.

.

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ!



Ντόρα Μπακογιάννη: Η πολιτικός που ευνούχισε τον πολιτισμό μας, εξαφανίζοντας σημαντικές προτομές αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων από το κέντρο της Αθήνας.
Ο άνθρωπος που είπε ΝΑΙ στο σχέδιο Αννάν, ασκώντας όση επιρροή μπορούσε στον Κυπριακό λαό ώστε ο τελευταίος να ψηφίσει υπέρ του δόλιου σχεδίου διχοτόμησης της Κύπρου, στο τότε δημοψήφισμα.

Η πρώην Υπουργός Εξωτερικών η οποία καταδίκασε την Ρωσία όταν η τελευταία δέχθηκε επίθεση από την Γεωργία, τον Αύγουστο του 2008. Με την ίδια ιδιότητα της Υπουργού Εξωτερικών, η κ. Μπακογιάννη επέπληξε Ρώσο αξιωματούχο... επειδή η Ρωσία αντέδρασε στην αντιπυραυλική ομπρέλα που ήθελε να δημιουργήσει η Αμερική στην καρδιά της Ευρώπης (Τσεχία-Πολωνία), δίπλα στα σύνορα με την Ρωσία.

Ντόρα Μπακογιάννη: Η πολιτικός που τάχθηκε ανερυθρίαστα υπέρ της ανεξαρτητοποίησης του Κοσσόβου, αδιαφορώντας για το ντόμινο ανεξαρτητοποιήσεων που θα δημιουργούσε σε διάφορα σημεία της Ευρώπης, όπως στη Ρωσία, στην Κύπρο, αλλά και στη χώρα μας (βλέπε Θράκη)!

Ντόρα Μπακογιάννη: Η πολιτικός που σε κάθε περίπτωση τορπιλίζει τις σχέσεις της χώρας μας με την παραδοσιακά φίλη και ομόθρησκη Ρωσία, ο άνθρωπος που έθεσε τις βάσεις να αδρανοποιηθεί και τελικά να ακυρωθεί η συνεργασία μας με τη Ρωσία, με τους πετρελαιαγωγούς Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης, αλλά και του αγωγού φυσικού αερίου Southstream.

Η πολιτικός που ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό στη στροφή που έκανε πρόσφατα η Ρωσία, η οποία τελικά επέλεξε να αλλάξει ενεργειακή στρατηγική συνεργαζόμενη με την Τουρκία!
Ντόρα Μπακογιάννη: Η πολιτικός που είπε ΝΑΙ στο Μνημόνιο το οποίο καταβαράθρωσε την χώρα και τσακίζει κάθε ελληνική οικογένεια!

Σήμερα, αν και δεν συμμετέχει, είναι συμπαραστάτης της Μνημονιακής Κυβέρνησης Παπαδήμου, ενώ εξακολουθεί να διεκδικεί σημαντικούς ρόλους στην πολιτική ζωή. Εμφανίζεται ως εθνοσωτήρας με το κίνημα "Δημοκρατική Συμμαχία".

ΕΞΑΦΑΝΙΣΕ ΤΙΣ ΠΡΟΤΟΜΕΣ ΕΞΙ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ!
ΑΚΟΜΗ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΑΦΑΝΤΕΣ!

Tο πολιτιστικό έγκλημα της Ντόρας Μπακογιάννη (ως Δήμαρχος Αθηναίων), δυστυχώς συνεχίζεται και σήμερα επί Καμίνη!
Η Ελλάδα με τους πολιτικούς της καταστρέφεται οικονομικά αλλά και πολιτιστικά, διότι άτομα σαν την κ. Μπακογιάννη αδιαφορούν για την πολιτιστική μας κληρονομιά, την ιστορία και τις παραδόσεις μας. Πώς λοιπόν να μην επωφελούνται χώρες σαν τα Σκόπια, για να κλέψουν την ιστορία μας, αφού οι πολιτικοί μας την περιφρονούν;

NTORA kalakallasΟ καθηγητής του Πολυτεχνείου, σπουδαίος γλύπτης κ. Γιώργος Καλακαλλάς φιλοτέχνησε τις 6 προτομές των αρχαίων Ελλήνων στην Αθήνα, τον Αύγουστο του 2002, επί Δημαρχίας Αβραμόπουλου,. Οι προτομές αυτές είχαν τοποθετηθεί στην πλατεία Κοτζιά, απέναντι από το Δημοτικό Μέγαρο του Δήμου Αθηναίων.

Η κυρία Μπακογιάννη, ως Δήμαρχος το 2004, με το πρόσχημα των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, ξήλωσε τις προτομές, προκειμένου να τοποθετήσει στην θέση τους διάφορα κιόσκια, περίπτερα, που ...χρησίμευαν στην διεξαγωγή των Ολυμπιακών αγώνων!!!

Με το πέρας όμως των αγώνων έπρεπε-όπως είχε υποσχεθεί- να επαναφέρει τις προτομές στην θέση τους. Όχι μόνον κάτι τέτοιο δεν έπραξε η κ. Μπακογιάννη, αλλά αδιαφόρησε προς όλες τις αιτήσεις και παραστάσεις του ίδιου του γλύπτη, ο οποίος ζητούσε την επαναφορά των γλυπτών στην προτέρα θέση τους.

Από τότε πέρασαν 7 και πλέον χρόνια και ο γλύπτης Γιώργος Καλακαλλάς, ψάχνει μάταια να βρει πού βρίσκονται καταχωνιασμένα ή πεταμένα τα δημιουργήματά του! Η κ. Μπακογιάννη και οι διάδοχοί τους, δεν απαντούν! Σήμερα, η …πολυπολιτιστική Αθήνα, μπορεί να εξαφάνισε τις προτομές των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων αλλά βρίθει από λαθρομετανάστες, εξαθλιωμένους και ναρκομανείς που έχουν μετατρέψει σε γκέτο την πρωτεύουσα της χώρας!

ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΜΑΣ

Ο καθηγητής Πολυτεχνείου κ. Γιώργος Καλακαλλάς, έχει φιλοτεχνήσει πάρα πολλά αγάλματα, αρκετά από τα οποία κοσμούν διάφορα σημεία της Πατρίδας μας.

Όπως το διαστάσεων 4,20 μέτρων άγαλμα του Ιπποκράτη που βρίσκεται στην Λάρισα, έξω από το Αλκαζάρ, το επτά μέτρων γλυπτό του, που φέρει τον τίτλο “Παγκόσμιο Φιλί”, που εγκαινίασε ο Πρόεδρος Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας στο Δίστομο, ο ανδριάντας του μέγιστου Περικλή στον Χολαργό, που είχε εγκαινιάσει ο πρώην Πρόεδρος Δημοκρατίας κ. Κωστής Στεφανόπουλος, και πολλά άλλα. Ο Γεώργιος Καλακαλλάς αποτελεί γλύπτη κύρους, ο οποίος μας χαρίζει αριστουργήματα πολιτισμού και Ελληνικής ιστορίας.

Το έγκλημα της κ. Μπακογιάννη, δεν έχει προηγούμενο! Αποτελεί μεγίστη προσβολή κι ασέβεια προς τον πολιτισμό μας. Άλλοι κλέβουν τα δικά μας αγάλματα, όπως ο περιβόητος Έλγιν για να τα εκθέτουν στα μουσεία τους, κι εμείς εδώ διά της κυρίας Μπακογιάννη, αν και έχουμε τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους να κοσμούν την πλατεία Κοτζιά, τους εξαφανίζουμε!

Ο Νικήτας Κακλαμάνης που διεδέχθη την κα Μπακογιάννη, όχι μόνον δεν επανέφερε στην θέση τους τις προτομές, αλλά αν και είχε υποσχεθεί ότι θα τοποθετούσε τον ανδριάντα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην πλατεία έξω από το Πολεμικό Μουσείο, δεν έκανε απολύτως τίποτε ούτε γι' αυτόν!

Ο δε κ. Καμίνης, σημερινός δήμαρχος της Αθήνας, περισσότερο ενδιαφέρεται για το… μουσουλμανικό τέμενος στην πρωτεύουσα και τους λαθρομετανάστες, παρά για την επαναφορά των ...ενταφιασθέντων προτομών και αγαλμάτων των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, του Μεγα-Αλέξανδρου κ.α.
Το άγαλμα του Θησέα, το οποίο αρχικά είχε τοποθετηθεί στην πλατεία Συντάγματος, ξηλώθηκε εν μία νυκτί και καταχωνιάστηκε και αυτό σε κάποια αποθήκη!!!

Ο γλύπτης κ. Καλακαλλάς σε επιστολή που είχε στείλει στον τότε Πρωθυπουργό κ. Καραμανλή, αποτυπώνει το στίγμα ντροπής: "Η στάση αυτή, μειώνει τη χώρα εμφανίζοντάς την να στερείται πολιτιστικής αγωγής και απολύτως ασυνεπή με την ιστορία της και το σεβασμό που αποπνέει η ιστορία αυτή στα έργα Τέχνης"!

Πολιτικοί ταγοί που καταφρονούν τόσο χυδαία την ιστορία και πολιτιστική κληρονομιά του τόπου, οδηγώντας βίαια έναν ολόκληρο πληθυσμό να ακολουθεί τα καπρίτσια τους, πρέπει να καταδικαστούν στη συνείδηση του λαού και από την Ιστορία.

ΔΕΝ ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΝ ΟΥΤΕ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥΣ!

NTORA eggrafo gia topothetisi protomon se thisioΗ Επιτροπή Κρίσης Καλλιτεχνικής Αρτιότητας στις 7/12/2006 πήρε οριστική απόφαση να τοποθετήσει τις 6 προτομές των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων στο ΘΗΣΕΙΟ! Η απόφαση αυτή δεν έχει εφαρμοστεί, παρά το γεγονός ότι κλήθηκε ο ίδιος ο κ. Καλακαλλάς ο οποίος και συνεργάστηκε το 2008 με τους αρμόδιους της Επιτροπής, για το πού θα ετοποθετούντο οι προτομές!

Πέρασαν τόσα χρόνια από τότε και οι προτομές όχι μόνον παραμένουν …άφαντες σε αποθήκες, αλλά δεν έχει ενημερωθεί ο κ. Καλακαλλάς για το πού ακριβώς βρίσκονται. Μάλιστα ο ίδιος ανησυχεί ευλόγως ότι μπορεί να έχουν πάθει ζημιές ή να έχουν υποστεί φθορές από την υγρασία κ.λ.π.

Μάκης Βραχιολίδης



elora

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

Ο ηγούμενος Εφραίμ




Μοναχός Μωυσής, αγιορείτης
Η προφυλάκιση του ηγούμενου Εφραίμ δημιουργεί σοβαρά και μεγάλα προβλήματα και ερωτήματα. Είναι άσχετο τ’ ότι υπουργοποιήθηκαν όλοι οι υπουργοί που αναμείχθηκαν στην υπόθεση Βατοπεδίου;
Γιατί, για πρώτη φορά από τη σύσταση του ελληνικού κράτους, έχουμε υφυπουργό Δικαιοσύνης; Ο συγκεκριμένος υφυπουργός έχει ασχοληθεί με την υπόθεση της μονής αρνητικά. Πώς μπορεί να είναι στη θέση αυτή;
Ο ηγούμενος Εφραίμ είναι ο πλέον υβρισθείς, χλευασθείς, ειρωνευθείς και διαπομπευθείς Νεοέλληνας. Γιατί; Αποδείχθηκε η ενοχή του; Ο ηγούμενος κατέστρεψε την ελληνική οικονομία; Πρόκειται για το πιο άθλιο υποκείμενο της Ελλάδος; Ένας αγιορείτης ηγούμενος ιστορικής μονής με πλούσια προσφορά και 120 μοναχούς άξιζε αυτής της τύχης;
Εμείς δεν θέλουμε να κρίνουμε και να κατακρίνουμε την ελληνική δικαιοσύνη. Πιστεύουμε στην ακριβοδικία της δικαιοσύνης, στο ύψος και την αξιοπιστία της.

Όμως ορισμένες φορές μας λυπεί, μας στεναχωρεί και μας προβληματίζει. Δεν μιλούμε συναισθηματικά. Ανώτατοι δικαστικοί, έγκριτοι νομικοί μιλούν για «δικαστικό πραξικόπημα». Γιατί να προφυλακιστεί ο ηγούμενος; Μόνο αυτός έφταιγε, αν έφταιγε;
Ο ηγούμενος ήταν κάποιος αισχρός κακοποιός και μεγαλοαπατεώνας; Να έλθουν να τον συλλάβουν δεκάδες οπλοφόροι αστυνομικοί; Να καταπατηθεί από εκπροσώπους του νόμου ο Καταστατικός Χάρτης του Αγίου Όρους επιτρέπεται;
Ήταν τόσο επικίνδυνος ο ηγούμενος κι έπρεπε άμεσα να προφυλακισθεί; Παραμονή των Χριστουγέννων έπρεπε να γίνει κάτι τέτοιο; Μήπως ήθελαν να καλύψουν μία της προηγούμενης ημέρας απόφαση της γερμανικής δικαιοσύνης για πρώην υπουργό;
Με την προφυλάκιση του ηγούμενου επήλθε η κάθαρση; Λύθηκαν τώρα όλα τα προβλήματα; Για άλλη υπόθεση κατηγορούνται δικαστικοί γιατί έκαναν τον καθήκον τους. Άρα συμβαίνει η επιρροή των πολιτικών στους δικαστικούς. Άλλοι θα είχαν προφυλακιστεί νωρίτερα. Γιατί τόσο μένος; Μήπως θεώρησαν ορισμένοι ιθύνοντες πως θ’ ανεβάσουν τα χαμηλά ποσοστά τους με την προφυλάκιση αυτή;
Πάντως κατάφεραν να τα μειώσουν περισσότερο αυτά τα χαμηλά ποσοστά. Άνθρωποι που είχαν επηρεασθεί αρνητικά από τα μέσα ενημερώσεως για τον ηγούμενο άλλαξαν γνώμη. Μήπως χρειάζεται αναθεώρηση;
Υπήρξε μία αντίδραση πολλών προσώπων και προσωπικοτήτων. Ανώτατων και ανωτέρων κληρικών, ηγουμένων, μοναχών και λαϊκών. Εκπρόσωποι της Εκκλησίας της Κύπρου, της Ελλάδος, της Σερβίας, της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Ουκρανίας και της Ρωσίας και άλλοι. Δεν πρόκειται για άπρεπη παρέμβαση, αλλά για συγκινητικές φωνές συμπαραστάσεως και δικαιολογημένης διαμαρτυρίας. Δυο-τρεις ιεράρχες -πρόκειται, λένε, για υποψήφιους αρχιεπισκόπους- έκαναν αρνητικές δηλώσεις. Φυσικά είναι δικαίωμά τους. Δεν γνωρίζω πόσο ειλικρινείς, φιλάδελφες και θεάρεστες είναι. Μήπως υπάρχει κάποια σκοπιμότητα; Πολλοί άνθρωποι χάρηκαν ιδιαίτερα για το σχετικό ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, καθώς και για την ομόφωνη επιστολή συμπαραστάσεως της Ιεράς Κοινότητος.
Δεν θα θέλαμε να έχουμε υποψίες, πικρούς λογισμούς και αμφισβητήσεις. Δυστυχώς όμως τα όσα συμβαίνουν τελευταία στην καψερή πατρίδα μας μάς κάνουν να επιβεβαιώσουμε τις υποψίες μας. Κατηγορούνται οι ξένοι που κατέθεσαν διαμαρτυρίες για την προφυλάκιση. Δεν ακούγεται λέξη για όσους ενοχλήθηκαν από τις διαμαρτυρίες; Γιατί; Γιατί μεροληπτούν τα μέσα ενημερώσεως; Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.
Ο ηγούμενος Εφραίμ προφυλακίστηκε. Ταπεινά, καρτερικά και ελπιδοφόρα παραμένει στο κελί του Κορυδαλλού. Η αδικία θα του γίνει δόξα. Αν σε κάτι έφταιξε με τον τρόπο του ήταν για φυλάκιση; Τότε θα έπρεπε να είναι φυλακισμένοι όλοι οι Έλληνες για κάποια λάθη της ζωής τους. Δεν αποδείχθηκε εσκεμμένη απάτη. Κατηγορηθήκαμε για την υποστήριξή μας. Δεν πειράζει. Είναι χαρούμενοι και με γαλήνιο ύπνο όσοι συνήργησαν γι’ αυτή την προφυλάκιση; Και μάλιστα γνωστοί ρασοφόροι.
Είναι σημαντικά αισιόδοξο μήνυμα η σύμπνοια της πλειοψηφίας της ελληνικής ιεραρχίας. Δεν γνωρίζω αν είναι ένας άμεσος πόλεμος του μοναχισμού και της Εκκλησίας. Ένας πάντως τρόπος ύπουλης πολεμικής σαφώς είναι. Η Εκκλησία είναι πανάρχαιος, δυνατός και ενοποιός θεσμός. Ο μοναχισμός έχει πολύτιμη προσφορά έργων αρετής, αγιότητος, φιλοκαλίας και ιερότητος. Το Άγιον Όρος οπωσδήποτε θέλει μία άλλη αντιμετώπιση. Είναι κρίμα γι’ αυτή την κατάπτωση, την αποϊεροποίηση των πάντων. Λαθεύω, υπερβάλλω ή αστοχώ; Να με συγχωρείτε που επιμένω. Έχω μία διαίσθηση ότι αυτοί που θέλησαν να διαβάλουν τον ηγούμενο Εφραίμ τού έκαναν το μεγαλύτερο καλό από πνευματικής απόψεως. Αυτό έχει και τη μεγαλύτερη σημασία. Δεν νομίζετε;


makthes

Ημερίδα εις μνήμην του Οσίου Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου


Διοργάνωση: Ι. Μ. Οσ. Εφραίμ του Σύρου,
Κονταριώτισσα Κατερίνης

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΜΑΣ!


Απολλόδωρος Θεοδώρου

Η επίθεση που δέχεται η Πατρίδα μας σε όλα τα δυνατά επίπεδα περιλαμβάνει και το υποχθόνιο σχέδιο Εβραίων Σιωνιστών για υφαρπαγή τμημάτων των ελεύθερων εδαφών μας: την Κρήτη την διεκδικούν οι ίδιοι οι Εβραίοι (το Ισραήλ), το ίδιο και την Κύπρο (αλλά και η Τουρκία), την Θράκη και το Αιγαίο οι Τούρκοι, την Ήπειρο οι Αλβανοί κ.ο.κ.

Τελειωμό δεν έχει αυτό το κακό για την Ελλάδα... Χώρες βαρβαρικές και λαοί απολίτιστοι περιτριγυρίζουν τον Εθνικό μας Κορμό. Έτσι και στην Μακεδονία έχουμε εδώ και πάρα πολλά χρόνια το πρόβλημα των διεκδικήσεων των Γυφτοσκοπιανών, που έχει πολύ μεγάλες και βαθιές ρίζες και πάει και αλλού...

Βέβαια το πρόβλημα των διεκδικήσεων επί της Μακεδονικής (Ελληνικότατης) γης ήταν αρκετά παλιό, αφού την διεκδικούσαν τόσο οι Βούλγαροι – μερικές φορές και οι Σέρβοι – όσο και οι Τούρκοι-Οθωμανοί. Μετά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο όμως βγήκε το μεγάλο φίδι των Σκοπίων, που με τρόπο πάρα πολύ ύπουλο θέλησε να διαμορφώσει μια νέα ταυτότητα για τους Μακεδόνες, που... να μην έχει σχέση καμιά με Ελλάδα! Αυτό το θέμα το δημιούργησε ένας Εβραίος, ο τότε κομμουνιστής τύραννος της Γιουγκοσλαβίας Γιόζιπ Μπροζ (καθαρά εβραϊκό όνομα), γνωστός σαν Τίτο. Σκοπός του Εβραίου αυτού ήταν η αποκοπή από την Ελληνική επικράτεια της περιοχής της Βόρειας Ελλάδας, δηλ. της Μακεδονίας, και η σταδιακή δημιουργία ενός νέου κράτους, σλαβικής εθνικής ταυτότητας. Κι αυτό μέσα στα όρια της Νοτιοσλαβίας (δηλ. της Γιουγκοσλαβίας), που περιελάμβανε όλους τους νότιους Σλάβους και είχε σαν σχέδιο να βάλει μέσα σ’ αυτή την ένωση και τη Βουλγαρία, κάτι που τελικά δεν συνέβη ποτέ.

Το ανθελληνικό σχέδιο του Εβραίου κομμουνιστή δικτάτορα Τίτο όντως είχε καλά για τον ίδιο και τους ομοεθνείς του αποτελέσματα. Δημιούργησε στα βόρεια σύνορα της χώρας μας μία νέα «γάγγραινα», ύπουλη και σατανική, που δεν έκρυψε ποτέ, από την πρώτη κιόλας ώρα, ότι διεκδικεί κομμάτι της δικής μας επικράτειας: την λεγόμενη από τους Γυφτοσκοπιανούς «Μακεδονία του Αιγαίου», με όνειρό τους να φτάσουν τα όρια της δικής τους ομοσπονδιακής οντότητας κάποια ημέρα των ημερών μέχρι τον Όλυμπο... Τύπωσαν χάρτες με την «ιστορική Μακεδονία», που ήταν ξεχωριστή από την Ελλάδα και που περιελάμβανε όλα τα εδάφη αυτής της περιοχής («Μακεδονία του Βαρδάρη», «Μακεδονία του Αιγαίου» και «Μακεδονία του Πίριν»), με το όνειρό τους μια μέρα να τα ενοποιήσουν σε μία ενιαία «Μεγάλη Μακεδονία»!

Αυτή η προπαγάνδα γινότανε επί δεκαετίες ολόκληρες και συνεχίστηκε και στην περίοδο της Μεταπολίτευσης, μετά δηλ. την πτώση της «κακιάς χούντας» και την επάνοδο στα πράγματα των πολιτικών βρυκολάκων, που τα είχαν κάνει «θάλασσα» πριν το 1967. Αλλά κανένας δημοκράτης της Μεταπολίτευσης, και ενώ η προπαγάνδα των Σκοπιανών οργίαζε και μέσα στην Ελλάδα την ίδια (!), δεν κάθισε ποτέ να διαμαρτυρηθεί στην γειτονική – και ουσιαστικά πολύ εχθρική εναντίον μας – αυτή χώρα, δηλ. την ενιαία ακόμα τότε Γιουγκοσλαβία. Για «Μακεδονία των Σκοπίων» μιλούσαν ο Εβραίος Τίτο και οι διάδοχοί του, υπονοώντας ότι εμείς κατέχουμε δικό τους (!) κομμάτι γης, αλλά οι διάφοροι Καρα-Αλήδες και Παπατζήδες της δημοκρατίας «μας» δεν έβγαλαν ποτέ άχνα...

Ήρθε λοιπόν η στιγμή που η ενιαία Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη, βάσει προγραμματισμού των διεθνών εμπόρων των λαών Σιωνιστών, για να κατακερματίσουν την περιοχή μας σε ακόμα μικρότερα κρατίδια, ευκολότερα ελεγχόμενα από τους Εβραίους. Αλλά και για να ανακατατάξουν την περιοχή μας, μοιράζοντας εδάφη, αλλάζοντας σύνορα και συσχετισμούς κτλ. Ψεύτικες εθνότητες (όπως οι «Μακεδόνες», αλλά και οι μουσουλμάνοι Σλάβοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης) αναδύθηκαν από το Μηδέν και εμείς εδώ στην Ελλάδα, με την υπογραφή των Μητσοτάκη και Σαμαρά αναγνωρίσαμε και συμβάλαμε στην διάλυση της Γιουγκοσλαβίας... Κάνοντας έτσι ακόμα πιο μεγάλο κακό στην Πατρίδα μας!

Φυσικά την κατάσταση αυτή, με την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, την υποκίνησαν και ελεγχόμενα από τον διεθνή Σιωνισμό κράτη, όπως οι ΗΠΑ και η Γερμανία, που μόνο «αμερικάνικη» και «γερμανική» κυβέρνηση δεν έχουν αντίστοιχα! Αντίθετα τόσο οι κυβερνήσεις τους όσο και οι αγορές τους (τράπεζες και επιχειρήσεις) ελέγχονται απευθείας από τους Εβραίους, σε βαθμό που να μπορούμε αδίστακτα να πούμε ότι οι ΗΠΑ και η Γερμανία – αλλά και σειρά άλλων χωρών – ελέγχονται απόλυτα από τον διεθνή Σιωνισμό... Έτσι, αφού συνέφερε στους Εβραίους κοσμοπολίτες η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας οι ελεγχόμενες από τους Σιωνιστές χώρες των ΗΠΑ και της Γερμανίας έκαναν τα πάντα για να διαλύσουν τη Γιουγκοσλαβία.

Τότε αμέσως ένας άλλος Εβραίος κομμουνιστής (άλλωστε και η κομμουνιστική ιδεολογία φτιάχτηκε από τους Εβραίους Καρλ Μαρξ και Βλαδίμηρο Λένιν), ονόματι Κίρο Γκλιγκόροφ – που «μας άφησε χρόνους» τώρα τελευταία σχεδόν εκατονταετής – ξεσπάθωσε κατά της Ελληνικότητας της Μακεδονίας μας! Όμως το πραγματικό όνομα του Γκλιγκόροφ είναι... Μωϋσέι Μωϋσέγιεφ!!! Δηλ. ήταν και αυτός – όπως προηγουμένως ο Τίτο – καθαρός Εβραίος! Κάτι που φαινότανε βεβαίως και από το στυγνό του καθαρά ιουδαϊκό πρόσωπο, με τα μικρά πονηρά ματάκια της εβραϊκής κακίας και με όλη την παλιανθρωπιά και το μίσος που απέπνεε... Αυτό το άτομο, ο Εβραίος Κίρο Γκλιγκόροφ, μας έκανε τεράστια ζημιά! Αλλά καμία «ελληνική» (ντρέπομαι να τις αποκαλέσω έτσι) κυβέρνηση δεν έδωσε το μόνο μάθημα στα Σκόπια που τους αξίζει: τη διάλυσή τους, όπως μας είχε προτείνει σε χρόνο ανύποπτο η ίδια η Σερβία!...

Φτάσαμε έτσι σήμερα στην παρακάτω είδηση: ο αναπληρωτής βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Φίλιπ Ρίκερ, δήλωσε την υποστήριξη της χώρας του προς τα Σκόπια για την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ! Ο Ρίκερ σε δηλώσεις του μετά από συναντήσεις που είχε με τον πρωθυπουργό Νίκολα Γκρούεφσκι και τον πρόεδρο Γκιόργκι Ιβάνοφ, τόνισε ότι οι ΗΠΑ στηρίζουν τα Σκόπια στην ένταξή τους στο ΝΑΤΟ.
Αναφερόμενος στην κρίση των Σκοπίων με την Ελλάδα σχετικά με το όνομα επεσήμανε ότι αυτό το πρόβλημα πρέπει να επιλυθεί χωρίς να χαθεί περισσότερος χρόνος και για το θέμα αυτό περιμένει από την πλευρά των Σκοπίων μια τολμηρή πολιτική διαχείριση, είπε χαρακτηριστικά, όπως δημοσιεύεται στην τουρκική εφημερίδα «Ντουνιά Μπουλτενί»...

Δηλ. οι Σιωνιστές των ΗΠΑ θα πιέσουν, τώρα που εμείς ζούμε τον απόλυτο οικονομικό όλεθρο, να «λυθεί» το ζήτημα με τα Σκόπια, άρα να τους αναγνωρίσουμε σαν «Μακεδόνες»! Και ύστερα, όπως είπαν οι ίδιοι οι Σκοπιανοί, εφόσον θα έχουν κατοχυρώσει το όνομα, θα μας... απαγορεύσουν να ονομάζουμε την δική μας Μακεδονία μ’ αυτή την ονομασία! Δηλ. θα... μας τα πάρουν όλα!... Αλλά δυστυχώς στην Ελλάδα μας κυβερνούν ακόμα αυτοί που μας οδήγησαν σε τόσες και τόσες συμφορές! Μία είναι η λύση για να σώσουμε την Μακεδονία και την Ελλάδα: ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ με προσανατολισμό διεκδικήσεων των ιερών μας εδαφών και επιθετική εξωτερική πολιτική!

elora

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

«Θεοφάνεια και Βάπτισμα»

Ομιλία του Δημητρίου Τσελεγγίδη, Καθηγητού Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. - Περί υπακοής στον Πνευματικό, Ορθής Πίστεως, περί δαιμονικής πίστεως, περί εορτασμό γενεθλίων, νηπιοβαπτισμού, περί της απόψεως "με βάπτισαν χωρίς να με ρωτήσουν", ορθόδοξη μέθοδο για να αγαπάμε τους εχθρούς μας, περί εμπειρίας του Αγίου Πνεύματος, περί θέας του Ακτίστου Φωτός.

impantokratoros

Έφυγε από της ζωή ο ποιητής της φόρμας



Στην Τέχνη, όπως και στην Πολιτική ο φορμαλισμός συνίσταται στην ανεξαρτητοποίηση και την «ποιητική» αποθέωση της φόρμας.
Οι τέχνες του λόγου βρίσκουν την τελείωσή τους (σύμφωνα με τον φορμαλισμό) στη λέξη, οι πλαστικές τέχνες στο χρώμα και ο Κινηματογράφος στην εικόνα. Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος ήταν ο ποιητής της εικόνας…
Ο κεντρικός πυρήνας του φορμαλισμού είναι η πολλαπλότητα των ανεξάρτητων «τεμαχίων», τεμαχίων δίχως αρχή και τέλος: Δηλαδή ένας καμουφλαρισμένος πολυθεϊσμός…

Η ιδεολογική και πολιτική λειτουργία τους είναι η απελευθέρωση της Τέχνης ή της Πολιτικής από τη ζωή, η ανακήρυξή τους σε ανεξάρτητες δραστηριότητες, η στέρησή τους από την ψυχή, δηλαδή ο κοινωνικός και ιστορικός αποχρωματισμός τους…

Ο καλλιτεχνικός φορμαλισμός του Αγγελόπουλου, ήταν η ηχώ του πολιτικού φορμαλισμού της μεταλλαγμένης Αριστεράς, ιδιαίτερα της φορμαλιστικής ειδωλολατρίας της «ανανεωτικής αριστεράς», η οποία οδήγησε στα σημερινά νεοταξικά «αριστερά» εξαμβλώματα…

Αυτά προς το παρόν για τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο, το μεγάλο ποιητή της εικόνας: Του εικονοκλαστικού αποχρωματισμού της Ιστορίας και των κοινωνικών οριοθετήσεων…

Για το πληροφοριακό μέρος διαβάστε την ανάρτηση του «Φιλύποπτου»…

ΕΔΩ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=6241

Ο γνωστός σκηνοθέτης (της διάσημης "αριστερής κουλτούρας") Θόδωρος Αγγελόπουλος παρασύρθηκε εχτές, λίγο πριν τις 7μμ. στον περιφερειακό της Δραπετσώνας από ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΑ που οδηγούσε ΕΙΔΙΚΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ ("εκτός υπηρεσίας"). Μεταφέρθηκε στην εντατική μονάδα του νοσοκομείου Metropolitan, όπου και υπέκυψε. Την είδηση μετέδωσε (μεταξύ άλλων) το MEGA σε έκτακτο δελτίο. (Θα έκοβα το κεφάλι μου ότι στο δελτίο αυτό ειπώθηκε πως ο Αγγελόπουλος βρισκόταν ΣΤΟΝ ΜΑΡΑΘΩΝΑ όταν συνέβη αυτό που συνέβη, αλλά μπορεί και να παράκουσα...)

ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ 1

ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ 2

Λίγο μετά το MEGA μετέδωσε άλλο "έκτακτο γεγονός", στο οποίο γινόταν λόγος για "ανταρσία" 40 (άλλοι μιλούν για 50) βουλευτών του ΠΑΣΟΚ" (ανάμεσά τους οι Λ. Κατσέλη, Π. Ζούμη, Δ. Κρεμαστινός, Μ. Κατρίνης, Χ. Καστανίδης, Χ Αράπογλου, Ε. Καϊλη, Γ. Διαμαντίδης, Γ. Αμοιρίδης, Χ. Μαγκούφης, Τ. Αντωνίου, Β. Παπανδρέου, Χ Πρωτόπαπας, και ο εκπρόσωπος τύπου του κόμματος Π. Μπεγλίτης) οι οποίοι καταψήφισαν ορισμένα άρθρα του "πολυνομοσχεδίου" του Υπ. Οικονομικών. Ιδιαίτερα η "τροπολογία Λοβέρδου" για το ωράριο των φαρμακείων (ουσιαστικά καταργούσε τον Φαρμακευτικό Σύλλογο) ΑΠΟΡΡΙΦΘΗΚΕ ΟΛΩΣΔΙΟΛΟΥ, καθώς και οι βουλευτές της ΝΔ ψήφισαν "παρών" σε αυτήν, ενώ υπήρξαν και 15 απόντες.

ΑΝΤΑΡΣΙΑ 1

ΑΝΤΑΡΣΙΑ 2

Αυτό που συνέβη στον Θόδωρο Αγγελόπουλο έρχεται ακριβώς απάνω σε μια περίοδο όπου όλα δείχνουν να επίκεινται τεράστιες αναταραχές, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως. Μια περίοδο όπου αναμενόμενο είναι το 4ο Ράιχ να επιχειρήσει (ή να σκεφτεί, απλά) την "σκλήρυνση" της στάσης του και της στάσης των ρουφιάνων του. Και με αυτή την προοπτική αναμενόμενες είναι οι ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΕΣ (κάθε άλλο παρά πρωτοφανείς).

Πράγματι, η περίπτωση Αγγελόπουλου αφενός φέρνει στον νου τα πολυθρύλητα "τροχαία ατυχήματα" (Σαράφης, Λαμπράκης, Παναγούλης) που τόσο είχαν αξιοποιηθεί από τους μηχανισμούς που σήμερα βρίσκονται σε ψυχορράγημα...Ίσως να θυμίζει κάπως και την περίπτωση Αλέξη Γρηγορόπουλου. ΤΙ ΠΡΕΠΙ να υποθέσουμε; Πως οι ωσάνω μηχανισμοί ετοιμάζουν έναν νέο "Δεκέμβρη του 2008" με αφορμή το "ατύχημα" του γνωστού σκηνοθέτη; Πως ο Αγγελόπουλος στοχοποιήθηκε προειδοποιητικά, για παραδειγματισμό εκείνων που σηκώνουν - ή σκέπτονται να σηκώσουν - κεφάλι στη Νέα Τάξη; (Όχι πως ο ίδιος ανήκε σε αυτήν την κατηγορία, αλλά ο εκφοβισμός δεν κολάει σε τέτοιες λεπτομέρειες...)

Πολλά τα ενδεχόμενα...Μόνο που ό,τι έγινε άλλοτε ως τραγωδία έχει πλέον δώσει τη θέση του στην φάρσα.


resaltomag

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Γέροντας Εφραίμ Βατοπαιδινός. Πτυχές της προσωπικότητάς του.




Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου
Εκπαιδευτικού (χημικού)



Εισαγωγικά

.........Ο ερευνητής της πνευματικής πορείας του σύγχρονου ορθόδοξου πληρώματος στέκεται με σεβασμό ενώπιον ορισμένων ασκητικών και ιδιαίτερα νηπτικών πατέρων της εποχής μας. Οι πατέρες αυτοί προικισμένοι με το χάρισμα της πνευματικής κυοφορίας, αναγέννησης και καθοδήγησης ψυχών, υιοθέτησαν το ασκητικό ήθος και το ησυχαστικό φρόνημα των παλιότερων φιλοκαλικών.
.........Επέκτειναν στις μέρες μας το παιδαγωγικό, συμβουλευτικό και εν γένει αναγεννητικό τους έργο. Έγιναν οι σύγχρονοι πνευματικοί πατέρες νέων σε ηλικία ανθρώπων, οι αναμορφωτές του σύγχρονου μοναστικού ρεύματος αλλά και οι σύμβουλοι της σύγχρονης νεοελληνικής οικογένειας.
.........Συνέχισαν δηλαδή την παράδοση της πνευματικής πατρότητας.
.........Κοινό γνώρισμά τους όμως είναι ότι αγάπησαν ιδιαίτερα τον Σαρκωμένο Θεό, ένιωσαν βαθιά το μήνυμά του και προσπάθησαν να το μεταδώσουν ζωντανό στον διψασμένο κόσμο.
.........Η προσωπικότητα του πολυσέβαστου Γέροντα Εφραίμ του Βατοπαιδινού εμπίπτει σε αυτήν ακριβώς την κατηγορία των νεώτερων καθοδηγητικών μορφών.
.........Δυστυχώς όμως ο μισόκαλος διάβολος, μέσα στην πρακτική της ηθικής εξόντωσης μεγάλων προσωπικοτήτων, χρησιμοποιώντας την διαβολή, την συκοφαντία και τον διασυρμό, κατόρθωσε να ρίξει τόνους λάσπη στο πρόσωπο του Γέροντα.
.........Έτσι ο Γέροντας χαρακτηρίστηκε «μπίζνεσμαν», «άνθρωπος των εφοπλιστών και τραπεζιτών», «φίλος, αλλά και πνευματικός πατέρας επιφανών πολιτικών, ικανότατος real estate manager», εκπρόσωπος του σύγχρονου ρεύματος του εκκοσμικευμένου μοναχισμού κ.α. Kαι παρουσιάστηκε μέσα από κάποια καθοδηγούμενα μέσα μαζικής ενημέρωσης ως ο πιο επικίνδυνος εγκληματίας των τελευταίων 100 ετών στη χώρα, με απεριόριστες δυνατότητες φυγής και απόδρασης, με συνωμοτικές ιδιότητες και με ακραίας μορφής ικανότητες υπεξαίρεσης.
.........Στο άρθρο που ακολουθεί γίνεται μια προσπάθεια καταγραφής ορισμένων πτυχών της πληθωρικής προσωπικότητας του Γέροντα, όπως διαμορφώνεται μέσα από κείμενα και ομιλίες του Γέροντα, συζητήσεις και προσωπικές εμπειρίες του γράφοντος.
.........Η προσπάθεια αυτή είναι εκ προοιμίου ατελής και ακροθιγής.
Αποτελεί όμως μια απόπειρα (ίσως και η πρώτη ) σκιαγράφησης της πνευματικής-ποιμαντικής φυσιογνωμίας του Γέροντα Εφραίμ του Βατοπαιδινού.
.........Τούτο πιστεύω ότι επιβάλλεται, μετά τα τελευταία λυπηρά γεγονότα, που για μια ακόμα φορά καταρράκωσαν δυστυχώς και Ιερούς Θεσμούς αλλά και το ίδιο το πρόσωπο του Γέροντα.


Σύντομη βιογραφική «ιχνηλασία»
του Γέροντα Εφραίμ του Βατοπαιδινού
.........Ο Γέροντας Εφραίμ ο Βατοπαιδινός (κατά κόσμο Βασίλειος Κουτσού) γεννήθηκε το 1956 στην Περιστερωνοπηγή Αμμοχώστου στην Κύπρο.
.........Οι γονείς του, Σωτήρης και Βασιλική Κουτσού είχαν άλλα τέσσερα παιδιά, ενώ ο πατέρας του είχε ακόμα άλλα δύο παιδιά από την πρώτη του γυναίκα, Παντελού.
.........Από μικρός είχε δείξει την αγάπη του στην Εκκλησία, αφού υπηρετούσε στην εκκλησία του χωριού του, παρακολουθούσε μαθήματα βυζαντινής μουσικής και εκδήλωσε την πρόθεσή του να ιερωθεί.
.........«… η ψυχή του Γέροντα παιδιόθεν φλεγόταν από τον θείο έρωτα και διακρινόταν για την αγάπη του, τη γλυκύτητα και πραότητά του, την προσήνεια και την απλότητά του, την αλληλεγγύη προς όλους και τη συμπαράσταση στους αδυνάτους, την ευγένεια και τη γενναιοδωρία της ψυχής του. Φιλάνθρωπος από παιδί, αγαπητός σε όλους, με έμφυτο το χάρισμα της επικοινωνίας.
.........Στην τάξη μας ήταν ο πιο συμπαθής στους καθηγητές μας, λόγω της οξύνοιας, του δυναμισμού, του αλτρουισμού του, του ανοικτόκαρδου χαρακτήρα του, της αίσθησης του χιούμορ που τον διέκρινε, της ευγένειας των αισθημάτων του, μα κυρίως λόγω της σοβαρότητάς του, της ωριμότητας, της υπευθυνότητας και της ενσυναίσθησης που τον διέκριναν.
.........Δεν εμφιλοχώρησε ποτέ στην καρδιά του η επιπολαιότητα, ποτέ δεν τον θυμάμαι να έκανε οποιαδήποτε ατασθαλία ή παράπτωμα, ούτε ποτέ ως νέος παρασύρθηκε. Είχε ένα και μόνο στόχο και δεν παρεξέκλινε ποτέ από την πορεία του. Ήθελε να ιερωθεί. Και αψηφούσε ειρωνείες και χλευασμούς, όπως ακριβώς και τώρα… που δεν τον αγγίζουν οι μικρότητες και οι ποταπότητες, αντίθετα προσεύχεται γι’ αυτούς που μηχανορραφούν εις βάρος του και πνέουν μένεα εναντίον του….» (Ζήνα Λυσάνδρου Παναγίδη-Φιλολόγου, συμμαθήτρια του Γέροντα).
.........Αφού τελείωσε τον κύκλο της μέσης εκπαίδευσης στο Γυμνάσιο Λευκονοίκου, εισήχθη στην Ιερατική Σχολή Απόστολος Βαρνάβας στην Λευκωσία για να παρακολουθήσει μαθήματα με απώτερο σκοπό την Ιεροσύνη.
.........Εντούτοις, μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το καλοκαίρι του 1974, εκδιώκεται μαζί με την οικογένειά του από το χωριό του και βρίσκουν καταφύγιο στο χωριό Τερσεφάνου της επαρχίας Λάρνακας.
.........Κατά την διάρκεια της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, ο πατέρας του και δύο από τα μεγαλύτερα αδέρφια του πιάνονται αιχμάλωτοι από τους Τούρκους.
.........Ο πατέρας του από τότε αγνοείται.
.........Μετά την τουρκική εισβολή και την προσφυγιά, ο τότε κατά κόσμος Βασίλειος γράφτηκε στο Τμήμα Θεολογίας στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από το οποίο αποφοίτησε το 1978.
.........Κατόπιν, επέστρεψε στην ιδιαίτερή του πατρίδα τη Κύπρο και δίδαξε ως καθηγητής για κάποιο διάστημα στην Ιερατική Σχολή “Απόστολος Βαρνάβας” στην Λευκωσία
.........Ο νεαρός θεολόγος Βασίλειος είχε στενή επαφή με την Εκκλησία και τον Μοναχισμό στην Κύπρο. Τότε (1979) γνωρίζεται και με τον Γέροντα Ιωσήφ τον μετέπειτα λεγόμενο Βατοπαιδινό και εντάσσεται στην συνοδεία του στην Ιερά Μονή Τιμίου Σταυρού Μίνθης.
.........Στις 26 Οκτωβρίου του 1981 επιστρέφει στο Άγιον Όρος μαζί με την συνοδεία του Γέροντα Ιωσήφ και παραμένει στο Σιμωνοπετρίτικο κελλί του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Καψάλα μέχρι τις 23 Απριλίου 1982, που μεταβαίνει και πάλι στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου.
.........Το 1982 ο κατά κόσμον Βασίλειος Κουτσού κείρεται σε Εφραίμ Μοναχό στην Μονή Αγίου Παύλου και ακολούθως το 1983 χειροτονείται Ιεροδιάκονος και κατόπιν Ιερομόναχος
.........Τον Αύγουστο του 1983 εγκαταβιώνει με την υπόλοιπη συνοδεία του Γέροντα Ιωσήφ στην καλύβη του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Νέα Σκήτη.
.........Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός διηγείται:
.........Μετά το θάνατο του Γέροντα Ιωσήφ (του Ησυχαστή) το 1959, μέχρι το 1979 παρέμεινα στην ήσυχη ασκητική ζωή του Αγίου Όρους. Το 1979 ζήτησα την ευλογία από τον Γέροντα Παϊσιο, επειδή ήμασταν σύγχρονοι, να επιστρέψω στην Κύπρο για να ενισχύσω το φρόνημα του καταπονημένου από την εισβολή λαού της πατρίδας μου Κύπρου.
.........…Το όνομα του Γέροντά μου, Γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστή, είχε γίνει πλέον ευρέως γνωστό, όχι μόνο στο Άγιον Όρος, αλλά και εκτός αυτού και εκλεκτοί νέοι άρχισαν να στρέφονται προς το μοναχισμό, ως αποτέλεσμα της γνωριμίας τους με τα προαναφερθέντα πνευματικά του παιδιά, αλλά και της έκδοσης επιστολών του Γέροντα Ιωσήφ προς πνευματικά του παιδιά, από την Ιερά Μονή Φιλοθέου, με τίτλο «Εκφραση Μοναχικής Εμπειρίας» και λίγο αργότερα, από την έκδοση του βίου του, που συνέγραψα, αναξία χειρί, ο ελάχιστος εγώ.
.........Στο διάστημα που ήμουν στην Κύπρο (γύρω στο 1979) ήρθαν κοντά μου για να διδαχθούν τη μοναχική ζωή ο νυν Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος, που τότε ήταν Ιεροδιάκονος, φοιτητής Θεολογίας και αγαπητό πνευματικό παιδί του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου, ο νυν Γέροντας Εφραίμ, τότε καθηγητής Θεολογίας στην Ιερατική Σχολή της Εκκλησίας της Κύπρου «Απόστολος Βαρνάβας», και ο Γέροντας Γερμανός ο οποίος διετέλεσε «Πρωτεπιστάτης» του Αγίου Ὀρους. Ήρθαν και άλλοι μοναχοί, άρχισε να μεγαλώνει σημαντικά η αδελφότητα και αρχίσαμε να αντιμετωπίζουμε δυσκολίες από τον τοπικό Επίσκοπο, ενώ παράλληλα οι νέοι είχαν σφοδρή επιθυμία και ζήλο να βιώσουν την ασκητική ζωή του Αγίου Όρους. Έτσι αποχωρήσαμε από την Κύπρο για να εγκατασταθούμε στο Άγιον Όρος αρχικά, προσωρινά στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου, όπου κατετάγη στην αδελφότητά μας το 1982 ο νυν μοναχός Αρσένιος, και στη συνέχεια στη Νέα Σκήτη.




Στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου. Ο Λύχνος επί την Λυχνία.

.........«…Το 1988 μας κάλεσαν, επειδή ήμασταν ήδη μια μεγάλη αδελφότητα, με πολλές δυνατότητες, οι ελάχιστοι Γέροντες της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου και μας ζήτησαν να επανδρώσουμε τη Μονή τους, γιατί αυτοί ήταν λίγοι και μεγάλης ηλικίας.
.........Το 1990 το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η Ιερά Κοινότητα, μετά από αίτησή μας, μετέτρεψε την Ιερά Μονή από ιδιόρρυθμη σε κοινοβιακή και ενθρόνισε τον εκλεγέντα από την αδελφότητα πρώτο Ηγούμενο Γέροντα Εφραίμ, ο οποίος εξελέγη αφενός γιατί ήταν το πλέον εκλεκτό από τα πνευματικά μου παιδιά και αφετέρου μπορούσε να εκλεγεί Ηγούμενος, γιατί ήταν Ιερομόναχος. (Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός-Τελευταία Απολογία-Απόσπασμα)
.........Τον Απρίλιο του 1990, την Κυριακή των Μυροφόρων, ο Ιερομόναχος Εφραίμ προχειρίζεται σε Αρχιμανδρίτη και ενθρονίζεται Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου.
.........Ο Γέροντας Εφραίμ περιγράφει ως εξής την κατάσταση στην οποία βρήκε το μοναστήρι όταν πρωτοήρθε :
...........«Όταν ήρθαμε εδώ, είδαμε τις στέγες να τρέχουν νερά, υγρασία παντού, στα σκευοφυλάκια υπήρχαν πεταμένα πράγματα όπως τα κειμήλια και οι εικόνες, τα οποία ήταν γεμάτα από υγρασία. Εγώ τότε ήμουν 34 ετών και όταν μπήκα σε αυτό το Μοναστήρι είπα: «Παναγιά μου, πως θα τα βγάλουμε πέρα!!».
.........«Έμεινα όμως έκπληκτος από την μεγαλοπρέπεια την ιεροπρέπεια του χώρου. Eδώ βρίσκεται αισθητά η Χάρις της Παναγίας μας, εδώ υπάρχουν εφτά θαυματουργικές εικόνες Της, υπάρχει η Αγία Ζώνη η οποία κάνει πάρα πολλά θαύματα. Πραγματικά νιώσαμε ότι αυτό το μοναστήρι είναι μεν ερειπωμένο και διαλυμένο, αλλά πρέπει να βρεθούν άνθρωποι να ασχοληθούν μαζί του για να το αναδείξουν». Και συνεχίζει.
.........Επισκεπτόμενος το Αρχονταρίκι της Μονής διαπίστωσα κάτι πολύ οδυνηρό. Νεαροί που βρίσκονταν εκεί και εξυπηρετούσαν τους προσκυνητές, αφού οι μοναχοί της παλιάς αδελφότητας ήταν πολύ γέροι, είχαν σε πολύ ένταση ένα ραδιόφωνο και άκουγαν τραγούδια. Αυτό το γεγονός με λύπησε πολύ και αμέσως πήγα στον Γέροντα Ιωσήφ και του είπα:
.........-Γέροντα, η κατάσταση εδώ είναι μια τραγωδία. Θα γίνει μοναστήρι αυτό;
.........Ο Γέροντας Ιωσήφ με εμψύχωσε κατάλληλα και μου συνέστησε να πάω να προσευχηθώ. Θυμήθηκα τον παπα-Εφραίμ τον Κατουνακιώτη, που για να κάνει οτιδήποτε έπρεπε να πάρει πληροφορία μέσα από την προσευχή. Πήγα και κλείστηκα για πολλή ώρα στο παρεκκλήσιο της Παναγίας της Παραμυθίας, δίπλα στο Καθολικό της Μονής. Για αρκετή ώρα προσευχόμουν μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και ζητούσα πληροφορία από την Θεοτόκο για το τι μέλλει γενέσθαι σε αυτό το εγκαταλελειμμένο μοναστήρι.
.........Κάποια στιγμή, την ώρα της προσευχής αισθάνθηκα ένα κύμα ευωδίας να έρχεται από την εικόνα της Παναγίας της Παραμυθίας.
.........Σε λίγο ακούγεται από την εικόνα την ίδια την Παναγία να λέει:
.........-Μη φοβάσαι. Είμαι εγώ εδώ.


Σκιαγραφώντας την προσωπικότητα του Γέροντα Εφραίμ
.........Β.Το εκκλησιαστικό του ήθος.
.........Ο Γέροντας ως Φορέας της ησυχαστικής-φιλοκαλικής Παράδοσης που κληρονόμησε από τον πνευματικό του πατέρα Γέροντα Ιωσήφ, στέκεται με ιδιαίτερο σεβασμό στα ιερά Θέσμια της Ορθόδοξης Παράδοσης.
.........Γι’ αυτόν η Ορθόδοξη Παράδοση δεν είναι λογικές διδασκαλίες, αλλά είναι η ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, όπως εκφράζεται στα Μυστήρια της Εκκλησίας, ιδιαίτερα στην θεία Ευχαριστία, στην Αγία Γραφή, στα δόγματα, στους ιερούς Κανόνες, στα κείμενα των αγίων Πατέρων και γενικά σε όλη την εκκλησιαστική ζωή. Έτσι τονίζει, ότι δεν πρέπει να εμποτιζόμαστε και εμείς οι Κληρικοί από το «πνεύμα» του κόσμου, αλλά να ζούμε σύμφωνα με την διδασκαλία του Χριστού, των Αποστόλων και των Πατέρων.Με την διαρκή μελέτη και την πνευματική καθοδήγηση που θα δεχόμαστε και εμείς από τους Πνευματικούς Πατέρες, θα πρέπει να διαχωρίζουμε σαφέστατα τι είναι ορθόδοξο και τι δεν είναι, ποιά είναι η ουσία της Ορθοδόξου Παραδόσεως και τι κινείται εκτός αυτής, ποιά είναι η διαφοροποίηση της Ορθοδόξου διδασκαλίας από την διδασκαλία των άλλων Ομολογιών, ποιά είναι η διάκριση που υφίσταται μεταξύ της Ορθόδοξης θεολογίας και των άλλων θρησκευμάτων.
.........Πρέπει να καθοδηγούμε με αγάπη, διάκριση και μεθοδικότητα τους Χριστιανούς να ζουν πραγματικά μέσα στον χώρο της Εκκλησίας, με μετάνοια, πίστη και φόβο Θεού, με εκκλησιαστικό φρόνημα. Δεν πρέπει να αρκούμαστε απλά στην τέλεση των ιερών Ακολουθιών και την τέλεση των αγίων Μυστηρίων, αλλά θα πρέπει να διδάσκουμε και την μεθοδολογία την οποία έχει η Ορθόδοξη Εκκλησία για την συνάντηση με τον Θεό.
.........Και αυτή η μεθοδολογία είναι η κατά Χριστόν άσκηση, που συνίσταται στην κάθαρση, τον φωτισμό και την θέωση.
.........Πρέπει να αγωνιζόμαστε να διασφαλίζουμε την ιερότητα της τέλεσης των Μυστηρίων της Εκκλησίας. Να μην επιτρέπουμε, όσο εξαρτάται από μας, να εκκοσμικεύονται τα Μυστήρια της Εκκλησίας και να θεωρούνται κοινωνικά γεγονότα και κοσμικές εκδηλώσεις.
.........Όσοι είμαστε Πνευματικοί Πατέρες να εξασκούμε το έργο της πνευματικής πατρότητας με φόβο Θεού και εκκλησιαστικό φρόνημα. Να καθοδηγούμε ορθόδοξα τα πνευματικά μας παιδιά, τα οποία να θεωρούμε παιδιά του Θεού και να τα καταρτίζουμε ως καλά μέλη της Εκκλησίας και όχι ως οπαδούς που θα προβαίνουν σε αντιεκκλησιαστικές ενέργειες.
.........«Τριάντα περίπου χρόνια έζησα κοντά στον μακαριστό Γέροντά μας Ιωσήφ τον Βατοπαιδινό. Πάρα πολλές φορές είχα την δυνατότητα και κατ’ ιδίαν αλλά και στις κοινές κατηχήσεις με όλη την Αδελφότητα να ακούσω τους λόγους του που προέρχονταν από τις πνευματικές εμπειρίες και τα βιώματα των πολλών ασκητικών αγώνων του. Ευχαριστώ τον Θεό για αυτή Του την εύνοια.
.........Επίσης ευχαριστώ τον Θεό και για ένα άλλο λόγο ότι ευρισκόμενος τόσο κοντά στον Γέροντα είχα την δυνατότητα να παρατηρώ πώς αντιδρούσε πνευματικά στις θλίψεις, στους διωγμούς και τις συκοφαντίες που επέτρεψε ο Θεός στον ίδιο, όπως αυτός έλεγε πάντα, για τις αμαρτίες του.
.........Είχα επίσης την υϊκή πνευματική αναίδεια να τον ρωτώ με παρρησία για τις κρυφές πνευματικές διαθέσεις που είχε όχι μόνο στις δύσκολες στιγμές της ζωής του αλλά και στις πνευματικές παρηγορίες που ο Κύριος χάριζε πλούσια στην τόσο πιστή και ενάρετη ψυχή του……Οι κατηχήσεις και τα ασκητικά βιώματά του είναι η πνευματική παρακαταθήκη του, που μας οδηγούν από την γη στον ουρανό και από τον θάνατο στην ζωή, εάν βεβαίως γίνουμε μιμητές κατά τις φτωχικές μας δυνάμεις των πράξεων και λόγων του.».(Απόσπασμα ομιλίας)


Το χάρισμα της πνευματικής Πατρότητας
.........Τo χάρισμα της πνευματικής πατρότητας και η πνευματική συγκρότηση του Γέροντα αποδεικνύονται μέσα απo τη συστοίχισή του με την γεροντική ‐ ασκητικοπατερική παράδοση, τη διδασκαλία του περι του πνευματικού Πατέρα ως οδηγού, στη συναίσθηση της αμαρτίας και στη διαδικασία του πνευματικού τοκετού για τη γέννηση του θείου λόγου μέσα στην ανθρώπινη καρδιά.
.........Μία μαρτυρία του δημοσιογράφου Χρίστου Μιχαηλίδη
.........«Με τον ηγούμενο Εφραίμ βρεθήκαμε και συζητήσαμε δύο φορές. Δεν ήταν συνέντευξη. Δεν την ήθελε. Επιθυμία του μόνο ήταν «να συνομιλήσουμε ελεύθερα, να ιδείτε και σεις τι γίνεται εδώ πάνω, και γράψτε ό,τι θέλετε».
.........Αυτό, ακριβώς, κάναμε.
.........Ολονυκτία εξομολογήσεων
.........Την πρώτη νύχτα στο Βατοπέδι υπήρχε αγρυπνία προς τιμήν του Αγίου Ευδοκίμου, του Βατοπεδινού, του αποκαλούμενου και «μυροβλήτου». Όλο το βράδυ, ο ηγούμενος Εφραίμ βρισκόταν σ’ ένα μικρό δωμάτιο που συνδεόταν με το ιερό της εκκλησίας, όπου γινόταν η λειτουργία, και εξομολογούσε κόσμο. Έβγαινε ο ένας, έμπαινε ο άλλος. Και όσοι έβγαιναν, έμοιαζαν συγκλονισμένοι από την εμπειρία. Αρκετοί τη διηγούνταν μάλιστα σε γνωστούς και φίλους. Ήμουν κοντά, όλη την ώρα, και μου διηγούνταν και μένα.
.........Έλεγαν ότι ο γέροντας, όπως όλοι τον αποκαλούν, τους φανέρωσε πράγματα από την προσωπική τους ζωή που μόνον εκείνοι γνώριζαν, και τους έδινε συμβουλές (πρακτικού αλλά και χριστιανικού περιεχομένου, δηλαδή να προσεύχονται, να νηστεύουν, να έρθουν κοντύτερα στην Εκκλησία, όπως τους έλεγε),για το πώς να αντιμετωπίσουν το όποιο πρόβλημα». (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 1/11/2008)


Β.Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΩΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ.


.........1. HΑγάπη του Γέροντος για το Άγιο Όρος.
.........«Το Άγιο Όρος είναι εμπειρία Θεού. Κατ’ ουσίαν το Άγιον Όρος έχει ένα σκοπό. Να φιλοξενεί φιλόθεους ψυχάς που αγωνίζονται για να ομοιάσουν με τον Θεό. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι έρχονται εδώ για ν’ ακολουθήσουν μετά πάσης ακρίβειας και λεπτομερείας τον Χριστό μας, συμβάλουν ώστε αυτός ο τόπος να είναι κέντρο εφαρμογής κι επαληθεύσεως της ευαγγελικής διδασκαλίας. Αυτό είναι το Άγιον Όρος. Πολλοί αναρωτιούνται: Είναι σήμερα εφαρμόσιμο το Ευαγγέλιο; Μπορεί η Διδασκαλία του Χριστού να εφαρμοσθεί από τους σύγχρονους ανθρώπους; Κι εμείς απ’ εδώ, τώρα, σήμερα τους απαντούμε μ’ ένα τρόπο εμπειρικό: Μάλιστα, το Ευαγγέλιο είν’ εφικτό να το κατέχουν όλοι. Είν’ εφαρμόσιμο, εφαρμόζεται. Αυτό κάνουμε ως μοναχοί. Το εφαρμόζουμε κι εμπειρικό το παρουσίαζουμε στους ανθρώπους. Αυτή είναι η σημασία του Αγίου Όρους . Από εμπειρία λέμε ότι η ασφάλεια του ανθρώπου είναι να βιώσει τον Θεόν ακολουθώντας την ορθόδοξη παράδοση.
.........…Είναι όντως τόπος εμπειρίας του Θεού, διότι οι αθωνίται μοναχοί που το οικούν, έχουν στόχο τους τον αγιασμό. Λέγοτας αγιασμόν, εννοούμε βιώματα πνευματικά, βιώματα της χάριτος. Τα μοναστήρια του και τα λοιπά ιερά σκηνώματα του είναι κέντρα επαληθεύσεως της ευαγγελικής διδασκαλίας. Πώς επαληθεύεται η ευαγγελική διδασκαλία; Δια των προσωπικών βιωμάτων. Σήμερα που η αμαρτία για τους πολλούς έχει γίνει άρτος ημέρας τε και νυκτός, υπάρχει εν τούτοις διακαής πόθος πολλών εξ αυτών να δουν αγίους ανθρώπους. Μέγας ο πόθος… γι’ αυτό έρχονται συχνά-πυκνά και ρωτούν: Υπάρχει σήμερα, πάτερ, κάποιος στο Άγιον Όρος που έχει προορατικό χάρισμά; κάποιος με διορατικό; Θέλουμε να δούμε κάποιον ασκητή , κάποιον ενάρετο Γέροντα κλπ. Όλ’ αυτά καταδεικνύουν τον διακαή πόθο τους να συναντήσουν κάποιον άγιον άνθρωπο. Επίσης εδώ στο Άγιον Όρος εξομολογούνται με κάποιαν άνεσιν οι άνθρωποι, μακριά από την τρυφή και τις συνήθεις χωροταξικές αναστολές… κι εμείς οι μοναχοί έχουμε περισσότερο χρόνο να τους δούμε και να τους ακούσουμε. Ε, όλ’ αυτά συντελούν στην ανάπτυξη της πνευματικής αυτής επικοινωνίας. Αυτή η συνεχής βία του εαυτού μας, η συνεχής προσκόλληση στη λατρεία του Θεού, η συνεχής ενατένιση και ο θείος πόθος που έχουμε, οδηγούν στο επιθυμητό. Μερικοί μάλιστα που επιδίδονται κατά έναν ιδιαίτερο τρόπο στην επικοινωνία μετά του Θεού, έχουν εμπειρίες του Θεού. Αυτοί δίδουν σωστή μαρτυρία με τρόπο εμπειρικό, βιωματικό , προβληματίζοντας σωστά τους ανθρώπους.» (Απόσπασμα συνέντευξης)


.........2. Ιδιαίτερος σεβασμός στην Θεομήτορα.
.........«..Η Παναγία μας μέσα στην ορθόδοξη Λατρεία για το «θεότευκτο, πνευματικό κάλλος της, το αμήχανο και απερίγραπτο» την παναγιότητα, την αναμαρτησία της μεγαλύνεται με υπέροχους και θεολογικωτάτους ύμνους, εγκωμιάζεται με υψηλούς, αποκαλυπτικούς και δυσπρόσιτους στην κοινή ανθρώπινη διάνοια λόγους. Σε Αυτήν απευθύνονται πύρινες προσευχές. Δεν αποδίδουμε την οφειλόμενη τιμή προς την Κυρία Θεοτόκο, αν ομολογούμε ότι ήταν άπλα ενάρετη και έζησε με ταπείνωση και υπακοή και δεν ομολογούμε το ανώτερο ότι έζησε αναμάρτητα. Δεν ζηλοτυπεί ο Χριστός, δεν υποβιβάζουμε το πρόσωπο Του ως μοναδικό Δημιουργό και Σωτήρα του κόσμου αν ομολογούμε ότι η Παναγία Μητέρα Του είναι αναμάρτητη, όχι βέβαια κατά φύση άλλα κατά προαίρεση. Χρειάζεται να αποβληθεί η φοβία που προέρχεται από προτεσταντίζουσα επιχειρηματολογία, ότι τιμώντας το πρόσωπο της Παναγίας την διαχωρίζουμε από τον Χριστό, από το μυστήριο της ενανθρωπήσεως. Τιμή και προσκύνηση προς την Παναγία δεν σημαίνει αποδοχή της Ρωμαιοκαθολικής Μαριολατρίας. Η ορθόδοξη διδασκαλία για την Θεοτόκο ομιλεί και ερμηνεύει την ορθή θέση της μέσα στην Εκκλησία.
.........Ο πανάγιος βίος, η αναμαρτησία της Παρθένου, που έγινε αφορμή για να γίνει Θεοτόκος Θεομήτωρ εξηγούν αυτήν την ιδιαίτερη θέση Της, που ομολογούμε ότι έχει μετά τον Θεό και πάνω από τους αγγέλους και τους αγίους. Με την υποστατική ένωση της θείας και ανθρωπίνης φύσεως στο πρόσωπο του Χριστού και την δημιουργία της θεανθρωπίνης οικογενείας και κοινωνίας, η Παναγία γίνεται η Μητέρα της καινής κτίσεως.
.........Η Παναγία μας είναι το «μεθόριον μεταξύ κτιστής και ακτίστου φύσεως», η «μετά Θεόν θεός, η τα δευτερεία της Τριάδος έχουσα», η «τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξότερα ασύγκριτος των Σεραφείμ», η «αγία αγίων μείζων», αυτή που «δύναται πάντα όσα θέλει» και μόνο σε αυτήν οφείλουμε «δουλική προσκύνηση, λατρευτική βέβαια προς τον Θεό και τιμητική προς τους αγίους». Γι’ αυτό, νομίζω, δεν θα είμαστε έκτος του πνεύματος των αγίων Πατέρων μας, αν απευθύνουμε το εφύμνιο προς την Παναγία μας: «Χαίρε, αναμάρτητε Θεόνυμφε Δέσποινα»….
.........«..Το άβατο του Αγίου Όρους είναι παραδοσιακός θεσμός αιώνων πολλών. Το λέω και το ξαναλέω με έμφαση. Δεν έχουμε οι μοναχοί complex με τις γυναίκες, όπως νομίζουν μερικοί. Τρανή απόδειξη είναι ότι στο Άγιο Όρος τιμάται τόσο πολύ η Γυναίκα, η Παναγία… Το πρόσωπό της είναι στην καρδιά μας συνεχώς. Εν τω μέσω ημών. Εδώ είναι το Περιβόλι Της. Οι θαυματουργικές παρουσίες της Παναγίας στο Άγιο Όρος, κατά την υπερχιλιετή ιστορία του, είναι τόσες πολλές, που δεν είναι σε κανένα άλλο μέρος. Νιώθουμε την Παναγία και τους εαυτούς μας όπως «όρνις και τα νοσσία αυτής». Είναι η Μητέρα Μας, η Καθηγουμένη μας, η Έφορος και η Προστάτις μας…
.........H Παναγία έχει επικυρώσει το άβατο.
.........Εμείς εδώ στο παρεκκλήσιο του Αγίου Δημητρίου έχουμε την Παναγία την Αντιφωνήτρια. Η Αντιφωνήτρια λοιπόν αντιφώνησε στην θυγατέρα του Μεγάλου Θεοδοσίου Πλακιδία, που ήρθε εδώ να θαυμάσει τα έργα του πατέρα της:
.........-«Αποχώρησε Πλακιδία. Εδώ εγώ είμαι η Βασίλισσα! Το Άγιο Όρος είναι ανδρικός Παρθενών. Πρέπει να αποχωρήσεις».
.........Η Παναγία λοιπόν με την θαυματουργική παρουσία Της επικυρώνει το άβατο του Αγίου Όρους, πράγμα που γίνεται για καθαρά πνευματικούς λόγους…
.........Είναι η κατ΄εξοχήν προστάτις των μοναχών. Ζήτησε σαν χάρισμα από τον Υιό της να είναι η κατ΄εξοχήν Προστάτις του Μοναχισμού. Δεν είναι τυχαίο το ότι η Αθωνική Πολιτεία ονομάζεται Περιβόλι της Παναγίας … Η Παναγία μας ,όπως τονίζει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς είναι η κατ΄εξοχήν ασκήτρια, η ησυχάστρια, μπορώ να πω η πρώτη Μοναχή. Γι΄αυτό και οι μοναχοί της έχουμε ιδιαίτερη ευλάβεια. Γι’ αυτό και οι Αγιορείτες μόλις αναφέρουμε το όνομά της ,δονείται η ψυχή μας από την κατάνυξη και την βαθιά υϊκή αγάπη και τιμή που έχουμε στο υπερύμνητο πρόσωπό της ».


.........3. Ο Γέροντας ως σύγχρονος δάσκαλος και ανανεωτής του Ορθοδόξου Αγιορείτικου Μοναχισμού.
.........«…..Τα μοναστήρια σε κάθε ορθόδοξη χώρα είναι κέντρα διαφύλαξης της παράδοσης και της θρησκείας στην οποία πιστεύουν.
.........Ένα τέτοιο μοναστήρι είναι και η Ιερά Μονή Βατοπεδίου. Διαφυλάσσει ακέραια την παράδοση του γένους και υπηρετεί την ορθοδοξία. Πιστεύω ότι αυτό είναι μια μεγάλη προσφορά, καθρέφτης του γένους μας και κιβωτός των ορθοδόξων παραδόσεων. Και είναι πραγματικά τιμή της Ελλάδας για όλους, όσοι μας επισκέπτονται, απλοί πολίτες αλλά και ηγέτες κρατών». (Συνέντευξη στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία της Κυριακής», 16/5/2010)
.........Ο ίδιος πιστά προσηλωμένος πρωτίστως στη «Νηστεία – αγρυπνία προσευχή και στην άοκνον διακονία» εντός και εκτός του Αγιωνύμου Όρους δημιούργησε μεγάλη μοναστική αδελφότητα. Η Μονή Βατοπαιδίου σήμερα έχει επανδρωθεί από 120 Μοναχούς, στο μεγαλύτερο μέρος τους αποφοίτους Πανεπιστημίων.
.........Η σημασία του Μοναχισμού.
.........«Η σημασία του Μοναχισμού σήμερα είναι αυτή που ήτο πάντοτε: Να αποτελεί και να δίνει μαρτυρία για την ευαγγελική Αλήθεια και για την ορθόδοξη πνευματική παράδοση. Ο σκοπός του Μοναχισμού είναι να οδηγήσει τον άνθρωπο κοντά στον Θεό, στον ύψιστο δυνατό βαθμό και με τον ασφαλέστατο τρόπο. Αυτό, στη γενική ιδεολογική σύγχυση που επικρατεί σήμερα, κάνει ίσως πιο επίκαιρο τον Μοναχισμό. Η ευαγγελική Αλήθεια πρέπει όχι μόνο να διδάσκεται με δογματική ακρίβεια και πληρότητα, αλλά πρέπει και να επιδεικνύεται βιούμενη. Επίσης η ορθόδοξη παράδοση δικαιώνεται εφ’ όσον η εφαρμογή της οδηγεί τον άνθρωπο στη θέωση και αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί ν’ αποκρυβεί. Τουλάχιστον όχι για πάντα…
.........Ο Μοναχισμός είναι -σύμφωνα με τους Αγίους Πατέρας- κατάσταση πνευματική. Στους κύκλους του Μοναχισμού ο άνθρωπος μπορεί να έχει μία μεγάλη, μία βαθειά εμπειρία περί του Θεού. Δυστυχώς ο Μοναχισμός είναι παρεξηγημένος σήμερα από πολλούς, οι οποίοι νομίζουν ότι ο θεσμός φιλοξενεί απελπισμένους,ερωτικώς απογοητευμένους, δειλούς, ιδιόρρυθμους sui generic, ριψάσπιδες της ζωής. Όλ’ αυτά δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια, διότι ο Μοναχισμός φιλοξενεί ανθρώπους οι οποίοι πραγματικά ποθούνε ν’ ασκητεύσουν, ν’ αγωνισθούν, να βιάσουν τον εαυτό τους. Γνωρίζεις την παροιμία «βαριά η καλογερική». Αυτό ο λαός μας δεν το είπε τυχαίως, αλλά είναι καρπός μεγάλης εμπειρίας. Ο Μοναχισμός για να είναι σωστός, πρέπει α περάσει από τρεις γέφυρες: Τη γέφυρα της αποταγής, τη γέφυρα της παρθενίας και τη γέφυρα της υπακοής. Η ακτημοσύνη, η παρθενία και η υπακοή δεν είναι μικρά πράγματα, ιδιαίτερα σήμερα στον αιώνα που ζούμε. Για ν’ ασκήσει κανείς τις αρετές αυτές, οπωσδήποτε χρειάζεται την παρουσία της υπέρ φύσιν χάριτος.
.........Κάποιοι γονείς, συγγενείς αδελφών, κατηγορούν εμάς εδώ – από άγνοια ασφαλώς- ότι προσηλυτίζουμε ανθρώπους. Αυτό, πόσον αφίσταται της αλήθειας…δεν προσηλυτίζουμε ανθρώπους. Όμως έναν νέο που προσέρχεται, είμαστε υποχρεωμένοι να του ερμηνεύσουμε-ενώπιον Θεού- τι σημαίνει Μοναχισμός. Ο Μοναχισμός είναι ένα απόρρητο, ένα μεγάλο μυστήριο. Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης λέγει ότι η προσφορά του Μοναχισμού δεν είναι να έχει μοναχούς να φιλοξενούν απλώς τον κόσμο και να τον παραμυθούν με διάφορα λόγια, που ασφαλώς κι αυτό είναι μέσα στους σκοπούς του Μοναχισμού. Ο Μοναχισμός κατ’ ουσία προσφέρει , αν μέσα στους κύκλους του υπάρχουν μοναχοί οι οποίοι καθαρίζουν την καρδιά τους, γεύονται την απάθεια, δέχονται τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, αποκτούν δύναμη προσευχής. Στο απολυτίκιο του καθηγητού της ερήμου αγίου Αντωνίου, λέει μεταξύ άλλων: «…Ευχαίς σου την οικουμένην εστήριξας…». Ένας μοναχός ο οποίος έχει δύναμη προσευχής, οπωσδήποτε συντηρεί τον κόσμο! Αυτή είναι η απόρρητος προσφορά του Μοναχισμού την οποίαν αγνοούν, διότι απλούστατα δεν έχουν μελετήσει τον Μοναχισμό. Συχνά- όπως είπα και πριν- πολλοί μας φαντάζονται εκκεντρικούς, ιδιοτελείς, ιδιόρρυθμους που καταφεύγουμε εδώ διότι τάχα δεν μπορούμε να συνεργαστούμε με τον κόσμο!… Όταν κάποιος επισκεφθεί τον Άγιον Όρος- που είναι κατ’ εξοχήν εν ενεργεία μοναστική πολιτεία που υπάρχει στην Ορθοδοξία- βλέπει την πραγματική εικόνα. Δόξα τω Θεώ, σήμερα το Άγιον Όρος είναι σε ανοδική πορεία, με χίλιους οκτακόσιους μοναχούς.
.........Όλα τα μοναστήρια μας είναι κοινοβιακά, ήρθαν στην πατερική γραμμή με πρώτο το Βατοπαίδι το οποίο- ας το πούμε έτσι – ήταν το κέντρο της ιδιορρυθμίας.
(…)………………………………………………………………………………..
.........Ο μοναχισμός δεν διδάσκει μίσος προς τους ανθρώπους, δεν προτείνει περιφρόνηση των ανθρώπων, αλλά φυγή από τα αίτια κα τα αιτιατά. Δεν αποστρέφεται τους ανθρώπους, όχι! Αν μερικοί φεύγοντας δεν το λένε στους γονείς τους, αυτό γίνεται διότι δεν μπορούνε να το αντέξουνε οι γονείς.» (Απόσπασμα συνέντευξης του Γέροντα).
.........Πιστεύω ότι σήμερα είναι η ώρα του Μοναχισμού! Όχι διότι ο Μοναχισμός θέλει να μοναστικοποιήσει τον κόσμο αλλά επειδή ο Μοναχισμός δι’ ενός εμπειρικού μηνύματος θέλει να προβληματίσει σοβαρά τον κόσμο ο οποίος άγεται και φέρεται από την ψυχρή λογική. Ο Μοναχισμός θέλει γόνιμα να συνταράξει τον σύγχρονο άνθρωπο και αυτό γίνεται μόνο δια του εμπειρικού βιώματος, δεν γίνεται δια των απλών λόγων, δια της θεωρίας δηλαδή. Βλέπεις ότι και σήμερα οι άμβωνες δεν σιγούν και όμως ο λαός ζητά και κάτι άλλο. Χθες ήρθε κάποιος ευλαβής ιερεύς εξ Αθηνών. Μου είπε ότι η ενορία του έχει πενήντα χιλιάδες ψυχές. Απ’ αυτούς εκκλησιάζονται οκτακόσιοι,το πολύ χίλιοι άνθρωποι! « Οι δε εννέα , πού;» κάποιος πρέπει να τους πει, να τους δώσει να καταλάβουν ότι η κύρια αποστολή του καθενός είναι η σωτηρία της αθανάτου ψυχής του και όχι η ακατάσχετη υλοφροσύνη. Σ’ αυτό πολύ μας βοηθεί η εμπειρία των σύγχρονων εναρέτων ανθρώπων, η εφηρμοσμένη Θεολογία η βιωματική.
(……….)
.........Η ζωή του μοναχού θέλει αγώνα, πίστη, αποφασιστικότητα, ελπίδα. Ένας άνθρωπος που προσέρχεται στον Μοναχισμό απλώς γιατί έξω έχει προβλήματα, είναι καταδικασμένος ν’ αποτύχει. Το πρόγραμμα της ζωής του μοναχού, η σκληρή εργασία, οι πολύωρες ακολουθίες, η αδιάκριτη υπακοή που χρωστά στους προϊσταμένους του και η πνευματική εργασία που πρέπει να επιτελέσει, δεν κάνει τη μοναχική ζωή κατάλληλη για δειλούς ανθρώπους που θέλουνε να βολευτούν ή να ξεχάσουν ή έστω να περάσουν μια ήσυχη ζωή.»
.........Η διδακτική και κηρυγματική διακονία του Γέροντα αποκαλύπτει ένα ενδιάθετο λόγο που εκφράζεται με μεγαλοπρέπεια, στοχαστικότητα και πειστικότηα.
.........Ο Γέροντας έχει επίγνωση της υπεύθυνης και ηγετικής θέσης, ώστε να καθοδηγεί το λογικό του ποίμνιο «εν νομή αγαθή» και στην «αυλή των προβάτων», με σαφή χριστοκεντρικό προσανατολισμό.


.........4. Η Λειτουργική εμπειρία σαν βίωμα του Γέροντα.
.........Η Θεία Λατρεία, σαν ψυχοσωματικό γεγονός, προσδιορίζει τις σχέσεις του ανθρώπου με τον Θεό. Είναι δε για τον Γέροντα Εφραίμ «καιρός ἀποκαλύψεων» κατά τον οποίο ο Κύριος αποκαλύπτει τον εαυτό Του «στους χειμαζομένους υπό πειρασμών μαθητές Του ‐όπως τότε στην τρικυμισμένη Τιβεριάδα ‐ κατά το μέτρο της προσωπικής τους νηπτικής προετοιμασίας».
.........Πλημμυρισμένος από τα κύματα της λειτουργικής χάριτος (που του έδιναν διαφορετικές μορφές στην όψη του -όσοι τον ζήσαμε ως συλλειτουργοί) ζητά από τα τέκνα του να κρατούν τη θεία λατρεία σε επίπεδο υψηλό, ζωντανό, μεγαλόπρεπο, ενθουσιαστικό, κατανυκτικό.
.........Με τρόπο απλό, παιδαγωγικό, κατηχητικό, παρακλητικό και πάντοτε μυσταγωγικό, ο Γέροντας αποκαλύπτει τα μυστήρια του Θεού με πλήρη αίσθηση βεβαιότητας, αλήθειας και αυθεντικότητας , «παριστών τῷ Θεῷ» τόν ἑαυτό του καί τά τέκνα του «θυσίαν ζῶσαν εὐάρεστον τῷ Θεῷ»
.........Η θεία λατρεία είναι για τον Γέροντα, το μοναδικό και αιώνιο δώρο του Θεού προς την Εκκλησία Του, «η οδός προς τα πνευματικά αθλήματα, η εναγώνια προσδοκία της ελεύσεως και της οράσεως του Ηγαπημένου».

.........5. Το άνοιγμα προς τους ʺνοσταλγούςʺ της Ορθοδοξίας
.........O Γέροντας είναι ένας βαθύτατα «καθολικός» άνθρωπος με ενοποιό συνείδηση και οικουμενικό προσανατολισμό. Δεν διακρίνεται από παθογόνο πνευματικό «επαρχιωτισμό» αλλά παραμένει ένας κοσμοπολίτης του Πνεύματος.
.........Απ’ όλη την υφήλιο νέοι μοναχοί εισοδεύοντας την πύλη της μετανοίας έρχονται και εγκαταβιώνουν «εις τον επίγειον τε και τον επουράνιον κλήρον της Θεοτόκου, στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου , μέτοχοι γινόμενοι αἰωνίου δόξης και θεωροί της άνω ζωής,της μιας Βασιλείας…».
.........Δεν περιόρισε ποτέ τη μετάδοση του βιώματός του σ’ έναν στενό κύκλο πνευματικών τέκνων του αλλά με μια πρωτόγνωρη πνευματική ευρυχωρία –«πλατυσμόν» καρδίας άνοιξε τους θησαυρούς της ορθόδοξης βιωτής, σε κείνους που ζούσαν τη νοσταλγία της αυθεντικής χριστιανικής παράδοσης.
.........Δεν διακρίναμε ποτέ πνεύμα ευσεβιστικού ηθικισμού, αλλά καταδεκτικά, υπομονετικά και σταθερά οδηγούσε τους αληθινούς προσκυνητές του Θεού «επί τας πηγάς των υδάτων», να Τον γνωρίσουν «εν Πνεύματι και αληθεία». Άνοιξε τις πύλες του μοναστηριού με αγάπη σε πλήθος επισκεπτών, οι οποίοι ζώντας από κοντά τη ζωή των μοναχών, ανακαλύπτουν ένα κόσμο «άλλης βιοτής» της αιωνίου.

.........Απόσπασμα ρεπορτάζ του Χρήστου Μιχαηλίδη στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία
.........«..Λένε πως έχει μετατρέψει το Βατοπέδι σε «ξενοδοχείο 5 αστέρων» που, εκτός από πολιτικούς «πρώτης γραμμής», φιλοξενεί πολλούς εύπορους επισκέπτες, κυρίως επιχειρηματίες και φίλους τους από την Κύπρο, και κατά τακτά χρονικά διαστήματα «επιφανείς εκ του εξωτερικού», με χαρακτηριστικό «εκπρόσωπο» τον πρίγκιπα Κάρολο.
.........«Γιατί θα πρέπει να ενοχοποιούμαι και γι’ αυτό;», μας λέει ο ηγούμενος Εφραίμ. «Μόνος του ζήτησε και ήρθε στη μονή μας. Δεν τον προσέγγισα εγώ, πώς θα μπορούσα άλλωστε; Περίμενε, όπως όλοι, για να εξομολογηθεί. Μέσα στη νύχτα, ώρα προχωρημένη. Κάθισε εδώ που βλέπετε, όπως όλοι. Μου άνοιξε την ψυχή του. Τον άκουσα. Τον αισθάνθηκα. Και του μίλησα. Όπως σε όλους. Γονάτισε μπροστά μου, και προσευχήθηκα γι’ αυτόν. Δεν είναι άραγε τιμή της μονής, που έρχεται εδώ ένας άνθρωπος άλλης εθνότητας, άλλης θρησκείας και κοσμοθεωρίας, και ζητεί να προσεγγίσει τη δική μας» (Χρ.Μιχαηλίδης-ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ).


.........6.Πνευματική αξιοπρέπεια, απλότητα, μετριοφροσύνη και πνευματική αρχοντιά
.........Ο Γέροντας, σαν γνήσιος Μαθητής του Χριστού και ποτισμένος με το πνεύμα της πραότητας του Ιησού ,αυτό τον δρόμο εξέλεξε στην ζωή του και αυτό συνιστά εμπράκτως, σαν τρόπο ζωής στα πνευματικά του τέκνα.
.........Η μορφή του, η παρουσία του, οι εκδηλώσεις της ζωής του είναι μια «σιωπώσα παραίνεσις» απλότητας και ταπείνωσης, χωρίς ίχνη Μεγαλοϊδεατισμού και υποκρισίας.
.........Η γνωριμία και οι συζητήσεις του γράφοντος με τον Γέροντα αποτέλεσαν ένα σταθμό ζωής. Ο Γέροντας είναι ένα πρόσωπο απόλυτα προσηλωμένο στην Ορθόδοξη Παράδοση, που μπορεί να ακούει προσεχτικά, να συμβουλεύει και να καθοδηγεί συνδυάζοντας την απλότητα με την πνευματική αρχοντιά, κάτι που δεν συναντάμε εύκολα στον εκκλησιαστικό χώρο.
.........Όποιος τον γνωρίσει από κοντά, πολύ εύκολα μπορεί να διαπιστώσει ότι το μεγαλείο του Γέροντα βρίσκεται απλά στην μετριοφροσύνη του, που δεν είναι χαλκευμένη ταπεινοφροσύνη, ταπεινοσχημία δηλαδή.
.........Είναι ένας αρχοντικός άνθρωπος, ο οποίος αποπνέει «οσμή εὐωδίας πνευματικής, ευωδίας Χριστού», που δεχόταν και δέχεται με τον ίδιο τρόπο και με την ίδια αρχοντιά και εκκλησιαστικούς και πολιτικούς άρχοντες αλλά και τους απλούς πιστούς. Πάντοτε είναι προσεκτικός, μετρημένος, τακτικός, συνετός.
.........Τό στέρεο βήμα του και οι κινήσεις του ιδιαίτερα κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας, στο άγιο Βήμα, στο θρόνο, στο στασίδι, στην τράπεζα, στους διαδρόμους της μονής, παντού μετέδιδαν μια μεγαλοπρεπή ιεροπρέπεια.
.........Είναι χριστοτερπής στους τρόπους του, διαπεραστικός στο βλέμμα, διαγνωστικός στο λόγο του, «Φιλόκαλος κι ευσχήμων», απεχθανόμενος κάθε τι προκλητικό, ανεπίκαιρο και πομπώδες
.........Διαθέτει, ανθρωπιά, απλότητα, αμεσότητα γλυκύτητα στη συμπεριφορά και στην καθημερινή αναστροφή του.
.........Η προσωπικότητα του Γέροντα Εφραίμ του Βατοπαιδινού ανήκει στις σύγχρονες πατερικές μορφές, που ανέλαβαν το έργο της καθοδήγησης ψυχών, υιοθετώντας το ασκητικό ήθος και το ησυχαστικό φρόνημα των Αγίων Πατέρων της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
.........Αναδείχθηκε πνευματικός πατέρας του σύγχρονου Ορθόδοξου Μοναχισμού και σύμβουλος της νεοελληνικής οικογένειας συνεχίζοντας μια μακραίωνη παράδοση της πνευματικής πατρότητας.
.........Η παρουσία του Γέροντα Εφραίμ συνιστά ένα πνευματικό θησαυρό για την εποχή μας και παρακαταθήκη ζωής για εκείνους που συνεχίζουν να αξιοποιούν την διδασκαλία του ως ανεξάντλητο πνευματικό πλούτο και ως αναντικατάστατη πνευματική κληρονομιά.
.........Είμαστε βέβαιοι ότι η Προστάτιδα και Έφορος του Αγίου Όρους, η Κυρία Θεοτόκος, η «Επιτρέπουσα στην Συνοδεία του Γέροντα Ιωσήφ, να καταστεί διαχειριστής της «Μάνδρας του Βατοπαιδίου», θα προστατεύσει και τώρα το γνήσιο τέκνον Της. Εμείς απλά ας την παρακαλέσουμε:

—————————————————–
«Εμπεριστάτων αρραγής προστασία,
αδικουμένων επιβράβευσις θεία,
των ασθενών ιάτειρα και των χαλεπώς τρυχομένων,
άχραντε Θεοτόκε,
ετοίμη βοηθός υπάρχουσα
λυπηρών την ομίχλην σαις προσευχαίς και θλίψεων αχλύν,
Παραμυθία γλυκεία, εκδίωξον.
—————————————————————————————
Παυσολύπη άχραντε, αεί παραμυθουμένη μη ελλίπης άπαντας ασθενούντας, κάμνοντας, οίμοι, στένοντας, αλγεινώς πάσχοντας, συκοφαντουμένους, αδικίας επωμάδιον ζυγόν τους φέροντας αγογγύστως, Μήτερ, αείποτε, και τρυχομένους, Δέσποινα, ίνα τη ση χάριτι σπεύδοντες σε υμνολογώμεν ως πάντων των βροτών καταφυγήν, παρηγορίαν και στήριγμα αρραγές εν θλίψεσι.(Απόσπασμα από τον Παρακλητικό κανόνα στην Παναγία της Παυσολύπης)
——————————————————————————————–
Απέλασον τάχος των λυπηρών ομίχλην και λύσον αδικίας τον σκοτασμόν
Αγνή Θεοτόκε, Παυσολύπη, αδικουμένων προστάτις ως ένθερμος.
agioritikesmnimes

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2012

Ποια τραγούδια μπορεί να ακούει ένας χριστιανός;



Ως γνωστόν οι αγαθοί άγγελοι υμνούν και δοξολογούν ακατάπαυστα τη Παναγία Τριάδα. Πώς όμως την υμνούν, πώς τραγουδούν, ποιο είναι αυτό το στοιχείο το οποίο κάνει τους ύμνους τους Θεάρεστους;
Αυτό βεβαίως το ερώτημα θα μείνει αναπάντητο μέχρι να έρθει η ώρα που θα ακούσουμε και εμείς την υπερκόσμια αυτή αγγελική μελωδία…(με τη Χάρη του Θεού)
Ας έρθουμε λοιπόν στην ανθρώπινη μουσική και να θέσουμε το ερώτημα, άραγε υπάρχει κάποια ανθρώπινη μουσική που να ευαρεστεί τον Θεό, υπάρχει άραγε κάποια μουσική και γενικότερα τραγούδια που να μην μας απομακρύνουν από τον Θεό;
Η Εκκλησία βεβαίως χρησιμοποιεί την βυζαντινή μουσική στην λατρεία της. Είναι μία μουσική η οποία εξυπηρετεί τις λατρευτικές ανάγκες του Σώματος του Χριστού και θα λέγαμε είναι η μουσική αυτή η οποία κατεξοχήν – παίρνοντας υπ’ όψιν μας λόγο και μέλος- ευάρεστη στον Θεό.
Επίσης η κλασική μουσική παίζεται πολύ συχνά στους ραδιοφωνικούς σταθμούς των Μητροπόλεων έχοντας όμως συνήθως το μειονέκτημα της άνευ στίχων μουσικής σύνθεσης. Γι’ αυτό κιόλας είναι πιο «ακίνδυνη» μουσική…
Όμως τι γίνεται με τα τραγούδια; Στους ραδιοφωνικούς σταθμούς των Μητροπόλεων ακούμε μόνο «Παραδοσιακά τραγούδια», τραγούδια δηλαδή που φέρανε μαζί τους οι ξενιτεμένοι πρόγονοί μας ή και τραγούδια που γεννήθηκαν πολλά χρόνια πριν.
Από την άλλη μεριά η πλειονότητα των ανθρώπων της Εκκλησίας απαξιώνουν τραγούδια που γράφτηκαν στις ημέρες μας, ή τραγούδια που δεν ανήκουν στα «Παραδοσιακά» ή στα «Δημοτικά» κ.ο.κ. Γιατί λοιπόν γίνεται αυτό;

Το θέμα είναι τεράστιο…προκαταβολικά θα πω ότι σκοπός αυτού του μικρού άρθρου δεν είναι να απαξιώσουμε την μουσική των προγόνων μας αλλά να θέσουμε (κατά την γνώμη μας) τα ορθά κριτήρια που κάνουν ένα τραγούδι «άξιο» για να παιχτεί σε έναν εκκλησιαστικό ραδιοφωνικό σταθμό.
Έχω γίνει μάρτυρας πολλές φορές να ακούγεται μία ομιλία σε έναν εκκλησιαστικό σταθμό π.χ. Περί Μετανοίας και αμέσως μετά να ακούγονται Παραδοσιακά τραγούδια που έχουν στίχους όπως οι παρακάτω:

«Αγάπησα μια κόρη στον πάνω μαχαλά
που'χει τα μαύρα μάτια και τα ξανθά μαλλιά.
Από λίγο-λίγο γίνεται πολύ.

Έχει και μες τα στήθεια, χρυσή πορτοκαλιά
που κάνει πορτοκάλια κι είναι πολύ γλυκά.

Τα μάτια σου τα μαύρα που με κοιτάζουνε,
χαμήλωσέ τα, φως μου, γιατί με σφάζουνε.

Εμένα δε με μέλει πως αγαπάς αλλού
φοβούμαι μη σου πάρουν τη γνώμη και το νου.»

Δεν μπορώ να καταλάβω πως είναι δυνατόν ένα τέτοιο τραγούδι να γίνεται αποδεκτό από ένα εκκλησιαστικό ραδιόφωνο ή να παίζεται σε κατηχητικές συνάξεις ή εκδηλώσεις Μητροπόλεων επειδή και μόνο εκτελείται από παραδοσιακά όργανα, και να μην λαμβάνεται καθόλου υπ’ όψιν των υπευθύνων η ρηχή (για να μην χαρακτηριστεί αλλιώς) θεματολογία….
Παρόμοια μπορούμε να δούμε και άλλους στίχους δημοφιλών παραδοσιακών τραγουδιών τα οποία ακούγονται ευχάριστα στα αυτιά κάποιων χριστιανών…όπως το παρακάτω:

«Έλα Αναστούδα, κάτσι να σε πω
παράτησε το Χρήστο να σε πάρω ‘γώ

Παράτησε το Χρήστο, Αναστασούδα μου
παράτησε το Χρήστο να σε πάρω ‘γώ
παράτησε το Χρήστο, Αναστασούδα μου
παράτησε το Χρήστο να σε πάρω ‘γώ

Πώς να τον παρατήσω, τον πονώ πολύ
πολύ μικρή μι πήρε, δώδεκα χρονί

Ή το παρακάτω:

«Αυτά τα μάτια τα γλυκά, για πες μου που τα βρήκες,
τα είχες, για τα αγόρασες, για δανεικά τα πήρες.
Για μαύρα μάτια χάνομαι, για γαλανά πεθαίνω
για αυτά τα κρασογάλανα στον Άδη κατεβαίνω

Τα μαύρα μάτια την αυγή δεν πρέπει να κοιμούνται,
μον΄ πρέπει ν'αγκαλιάζονται και να γλυκοφιλιούνται.
Αυτά τα μάτια τα γλυκά, πουλί μου που τα ήβρες
και με αυτά με πλάνεσες και σκλάβο σου με πήρες.»

Τα παραδείγματα όπως ανέφερα είναι πάρα πολλά…σχεδόν όλα τα Παραδοσιακά τραγούδια μιλούν για επίγειους έρωτες ή για την ξενιτιά. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο δεν μπορούν να προσφέρουν παρά μόνο μία στιγμή διασκέδασης για χορό και πανηγύρια ή για μοιρολόγι.
Δεν μπορώ λοιπόν να εννοήσω αυτό το σκεπτικό, από την μία με όλα αυτά που μας λένε οι πατέρες της Εκκλησίας μας να στοχαζόμαστε πάντοτε πάνω στην Αγάπη του Θεανθρώπου, πάνω στην υπερβατικότητα του είναι μας και από την άλλη να ακούμε στα ραδιόφωνά μας ή στο σπίτι μας όλα αυτά τα δήθεν αποδεκτά από την Εκκλησία.
Όχι!!!... η Εκκλησία δεν πρέπει να αποδέχεται τα παιδιά της να γαλουχούνται πνευματικά με τέτοια ακούσματα - και από μουσικής αλλά κυρίως από στιχουργικής πλευράς.
Κανένα είδος μουσικής δεν μπορεί να αυτοανακηρυχτεί «Θεάρεστο» επειδή και μόνο χρησιμοποιεί παραδοσιακά όργανα, κανένα είδος μουσικής δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «δαιμονικό» επειδή και μόνο χρησιμοποιεί σύγχρονα μουσικά μορφώματα!!! Και αυτό επιτέλους θα πρέπει να γίνει κατανοητό.
Στην σύγχρονη πραγματικότητα υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν μουσική και χρησιμοποιούν στίχους για τα τραγούδια τους οι οποίοι φανερώνουν ένα ασυγκρίτως μεγαλύτερο στοχαστικό μεγαλείο από την πλειονότητα των «ανύπαρκτων» – από πνευματικής πλευράς- Παραδοσιακών τραγουδιών.
Στίχοι οι οποίοι κρύβουν μία απεγνωσμένη αναζήτηση του Θείου, του Θεού….τραγούδια που διαγράφουν μία πορεία προς το υπερβατικό, που θέτουν μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα, που καταγράφουν μεγάλες αλήθειες της ανεπάρκειάς μας.
Τέτοια τραγούδια σπανίζουν στον χώρο των Παραδοσιακών μιας και τα παραδοσιακά τραγούδια κυρίως είναι για χορούς και πανηγύρια ή μοιρολόγια.
Μουσικά σχήματα, τραγουδοποιοί ειδικά στην Ελλάδα που καταγράφουν όλα αυτά τα υπαρξιακά ερωτήματα, τις κοινωνικές ανισορροπίες, την φιλοσοφική-ποιητική προσέγγιση της καθημερινότητας, το υπερβατικό, το υπέρλογο, την αναζήτηση του Θεού ΥΠΑΡΧΟΥΝ και μας καλούν να τους ανακαλύψουμε. Και νομίζω αξίζει να ανακαλύψουμε αυτούς τους καλλιτέχνες όχι διότι έχουν μία αψεγάδιαστη ζωή (διότι κάτι τέτοιο δεν είναι το ζητούμενο αλλά ούτε και ζητείτε από τους τραγουδιστές και τους οργανοπαίχτες της Παραδοσιακής μουσικής…άρα θα ήταν κάτι το υποκριτικό να ζητείται) αλλά διότι μπορούν μέσα από το έργο τους να μας κρατούν προβληματισμένους, υποψιασμένους για το άγνωστο, μοιράζοντας από την δική τους καλλιτεχνία… ψεγάδια στοχασμού.
Η μουσική είναι ένα «Θείο Δώρο»… το πώς κάποιος θα την χρησιμοποιήσει είναι άλλο θέμα. Η ηλεκτρική κιθάρα δεν είναι όργανο του Σατανά, και το κανονάκι ή η άρπα όργανο των Αγγέλων. Δεν μπορούμε να κατακρίνουμε ένα ολόκληρο είδος μουσικής όπως η Ροκ ή η Ποπ επειδή μέσα στους κόλπους τους υπάρχουν και άνθρωποι οι οποίοι δεν σέβονται τον Χριστιανισμό διότι τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν και στην Παραδοσιακή μουσική και στην Κλασική μουσική και σε όλα τα είδη μουσικής.
Τα κριτήρια λοιπόν που θα πρέπει να έχουμε για ένα τραγούδι δεν είναι σε ποιο είδος ανήκει αλλά το τι μπορεί να μας προσφέρει.
Δεν νοείται Χριστιανός που να μην φιλοσοφεί την ζωή του, να μην στοχάζεται πάνω στις πράξεις του, στον βίο του, στο υπέρλογο άγνωστο που μας καλεί να το γνωρίσουμε…
Στίχοι όπως οι παρακάτω αποδεικνύουν ότι υπάρχουν ακόμα Έλληνες τραγουδοποιοί ( για να μην μιλήσουμε για ξένους που είναι αρκετοί) που μπορούν να προσφέρουν στον κάθε Χριστιανό μία πιο βαθειά μουσική εμπειρία…

«Ζητάω βοήθεια από ανήμπορα χέρια
που ριγούν στην αγάπη και τον τρόμο.
Πήρες λάθος τον δικό μου δρόμο
και ψάχνεις το φως μου σε σβησμένα αστέρια.

Η απουσία Σου μ' εξουθενώνει
και δεν μπορώ να συνηθίσω.
Νιώθω να προχωράω μπροστά
μα πάντα φτάνω πίσω.
Κι αυτή η αλήθεια με σκοτώνει.

Σβήνω τα ίχνη από τα ψέματά μας
παραπατάω στη σιωπή.
Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
κι ο έρωτας μια άρρωστη κραυγή.»
Διάφανα Κρίνα

Οι Χριστιανοί που ακούνε τους Εκκλησιαστικούς Ραδιοφωνικούς Σταθμούς είναι συνήθως άνθρωποι της τρίτης ηλικίας…γιατί άραγε; Γιατί σήμερα οι νέοι απαξιώνουν τους Εκκλησιαστικούς Σταθμούς; Διότι απλούστατα από μουσικής πλευράς δεν μπορούν να προσφέρουν τα αναμενόμενα….και αυτό πού περιμένει σήμερα ο νέος δεν είναι σαχλοτράγουδα… αλλά μουσικές ποιητικές διαδρομές που θα τον οδηγήσουν σε προβληματισμό, σε μία θεολογική προσέγγιση των στίχων, σε μία ψυχαγωγική αφύπνιση!!!
Πολλοί όροι που χρησιμοποιούνται σε τραγούδια όπως η Αγάπη, ο Έρωτας…κατακρίνονται από ποιμένες της Εκκλησίας μας ενώ οι Θεοφόροι Πατέρες δεν είχαν κανένα πρόβλημα να τους χρησιμοποιήσουν ακόμα και σε θεολογικά τους έργα.

Υπάρχει μία τάση να δαιμονοποιούμε ότι το καινούργιο…το internet, την σύγχρονη μουσική, την σύγχρονη τέχνη γενικότερα, τις νέες ανακαλύψεις των επιστημών κ.τ.λ. ενώ κάτι τέτοιο σίγουρα δεν είναι σύμφωνο με το πνεύμα των Πατέρων της Εκκλησίας οι οποίοι ήταν πάντα «ανοικτοί», πάντα πρόθυμοι να μάθουν, να δοκιμάσουν και να χρησιμοποιήσουν προς δόξα Θεού το κάθε τι!!!!
Η τυποποίηση των προτύπων του παρελθόντος και η υπεραξία που τους δίνουμε δυστυχώς έχει κάνει τους σύγχρονους Χριστιανούς να φοβούνται το καινούργιο, να τρέμουν στην ιδέα της ανακαίνισης.
Κανένα τραγούδι δεν μπορεί να απαξιωθεί από κανέναν με βάση μόνο το κριτήριο: «από ποιον γράφτηκε ή το πότε γράφτηκε»…ένα τραγούδι έχει αξία όταν μιλά στην ψυχή ενός ανθρώπου, όταν προσφέρει στον ακροατή του κάτι περισσότερο από μία μουσική μελωδία, όταν προσφέρει στον ακροατή του την ελευθερία της θεολογικής του σκέψης.
Το λιγότερο λοιπόν που μπορούμε να πούμε είναι ότι είναι τουλάχιστον ανορθόδοξο το να φοβούνται πολλοί εκκλησιαστικοί άνδρες να τολμήσουν μία αλλαγή όσο αφορά την μουσική που πλαισιώνει τα ραδιόφωνα της Εκκλησίας.

Είναι τραγικό να επιμένουν πολλοί χριστιανοί σε μία εχθρική στάση απέναντι σε μουσικά σχήματα τα οποία επιθυμούν κάτι το παραπάνω από μία μπαγιάτικη νοθευμένη «χριστιανική μουσικοπαιδεία».
Ο νέος, η νέα ή μάλλον αυτοί που νιώθουν νέοι και έχουν μέσα τους ακόμα ζωντανή την αγωνιά για το τώρα και το μετά, την διάθεση για γνώση, την υποψία για το ανυποψίαστο, την αγάπη για τον Ηγαπημένο, την ζωντάνια του καινούργιου, την αναγνώριση της νιότη του διαχρονικού, τον Έρωτα για την Ζωή- για τα απλά και τα σύνθετα…θα ακούν σε κάθε νότα,σε κάθε στίχο του παρελθόντος, του τώρα ή του μετά...την μουσική των Αγγέλων – την μουσική της Θεολογίας μας…

Π.Π.


imverias

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)

Ακούστε  ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε  κλίκ στην εικόνα)
(δοκιμαστική περίοδος )