.

.

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Ο Καποδίστριας για την παιδεία



Δημήτρης Νατσιός Δάσκαλος Κιλκίς

Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου του 1831. Ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας Ιωάννης Καποδίστριας, μέσω των στενωπών του Ναυπλίου, μεταβαίνει στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος, συνοδευόμενος από τον μονόχειρα σωματοφύλακά του Γ.Κοκκώνη και ένα στρατιώτη. Καθ’ οδόν συναντά τους Κωνσταντίνο και Γεώργιο Μαυρομιχαλαίους, οι οποίοι, αφού τον χαιρέτησαν, στάθηκαν στην είσοδο της στενής θύρας του ναού. Καθώς ο κυβερνήτης ετοιμαζόταν να μπει στον ναό, δέχτηκε πυροβολισμούς και έπεσε νεκρός.
Μαζί του «έπεσε» και το «ματοκυλισμένο» Γένος. «Ο κακούργος όστις εδολοφόνησε τον Καποδίστριαν, εδολοφόνησε την πατρίδα του», θα πει θρηνώντας ο φίλος του, Ελβετός φιλέλληνας Εϋνάρδος. (Ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε στις 6.45 το πρωί.
Συνήθιζε «να λειτουργιέται», νωρίς, «όρθρου βαθέος», όχι σαν τους τωρινούς άπιστους εκκλησιομάχους, που πατούν το ποδάρι τους στην εκκλησία μόνο κατά τις δοξολογίες των εθνικών εορτών «προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις». Και είναι κρίμα που η ένδοξη οικογένεια των Μαυρομιχαλαίων, με τους τόσους ήρωες, κηλιδώθηκε με την δολοφονία του Κυβερνήτη.
Ο ίδιος ο Πετρόμπεης, στην πολιτική του διαθήκη, φαίνεται ότι λυπήθηκε σφόδρα για τον θάνατο του Καποδίστρια και έλεγε στον Κολοκοτρώνη, ότι το αίμα του σκοτωμένου τον βαραίνει).
Αφιέρωσα το σημερινό σημείωμα σ’ έναν από τους σπουδαίους της Ρωμηοσύνης, που κοσμεί το «συναξάρι του Γένους».


Στην Ιστορία υπάρχουν πρόσωπα αδυσώπητα δορυκτητόρων-κατακτητών, που τα ονόματά τους κολυμπώντας στο αίμα της νίκης τους πέρασαν στην επικράτεια του θρύλου. Είναι στη φύση του ανθρώπου να θαυμάζει τους νικητές. Υπάρχουν όμως και άλλοι ήρωες, που τα τραγικά τους παθήματα είναι «κρημνά αρετής» (Κάλβος).
Προσφέρουν στην ιστορική περιπέτεια τον έλεον και τον φόβον μιας πολύ πιο ανθρώπινης αναγνώρισης. Είναι οι ήρωες της ήττας. Αυτοί που «ποτέ από το χρέος μη κινούντες» δεν στρέφουν την πλάτη στην βεβαιότητα του θανάτου. Σ’ αυτό το είδος της τραγωδίας συναπαντιέται και ο Καποδίστριας, που αντί άλλης τιμής, φρόντισαν τα τωρινά πολιτικά ναυάγια, να συνδέσουν το όνομά του, μ’ ένα νόμο, που για πολλούς κατάντησε συνώνυμο ύβρεως.
Ας είναι, «πέφτουμε εμείς το έργο μας για την πατρίδα μένει», έλεγε ο Κυβερνήτης. Έχω ένα μικρό βιβλιαράκι, έκδοση του 1976. Περιέχει κείμενα του Καποδίστρια. Εκδόθηκε από τον «Οργανισμό Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων».
Πριν από μερικές δεκαετίες, τολμούσε ο εν λόγω «Οργανισμός», να εκδίδει και κάποιο βιβλίο εθνικού περιεχομένου, για να συμβάλλει στην ιστορική παιδαγωγία μαθητών και δασκάλων. Αφ’ ότου αλώθηκε από την νεοταξική γλίτσα-τώρα καταργήθηκε πλέον- και η λέξη «εθνικός» ποινικοποιήθηκε, βλέπουν το φως της δημοσιότητας κουρελουργήματα τύπου Ρεπούση ή βιβλία γλώσσας που μορφώνουν τους Ελληνόπαιδες με συνταγές για επιτυχημένα «μακαρόνια με κιμά» ή «οδηγίες χρήσης καφετιέρας». Ερανίζομαι από το θαυμάσιο τευχίδιο κάποια κείμενα του Καποδίστρια, που επιβεβαιώνουν το γιατί η πρόωρη απώλειά του υπήρξε πράγματι συμφορά για τους Έλληνες.

Είχε συλλάβει εναργέστατα ο Καποδίστριας την ιδέα ότι για να ανορθωθεί ο λαός χρειάζεται σωστή Παιδεία «της ροδοχρόου ταύτης ελπίδος του Έθνους», όπως ο ίδιος την αποκαλεί σε επιστολή του. Τι σχολείο όμως ονειρεύεται για τον λαό; «Τα σχολεία δεν είναι απλώς τόποι προσκτήσεως γνώσεων, αλλά κυρίως φροντιστήρια ηθικής, χριστιανικής και εθνικής αγωγής». Σήμερα και οι τρεις αυτές λέξεις που συνοδεύουν την αγωγή, είναι προγραμμένες, γι’ αυτό περισσεύουν η ανηθικότητα, η αθεϊα και η αφιλοπατρία.
Γι’ αυτό και «νόμιμα» αλλά χωρίς ίχνος ηθικής, «κάποιοι», με ήθος κλεφτοκατσικάδικο, βρίσκονται με ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα στην ιδιοκτησία τους.
Δεν διαφεύγει από το ανύστακτο ενδιαφέρον του για την Παιδεία, το ποιόν των «διδασκάλων». «Το συμφέρον και η εθνική φιλοτιμία θα υποκινηθώσι εξ ίσου, εάν το εκπαιδευτήριον προικισθεί με όλα τα μέσα της παραγωγής της παιδείας, εάν διδάσκαλοι διακεκριμένοι, επί φιλοθρησκεία και έρωτι προς την εθνικήν γλώσσαν και φιλολογίαν, εκλέγονται μεταξύ των Ελλήνων, οίτινες δικαίως υπολήπτονται εν τω κόσμω των γραμμάτων και επιστημών».

«Σχολείο ίσον δάσκαλος» και, κατά τον Κυβερνήτη, σωστός δάσκαλος είναι ο διακεκριμένος επί «φιλοθρησκεία», ο Χριστιανός δάσκαλος, και ο «επί έρωτι» προς την γλώσσα μας. Γλώσσα και πίστη είναι τα δύο «τζιβαϊρικά πολυτίμητα», που αρδεύουν την εθνική μας συνείδηση.
Και σαν να διέβλεπε τους σακατεμένους καιρούς που βιώνουμε, έγραφε: «…αν η παρούσα γενεά δεν ενδυναμωθεί από ανθρώπους μορφωμένους εν καλή διδασκαλία και μάλιστα προς τον κανόνα της αγίας ημών πίστεως και των ηθών μας, θα είναι δυσοίωνο το μέλλον της Ελλάδας και η διακυβέρνησις της αδύνατη». Ξεχάσαμε ή ποδοπατήσαμε τους «κανόνες» των ηθών μας και καταλήξαμε στο δυσοίωνο μέλλον και στις τρόικες. Και συνεχίζει ο Κυβερνήτης: «…Άρτου και χρημάτων ανάγκην έχομεν. Εγώ εκ των λειψάνων της μικράς μου περιουσίας έδωκα ήδη». Ό,τι βιός είχε το πρόσφερε στην πάμφτωχη Πατρίδα.

Έδινε παράδειγμα στον λαό, τον φιλοτιμούσε. Λέει κάπου ο Πλάτων: «Πολιτεία τροφή ανθρώπων εστίν, καλή μεν αγαθών, η δ’ ενάντια, κακών». Η Πολιτεία, είναι ανατροφή, διαπαιδαγώγηση ανθρώπων. Η καλή Πολιτεία κάνει τους πολίτες «καλούς καγαθούς», το κακό κράτος εκφαυλίζει τους πολίτες. Το ήθος των πολιτών μολύνεται, όταν κυβερνούν αχαλίνωτοι φιλοχρηματίες και λοιπά κηφηνοειδή σαν αυτά που βγαίνουν οι πομπές τους τις τελευταίες ημέρες.

Ελάχιστη υπόληψη τρέφει ο Καποδίστριας για την Ευρώπη: «Και εγώ αναγκαιότατον κρίνω να συλλέξωμεν και επαναγάγωμεν εις την Ελλάδα τους νέους Έλληνας, όσοι επί προφάσει μαθήσεως διαφθείρωνται εν Ευρώπη… ".Η Ευρώπη, που για τους σημερινούς είναι «τόπος επαγγελίας», για τον συνετό Κυβερνήτη είναι εστία διαφθοράς. (Εννοεί τις παραλυμένες θεωρίες της «πεφωτισμένης Ευρώπης», που «γονατίζουν» την Οικουμένη).
«Δε με μέλει», γράφει, «περί του τι λέγουσι και τι θα είπωσι περί εμού. Με ενδιαφέρει μόνον να ευρίσκωμαι εν ειρήνη προς την συνείδησίν μου, όπως και ευρίσκωμαι, χάρις τω Θεώ». Μπορεί κάποιος από τους εθνοσωτήρες της σήμερον, να επαναλάβει αυτά τα «χρυσά» λόγια; Αδύνατο. Οι συνειδήσεις τους έχουν μπαζωθεί…

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Η παράδοξη "αριστερή" συμπάθεια στο Ισλάμ και αντιπάθεια στην Ορθοδοξία

  Στην Ελλάδα συμβαίνουν απίστευτα παράδοξα, που προκαλούν υποψίες αν πίσω τους κρύβονται όχι ιδεολογικές αγκυλώσεις, αλλά κατευθυνόμενες επιδιώξεις με έδρα το εξωτερικό.

Μετά τη σύλληψη του 27χρονου που περιγελούσε την τεράστια μορφή της Ορθοδοξίας τον Γέροντα Παϊσιο, όλα τα αριστερά κόμματα βγήκανε προς υπεράσπισή του. Για τα επεισόδια στην Αθήνα από φανατικούς ισλαμιστές δεν ακούσαμε κουβέντα.

Η Αριστερά κατηγόρησε την κυβέρνηση για θεοκρατία, όμως παραδόξως η θεοκρατία που θέλουν να επιβάλουν οι διαμαρτυρόμενοι Ισλαμιστές όπως και τα πανώ τους έγραφαν δεν τους ενοχλεί ποσώς.


Αν πάλι πάμε στον αναρχοφασιστικό χώρο εκεί θα τρελαθούμε στο παράδοξο! Οι υποτιθέμενοι άθεοι και αρνητές της Ορθοδοξίας είναι υπέρ των μουσουλμάνων, των τζαμιών, και των φανατικών πιστών του Ισλάμ. Αυτό στο χωριό το λένε πρακτοριλίκι, και όχι ιδεολογία. Δείτε τις φωτογραφίες και θα καταλάβετε.

Image  Image Image Image
Άλλο παράδοξο, υποτίθεται ότι ο αναρχοφασισμός πολεμάει τον "αδελφό" του τον Ναζισμό. Λήγοι γνωρίζουν για τα ισλαμικά τάγματα των SS που ιδρύθηκαν στην Βοσνία και πολέμησαν με περίσσειο ζήλο για τα ιδεώδη του Αδόλφου Χίτλερ. Και όμως οι "χρήσιμοι αφελείς" του αναρχοφασιστικού χώρου είναι υπερασπιστές των νέων φονταμενταλιστικών ισλαμιστικών ταγμάτων. Δέστε τις φωτογραφίες που ακολουθούν.
Image Image Image Image Image
Και τελευταίο παράδοξο ο ιδρυτής του αναρχισμού Μιχαήλ Μπακούνιν ήταν φλογερός πατριώτης, όπως θα δείτε στο παρακάτω κείμενο.

«Η ευημερία του Κράτους είναι αθλιότητα του πραγματικού Έθνους, του λαού. Το μεγαλείο και η ισχύς του Κράτους είναι σκλαβιά του Λαού. Ο Λαός είναι φυσικός και νόμιμος εχθρός του Κράτους. Ακόμα και αν ο Λαός υποκύπτει –πολύ συχνά αλίμονο- στις αρχές, κάθε αρχή του είναι μισητή. Το Κράτος δεν είναι Πατρίδα. Είναι η αφαίρεση, ο μεταφυσικός, μυστικιστικός, πολιτικός, νομικός μύθος της πατρίδας. Οι λαϊκές μάζες όλων των χωρών αγαπούν βαθιά την πατρίδα τους. Αλλά αυτό είναι μια φυσική, πραγματική αγάπη.

"Ο πατριωτισμός του λαού δεν είναι ιδέα αλλά γεγονός, και ο πολιτικός πατριωτισμός, η αγάπη του Κράτους δεν είναι η ακριβής έκφραση αυτού του γεγονότος αλλά μια εκφυλισμένη έκφραση μέσω μιας απατηλής αφαίρεσης, και πάντα προς όφελος μιας εκμεταλλεύτριας μειοψηφίας. Η Πατρίδα, η εθνικότητα όπως και η ατομικότητα, είναι ταυτόχρονα ένα γεγονός φυσικό και κοινωνικό, ψυχολογικό και ιστορικό. Δεν είναι μια θεωρητική αρχή. Μπορούμε να ονομάσουμε ανθρώπινη αρχή μόνο ό,τι είναι καθολικό, κοινό σε όλους τους ανθρώπους. Η εθνικότητα τους χωρίζει. Δεν είναι λοιπόν αρχή. Αλλά αυτό που είναι αρχή, είναι ο σεβασμός που ο καθένας πρέπει να έχει για τα φυσικά, πραγματικά ή κοινωνικά γεγονότα. Η εθνικότητα, όπως και η ατομικότητα, είναι ένα από τα γεγονότα αυτά. Οφείλουμε λοιπόν να τη σεβόμαστε. Η καταπίεσή της είναι έγκλημα, και για να μιλήσουμε με τη γλώσσα του Μαντσίνι, αυτή γίνεται ιερή αρχή κάθε φορά που απειλείται ή καταπιέζεται. Γι' αυτό λοιπόν συναισθάνομαι ειλικρινά και πάντα τον πατριώτη κάθε καταπιεσμένης πατρίδας. Η Πατρίδα αντιπροσωπεύει το ιερό και αδιαφιλονίκητο δικαίωμα κάθε ανθρώπου, κάθε ομάδας ανθρώπων, ενώσεων, κοινοτήτων, περιοχών, εθνών να αισθάνονται, να σκέπτονται, να θέλουν και να δρουν με τον δικό τους τρόπο, και ο τρόπος αυτός είναι πάντα το αναμφισβήτητο αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας ιστορικής εξέλιξης.
Υποκλινόμαστε, λοιπόν, στην παράδοση, στην ιστορία. Ή, καλύτερα, τις αναγνωρίζουμε όχι γιατί μας παρουσιάζονται σαν αφηρημένα εμπόδια που σχηματίστηκαν μεταφυσικά, νομικά και πολιτικά από τους σοφούς δασκάλους και ερμηνευτές του παρελθόντος , αλλά μόνο γιατί έχουν περάσει πραγματικά στο αίμα και στη σάρκα, στις αληθινές σκέψεις και τη θέληση των σημερινών λαών".


Και δείτε τι έλεγε ένας διάσημος Ιταλός αναρχικός πριν εκτελεστεί το 1927
« Διώκομαι επειδή είμαι ριζοσπάστης και όντως είμαι ριζοσπάστης. Διώκομαι επειδή είμαι ιταλός και όντως είμαι ιταλός. Yποφέρω περισσότερο για την οικογένειά μου και για τους πολυαγαπημένους μου παρά για τον εαυτό μου. Αλλά είμαι τόσο πεπεισμένος πως έχω δίκιο , που αν μπορούσατε να με εκτελέσετε δυο φορές και αν εγώ μπορούσα να ξαναγεννηθώ δυο φορές, θα ζούσα ξανά και θάκανα ό,τι έχω ήδη κάνει» - Mπαρτολομέο Bαντσέτι, 1927

Όταν μαζεύονται πολλά παράδοξα κάτι δεν πάει καλά.Δεν είναι ιδεολογία αυτό που συμβαίνει.

 defencenet.

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012

Η σωτήρια παρέμβαση της Θεοτόκου στον Άγιο Σιλουανό του Αθωνίτη,όταν ήταν λαικός.Μιά συγκλονιστική διήγηση.



Ημέραν τινά, ότε το χωρίον του εώρταζε τον πολιούχον αυτού, ο Συμεών ( το όνομα του Αγίου ως λαικός) μετά τινος φίλου περιεπάτει επί της οδού παίζων ακκορντεόν. Δύο αδελφοί, οι υποδηματοποιοί του χωρίου, ήρχοντο προς αυτούς εκ της αντιθέτου κατευθύνσεως. Ο πρεσβύτερος εξ αυτών, άνθρωπος τεραστίου ύψους και δυνάμεως, προσέτι δε και μέγας σκανδαλοποιός, διετέλει εν ευθυμία. Ότε επλησίασαν, απεπειράτο εμπαικτικώς να αρπάξη το ακκορντεόν εκ των χειρών του Συμεών, όστις όμως κατώρθωσε να δώση τούτο εις τον σύντροφον αυτού.
Εστάθη κατά πρόσωπον του υποδηματοποιού και προσεπάθησε να πείση αυτόν «να βαδίση τον δρόμον του». Ούτος όμως επιθυμών, ως φαίνεται, να δείξη την ανωτερότητα αυτού ενώπιον όλων των νεαρών του χωρίου, εις τοιαύτην μάλιστα ημέραν, καθ’ ήν όλαι αι νεάνιδες ήσαν έξω των οικιών και παρηκολούθουν μετά γέλωτος την σκηνήν, επετέθη κατά του Συμεών. Ιδού πώς διηγείτο περί τούτου ο ίδιος ο Γέρων:
«Κατ’ αρχάς εσκέφθην να υποχωρήσω, αλλ’ αμέσως, φοβούμενος τας ειρωνείας των νεανίδων, εκτύπησα αυτόν ισχυρώς εις το στήθος. Το σώμα αυτού εξηκοντίσθη  μακράν απ’ εμού και έπεσεν ούτος βαρύς, ύπτιος εν τω μέσω της οδού. Εκ του στόματος αυτού εξήρχοντο αφροί και αίμα. Ετρομοκρατήθησαν άπαντες. Εφοβήθην και εγώ. Εσκέφθην: Εφόνευσα! Και έμεινα ακίνητος. Εν τω μεταξύ ο νεώτερος αδελφός του υποδηματοποιού έλαβε μεγάλην πέτραν και έρριψεν αυτήν κατ’ εμού. Προσεπάθησα να αποφύγω αυτήν, αλλ’ η πέτρα εύρεν εμέ εις την ράχιν. Τότε λέγω εις αυτόν: “Τί λοιπόν; Θέλεις να πάθης και συ το αυτό”; Και ώρμησα κατ’ αυτού, αλλ’ εκείνος διέφυγεν. Ο υποδηματοποιός έμεινεν επί πολλήν ώραν εξηπλωμένος επί της οδού. Οι άνθρωποι έσπευσαν εις βοήθειαν, και έχεον επ’ αυτού ψυχρόν ύδωρ. Παρήλθεν ημίσεια και πλέον ώρα, μέχρις ότου δυνηθή να ορθωθή. Ωδήγησαν αυτόν μετά δυσκολίας εις την οικίαν αυτού. Επί δύο σχεδόν μήνας παρέμεινε σοβαρώς άρρωστος, αλλ’ ευτυχώς επέζησεν· εγώ δε έπρεπε να προσέχω πανταχού: Τας νυκτερινάς ώρας οι αδελφοί του υποδηματοποιού και οι φίλοι αυτών ενήδρευον μετά ροπάλων και μαχαιρών εις τας γωνίας των οδών, αλλ’ ο Θεός διεφύλαξεν εμέ».
Ούτως, εν μέσω του σάλου της νεανικής ζωής, συν τω χρόνω ήδη κατεπνίγετο εν τη ψυχή του Συμεών η πρώτη θεία κλήσις προς τον μοναστικόν αγώνα. Αλλ’ ο Θεός, Όστις εξέλεξεν αυτόν, εκ νέου εκάλεσεν αυτόν δι’ ενός οράματος.
Ημέραν τινά, μετά ουχί σωφρόνως κατεσπαταλημένον χρόνον, απεκοιμήθη ούτος επ’ ολίγον, και εν καταστάσει ελαφρού ύπνου είδεν ότι όφις εισεχώρησε δια του στόματος εντός αυτού. ησθάνθη φοβεράν αηδίαν και ετινάχθη επάνω, οπότε ήκουσε τούτους τους λόγους:
«Κατέπιες κατ’ όναρ όφιν και ησθάνθης αποστροφήν. Ομοίως και εις Εμέ δεν είναι αρεστόν να βλέπω τα έργα σου» (σ. 493).
Ο Συμεών ουδένα είδεν, αλλ’ ήκουσε μόνον φωνήν τινα, ήτις κατά την γλυκύτητα και το κάλλος αυτής ήτο [//19] όλως ασυνήθης. Η δια της φωνής ταύτης προκληθείσα ενέργεια παρά την πραότητα και την γλυκύτητα αυτής συνεκλόνισεν αυτόν. Ο Γέρων επίστευε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η φωνή αύτη ήτο φωνή Αυτής της Θεοτόκου. Μέχρι του τέλους των ημερών αυτού ηυχαρίστει την Θεομήτορα, διότι δεν εβδελύχθη αυτόν, αλλ’ ηυδόκησεν η Ιδία όπως επισκεφθή και εγείρη αυτόν εκ της πτώσεως. Έλεγε:
«Νυν βλέπω πόσον ο Κύριος και η Μήτηρ του Θεού σπλαγχνίζονται τον λαόν. Σκέφθητε, η Θεομήτωρ κατέβη εκ των ουρανών, ίνα νουθετήση εμέ, ενώ ήμην νέος και εν αμαρτίαις».
Τον λόγον, δια τον οποίον δεν κατηξιώθη ούτος να ίδη την Δέσποιναν, απέδιδεν εις την ρυπαρότητα εντός της οποίας ευρίσκετο τότε.
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης.(Γέροντος Σωφρονίου). 

fdathanasiou

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2012

π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗΣ: "Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗΤΗ, ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ"!


ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑ ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΝ;
  
Αφορμή γι’ αυτό το άρθρο μου έδωσε η θεματολογία  που έχει προαναγγείλει η Ιεραρχία της Εκκλησίας μας για τη Σύνοδόν της του προσεχούς Οκτωβρίου.
Οι Εισηγήσεις που έχουν αναλάβει να συντάξουν οι εντεταλμένοι από την Ιεραρχία Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες  αναφέρονται σε θέματα καίρια, όπως  «Η ποιμαντική της Εκκλησίας στην εποχή των μνημονίων» και «Οι δυσκολίες της Εκκλησίας κατά την άσκηση της ποιμαντικής Της».

Από τον τρόπο διαπραγματεύσεως αυτων των θεμάτων θα κριθούν πολλά, γι’ αυτό, το Πλήρωμα της Εκκλησίας μας περιμένει με προσμονή αλλά και ελπίδα τα αγαθά αποτελέσματα αυτης της Συνόδου.
Αισθάνομαι ότι αυτή την κρίσιμη  ώρα έχουμε επιτακτικό χρέος και εμείς οι Πρεσβύτεροι να διακονήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις το έργο των Επισκόπων μας, και, μάλιστα, το πρωταρχικό, που είναι η χάραξη της Εκκλησιαστικής στρατηγικής,  γιατί δεν είμαστε μόνο Ποιμένες του λαού αλλά και «Συνέδριον του Επισκόπου» μας.
Πριν από όλα τα άλλα, πρέπει να ενημερώσουμε τους Επισκόπους μας για τις πληροφορίες που έχουμε και για όλα όσα γνωρίζουμε σχετικά με τα πραγματικά αίτια της Κρίσεως που μαστίζει τον Τόπο μας,  για  τις αιτίες που εμποδίζουν την καλλιέργεια της  πνευματικής ζωής των χριστιανών μας, για όλα εκείνα που μας καταθέτουν «εκ βαθέων» όλες οι τάξεις του λαού μας —αφού έχουμε το μοναδικό προνόμιο να είμαστε συνυφασμένοι με τη ζωή αυτού του ευλογημένου λαού— αλλά και να θέσουμε υπό την κρίση της Ιεραρχίας μας τους προβληματισμούς και τις πολυετείς εκτιμήσεις μας για την αναποτελεσματικότητα της Εκκλησιαστικής Ποιμαντικής των τελευταίων διακοσίων χρόνων του ελευθέρου βίου της Πατρίδος μας.
Σ’ αυτό το άρθρο, λοιπόν, πρέπει  να μιλήσουμε ανοικτά. Χωρίς περιστροφές , φωτοβολίδες και συνθήματα. Πρέπει να ψηλαφήσουμε την πραγματικότητα απηλλαγμένοι από αγκυλώσεις και εμμονές του παρελθόντος, που μας στερούν τη δυνατότητα να δούμε καθαρά και πέρα από τα φαινόμενα. Πρέπει να επιδιώξουμε να δούμε την πραγματική κατάσταση που επικρατεί στη Χώρα μας  και όχι την πλαστή πραγματικότητα που μας εχει επιβληθεί «αλλαχόθεν» με τα Μέσα προβολής και επιβολής του ψεύδους. Πρέπει να δούμε κατά πρόσωπο όλα εκείνα που με μαεστρία και σκοπιμότητα μας κρύβει το Σκοτάδι…
Θα επιχειρήσω το τόλμημα αυτό με σκόρπια ερωτήματα, παραβαίνοντας τους κανόνες της αρθρογραφίας για να γίνη πιο ζωντανός ο λόγος.
Οι πολιτικοί "ποιμαίνουν" τον λαό μας!
Το πρώτο ερώτημα  που προκύπτει αβίαστα με αφορμή το θέμα της Ιεραρχίας «Οι δυσκολίες της Εκκλησίας κατά την άσκηση της ποιμαντικής Της», είναι: —  Για ποιά Ποιμαντική κάνει λόγο η Εκκλησιαστική μας Διοίκηση, ώστε να ερευνούμε  και τις δυσκολίες ενασκήσεώς της ;  Η Εκκλησία ποιμαίνει τον λαό μας σήμερα; Όχι βέβαια! Τον λαό μας τον ˝ποιμαίνουν ˝ οι 300 Πολιτικοί της Βουλής με όλα τα Μέσα που διαθέτουν, μπαίνοντας καθημερινά και επί 24ώρου βάσεως σε κάθε Ελληνικό σπίτι με την Τηλεόραση, το Ραδιόφωνο, τις Εφημερίδες, τα Περιοδικά και καταδιώκοντάς μας με την άθλια αυτή ποιμαντική  και έξω από τα σπίτια μας, με  τα αθεϊστικά Σχολεία και Πανεπιστήμια, τις αμοραλιστικές Οργανώσεις τάχα προστασίας των πολιτών, τις αγενείς και κακότροπες Δημόσιες Υπηρεσίες,  τις Βακχικές εξαλλότητες των οργανωμένων από το Κρατος κατ’ ευφημισμόν Πολιτιστικών Εκδηλώσεων, τις επιδοτούμενες από τα Ασφαλιστικά Ταμεία Εκτρώσεις και με πολλά άλλα. 
Και η Εκκλησία; Εχει 2 ώρες κάθε Κυριακή για να ποιμάνη όσους ανθρώπους της απέμειναν από τον κάποτε Λαό Της και αυτό είναι όλο! Δεν κατοικούμε, λοιπόν, στην Ελλάδα, όταν μιλάμε για δυσκολίες Ποιμαντικής, αφού η σημερινή πραγματικότητα βοά για το σχεδόν απραγματοποίητο της Εκκλησιαστικής Ποιμαντικής!
Πρέπει έστω και την ύστατη αυτή ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι στον Τόπο μας έχει συντελεσθεί μια ολέθρια ανατροπή. ΄Εχει γίνει σχεδόν απόλυτη αλλαγή ρόλων μεταξύ Εκκλησίας και πολιτικών! Οι πολιτικοί  ˝ποιμαίνουν ˝  και οι Εκκλησιαστικοί υπηρετούν την ποιμαντική των πολιτικών! Οι πολιτικοί καθορίζουν μέχρι λεπτομερειών το ήθος του λαού μας, χωρίς να λύνουν σχεδόν κανένα από τα βιωτικά προβλήματα των ανθρώπων και έχουν αφήσει την Εκκλησία να ασχοληθη με τα συσίτια, τα ιδρύματα περιθάλψεως αναξιοπαθούντων και με την εξεύρεση εργασίας στους ανέργους! Μιλάμε, λοιπόν, για κάτι πολύ σοβαρό που χρειάζεται καίρια και δραστική αντιμετώπιση! Απαιτείται άμεση αντίδραση και όχι υποταγή στο μοιραίο!
Κάποιοι άνθρωποι της Εκκλησίας, μεσα σ’ αυτήν την κοσμοχαλασιά,  κάτι ˝παίρνουν είδηση˝ και ανησυχούν,  συνειδητοποιούντες  την πνευματική κατάπτωση του λαού μας, αλλά αδυνατούν να κάνουν σωστή  διάγνωση της καταστάσεως που επικρατεί και συνιστούν ως έκτακτο μέτρο μόνο αγρυπνίες και προσευχή! Λησμονούν, φαίνεται, πώς μέχρι πριν από λίγο είχαμε στη Γη, κοντά μας, τόσους Γέροντες, συγχρόνους αγίους, που αδιαλείπτως προσηύχοντο και, ευτυχώς, κάποιους έχουμε ακόμη, αλλά οι προσευχές όλων αυτών δεν εμπόδισαν να φθάσουμε σ’ αυτό το κατάντημα, όχι γιατί η προσευχή έχασε τη δύναμή της να μετακινή βουνά, αλλά γιατί χρειάζονται και άλλα που περιμένει ο Θεός από εμάς, πολύ σημαντικά, που τα αφήσαμε, με επιπολαιότητα και αδιαφορία, να χαθούν μέσα από τα χέρια μας.
Χρειάζεται να γίνη επιστροφή στους ρόλους μας: Να ποιμαίνη η Εκκλησία και η Πολιτεία να χειρίζεται αποκλειστικά και μόνο τα βιωτικά, όπως έκανε πάντοτε στην περίοδο της Ρωμηοσύνης. Αλλά για να γίνη αυτό από την Πολιτεία πρέπει αυτή να απαρτισθή από γνήσιους Ρωμηούς!
Πώς, όμως, φθάσαμε στην αντιστροφή των ρόλων Εκκλησίας και Πολιτείας, χωρίς να το καταλάβουμε;
Φαίνεται πως τρομάξαμε, ακούγοντας τον πυροβολισμό που δολοφόνησε τον Καποδίστρια και παραδοθήκαμε ως Εκκλησία και ως Εθνος άνευ όρων στους Ξένους να μας κυβερνούν και να μας διαφεντεύουν!
Αρχικά μας κυβέρνησαν απ’ ευθείας οι Ξένοι, με μπότα, σπαθί και μαστίγιο. Χτύπησαν την ψυχή του Εθνους μας, την Εκκλησία, ξερρίζωσαν τον Μοναχισμό, λεηλάτησαν την Εκκλησιαστική Περιουσία που ανήκει στον Λαό του Θεού αλλά με αποκλειστικό διαχειριστή την Εκκλησία, έφεραν Επίτροπό τους κατάσκοπο μέσα στις Συνεδριάσεις της Ιεραρχίας μας, επέβαλαν με λιγα λόγια την Προτεσταντική Κρατική κυριαρχία στην Εκκλησία και πήραν με το ˝ετσι θέλω˝ την ποιμαντική του λαού από τα χέρια της Εκκλησίας, καθορίζοντας εξ ολοκλήρου την Παιδεία του Γένους μας.
Αργότερα, όταν, κάποια στιγμή πεταχτήκαμε απ’ τον ύπνο μας αγανακτισμένοι απ’ αυτή την ατιμωτική κατάσταση της ξένης Κυριαρχίας,   μας πρόλαβαν και πάλι οι Ξένοι και, για να μην ξυπνήσουμε ολότελα, μας καθησύχασαν ότι όλα θα επανέλθουν στο σωστό δρόμο τους και μας ξανακοίμισαν, ρίχνοντάς μας  ˝ στάχτη στα μάτια˝  με το να μας δώσουν  κυβερνήσεις με Ελληνες πολιτικούς!
Μας διέφυγε, όμως, όλα αυτά τα χρόνια μια άκρως σημαντική …λεπτομέρεια: Όλα τα Κόμματα που αφέθηκαν  να εισέλθουν στην Ελληνική Βουλή, μετά τον Καποδίστρια και μέχρι σήμερα, ήσαν όλα Κόμματα franchize (παραρτήματα) Κομμάτων του Εξωτερικού!    
Ετσι έγινε η Δεξιά, το Κέντρο, ο Σοσιαλισμός, ο Κομμουνισμός, ο Αριστερισμός, οι μιμηταί των Χριστιανοδημοκρατικών του Προτεσταντικού Κοινωνισμού,  η Ακρα Δεξιά, η Ακρα Αριστερά κ.τ.ο. Ποιο Κόμμα από αυτά είναι Ελληνικό; Κανένα! ΄Όλα με ξένες προδιαγραφές, άσχετες με την Ελλάδα, την Ιστορία, την πνευματική μας Ιδιοπροσωπία και τις Θεανθρώπινες Παραδόσεις μας. Κανένα από όλα αυτά τα ξενόφερτα Κόμματα δεν ειχε τις Αρχές της Ρωμηοσύνης, σύμφωνα με τις οποίες η Εκκλησία είναι η ψυχή του Γένους και η Πολιτεία το Σώμα και γι’ αυτό φθάσαμε στο κατάντημα να ακούμε από τους πολιτικούς μας ότι η Εκκλησία είναι ένας από τους πολλούς Φορείς του Κράτους — όπως όλα τα Σωματεία(!)— χωρίς, ούτε αυτοί που το διακηρύσσουν να ντρέπονται, ούτε εμείς, οι υποτιθέμενοι Ορθόδοξοι, κοκκινίζουμε που το ακούμε ˝λουφάζοντας ˝  από φοβία, σαν να είμαστε οι απόκληροι της Πατρίδος μας ή λαθρομετανάστες!
Αυτό που γίνεται σήμερα στον Τόπο μας ποτέ δεν το επέτρεψε η Εκκλησία της Ρωμηοσύνης στην υπερχιλιετή Ιστορία Της. Ποτέ κατά την περίοδο της  Ρωμηοσύνης δεν επέτρεψε η Εκκλησία αντιστροφή του ρόλου της με την Πολιτεία, εκτός ελαχιστοτάτων εξαιρέσεων επικυριαρχίας Αυτοκρατόρων, οι οποίοι, όμως, και αυτοί  ουδέποτε διενοήθησαν να περιθωριοποιήσουν την Εκκλησία, αλλά εδίωξαν μόνο κάποιους αγωνιστάς λειτουργούς Της. Και αυτό, γιατί ειχαν βρεί ερείσματα για κατάχρηση εξουσίας  σε «Εφιαλτες» της Πίστεως Εκκλησιαστικούς.
Αλήθεια, διερωτηθήκαμε ποτέ μέχρι σήμερα για το τι είδους Ορθοδοξία βιώνει ο λαός μας κατακερματισμένος  —και, μάλιστα, με απίστευτο φανατισμό —  σε τόσα Κομματα, ασχετα εντελώς με το πνεύμα και τη ζωή της Ορθοδοξίας; Είναι ποτέ δυνατόν, ένας Δεξιός, ένας Κεντρώος, ένας Σοσιαλιστής, ένας Κομμουνιστής, ένας Αριστερός, ένας Προτεσταντικά κοινωνιστής και ένας Ακροδεξιός να βιώνουν την Πίστη μας με τον ίδιο τρόπο; Πώς αυτό το τόσο καίριο και αποφασιστικής σημασίας για την πνευματική μας υπόσταση, όχι μόνο δεν μας απασχολεί, αλλά το θεωρούμε απολύτως φυσιολογικό και δικαιολογημένο σαν να είναι η καθημερινή μας ζωή και οι Πολιτειακές αντιλήψεις μας άσχετες με τον εαυτό μας, το ήθος μας, τη συμπεριφορά μας, τις πεποιθήσεις μας και την Πίστη μας; Και αν δεν είναι άσχετες, όπως δεν είναι, αφού «ου μικρόν, το παραμικρόν», γιατί δεν τρομάζουμε μ’ αυτή μας την κατάσταση;
Εκκλησιαστικός και Πολιτικός Οικουμενισμός
Κάνουμε αγώνες κατά του Εκκλησιαστικού Οικουμενισμού και πολύ καλά κάνουμε. Δεν χωρούν προσμίξεις πλάνης στην Ορθοδοξία, ουτε μπορούν να γίνουν ανεκτές οι ύπουλες δραστηριότητες που την υποσκάπτουν. Γιατί, όμως, δεν κάνουμε τους ίδιους αγώνες για να εμποδίσουμε τον ξενόφερτο Πολιτικο Οικουμενισμό που επικρατεί 200 χρόνια στην Πατρίδα μας αλλά  μένουμε αδιάφοροι, ή, για να ακριβολογούμε, ψηφίζουμε, συντηρούμε και έχουμε πολυμερώς και πολυτρόπως διαπλακεί με πάθος και με εμπάθεια με αυτόν τον Πολιτικό Οικουμενισμό;
Δεν έχουμε καταλάβει ακόμη, μετά από τόσα χρόνια,  ότι ο Εκκλησιαστικός Οικουμενισμός  είναι «γέννημα και θρέμμα» του Πολιτικού Οικουμενισμού, που προσπαθεί να μας πείση ότι οι Ορθόδοξοι Ελληνες μπορούν άφοβα  να κατακερματίζονται στα διάφορα ετερόκλητα Κόμματα χωρίς να παραβλάπτεται στο ελάχιστο η Ορθοδοξια τους;
Τι άλλο είναι ο Εκκλησιαστικός Οικουμενισμός, παρά διατεταγμένη υπηρεσία των πολιτικών προς τους Εκκλησιαστικούς; ΄Αλλως θα ενδιέφερε την Ορθοδοξία ο Οικουμενισμός; ΄Όχι βέβαια! Εκτός αν είμαστε τόσο ανόητοι να πιστέψουμε αυτό που μας λένε, ότι, δηλαδή,  οι Διάλογοι χρειάζονται σήμερα για να εξηγήσουμε στους Δυτικούς τα κείμενα της Ορθοδοξίας, γιατί τους θεωρούμε ανίκανους  να τα καταλάβουν  από μόνοι τους!
Διαθρησκειακές στην υπηρεσία της Παγκοσμιοποίησης!
Δεν γνωρίζουμε όλοι ότι ο Εκκλησιαστικός Οικουμενισμός χρηματοδοτείται και, μάλιστα, αδρά από τον Πολιτικό Οικουμενισμό για να παίζη με πολύ πειστικό και πνευματοφανή τρόπο τον ρόλο της ηχούς των πολιτικών; Οι Διάλογοι για τα Δόγματα είναι «προς το θεαθηναι τοις ανθρώποις». Δεν έχουν καμμιά σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό του Οικουμενισμού, που είναι η υλοποίηση της εντολής της Πολιτικής εξουσίας προς τους  Εκκλησιαστικούς να υπηρετήσουν τα κοσμικά σχέδια της για επιβολή μιάς Παγκόσμιας Διακυβέρνησης.
Αυτό αποδεικνύουν περίτρανα και οι Διαθρησκειακές Συνελεύσεις. Ποιός άλλος έχει δώσει το σύνθημα για την έναρξη των Διαθρησκειακών Συναθροίσεων Εκκλησιαστικών Ηγετών παρά η πολιτική της Παγκοσμιοποίησης, που σαν λαίλαπα έχει κυριεύσει τον κόσμον όλον; Καμμιά λογική εξήγηση (για Θεολογική εξήγηση ούτε λόγος!) δεν μπορούν να μας δώσουν οι συμμετέχοντες στις Διαθρησκειακές, ως προς τον επιδιωκόμενο σκοπό τους, εκτός αν είναι βλάσφημοι και πιστεύουν ότι θα επιτύχουν την ένωση της ανθρωπότητος μέσω της πλάνης και του ψεύδους, διαψεύδοντας τον Χριστό πού μας είπε «χωρίς εμού ού δύνασθε ποιείν ουδέν»!
Είναι, λοιπόν, «ηλίου φαεινότερον» ότι αυτό που επιδιώκει, η διεθνής και εγχώρια Πολιτική με τις  Διαθρησκειακές, και δεν το αντιλαμβάνονται, όσοι από τους Εκκλησιαστικούς δεν είναι συμπαίκτες των πολιτικών, είναι το να κοροϊδέψη τους απανταχού γης θρησκευομένους ανθρώπους με την ανοησία ότι ο Θεός είναι Ενας και ότι όλες οι Θρησκείες οδηγούν σ’ Αυτόν, ώστε να μαντρώσουν ολους τους ανθρώπους κάτω από μια κυβέρνηση που θα θεοποιήση «τον κόσμον και τα εν κόσμω», πολεμώντας λυσσαλέα τον Ένα Αληθινό Θεό μας.
Με αυτά που προτάξαμε, φαίνεται καθαρά, νομίζω,  ότι η Πολιτική πλέον στις μέρες μας δεν έχει καμμιά σχέση με την Πολιτική του παρελθόντος, αλλά είναι ένα πρόσχημα και προκάλυμμα για να χειρίζονται οι λεγόμενοι πολιτικοί εξ ολοκλήρου  την ψυχοσωματική ζωή των ανθρώπων. Δεν είναι πλέον η Πολιτική που ρυθμίζει τα βιωτικά και κοσμικά πράγματα αλλά πρόκειται για σφετερισμό της Ιερωσύνης, που παραπέμπει ευθέως στο Βιβλίο της «Αποκαλύψεως» και σε εκείνον τον δυσώνυμο που ετοιμάζεται «ώστε και εις τον Ναόν του Θεού καθίσαι, αποδεικνύντα εαυτόν ότι εστι Θεός»! (2Θεσ.2,4)
Πλαστή η Οικονομική Κρίση

Ετσι, το άλλο θέμα της Συνοδικής Εισηγήσεως «Η Ποιμαντική της Εκκλησίας στην εποχή των Μνημονίων» πρέπει να εξετασθη υπό το πρίσμα του σφετερισμού της Ιερωσύνης από την Πολιτική, άλλως, επεξεργαζόμενο όπως ορίζει ο τίτλος του, δεν πρόκειται να επιτύχη τίποτε άλλο από το  γίνη για άλλη μια φορά η Εκκλησία θεραπαινίδα των σχεδίων των πολιτικών μας, αναλαμβάνοντας δυσβάστακτα οικονομικά βάρη και ζημιώνοντας πνευματικά την Αποστολή Της, αφού ήδη παραγκωνίζεται και παραμελείται το πνευματικό Της έργο με το καθ’ υπερβολήν «διακονείν τραπέζαις» και συρρικνώνεται ακόμη και η λειτουργική  και λατρευτική Της παρουσία με την δραματική μείωση των Οργανικών θέσεων Εφημερίων.
΄Όμως, δεν είναι μόνο αυτά. Εάν η Εκκλησιαστική Διοίκηση συμφωνήση να συνδράμη την Πολιτεία  (ήδη αρκετοί Ιεράρχες εχουν προθυμοποιηθεί γιατί πιστεύουν ακόμη τους πολιτικούς), στην πλαστή Οικονομική Κρίση, που με μαεστρία σχεδιάσθηκε στην Ευρώπη και με προδοτική υποτέλεια και ιδιοτέλεια υλοποιείται από τους Ελληνες πολιτικούς, τότε θα γίνη η Εκκλησία απόλυτος συμπαίκτης της Πολιτείας στην εξαπάτηση των πολιτών της Χώρας μας και πνευματικά υπεύθυνη για την υποδούλωση των Ελλήνων Ορθοδόξων σε Ευρωπαϊκή αρχικά και Παγκόσμια, στη συνέχεια, Κυβερνηση.
Το ότι δεν υπάρχει πραγματική Οικονομική Κρίση το φωνάζουμε και το γράφουμε από τοτε που πρωτοπαρουσιάσθηκε αυτή η απάτη στο προσκήνιο. Τώρα βοούν αλλοεθνείς αλλά και Ελληνες οικονομολόγοι  και άνθρωποι του πνεύματος, που βλέπουν πέρα από αυτά που θέλουν να μας δείξουν οι μαέστροι της αποπλανήσεως του λαού μας πολιτικοί , ότι η οικονομική Κρίση είναι τεχνητή (σαν τους τεχνητούς τυφώνες και τα τσουνάμια που προκαλούν για τις πολιτικές τους σκοπιμότητες, αδιαφορώντας για τα θύματα) και αποσκοπεί στο να αλλοτριώση πνευματικά και πολιτιστικά την Ελλάδα και να την υποτάξη πνευματικά,  με μοχλό και πρόφαση την κακή, τάχα, οικονομία της. 
Είναι χαρακτηριστικά τα όσα γράφει ο Διευθυντής του Κέντρου Βυζαντινών Ερευνών της Οξφόρδης Peter Frankopan, παραλληλίζοντας τα αίτια της σημερινής οικονομικής Κρίσεως της Ελλάδος με τις επιδιώξεις της Δύσεως εις βάρος  της Ρωμηοσύνης στην Δ΄ Σταυροφορία!
Δεν είναι, όμως, μόνο αυτά που λένε και γράφουν οι Ξένοι και οι Ελληνες διανοητές. Είναι και τα προϊόντα της γης μας, η κτηνοτροφία, ο πολυποίκιλος ορυκτός μας πλούτος, τα σπάνια κοιτάσματα που διαθέτει η Χώρα μας, η εργατικότητα του λαού μας, αποδεικτικά ότι η Ελλάδα, όχι μόνο δεν είναι φτωχή αλλά έχει και όλες τις προϋποθέσεις να διαπρέψη παντοιοτρόπως σε όλους τους τομείς. Τα βαρίδια της Ελλάδος είναι μόνο οι πολιτικοί της! Αυτοί που συστηματικά υπονομεύουν σε κάθε Τομέα, πνευματικό ή οικονομικό την εξυγίανση της Χώρας μας!
Αυτό   που γράφω δεν είναι συκοφαντία, αλλά η πραγματικότητα. Πολύ πρόσφατα επεβεβαίωσε δημόσια όλα αυτά ο αδέκαστος πρώην Εισαγγελέας και μέχρι προ ολίγων ημερών επικεφαλής του Σ.Δ.Ο.Ε. κ. Διώτης λέγοντας ότι ζήτησε από την Κυβέρνηση 10 υπαλλήλους θαλάσσης (με μετάθεση, όχι διορισμό) στον Σ.Δ.Ο.Ε,  για να εξοικονομήση η Χώρα μας 150 περίπου εκατομμύρια ευρώ από την πάταξη της φοροδιαφυγής των Σκαφών  και άλλους 10 υπαλλήλους, για την κάλυψη Συνοριακών Γραμμών ώστε να παταχθή το λαθρεμπόριο τσιγάρων και πετρελαίου και να εχη η Οικονομία μας έσοδα 1 δισεκατομμυρίου ευρώ και η Κυβέρνηση, όχι μόνο του αρνήθηκε αλλά και τον απέλυσε!
Πρίν λίγες μέρες, επίσης, ανώτατος Οικονομικός Επιθεωρητής σε Σεμινάριο Διευθυντών διερωτήθηκε ποιος είναι πλέον ο ρόλος του, αφού υποδεικνύει συνεχώς στην Κυβέρνηση τρόπους να εισπραχθούν εκατομμύρια ευρώ, χωρίς περικοπές και φορολόγηση πολιτών αλλά μόνο με το νοικοκύρεμα και την εξυγίανση Υπηρεσιών του Δημοσίου και η Κυβέρνηση αδιαφορεί και δεν αλλάζει απολύτως τίποτε! «Απορούμε, κατέληξε ο Επιθεωρητής αυτός, για το τι συμβαίνει! Πώς ενώ θεωρητικά η Κυβέρνηση αναζητεί χρήμα, αρνείται να κάνει στρατηγικές κινήσεις αλλά μόνο συρρικνώνει  τους Μισθούς και τις Συντάξεις; Πού αποσκοπεί;»!
Η απορία του ευσυνειδήτου αυτού Επιθεωρητού έχει την εξήγησή της, αν θυμηθούμε τα λόγια που είπε τον περασμένο Αύγουστο ο εκ των στυλοβατών της σημερινής Κυβερνήσεως κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, μεταφέροντας στους δημοσιογράφους το πνεύμα της συζητήσεώς του με τον  Πρόεδρο του Ισραήλ κ. Σίμον Πέρες: "Συζητήσαμε τα διμερή θέματα, την κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή και κυρίως την παγκόσμια κατάσταση, γιατί ο κ. Πέρες αντιλαμβάνεται πάρα πολύ καλά ότι η ανακύκλωση της διεθνούς οικονομικής κρίσης μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο μέσα από μεγάλες θεσμικές και πολιτικές αλλαγές. Μέσα από ένα νέο σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης, οικονομικής και πολιτικής." !
Συμπέρασμα: Είναι καταφανές ότι δεν ψάχνει η Κυβέρνηση για χρήματα αλλά διεκτραγωδεί τα πάντα μόνο και μόνο για να εξαθλιώση τους Μισθούς και τις Συντάξεις των πολιτών, ώστε όλοι να πεισθούμε μια μέρα ότι δεν γίνεται προκοπή με εγχώριες Κυβερνήσεις και να υποδεχθούμε «αγαλλομένω ποδί» Παγκόσμια Διακυβέρνηση!
Όταν αυτό το δεχθούμε, ολοι οι Μισθοί και οι Συντάξεις θα ανεβούν κατακόρυφα, αλλά θα αφανισθή κάθε πνευματική ικμάδα της Πατρίδος μας, αφού τίποτε πλέον δεν θα θυμίζη Ουρανό!
Αισθησή μου ειναι πώς η Δύση θά προχωρήση ολοταχως  –μέ τά Κράτη πού τήν απαρτίζουν– σέ μιά συγκεντρωτική Διακυβέρνηση (δημιουργωντας ενα ειδος Ηνωμένων Πολιτειων της Ευρώπης) καί, κάποια στιγμή, θά συγχωνευθη  η Ευρώπη μέ τήν  Αμερική γιά νά αποτελεσθη μιά υπερατλαντική Δύναμη μέ  Τετραρχική διακυβέρνηση, στό  πρότυπο της Ρωμαϊκης Αυτοκρατορίας της παρακμης.  Η διαφορά στήν επανάληψη της ιστορίας ειναι οτι αυτή η Νέα Τάξη Πραγμάτων δέν θά εχη τήν περιωρισμένη Ρωμαϊκή εδαφική εμβέλεια του παρελθόντος,  αλλά διαπλανητική εμβέλεια, αφου θά ελέγχη τόσες  Ηπείρους! Αυτός, αραγε, δέν ειναι καί ο λόγος πού δέν διαλύεται τό Ν.Α.Τ.Ο., παρ’ οτι επαυσε να ισχύη τό Σύμφωνο της Βαρσοβίας;
Τι περιμένουμε από την Ιεραρχία μας:
Από την προσεχή Σύνοδο της Ιεραρχίας μας περιμένουμε να αποκαλύψη και να καταγγείλη στον Λαό μας τα πραγματικά αίτια της Κρίσεως και την αιτία που μαραζώνει κάθε πνευματική προσπάθεια στον Τόπο μας. Η Εκκλησία δεν φοβάται κανέναν και τίποτα, πλην του Θεού!
Περιμένουμε, λοιπόν, χάραξη Εκκλησιαστικής Στρατηγικής και όχι υποτέλεια της Εκκλησιαστικής Διοικήσεως στην Πολιτεία.
Στρατηγική και, μάλιστα, Εκκλησιαστική, σημαίνει να σχεδιάζης και να ενεργής, όχι εκτελώντας τις οδηγίες του εχθρού της Αποστολής σου, σαν βοηθός και συμπαραστάτης του, αλλά,  να σχεδιάζης και να ενεργής για να φέρης εις πέρας την πνευματική Αποστολή σου, ματαιώνοντας τη ματαίωσή της!
Μέχρι σήμερα, με την πρακτική που ακολουθειται συστηματικά, αποδεικνύεται οτι η Εκκλησία μας δεν έχει ανακαλύψει ακόμη τον εχθρό που ματαιώνει το Εργο της. Αντιθέτως, μάλιστα, τον θεωρεί σύμμαχο και του συμπαρίσταται και συνεργάζεται αρμονικά μαζί του, χωρίς ούτε καν να υποψιάζεται ότι η συρρίκνωση του αριθμού των ανθρώπων του Θεού είναι έργο του εχθρού της!
Λύση πνευματική και ρεαλιστική είναι, νομίζω, αυτές τις κρίσιμες ώρες πρώτα η προσευχή και η βαθειά συνειδητοποίηση του πού εφθάσαμε ζώντες τόσα χρόνια όχι ως  Ορθόδοξοι Ρωμηοί αλλά ως οπαδοί του «Αγγελισμού», με πλήρη αδιαφορία για την πορεία και το κατάντημα της Δημόσιας ζωής, σαν να μην είναι τα πνευματικά καυσαέρια της Δημόσιας ζωής πιο επικίνδυνα για την ψυχή μας από τα αποπνυκτικά καυσαέρια της ατμόσφαιρας για το σώμα μας!
Κατόπιν να σαλπίσουμε Πανελλήνιο Προσκλητήριο για αναβίωση της Πολιτικής της Ρωμηοσύνης από πνευματικούς ανθρώπους, με την οποία το Εθνος μας θα κάνη και πάλι την Εκκλησία ψυχή του και την Πολιτεία σώμα του. Να αναβιώση η Πολιτική, με την οποία το Γένος μας μεγαλούργησε και μεγαλύνθηκε. Να γίνη και πάλι Στρατηγός του Εθνους μας η Παναγία μας και να αφήσουμε τα Αμερικανικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Βελγικά Σουηδικά κ.ά. πολιτικά Μοντέλα για εκείνους που ζουν «ως άθεοι εν τω κόσμω».
Ας σαλπίσουμε για να μετρηθούμε πόσοι είμαστε. Δεν έχει σημασία το πλήθος, αφου «κρείσσων εις ποιών το θέλημα του Κυρίου ή μύριοι παράνομοι»!
Αυτά μου υπαγόρευσε η συνείδησή μου να καταθέσω ως τη μόνη αντίσταση που μπορώ να προβάλλω με τις μικρές μου δυνάμεις στον διαγραφόμενο πνευματικό αφανισμό της Πατρίδος μας. Αν ως άνθρωποι και, μάλιστα, πιστοί, δεν έχουμε το φιλότιμο να κάνουμε κάτι δραστικό, αλλά πάλι ˝σταυρώσουμε τα χέρια μας˝ με αδιαφορία, τότε, όπως έγραψα και άλλοτε, μόνο ο Θεός γνωρίζει το τι θα απογίνουμε...!

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

ΟΙ ΣΕΙΡΗΝΕΣ ΤΗΣ ΡΟΚ

Η λίστα με τα ονόματα συγκροτημάτων και τραγουδιών που έχουν ερμηνευτεί με σατανιστικό περιεχόμενο είναι ατέλειωτη.
1) Οι W.A.S.P. σε μια συναυλία ήπιαν αίμα από ανθρώπινο κρανίο.
2) Ο Ozzy Osbourne έκοψε με τα δόντια του το κεφάλι μιας ζωντανής νυχτερίδας πάνω στη σκηνή και έφαγε ένα ζωντανό περιστέρι. Αργότερα είπε ότι του είχαν πει ότι θα είναι ψεύτικα και τα δύο για να δεχτεί να το κάνει.
3) Οι Slayer θεωρούνται από τα πιο «σατανιστικά» συγκροτήματα. Προσωπικά η μουσική τους μου αρέσει αρκετά. Όταν όμως ακούγονται φράσεις όπως "I keep the Bible in a pool of blood so that none of its lies can affect mea€ δεν μπορώ να μην σκέφτομαι ότι το παρακάνουν λίγο. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν κάποιοι που επηρεάζονται (πχ κάποιοι fans τους θυσίασαν μια κοπέλα ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες από κάποιο τραγούδι τους)
4) Οι AC/DC : για κάποιους σημαίνει Against Christ / Devil's Children αν και οι ίδιοι το ερμηνεύουν ως Alternating Current / Direct Current (εναλλασσόμενο / συνεχές ρεύμα) και οι Black Sabbath (από την λέξη "Σάββατα" που είναι τελετές μαύρης μαγείας). Οι ίδιοι λένε ότι το πήραν από μια ταινία τρόμου εκείνης της εποχής. Ποιος τους ακούει όμως;
Άλλα συγκροτήματα που θεωρούνται «σατανιστικά» είναι : Iron Maiden, Metallica, Led Zeppelin (με το τραγούδι stairway to heaven — αν καταλάβετε γιατί πείτε μου και μένα), Metallica, Sex Pistols, Rolling Stones (με το τραγούδι "sympathy for the devila€), Queen, Eagles, o Alice Cooper, o Marilyn Manson κ.α. Κατηγορούνται ότι χρησιμοποιούν στα εξώφυλλα των CD και στα video clip τους σατανικά σύμβολα, σκηνές ανθρωποθυσιών, μαύρες λειτουργίες, σατανικές αναπαραστάσεις, την πυραμίδα (στην Αιγυπτιακή θρησκεία είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την μετεμψύχωση), το σύμβολο Μπαθομέτ (με το κεφάλι του τράγου συμβολίζει τον Σατανά και υπάρχει στο εξώφυλλο της Σατανικής Βίβλου), το πεντάκτινο αστέρι ή πεντάλφα, το εξάκτινο αστέρι ή εξάλφα (συμβολίζει τη λευκή και τη μαύρη μαγεία), τον αντεστραμμένο σταυρό κ.α.
Τέλος, στο βιβλίο δηλώνεται ξεκάθαρα ότι προβλήματα στην υγεία των νέων μπορούν να αποδοθούν στη ροκ μουσική και... η Μαρινέλλα είναι και αυτή σατανίστρια! (όχι που θα ξέφευγε). Ο λόγος; «Στο τραγούδι που λέει "κι ύστερα μα δεν υπάρχει ύστερα" υποστηρίζεται ότι ακούγεται ολοκάθαρα στην ανάποδη ακρόαση "Ο Σατανάς ζει, ο Σατανάς μας ζει...".»
"What you need to know is that a true Satanist will tell you that all music is Satanic, every single note."

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012

Σταύρος Λάλας: “Με πρόδωσαν οι Έλληνες πολιτικοί”


Οι Αμερικανοί σχεδίαζαν μία προβοκάτσια που θα οδηγούσε σε εμπλοκή της χώρας με τα Σκόπια. Ο Λάλας το γνώριζε. Όμως το έμαθαν και λάθος άνθρωποι.
Του Κώστα Βαξεβάνη
Για τη CIA, ο Στηβ Λάλας, πρώην υπάλληλός της σε εμπιστευτικές θέσεις, είναι ένας προδότης. Για τους Έλληνες, ένας πατριώτης που κατάφερε να κατασκοπεύει την πιο ισχυρή μυστική υπηρεσία του κόσμου.
Η ιστορία του Λάλα δεν είναι μια ιστορία κατασκοπίας μόνο. Είναι αυταπάρνησης, πατριωτισμού και μαζί ντροπής και προδοσίας. Τα δύο πρώτα ανήκουν αποκλειστικά στον ΣΤΑΥΡΟ.



Τα υπόλοιπα ανήκουν σε μια χούφτα Κυπατζήδων, πολιτικών και επαγγελματιών της υποτέλειας.

Το τραγικό για τον Σταύρο Λάλα είναι πως πλήρωσε για όλα.

Το 1993, είδα για πρώτη φορά το πρόσωπο του Σταύρου Λάλα. Η εκδικητική αμερικανική κρατική μηχανή, για παραδειγματισμό, άφησε να κάνουν το γύρο του κόσμου τα πλάνα με ένα μικρόσωμο άντρα, δεμένο με αλυσίδες, ανάμεσα σε πράκτορες του FBI.

Ο Λάλας είχε συλληφθεί για κατασκοπία υπέρ της Ελλάδας.

Οι αμερικανικές Αρχές, στο κατηγορητήριό τους, του χρέωναν πάνω από 700 απόρρητα σήματα που είχε διοχετεύσει στις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες. Αν η τραγική φυσιογνωμία του αλυσοδεμένου Σταύρου δεν ήταν τόσο πραγματικά συγκλονιστική, η είδηση της σύλληψής του θα έμοιαζε απλώς με ανέκδοτο: «Ένας Έλληνας πράκτορας στην καρδιά της CIA».

Ο Σταύρος έμεινε 12 χρόνια και 4 μήνες σε φυλακές υψίστης ασφαλείας.

Αρκετά για να γίνω από νεαρός δημοσιογράφος, που έβλεπε απλώς με απορία εκείνες τις σκληρές εικόνες, ένας δημοσιογράφος που προσπαθούσε να απαντήσει στις απορίες για τη σύλληψή του. Πριν από χρόνια κατάφερα να έχω μια τηλεφωνική επικοινωνία μαζί του, όταν ήταν υπό κράτηση.

Δεν έλυσα πολλές από τις απορίες μου τότε, αλλά έμαθα πως υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Σταύρο, που μέσα από τη φυλακή, σε ομηρία, τολμούν να λένε: «Πες στους Έλληνες πως θα το ξανάκανα. Όπως όλοι σας». Όταν το Νοέμβριο του 2007 η αμερικανική κυβέρνηση επέτρεψε στον Λάλα να πετάξει προς την ελευθερία και την Ελλάδα, συναντηθήκαμε στη Χρυσούπολη.

Ο Σταύρος για πρώτη φορά έβλεπε το γιο του, μετά τη γέννησή του, έφηβο. Και τον άλλο του γιο, με ειδικές ανάγκες, και τη γυναίκα του Μαρία μετά από 15 χρόνια. Ο Σταύρος προσπαθεί ακόμη να συνειδητοποιήσει την αγάπη του κόσμου. Ψάχνει όλα όσα του έχουν διαφύγει, και κυρίως τη ζωή.

Πατέρας, σύζυγος, ελεύθερος άνθρωπος, με καθυστέρηση. Έζησε 30 χρόνια περισσότερο με τις αποφάσεις του παρά με τους συνανθρώπους του. Ανησυχεί για πολλά, αλλά είναι σίγουρος για ένα:
«Με πρόδωσαν αυτοί που εξυπηρετήθηκαν από μένα και μετά με εγκατέλειψαν. Αλλά αν χρειαζόταν θα έκανα και πάλι τα ίδια».


Η στρατολόγηση από Έλληνα πράκτορα

Ο Σταύρος γεννήθηκε στην Αμερική. Γιος μετανάστη, μετά τον ελληνικό Εμφύλιο. Μεγάλωσε με την ένταση της πατρικής νοσταλγίας για την πατρίδα και τις διηγήσεις για τη Μικρασιατική Καταστροφή. Η πατρίδα ήταν γι’ αυτόν Κολοκοτρώνηδες, κατορθώματα, νικηφόρες μάχες με τους Γερμανούς και μια γλυκιά προσμονή. Αργότερα θα ανακάλυπτε πως ήταν και προδότες.

«Μεγάλωσα σε μια παραδοσιακή ελληνική οικογένεια, πώς να σου πω. Πειθαρχία, θα σέβεσαι, θα ακούς… Ο πατέρας μου ήταν αυστηρός, Θεός σχωρέσ’ τον.

Ήρθε στην Ελλάδα 8 χρονών από τη Μικρά Ασία, με την καταστροφή εκεί πέρα, στη Σμύρνη, και πήγε στην Κρήτη. Και ήταν στο στρατό εδώ πέρα, στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και πάλι, στον πόλεμο, στο αντάρτικο, τον Εμφύλιο Πόλεμο, δυστυχώς, που είχαμε. Ύστερα, τέλη ’49-’50, πήγε Αμερική. Εκεί πέρα γεννήθηκα εγώ και ο αδερφός μου και ξέραμε: σχολείο, εκκλησία…

Ωραία χρόνια. Ο πατέρας μου, και πιο πολύ ο παππούς μου, που έχω και το όνομά του, Σταύρο τον λέγανε, μου έλεγε για τη Μικρά Ασία. Μου έλεγε για το χωριό μας, λεγόταν Κάτω Παναγία. Ύστερα, οι Τούρκοι, που πήρανε τα μέρη, Αλάτσικα το βγάλανε. Και μου έλεγε. Μας λέγανε για την Ελλάδα πάντοτε. Συγγενείς που είχαμε, φωτογραφίες. Και μικρός, 16 χρονών, με έστειλε ο πατέρας μου στην Ελλάδα.

Και γνώρισα συγγενείς μου και από του πατέρα μου το σόι και από της μητέρας μου την οικογένεια. Ήταν πολύ όμορφο αυτό το ταξίδι, είχα άγχος γιατί δεν ήξερα κανέναν, αλλά οι συγγενείς με έκαναν και αισθάνθηκα όμορφα. Μετά έφυγα στον πόλεμο, στο Βιετνάμ. Είχα μείνει πίσω στα μαθήματα και θα με παίρνανε φαντάρο, γιατί παίρνανε με κλήρους τότε. Και εγώ άργησα. Θα με παίρνανε. Αποφάσισα και ο πατέρας μου λέει, τότε ήταν και πόλεμος, φασαρίες… Η μητέρα μου ήθελε να με στείλει εδώ πέρα, αλλά ο πατέρας μου είπε όχι, γιατί θα ήμουν λιποτάκτης. Δεν θα μπορώ να ξαναγυρίσω. Πήγα στο στρατό, παιδεύτηκα και από εκεί και πέρα…»

«ΕΚΑΝΑ Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ»

Ο Σταύρος υπηρέτησε στο Βιετνάμ, στο Λάος και στην Καμπότζη την εποχή των μυστικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ. Τραυματίστηκε στο Λάος. Από κει στρατολογήθηκε στη CIA, στάλθηκε στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη. Και στις παλιές διηγήσεις του παππού για τη Μικρά Ασία. Εκεί γνωρίστηκε με κάποιον Έλληνα που δούλευε στην ελληνική πρεσβεία. Στην πραγματικότητα, ήταν πράκτορας των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών με διπλωματική κάλυψη. Ο Σταύρος θυμάται μάλλον ρομαντικά εκείνη την επαφή που οδήγησε στη στρατολόγησή του το 1977.

«Αυτός ο άνθρωπος ζει ακόμη και θα ήθελα πολύ να τον συναντήσω. Με είχε πλησιάσει τότε και μου λέει: “Είσαι Έλληνας, θέλουμε να μας βοηθήσεις, δεν βλέπεις τι έχει γίνει στην Κύπρο; Θέλουμε να μας δώσεις πληροφορίες”. Ήθελα και εγώ να βοηθήσω την πατρίδα μου και άρχισα να δίνω πληροφορίες για τις τουρκικές δυνάμεις. Δεν έβλαπτα την Αμερική, απλώς υπηρετούσα τη χώρα μου».

Ο Σταύρος Λάλας δεν θέλει να επεκταθεί σε λεπτομέρειες για τις πληροφορίες που έδωσε. Τα κατηγορητήρια εναντίον του στις ΗΠΑ είναι ακόμη ανοιχτά. Στελέχη των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών υποστηρίζουν πως ο Λάλας υπήρξε ο σημαντικότερος Έλληνας πράκτορας μετά τον πόλεμο. Έδωσε πληροφορίες για τη διάταξη του τουρκικού στρατού, τις αποβατικές δυνάμεις, τον εξοπλισμό από το ΝΑΤΟ. Όσα δεν μπορούσε να δώσει ένα ολόκληρο δίκτυο πρακτόρων. Το επόμενο πόστο του Σταύρου Λάλα θα είναι στην αμερικανική πρεσβεία στο Βελιγράδι.

Είναι λίγο πριν τη δίνη του πολέμου στα Βαλκάνια, αλλά και την προσωπική του. Εκεί θα ζήσει στη δίνη του έρωτα με μια Ελληνίδα φοιτήτρια τη Μαρία Μαιδανού την οποία και θα παντρευτεί.

Ο σταύρος υπηρέτησε στο βιετνάμ, στο λάος και στην καμπότζη την εποχή των μυστικών επιχειρήσεων των ηπα. τραυματίστηκε στο λάος. Από κει στρατολογήθηκε στη CIA, στάλθηκε στο αρχηγείο του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη. Εκεί γνωρίστηκε με κάποιον έλληνα που δούλευε στην ελληνική πρεσβεία. στην πραγματικότητα ήταν πράκτορας των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών με διπλωματική κάλυψη.

Επόμενο πόστο, η Κωνσταντινούπολη. «Έκανα ό,τι μπορούσα για την πατρίδα. Περνούσα κρυφά τον Έβρο και έδινα πληροφορίες σε κάποιον που τον έλεγαν Γιώργο. Όσους συναντούσα τους έλεγαν Γιώργο. Ήταν σε εξέλιξη τότε μεγάλα γεγονότα και χρειαζόταν η πατρίδα αυτές τις πληροφορίες».

Η συμβολή του Λάλα ήταν μεγάλη στην υπόθεση της ελληνοτουρκικής κρίσης το Μάρτιο του 1987. Τα στοιχεία που έδωσε ήταν καθοριστικά για τις ελληνικές διπλωματικές και στρατιωτικές κινήσεις της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου και στην επιτυχή έκβαση για την Ελλάδα. Το 1989 όμως ο Λάλας παίρνει μετάθεση για Ταϊβάν. Η περίοδος είναι πολύ κρίσιμη για το Σκοπιανό, τα Βαλκάνια και την Ευρώπη.

Ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης χρειαζόταν πληροφορίες για τους χειρισμούς στο Σκοπιανό και ο «χρυσός» πράκτορας πιεζόταν να ζητήσει μετάθεση σε πιο χρήσιμο για την Ελλάδα πόστο. Καταφέρνει τελικώς να μετατεθεί στην Αθήνα ως υπεύθυνος για τη μετάδοση σημάτων από τον κλωβό ασφαλείας επικοινωνιών της αμερικανικής πρεσβείας. Όλα τα πολύ σημαντικά σήματα περνούν από τα χέρια του και δίνονται σε Έλληνες πράκτορες.

«Τα σήματα μετά τη μετάδοσή τους έπρεπε να τα καταστρέφω. Εγώ τα έβαζα στην τσέπη μου και τα έδινα σε κάποιον. Τον συναντούσα σε ένα πάρκο και σε μια γκαρσονιέρα. Ήταν σήματα για τα Βαλκάνια. Πάρα πολύ σημαντικά, που βοήθησαν την κυβέρνηση να κάνει διπλωματικούς ελιγμούς. Νόμιζα πως ήμουν προστατευμένος, αλλά δεν ίσχυε.

Κάποια στιγμή, τον Απρίλιο του 1993, έφτασε σήμα για να πάω στην Αμερική για κάποια σεμινάρια. Η γυναίκα μου ήταν έγκυος και το χρησιμοποίησα για να μην πάω. Κάτι μου έλεγε το ένστικτό μου. Μου είπαν πως ήταν για τρεις μέρες. Μόλις έφτασα στην Ουάσιγκτον, έμεινα δύο μέρες σε ένα ξενοδοχείο και είχα αντιληφθεί πως κάποιοι με παρακολουθούσαν.

Την τρίτη ημέρα με συνέλαβαν. Μου έδειξαν βίντεο και φωτογραφίες την ώρα που έκλεβα τα έγγραφα. Πράκτορες του FBI είχαν παγιδεύσει την πρεσβεία με κάμερες και τα είχαν καταγράψει όλα. Επίσης, με παρακολουθούσαν όταν πήγα να παραδώσω τα έγγραφα. Με πέρασαν από ανιχνευτή ψεύδους.

Δεν μπορούσα να αρνηθώ. Πέρασα δεκατρία χρόνια στη φυλακή και άλλα δύο σε περιορισμό. Έμεινα ξεχασμένος στη φυλακή, απέκτησα προβλήματα υγείας και έπρεπε να μάθω να επιβιώνω. Μόνο το 2002 ο Γιώργος Παπανδρέου, ως υπουργός Εξωτερικών, μου έστειλε μέσω ενός άλλου φυλακισμένου, του Λέστερ Μπέλιν, ένα γράμμα συμπαράστασης. Ήξερα πως με είχαν προδώσει και οι προδότες δεν έπαθαν τίποτα από το ελληνικό κράτος. Εγώ, αντιθέτως, σάπιζα στη φυλακή».

Οι προδότες και η παγίδα

Το ερωτήματα που συνοδεύουν την προδοσία δεν μπορεί να τα απαντήσει ο ίδιος ο Σταύρος Λάλας. Μπορεί όμως η έρευνα. Μέχρι το 1989, τον πράκτορα Σταύρο Λάλα είχε στην ευθύνη του αποκλειστικά ο κάθε διοικητής της ΕΥΠ. Όταν στις εκλογές του 1989 δεν μπορούσε να σχηματιστεί κυβέρνηση, ο τότε διοικητής της ΕΥΠ Κώστας Τσίμας παρέδωσε την ευθύνη χειρισμού του πράκτορα σε ένα στέλεχος της κατασκοπίας, με τη συμβουλή να ενημερώσει το διοικητή που θα έμπαινε στην ΕΥΠ μετά τις αλλεπάλληλες εκλογικές μάχες.

Αυτός όμως δεν το έκανε. Παρέδωσε το χειρισμό Λάλα στο διευθυντή κατασκοπίας και όχι στο διοικητή. Ο κύκλος όσων γνωρίζουν για τον πολύτιμο πράκτορα διευρύνεται. Οι πληροφορίες για το πώς χειρίστηκαν τον Σταύρο Λάλα είναι συγκλονιστικές. Μετά την επιπολαιότητα θα έρθει και η προδοσία.

Ο χειριστής του Λάλα τον συναντά σε μια γκαρσονιέρα στου Ζωγράφου. Η γκαρσονιέρα δεν είναι και τόσο κρυφή, αφού ο πράκτορας της ΕΥΠ τη χρησιμοποιεί και ως ερωτική φωλιά όπου συναντά μια συνάδελφό του. Είναι τέτοια η επιπολαιότητα, που ο ερωτύλος της ΕΥΠ παραβαίνει κάθε μέτρο ασφάλειας και συναντά τον Λάλα στο σπίτι του!

«Ναι, δεν ξέρω για τα υπόλοιπα, αυτό ισχύει. Όπως ισχύει πως δεν υπήρχε και κανένα μέτρο αντικατασκοπίας για την προστασία μου. Οι πράκτορες του FBI με ακολούθησαν, όταν παρέδιδα έγγραφα, αλλά κανένας δεν τους εντόπισε», λέει με απογοήτευση σήμερα ο Σταύρος Λάλας.

Το χειρότερο θα έρθει αργότερα. Ο πράκτορας της ΕΥΠ, όταν παίρνει ένα πολύ σοβαρό σήμα από τον Λάλα, δεν το πάει στην ΕΥΠ, ώστε αυτό να περάσει από τη διεύθυνση χειρισμού πληροφοριών. Στο τμήμα αυτό, οι πληροφορίες πριν δοθούν για χρήση από την πολιτική ηγεσία φιλτράρονται, ώστε να μην αποκαλυφθεί η πηγή πληροφόρησης και πράγματα που δεν πρέπει να γίνουν γνωστά.

Ο πράκτορας όμως θέλει να πουλήσει πολιτική εκδούλευση και το διοχετεύει –χωρίς να πει πως δεν υπάρχει επεξεργασία– στην υφυπουργό Εξωτερικών Βιργινία Τσουδερού. Η υφυπουργός, λόγω της σοβαρότητας του σήματος, ενημερώνει την πρεσβεία στην Ουάσιγκτον να κάνει διάβημα στους Αμερικανούς. Ο Έλληνας πρέσβης το κάνει, αλλά ο συνομιλητής του καταλαβαίνει πως οι Έλληνες μαθαίνουν πληροφορίες από κάποιον στην πρεσβεία στην Αθήνα. Έτσι στέλνουν τους πράκτορες και εντοπίζουν από τις κάμερες τον Λάλα.

Τον έμαθαν μέχρι και οι μεταφραστές

Ένα άλλο σενάριο προδοσίας δίνει υψηλό στέλεχος του υπουργείου Εξωτερικών εκείνη την εποχή. Η επιπολαιότητα με την οποία αντιμετώπισαν τον Λάλα τον αποκάλυψε στους Αμερικανούς, ανεξάρτητα από τη δράση του ερωτύλου πράκτορα. Για κάποιο λόγο που δεν αποκλείεται να ήταν μόνο και μόνο για να αποκαλυφθεί ο Λάλας, ξαφνικά, το 1992, τα σήματά του άρχισαν να μοιράζονται πέραν του πρωθυπουργού και του υπουργού Εξωτερικών.

Πέντε έξι ακόμη υπουργοί προστέθηκαν στους αποδέκτες των σημάτων. Κάποιοι απ’ αυτούς δεν ήξεραν αγγλικά. Έτσι ζητούσαν από μεταφραστές να τους μεταφράσουν το περιεχόμενό τους. Έως το 1993 ένας κύκλος 25 ατόμων γνώριζε την ύπαρξη κάποιου υπερπράκτορα στις γραμμές της CIA. Οι Αμερικανοί το έμαθαν και τον παγίδευσαν, στέλνοντας ένα σήμα με αποστολέα τον πρόεδρο Τζορτζ Μπους και αποδέκτη τον Αμερικανό πρέσβη Μάικλ Σωτήρχο. Γνώστες του σήματος, μαζί με τον Λάλα, ήταν τρεις.

Έτσι κατάλαβαν ποια ήταν η διαρροή.

Ο Σταύρος Λάλας αποφεύγει να μιλά για την προδοσία του: «Όποιος ή όποιοι το έκαναν έστειλαν έναν Έλληνα πατριώτη στη φυλακή. Η ελληνική κυβέρνηση μπορούσε να βρει ποιοι ήταν. Δεν το έκανε. Εντάξει, εγώ ήμουν απώλεια, αλλά αυτοί που την προκάλεσαν τι έγιναν; Δεν έπαθαν τίποτα. Ποιος λοιπόν να μας σεβαστεί και γιατί ως χώρα;».

ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ ΓΙΑ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ

Στηβ Λάλας. Ένας απλός άνθρωπος. Κανένας δεν υποψιάζεται πως δουλεύει για τη CIA. Πολύ περισσότερο πως είναι διπλός πράκτορας.

Ο Λάλας δεν απαντά στο ερώτημα ποιο ήταν το περιεχόμενο του σήματος που προκάλεσε υποψίες στους Αμερικανούς και την παγίδευσή του. Κάποιος από τους διπλωμάτες που ασχολήθηκαν με τη διαμαρτυρία προς τους Αμερικανούς μετά το σήμα Λάλα υποστηρίζουν πως ήταν ένα πολύ σοβαρό σήμα που αποκάλυπτε πως οι Αμερικανοί σχεδίαζαν μια προβοκάτσια που θα οδηγούσε σε εμπλοκή μας με τα Σκόπια.

Απώτερος σκοπός, η πλήρης αποσταθεροποίηση στην περιοχή και η επαναδιαμόρφωσή της με βάση τους μακροπρόθεσμους αμερικανικούς γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς. Το σήμα έλεγε πως έπρεπε να δημιουργηθεί ένταση στις σχέσεις των δύο χωρών μετά από αιματηρή ενέργεια. Αντίστοιχη ενέργεια είχε γίνει στα ελληνοαλβανικά σύνορα με επίθεση μελών της οργάνωσης ΜΑΒΗ σε αλβανικό φυλάκιο και την εκτέλεση στρατιωτών. Δεν αποδείχτηκε κάποια εμπλοκή των Αμερικανών, αλλά δεν αναζητήθηκε στα σοβαρά και ποτέ.

Παρότι η τακτική αυτή της CIA είναι αρκετά συνηθισμένη και πολλές φορές εκτός πολιτικού ελέγχου από την επίσημη κυβέρνηση, το θέμα είναι όχι αν αυτό ήταν το περιεχόμενο του τηλεγραφήματος (γιατί επιμένουν πως ήταν), αλλά αν ήταν αληθινό. Δηλαδή, αν δινόταν στ’ αλήθεια μια εντολή προβοκάτσιας ή αν το έκαναν ώστε να αναγκάσουν τον Λάλα, λόγω της σοβαρότητας του θέματος, να κινηθεί για να συναντήσει τους ανθρώπους της ΕΥΠ. Είναι κάτι που ίσως να μάθουμε σε 30 χρόνια, όταν θα ελευθερωθούν τα αμερικανικά αρχεία.

Η ελληνική πλευρά «έριξε» το θέμα για να μην εξοργίσει την αμερικανική πλευρά. Ο Σταύρος Λάλας έμεινε μόνος και απροστάτευτος στις φυλακές. Μοναδικός συμπαραστάτης του, ο φίλος του Μιχάλης Κυπριανού. Τα τελευταία χρόνια, όπως λέει, πριν την αποφυλάκισή του, «ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Μητσοτάκης, η Μπακογιάννη, ο Σαμαράς, ο Μολυβιάτης, ο Παπαληγούρας ενδιαφέρθηκαν. Μοναδική ίσως εξαίρεση ο Σημίτης» .
Μαζί με τα χρόνια της φυλακής, ο Σταύρος αφιέρωσε 30 χρόνια σε αυτό που πίστευε. Οι δυσκολίες της κατασκοπευτικής δράσης ίσως δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτές που τον περίμεναν με την επιστροφή του.


«Όταν μπήκα στο αεροπλάνο για την Ελλάδα, ήταν σαν να ξαναγεννιόμουνα. Είχα σηκωθεί όρθιος πριν την προσγείωση και προσπαθούσαν οι αεροσυνοδοί να με πείσουν να κάτσω κάτω. Όταν πάτησα το πόδι μου, ήταν σαν να αγκάλιαζα τη μάνα μου. Τους αγκάλιασα όλους, είχα ξεχάσει πώς είναι. Έπρεπε να μιλήσω στο γιο που δεν είχα γνωρίσει.

Έλεγε η μαμά του πως όταν τους έβαλε η δασκάλα να ζωγραφίσουν το επάγγελμα του μπαμπά τα παιδιά, ο Παναγιώτης με ζωγράφισε πίσω απ’ τα κάγκελα. Δεν καταλάβαινε. Έπρεπε να ξαναμάθω να ζω με μια γυναίκα που πέρασε τα πάνδεινα. Προσπάθησαν να τη φέρουν στην Αμερική ως συνεργάτρια. Στην πρεσβεία την πέρασαν από τον ανιχνευτή ψεύδους. Την τελευταία στιγμή πήγε στο αεροδρόμιο και, αντί να πετάξει για Αμερική, ήρθε στην Καβάλα. Ανέθρεψε δουλεύοντας δυο βάρδιες τα παιδιά.

Το μεγάλο έχει προβλήματα. Προσπαθούμε να χτίσουμε ένα σπίτι, μας βοηθά και ο δήμαρχος ο Σάββας Μιχαηλίδης και ο νομάρχης ο Θεόφιλος Καλατζής. Δεν λέω, με συγκινούν πολλοί άνθρωποι απλοί. Και άνθρωποι όπως ο Εμφιετζόγλου που μοιάζει πολύ με τον παππού μου. Οι γιατροί στη Θεσσαλονίκη που ανάλαβαν να με ξανακάνουν άνθρωπο. Τους ευχαριστώ. Λέω πως ό,τι έκανα δεν πήγε χαμένο. Μου αρέσει στην πατρίδα. Είμαστε λίγο κακομαθημένοι, αλλά είναι η πατρίδα και ανησυχώ γι’ αυτή. Και για την Κύπρο και για τη Θράκη. Ακούω αυτά που λένε για τη Θράκη.

Μακάρι να ζούσαν παντού έτσι οι μειονότητες. Και στην Κύπρο πρέπει να δώσουν λύση. Δεν λέω για τους Τούρκους που γεννήθηκαν στο νησί, αυτοί είναι Κύπριοι. Λέω για τα στρατεύματα κατοχής, πρέπει να φύγουν. Αυτό είναι πολιτισμός».

Ο Σταύρος Λάλας ανησυχεί για όλα. Για τη χώρα, για την οικογένειά του, ακόμη και για να μην ξεχάσει να ευχαριστήσει κάποιον που τον βοήθησε. Με έναν τρόπο που μοιάζουν να μπερδεύονται η υπευθυνότητά του με τη φύση του. Αυτή η φύση του ανθρώπου που έμαθε να κρύβει μια πλευρά του στο σκοτάδι και να ανησυχεί. Ίσως αυτοί που τον πρόδωσαν (πλούσιοι πια, λένε οι πληροφορίες) να τον θεωρούν παράπλευρη απώλεια στο σκοτεινό κόσμο των μυστικών υπηρεσιών.

Μπορεί να τον αποκαλούν θύμα που πίστεψε πως μπορεί η σύγχρονη Ελλάδα να είναι απέναντί του όπως ίδιος ήθελε και φανταζόταν. Η αλήθεια είναι πως η ιστορία έχει τα θύματά της. Δεν μπορεί όμως κάποιος που γράφει ιστορία να είναι θύμα.

Ποιος «κάρφωσε» τον Στίβεν Λάλας
H «βίλα της Κρήτης», τα απόρρητα έγγραφα και ο μυστηριώδης «χειριστής» της ΕΥΠ



Εφυγε από τη ζωή από ανίατη ασθένεια, πριν από τέσσερα χρόνια, αλλά είναι ο άνθρωπος που συνέδεσε ένα σημαντικό κεφάλαιο της ζωής του με την υπόθεση του διαβόητου ελληνοαμερικανού κατασκόπου Στίβεν Λάλας. Ο ταξίαρχος της ΕΥΠ Αναξαγόρας Σπιτάς, ο οποίος υπηρετούσε στη Διεύθυνση Κατασκοπείας, ήταν ο κύριος «χειριστής» του Στίβεν Λάλας εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης και ο άνθρωπος που έχει χρεωθεί παρασκηνιακά την αναφερόμενη «προδοσία» και τη σύλληψη – από τις αμερικανικές αρχές τον Απρίλιο του 1993 – του ελληνοαμερικανού υπαλλήλου της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα. Ο Λάλας φυλακίστηκε για 12 χρόνια, με την κατηγορία ότι υπέκλεπτε απόρρητα έγγραφα της αμερικανικής πρεσβείας και τα παρέδιδε στην ελληνική κυβέρνηση.

«Το Βήμα» αποκαλύπτει 12 χρόνια μετά τη σύλληψη του Λάλας και λίγες εβδομάδες μετά την αποφυλάκισή του άγνωστες πτυχές της υπόθεσης που προκάλεσε σειρά προβλημάτων – για μεγάλο χρονικό διάστημα – στις σχέσεις της Ελλάδας με τις ΗΠΑ. Παράλληλα αποκαλύπτει την ταυτότητα και τη δράση του ανθρώπου-«κλειδιού» στην υπόθεση, δίνοντας απάντηση στο ερώτημα αν υπήρξε «προδοσία» του Λάλας από τον συγκεκριμένο άνθρωπο ή ευθύνεται ένα σύνολο λαθών που οδήγησαν τον ελληνοαμερικανό κατάσκοπο στα χέρια των Αμερικανών.

Ο Στίβεν Λάλας γεννήθηκε το 1953 στο Ντόβερ του Νιου Χάμσιρ, ήταν ελληνικής καταγωγής, από την Πόλη, και πολέμησε στο Βιετνάμ. Εχει παντρευτεί την κυρία Μαρία Μαϊνδανού-Λάλα και απέκτησε μαζί της δύο παιδιά. H γυναίκα του ζει στη Χρυσούπολη Καβάλας. Ενα μέρος της θητείας του ο Λάλας υπηρέτησε στο στρατηγείο του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη, όπου προσεγγίστηκε για πρώτη φορά από έλληνες «πατριώτες», όπως τους χαρακτήρισε ο ίδιος σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Φάκελοι» του Αλέξη Παπαχελά την προηγούμενη Τρίτη. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι «πατριώτες» στους οποίους αναφέρεται ο Λάλας ήταν στελέχη του ελληνικού προξενείου στη Σμύρνη.

* Τα απόρρητα έγγραφα

Ο Λάλας υπηρετούσε στο Τμήμα Επικοινωνιών και παρέδωσε συνολικά 50 απόρρητα έγγραφα αλλά και ονόματα αμερικανών πρακτόρων. Την περίοδο 1984-1985 υπηρέτησε στο Βελιγράδι και το 1985 μετατέθηκε στην Κωνσταντινούπόλη, όπου διέμενε ως και το 1989. Θεωρούνταν ο μεγαλύτερος έλληνας «κατάσκοπος», το κύριο κλειδί της ελληνικής μυστικής διπλωματίας. Εδινε συνεχώς απόρρητα στοιχεία στις ελληνικές αρχές.

Εκείνη την περίοδο «σύνδεσμος» του Λάλας με την ΕΥΠ ήταν ένας αντισυνταγματάρχης, ο οποίος συναντούσε τον ελληνοαμερικανό κατάσκοπο στην περιοχή της Καβάλας, όπου υπήρχε κλιμάκιο της ΕΥΠ.

Ο Λάλας ταξίδευε συχνά από την Κωνσταντινούπολη στη Χρυσούπολη Καβάλας για να δει την οικογένειά του, μεταφέροντας παράλληλα στον αξιωματικό της ΕΥΠ απόρρητα στοιχεία. Ο «χειριστής» του Λάλας εκείνη την περίοδο μετατέθηκε αργότερα στο Πολεμικό Μουσείο, απ’ όπου και αποστρατεύθηκε.

Το 1989 ο Λάλας μετατέθηκε για λίγο στην Ταϊβάν και τον Δεκέμβριο του 1990 τοποθετήθηκε στη Μονάδα Επικοινωνίας Προγραμμάτων (ΜΕΠ) της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα. Ο Λάλας άρχισε να παραδίδει πάλι στις ελληνικές αρχές απόρρητα σήματα μεταξύ πρεσβείας ΗΠΑ και αμερικανικών υπηρεσιών – κυρίως του υπουργείου Εξωτερικών – στην Ουάσιγκτον.

«Σύνδεσμος» της ΕΥΠ με τον Στιβ Λάλας ορίστηκε τότε ο Αναξαγόρας Σπιτάς. Ο ταγματάρχης που καταγόταν από το Ρέθυμνο διατηρούσε – σύμφωνα με πρώην συναδέλφους του – στενές σχέσεις με το περιβάλλον του τότε πρωθυπουργού κ. Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Θεωρούνταν έμπειρος αξιωματικός και διορίστηκε προϊστάμενος της A’ Διεύθυνσης Κατασκοπείας και Συλλογής Πληροφοριών της ΕΥΠ. Κύρια αποστολή του ο χειρισμός του «υπερπολύτιμου» Στίβεν Λάλας. Ο Αναξαγόρας Σπιτάς ήταν ο μυστηριώδης «ταγματάρχης» τον οποίο αξιωματικοί του FBI μνημόνευαν ως «σύνδεσμο» με τον Λάλας, χωρίς όμως ποτέ να αποκαλύπτουν το όνομά του.

Ο Λάλας συναντούσε τον Αναξαγόρα Σπιτά σε ένα διαμέρισμα, σε κεντρική λεωφόρο στου Ζωγράφου, το οποίο είχε ενοικιαστεί από την ΕΥΠ. Ο Λάλας έπαιρνε όλα τα μέτρα προφύλαξης όταν έφευγε από την πρεσβεία και άλλαζε συνέχεια δρομολόγια. Μερικές φορές τον Λάλας συναντούσαν και δύο άλλοι αξιωματικοί της ΕΥΠ, υφιστάμενοι του Σπιτά στην A’ Διεύθυνση της ΕΥΠ. Ο ένας μάλιστα από αυτούς εξακολουθεί να υπηρετεί στις Μυστικές Υπηρεσίες.

* H μοιραία στιγμή

Οπως προέκυψε από την έρευνα των Αμερικανών, τη διετία 1991-1993 ο Λάλας έδωσε συνολικά 240 απόρρητα έγγραφα στην ελληνική πλευρά. H μοιραία στιγμή για τη δράση του ήλθε στις 26 Φεβρουαρίου 1993. H τότε υφυπουργός Εξωτερικών κυρία Βιργινία Τσουδερού ενημέρωσε τον τότε πρέσβη μας στις ΗΠΑ κ. Χρήστο Ζαχαράκη για μια άγνωστη πτυχή του θέματος των Σκοπίων, την οποία γνώριζαν μόνο οι Αμερικανοί. Είχαν συντάξει μάλιστα σχετικό υπεραπόρρητο έγγραφο που είχε σταλεί από την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα στην Ουάσιγκτον.

Τότε ο αμερικανός αξιωματούχος Ντέιβιντ Ράνσομ άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι κάτι συμβαίνει στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα και ανέθεσε στον Τζον Κουατρόκι, αξιωματικό του FBI, να διερευνήσει την υπόθεση. Ο Κουατρόκι ήλθε στην Ελλάδα στις 23 Μαρτίου 1993 και εστίασε αμέσως το ενδιαφέρον του σε επτά υπαλλήλους της πρεσβείας οι οποίοι είχαν τη δυνατότητα εισόδου στη Μονάδα Επικοινωνίας Προγραμμάτων (ΜΕΠ) και πρόσβαση στα απόρρητα έγγραφα. Σε αυτόν τον χώρο τοποθετήθηκαν από το FBI οι κάμερες που «έπιασαν» τελικά τις κινήσεις του Λάλας και τεκμηρίωσαν την κλοπή στοιχείων. Οι Αμερικανοί εντόπισαν στη συνέχεια και τις συναντήσεις του με τον «ταγματάρχη» της ΕΥΠ.

H αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει. Στις 28 Απριλίου 1993 ο Λάλας κλήθηκε από την υπηρεσία του να ταξιδέψει στη Βιρτζίνια για να ενημερωθεί τάχα για ένα σημαντικό θέμα που σχετίζεται με τρομοκρατικές οργανώσεις. Μόλις κατέβηκε από το αεροπλάνο συνελήφθη.

* Ο πόλεμος στο παρασκήνιο

Ταυτόχρονα στις ελληνικές υπηρεσίες και στην κυβέρνηση ξεκινούσε ένας παρασκηνιακός πόλεμος για την «αποκάλυψη» του ρόλου του Λάλας και κυρίως για το αν και πώς «καρφώθηκε» η δράση του στην αμερικανική πλευρά.

Πολλοί άρχισαν να διατυπώνουν κατηγορίες κατά του «χειριστή» του Αναξαγόρα Σπιτά με υπονοούμενα για «προδοσία».

Στελέχη της ΕΥΠ που είχαν ενημέρωση για την υπόθεση Λάλας αναφέρουν σήμερα ότι «δεν υπάρχει θέμα συνειδητής πράξης αποκάλυψης του ρόλου του Λάλας αλλά ένας συνδυασμός μοιραίων λαθών».

Πρώτο λάθος θεωρήθηκε η πρόταση που έγινε από ελληνικής πλευράς στον Λάλας το 1989 να φύγει από το αμερικανικό προξενείο της Κωνσταντινούπολης και να έλθει στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα.

H μετάθεσή του δεν ήταν συμπτωματική, όπως πιστεύουν πολλοί, αλλά πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία των ελλήνων χειριστών του, που έπεισαν τον Λάλας να υποβάλει σχετική πρόταση.

Επίσης δεν λαμβάνονταν ειδικά μέτρα «προστασίας» στις συναντήσεις του Λάλας με αξιωματικούς της ΕΥΠ. Επιπλέον δεν τον ρωτούσαν μόνο για εθνικά θέματα αλλά του ζητούσαν να φέρνει έγγραφα που αφορούσαν τη γνώμη επιτελών του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για διάφορους έλληνες πολιτικούς, εξαιτίας και των έντονων πολιτικών αντιπαραθέσεων εκείνης της περιόδου.

* Πληροφορίες σαν φέιγ βολάν

Το σημαντικότερο πρόβλημα ήταν ότι οι πληροφορίες του Λάλας άρχισαν τότε να μην περνούν από το «φίλτρο» των υπηρεσιών της ΕΥΠ, να μην υπάρχει διαβάθμιση των εγγράφων και να μην παραδίνονται στην πολιτική ηγεσία μέσα από συγκροτημένες διαδικασίες. Στελέχη της ΕΥΠ υποστηρίζουν σήμερα ότι «οι πληροφορίες του Λάλας διοχετεύονταν άκριτα σε στελέχη της κυβέρνησης, με τα οποία τα αρμόδια στελέχη της ΕΥΠ διατηρούσαν προσωπικές σχέσεις. Οι πληροφορίες του Λάλας άρχισαν να μοιράζονται σαν φέιγ βολάν, χωρίς καμία επεξεργασία. Και τότε έγινε το λάθος με την αναφορά της κυρίας Τσουδερού που πρόδιδε την εκ των έσω ενημέρωση».

H θεωρία για συνδυασμό λαθών στην υπόθεση Λάλας ενισχύεται από το γεγονός ότι ο δικηγόρος του Λάλας Τζον Σουεράινγκ δεν μίλησε ποτέ για προδοσία αλλά για «ακούσια ενέργεια», που οδήγησε στη σύλληψή του.

Ο Αναξαγόρας Σπιτάς αποστρατεύθηκε το 1993 από την ΕΥΠ, μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου, και απεβίωσε – προ τετραετίας – σε ηλικία 55 ετών, ύστερα από πολύχρονη μάχη με ανίατη ασθένεια.

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

H Δύση ενοχλείται από τη ρωσική Ορθοδοξία!


Αλεξάντρ Ραρ, Ροσσίσκαγια γκαζέτα
Νέα προβλήματα προκαλούν εντάσεις στις σχέσεις της Δύσης με τη Ρωσία. Το «μέτωπο» εντοπίζεται στα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τα τρία ανατολικά σλαβικά κράτη: Τη Ρωσία, την Ουκρανία και τη Λευκορωσία. Οι ρήξεις ευνοούνται από τις μεγάλες Πολιτισμικές διαφορές.
Η Δύση εδώ και πολύ καιρό ζει στο Μεταχριστιανικό κόσμο, ενώ η Ρωσία επιχειρεί να εξελιχθεί στο πνεύμα του Νεοχριστιανισμού. Και στην προκειμένη περίπτωση, πρόκειται άραγε για Πόλεμο Πολιτισμών;

Χωρίζει άβυσσος την Ευρώπη και τη Ρωσία;

Στους κύκλους των Δυτικών διανοουμένων δεν θεωρείται κακόγουστο το να προσβάλλει κανείς την δικιά του θρησκεία, τις εκκλησιαστικές παραδόσεις που υπάρχουν εδώ και αιώνες, καθώς και τους ιερείς. Η φιλελεύθερη γερμανική νομοθεσία απαγορεύει τη θρησκευτική τελετουργία της περιτομής, ενώ επιτρέπει τη δημοσίευση γελοιογραφιών με τον προφήτη Μωάμεθ.

Στη Ρωσία όλα είναι διαφορετικά. Ακόμη και οι άθρησκοι βλέπουν με συμπάθεια τη θρησκεία, γιατί καταλαβαίνουν ότι η επιστροφή στις παραδόσεις και τις ρίζες εγγυάται την υγεία του έθνους. Τα ΜΜΕ δείχνουν σεβασμό προς τους κληρικούς. Ο Πατριάρχης Πασών των Ρωσιών ασχολείται ο ίδιος με την εξωτερική πολιτική, κάτι που τεκμηριώνουν τα επιτυχημένα -θα έλεγε κανείς- ταξίδια του στη Συρία, την Ουκρανία και την Πολωνία.

Ό,τι είναι καλό για τη Ρωσία, είναι αδιανόητο για τη Δύση. Όταν στη Μόσχα έγινε η δίκη κατά των Pussy Riot, εκατοντάδες εκπρόσωποι της Δυτικής διανόησης απαίτησαν την άμεση απελευθέρωσή τους, γιατί η σκανδαλώδης παράσταση διαμαρτυρίας των πάνκ κοριτσιών στο Ναό του Σωτήρος αποτέλεσε “νόμιμη καλλιτεχνική έκφραση”. Τα επιχειρήματα των πιστών ότι το πανκ συγκρότημα διέπραξε ιεροσυλία με την επαίσχυντη πράξη του στο ιερό βήμα, όπου την ώρα της Θείας Λειτουργίας οι πιστοί λαμβάνουν την Θεία κοινωνία για συγχώρεση αμαρτιών, έδωσαν την αφορμή στη Δύση να κατηγορήσει τη Ρωσία για σκοταδισμό και επιστροφή στον Μεσαίωνα.

Παγκόσμια εξαγωγή του «φιλελευθερισμού»

Η ουσία όμως της σύγκρουσης δεν έγκειται μόνο στη διαφορά νοοτροπιών, αλλά στον τρόπο με τον οποίο αυτή αντικατοπτρίζεται στη υψηλή πολιτική. Πριν από 100 σχεδόν χρόνια οι κομμουνιστές ανέλαβαν την εξουσία στη Ρωσία και προσπάθησαν να εξαγάγουν την ιδέα της επανάστασης του προλεταριάτου στη Δύση. Σήμερα η Δύση θεωρεί ότι έχει το δικαίωμα να εξάγει τις ιδέες της για τη φιλελεύθερη επανάσταση σ' όλον τον κόσμο.

Στη Δύση πιστεύουν ειλικρινά ότι η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν οικουμενικές αξίες όλης της ανθρωπότητας και πρέπει να εφαρμόζονται, αν χρειαστεί, με βία. Στη μομφή της ρωσικής ελίτ ότι η Δύση υπονομεύει τις αρχές της κρατικής κυριαρχίας και μ' αυτόν τον τρόπο παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, η απάντηση είναι η εξής: Η παγκόσμια τάξη άλλαξε, κι όταν κάπου παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα η φιλελεύθερη Δύση έχει το ηθικό δικαίωμα να παρεμβαίνει στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών, προστατεύοντας τους αδύναμους από την τυραννία των δικτατόρων.

Σύγκρουση Πολιτισμών;

Η ουσία της σύγκρουσης, από τη μια μεριά της Δύσης, και από την άλλη της Ρωσίας-Ουκρανίας-Λευκορωσίας, επιδεινώνεται από το γεγονός ότι οι Δυτικοί διανοούμενοι υπερασπίζονται τη θέση τους κατηγορηματικά, χωρίς να αναγνωρίζουν την άλλη άποψη. Όχι μόνον κάνουν κριτική στη Ρωσία, την Ουκρανία και την Λευκορωσία επειδή το πολιτικό τους σύστημα δεν μοιάζει με το σύστημα των Δυτικών δημοκρατιών, αλλά τις επικρίνουν έντονα, και πιέζουν με κυρώσεις για να επιβάλλουν αλλαγές.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 στην Δυτική Ευρώπη ξέσπασε η λεγόμενη φοιτητική επανάσταση. Μεταβλήθηκε σε μια πιο εκτεταμένη “σεξουαλική επανάσταση”. Στην δυτική μόδα μπήκαν η μίνι φούστα, η τέχνη της πορνογραφίας, γεννήθηκε το κίνημα των “χίπηδων”... κ.ο.κ. Μ' αυτό τον τρόπο η νέα γενιά της Δύσης πολεμούσε, κυριολεκτικά, για την πλήρη ελευθερία της. Η γενιά των επαναστατών του 1960 είναι οι σημερινοί Ευρωπαίοι διανοούμενοι σε ώριμη ηλικία. Η Ρωσία, η οποία “πρόδωσε” την αριστερή μαρξιστική ιδέα και φαίνεται να επιστρέφει τώρα στο Νεοχριστιανισμό, στις προεπαναστατικές τσαρικές παραδόσεις και στην ιδέα του εθνικού κράτους. Κάτι τέτοιο, για τους εν λόγω Δυτικούς διανοουμένους αποτελεί κάτι σαν την ενσάρκωση της κόλασης.

Η σύγκρουση των Πολιτισμών βρίσκεται, πιθανόν, στην αρχή της. Δύσκολα θα μπορούσε να περιμένει κανείς, ότι η Ρωσία όπου να 'ναι θα αλλάξει την εξουσία προς όφελος των φιλελεύθερων και των οπαδών της Δύσης, οι οποίοι αποτελούν μειονότητα στη χώρα. Στη Δύση η πολιτική των αξιών του φιλελευθερισμού κερδίζει έδαφος, καθώς οι ευρωπαϊκές ελίτ φοβούνται σοβαρά ότι θα χάσουν την πολιτική τους κυριαρχία στην παγκόσμια σκηνή λόγω της οικονομικής κρίσης.

Ο παράγοντας των “οικουμενικών αξιών” θα αποκτά στο εξής προστατευτική λειτουργία για  λογαριασμό της παγκόσμιας επιρροής της Ευρώπης, η οποία αποδυναμώνεται. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι η Ρωσία θα πρέπει να κινηθεί προς την κατεύθυνση της Ασίας στα πλαίσια της σύγκρουσης των Πολιτισμών με την Ευρώπη. Θα πρέπει να εκσυγχρονιστεί, αλλά, όπως φαίνεται, με βάση τις δικές της παραδόσεις και αξίες. Δεν θα ήταν άσχημο αν έδειχνε στην υπόλοιπη Ευρώπη ότι η ρωσική Ορθοδοξία, και το ρωσικό Ισλάμ, είναι ικανά να συμβάλουν στην οικοδόμηση της ελεύθερης Ευρώπης του μέλλοντος.
defencenet.

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)

Ακούστε  ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε  κλίκ στην εικόνα)
(δοκιμαστική περίοδος )