.

.

Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

Μπροστά Στη Ζωή Με Ευθύνη.




Ομιλία Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης π.Παύλου.
Μπροστά Στη Ζωή Με Ευθύνη.
Εκπομπή του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος,
με θέμα την οικονομική κρίση.

"Η Μουσική είναι τελείως sui generis..."

Άγγελοι μουσικοί, Νικολάου Καλλή

Η συμβολή της μουσικής στην εξέλιξη του ανθρώπου
Ορισμένα από τα δομικά της στοιχεία είναι διαχρονικά και οικουμενικά

The Economist - Καθημερινή

Η μουσική είναι ένα μυστήριο. Υπήρξε, και παραμένει, συστατικό κάθε γνωστού πολιτισμού στη Γη. Οστά μεταμορφωμένα σε φλογέρες χρησιμοποιούνταν πριν από 40.000 χρόνια. Η μουσική αποσπά την προσοχή των ανθρώπων πολύ πιο συνεκτικά από κάθε τι άλλο: εγκεφαλογραφήματα δείχνουν πως όταν οι άνθρωποι ακούνε μουσική, όλες σχεδόν οι περιοχές του εγκεφάλου γίνονται πιο ενεργές.

Παρόλ’ αυτά, η μουσική δεν υπηρετεί κάποιον ορατό εξελικτικό σκοπό. Ο Κάρολος Δαρβίνος, στην «Καταγωγή του ανθρώπου», παρατήρησε ότι «ούτε η απόλαυση ούτε η ικανότητα παραγωγής της μουσικής είναι χαρίσματα που χρησιμεύουν άμεσα κατά οποιονδήποτε τρόπο στις συνήθεις ανάγκες της ζωής του ανθρώπου». Απρόθυμος να πιστέψει ότι η μουσική είναι εντελώς άχρηστη, ο Δαρβίνος συμπέρανε ότι πιθανόν να βοηθούσε τους προγόνους του ανθρώπου να είναι πιο επιτυχημένοι στο ζευγάρωμα. Ωστόσο, αν ίσχυε αυτό, θα ήταν αναμενόμενο το ένα φύλο να είναι καλύτερα προικισμένο μουσικά από το άλλο, και κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Ποιος είναι λοιπόν ο στόχος της μουσικής;

Ο Στίβεν Πίνκερ, ένας γνωσιακός ψυχολόγος ο οποίος έγραψε το βιβλίο «Το ένστικτο της γλώσσας», έχει αποκαλέσει τη μουσική «ακουστική τούρτα, ένα φίνο γλύκισμα φτιαγμένο για να ερεθίζει τα ευαίσθητα σημεία τουλάχιστον έξι διανοητικών λειτουργιών μας». Εάν εξαφανιζόταν από το είδος μας, «ο τρόπος ζωής μας θα παρέμενε, κατά τα άλλα, σχεδόν απαράλλαχτος». Αλλοι υποστηρίζουν ότι, αντιθέτως, η μουσική, μαζί με τις εικαστικές τέχνες και τη λογοτεχνία, αποτελεί μέρος αυτού που μας κάνει ανθρώπους. Η απουσία της θα είχε αποκτηνωτικές συνέπειες. Στο βιβλίο του «The Music Instict: How Music Works and Why We Can’t Do Without It» («Το μουσικό ένστικτο. Πώς λειτουργεί η μουσική και γιατί δεν κάνουμε χωρίς αυτήν», εκδ. Bodley Head), ο Φίλιπ Μπολ, Βρετανός επιστημονικός συγγραφέας και φανατικός φιλόμουσος, στέκεται κάπου στη μέση. Υποστηρίζει ότι η μουσική είναι ενσωματωμένη στις ακουστικές, γνωσιακές και κινητικές μας ικανότητες. Εχουμε μουσικό ένστικτο όσο και ένστικτο της γλώσσας, και δεν θα μπορούσαμε να απαλλαγούμε από αυτό ακόμα κι αν το προσπαθούσαμε.

Η μουσική μπορεί να σημαίνει διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικούς πολιτισμούς. Παρότι όμως είναι πολιτιστικά εξειδικευμένη, ορισμένα από τα δομικά στοιχεία της είναι οικουμενικά: μελωδία, αρμονία, ρυθμός, το ηχόχρωμα που παράγεται από μια ποικιλία οργάνων και το διακριτό στυλ που προστίθεται από τους επιμέρους συνθέτες. Σχεδόν όλα τα μουσικά συστήματα βασίζονται σε κλίμακες ορισμένης έκτασης - με όριο τη νότα που ηχεί το ίδιο όπως αυτή με την οποία ξεκινήσαμε, μόνο σε υψηλότερο ή χαμηλότερο βαθμό οξύτητας.

Ο Πυθαγόρας

Ο Ελληνας φιλόσοφος Πυθαγόρας, που έζησε γύρω στο 500 π.Χ., λέγεται ότι είχε ανακαλύψει πως οι νότες οι οποίες ηχούν αρμονικά μαζί, έχουν απλούς λόγους συχνοτήτων μεταξύ τους: για παράδειγμα, μια νότα που είναι μια οκτάβα υψηλότερη από μιαν άλλη έχει διπλάσια συχνότητα. Η «διατονική» κλίμακα του Πυθαγόρα, που αποτελεί ακόμα τη βάση της δυτικής μουσικής, αποτελείται από επτά νότες. Δεν είναι όμως η μόνη, κάθε άλλο. Τα μουσικά σύνολα γκαμελάν της Ιάβας χρησιμοποιούν δύο κλίμακες με νότες διαφορετικού αριθμού. Η μουσική της βόρειας Ινδίας έχει 32 διαφορετικές κλίμακες. Ο Αρνολντ Σέμπεργκ επινόησε ένα δωδεκάφθογγο σχήμα ατονικής μουσικής πριν από έναν αιώνα.

Ο Φίλιπ Μπολ εξετάζει με τη σειρά κάθε συστατικό της μουσικής για να εξηγήσει πώς λειτουργεί, χρησιμοποιώντας άφθονα παραδείγματα που τα αντλεί από ένα ευρύ φάσμα μουσικών ειδών, από τον Μπαχ έως τους Μπιτλς και από τα νανουρίσματα έως την τζαζ. Αν μπορείς να διαβάσεις μουσική, θα βρεθείς να μουρμουρίζεις μελωδίες για να καταλάβεις τι εννοεί. Αν δεν μπορείς, ίσως κάποιες στιγμές να χαθείς μέσα στις τεχνικές λεπτομέρειες. Προτού όμως τα πράγματα αρχίσουν να δυσκολεύουν, η ικανότητα του συγγραφέα να μετατρέπει περίπλοκα δεδομένα σε απλή γλώσσα έρχεται και σώζει την κατάσταση.

Το βασικό του μήνυμα είναι ενθαρρυντικό και αισιόδοξο: οι άνθρωποι γνωρίζουν περισσότερα πράγματα για τη μουσική απ’ όσα νομίζουν. Αρχίζουν να αφομοιώνουν τους κανόνες από τη στιγμή που γεννιούνται, ίσως και νωρίτερα, ακούγοντας τα πάντα γύρω τους. Παιδιά πολύ μικρής ηλικίας μπορούν να πουν αν ένας τόνος ή μια αρμονία δεν είναι σωστή. Μια από τις χαρές της μουσικής είναι η γενική εξοικείωση με τον τρόπο που είναι οικοδομημένη, το να ξέρεις μέσες-άκρες τι να περιμένεις κι έπειτα να διαπιστώνεις με ποιους ιδιαίτερους τρόπους καλύπτονται ή ξεπερνιώνται οι προσδοκίες σου. Οι περισσότεροι ενήλικες μπορούν να διακρίνουν τις διαφορές ανάμεσα στα είδη της μουσικής ακόμα κι αν δεν έχουν καμιά εκπαίδευση.

Η μουσική είναι τελείως sui generis. Δεν οφείλει να αφηγηθεί, μια μη-μουσική ιστορία ο ακροατής θα την αποκωδικοποιήσει για τον εαυτό του. Πολλοί, ίσως οι περισσότεροι, έχουν βιώσει ξαφνικά φουντώματα συγκίνησης ακούγοντας ένα συγκεκριμένο μουσικό κομμάτι· ενθουσιασμό ή ανατριχίλα, μια αίσθηση έξαψης, ανάτασης ή ιλαρότητας. Μπορεί ακόμα να συγκινηθούν μέχρι δακρύων χωρίς να μπορούν να εξηγήσουν γιατί. Μουσικοί αναλυτές έχουν προσπαθήσει σκληρά να βρουν πώς συμβαίνει αυτό, αλλά με μικρή επιτυχία. Ισως μερικά μυστήρια είναι καλύτερα να παραμείνουν μυστήρια.

http://panagiotisandriopoulos.blogspot.com/

Mη φοβάσαι! θέλουμε μόνο την Ψυχή σου!

ΣΑΤΑΝΙΣΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

του μακαριστού π. Αντ. Αλεβιζοπούλου

(επιμέλεια κ. Κατερίνας Βασιλάκη, μουσικού)

Η περίπτωση της Janine

Η αποκρυφιστική μουσική οδηγεί πολλούς νέους σταδιακά όλο και πιο βαθειά στο χώρο του σατανισμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρει η Pat Pulling στο βιβλίο της Το δίχτυ του διαβόλου. Πρόκειται για την περίπτωση της Janine.

Η Janine κατάγεται από χριστιανική οικογέ­νεια. Παρουσίασε δυσκολίες στο σχολείο έγρα­φε ποιήματα μοιρολατρικά για το θάνατο και το Σατανά και ζωγράφιζε σκηνές από ένα δαιμονι­σμένο κορίτσι με αποκρυφιστικά πλαίσια. Η μη­τέρα της ανησύχησε και την πήγε στην Pat Pulling (η οποία είναι μέλος της Ενώσεως Αμερικανών Γονέων) για συμβουλή.

Η Pulling αναφέρει ότι η Janine στην αρχή ήταν ευγενική όταν όμως ο λόγος στράφηκε στις ζωγραφιές, άναψε. Παρ’ όλα αυτά, ύστερα από μερικές συναντήσεις, έγινε φιλική. Τη ρώτησα αν παίρνει ναρκωτικά, γράφει η Pulling, και μου απάντησε πως παίρνει μερικές φορές μαριχουά­να.

Δεν ήθελε να αναφέρει για τους φίλους της τίποτα και δημιουργούσε την εντύπωση πως της λείπει η αυτοπεποίθηση νομίζει πως είναι άσχη­μη και κουτή…

Όταν τη ρώτησα γιατί έχει αυτή την εντύπωση, έβαλε τα κλάματα. Μου διηγήθηκε πως όταν ήταν 13 χρονών, έκανε έκτρωση, επειδή ο φίλος της δεν την ήθελε ή δεν επιθυμούσε το μωρό. Οι γονείς της δεν γνώριζαν τίποτε.

Της είπα πως είναι πολύ βασικό να μιλήσει στους γονείς της γι’ αυτό το θέμα και προσφέρ­θηκα να φέρω στη συζήτηση και ένα θεραπευ­τή, αν βέβαια ήταν πρόθυμη να μιλήσει στους γονείς της. Επέμεινε ότι δεν θα άνοιγε ποτέ μα ποτέ το στόμα της να πει κάτι τέτοιο στους γο­νείς της, επειδή θα μπορούσαν να έλθουν στο φως περισσότερα πράγματα.

Ύστερα από μακρά επιμονή μου, μου αποκάλυψε ότι ένα μέλος της οικογένειάς της είχε μα­ζί της σεξουαλική επαφή, όταν ήταν 12 ετών. Για να μη μιλήσει την απείλησε. Φοβόταν πως δεν θα γίνει πιστευτή και πως αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει σοβαρότατα οικογενειακά προ­βλήματα…

Ολόκληρο εδώ: http://www.egolpion.com/janine.el.aspx

Η ιστορική τραγωδία της Ελλάδας


«Στην Ελλάδα ο φιλελευθερισμός ξεψύχησε πριν ακόμα οι λαϊκές μάζες γνωρίσουν τις δημοκρατικές ελευθερίες και τις οικονομικο-κοινωνικές μεταρρυθμίσεις των προχωρημένων κρατών της Ευρώπης»
Παντελής Πουλιόπουλος


Με αυτές τις λίγες γραμμές ο Παντελής Πουλιόπουλος συμπυκνώνει το δράμα του ελληνικού καπιταλισμού.
Ενός καπιταλισμού που ήρθε καθυστερημένα, με συνακόλουθο αποτέλεσμα: Να αναπτυχθεί «μπασταρδεμένα», συμβιβαστικά με τα φεουδαρχικά κατάλοιπα, δουλικά εξαρτημένα από τα ισχυρά ιμπεριαλιστικά κράτη και κομπραδόρικα, δηλαδή παρασιτικά…

Ολόκληρη η ιστορία της ελληνικής αστικής τάξης, από την εμφάνισή της, ήταν μια ιστορία συμβιβασμών, τυχοδιωκτισμών, παλινωδιών, εξαρτήσεων, παρασιτισμού και δωσιλογισμού.
Η χαρακτηριστικότερη έκφραση αυτού του ελληνικού καπιταλισμού ήταν η «σαλάτα του Κοραή» (εύστοχη διατύπωση του Βάσω Βαρίκα)
Το ακόλουθο κείμενο του Μενέλαου Τασιόπουλου «ζωγραφίζει» με αδρές πινελιές αυτή την εικόνα.


ΕΛΛΑΔΑ : H Χώρα που δεν πρόλαβε καν να ονειρευτεί...


Πηγή:
http://listonplace.blogspot.com/2010/05/h_31.html



Είτε θα πετύχουμε και θα πάρουμε την πατρίδα μας πίσω, είτε θα χαθούμε για αιώνες στις πατρίδες των άλλων και των υπερκρατικών διεθνών οργανισμών, τις νέες αυτοκρατορίες.

Εδώ που φθάσαμε, δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα περισσότερο από τις αλυσίδες μας. Οσο περνούν οι εβδομάδες η κατάστασή μας θα γίνεται όλο και πιο αντιληπτή. Μέχρι την Εξέγερση.


Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος


Η Ελλάδα από της ιδρύσεώς της στα δημόσια οικονομικά της είχε ένα μόνιμο πρόβλημα. Τον υπερβολικό δανεισμό της και τους αστάθμητους παράγοντες στο εσωτερικό της.

Ο δανεισμός οδηγούσε σε συνθήκες ξένης επιρροής στα όρια της αποικιοκρατίας και της περιορισμένης εθνικής δικαιοδοσίας.

Οι αστάθμητοι παράγοντες συσχετίζονταν με τους εθνικούς και πολιτικούς ή κοινωνικούς διχασμούς, αλλά και τους πολέμους: Εθνικοαπελευθερωτικούς, αμυντικούς ή εμφύλιους.

Στο συγκεκριμένο αυτό πλαίσιο η Ελλάδα είχε σταθερό πρόβλημα διακυβέρνησης. Ιδιαίτερα γιατί, ενώ η επανάστασή της οργανώθηκε από τις παροικίες και από εκεί προήλθε και ο πλούτος των μεγάλων Ευεργετών που την εμπέδωσαν ως κράτος, κυβερνήθηκε από κοτζαμπάσηδες, προεστούς και δωσίλογους.

Όλους αυτούς, δηλαδή, που προσκύνησαν και φρόντισαν να είναι αρεστοί στην εκάστοτε κατοχή, στις αυτοκρατορικές δομές των ξένων, ούτως ώστε να αποκτήσουν προνόμια και περιουσία, κυβερνώντας τους πολλούς και διατηρώντας τους σε κλίμα υποτονικής αποδοχής της καταπιεστικής εξουσίας.

Έχοντας αυτόν τον εσωτερικό εξουσιαστικό διχασμό το Έθνος και η Κοινωνία δεν κατόρθωσαν ποτέ να φθάσουν στη συλλογική συμφωνία για τη στρατηγική της Πατρίδας. Της συγκρότησης δηλαδή του κοινού και δημοσίου συμφέροντος. Την υπέρτατη ιδεολογία του όλου, πάνω από το επιμέρους συμφέρον.

Στην πραγματικότητα αυτή, θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και την ατυχία της προσφυγιάς. Χιλιάδες Ελληνες διωγμένοι από διάφορες χώρες όπου ζούσαν, ως παροικίες ιδιαίτερα από τη Μικρά Ασία και τον Εύξεινο Πόντο, έφθαναν κατεστραμμένοι, χωρίς περιουσία, βασανισμένοι, συμπλεγματικοί, απολύτως ανασφαλείς και απροσδιόριστα αναξιοπρεπείς στη μητέρα πατρίδα, τη Μάνα Γη, επιδιώκοντας την επιβίωση και την ασφάλεια, χωρίς την ελπίδα να γίνουν -τουλάχιστον στην πρώτη γενιά του διωγμού- κάτι σχετικό με αυτό που ήταν πριν από αυτόν.

Με τον τρόπο αυτό η Ελλάδα ως έθνος-κράτος
δεν στηρίχθηκε και δεν δανείσθηκε από τις παροικίες της, αλλά αντίθετα εκλήθη να συνδράμει την προσφυγιά που προήλθε από αυτές, από κεφάλαια μάλιστα που δεν διέθετε. Παράλληλα μετατράπηκε στην "Ψωροκώσταινα" ή τη "Φτωχομάνα", όπως τη χαρακτήρισαν οι πρόσφυγες και όχι οι γηγενείς, που είχαν μια συνέχεια από την εποχή της ένταξης στις μεγάλες Αυτοκρατορίες και τώρα, μετά την απελευθέρωση, είχαν γίνει πιο αισιόδοξοι, πιο δυναμικοί, πιο αποφασιστικοί, πιο πλούσιοι.

Η Ελλάδα με τον τρόπο αυτό δεν πρόλαβε ποτέ να ονειρευτεί. Δεν πρόλαβε να αποκτήσει την εμπεδωμένη εκείνη αστική τάξη, που θα σχεδίαζε ένα έθνος-κράτος πρότυπο στη Μεσόγειο, τα Βαλκάνια και τη Νότιο Ευρώπη.

Η Ελλάδα δεν κατόρθωσε να συνδεθεί με το παρελθόν της δημιουργικά και να χτίσει ένα μέλλον μη ανατρέψιμο. Η Ελλάδα μετεξελίχθηκε σε μια οντότητα κατεξοχήν μικροαστική, κατεξοχήν δουλοπάροικη, κατεξοχήν κομπλεξική. Δεν μπόρεσε να ξεφύγει ποτέ από τη βαριά αυτή μοίρα της.

Αν μάλιστα δεν είχε υπάρξει ένας Τσίλλερ και μια αστική τάξη του Μεσοπολέμου, εάν δεν υπήρχε κάποιος Συγγρός ή Ζάππας και οι άλλοι μεγάλοι Ηπειρώτες, θα ήταν απλά ένας απέραντος τουρκομαχαλάς ή βουλγαρομαχαλάς στους μοντέρνους καιρούς, χτισμένος με τούβλα και τσιμέντο και όχι με ξύλα και λάσπη.

Εάν τα κτίρια και η δομή των πόλεων
αντικατοπτρίζουν το επίπεδο πολιτισμού ενός Λαού, ενός Εθνους, μιας Κοινωνίας, τότε μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι ο παλαιότερος πολιτισμός της Ευρώπης, αυτός που στηρίχθηκε στο φως, την αρμονία και τη φιλοσοφία (άρα τον ανθρωποκεντρισμό) έπεσε στα χειρότερα χέρια, τα δικά μας. Τη διοίκηση της νεότερης Ελλάδας.


Δεν είναι τυχαίο μάλιστα ότι η μεγαλύτερη καταστροφή στη χώρα δεν έγινε τα χρόνια των πολέμων, αλλά τα τελευταία σαράντα. Τα χρόνια της ανοικοδόμησης. Τα χρόνια της ευμάρειας, στο τέλος των πολέμων.


Στα χρόνια της ΕΟΚ και του πακτωλού των πλαισίων στήριξης. Ο μικροαστισμός μετεξελίχθηκε σε κιτς και κλεπτοκρατία. Οι επιδοτήσεις σε τεμπελιά, ανεμελιά, κατανάλωση, προμήθειες, ισοπέδωση των ηθών, βόλεμα, ρουσφέτι. Η Ελλάδα της Αντιπαροχής, της Δημοσιοϋπαλληλίας και της Περιορισμένης Ευθύνης. Η Ελλάδα του Αυθαίρετου, της Off shore και της Αρπαχτής. Είναι τελικά απλό. Ρόλο παίζει η αφετηρία μιας πορείας.

Εάν στην αρχή δεσπόζουν η μικροπολιτική και το μικροσυμφέρον σε συνθήκες ευμάρειας, αυτά γιγαντώνονται και κυριαρχούν έναντι όλων.


Εάν στην αφετηρία εμπεδώνεται το κλίμα της γενναιότητας των ιδεών, της δημιουργίας και της συλλογικότητας, η επόμενη μέρα είναι απολύτως διαφορετική από την προηγούμενη.

Η Ελλάδα έχασε δύο σημαντικά ορόσημα για να γίνει κάτι εντελώς διαφορετικό σε συγκρότηση κράτους και επιπέδου ζωής από εκείνο που η μετά την Εθνική Επανάσταση Ιστορία της, υπαγόρευσε. Το 1980, όταν εισήλθε στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, και το 2004, την ημέρα που έκλειναν τα φώτα στα στάδια των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων μετά την 11η Σεπτεμβρίου, με όλο τον κόσμο να μιλά για το "ελληνικό θαύμα". Η Ελλάδα με ευθύνη της Διοίκησής της έχασε το στοίχημα της ανάπτυξης στην πρώτη φάση και της ανασυγκρότησης στη δεύτερη. Φθάνουμε στο σήμερα και το πολύ εγγύς αύριο. Η Ελλάδα της χρεοκοπίας, της απόγνωσης, της υποτίμησης, της εξόδου. Ψάχνει τον Μωυσή της. Δεν θα έρθει. Σε συνθήκες πανικού δεν φτιάχνεις κράτος και κοινωνική συγκρότηση. Χρειάζεσαι ένα θετικό ή πολύ αρνητικό ορόσημο. Τα πρώτα τα χάσαμε.

Το στοίχημά μας είναι στο δεύτερο.


Υπάρχει μια αρχή, μάλλον κομμουνιστική, αλλά ενδιαφέρουσα. Εδώ που φθάσαμε, δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα περισσότερο από τις αλυσίδες μας. Οσο περνούν οι εβδομάδες η κατάστασή μας θα γίνεται όλο και πιο αντιληπτή. Μέχρι την Εξέγερση.

Απέναντι στον πολιτικό κύκλο της Μεταπολίτευσης, το ΔΝΤ, την Ευρώπη των δημοσιονομιστών και της γραφειοκρατίας. Πολλοί θα χαρακτηρίσουν, ως συνήθως, την εξέγερση ορόσημο.


Το στοίχημα όμως είναι αλλού. Σε αυτό που θα συμβεί, σε αυτούς που θα αναλάβουν, στη συλλογική αυτοδέσμευση για την εθνική αναγέννηση, στην κοινωνική ενσυνείδηση της επόμενη μέρας από την Εξέγερση. Είτε θα πετύχουμε και θα πάρουμε την πατρίδα μας πίσω, είτε θα χαθούμε για αιώνες στις πατρίδες των άλλων και των υπερκρατικών διεθνών οργανισμών, τις νέες αυτοκρατορίες.

Εκατόν ενενήντα χρόνια μετά την Εθνική Επανάσταση,
που σηματοδότησε την εξέγερση των Λαών, των Φυλών και των Εθνών, απέναντι στις αυτοκρατορίες της Φεουδαρχίας και της Αποικιοκρατίας, θα δείξουμε ιστορικά αν είμαστε θύματα ή θύτες των Κοτζαμπάσηδων, των Δωσίλογων και της Κλεπτοκρατίας των κρατικών προμηθευτών. Οφείλουμε να το γνωρίζουμε καλύτερα απ' όλους τους άλλους, γιατί είναι γραμμένο στην Ιστορία μας. Τα Εθνη για να έχουν Κράτη θα πρέπει να τα αξίζουν και να αγωνίζονται γι' αυτά.

http://resaltomag.blogspot.com/2010/05/blog-post_4044.html#more



Μιά ζωή πλάι στους κατατρεγμένους


Της Ναυσικάς Καραγιαννίδη
«Είναι φυλακή». «Αναμορφωτήριο εννοείτε», απάντησα. «Οχι, είναι κανονική φυλακή και εκεί κρατούνται παιδιά», επέμεινε ο ιερέας Μανώλης Μάρκος, αναφερόμενος στο Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων Αυλώνα.
Και ήταν η μοναδική φορά που είδα τη γαλήνια έκφρασή του να αλλάζει και να υψώνει τον τόνο της φωνής του. Οχι από θυμό, αλλά από αγανάκτηση και πόνο.
Γιατί ο ιερωμένος στεναχωριόταν που παιδιά βρίσκονταν σε μια φυλακή. Γιατί για εκείνον ήταν νέοι άνθρωποι που παρασύρθηκαν, είτε γιατί δεν είχαν κανέναν να ενδιαφερθεί για εκείνα, είτε από επιπολαιότητα λόγω του νεαρού της ηλικίας τους......

Γι' αυτό και κάθε Τετάρτη, επί 25 χρόνια, επισκεπτόταν τα παιδιά στη φυλακή στον Αυλώνα μαζί με τους ενορίτες του, που τον συνόδευαν και κάθε φορά τους πήγαιναν ρούχα, τρόφιμα, βιβλία και ό,τι άλλο είχαν ανάγκη. Σε συνεχή επικοινωνία ήταν και με τις οικογένειες τους. Δίπλα τους ήταν και μετά, όταν αποφυλακίζονταν, για να τα βοηθήσει να κάνουν μια νέα αρχή.

«Κάθε φορά που θα πηγαίνουμε στην εκκλησία της φυλακής θα ανάβουμε ένα κεράκι για τον πατέρα Μάρκο, θα τον σκεφτόμαστε και θα προσευχόμαστε γι' αυτόν, επειδή τον αγαπούσαμε και θα τον θυμόμαστε για πάντα. Ηταν ξεχωριστός άνθρωπος που νοιαζόταν για μας, είχε μεγάλη καρδιά που μας χώραγε όλους», έγραψε 20χρονος κρατούμενος για τον πατέρα Μανώλη Μάρκο που «έφυγε» στις 16 Απριλίου στα 73 του χρόνια.

Πράγματι είχε μεγάλη καρδιά ο «Αγιος των φυλακισμένων», όπως τον αποκαλούσαν. Ηταν δίπλα σε κάθε άνθρωπο που είχε την ανάγκή του -σε αρρώστους σε νοσοκομεία, σε άπορους, σε ορφανά παιδιά. Κοιμόταν μόλις 2 ώρες το 24ωρο για να προλάβει να βοηθήσει όσο το δυνατόν περισσότερους συνανθρώπους του. «Δεν υπήρχε ώρα για τον πατέρα Μάρκο, είτε ήταν 3 τα ξημερώματα, είτε 11 το πρωί, το ίδιο και το αυτό, όποτε και να ζητούσες τη βοήθεια του, έτρεχε για να βοηθήσει, να προσφέρει ό,τι μπορεί», μας λέει ο πατήρ Δανιήλ. Κατέρρευσε στις 28 Μαρτίου, Κυριακή των Βαΐων, λίγο πριν το πέρας της Θείας λειτουργίας.

«Είχε αφιερώσει τη ζωή του στους κατατρεγμένους», μας λέει μια κυρία που βρέθηκε στο μνημόσυνο την περασμένη Κυριακή στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στον Διόνυσο μαζί με τον 11χρονο γιο της, που έκανε μαθήματα ζωγραφικής στο Αρχονταρίκι της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου, όπου εφημέρευε ο πατήρ Μάρκος. Εκεί παραδίδονταν και μαθήματα βυζαντινής μουσικής, αγιογραφίας -όλα αφιλοκερδώς- και όλα με πρωτοβουλία του πατρός Μάρκου.

«Η επικοινωνία μαζί του ήταν δώρο από τον Θεό, τον έστειλε ο Θεός να βοηθήσει τους συνανθρώπους του, σου μετέδιδε την ηρεμία του, όταν έφευγες από κοντά του ένιωθες γαλήνιος», μας λέει μια άλλη κυρία. Ανθρωποι όλων των ηλικιών, από κάθε γωνιά της Ελλάδας, αλλά και από το εξωτερικό, μια και η δράση του ξεπερνούσε τα σύνορα της χώρας μας, βρέθηκαν στο μνημόσυνο για να τον αποχαιρετήσουν.

«Ο Θεός τον ήθελε κοντά του, τον πήρε και τον έβαλε στον Παράδεισο για να φωτίζει και να προσέχει από ψηλά εμάς, τους γονείς μας και τους αγαπημένους μας ανθρώπους», γράφει ο 20χρονος κρατούμενος.

Σε επίσκεψή μου στη φυλακή στον Αυλώνα, ο διευθυντής του δημοτικού σχολείου στη φυλακή Νίκος Αρμένης μού είχε πει: «Δεν υπάρχουν πολλοί σαν τον πατέρα Μάρκο, είναι μετρημένοι στα δάκτυλα».

Ας ελπίσουμε ότι θα βρεθεί ένας εξίσου φωτισμένος άνθρωπος που θα καλύψει το κενό του και να συνεχίσει το έργο του. Εμείς θα τον θυμόμαστε πάντα.





Σημερινό (31/5/2010) άρθρο της Ελευθεροτυπίας για τον π. Μάρκο Μανώλη.

Κυριακή, 30 Μαΐου 2010

Η ανάπτυξη εθνικής συνείδησης είναι "άσκηση Πολιτικής" ή εναρμόνιση στις επιταγές του Συντάγματός μας;

Η απάντηση του Ευτ.Νικόπουλου (αδελφός και δικηγόρος της κ. Χαράς Νικοπούλου) στην κ.Δραγώνα

Δημοσιεύουμε Ανοιχτή Επιστολή προς την κυρία Δραγώνα του δικηγόρου της ηρωικής και ασυμβίβαστης δασκάλας Χαράς Νικοπούλου σχετικά με τις "κατηγορίες" της κυρίας Δραγώνα ότι η Χαρά Νικοπούλου "ασκεί πολιτική".

Θεσσαλονίκη 29 Μαϊου 2010
Η ανάπτυξη ΕΘΝΙΚΗΣ & ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ είναι Άσκηση Πολιτικής ή εναρμόνιση στις επιταγές του Συντάγματός μας;
Τους τελευταίους μήνες η Ειδική Γραμματέας Ενιαίου Διοικητικού Τομέα Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού, Εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων του Υπουργείου Παιδείας και διά βίου μάθησης, κα Θάλεια Δραγώνα, επαναλαμβάνει συνεχώς σε συνεντεύξεις της σε ΜΜΕ ότι η δασκάλα του Μεγάλου Δερείου Χαρά Νικοπούλου δεν πρέπει ν’ ασκεί πολιτική στο χώρο του σχολείου, χωρίς, όμως, ούτε μία φορά να εξειδικεύει και να διασαφηνίζει τι εννοεί. Ταυτόχρονα δηλώνει ότι Χαρά Νικοπούλου είναι μία δασκάλα που κάνει πολύ καλά τη δουλειά της ως εκπαιδευτικός!!! Ποιο από τα δύο ισχύει δεν έχει ξεκαθαρίσει, μέχρι σήμερα η κα Δραγώνα. Η Χαρά Νικοπούλου είναι μία καλή δασκάλα, η οποία κάνει άριστα το εκπαιδευτικό της έργο και γι’ αυτό το Υπουργείο Παιδείας και δια βίου μάθησης τη βράβευσε τον Μάρτιο του 2010 μεταξύ των ογδόντα καλύτερων εκπαιδευτικών, ή η Χαρά Νικοπούλου είναι μία χείριστη δασκάλα, η οποία αντί ν’ ασχολείται με το διδασκαλικό και εκπαιδευτικό της έργο ασκεί ανεπίτρεπτα πολιτική εντός των σχολικών αιθουσών και μάλιστα επί μικρών παιδιών του δημοτικού σχολείου; Ποιο από τα δύο είναι η αλήθεια; Και εάν είναι το δεύτερο για ποιον λόγο το Υπουργείο Παιδείας βράβευσε τη Χαρά Νικοπούλου;
Η ειδική γραμματέας του Υπουργείου μέσα στις θολές, ασαφείς και ...φυσικά χωρίς συγκεκριμένες αναφορές, κατηγορίες και αιχμές της προς τη δασκάλα Χαρά Νικοπούλου, θεωρεί άσκηση πολιτικής εκ μέρους της ελληνίδας δασκάλας τη διδασκαλία στους μαθητές της, της ελληνικής ιστορίας, της επαναστάσεως του 1821, των ηρώων της ελληνικής επαναστάσεως, τη διδαχή τραγουδιών που σχετίζονται με τους ήρωες του 1821 και της επί τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς των Ελλήνων από τους Οθωμανούς, της διενέργειας παρελάσεων την 25η Μαρτίου, της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας στους μαθητές του σχολείου και πολλές φορές και σε ώρες πέραν του αυστηρού διδακτικού ωραρίου, της διδασκαλίας στα παιδιά των Ελλήνων μουσουλμάνων και της εμπέδωσης από τους μικρούς μαθητές του μειονοτικού σχολείου ότι είναι γνήσια ελληνόπουλα, απόγονοι όλων αυτών που έχυσαν το αίμα τους άφθονο για να ζούμε όλοι σήμερα ελεύθεροι και ν’ απολαμβάνουμε τα αγαθά της δημοκρατίας και της ελευθερίας.
Όλα τα παραπάνω, όμως, κα ειδική γραμματέα του Υπουργείου Παιδείας περιλαμβάνονται και στις εγκυκλίους του Υπουργείου Σας προς τους δασκάλους όλων των σχολείων απανταχού στην ελληνική επικράτεια. Αναρωτιέμαι δε γνωρίζει η κα Θάλεια Δραγώνα ότι οι εγκύκλιοι και οι οδηγίες του ίδιου του Υπουργείου, όπου έχει επιλεγεί-τοποθετηθεί ως ειδική γραμματέας, προς όλους ανεξαιρέτως τους Έλληνες δάσκαλους, όπου κι εάν αυτοί υπηρετούν ομιλούν για υποχρέωση αυτών να διδάσκουν όλα τα παραπάνω. Δε γνωρίζει η κα Θάλεια Δραγώνα ότι το Υπουργείο Παιδείας δε διαφοροποιεί τη στάση του και τις οδηγίες του προς τους δασκάλους οι οποίοι υπηρετούν στα μειονοτικά σχολεία της Θράκης, αλλά τ’ αντιμετωπίζει όπως και όλα τα υπόλοιπα σχολεία στην ελληνική επικράτεια. Υπάρχει κάποια εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας που απαγορεύει τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου στα μειονοτικά σχολεία της Θράκης; Δεν προβλέπουν οι εγκύκλιοι του Υπουργείου τη διενέργεια παρελάσεων, τη διδασκαλία της ιστορίας της ελληνικής επαναστάσεως του 1821 και του ελληνικού αγώνα εναντίον των οθωμανών κατά τα τετρακόσια και πλέον έτη της σκλαβιάς μας;
Ως πρωτίστως Έλλην πολίτης, δευτερευόντως ως δικηγόρος και τέλος ως αδελφός της Χαράς Νικοπούλου, υπενθυμίζω στην "κα" ειδική γραμματέα του Υπουργείου Παιδείας ότι το άρθρο 16§2 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΜΑΣ, το οποίο έχει ψηφίσει η Ελληνική Βουλή συμπεριλαμβανομένου και του σήμερα κυβερνώντος κόμματος, ορίζει ρητώς ότι
«2.Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της ΕΘΝΙΚΗΣ και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες».
Το άρθρο αυτό «κα» ειδική γραμματέα δεσμεύει και υποχρεώνει συνταγματικά την εκάστοτε κυβέρνηση ν’ αναπτύσσει σε όλους ανεξαιρέτους τους Έλληνες πολίτες ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, επιταγή την οποία είναι υποχρεωμένοι ν’ ακολουθούν και όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι και λειτουργοί. Το Σύνταγμά μας όχι μόνον δεν κάνει διάκριση μεταξύ των Ελλήνων πολιτών άλλα υποχρεώνει την πολιτεία και το κράτος ν’ αναπτύσσει υποχρεωτικά την εθνική και θρησκευτική συνείδηση σ’ όλους ανεξαιρέτως τους Έλληνες, όπου κι εάν αυτοί ζουν από το Καστελόριζο μέχρι τον Έβρο, από την Ήπειρο και τα Επτάνησα μέχρι την τελευταία εσχατιά της Ελλάδος. Γι αυτό άλλωστε και η υπ’ αριθμ. 16287/08.02.1978 εγκύκλιος της Διευθύνσεως Μειονοτικών Σχολείων του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, με θέμα «Τρόπος διορισμού διευθυντών και υποδιευθυντών των μειονοτικών δημοτικών σχολείων ως και αρμοδιότητες και καθήκοντα υποδιευθυντών των σχολείων αυτών», η οποία απευθύνεται στους Διευθυντές και Υποδιευθυντές των Μειονοτικών Δημοτικών Σχολείων της Θράκης, ορίζοντας τα καθήκοντα διευθυντού και υποδιευθυντού στα εν λόγω σχολεία, αναφέρει στο άρθρο 2§4 ότι «Καταρτίζουν το χρονοδιάγραμμα των εκδηλώσεων κατά τις εθνικές επετείους, τις ημέρες αποτίσεως τιμής στους ήρωες και τις λοιπές κοινωνικές εκδηλώσεις» και στην §16 ότι «Καταρτίζουν τα σχέδια των παιδαγωγικών και διδακτικών εργασιών, ώστε να υλοποιούνται οι σκοποί της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ, ΕΘΝΙΚΗΣ αγωγής και εκπαιδεύσεως, γι’ αυτό έρχεται σε επαφή με τα όργανα του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας προπαρασκευάζοντας τις αναγκαίες υλικές προϋποθέσεις». Η εν λόγω εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας, η οποία ισχύει πλήρως και σήμερα είναι απολύτως εναρμονισμένη με την ως άνω συνταγματική επιταγή, φαίνεται, όμως, ότι και αυτήν την αγνοεί η ειδική γραμματέας του Υπουργείου.
Η "κα" ειδική γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας και δια βίου μάθησης, τοποθετημένη σε μία θέση νευραλγική, όχι μόνον λησμονεί ανεπίτρεπτα το συγκεκριμένο σαφές άρθρο του ισχύοντος Συντάγματος, το οποίο και η ίδια με την ιδιότητα την οποία φέρει θα έπρεπε με συνταγματική υποταγή στον υπέρτατο νομοθετικό κανόνα του Ελληνικού Κράτους ν’ ακολουθεί, ως και τη σαφή εγκύκλιο του Υπουργείου, αλλά φαίνεται ότι τα παραβιάζει συνεχώς, εμμένοντας μέχρι σήμερα στη στάση της αυτή.
Το περίεργο και οξύμωρο είναι ότι το πολιτειακό όργανο του ελληνικού κράτους, [δηλαδή η ειδική γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας], το οποίο υποτίθεται αποτελεί εκφραστή και θεματοφύλακα του Ελληνικού Συντάγματος και εφαρμοστή, ως πολιτικό και κυβερνητικό όργανο, του υπέρτατου νομοθετήματος της Ελληνικής Πολιτείας, το όργανο αυτό φαίνεται ότι δεν ενστερνίζεται τη συνταγματική επιταγή προς το Κράτος για ανάπτυξη εθνικής συνείδησης προς όλους τους Έλληνες, παραβιάζοντας πλέον τον υπέρτατο Ελληνικό Κανόνα Δικαίου, σε κρίσιμα και ευαίσθητα ζητήματα.
Είναι, όμως, σε όλους γνωστό και το επισημαίνω και στην ειδική γραμματέα του Υπουργείου Παιδείας, υπενθυμίζοντάς της το, ότι ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΕΣ εντολές, θέσεις, οδηγίες και προτροπές ακόμη και όταν προέρχονται από κυβερνητικά και πολιτικά πρόσωπα είναι ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ και ως τέτοιες δεν γίνονται αποδεκτές τόσο από τους Έλληνες πολίτες όσο και από τους Δημοσίους Υπαλλήλους και Λειτουργούς, οι οποίοι, μάλιστα οφείλουν και υποχρεούνται, βάσει του υπέρτατου πολιτειακού νομοθετήματος και με γνώμονα τις σαφείς επιταγές του Συντάγματος, να μην υπακούουν και να μην τις εφαρμόζουν ως ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΕΣ, χωρίς τούτο να επισύρει καμία απολύτως πειθαρχική ή άλλη ποινή.
Θα ήταν, λοιπόν χρήσιμο, αλλά και επιτακτικό η ειδική γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας, το οποίο όσο και εάν κάποιοι δε θέλουν να λέγεται «ΕΘΝΙΚΗΣ», είναι εν τοις πράγμασι «ΕΘΝΙΚΗΣ» παιδείας, βάσει ρητής συνταγματικής επιταγής, να φρεσκάρει λίγο τη μνήμη της διαβάζοντας και πάλι προσεκτικά τη διάταξη του άρθρου 16§2 του Συντάγματος, ως και το άρθρο 2§§4 & 16 της ως άνω εγκυκλίου του Υπουργείου Παιδείας, αντί να δίδει συνεντεύξεις, που στηρίζονται σε ανύπαρκτα γεγονότα, θολές και ασαφείς κατηγορίες και θέσεις παραβιάζουν κατάφωρα το Ελληνικό Σύνταγμα, στο οποίο υποτίθεται ότι υποχρεούται να υπακούει.
Με εκτίμηση
Ευτύχιος Νικόπουλος





http://klassikoperiptosi.blogspot.com/2010/05/blog-post_31.html

Ασπρόμαυρες του Zbigniew Kosc

Athos by Zbigniew Kosc

















http://agioritikesmnimes.pblogs.gr/2009/11/623-aspromayres-toy-zbigniew-kosc.html

Μονή Σταυροβουνίου, Όχι εις την υποδοχήν του αιρεσιάρχου Πάπα




Ὑπὸ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου ΟΧΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΙΝ ΚΑΙ ΥΠΟΔΟΧΗΝ ΤΟΥ ΑΙΡΕΣΙΑΡΧΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟΝ Ἡ ὑποδοχὴ καὶ ἐκδήλωσις τιμῆς πρὸς τὸν Πάπαν ὑπὸ τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας δύναται νὰ ἐκληφθῆ ὡς ἀναγνώρισις αὐτοῦ καὶ ὑποτέλεια, ἐπισημαίνει ἡ Ἱ.Μονὴ Σταυροβουνίου εἰς ἐπιστολήν της πρὸς τὸν Μητροπολίτην Κιτίου Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Κύπρου, ὑπό τήν πίεσιν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Χρυσοστόμου, ἀπεφάσισε νά ἐκδώση ἐγκύκλιον διά τῆς ὁποίας καλεῖ τόν πιστόν λαόν, τόν ἔντιμον κλῆρον καί τάς Ἱεράς Μονάς νά ὑποδεχθοῦν τον Πάπαν εἰς τήν Κύπρον, κατά τήν προσεχῆ Παρασκευήν καί νά μή προβάλουν ἀντιστάσεις ἤ νά μή ἀντιδράσουν, διότι κατά τήν ἐπίσκεψιν δέν θα γίνουν συζητήσεις διά θέματα Πίστεως. Ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐκάλεσε τους Ἱερεῖς καί τούς Καθηγουμένους τῶν Ἱερῶν Μονῶν νά ἀναγνώσουν την ἐγκύκλιον πρός τόν πιστόν λαόν τῆς Κύπρου. Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου, Ἀρχιμανδρίτης Ἀθανάσιος ἀντέδρασε δυναμικῶς..... ὅταν ἔλαβε τήν ἐγκύκλιον. Ἀμέσως συνέταξεν ἐπιστολήν, τήν ὁποίαν ἀπέστειλεν πρός τόν Μητροπολίτην Κιτίου κ. Χρυσόστομον, διά τῆς ὁποίας τοῦ καθιστᾶ γνωστόν ὅτι ἡ «καθ᾽ ἡμᾶς Ἱ.Μονή τονίζει εὐθαρσῶς τήν ἀντίθεσίν της “εἰς οἱανδήποτε”, ἐκ μέρους τῆς Διοικούσης ᾽Εκκλησίας ἐπίσημον ὑποδοχήν καί ἐκδήλωσιν τιμῆς προς τό πρόσωπον τοῦ Πάπα, ἡ ὁποία, εὐλόγως δύναται νά ἐκληφθῆ ὡς ἀναγνώρισις αὐτοῦ καί ὑποτέλεια». Ὁ Πάπας, ὡς τονίζει ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱ. Μονῆς ἦτο, εἶναι καί θά παραμείνη αἱρεσιάρχης. Ἐπισημαίνει πρός την Διοικοῦσαν Ἐκκλησίαν ὅτι παραθεωρεῖ τήν ἑρμηνείαν τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὅταν ἐπικαλῆται διά τήν ἐπίσκεψιν τοῦ Πάπα «περί τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως». Ἐπικρίνει, ἐπίσης, τήν Διοικοῦσαν Ἐκκλησίαν τῆς Κύπρου, ἡ ὁποία ἀναγνωρίζει τήν «ἐκκλησιαστικήν ἐκτροπήν τῆς Οὐνίας», ἀλλά ἀπό τήν ἄλλην προσκαλεῖ, ὑποδέχεται καί φιλοξενεῖ τον Πάπαν, «καί ἐπί ἴσοις ὅροις» ἔχομεν συμπαρακάθησιν τῶν Οὐνιτῶν μετά τῶν Ὀρθοδόξων εἰς τούς Παπικούς Διαλόγους.


Ἡ ἐπιστολὴ
Τό πλῆρες κείμενον τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου πρός τόνΜητροπολίτην Κιτίου ἔχει ὡς ἀκολούθως:


“Πανιερώτατον Μητροπολίτην Κιτίου κ.κ. Χρυσόστομον,
Ἱερά Μητρόπολις Κιτίου, Λάρνακα
13.5.2010, Τῆς τοῦ Κυρίου Ἀναλήψεως
Πανιερώτατε ἅγιε Δέσποτα, Εὐλογεῖτε! Τήν εὐχήν Σας!
Ἐλάβομεν τήν ὑπό ἡμερ. 11.05.2010 ΣυνοδικήνἘγκύκλιον τῆςἘκκλησίας τῆς Κύπρου, τήν ὁποίαν καί μετά προσοχῆς ἀνεγνώσαμεν. Αἰσθανόμεθα ἐν προκειμένῳ ἔντονον τήν ἀνάγκην νά ἐκφράσωμεν κατ᾽ ἀρχήν τήν ψυχικήν ἡμῶν ὀδύνην πρός Ὑμᾶς, ὡς τόν γνήσιον ἡμῶν Πνευματικόν Πατέρα, διά τό γεγονός τῆς ὑπό συμπάσης τῆς Συνόδου τῆς Ἐκκλησιάς τῆς Κύπρου ἐγκριθείσης ὁμοφώνως ἀποδοχῆς τῆς ὑπό τοῦ Προέδρου τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας ἐπισήμου προσκλήσεως εἰς Κύπρον τοῦ Πάπα Ρώμης Βενεδίκτου ΙΣΤ´ καί τῆς πρός τοῦτο ὁμοθύμου συγκαταθέσεως αὐτῆς. Ἡ καθ᾽ ἡμᾶς Μονή τονίζει εὐθαρσῶς τήν ἀντίθεσιν αὐτῆς δι᾽ οἱανδήποτε ἐκ μέρους τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας ἐπίσημον ὑποδοχήν καί ἐκδήλωσιν τιμῆς πρός τό πρόσωπον τοῦ Πάπα, ἡ ὁποία, εὐλόγως, δύναται νά ἐκληφθῇ ὡς ἀναγνώρισις αὐτοῦ καί ὑποτέλεια. Τυγχάνει πᾶσι τοῖς Ὀρθοδόξοις πιστοῖς κατάδηλον, τό ὅτι ὁ ἑκάστοτε Πάπας Ρώμης, ἀπό τῆς ἀποσχίσεως τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας ἐκ τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, εἶναι οὐχί μόνον σχισματικός, ἀλλά καί αἱρετικός. Εἶναι περιττόν ἐν ταύτῃ τῇ συναφείᾳ νά ἀναφερθῶμεν εἰς τά οὐρανομήκη καί ἁγιώτατα Πατερικά ἀναστήματα τῶν Μεγάλου Φωτίου, Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, Γενναδίου Σχολαρίου κ.ἄ., οἱ ὁποῖοι, σαφῶς καί ἀπεριφράστως, ἀποφαίνονται ὅτι ὁ μετά τό Σχίσμα Προϊστάμενος τῆς Δυτικῆς “ἐκκλησίας” Πάπας εἶναι μέγας αἱρεσιάρχης. Ἐάν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀποφαίνεται ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ὅτι “αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ” (Τίτ. 3,10), πρός τι οἱ θεολογικοί μετά τῶν παπικῶν Διάλογοι, ἐπίσημοι τούτων ὑποδοχαί και ἐναγκαλισμοί; Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν ὁμιλεῖ σαφῶς περί νουθεσίας τῶν αἱρετικῶν, ἀσφαλῶς πρός τήν ἐκείνων ἐπιστροφήν, ἐάν βεβαίως ἐπιδείξωσι πνεῦμα ταπεινώσεως καί ἐμπράκτου μετανοίας. Οὐδόλως, ὅμως, ἐννοεῖ τήν μετ᾽ αὐτῶν συνδιαλλαγήν ἐπί ἴσοις ὅροις, ὡς ἐάν ἡ Ἀλήθεια και τό ψεῦδος νά εὑρίσκωνται ἐν τῷ αὐτῷ ἐπιπέδῳ, παραβλέποντες τό μεταξύ ἡμῶν καί αὐτῶν μέγα χάσμα. Ἑπομένως λοιπόν, κατά τόν θεηγόρον Παῦλον, “μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν” ὀφείλομεν νά παραιτούμεθα τοῦ ἀχρειάστου καί ἀχρήστου Διαλόγου, ἐφ᾽ ὅσον «ἐξεστραμμένοι εἰσίν οἱ τοιοῦτοι καί ἁμαρτάνουσιν ὄντες αὐτοκατάκριτοι» (Τίτ. 3,11).
Περαιτέρω, ἐν τῇ ἐν λόγῳ Συνοδικῇ Ἐγκυκλίῳ γίνεται ἀναφορά «περί
τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως», κατά τήν ἀρχιερατικήν τοῦ Κυρίου Προσευχήν («ἵνα πάντες ἕν ὦσιν»). Διατί ὅμως παραθεωρεῖται ἐν προκειμένῳ ἡ αὐτῆς ταύτης τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί πάντων τῶν Ἁγίων Πατέρων σύμφωνος θεόπνευστος ἑρμηνεία τοῦ ὡς ἄνω χωρίου, ὅτι δηλαδή ἑνότης ἐννοεῖται μόνον ἐν τῇ ἑνότητι τῆς Ἀληθοῦς Πίστεως; Εἰς τούς ὑπέρ χιλιετίαν κατά καιρούς θεολογικούς μετά τῶν παπικῶν Διαλόγους, πότε ἐπεδείχθη ὑπ᾽ αὐτῶν ἔστω καί ἡ παραμικρά ταπείνωσις καί ἔμπρακτος μετάνοια, πρός τήν τούτων δηλονότι ἐπιστροφήν εἰς τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν; Ποῖος δέν κατανοεῖ ὅτι ὁ πραγματικός στόχος καί ἡ ἀληθής ἐπιθυμία τῶν παπικῶν εἶναι τελικῶς ἡ ὑφ᾽ ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων ἀπεμπόλησις τῆς Μόνης Ἀληθείας καί ἡ ὑποταγή ἡμῶν εἰς τάς κοσμοκρατορικάς βλέψεις τοῦ Παποκαίσαρος Ποντίφηκος; Ὡραιότατος ὄντως ὁ εἰς τήν ὑπ᾽ ὄψιν Ἐγκύκλιον χαρακτηρισμός «τῆς
ἐκκλησιολογικῆς ἐκτροπῆς τῆς Οὐνίας, πού εἶναι γιά μᾶς ἀπεχθέστατη
μέθοδος προσηλυτισμοῦ», ἀλλ᾽ ὅμως ἀβιάστως ἀναφύεται τό μέγα ἐρώτημα: Πρός τί ἡ πρόσκλησις, ὑποδοχή, φιλοξενία καί ἐπί ἴσοις ὅροις συμπαρακάθησις αὐτῶν (τῶν Οὐνιτῶν) εἰς τούς μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων και Παπικῶν διαλόγους;
Ἄξιον ἐν τέλει παρατηρήσεως τό γεγονός ὅτι πάντες οἱ τῆς Ἐγκυκλίου παραλῆπται, αἰδεσιμώτατοι Ἐφημέριοι τῶν ναῶν τῆς Κύπρου, ἐντέλλονται νά ἀναγνώσωσι ταύτην πρός τό χριστεπώνυμον πλήρωμα κατά την Θ. Λειτουργίαν δύο μεγάλων τῆς Ἐκκλησίας ἑορτῶν: α) Τήν Κυριακήν, 16.5.2010, καθ᾽ ἥν τελεῖται ἡ μνήμη τῶν 318 Θεοφόρων Πατέρων τῆς Α´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί, β) τήν Κυριακήν, 30.5.2010, ἑορτήν τῶν Ἁγίων Πάντων.
Εὐλόγως δύναταί τις νά διερωτηθῇ:
α) Οἱ μέν Ἅγιοι Πατέρες τῆς Α´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, θεμελιώσαντες τό Σύμβολον τῆς Πίστεως, ἀπαρτισθέν ἐν συνεχείᾳ ὑπό τῆς Β´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, θεοπνεύστως ἀπεφάνθησαν περί τῆς ἐκ μόνου τοῦ Πατρός ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅπερ ἀναιρεῖ τελεσιδίκως την θεμελιώδη παπικήν τοῦ Filioque κακοδοξίαν. Ἐν ταυτῷ, ἀναθεματίσαντες τόν Ἄρειον καί τήν αἵρεσιν αὐτοῦ, ἐξοστράκισαν ἐκ τῆς Ἐκκλησίας, πᾶσαν ὑποτίμησιν τοῦ Προσώπου τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ. Ὅμως, κατά τήν θεοκίνητον γραφῖδα τοῦ σύγχρονου Ἁγίου καί Ὁμολογητοῦ, Πατρός Ἰουστίνου Πόποβιτς, «ὁ Δυτικός χριστιανικο-οὐμανιστικός μαξιμαλισμός (ὁ Παπισμός)… ἀπό τόν Χριστόν ἀφῄρεσε τά πάντα», εἰς τήν θέσιν δέ τοῦ ὑπ᾽ αὐτοῦ ἐξοβελισθέντος Χριστοῦ ἐγκατέστησε τόν «ἀλάθητον τῆς Δύσεως ἄνθρωπον», δηλ. τόν Πάπαν.
β) Οἱ δέ Ἅγιοι Πάντες, κατ᾽ οὐδένα τρόπον ἀμνήστευσαν οἱανδήτινα κακοδοξίαν, καί οὐδείς τούτων ἐδικαιολόγησε ποτέ οἱανδήποτε παπικήν τοιαύτην. Ἀπεναντίας, ἅπαντες οἱ περί τόν Παπισμόν ἐνασχοληθέντες Ἅγιοι ἀπεφάνθησαν σαφέστατα ἐναντίον αὐτοῦ.
Το συμπέρασμα: Τό ἀπορρέον ἐκ τῶν ἐπιλεγεισῶν ἑορτῶν ἀναγνώσεως τῆς ᾽Εγκυκλίου μήνυμα εὑρίσκεται ἐν πλήρει ἀντιθέσει πρός τήν ἐγκριθεῖσαν ἐπίσημον ὑπό τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας Κύπρου ὑποδοχήν τοῦ Πάπα εἰς τήν Νῆσον τῶν Ἁγίων.
Ἐν κατακλεῖδι, ἐκφράζομεν καί πάλιν τήν ψυχικήν ἡμῶν ὀδύνην διά την ἀποφασισθεῖσαν ὑπό τῆς Συνόδου ἐπίσημον ὑποδοχήν τοῦ Πάπα. Ταπεινῶς φρονοῦμεν ὅτι αὕτη ἡ ὑποδοχή δέν τυγχάνει ἄμοιρος ἐμμέσου πλήν σαφοῦς ἀναγνωρίσεως τοῦ παπικοῦ θεσμοῦ καί τῆς ἄκρως ἐκκοσμικευμένης διπλοπροσώπου συμπεριφορᾶς αὐτοῦ, τά δέ ἀναμενόμενα δῆθεν ἐκ τούτου ἐθνικά ὀφέλη θά ἐξανεμισθῶσινὡς ἀτμίς. Πολύ φοβούμεθα ὅτι τελικῶς ἐκεῖνο, ὅπερ θά παραμείνῃ, θά ἀποτελῇ ζημίαν διά τόν λαόν τῆς Κύπρου καί τό κῦρος τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ἐκκλησίας.
Τά ὡς ἄνω υἱϊκῶς πρός Ὑμᾶς ἐκφραζόμενα, σεβαστέ καί ἠγαπημένε ἐν Κυρίῳ Πάτερ καί Δέσποτα ἡμῶν, ἐπειδή ἀναφέρονται εἰς Συνοδικήν Ἐγκύκλιον, παρακαλοῦμεν εὐσεβάστως, ὅπως κοινοποιήσητε πρός ἅπαντα τά σεβαστά Μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου.
Μετά βαθυτάτου υἱϊκοῦ σεβασμοῦ καί τῆς ἐν Κυρίῳ ἀγάπης
Ἀρχιμανδρίτης Ἀθανάσιος
Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου
καί οἱ σύν ἐμοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί

Nous sommes tous libres …

La Mère de Dieu et les Saints dont nous faisons mémoire ce jour, ceux qui nous sont connus parce que Dieu les a révélés, et parce qu’ils ont été compris et reconnus, soit par leurs contemporains, ou des années, voire parfois des siècles plus tard, tous les saints sont la réponse sur terre à l’amour de Dieu. Et cette réponse, ils la donnent pas seulement dans leur nom propre, mais au nom de toute la Création et en nos noms à nous aussi. Parce que chacun d’entre nous a le privilège d’être appelé par un prénom, notre nom de Baptême, le nom d’un de ces saints. Et les saints dont nous portons les noms, ils se tiennent devant Dieu et ils prient pour que leur nom ne soit pas déshonoré aux yeux du Seigneur. Les saints de Dieu embrassent la Création toute entière de leur amour, de leur intercession, de leur prière, de leur présence réelle et permanente. Qu’il est merveilleux d’appartenir à cette si grande famille d’hommes, de femmes, d’enfants, qui ont tous compris ce que le Seigneur avait voulu dire en venant parmi nous, y vivant, enseignant, et mourant pour nous! Ils ont répondu de tout leur coeur, ils ont compris de tout leur esprit, et ils ont accepté Son message avec toute leur détermination, pour parvenir à vaincre en eux-mêmes tout ce qui avait été la cause de la Crucifixion. Car même s’il n’y avait eu sur terre qu’une seule personne à chuter et s’égarer loin de Dieu, le Christ l’aurait sauvée au prix de Sa vie. C’est Son propre témoignage, adressé à un saint des premiers siècles, qui priait pour que les pécheurs soient damnés; et le Christ lui était apparu, disant “Ne prie jamais pour cela. S’il n’avait existé qu’un seul pécheur, Je serais aussi mort pour lui.”

Les saints sont des gens qui ont répondu à l’amour par l’amour, des gens qui ont réalisé que si quelqu’un était prêt à mourir pour eux, leur seule possible réponse de gratitude était de devenir quelqu’un d’aimant, de sorte qu’Il ne soit pas mort en vain. Prendre nos croix, cela signifie exactement ceci : nous détourner de toutes ces choses qui sont la mort et la crucifixion du Christ, de toutes ces choses qui entourent le Christ de haine et d’incompréhension. Nous sommes tous libres de faire cela, bien plus que ceux qui ont vécu à Son époque, car à l’époque, ils auraient pu se tromper à son égard; mais de nos jours, après 2.000 ans, quand nous pouvons lire les Évangiles et voir émerger du récit la stature, la Personne du Christ, alors nous avons des millions de témoins qui nous disent qu’Il a vraiment donné Sa vie pour nous, et que la seule réponse que nous puissions faire à cela, c’est de donner nos vies les uns pour les autres, en Son Nom – comment ne pourrions-nous pas réagir?

Dès lors, prenons une nouvelle résolution en ce jour : celle d’écouter de la manière dont ils écoutaient, de tout leur coeur, de tout leur esprit, de toute leur volonté, de tout leur être pour voir ce qui se passait, pour entendre ce que le Seigneur disait, pour répondre par gratitude et avec détermination. Et alors, si nous offrons ce petit peu à Dieu – notre gratitude et notre bonne volonté – la puissance et la force vont aussi grandir en nous et parvenir à l’état que Dieu a voulu pour nous, dont Il a rêvé pour nous – la puissance viendra de Dieu. Comme Il l’a dit, “Ma force se déploie dans la faiblesse, Ma Grâce te suffit…” (2 Co 12,19). Et saint Paul, qui le savait, ajouta dans un autre passage, “jJe puis tout en Christ, qui me rend fort…” (Phi 4,13).

Prenons un nouveau départ, de sorte que les saints dont nous portons les noms puissent se réjouir en nous, de sorte que la Mère de Dieu qui avait donné Son Fils à la mort puisse se réjouir, voyant que nous répondons, que nous comprenons, que nous soyons sauvés, et que le Christ puisse voir que ce n’est pas en vain qu’Il a vécu, enseigné et est mort. Soyons Sa gloire, une lumière; ça pourrait être une petite lumière, comme une toute petite bougie, elle pourra être cependant briller aussi fort que celle d’un des grands saints – soyons une lumière qui illumine le monde et le rend moins sombre! Soyons joie, afin que les autres puissent apprendre à se réjouir dans le Seigneur. Amen!

métropolite Anthony de Sourozh (+ 04.08.2003)




http://vatopaidi.wordpress.com/

Πεντηκοστή στο Βατοπαίδι

(ηχητικό ντοκουμέντο -3)

Σε συνέχεια του μουσικού αφιερώματος από την Αγρυπνία της Πεντηκοστής στο Βατοπαίδι δημοσιεύουμε τα Στιχηρά των Αίνων σε ήχο δ΄ και το Δοξαστικό των Αίνων σε ήχο πλ. β΄ και μέλος Πέτρου Φιλανθίδου.

Το ποιητικό κείμενο των Στιχηρών έχει ως εξής:

Παράδοξα σήμερον είδον τά έθνη πάντα εν πόλει Δαυΐδ, ότε τό Πνεύμα κατήλθε τό άγιον εν πυρίναις γλώσσαις, καθώς ο θεηγόρος Λουκάς απεφθέγξατο. Φησί γάρ· Συνηγμένων τών Μαθητών τού Χριστού, εγένετο ήχος καθάπερ φερομένης βιαίας πνοής, καί επλήρωσε τόν οίκον, ού ήσαν καθήμενοι· καί πάντες ήρξαντο φθέγγεσθαι, ξένοις ρήμασι, ξένοις δόγμασι, ξένοις διδάγμασι, τής Αγίας Τριάδος.

Τό Πνεύμα τό άγιον, ήν μέν αεί, καί έστι καί έσται, ούτε αρξάμενον, ούτε παυσόμενον, αλλ´ αεί Πατρί καί Υιώ συντεταγμένον, καί συναριθμούμενον· ζωή, καί ζωοποιούν· φώς, καί φωτός χορηγόν· αυτάγαθον, καί πηγή αγαθότητος· δι´ ού Πατήρ γνωρίζεται, καί Υιός δοξάζεται, καί παρά πάντων γινώσκεται, μία δύναμις, μία σύνταξις, μία προσκύνησις, τής Αγίας Τριάδος.

Τό Πνεύμα τό άγιον, φώς, καί ζωή, καί ζώσα πηγή νοερά, Πνεύμα σοφίας, Πνεύμα συνέσεως, αγαθόν, ευθές, νοερόν, ηγεμονεύον καθαίρον τά πταίσματα. Θεός καί θεοποιούν, πύρ, εκ πυρός προϊόν, λαλούν, ενεργούν, διαιρούν τά χαρίσματα· δι´ ού Προφήται άπαντες, καί Θεού Απόστολοι, μετά Μαρτύρων εστέφθησαν· Ξένον άκουσμα, ξένον θέαμα, πύρ διαιρούμενον εις νομάς χαρισμάτων.

Ενώ του Δοξαστικού των Αίνων είναι:

Βασιλεύ ουράνιε, Παράκλητε, τό Πνεύμα τής αληθείας, ο πανταχού παρών, καί τά πάντα πληρών, ο θησαυρός τών αγαθών, καί ζωής χορηγός· ελθέ, καί σκήνωσον εν ημίν, καί καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος, καί σώσον αγαθέ τάς ψυχάς ημών.

Ainoi – IMMB, Kyriaki tis Pentikostis 10-5-2010

Σάββατο, 29 Μαΐου 2010

Απίστευτος γραικυλισμός του Δήμου Άρτας:"ΤΙΜΑ" ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΜΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΕ ΤΖΑΜΙ!!!

ΕΝΩ ΖΗΤΑΕΙ ΚΟΝΔΥΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΕΙ!

Εγκρίθηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αρταίων στην Συνεδρίαση της Τετάρτης 26 Μαΐου στις 9 μ.μ. επιχορήγηση με το ποσό των 5.000 ευρώ του Πολιτιστικού Συλλόγου «Μακρυγιάννης» για την διοργάνωση μουσικής εκδήλωσης με την 18η Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων και των Δήμο Αρταίων, για την ανάδειξη μνημείου Ιμαρέτ (φωτογραφία αριστερά).

Στην εισήγησή του ο Αντιδήμαρχος και Πρόεδρος του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Αρταίων κ. Γιώργος Αθανασούλας ανέφερε: «Ο Δήμος Αρταίων σε συνεργασία με την 18η Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων και τον Πολιτιστικό Σύλλογο «Μακρυγιάννης» διοργανώνουν μουσική εκδήλωση για πρώτη φορά στο Ιμαρέτ Άρτας, δίπλα ακριβώς από το τζαμί.

Η εκδήλωση αυτή έχει σαν στόχο αφενός μεν την ανάδειξη του ιστορικού αυτού μνημείου και τη γνωστή ιστορία του με την αναφορά που θα γίνει για το Ιμαρετ από την Προϊσταμένη της 18ης Εφορίας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων κ. Αφέντρα Μουτζάλη, αφετέρου δε με τη συναυλία που θα ακολουθήσει με θέμα το δημοτικό τραγούδι να παρακολουθήσουμε τη διαδρομή του από την άλωση της Πόλης μέχρι και σήμερα.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα προβούμε στον ανάλογο φωτισμό του μνημείου και θα γίνει προβολή σλάϊτς όλων των ιστορικών μνημείων της πόλης μας».

«Έχουν γίνει» όπως είπε «όλες οι απαραίτητες ενέργειες καθαρισμού του χώρου, καθώς επίσης και συνεννόηση με το Αστικό ΚΤΕΛ για την δωρεάν μεταφορά των συνδημοτών μας από την πόλη προς το χώρο της εκδήλωσης και επιστροφής τους μετά το πέρας αυτής.

Για το σκοπό αυτό εισηγούμαστε να γίνει επιχορήγηση του Πολιτιστικού Συλλόγου «Μακρυγιάννης» με το ποσό των 5.000,00 ευρώ. Λόγω του ότι η εγγεγραμμένη πίστωση στον αντίστοιχο κωδικό δεν επαρκεί προτείνω την αναμόρφωση του Προϋπολογισμού με την ψήφιση της σε βάρος του Κ.Α.00/6735 «Επιχορηγήσεις σε πολιτιστικούς συλλόγους & σωματεία» για το σκοπό αυτό».

Ο κ. Αθανασούλας ευχαρίστησε για την προσφορά του το Αστικό ΚΤΕΛ και τους υπαλλήλους του Δήμου καθώς επίσης και τη 18ης Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων για την μέχρι τώρα προσφορά για την οργάνωση αυτής της εκδήλωσης.

Για την διευκόλυνση των ενδιαφερομένων τόνισε «Το Αστικό ΚΤΕΛ θα μεταφέρει δωρεάν του συνδημότες μας με τα Μίνι Μπάς από τις 8 μ.μ. με συνεχή δρομολόγια. Η αφετηρία θα είναι από την πλατεία Ζέρβα κατά μήκος του Κεντρικού δημοτικού δρόμου (Αμβρακίας, Β. Πύρου, Ζάρα) μέχρι την Γέφυρα και θα τους μεταφέρει στο χώρο της εκδήλωσης και από εκεί μετά τις 11 - 11,30 το βράδυ που υπολογίζουμε να τελειώσει η εκδήλωση πάλι θα υπάρχει το Μίνι Μπας για όσους δεν έχουν αυτοκίνητα για να τους μεταφέρει και πάλι στην πόλη».

Για όσους έχουν αυτοκίνητα επεσήμανε ότι υπάρχει αρκετά μεγάλος χώρος ο οποίος θα χρησιμοποιηθεί για παρκινγκ των Ι.Χ. αυτοκινήτων ενώ υπογράμμισε ότι τόσο η μεταφορά με τα Μίνι Μπάς όσο και είσοδος στην εκδήλωση θα είναι δωρεάν.

Κατά την διάρκεια της συνεδρίασης ο κ Αθανασούλας διευκρινιστικά ανέφερε ότι την ευθύνη της εκδήλωσης την έχει ο Πολιτιστικός Σύλλογος «ο Μακρυγιάννης» όμως όπως είπε ο Δήμος Αρταίων και η 18η Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων συνδράμουν από κοινού. Στάθηκε στο γεγονός ότι ο Δήμος διέθεσε υπαλλήλους για να γίνουν όλες οι Τεχνικές Εργασίες. Η 18η Εφορία μαζί και με τις Υπηρεσίες του Δήμου συνέβαλαν στο να καθαριστεί ο χώρος στο Τζαμί.

Ο Δήμαρχος Αρταίων κ. Π. Οικονομίδης ανέφερε: « Κατ αρχάς ήταν να γίνει μία εκδήλωση με 5-6 πόλεις στην Ελλάδα που έχουμε αντίστοιχα Ιμαρετ (Κομοτηνή, Καβάλα, Κως, Ρόδος). Είναι η πρώτη φορά που ξεκινάει μία τέτοια προσπάθεια που υπήρξε καθολικό αίτημα πολλών συμπολιτών μας από πολύ παλιά όπως μας θύμισε και ο συνάδελφος ο κ Τσίκος. Το ξεκινήσαμε και δεν θα σταματήσουμε εδώ θα υπάρξει μία συνέχεια καταγραφής των όλων τμημάτων.

Νομίζω ότι η παρουσία όλων μας θα ενδυναμώσει αυτή την όλη προσπάθεια και με τελικό στόχο να ζητήσουμε χρηματοδότηση που εάν δεν φτάνει ή δεν επαρκεί από το Υπουργείο Πολιτισμού, να ζητήσουμε με την άδειά του και ανάλογη ενίσχυση και από το Υπουργείο Πολιτισμού της Τουρκίας, ή από την Πρεσβεία την Τούρκικη για να αναστηλωθεί το Ιμαρέτ ώστε να αποτελέσει πόλο έλξης που μπορεί να είναι και περιηγητές μόνο, που μπορεί να είναι τουρίστες, μπορεί να είναι και ομόθρησκοι που θέλουν να δουν κάποια στοιχεία. Δεν είναι κακό να αναδεικνύουμε την ιστορία μας να την συντηρούμε και να την προβάλουμε.

Είμαι υπερήφανος γιατί προΐσταμαι ενός Δημοτικού Συμβουλίου που η πολυπολιτισμική αντίληψη έχει διαπεράσει όλους μας και νομίζω ότι συμφωνούμε σε πολλά πράγματα αυτού του επιπέδου, να το περάσουμε και προς τα έξω για να σπάσουμε αυτό τον πάγο που υπάρχει όσον αφορά άλλες θρησκείες, άλλους πολιτισμούς που έχει ανάγκη ο τόπος μας να τους υποδεχθεί να τους αναδείξει, αν υπήρξαν εδώ και λειτούργησαν στις περιοχές μας. Αυτό να συνδεθεί με τις προσπάθειες ανάδειξης και των τοπικών στοιχείων της δικιάς μας ιστορίας και του δικού μας πολιτισμού. Άρα λοιπόν σε αυτό το επίπεδο τα 5.000 ευρώ μην τα συζητάμε εάν είναι πολλά ή λίγα, είναι αυτά που χρειάζονται για να γίνει η εκδήλωση όσο πιο καλά μπορεί να γίνει».

Το συγκεκριμένο θέμα υπερψήφισαν όλες οι πλευρές του Δημοτικού Συμβουλίου εκτός από το Δημοτικό Σύμβουλο κ. Θ. Βαϊτση ο οποίος ψήφισε παρόν.


ΠΗΓΗ.

ΤΙ ΝΑ ΠΡΩΤΟΣΧΟΛΙΑΣΟΥΜΕ;ΤΗΝ "ΥΠΕΡΗΦΑΝΙΑ" ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ...ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ;ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΠΟΥ ΔΙΑΤΙΘΕΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΖΑΜΙ,ΕΝ ΜΕΣΩ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ;

Ή ΤΟ ΑΚΟΜΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ,ΤΗΝ ΠΡΟΘΕΣΗ ΝΑ ΒΑΛΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ;

ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΕΤΕ;;;

ΕΔΩ ΤΑ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΑ,ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΤΑΡΡΕΟΥΝ ΚΙ ΕΣΕΙΣ...ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΘΗΚΑΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΙΜΑΡΕΤ;

ΚΙ ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΝΑ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΤΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ (!!!) ΜΕΣΑ ΣΕ ΤΖΑΜΙ;

ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΣΥΛΛΟΓΟ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΩΝΥΜΙΑ "ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ";

ΡΕ ΠΡΟΔΟΤΕΣ,ΑΝ ΖΟΥΣΕ Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ,ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΤΣΟΚΟΒΕ ΕΝΑΝ-ΕΝΑΝ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΣΑΣ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ!

ΔΥΣΤΥΧΩΣ,ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ:ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΔΙΑΤΙΘΕΝΤΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΚΟΝΔΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΥΗ ΤΩΝ ΤΖΑΜΙΩΝ,ΕΝΩ ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΕΣ ΑΦΗΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΟΥΣ.

ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ,ΣΤΗ ΧΙΟ Η ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΤΖΑΜΙΟΥ ΠΡΟΧΩΡΑΕΙ ΚΑΝΟΝΙΚΑ,ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΚΟΝΤΕΥΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΕΙ.

ΣΤΗΝ ΚΩ,ΤΟ ΤΖΑΜΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ ΜΟΛΙΣ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΤΗΚΕ,ΕΝΩ ΠΑΛΙ ΤΟ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΦΑΕΙ...ΟΙ ΑΡΑΧΝΕΣ.

ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ,ΠΟΥ ΖΗΤΑΝΕ...ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΥΗ ΤΩΝ ΤΖΑΜΙΩΝ!ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ,ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΑΛΛΟ ΠΟΥ ΔΕ ΘΕΛΟΥΝ!

ΤΕΛΙΚΑ,ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ:ΟΙ ΤΑΣΕΙΣ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΛΑΟΣ,ΧΡΗΖΟΥΝ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ.

ΝΤΡΟΠΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!


http://hellas-orthodoxy.blogspot.com/

Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010

Αλώσεις άλλοτε και τώρα

Το 1453 δεν συνέβη η πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, της Ρωμανίας. Αυτή είχε συμβεί το 1204 κατά την Δ΄ Σταυροφορία. Οι Τούρκοι βρήκαν μία κεφαλή χωρίς σώμα, μία Κωνσταντινούπολη χωρίς ενδοχώρα. Το κτύπημα που κατέφεραν οι Φράγκοι στην Ορθόδοξη Ρωμηοσύνη και η κατανομή των εδαφών της Αυτοκρατορίας άνοιξαν τον δρόμο για τη δεύτερη Άλωση από τον Μωάμεθ τον Πορθητή. Εκείνη τη χρονιά, το 1204, ανιχνεύουμε και τη γέννηση του Νέου Ελληνισμού. Το βυζαντινό κράτος παύει πλέον να είναι πολυεθνικό με ελληνικό πολιτισμό και στη θέση του εμφανίζονται μικρά κράτη αμιγώς ελληνικά,. Η Νίκαια πρωτίστως, αλλά και η Ήπειρος και η Τραπεζούντα είναι τα πρώτα εθνικά κράτη στα Βαλκάνια. Εκφράζουν την ελληνορθόδοξη ελπίδα και γεννούν τη Μεγάλη Ιδέα. Το μυστικό της επιβιώσεως του Ελληνισμού μετά το 1453 βρίσκεται στην ιδεολογία και στα κείμενα των ανθρώπων που στελέχωσαν το κράτος της μικρασιατικής Νικαίας από το 1204 μέχρι το 1261, όταν αυτό το κράτος έδιωξε τους Λατίνους από την Κωνσταντινούπολη.

Το μυστικό αυτό λέγεται : Πίστη στην διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού. Και είναι χρήσιμο να το θυμόμαστε τώρα που διερχόμαστε μία ηθική, πνευματική και οικονομική κρίση. Τώρα που πολλές μικρές αλώσεις απειλούν το έθνος μας με απώλεια ταυτότητος και προσανατολισμού. Από το 1204 μέχρι και τον Κυπριακό Αγώνα του 1955-59 η πίστη στη συνέχεια του Ελληνισμού μάς κρατούσε όρθιους. Περάσαμε αλώσεις, δουλείες, σταυρώσεις, μαρτύρια, αλλάξαμε κατακτητές, αγωνισθήκαμε σε καιρούς πολεμικούς ή ειρηνικούς, προδοθήκαμε από συμμάχους και υπονομευθήκαμε από μισθοφόρους και από φορείς ξενόφερτων ιδεών, αλλά επιβιώσαμε. Γιατί πιστεύαμε στον εαυτό μας, στο παρελθόν μας και στο μέλλον μας.

Ήδη από το 1204 αυτή την πίστη στη συνέχεια του Ελληνισμού εκφράζουν οι Αυτοκράτορες της Νικαίας. Ο Θεόδωρος Λάσκαρις Α΄, ο Ιωάννης Δούκας Βατάτζης, ο Θεόδωρος Λάσκαρις Β΄. Αποτελεί άφθαστο μάθημα αξιοπρεπείας και ιστορίας η απάντηση του Βατάτζη -Θρακιώτη από το Διδυμότειχο- προς τον Πάπα Νικόλαο το 1237.Ο ηγέτης ενός μικρού κράτους του καθημαγμένου Ελληνισμού απαντά προς τον Πλανητάρχη της εποχής, αφού ο Παπικός θρόνος έστρεψε τους Σταυροφόρους προς την Κωνσταντινούπολη αντί για την Ιερουσαλήμ. Γράφει, λοιπόν, ο ελεήμων και ευλαβής Ορθόδοξος Αυτοκράτωρ ότι ο ίδιος και οι υπήκοοί του κατάγονται από το αρχαίο γένος των Ελλήνων «εξ ού η σοφία εξήνθησεν» για όλο τον κόσμο και ότι οι περισσότεροι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες ήσαν και αυτοί Έλληνες. Και προσθέτει ότι στους Έλληνες εδόθη η Κωνσταντινούπολη από τον Μέγα Κωνσταντίνο και ότι πιστοί στην ιστορία μας και στις παραδόσεις μας θα αγωνισθούμε για να απελευθερώσουμε την Κωνσταντινούπολη και να την ξανακάνουμε ορθόδοξη και ελληνική. Αν θέλαμε να κρίνουμε με σημερινά δεδομένα ο Ιωάννης Βατάτζης είναι ο ηγέτης της δυσπραγούσης Ελλάδος και ο Πάπας είναι το Δ.Ν.Τ. Τότε είχαμε ηγέτες που ύψωναν φωνή εθνικής υπερηφανείας προς τους ισχυρούς. Τώρα άραγε έχουμε;

Αυτή η πεποίθηση στη συνέχεια του Ελληνισμού έδωσε δύναμη στους προγόνους μας μετά την Άλωση της Πόλης από τους Οθωμανούς. Έστω και αν χρησιμοποιούσαμε εναλλάξ τα εθνικά ονόματα Ρωμηός, Γραικός και Έλληνας ουδέποτε χάσαμε την εθνική μας συνείδηση που ήταν άρρηκτα δεμένη με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η πίστη στη διαχρονικότητα του Γένους διατρανώθηκε μέσα από αναγνώσματα όπως η Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου και η Αχιλλιάς, μέσα από την εμμονή στην Ελληνική γλώσσα , μέσα από την αναπαράσταση Αρχαίων σοφών στόν πρόναο πολλών εκκλησιών, μέσα από ποιήματα και δημοτικά τραγούδια, μέσα από κηρύγματα και ομιλίες λογίων. Η συνέχεια του Ελληνισμού ενέπνευσε τον Ρήγα, τους κλεφταρματολούς, τις διακηρύξεις και τα Συντάγματα του 1821, τον Διονύσιο Σολωμό που καλεί τους Τριακόσιους του Λεωνίδα να σηκωθούν και να έλθουν κοντά μας. Σήμερα που περνούμε μία πολλαπλή κρίση αναμένουμε από τους πνευματικούς ταγούς μας να ξαναμιλήσουν γι’ αυτή τη διαχρονικότητα του Έθνους, να μάς δώσουν διδάγματα από την Αρχαιότητα, το Βυζάντιο, την Φραγκοκρατία και την Τουρκοκρατία, να μας ποτίσουν με το κρασί του ’21 που έλεγε ο Κωστής Παλαμάς. Κι όμως βλέπουμε ορισμένους από αυτούς τους διανοουμένους μας να μάς δηλητηριάζουν με σάπιες πνευματικές τροφές. Αρνούνται τη συνέχεια του Ελληνισμού, χλευάζουν την ελληνορθόδοξη ταυτότητά μας, αφελληνίζουν την παιδεία μας, εισάγουν στρατιές μισθοφόρων από διάφορες χώρες στο όνομα ενός κίβδηλου ανθρωπισμού, αποδομούν την Παιδεία μετατρέποντας τα σχολεία σε κέντρα ταχύρρυθμης εκπαίδευσης Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και αφήνοντας τα παιδιά χωρίς πρότυπα, χωρίς αξίες.

Μπορούμε και δικαιούμαστε να βγούμε από την κρίση. Αρκεί να μη ξεχάσουμε το μυστικό των προγόνων μας. Να αντισταθούμε στις ηθικές, πνευματικές και οικονομικές αλώσεις προτάσσοντας τη συνέχεια του Ελληνισμού. Να μετατραπούμε σε μία δυναμική ηθική πλειοψηφία, η οποία με ειρηνικό και δημοκρατικό τρόπο θα βάλει στο περιθώριο τους διανοουμένους της συμφοράς και θα ξανασυνδέσει τις τύχες της Ελλάδας, της Κύπρου και των Αποδήμων με το γάργαρο νερό της διαχρονικής ελληνικότητας, το μόνο που μάς ξεδιψά και μας ξεπλένει. Να βάλουμε στο περιθώριο τις υλιστικές ιδεολογίες που αποχαυνώνουν τους νέους μας μιλώντας τους είτε για τη νομοτέλεια της δικτατορίας του προλεταριάτου είτε για τη νομοτέλεια της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης , η οποία γκρέμισε τα σύνορα για να φέρει τελικά στην Ευρώπη τα προβλήματα των αμερικανικών τραπεζών.

Το πνεύμα του Ελληνισμού ήταν πάντα αγωνιστικό και αντιστασιακό. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος δεν υπετάγη στους όρους του Μωάμεθ, αλλά έπεσε μαχόμενος. Οι σημερινές μάχες δεν θα δοθούν με σπαθιά, αλλά με ιδέες και ιδανικά. Αρκεί να ξαναπιστέψουμε στη συνέχεια του Ελληνισμού!

Κωνσταντίνος Χολέβας

Η άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς Τούρκους 29 Μαΐου 1453 μ.Χ.











ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΘΥΜΩΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ

Κωνσταντίνος Χολέβας
Πολιτικός Επιστήμων


Πεντακόσια πενήντα χρόνια πέρασαν από την αποφράδα εκείνη ημέρα της 29ης Μαϊου 1453. Τότε που ακούστηκε η κραυγή "Εάλω η Πόλις" καί η Βασιλεύουσα, η Πόλη των Αγίων, των Αυτοκρατόρων και των θρύλων, πέρασε υπό την κατοχή του Οθωμανού δυνάστη. Ετσι άρχισε η Τουρκοκρατία. Το Γένος απεβίωσε, αλλά η Κωνσταντινούπολις και η Αγιά Σοφιά παραμένουν σε ξένα χέρια. Σήμερα τιμούμε τους πεσόντες κατά την πολιορκία και κατά την Άλωση, διαβάζουμε τους θρήνους και τους θρύλους, συγκινούμεθα και διδασκόμεθα. Διότι αυτή είναι η αξία της ιστορικής μνήμης. Να αποτελεί μάθημα ες αεί για τις νεώτερες και τις απερχόμενες γενιές.

1) Πρέπει να θυμόμαστε την Άλωση για να αποτίουμε ένα διαρκή και μεγάλο φόρο τιμής στο Βυζαντινό κράτος, την Ρωμανία όπως την αναφέρουν τα κείμενα της εποχής, το εκχριστιανισθέν Ρωμαϊκό κράτος του Ελληνικού Έθνους, όπως το χαρακτηρίζει ο νεώτερος βυζαντινολόγος Διονύσιος Ζακυνθηνός. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη Νέα Ρώμη άντεξε επί 11 αιώνες. Μετά την Άλωση από τους Σταυροφόρους το 1204 η εδαφική της έκταση και το σφρίγος της περιορίσθηκαν σημαντικά.Παρέμεινε όμως καθ' όλην την διάρκεια του βίου της το κράτος στο οποίο πραγματοποιήθηκε η επιτυχής και δημιουργική συνάντηση Χριστιανισμού και Ελληνισμού. Η Ελληνορθόδοξη παράδοση υπήρξε το αποτέλεσμα αυτής της συναντήσεως και το Βυζάντιο την διέδωσε με ειρηνικό τρόπο στους γειτονικούς λαούς. Αυτήν την ιεραποστολική δράση των Βυζαντινών προγόνων μας καταδεικνύουν και μαρτυρούν οι πολιτισμοί των σημερινών λαών της Ανατολικής Ευρώπης. Ο Ρώσος Πατριάρχης Αλέξιος παραδέχθηκε, όταν βρέθηκε το 1992 στην Αθήνα, ότι η Ρωσία είναι πνευματικό τέκνο του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού του Βυζαντίου. Ο Ρουμάνος Ιστορικός και πολιτικός του 20ου αιώνος Νικολάϊ Γιόργκα χαρακτήρισε την Μολδοβλαχία μετά την Άλωση ως "το Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο". Και το κυριλλικό ελληνογενές αλφάβητο που χρησιμοποιούν πολλοί σλαβικοί λαοί αποτελεί έμπρακτη επιβεβαίωση της ακτινοβολίας του Βυζαντινού πολιτισμού. Αυτόν, λοιπόν, τον πολιτισμό πρέπει να διδάσκουμε και να διδασκόμαστε εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες.

2) Πρέπει να θυμόμαστε την Άλωση, διότι μέσα από τις διηγήσεις των ιστορικών της εποχής ξετυλίγεται η Ελληνική Διάρκεια, η διαχρονική πορεία των αξιών του Ελληνισμού. Η συγκλονιστική ομιλία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στις 28 Μαϊου πριν από την τελική επίθεση των Οθωμανών μας διδάσκει γιατί αγωνιζόμαστε: Για την Πίστη, για την Πατρίδα, για τους συγγενείς μας. Προσθέτει και τον βασιλέα, διότι εκείνο ήταν το πολίτευμα της εποχής. Όμως το τρίπτυχο Πίστη, Πατρίδα, συγγενείς, που αναφέρει ο τελευταίος Αυτοκράτορας, μας συνδέει με τον όρκο των αρχαίων Αθηναίων εφήβων και με τον παιάνα των Σαλαμινομάχων, το "Ότε παίδες Ελλήνων" και φθάνει αυτή η Ελληνική Διάρκεια μέχρι την προκήρυξη του Αλεξάνδρου Υψηλάντη, που έγραφε τον Φεβρουάριο του 1821 "Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος", και μέχρι τά λόγια του Κολοκοτρώνη προς τους μαθητάς του πρώτου Γυμνασίου της Ελεύθερης πλέον Αθήνας: "Όταν πιάσαμε τ' άρματα είπαμε πρώτα υπέρ Πίστεως και ύστερα υπέρ Πατρίδος" . Αυτές είναι οι διαχρονικές αξίες του Ελληνισμού. Αυτός ο ηθικός δεσμός ενώνει τον Παλαιολόγο με τους Σαλαμινομάχους και με τον Κολοκοτρόνη και με το 1940. Μαχόμεθα για την Πίστη, την Πατρίδα, την Οικογένεια όσο κι αν κάποιοι μας χαρακτηρίζουν ....αναχρονιστικούς. Τιμώντας την μνήμη των προδρόμων και των μαρτύρων της Ελληνικής Διαρκειας εμείς γι' αυτά θα συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε!

3) Θυμώμαστε τα γεγονότα της εποχής πριν και γύρω από την άλωση, διότι μας διδάσκουν την πολύτιμη συμβολή της Ορθοδόξου εκκλησίας μας στην επιβίωση του Γένους μας. Λίγες δεκαετίες προ της αλώσεως είχαμε μία έντονη και αυταρχική παρέμβαση της τότε Πολιτείας προς την εκκλησία. Η αυτοκρατορική εξουσία πίστεψε -φευ!- ότι αν υπογράψουμε την υποταγή της Ορθοδοξίας στον Πάπα, θα έχουμε μεγάλη βοήθεια από την Δύση κατά των Οθωμανών. Το 1438 -39 στην Φερράρα και στην Φλωρεντία σύρθηκαν με πιέσεις και εξευτελισμούς οι εκκλησιαστικοί ηγέτες στην υπογραφή της ψευδοενώσεως των εκκλησιών. Ο Μάρκος ο Ευγενικός, Επίσκοπος Εφέσου, αρνήθηκε να υπογράψει και έσωσε την τιμή της εκκλησίας. Προσέξτε: Δεν αρνήθηκε να συζητήσει, διότι η Ορθοδοξία δεν αρνείται τον διάλογο. Αρνείται την υποταγή. Και από αυτούς που υπέγραψαν μία μεγάλη μορφή απέσυρε την υπογραφή της μόλις επέστεψε στην Κωνσταντινούπολη. Πρόκειται για τον Γεώργιο Σχολάριο, τον μετέπειτα Γεννάδιο, πρώτο Πατριάρχη μετά την Άλωση.

Ο λαός ακολούθησε τον Μάρκο και τον Σχολάριο. Οι ανθενωτικοί είχαν δίκαιο, διότι παρά την υπογραφή της ψευδοενώσεως τα καράβια του Πάπα δεν φάνηκαν ποτέ στην μαχόμενη Βασιλεύουσα. Ο Βρετανός ιστορικός Στήβεν Ράνσιμαν στο περισπούδαστο έργο του "Η Μεγάλη εκκλησία εν Αιχμαλωσία" δικαιώνει τους ανθενωτικούς λέγοντας ότι διάσωσαν την ενότητα της εκκλησίας και μόνον έτσι επεβίωσε ο Ελληνισμός. Και στο άλλο σπουδαίο έργο του, την "Άωση της Κωνσταντινουπόλως" διαψεύδει όλους τους επικριτές της εκκλησίας και του μοναχισμού τονίζοντας ότι στα θαλάσσια τείχη της Βασιλεύουσας έναν από τους πύργους τον υπεράσπιζαν Έλληνες μοναχοί.

4) Θυμόμαστε την Άλωση , διότι η ιστορία μας διδάσκει ότι όταν οι λίγοι αποφασίσουν να αντισταθούν κατά των πολλών, μπορεί να ηττηθούν πρόσκαιρα, αλλά τελικά σε βάθος χρόνου κερδίζουν. Η αντίσταση στα τείχη της Βασιλεύουσας των 5000 χιλιάδων Ελλήνων και των 2000 ξένων συμμάχων τους έμεινε στις ψυχές των υποδούλων ως τίτλος τιμής καί δέσμευση για νέους αγώνες. Η θυσία του Κωνσταντίνου Παλιολόγου στη πύλη του Ρωμανού έθεσε τις βάσεις για το 1821. Τα δεκάδες κινήματα των υποδούλων ετράφησαν από τους θρύλους του Μαρμαρωμένου Βασιλιά και της Κόκκινης Μηλιάς. Αν είχαν παραδοθεί την 29η Μαϊου 1453, δεν θα υπήρχε αντίσταση και εθνεγερσία. Η συνθηκολόγηση θα ήταν ανεξήτηλη ντροπή. Ενώ η ηρωϊκή άμυνα γέννησε την υπομονή, την ελπίδα, την προσδοκία. Αυτή την ελπίδα εκφράζει και ο Ποντιακός θρήνος:

"...Η Ρωμανία πέρασεν, Η Ρωμανία πόρθεν,
Η Ρωμανία κι αν πέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο..."

Άλλωστε και ο Θ. Κολοκοτρόνης έλεγε προς τους ξένους συνομιλητές του: "Ο βασιλεύς μας συνθήκην δεν έκαμε, η φρουρά του πολεμά ακόμη και το φρούριο του αντιστέκονται". Και εξηγούσε ότι αναφερόταν στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, στους κλεφταρματολούς, στο Σούλι και στην Μάνη. Οι πεσόντες κατά την άλωση μας δόρησαν το δικαίωμα στην Μεγάλη ιδέα. Και χωρίς Μεγάλες ιδέες τα έθνη δεν πάνε μπροστά.

5) Η αντίσταση των τελευταίων μαχητών της Κωνσταντινουπόλεως και το "πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών" εμπνέει έκτοτε το ΟΧΙ του Ελληνισμού. Το 1940 κατά του Μουσσολίνι, το 1941 κατά του Χίτλερ, το 1955 στην Κύπρο κατά της αποικιοκρατίας και του αφελληνισμού. Σήμερα οφείλουμε να συνεχίζουμε να αντιστεκόμαστε με κάθε τρόπο. Οι σημερινές αλώσεις είναι μικρές και καθημερινές. Άρα ύπουλες και εξίσου επικίνδυνες. Η υπονόμευση της γλώσσας μας, η άγνοια της ιστορίας μας, η ξενομανία, οι συκοφαντίες κατά της Ελληνορθοδόξου Παραδόσεως μας, οι υποχωρήσεις απέναντι σε Τούρκους, Σκοπιανούς και Αλβανούς, όλα αυτά και πολλά άλλα αποτελούν μικρές αλώσεις που απαιτούν γνώση, αντίσταση και μαχητικότητα. Δεν αρνούμαστε την επικοινωνία και την συνεργασία με άλλους λαούς και πολιτισμούς. Ο Ελληνισμός ποτέ δε κλείστηκε στο καβούκι του. Θα αρνηθούμε όμως την αφομοίωση, την αλλοτρίωση, τις γκρίζες ζώνες στα εδάφη μας, στα πελάγη μας, στην Ταυτότητα μας και στις ταυτότητες μας. Θα αγωνισθούμε με όπλα πρωτίστως πνευματικά και ηθικά. Και θα διδασκόμαστε από την Παράδοση και το βίωμα της εκκλησίας μας. Η Άλωση και οι μετέπειτα εξελήξεις μας διδάσκουν ότι τελικά επιβιώσαμε μέχρι σήμερα χάρις στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Διότι η Ορθόδοξη Παράδοση είναι Σταυροαναστάσιμη. Μας θυμίζει ότι μετά την κάθε Σταύρωση του Γένους ακολουθεί η Ανάσταση. Αρκεί να το πιστέψουμε!

Τὸ ἐπανωκαλύμμαυχο μᾶς μάρανε;



Στὶς ἀρχὲς τοῦ νέου ἔτους καθημερινὴ ἀθηναϊκή ἐφημερίδα ἔφερε στὴ δημοσιότητα μιὰ ἐπισήμανση-παρατήρηση, ἀπευθυνομένη στὴν Ι. Σύνοδο ἀπὸ ἐνεργὸ μέλος τῆς Ἱεραρχίας.


Κατά τὸ δημοσιογραφικὸ αὐτὸ ρεπορτὰζ ὁ παραπάνω Μητροπολίτης ἐπισήμανε μιὰ παράλειψη ποὺ παρατηρεῖται κατὰ τὶς συνεδριάσεις τῆς Ἱεραρχίας, καὶ εἰδικότερα σὲ ἐκεῖνες ποὺ ἀφοροῦν στὶς ἐκλογὲς Ἐπισκόπων. Καὶ ἡ παράλειψη αὐτὴ ἐστιάζεται στὸ γεγονὸς ὅτι οἱ μετέχοντες, εἰδικὰ σὲ αὐτὲς τὶς συνοδικὲς συνεδριάσεις, Ἱεράρχες προσέρχονται «μὴ φέροντες ἐπανωκαλύμμαυχο». Καὶ χαρακτηρίζεται τοῦτο, καὶ ὀρθῶς, ὡς παραβίαση τῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξεως κατὰ τὰ ἐκκλησιαστικῶς κανονισμένα.


Μεταφέροντας αὐτὴ τὴν παρατήρηση τοῦ Ἱεράρχη στὴν ἐφημερίδα του ὁ δημοσιογράφος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ρεπορτὰζ προσθέτει καὶ τὴ δική του κριτικὴ ἄποψη καὶ διερωτᾶται, πῶς ὁ ἐν λόγῳ Ἰεράρχης περιορίζει τὴν παρατήρησή του σὲ αὐτὴ μόνο τὴν τυπικὴ παράλειψη, ἀφήνοντας προφανῶς νὰ ἐννοηθεῖ, γιατί δὲν ἐπεκτείνεται καὶ σὲ ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἐκκλησιαστικὰ ἀπαράδεκτα ποὺ παρατηροῦνται κατὰ τὴ λειτουργία τῶν θεσμοθετημένων καταστατικῶν ὀργάνων τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ γενικότερα σὲ ὅσα συμβαίνουν στὸ δικό μας τὸν ἐλλαδικὸ ἐκκλησιαστικὸ χῶρο.


Ἐμείς δὲν θὰ συμφωνήσουμε μόνο μὲ τὸ σκεπτικὸ τοῦ συντάκτη τοῦ ρεπορτάζ, ἀλλὰ ἐπὶ πλέον θὰ ἐξειδικεύσουμε καὶ θὰ συγκεκριμενοποιήσουμε τὶς παρατηρήσεις, ἀναφερόμενοι σὲ ἐνέργειες καὶ συμπεριφορές, οἱ ὁποῖες ξεπερνοῦν τὰ τυπικὰ ὅρια «τοῦ ἐπανωκαλύμμαυχου!» καὶ οἱ ὁποῖες ἐντοπίζονται σὲ σοβαρὰ καὶ σπουδαῖα περιστατικά, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν ὄχι μόνο ἁπλὴ παρέκκλιση ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ τυπικὴ διαδικασία, ἀλλὰ προσδίδουν πρόδηλη περιφρόνηση καὶ οὐσιαστικὴ ἐκτροπὴ ἀπὸ τὴν κανονικὴ τάξη. Γεγονότα καὶ περιστατικά, τὰ ὁποῖα ἀπὸ μακροῦ συνέβαιναν καὶ συμβαίνουν καὶ τὰ ὁποῖα τραυματίζουν τὸ κύρος τῆς Ἐκκλησίας καὶ προκαλοῦν αἰσθήματα ἀπογοητεύσεως καὶ πικρίας στὸ ἐκκλησιαστικὸ πλήρωμα.


Και τὰ παραθέτουμε ἐντελῶς ἐνδεικτικὰ καὶ ὅλως ἐπιλεκτικά.


1) Δὲν ἀποτελεῖ παρέκκλιση ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ κανονικὴ τάξη, ὅταν, ἐνῷ σὲ ἐπίσημη συνεδρία τοῦ ἀνώτατου ὀργάνου τῆς Ἐκκλησίας (Ι.Σ.Ι.) καὶ ἀπὸ στόματος τοῦ μακαριστοῦ προηγούμενου Ἀρχιεπισκόπου μεταφέρονται, ὄχι ὑποψίες, ἀλλὰ οἱ διαπιστώσεις του γιὰ «φιλήδονους» καὶ «φιλοχρήματους κληρικούς» καὶ γιὰ «θερμοκήπια ἀθλιοτήτων», τὸ Σῶμα τῆς Ἱεραρχίας, μπροστὰ σὲ αὐτὲς τὶς θλιβερὲς διαπιστώσεις, παραμένει οὐσιαστικὰ ἀνενεργό, χωρὶς νὰ δώσει περαιτέρω συνέχεια;


2) Δὲν ἀποτελεῖ σαφῆ περιφρόνηση τῶν ἐπιταγῶν τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ὅταν, ἐνῷ σὲ βάρος Ἀρχιερέως διατυπώνονται σοβαρὲς καταγγελίες γιὰ ὑπεξαίρεση μεγάλων χρηματικῶν ποσῶν ἀπὸ Ἱ. Μονὴ τῆς δικαιοδοσίας του, οἱ ὁποῖες, μετὰ δυὸ οὐσιαστικὲς καταδίκες, βεβαιώθηκαν τελικὰ καὶ μὲ ἀμετάκλητη ἀπόφαση τοῦ Ἀρείου Πάγου, ἡ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας, καίτοι τὰ ἐγνώριζε ἀπὸ προηγούμενα στοιχεῖα (ἐπιστολὴ Ι. Μονῆς, ἔγγραφη ἐπιβεβαίωση Μητροπολίτη κ.ἄ.), τὰ ἀνέχονταν καὶ τὰ ἀντιπαρέρχονταν; Καὶ τότε μόνο, ἐφαρμόζοντας κατὰ δέσμια ἐνέργεια ἐπιβαλλόμενη ρητὴ νομικὴ ὑποχρέωση, ἀναγκάσθηκε στὴν καθαίρεσή του, ὅταν ἔντιμοι δικαστές, σὲ τρία στάδια διαδικασίας, ἀμετάκλητα χαρακτήρισαν τὶς πράξεις τοῦ Ἰεράρχη ὡς κακούργημα καὶ ἐπέβαλαν τὴ βαρειὰ ποινὴ τῆς καθείρξεως.


3) Δὲν ἀποτελεῖ παρέκκλιση ἀπὸ τὴν κανονικὴ τάξη, ὅταν Ἱεράρχες, εἴτε στὰ συνοδικὰ ὄργανα εἴτε σὲ ἰδιαίτερες ἐπιστολὲς καὶ ἀνακοινώσεις τους, ἀνταλλάσσουν βαρεῖς χαρακτηρισμούς, ὅπως: «εἶσαι πονηρός, ὑβριστὴς τῶν Ἱεραρχῶν, ψευδολόγος καὶ συκοφάντης», «ὄχι μόνο παράγεις (στὴ Μητρόπολή σου) ἀλλὰ κάνεις καὶ ἐξαγωγὴ ἀτόμων (κληρικῶν) μὲ εἰδικὲς συμπεριφορές», «ἡ ἐπιστολή σου ἀποτελεῖ ὑπόδειγμα ἀλητείας», «καταγώγια τῆς ὁδοῦ Ἁγίας Φιλοθέης» καὶ ἄλλα. Καὶ ἐνώπιον ὅλων αὐτῶν ἡ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας ἀδιαφοροῦσε καὶ ἀπρακτοῦσε, ἐνῶ ὁ πιστὸς λαὸς μένει ἀκόμη μὲ ἀναπάντητη τὴν ἀπορία, ποῦ εὑρίσκεται ἡ ἀλήθεια ἢ ποῦ ὑπάρχει ἡ συκοφαντία.


4) Δὲν ἀποτελεῖ προσβολὴ τῆς κανονικῆς τάξεως, ὅταν ἡ Σύνοδος μὲ ἀπόφασή της ἐκφράζει τὴν ἠθικὴ «συμπαράσταση!» σὲ Ἀρχιερέα, ὅταν πρόσφατα ὁ τελευταῖος εἶχε καταδικασθεῖ ἀπὸ τὸ ποινικὸ δικαστήριο γιὰ σοβαρὰ ἀδικήματα ποὺ ἅπτονται καὶ κανονικῶν παραβάσεων καὶ ἐνῶ ἐπὶ πλέον εὑρίσκονταν σὲ ἐξέλιξη ἄλλη ποινικὴ διαδικασία, ποὺ κατέληξε στὴν παραπομπὴ τοῦ ἰδίου καὶ τῆς οἰκονόμου του γιὰ ἄλλο ποινικὸ ἀδίκημα σὲ βαθμὸ κακουργήματος;


5) Δὲν ἀποτελεῖ ἀπαράδεκτη ἐκκλησιαστικὴ συμπεριφορά, ὅταν, ἐνῷ ἡ Ἀρχὴ Προστασίας Προσωπικῶν Δεδομένων δέχθηκε μὲ ἀπόφασή της ὅτι οἱ Ἀρχιερεῖς ὡς δημόσια πρόσωπα, καὶ μάλιστα ὡς ἐκκλησιαστικοὶ Ποιμένες, δὲν μποροῦν νὰ ἔχουν «προσωπικὰ δεδομένα» ποὺ νὰ ἑξαιροῦνται τῆς δημοσιογραφικῆς ἐνημέρωσης, ἔσπευσε ἡ τότε διοικοῦσα Ἐκκλησία (προκαλώντας ἔντονες ἀπορίες καὶ ἐρωτηματικά) νὰ ζητήσει τὴν ἀνάκληση (!!!) αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως. Καὶ ἐνῶ ἡ αἴτηση ἀνακλήσεως παρουσιάσθηκε ὡς «συνοδικὸ ἔγγραφο», ἔρχονται, καθυστερημένα βέβαια μετὰ δυὸ περίπου ἔτη, ἐννέα Ἀρχιερεῖς, νὰ δηλώσουν ρητῶς ὅτι ὄχι μόνο δὲν ὑπέγραψαν τὴν ἐπίμαχη ἀνακλητικὴ αἴτηση, ἀλλὰ εἶναι ἐπὶ πλέον πλήρως ἀντίθετοι μὲ τὸ περιεχόμενό της. Καὶ ἐδῶ καμιὰ συνέχεια, καμιὰ ἔρευνα, καμιὰ ἄλλη ἐνέργεια.


6) Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ πλήρη περιφρόνηση καὶ πρόδηλη παρέκκλιση ἀπὸ τὴν κανονικὴ ἐκκλησιαστικὴ τάξη εἶναι τὸ μέγα ἐκκλησιαστικὸ ἀτόπημα τῶν «ἐκπτώσεων» καὶ μετέπειτα «τῶν ἐπιτιμίων ἀκοινωνησίας» στὴ γνωστὴ χορεία τῶν ἔντιμων καὶ κατὰ πάντα ἀνεπίληπτων Ἀρχιερέων.

Ἐπὶ τριάντᾳ πέντε καὶ πλέον ἔτη, δικαιωθέντες ἀπὸ τὸ Ἀνώτατο Ἀκυρωτικὸ Δικαστήριο (ΣτΕ), διώκονται χωρὶς νὰ τηρηθεῖ καμιὰ κανονικὴ διαδικασία, χωρὶς νὰ τοὺς ἀποδοθεῖ καμιὰ κανονικὴ παράβαση, χωρὶς δίκη, χωρὶς ἀπολογία οὔτε κᾶν ἀκρόαση.

Ἐπὶ τῆς προηγούμενης ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας τὸ θέμα ἐνταφιάσθηκε καὶ μὲ τὴν παροῦσα τέθηκε ὁριστικὰ ἡ ταφόπετρα.

Καὶ τοῦτο, παρὰ τὶς ἀντίθετες τοποθετήσεις τους, εἴτε δημόσια εἴτε στὶς κατ᾿ ἰδίαν συζητήσεις τους, μὲ τὶς ὁποῖες ἀναγνωρίζονταν ἡ ἀντικανονικότητα ὅλων τῶν ἀτοπημάτων τοῦ παρελθόντος.

Καὶ ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα δέχονταν (καὶ δέχονται) τὴν παράταση αὐτῶν τῶν θλιβερῶν καταστάσεων, ἀποφεύγοντας σκοπίμως, μὲ μεθοδεύσεις καὶ τεχνάσματα, τὴν ἐπαναφορὰ τῆς κανονικῆς τάξεως, ποὺ τόσο βάναυσα καταπατήθηκε ὅλα αὐτὰ τὰ τριάντα πέντε ἔτη.


Αὐτά τὰ ὀλίγα, τὰ ὁποῖα ὅλως ἐπιλεκτικὰ παρατέθηκαν, ἀποτελοῦν σοβαρότατες οὐσιαστικὲς παρεκκλίσεις ἀπὸ τὴν κανονικὴ ἐκκλησιαστικὴ τάξη.

Καὶ ὅμως γιὰ κανένα ἀπὸ τὰ ζητήματα αὐτά, καίτοι ἀπασχολοῦν καὶ τραυματίζουν καὶ σήμερα τὸ πλήρωμα, κανένας ποτὲ δὲν ἐνδιαφέρθηκε καὶ καμιὰ ἐκκλησιαστικὴ διαδικασία δὲν κινήθηκε.

Καί, συμφωνοῦντες καὶ ἐμεῖς μὲ τὸ σχολιαστὴ δημοσιογράφο τοῦ παραπάνω ρεπορτάζ, θὰ προσθέσουμε καὶ τοῦτο.


Ἡ παρουσία τῶν Ἀρχιερέων μας στὶς Συνόδους, εἰδικὰ κατὰ τὶς ἐκλογὲς τῶν Ἐπισκόπων, «ΧΩΡΙΣ ΕΠΑΝΩΚΑΛΛΥΜΑΥΧΟ», αὐτὸ μᾶς μάρανε, αὐτὸ καὶ μόνο μᾶς πείραξε καὶ τὸ παρατηρήσαμε;

Καὶ μόνο σὲ αὐτὸ ἐντοπίζουμε τὴν διατάραξη τῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξεως;

Γιὰ ὅλα τὰ ἄλλα, τὰ οὐσιώδη, τὰ σπουδαῖα καὶ τὰ σοβαρά, ποὺ συμβαίνουν καὶ ἔρχονται στὴ δημοσιότητα, ἄκρα τοῦ τάφου σιωπή.



http://apotixisi.blogspot.com/

Ακούστε ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε κλίκ στην εικόνα)

Ακούστε  ΡΑΔΙΟ ΦΛΟΓΑ ( κάντε  κλίκ στην εικόνα)
(δοκιμαστική περίοδος )