της τουρκικής α­εροπορίας. Τα ελληνικά τάγματα που περισφίγγουν τον θύλακο Λευκωσίας – Αγύρτας έχουν χάσει την υπεροχή. Το χειρότερο είναι ότι, λόγω του πρα­ξικοπήματος, δεν βρίσκονται ούτε αυτά ούτε οι μοί­ρες καταδρομών στις προβλεπόμενες από τα σχέ­δια θέσεις αφού ασχολούνταν με την επιβολή του νέου καθεστώτος. Οι τρεις μοίρες καταδρομών, που θα επετίθεντο στο βόρειο ορεινό τμήμα του θυλά­κου στον Πενταδάχτυλο, είναι στη Λευκωσία για την ασφάλεια του πραξικοπήματος από το οποίο και έχουν μειωμένη μαχητική ικανότητα.

Στο μεταξύ στην Αθήνα ο Σίσκο διαβεβαιώνει ότι θα στα­ματήσει τους Τούρκους αν δεν κηρύξει η Ελλάδα τον πόλεμο. Η στρατιωτική ηγεσία και το «υ­πουργικό συμβούλιο» των ασπαλάκων συνέρχεται, κουβε­ντιάζει και κηρύσσει γενική επιστράτευση. Ο Ιωαννίδης α­πειλεί με πόλεμο επειδή τον «εξαπάτησαν» ενώ ο στρατός θέλει δυο μέρες για να προε­τοιμαστεί. Ο «πρόεδρος της δημοκρατίας» Γκιζίκης, οι με­γαλόσχημοι ως τότε υπουργοί και στρατηγοί, ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων (ΓΕΕΘΑ) στρατηγός Μπονάνος οι αρχη­γοί των Επιτελείων (Γαλατσάνος, Παπανικολάου, Αραπάκης), άβουλα ανθρω­πάκια ως τότε στα χέρια του ταξιάρχου Ιωαννίδη, θα του αντιταχθούν για τον ίδιο λόγο που τον υπά­κουαν. Για τη σωτηρία του ασήμαντου τομαριού τους. Ο Αραπάκης προτείνει ανοιχτά την παράδοση της εξουσίας στους πολιτικούς.

Τα περί πολέμου ήσαν ανοησίες αφού ο όγκος των ελληνικών μονάδων είναι στην… Αθήνα και όχι στον Έβρο όπου ο εχθρός έχει προετοιμαστεί και είναι τριπλάσιος σε μεραρχίες και τετραπλάσιος σε άρματα μάχης. Η σωτηρία της Κύπρου μπορού­σε να προέλθει μόνο με την πρόβλεψη της εισβο­λής ή έστω την αποστολή των υποβρυχίων και των F-84 ή των F-4Ε αμέσως μετά την εκδήλωση της και χωρίς να κηρυχθεί πόλεμος. Έτσι την ευθύνη για κήρυξη πολέμου θα την είχε η Τουρκία, πράγμα απίθανο. Αλλά τα 22 υπερσύγχρονα F-4 Ε μόλις στις 22 Ιουλίου θα σταλούν από την Ανδραβίδα στην Κρήτη!

Απόγευμα της 20ης Ιουλίου, θαυμάστε την πε­ριγραφή του Μεχμέτ Αλή Μπιράντ: «Ο Μεχμέτ κλείνει το ραδιόφωνο του. Γύρω απλώνεται μια πε­ρίεργη νεκρική σιωπή. Πού είναι αυτοί οι Έλληνες τέλος πάντων; Οι Τούρκοι δεν είχαν συναντήσει καμιά σοβαρή αντίσταση κατά την προέλαση τους». Χωρίς ενόχληση τα αποβατικά γυρίζουν στη Μερσί­να για να… φέρουν και το δεύτερο κύμα της επίθεσης! Η αντεπίθεση που θα εξαπολύσουν μετά το απόγευμα και το βράδυ οι ελληνικές δυνάμεις εί­ναι ισχνότατη (από τα 27 άρματα στη Λευκωσία, ακινητοποιούνται τα 23 αφού οι διοικητές τους. Λαμπρινός και Κορκόντζελος, ήξεραν μόνο κατά του Μακαρίου να τα χρησιμοποιούν και να πολιτικολο­γούν αντί να κάνουν συντήρηση), με εξαίρεση την επίθεση των καταδρομέων που γρήγορα διατάσ­σονται να υποχωρήσουν. Από τις 04:30 το πρωί, με την τουρκική αεροπορία να κυριαρχεί, η πίεση χα­λάρωσε.

Ο Αττίλας τόσον από πλευράς σχεδίου όσον και εκτέλεσης αποδείχθηκε απίστευτα πρόχειρος και ερασιτεχνικός. Αποβιβάστηκε ευχερώς επειδή δεν συνάντησε αντίσταση. Δεν διέθετε επαρκείς και κατάλληλες δυνάμεις (αποβιβάστηκαν μόλις 6.000 άνδρες), δεν μερίμνησε για τον απαιτούμενο στρατηγικό εδαφικό χώρο, ακριβώς επειδή ήταν ενήμερος ότι δεν θα συναντούσε αντίσταση. Οι σπο­ραδικές αντιστάσεις των γενναίων τού δημιουρ­γούν αμηχανία. Αδρανεί καίτοι επιτιθέμενος, ζητεί απεγνωσμένα ενισχύσεις που χρειάζονται 48 ώρες για να φτάσουν. Και γι’ αυτό τρέμει το πρώτο βράδυ της εισβολής, φοβάται νυχτερινή αντεπίθεση της Εθνοφρουράς. Παρά ταύτα δεν περιφρουρεί το χώ­ρο του με προφυλακές μάχης ούτε κάνει προσπά­θεια διεύρυνσης του μετά την αποβίβαση. Ποιοι τον καθησυχάζουν;

Η μάχη που θα μπορούσε να κερδηθεί από την πρώτη νύχτα δεν δόθηκε ποτέ από την Εθνοφρου­ρά. Την είχαν διαλύσει τα εμφύλια πάθη, το πραξι­κόπημα και η χουντική αβελτηρία. Δεν εφαρμόστη­καν τα προβλεπόμενα σχέδια. Η μάχη αυτή δεν δό­θηκε ποτέ. Το Συμβούλιο Ασφαλείας ζητεί κατά­παυση του πυρός και απόσυρση των ξένων δυνά­μεων από την Κύπρο. Ο Κίσινγκερ πέτυχε αυτό που ήθελε, τώρα έπρεπε να αποτραπεί ο ελληνο­τουρκικός πόλεμος και να αρκεστούν οι Τούρκοι σε όσα είχαν κατακτήσει. Ο Σίσκο μεταφέρει στην Ά­γκυρα ότι η χούντα συμφώνησε να παραμείνουν στην Κύπρο αλλά εντός των θυλάκων τα τουρκικά στρατεύματα που είχαν αποβιβαστεί, να αντικατασταθεί ο Σαμψών και να αποσυρθούν οι αξιωματικοί που έλα­βαν μέρος στο πραξικόπημα. Οι Τούρ­κοι έχουν υλοποιήσει την πρώτη φά­ση του σχεδίου τους που προέβλεπε διέξοδο του θυλάκου στη θάλασσα και δημιουργία προγεφυρώματος, ώστε να αρχίσουν διαπραγματεύσεις για το νέο κυπριακό κράτος ή τη διπλή ένω­ση.

Η κατάπαυση του πυρός είναι μια καλή λύση και για τον Αττίλα που βρί­σκεται σε δυσχερή θέση. Η οδός Κε­ρύνειας – Λευκωσίας δεν έχει τεθεί ακόμη υπό έλεγχο, στον Πενταδάχτυλο συνεχίζονται συγκρούσεις, οι θύ­λακοι πολιορκούνται (έχουν πέσει Λε­μεσού, Λάρνακας και Πάφου). Την ί­δια μέρα (21 Ιουλίου), τουρκικά αε­ροσκάφη βομβαρδίζουν μοίρα του στό­λου τους, την οποία εκλαμβάνουν ως ελληνική νηοπομπή και βυθίζουν το αντιτορπιλικό Κοτζάτεπε. Τι είχε συμ­βεί; Το αρματαγωγό «Λέσβος», που απέπλευσε μετά τη διαταγή της Α­θήνας για να επιστρέψει με τους άν­δρες της ΕΛΔΥΚ που απολύονταν, σταματά στην Πάφο, βομβαρδίζει τον τουρκοκυπριακό θύλακο και αποβιβά­ζει τους άνδρες. Την ενέργεια αυτή εξέλαβαν οι Τούρκοι ως άφιξη ενισχύ­σεων από την Ελλάδα και, αναζητώ­ντας τη νηοπομπή, εβύθισαν το «Κο­τζάτεπε».

Στην Αθήνα οι αρχηγοί των επιτε­λείων αποκρούουν την ανόητη εισή­γηση Ιωαννίδη για πόλεμο (ανόητη διό­τι ήταν αργά και όχι γιατί δεν έπρε­πε) και ο Μπονάνος ζητεί από τον Αραπάκη να ανακληθούν τα υποβρύχια. Όντως αυτά διατάσσονται μεσημέρι 21ης να επιστρέψουν, για να διατα­χθούν και πάλι στις 22 να πλεύσουν προς Κύπρο και να… ανακληθούν εκ νέου στις 23! Ο Μπονάνος διατάσσει και την επιστροφή του οχηματαγωγού «Ρέθυμνο» που είχε φτάσει 100 μί­λια νότια της Λεμεσού με το 537 Τ.Π. και ένα τάγμα Κυπρίων εθελοντών. Η ελληνική μοίρα καταδρομών, που ξε­κινά με 15 Νοράτλας από την Κρήτη, φτάνει νύχτα 21 προς 22 με απώλειες λόγω της κατάρριψης ενός και των ζημιών σε τρία αεροσκάφη από κακή συνεννόηση με τις φίλιες δυνάμεις. Δεν ξέρανε καν αν έρχονταν μαχητικά ή μεταγωγικά! Υπεύθυνος και για αυ­τό το αίμα υπήρξε ο θλιβερός Μπο­νάνος που δεν θεώρησε σωστό να βρίσκεται στο γραφείο του τη νύχτα για να συντονίσει τις επιχειρήσεις και να ενημερώσει το ΓΕΕΦ για την αποστο­λή της μοίρας. Επιπρόσθετα ας σκε­φτούμε και κάτι άλλο: Αφού έφθασαν τα Νοράτλας, γιατί δεν μπορούσαν να φτάσουν και μαχητικά, να ανεφοδια­στούν και να αρχίσουν δράση το πρωί της 22ας;

Οι Τούρκοι εκμαιεύουν το βράδυ από τον Κίσινγκερ κατάπαυση πυρός (από τις 16:00 της επομένης όμως!) για να σταθεροποιηθούν στο προγε­φύρωμα. Ο Κίσινγκερ τους διαβεβαιώ­νει ότι, αφού οι ενισχύσεις από το δεύτερο κύμα με τα άρματα μάχης φτάνουν από ώρα σε ώρα, είναι εφι­κτή η εκεχειρία το απόγευμα της ε­πομένης. Ρητά δε τους ενθαρρύνει να συνεχίσουν την αποστολή ενισχύ­σεων και μετά την κατάπαυση του πυ­ρός! Το μεσημέρι της 22ας Ιουλίου καταλαμβάνεται η περικυκλωμένη Κε­ρύνεια και αποβιβάζεται το δεύτερο κύμα. Η Αθήνα διά στόματος Αραπάκη (κυβέρνηση και Ιωαννίδης έχουν εξα­φανιστεί) αποδέχεται στη διάρκεια της νύχτας τη σχετική μεσολάβηση, τα υποβρύχια διατάσσονται να επι­στρέψουν αφήνοντας ελεύθερο το χώ­ρο μεταξύ Μ. Ασίας- Κύπρου προ και κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας.

Η «τρίτη χούντα», που επέζησε μόλις δυο μέρες και αποτελείτο από τους Μπονάνο- Αραπάκη- Γαλατσά-νο- Παπανικολάου συνεχίζει κι αυτή εν αγνοία της το σχέδιο των Αμερικα­νών. Η Ελλάδα αντί να αντεπιτεθεί και να εξαλείψει το αδύνατο προγεφύ­ρωμα, απαγορεύοντας συνάμα την ε­νίσχυση του από την Ανατολία αναζη­τεί τη λύση στην πολιτική μεταβολή. Η χούντα είναι πια άχρηστη για τους πάτρωνες της. Οι Τούρκοι, παρά την εκεχειρία, μετά την Κυρήνεια και τη συνένωση της με το θύλακο της Λευ­κωσίας, καταλαμβάνουν την Άσπρη Μούττη στον Πενταδάχτυλο και την πεδιάδα του Δικώμου. Ολοκληρώνε­ται η μεταφορά της 39ης μεραρχίας και μεταφέρεται απρόσκοπτα και άλ­λη μία, η 28η. Έρχονται άρματα. Η ε­κεχειρία είναι απαραίτητο στάδιο του σχεδίου για τη σταθεροποίηση και ε­νίσχυση των Τούρκων, αλλά και για τη δρομολόγηση των μεταπολιτευτικών διαδικασιών στην Ελλάδα.

23 Ιουλίου. Στρατιωτική ηγεσία και υπουργικό συμβούλιο αγνοούνται, τα έχουν χαμένα. Η Ελλάδα δεν εκ­προσωπείται από κανέναν. Ο ναύαρ­χος Αραπάκης αναλαμβάνει πρωτο­βουλία, μη υπάρχοντος άλλου, δια­πραγματεύεται και αποφασίζει. Το μείζον είναι να παραδώσουν την ευ­θύνη της εξουσίας άρον – άρον κι όχι η σωτηρία της Κύπρου. Το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως. Οι χουντικοί ασπάλακες ενδιαφέρονται πια μόνο για τη σωτηρία του τομαριού τους. Οι «αρχηγοί» αποφασίζουν πολιτικοποί­ηση και ο Μπονάνος σπεύδει στον Γκιζίκη, ο οποίος καλεί το μεσημέρι τους άλλους αρχηγούς και εν συνεχεία τον Ιωαννίδη που ζητεί 48ωρη άδεια α­φού υπόσχεται πως δεν θα αντιδρά­σει! Η σύσκεψη των πολιτικών αρχη­γών με τον Γκιζίκη οδηγεί σε εντολή προς τον Π. Κανελλόπουλο. Αραπά­κης και Αβέρωφ όμως επικοινωνούν με τον Καραμανλή, η εντολή προς Κα­νελλόπουλο αίρεται.

Τη νύχτα της 23ης Ιουλίου οι Έλ­ληνες με τα κεράκια γιορτάζουν το τέλος της χούντας. Ο Κίσινγκερ ανα­σαίνει με ανακούφιση. Το χειρότερο, η λαϊκή εξέγερση του ένοπλου επι­στρατευμένου λαού είχε αποφευχθεί. Με την υψηλή αμερικανική εποπτεία δίνονται οι σχετικές διαβεβαιώσεις και η τρίτη χούντα παραδίδει την πολιτι­κή εξουσία αφού παραμένει επικεφα­λής του στρατού- προφανώς λόγω των μέχρι τότε θριάμβων της. Η αλ­λαγή φρουράς αποκαλείται «αποκα­τάσταση της δημοκρατίας». Η νέα η­γεσία κράτησε την υπόσχεση της, δεν έθιξε τους υπεύθυνους της τραγω­δίας, άλλωστε σε λίγες εβδομάδες κατέστη συνένοχη μέσω της ανοχής του Αττίλα-2. Φροντίζει να εντάξει στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας τους αφελείς του Κέντρου παραδί­δοντας μάλιστα στο Γ. Μαύρο την η­λεκτρική καρέκλα του υπουργείου Ε­ξωτερικών για να τον καταστήσει συ­νένοχο της εγκατάλειψης της Κύ­πρου. Όπερ και εγένετο.

Στις 25 Ιουλίου αρχίζει η διάσκε­ψη της Γενεύης, χωρίς τον χουντικό ΥΠ.ΕΞ. Κυπραίο που δήλωνε ότι προ­τιμά τη Γενεύη γιατί του αρέσει το ελβετικό «φοντί». Δεν πρόλαβε να το απολαύσει. Οι Τούρκοι προελαύνουν και ενισχύουν τις δυνάμεις τους πα­ραβιάζοντας χωρίς προσχήματα την ε­κεχειρία. Ο Γ. Μαύρος απειλεί με α­ποχώρηση αλλά οι Τούρκοι συνεχίζουν να προωθούνται αφού ο θύλακος Κε­ρύνειας – Λευκωσίας δεν ικανοποιεί τα σχέδια τους. Ζητούν να αποσυρθούν οι ελληνικές δυνάμεις από τους θυ­λάκους της Νότιας Κύπρου. Οι Τούρ­κοι ζητούν προκειμένου να σταματή­σουν την προώθηση τους, την εκκέ­νωση των τουρκικών χωριών από τις ελληνικές δυνάμεις. Το προγεφύρω­μα διευρύνεται συνεχώς.

Στις επίμονες διαπραγματεύσεις για κατάπαυση πυρός, η Ελλάδα δέ­χεται να παραμείνουν οι τουρκικές δυ­νάμεις στη γραμμή που θα υπάρχει όταν υπογραφεί η συμφωνία! Η μεγά­λη νεκρή ζώνη θα επιτρέπει την πε­ραιτέρω προέλαση ενώ οι Τούρκοι αρνούνται και την παρουσία ειρηνευ­τικής δύναμης στη νεκρή ζώνη. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Γκιουνές τη χαρακτηρίζει «χαλκά στο λαιμό του τουρκικού στρατού». Αρ­νείται και την παρακολούθηση των α­κτών από τον ΟΗΕ που θα απέτρεπε την άφιξη νέων ενισχύσεων. Οι Αμε­ρικανοί που έχουν τη δυνατότητα να σταματήσουν έστω τους Τούρκους στην περιοχή που κατέχουν αναπτύσσοντας ειρηνευτικές δυνάμεις πέριξ αυτών, δεν πιέζουν ούτε κατ’ ελάχιστον.

Η Ελλάδα αποδέχεται την παραμονή τουρκικών δυνάμεων ακόμη και μετά την ανακωχή και γίνεται μνεία για «αποχώρηση όλων των ξένων (sic) στρατευμάτων μόνο μετά τη λύση και της συνταγματικής πτυχής του κυπριακού» και «όταν δημιουργηθούν συνθήκες αμοιβαίας εμπιστοσύνης»! Όμως ούτε αυτή τη διατύπωση ανέχεται ο Ετζεβίτ που διατάσσει τον Γκιουνές να αποσυρθεί από τη διάσκεψη αν η Αθήνα δεν αποδεχθεί επίσημα τα τετελεσμένα και την εγκαθίδρυση ενός νέου ομοσπονδιακού κράτους στην Κύπρο, με δύο αυτόνομες διοικήσεις. Ομολογεί ο Μπιράντ: «Κα­τά τη διάσκεψη της Γενεύης ο Ετζεβιτ προσπάθησε σκληρά για την επίτευξη ενός και μόνο σκοπού. Να παραστεί ανάγκη δεύτερης στρατιωτικής επιχείρησης».

Ο Μαύρος δέχεται ακόμη και την αναφορά σε δύο διοικήσεις για να σαποτρέψει το ναυάγιο της διάσκεψης και τη νέα προέλαση. Με παρέμβαση του Κίσινγκερ η αναφορά στην αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων παίρνει έναν εντελώς άχρωμο χαρακτήρα («σταδιακή» και «σε εύθετο χρόνο» αφού ληφθούν εκείνα «τα μέτρα που θα συνέβαλλαν σε αποκατάσταση της αμοιβαίας εμπιστοσύνης»).Η Ελλάδα αποδέχεται και το νέο κείμενο. Η συμφωνία της Γενεύης (30 Ιουλίου) υπήρξε αναμφισβήτητα μια πολιτική νίκη της Τουρκίας ανώτερη των στρατιωτικών ως τότε επιτυχιών. Πανηγυρίζει η Αθήνα γιατί δεν χρειάζεται να πολεμήσει. Τους προδότες έχουν διαδεχτεί οι δειλοί ενώ στην αντιπολίτευση μονάχα πατριδοκάπηλοι και καιροσκόποι φωνασκούν. Καμία ψυχωμένη πατριωτική πρόταση. Ένας λαός αθλίων που ανέχτηκε (τουλάχιστον… ) τη χούντα των πατριδοκάπηλων και τους Παττακούς κάνον­τας αντίσταση με ανέκδοτα, δοξολογεί τώρα τον Καραμανλή που «μας έσωσε από τον πόλεμο».

Εκμεταλλευόμενοι την εκεχειρία οι Τούρκοι αποβιβάζουν συνεχώς δυνάμεις και εφόδια, προωθούν τις γραμμές τους. Η Ελλάδα αντίθετα δεν εκμεταλλεύεται την εκεχειρία για την αποστολή ενισχύσεων και βαρειά εξοπλισμένων μονάδων. Όταν εξαπο­λυθεί ο Αττίλας-2 είναι πια αργά. Τις πρώτες μέρες του Αυγούστου κατα­λαμβάνονται Καραβάς, Λάπηθος και το ανατολικά αυτής ζωτικής σημασί­ας ύψωμα του Πενταδάκτυλου Κόρνος (1023). Μάταια ο ΟΗΕ καταγγέλ­λει τις τουρκικές δυνάμεις για συνε­χείς παραβιάσεις της εκεχειρίας. Η Βρετανία απορρίπτει πρόταση της Α­θήνας για αεροπορική κάλυψη μιας νηοπομπής με ενισχύσεις.

Στις 8 Αυγούστου συγκαλείται και η δεύτερη διάσκεψη της Γενεύης με τους Τούρκους να έχουν καταλάβει 100 τ. χλμ. από την ημέρα της εκεχει­ρίας της 30ης Ιουλίου. Οι Τούρκοι θέ­τουν πλέον ανοιχτά τις πολιτικές και συνταγματικές τους αξιώσεις για ε­γκαθίδρυση μιας ομοσπονδίας με κα­ντόνια. Η Άγκυρα προτείνει σύστημα με έξι τουρκικά καντόνια στο βορρά αλλά και στο νότο, συνολικής εκτάσε­ως 34% της νήσου ενώ εναλλακτικά ο Ντενκτάς προτείνει διζωνική ομο­σπονδία με όρια από το Λιμνίτη στα δυτικά και, μέσω της κατεχόμενης κατά το ήμισυ Λευκωσίας, ως το λι­μάνι Αμμοχώστου στα δυτικά. Ακρι­βώς δηλαδή τη γραμμή που επρόκει­το να καταλάβουν μερικές μέρες αρ­γότερα οι τουρκικές δυνάμεις αλλά και τα όρια του σχεδίου Ανάν!

Όταν είδαν ότι η Ελλάδα δεν ε­πρόκειτο να πολεμήσει για την Κύ­προ αποθρασύνθηκαν. Έτσι από το 5% του εδάφους έφτασαν στο 35%. Στις 01:45 της 14ης Αυγούστου, 45 λεπτά πριν δοθεί το σύνθημα για τη νέα επί­θεση του Αττίλα, ο Γκιουνές παρου­σίαζε το τουρκικό τελεσίγραφο για με­ταβίβαση σε 24 ώρες στην τουρκοκυ­πριακή διοίκηση της περιοχής που α­πέμενε για να συμπληρωθεί το κύριο καντόνι Λευκωσίας- Κυρήνειας (που κάλυπτε το 17% της νήσου). Ζητούσε επίσης την άμεση παράδοση των τουρκικών τομέων Λευκωσίας και Αμ­μοχώστου και σε τρεις μέρες των υ­πολοίπων «καντονιών» που θα απο­τελούσαν το 34% της Κύπρου. Κληρίδης και Μαύρος ζητούν 48 ώρες προ­θεσμία αλλά ο Γκιουνές εν όψει της επιθέσεως αποχωρεί από τη διάσκε­ψη.

Στις 04:30 η τουρκική αεροπορία εξαπολύει σφοδρό βομβαρδισμό. Α­κολουθεί η προέλαση των τεθωρακι­σμένων και του πεζικού που προχω­ρεί κατά μπουλούκια, οι πεδιάδες Μόρφου και Μεσαυρίας παραδίδονται αμαχητί αφού η γραμμή αμύνης ορίζεται στους πρόποδες του Τροόδους. Οι Αβέρωφ, Αραπάκης και Παπανικολάου μεταπείθουν τον Κα­ραμανλή να μη σταλούν υποβρύχια, αεροσκάφη ή ενισχύσεις κατά των Τούρκων! Ήταν αργά. Είκοσι μέρες είχαν χαθεί χωρίς σοβαρή ενίσχυση της Κύπρου. Ένδεκα χρόνια περίμενε την επιστροφή ο Κ. Καραμανλής, δεν ήταν διατεθειμένος να ρισκάρει έναν πόλεμο που έχει πάντα την πιθανό­τητα ήττας. «Η Κύπρος κείται μακράν» δηλώνει και η Ελλάδα αντί να δώσει τον αγώνα της τιμής εξαπολύει την τρακατρούκα της αποχώρησης από το NATO. H ελλαδική αριστερά τσιμπά το δόλωμα και θυσιάζει κι αυτή τον κυπριακό ελληνισμό. Οι Τούρκοι θα κα­ταλάβουν περισσότερα εδάφη από τα προκαθορισμένα για διαπραγματευ­τικούς λόγους, όπως ομολογούν ο Μπιράντ από τότε, ο Εβρέν πρόσφα­τα. Σε 48 ώρες (ως τη νέα εκεχειρία) η Β. Κύπρος είχε παραδοθεί.

Με το πλεονέκτημα της χρονικής απόστασης μπορούμε σήμερα να πού­με την αλήθεια. Δεν ηττηθήκαμε στρα­τιωτικά. Ηττηθήκαμε πολιτικά και η­θικά. Και αυτό υπήρξε απείρως χει­ρότερο. Την προδοσία της στρατιωτι­κής χούντας διαδέχθηκε η αναξιότητα και η αναξιοπρέπεια ενός πολιτι­κού εσμού που για μήνες βάδισε χέ­ρι – χέρι με τους επικεφαλής των επι­τελών της χούντας, των ίδιων ανθρώ­πων που δεν έπραξαν τίποτε για να εμποδίσουν την εισβολή. Χρόνια ολό­κληρα δεν ομολόγησαν την ήττα γιατί φοβούνταν ότι ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού, μέσα στη ηθική ανά­ταση της δημοκρατικής απελευθέρω­σης, θα αξίωνε μιαν ιστορική απάντη­ση, θα επέβαλλε την πολιτική της ρε­βάνς.

Αυτό έτρεμε το μεταπολιτευτικό κατεστημένο. Να καταστεί στη λαϊκή συνείδηση η Κύπρος μια νέα Αλσατία -Λωρραίνη που θα έσυρε τους πολι­τικούς στη μόνη αξιοπρεπή πολιτική, την ανατροπή των τετελεσμένων. Σήμερα που ο λαός αυτός εκφυλίστηκε οριστικά και δεν υπάρχει φόβος πα­τριωτικής αντίδρασης, θρασύτατα α­ποφαίνονται ότι «ηττηθήκαμε το 1974» για να εκμαιεύσουν τη συναί­νεση στη νέα εθνική ταπείνωση. Κα­νένα δάκρυ μάνας αγνοούμενου δεν φτάνει για να ταράξει την ευωχία αυ­τού του λαού και των αντάξιων του ηγετών.

άρδην ρίξη

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)

Ακούστε  ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε  κλίκ στην εικόνα)
(δοκιμαστική περίοδος )